GU ROCK
คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่
🖼 รูปจาก image.ohozaa.com (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)
ไอ้ชาติหมาไพโรแมน
HEY YO!! WHAT\\\\\\\'S UP DOG
vdfop,vm iadfnbofrdbarftbr
v poifd[ab vpea0b vrimaebi e
fb vpaoef,b wartgb wtn
ไอ้ดัสเตอร์หน้าหี
The Texas Chainsaw Massacre
“ชื่อของมันคือ “Bubba Sawyer”
…มันคือชายลึกลับ ชอบความเหี้ยมโหด ใส่หน้ากากหนังมนุษย์ที่ผ่านการตัดเย็บแบบไม่ประณีต แลดูน่าสยดสยอง เพื่อปิดบังความอัปลักษณ์ของใบหน้า และสวมแผ่นหนังของคนที่ถูกมันจับมาเชือดเพื่อห่อหุ้มผิวหนังจริงๆของมันที่เป็นโรคผิวหนังขั้นรุนแรง จากนั้นปกปิดไปด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่นหลายชิ้นคล้ายพนักงานในโรงงานฆ่าสัตว์!!
…มันถือกำเนิดขึ้นในวันที่ xx สิงหาคม 1989(จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมถึงได้ฉายาว่า”สิงหาสับ”) แม่ของมันคลอดมันออกมาที่โรงฆ่าสัตว์ ขณะที่กำลังทำงาน!!
แต่แล้วด้วยความอัปลักษณ์ของมัน จากหน้าตาที่บิดเบี้ยวและโรคผิวหนัง แม่ของมันจึงไม่ยอมรับ และรังเกียจ ซึ่งเจ้าของโรงฆ่าสัตว์ผู้ใจโฉด ได้นำมันไปทิ้งถังขยะ
ทว่าครอบครัว SAWYER ซึ่งเป็นลูกจ้างในโรงงาน ได้เก็บไปเลี้ยง และรักมันเหมือนลูก โดยตั้งชื่อให้ทารกคือ..
นี่อาจเป็นน้ำใจของครอบครัวหาเช้ากินค่ำ เพียงแต่ครอบครัวนี้คือ”ครอบครัววิปลาส”ที่ชอบไล่ฆ่าคนเพื่อ”กินเนื้อคน”
ในตอนนี้มันโตขึ้น มันจึงออกไล่ฆ่าผู้คนเป็นจำนวนมากด้วยเลื่อยไฟฟ้า เพื่อถลกหนังของเหยื่อ มาปิดบังผิวหนังตัวเอง ส่วนเนื้อหนัง ลำไส้ อวัยวะต่างๆ ก็แบ่งให้ครอบครัว กระดูกที่เหลือก็เอาไปทำเป็นอุปกรณ์ตกแต่งบ้าน
Who will survice and what will be left of them?
2
บ่ายวันหนึ่งในวันหยุดฤดูร้อน กลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งนั่งรถทัวร์ข้ามรัฐไปท่องเที่ยวกันในวันหยุด โดยมีจุดหมายที่ซาน อันโตนีโอในเท็กซัส โดยมีวัตถุประสงค์คือ“หาสถานที่ท่องเที่ยวและพักผ่อน”ให้สมชีวิตวัยรุ่น
“วู้ว….” ไอ้บ้าตัวไหนไม่รู้แหกปากออกมา
“เด็กมีปัญหา หาหา ช่วยไม่ได้เลยเธอ ปล่อยไปต้องเผลอ เหอเหอ เที่ยวไปรักใครๆ ก็เลยต้องหา หาหา คนมาควบคุมใจ เป็นเธอได้ไหม ช่วยมารัก รักกัน ก็จะดี เย้….”ไอ้พวกวัยรุ่นกำลังขับร้องเพลงอย่างสนุกสนาน
“เลิกร้องเพราะกว่ามั้ง” ไอ้ไพโรพูดขัดคอ
“ฉันว่าออกจะเพราะนะ”ไอ้สกุลแย้ง
ไอ้พวกเหี้ยนี่ได้สนทนากันตามประสาไปเรื่อยๆในรถทัวร์ที่กำลังแล่นไปตามถนนทางยาวที่ห่างไกลความเจริญ ไร้บ้าน ไร้ผู้อยู่อาศัย
“เฮ้ๆ ขับรถอยู่ รักษาชีวิตผู้โดยสารหน่อยโว้ย” ไอ้ไพโรแซวไอ้วิไลที่กำลังจ้อไม่หยุด
“ระวัง!!” ไอ้สกุลตะโกนเตือนไอ้วิไลที่กำลังเหยียบคันเร่งอย่างเต็มแรง
“เฮ้ย เวรแล้ว เฮ้ยๆๆ เฮ้ยยย….”
พวกเหี้ยบนรถเห็นเด็กสาวลึกลับกำลังเดินเหม่อลอยหันหลังให้กับรถอยู่ขวางหน้า ทำให้ไอ้วิไลต้องหักรถเลี้ยวซ้ายอย่างกะทันหัน มันสามารถเบรกรถหลังหักพวกมาลัยได้ทันเส้นยาแดงควันโดยที่ไม่เสียหลักพลิกคว่ำ ทำให้ทุกคนและรถปลอดภัยดี
“ไอ้ ยัยบ้ามาทำบ้าอะไรกลางถนนวะ” ไอ้ไพโรไม่พอใจอย่างมากที่การเดินทางมีอันต้องหยุดชะงักลงชั่วคราว
ข้าวของเครื่องใช้ในรถรวมทั้งของกินบนรถถูกแรงเบรกทำให้หล่นร่วงกระจัดกระจายเกลื่อนเต็มพื้นรถ ทำให้ไอ้พวกบนรถช่วยเก็บกวาด ในขณะที่เด็กสาวนิรนามได้เดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายต่อไป ทำให้ไอ้สกุลเกิดความสงสัย ลงจากรถแล้ววิ่งไปหาเด็กน้อยในทันที
“หวัดดีจ๊ะ เป็นอะไรไหมจ๊ะ” ไอ้สกุลตะโกนถามเด็กสาว แต่เด็กสาวไม่ตอบ
“สงสัยจะเมายา เดินท้าทายรถเหลื้อเกิน” ไอ้มิวมิอุเกทับ
“หวัดดี ได้ยินไหมจ๊ะ”
เด็กสาวหันกลับมา
“เดินดุ่ยๆกลางถนนอาจตายได้นะหนู” ไอ้สกุลกล่าวเตือนเด็กสาว
“มา” “ ขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาหนูไปส่งที่บ้าน”
หลังจากนั้นไอ้สกุล ก็พาเด็กสาวขึ้นรถ
“หนูชื่ออะไรจ๊ะ” ไอ้ไพโรถามเด็กด้วยความอยากรู้
“เมย์.. สุโนฮาร่า เมย์” “เมย์อยากกลับบ้าน”
“ได้ เดี๋ยวพี่จะช่วยเธอเองนะจ๊ะ ไม่เป็นไรนะ” ไอ้วิลัยรับอาสาช่วยเมย์ ในขณะที่เมย์ยังดูท่าทีมีกังวล
“น่า ไม่เป็นไรน่า” ไอ้วิไลย้ำ
“เมย์อยากกลับบ้าน”
“ได้ เดี๋ยวพี่จะพาไปส่ง”
ไอ้วิไลออกรถทันที บรรยากาศในรถตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบและความกดดัน ผิดกับตอนก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด ไม่นานเด็กสาวก็มีอาการน้ำตาคลอเบ้า
“โอ้ เศร้าอะไรนักหนาน้อ..” ไอ้ไพโรบ่น
“ไม่สดชื่นเล้ย ชีวิต” ไอ้ดุสเตอร์กล่าวเสริม ในขณะที่เมย์ยังน้ำตาไหลไม่หยุด
“ทุกคนต้องตายหมด”
“เอาละสิกู เมาจนหลอนกูแล้วสิเนี่ย โธ่…” ไอ้ไพโรบ่นพร้อมยิ้มแบบเฝื่อนๆ ก่อนเอามือทั้งสองข้างกุมแก้ม เริ่มใจคอไม่ดี
“เออ ใครตาย” ไอ้สกุลสาระแนอยากรู้
เด็กสาวไม่ตอบ แต่ยังคงไม่ลดอาการหวาดวิตก
“เฮ้ พ่อแม่ไม่เคยสอนเหรอว่าอย่าเอาคนแปลกหน้าขึ้นรถหน่ะ” ไอ้มิวมิอุขึ้นเสียงใส่ไอ้สกุลอย่างไม่สบอารมณ์ที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง
“ชูว์” ไอ้สกุลเตือนให้ไอ้มิวมิอุเงียบ เพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในรถต้องเลวร้ายลงไปมากกว่านี้
3
ไอ้มิวมิอุ เห็นปั๊มน้ำมันสภาพโทรมแห่งหนึ่งจึงเรียกให้ทุกคนดู ทำให้ไอ้วิไลตัดสินใจจอดลงที่ปั๊มน้ำมันแห่งนั้นในทันที
ทุกคนต่างแยกย้ายลงไปจากรถในทันที เหลือเพียงเมย์เท่านั้นที่ยังคงอยู่บนรถ
“อ๋อ เออ ไปหาส้วมฉี่กัน” ไอ้สกุลกล่าวชวนเพื่อนๆ แต่ไอ้วิลัยกับไอ้ไพโรปฎิเสธ เพื่อเข้าไปในมินิมาร์ท
“ว้าววว มีคนมาเหมือนกันเหรอนี่” หญิงแก่ผู้เป็นเจ้าของมินิมาร์ทกล่าวอย่างประหลาดใจ
“ป้า เราจะโทรแจ้ง มีเด็กหลงทาง ช่วยติดต่อนายอำเภอทีนะครับ” ไอ้วิไลกล่าวอย่างร้อนรน
“ค่าโทรศัพท์ 10 เซ็นต์นะ”
ส่วนอีกสามคัวเหี้ยเมื่อมาถึงห้องน้ำก็พบว่าห้องน้ำได้ถูกล็อก แต่ไอ้มิวมิอุก็สามารถสะเดาะลูกกุญแจได้ด้วยแผ่นเหล็กบางๆ เมื่อเปิดประตูออกมาทั้งหมดเห็นว่า ห้องน้ำนี่แม่งโครตเน่าชิบหาย ทั้งกลิ่นที่โคตรเหม็นอมตะบรรลัย แต่ทุกคนก็ต้องใช้มันโดยไม่มีข้อแม้
“พวกเขามีกันทั้งหมดอยู่6คน นับเด็กด้วย น่าสงสาร คุณถามกับพวกเค้าเองก็แล้วกัน ได้..” หญิงแก่พูดกับโทรศัพท์
“คุณว่าคุณเจอเด็กที่ไหนนะ” หญิงแก่หันมาถามทั้งสาม
“ป้า ป้าบอกเค้าไป ตะวันตกห่างจากนี่10นาที” ไอ้วิไลตอบ
“ไปทางตะวันตก 5 ไมล์”
หญิงแก่พูดจบ แล้ววางสายโทรศัพท์
“ป้า เอ่อ ขอโทษนะ แล้วเมื่อไหร่นายอำเภอจะมาถึงหน่ะ” ไอ้ไพโรถาม
“นายอำเภอบอกว่า กำลังไปโรงสีครอว์ฟอร์ดเก่า.. .เขาถามว่า ถ้าให้คุณขับรถไปแจ้งความที่นั่น คุณจะว่าไหม? ”
“ว่าสิ ใครจะไปให้เสียเวลา” ไอ้วิไลย้อน
“โทษนะ ไอ้เมืองเหี้ยๆนั่น มีเด็กผู้หญิงหลงทางบ่อยนักหรือไง” ไอ้ไพโรสบถ
“เฮ้ยใจเย็นๆ ให้ชั้นพูดเอง ” ไอ้วิไลเตือนเพื่อน พร้อมพูดต่อ“ขอโทษแทนเขาด้วย แต่ป้าครับ ผมไม่เข้าใจ ทำไมนายอำเภอไม่มาที่นี่หล่ะ?”
”เขาไม่ได้บอก แต่บอกว่าอีก2ชั่วโมงถึงจะมา” หญิงแก่พูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น
ทั้งคู่เดินออกมาจากมินิมาร์ทอย่างไม่สบอารมณ์ นี่มันอะไรกัน? หมายความว่า ไอ้พวกเหี้ยนี่ต้องเดินทางอย่างไร้จุดหมายงั้นหรือ? ที่พวกมันมาถนนสายนี้ก็เพื่อไปเที่ยวพักผ่อนนะ!!อย่าลืมสิ..
ทั้งห้าเหี้ยออกจากปั๊มน้ำมันในทันที การเดินทางเพื่อตามหาบ้านให้เด็กสาวยังคงดำเนินต่อไป
4
ไอ้วิลัยได้เปลี่ยนเส้นทางเลี้ยวเข้าไปในทางพุ่มไม้ บัดนี้เด็กสาวได้หลับไปแล้ว ไม่นานนักไอ้วิลัยก็ขับผ่านมาจนถึงโรงสีเก่า บอกได้เลยว่าบรรยากาศมันวังเวงหว่ะ รอบๆไม่มีสิ่งปลูกสร้างอื่น คลอบคลุมไปด้วยดงหญ้าที่ขึ้นสูง ทุกคนเดินเกาะกลุ่มกันไปที่ประตู ราวกับว่ารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในสถานที่แห่งนี้
“หวัดดีครับ” ไอ้ไพโรตะโกนเรียกเจ้าของโรงสี พร้อมกับเคาะประตู
“หวัดดี” ไอ้เหี้ยนี่ตะโกนซ้ำ
เงียบสงัด ไม่มีคำตอบใดๆทั้งสิ้นจากเจ้าของสถานที่ ต่างคนต่างเดินไปมาอยู่ใกล้รถโดยไม่ห่างโดยรอความหวังจากเสียงที่อยู่ภายใน
“นายอำเภอไม่อยู่ที่นี่” ไอ้ไพโรแพล่มลอยๆ
“ฉันว่าเราทิ้งเด็กไว้ที่นี่ แล้วไปกันดีกว่า” ไอ้ดุสเตอร์เสนอไอเดีย ทำให้ที่เหลือหันมามองมันกันหมด
“มาซาวด์เสียงกันดูก่อน” ไอ้ไพโรเสนอ
“อย่า ไพโร” ไอ้สกุลแย้ง
“ทำไมหล่ะสกุล ประชาธิปไตยไง” ไอ้มิวมิอุพูด
“ถ้าเด็กคนนั้นเป็นน้องสาวนาย นายจะให้เราทิ้งไว้มั้ย?” ไอ้สกุลตอกกลับ
“ไม่มีใครขอให้เด็กคนนั้นมาเดินเล่นจนหลงทางซักหน่อย” ไอ้ดุสเตอร์สวนกลับทันควัน
“รถกู” ไอ้วิไลพูดลอยๆ ทำเอาอีกสี่ตัวใบ้แดกไปชั่วขณะ
“เราทิ้งเด็กไว้ที่นี่เถอะ” ไอ้ดุสเตอร์กล่าว
“ใช่ ทิ้งเหอะ” ไอ้มิวมิอุสมทบ
“เลว” ไอ้สกุลไม่พอใจ
“สองเสียงแล้ว ขออีกแค่เสียงเดียวลูกพี่.. ..แค่เสียงเดียว เราก็ไปได้แล้ว” ไอ้ดุสเตอร์รบเร้าลูกพี่ของมัน “พี่โรมัน ขอร้องหล่ะ”
“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เด็กคนนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราอยู่แล้ว เราก็ไม่อยากจะมาเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว…….”
“หยุดนะ เด็กคนนี้ต้องการกลับบ้านไปหาพ่อแม่ของเธอ ไม่ใช่ทิ้งไว้ข้างถนนเหมือนขยะรกโลก” ไอ้สกุล รีบแทรกไอ้ไพโรที่ยังพูดไม่จบ
ทั้งห้านิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่พวกมันจะพากันเดินไปที่หลังโรงสี บนพื้นที่เต็มไปด้วยแผ่นสังกะสีผุ แล้วพากันนั่งพักหน้าปากทางเข้าโรงสีด้านหลัง
5
“ที่นี่อาจไม่ใช่โรงสีในครอว์ฟอร์ด” ไอ้ดุสเตอร์มันเริ่มสงสัย
“เหลือเชื่อเลยหว่ะ”
“อำกันแหงๆที่นี่ไม่มีใครหรอก นายอำเภอไม่ได้อยู่ที่นี่” ไอ้ไพโรบ่นอย่างไม่สบอารมณ์
จากนั้นพวกมันได้เดินเข้าไปสำรวจภายในโรงสีเพื่อสืบหาเบาะแสของนายอำเภอตามข้อมูลที่ได้รับมาจากหญิงแก่ในมินิมาร์ท ในระหว่างการสำรวจอยู่นั้นเอง ไอ้ดุสเตอร์ก็ได้ยินเสียงเหมือนกรีดร้องทันทีที่มันเดินมาถึงตู้ล็อกเกอร์เหล็ก ด้วยความตกใจ มันจึงตะโกนเรียกเพื่อนๆของมันให้ตามมาดู เมื่อเพื่อนๆมาถึง มันจึงชี้ให้เพื่อนๆดูต้นตอของเสียง ไอ้ไพโรเป็นคนเดียวที่มีชะแลงอยู่ในมือจึงอาสาแงะล็อกเกอร์
“พี่นำนะ” ไอ้ไพโรพูดเบาๆเหมือนกระซิบ พร้อมหันหน้ากับไปมองลิ่วล้อของมัน
“ได้เลย ลูกพี่”
มันใช้เวลาถอนหายใจอยู่พักนึง จากนั้น จึงใช้ชะแลงงัดตัวล็อกออกมา…
“วี๊ดดดดดด…”
“อ๊ากกกกก… อ๊า……” ทุกคนถึงกับผงะไปชั่วครู่ก่อนที่ไอ้ไพโรจะดันประตูล็อกเกอร์ปิดกลับเหมือนเดิม
“ไอ้แม่งเอ้ย”ไอ้มิวมิอุสบถ
“ตัวโอพอสซั่มนี่เอง เฮ้อ….”ไอ้ไพโรพูดแบบถอนหายใจเบาๆ ทำเอาทุกคนถึงกับอดหัวเราะไม่ได้
“แค่ตัวโอพอสซั่ม สัตว์ตระกูลกระรอก” ไอ้สกุลกล่าวอย่างติดตลก
ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้าแทรกทันทีเมื่อคราวนี้มีเสียงลึกลับดังขึ้นอีก หากแต่คราวนี้เป็นเสียงที่คล้ายกับมีคนทำกำลังทำของตก ความกดดันและความตึงเครียดเข้าปกคลุมอีกครั้ง
“ฉันไม่ได้ทำนะ”ไอ้ไพโรเตือนเพื่อน ในขณะเดียวกันก็เงยหน้ามองชั้นบนหันซ้ายขวาเพื่อจับจดที่มาของเสียง ทำให้เพื่อนๆที่เหลือต่างก็ทำแบบเดียวกับมัน
“เอาหล่ะ พอซักที ใครน่ะ? เลิกเล่นอะไรบ้าๆได้มั้ย?”
“ชั้นเอาจริงนะ! ออกมาเดี๋ยวนี้!!”ไอ้ไพโรขึ้นเสียง
ทั้งหมดถูกความเงียบเข้าจู่โจมอีกครั้ง เมื่อหาคำตอบไม่ได้ ทำให้ทุกคนเดินออกจากโรงสีแห่งนี้ ทันทีที่เข้ามาในรถ ทุกคนก็ต้องตกใจ เมื่อ”เมย์”เด็กสาวผู้ซึ่งติดรถมาได้มายืนรอทุกคนนั่งรออยู่ในรถแล้ว
“พวกพี่มาทำอะไรเหรอ?”
“พวกพี่มาตามหานายอำเภอ เขาจะได้พาหนูกลับบ้านไง” ไอ้ไพโรตอบเมย์
“นี่ไอ้หนู นี่ที่นี่โรงสีครอว์ฟอร์ดใช่ไหม?” ไอ้มิวมิอุลองถามเด็กสาวดู แต่เด็กสาวนิ่งเงียบไม่ตอบ
“นี่ไอ้หนู เรารอนายอำเภออยู่นะ งั้นเธอรู้ไหมหล่ะว่าเขาอยู่ไหน?” ไอ้วิไลถามบ้าง ปรากฏว่าเด็กสาวพยักหน้า
“เหรอ ที่ไหนหล่ะ?” ไอ้วิไลตื่นเต้นจนแทบขี้พุ่ง
“ไม่มีถนน เดินไปเดี๋ยวก็ถึง”
พวกมันต่างจ้องหน้ากันพักนึง ก่อนที่จะตัดสินใจออกตามหานายอำเภอ
6
ไอ้ไพโรและไอ้วิไล ทั้งสอง ได้อาสาเดินทางผ่านป่าโปร่งเพื่อที่จะไปหานายอำเภอตามคำบอกของเมย์ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าป่าแห่งนี้ เป็นที่ทิ้งซากศพที่ถูกชำแหละด้วยความเหี้ยมโหดของไอ้สัตว์นรกใจโฉดที่อยู่ห่างออกไปนิดเดียว
ในที่สุดทั้งคู่ ก็ออกจากป่าผ่านพุ่มหญ้าจนมาถึงบ้านเก่าหลังโทรมหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางพื้นที่กว้างๆ จึงเคาะประตู จนกระทั่งมีชายแก่ผู้เป็นเจ้าของบ้านเดินออกมาเปิดประตูต้อนรับ ทว่าเจ้าของบ้านผู้นี้ไม่ใช่นายอำเภอและยังดูท่าทีไม่เป็นมิตรเอาซะเลย มีเพียงไอ้ไพโรที่ได้รับสิทธิ์พิเศษให้เข้าบ้านได้ ส่วนไอ้วิลัยถูกชายแก่บังคับให้ยืนอยู่หน้าบ้าน แม้บรรยากาศจะดูวังเวง แต่ไอ้ไพโรก็ไม่มีทางเลือกมากนัก
ชายแก่ได้พาไอ้ไพโรขึ้นไปชั้นสองของบ้าน เพื่อให้คุยโทรศัพท์กับนายอำเภอ ในระหว่างนั้นเองไอ้ไพโรก็เหลือบไปเห็นรูปภาพตั้งโต๊ะขนาดเล็กอยู่อันนึงที่ทำให้มันต้องประหลาดใจเพราะในภาพที่เขาเห็นกลับมีเด็กสาวที่ขึ้นรถมากับพวกมันอยู่ในภาพด้วย จากนั้นนักชายแก่ก็ต่อสายยื่นโทรศัพท์ให้กับมันก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
“ฮัลโหล ที่นั่นสำนักนายอำเภอใช่ไหม?”
“ขอสายนายอำเภอหน่อยครับ”
………..
7
ทุกคนในรถบัสมีอันต้องสะดุ้งตื่น เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงรถที่กำลังเข้ามาใกล้ บัดนี้ พวกเขากำลังจะได้ส่งเด็กกลับบ้านแล้ว ทุกคนรีบลงมาจากรถทันที
ทันทีที่นายอำเภอออกมาจากรถ ทุกคนต่างมองหน้ากันแบบงุนงนกับนายอำเภอที่ทุกคนได้เห็นกันครู่หนึ่ง ก่อนที่จะจะหันไปมองนายอำเภอเป็นสายตาเดียวกัน
“โอย โล่งอก” ไอ้มิวมิอุพูดเบาๆพร้อมกับถอนหายใจ
นายอำเภอปิดประตูแบบเต็มแรงด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจ ก่อนที่ถ่มเลือดออกจากปาก แล้วจะมองหน้าพวกเขาแบบกวนๆ หลังจากนั้นก็เดินไปหาพวกมัน
………
“นายอำเภอจะไปถึงใน30นาที?”
“30นาทีเหรอ เราต้องอยู่รอเขาแน่” พูดจบไอ้ไพโรวางสายทันที
ไอ้ไพโรเดินออกมาจากห้องทำงานของชายแก่ พร้อมกล่าวขอบคุณ แต่ชายแก่คนนั้นอยู่ไหนวะ?
“เดี๋ยวๆ นายช่วยมาพยุงชั้นทีได้ไหม?” คำพูดของชายแก่ ทำให้ไอ้ไพโรหันซ้ายหันขวาไปครู่หนึ่งก่อนที่จะรู้ว่าชายแก่คนดังกล่าวอยู่ชั้นล่าง
ทันทีที่เข้าไปในห้องน้ำชั้นล่าง ก็ได้พบกับเจ้าของบ้านที่กำลังล้มลงแล้วลุกขึ้นเองไม่ได้ ไอ้ไพโรจึงตัดสินใจเข้าไปช่วย
ไอ้วิไล เห็นว่าเพื่อนมันเข้าไปนานผิดปกติ จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปในบ้าน รวมทั้งขึ้นมาถึงชั้นสองของบ้าน จนกระทั่งมัน เหลือบไปเห็นทีวีที่เปิดการ์ตูนเด็กเอาไว้ในห้องที่ปิดประตูไม่สนิท บวกกับเห็นอะไรบางอย่างที่คล้ายกับสร้อยตกอยู่หน้าประตู ทำให้มันก้มลงหยิบสร้อยที่ดูแปลกๆขึ้นมา มืออีกข้างค่อยๆแง้มประตูอย่างช้าๆ ขณะเดียวกันตาทั้งสองข้างก็มองไปที่ทีวีอย่างไม่ละสายตา
ฉัวะ!!
เลือดของไอ้วิไล กระเซ็นใส่ทีวี ทำให้ลิงน้อยในทีวีตกใจอย่างสุดขีด
ก่อนสิ้นลมหายใจ ไอ้วิลัยได้เห็นโฉมหน้าของไอ้สัตว์นรกแบบเต็มสองตาในเวลาสั้นๆ ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณโชกเลือดจะถูกลากเข้าห้องลับเพื่อรอการชำแหละ!!
แม้แต่ไอ้ไพโร ที่ช่วยพยุงชายแก่อยู่ในห้องน้ำ ก็ยังตกใจกับเสียงทิ่มของสันขวาน มันตัดสินใจเดินไปทั่วบ้าน พร้อมกับตะโกนเรียกเพื่อนมันอยู่เป็นระยะ จนกระทั่งเดินกลับมาหาชายแก่
“มีอะไรเหรอ”
“เขาอยู่ไหน”
“ไม่รู้สิ แต่เขาไม่ได้อยู่ในบ้านฉัน”
ไอ้ไพโร กล่าวขอบคุณเจ้าของบ้าน ก่อนที่จะออกจากบ้าน เดินทางกลับไปหาเพื่อนๆที่รอเขาอยู่ บางทีไอ้วิไลมันอาจจะกลับไปรอมึงกับเพื่อนๆของมึงแล้วก็เป็นได้นะ….
………
8
เมื่อไอ้ไพโร กลับมาหาเพื่อนๆของมัน
“พวกนายโอเคมั้ย?” ไอ้ไพโรถามเพื่อนๆด้วยความเป็นห่วง
“โอเค ข่าวดี นายอำเภอกำลังมา” ไอ้ไพโรบอกทุกคน
“มาแล้ว ไปแล้ว..” ไอ้มิวมิอุบอก ทำเอาไอ้ไพโรเอ๋อแดก
“วิไล อยู่ไหน?” ไอ้ไพโรสงสัย
“เขาไม่ได้ไปกับนายเหรอ?” ไอ้มิวมิอุถามย้อน
“วิไล…” ไอ้ไพโรตะโกนเรียก ก่อนเดินออกไป ทำเอาเพื่อนๆที่เหลือต้องเดินตามออกมาด้วย พวกมันเดินออกมาห่างจากโรงสีไม่มากนัก จนพบซากรถที่ชำรุดเรียงรายกัน ทว่ามีเสียงบีบแตรมาจากกองซากรถ ทุกคนจึงเข้าไปดู ไอ้ดุสเตอร์เดินมาถึงรถที่เป็นต้นตอของเสียง ปรากฏว่า… สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงกิ่งไม้ที่ปลายทั้งสองข้างถูกหนีบไว้ระหว่างเบาะนั่งกับแตรรถ มันจึงหยิบกิ่งไม้ออกมา
“วิไล” ไอ้ไพโรยังคงแหกปากไม่หยุด
“วิไล” ไอ้มิวมิอุช่วยอีกแรง
ไอ้ดุสเตอร์มันเห็นอะไรบางอย่างแปลกๆที่พื้นใกล้ๆกับซากรถ ด้วยความสงสัย จึงหยิบมันขึ้นมาดู
“มันอะไรกันเนี่ย?” มันเริ่มสงสัย และในเวลานั้นเอง ไอ้สกุลก็ก้มลงดูอย่างฉงน
“นั่นมันฟันมนุษย์ใช่หรือเปล่า!?” ไอ้สกุลเริ่มเม้งแตก
“ใจเย็นๆได้มั้ย” ไอ้ดุสเตอร์เตือนเพื่อนมัน
“ลูกพี่ รีบหาวิไล เราจะได้ไปกัน” ไอ้ดุสเตอร์บอกลูกพี่ของมัน
พูดเสร็จพวกมันทั้งสี่ก็แยกย้ายกันไม่ห่างมากนัก ต่างเห่าหอนเรียกหาไอ้วิไล กัน เพื่อให้มันรู้ว่าได้เวลาจะต้องเดินทางต่อแล้ว เมื่อพวกมันเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี จึงกลับมารวมฝูงกัน
“ขนลุกเลยหว่ะ เราออกหาวิลัยแล้วรีบไปกันดีกว่า” ไอ้ดุสเตอร์เตือนเพื่อน
“ชั้นทิ้งเขาไม่ได้ หาเถอะ” ไอ้ไพโรนำเพื่อน
การออกตามหาไอ้วิไลเริ่มในทันที โดยทีไอ้ไพโรมันคิดว่าเพื่อนมันต้องอยู่ที่บ้านหลังนั้นหน่ะแหล่ะจึงคิดจะกลับไป โดยไอ้มิวมิอุของตามไปด้วย
“เราจะกลับมาเจอพวกนายที่รถ” ไอ้ไพโรฝากคำพูดไว้ ก่อนเดินจากไป
9
บัดนี้ศพวิไลได้อยู่ในอ่างล้างศพกับไอ้สัตว์นรกโรคจิต ที่ล้างศพมันอยู่ ในห้องแออัดเต็มไปด้วยอุปกรณ์ชำแหละวางระเกะระกะทำให้มีพื้นที่เดินค่อนข้างน้อย มีกลิ่นคาวตลบอบอวล มันยึดกระเป๋าตังค์ของไอ้วิไลออกมาได้เงินจำนวนนึง ก่อนที่มัน จะเอาไปศพไปนอนบนเขียงขนาดใหญ่
ไอ้สองตัวนั่นเดินมาถึงบ้านเก่าหลังนั้นแล้ว โดยการนำของไอ้ไพโร แต่ตอนนี้มีชายแก่เจ้าของบ้านนั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านแล้ว
“ชั้นมั่นใจว่าวิไลต้องอยู่ในนั้น”
ยุทธการจู่โจมเริ่มแล้ว โดยไอ้มิวมิอุ อาสาบุกเข้าไปในบ้าน ในขณะที่ไอ้ไพโร คอยเบี่ยงเบนความสนใจเจ้าของบ้านด้วยการเข้าไปพูดคุย
“ขอโทษจริงๆที่กลับมารบกวน”
“แต่เพื่อนผมหายไป ก็เลยคิดว่า….”
“นัดนายอำเภอไว้ไม่ใช่เหรอ?” ชายแก่พูดขัดคอ
ตอนนี้ ไอ้มิวมิอุเข้าไปในบ้านได้แล้วพร้อมชะแลง
ด้วยความใจร้อน ทำให้มันไม่ระวังตัวนัก มิหน่ำซ้ำยังตะโกนเรียกเพื่อนมันอีก
“วิไล อย่าเล่นนะโว้ย”
“สวนลุงงามจังเลยนะ” “แหม ปลูกไว้ซะพรึ่ดไปหมด” คำพูดของไอ้ไพโร ทำให้ชายแก่พยักหน้าด้วยความสับสนเล็กน้อย
ไอ้มิวมิอุมาถึงชั้นสองของบ้าน จึงเดินสำรวจห้องนั่งเล่น ก็เห็นรูปเด็กที่โต๊ะ แต่สงสัยมากไปก็เปล่าประโยชน์ จึงได้ลงมาชั้นล่างจนได้พบกับห้องครัวที่มีกลิ่นอับ ได้พบกับชิ้นเนื้อหลายชิ้นที่ถูกจัดห้อยอยู่บนเพดาน แลเห็นผนังห้องที่ผุพัง บนโต๊ะอาหารนั้นยังมีข้าวของเครื่องใช้วางระเกะระกะมีเลือดเลอะ รวมทั้งซากไก่ ทำเอาไอ้มิวมิอุตกใจ แต่ไม่มากหรอก แต่มันไม่รู้ตัวมันเลยว่าบัดนี้ได้มีดวงตาอยู่คู่หนึ่งกำลังจ้องมองมันเข้าให้แล้ว!
ไอ้มิวมิอุยังคงสำรวจอยู่ในห้องครัว มันเงยหน้ามองดูชิ้นเนื้อที่ห้อยจากเพดานลงมา แล้วมองดูเลือดในกระป๋องพลาสติกที่เปิดฝาทิ้งไว้ด้วยความฉงนใจ แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นดู ก็ถึงกับเบือนหน้าหนี เพราะกลิ่นคาวที่โชยออกมาจากตู้เย็นที่มีแต่เศษอวัยวะของสัตว์ รวมทั้งเลือด ไอ้มิวมิอุจึงปิดตู้เย็น ทำให้ถาดเก็บของบนตู้เย็นร่วงลงมาระเนระนาด ส่งผลให้ขวดโหลแก้วแตกจนน้ำกระเด็นเลอะเทอะเต็มพื้น
เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำให้ไอ้ไพโร ตัดสินใจเดินปรี่เข้าไปในบ้านทันที
“มิว” ไอ้ไพโรกู่เรียกเพื่อนมัน
จนกระทั่งมาพบกันหน้าห้องครัว แต่ชายแก่ก็เดินเข้ามาในบ้านจึงรู้ได้ว่าไอ้สองเหี้ยนี่กำลังบุกรุกบ้านของเขา
“พวกนายเข้ามาทำอะไรในบ้านชั้น?”
“เราแค่มาตามหาเพื่อน แล้วก็จะไป” ไอ้มิวมิอุกล่าว
“แกไม่ทำอะไรซักอย่าง ดีแต่พูดมาก” ชายแก่ด่าไอ้มิวมิอุ พร้อมชี้ไม้เท้าใส่
“ไอ้แก่นี่มันบ้า” ไอ้มิวมิอุพูดขึ้น พร้อมหันหน้ามองไอ้ไพโรอย่างอารมณ์เสีย สร้างความไม่พอใจแก่เจ้าของบ้านเป็นอย่างมาก
“ไอ้เด็กปากเสีย จะตายอยู่แล้วยังจะไม่รู้ตัว”
“เอาเลยไอ้หนู” “เอามันมา.. .เอามันมา ” “เอามา”
ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความงุนงง ในขณะที่ชายแก่ยังตะโกนไม่หยุด พร้อมทิ่มไม้เท้าใส่พื้นตลอด
ประตูที่ทั้งคู่ยืนขวางอยู่ได้ถูกเปิดออก บัดนี้ไอ้สัตว์นรกผู้มากประสบการณ์ในการฆ่า ชำแหละ ได้ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว ทันที่ที่ทั้งคู่หันกลับไป ทั้งคู่รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกใดๆทั้งสิ้นนอกจาก….
“วิ่ง…..!!” ไอ้ไพโรแหกปากลั่น
10
“บรึ่นๆๆๆๆๆ” เสียงเลื่อยไฟฟ้า ในมือของไอ้สัตว์นรกผู้หิวโหยความตาย พร้อมแล้วในการชำแหละ!!
บัดนี้เกมส์ไล่จับหนูได้เริ่มขึ้นแล้ว โดยกติกาง่ายๆที่คุณก็รู้ คือ ต้องวิ่ง และต้องวิ่งให้เร็ว
ไอ้ไพโรนั้นดูเหมือนจะลอยตัวไปแล้วแต่เสือกสะดุดล้มลง ทำให้ไอ้มิวมิอุต้องยอมเป็นหน่วยกล้าตายอยู่รับมือกับมัน
“ไพโรหนีไปเร็ว” ไอ้มิวมิอุตะโกนใส่อย่างสุดเสียงทั้งที่ตัวเองก็หกล้ม โดยในขณะนั้นเองไอ้สัตว์นรกโรคจิตได้เข้าถึงตัวไอ้มิวมิอุแล้ว
ไอ้ไพโรไม่รีรอ รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อไป ทางด้านไอ้มิวมิอุคว้าไม้ชะแลงที่ตกพื้นขึ้นมายันกับเลื่อยไฟฟ้าไว้ กะถ่วงเวลาให้เพื่อนมันหนีไปให้ไกลที่สุด แรงอาฆาตของมันมีมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ไอ้มิวมิอุเริ่มทีจะต้านไว้ไม่อยู่ จึงตวัดไปที่ขาของไอ้สัตว์นรกตัวนี้ล้มลง
มิวมิอุสามารถเอาตัวออกจากบ้านมาได้ แล้วก็หนีไอ้สัตว์นรกผู้กระหายเลือดตนนี้อย่างสุดชีวิต โดยที่ไอ้มิวมิอุได้ใช้บริเวณที่ตากผ้าเพื่อหวังล่อให้มันสับสน แต่ก็หนีไม่รอด
เลื่อยไฟฟ้าได้ตัดขาไอ้มิวมิอุขาด
“นี่เหรอวะผู้สง่างาม ตอนนี้มึงดูทุเรศกว่ากูอีก ฮะฮ่าๆๆๆๆ”
“ทรมาณมากสินะมึง นี่แหล่ะคือความรู้สึกเดียวกับที่เพื่อนๆของมึงยัดเยียดให้กู” หลังพูดจบ มันจึงจัดการแบกศพไอ้มิวมิอุแล้วลากกลับเข้าไปในบ้าน
…………
11
ค่ำแล้ว ขณะที่ไอ้สกุลกับไอ้ดุสเตออร์กำลังนั่งคุยกันอยู่บนรถถึงแผนการเที่ยว แล้วทั้งคู่คนก็ต้องตกใจเมื่อไอ้ไพโรวิ่งหน้าตั้งหน้าตื่นกลับขึ้นมาบนรถ
“มีเรื่องอะไร พี่ไพโร เป็นไรรึเปล่า?” ไอ้ดุสเตอร์ถามลูกพี่มันด้วยใจคอไม่ดี ที่เห็นลูกพี่มันกำลังตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า
“ติดสิ” ไอ้ไพโรพยายามเหยียบคันเร่งอย่างสุดแรง แต่เครื่องยนต์รถไม่ทำงาน ยิ่งทำให้มันหงุดหงิดจนตบแตรรถไปหลายรอบ
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหล่ะ ใจเย็นๆ” ไอ้สกุลพยายามเตือนสติ
“ระยำ” ไอ้ไพโรสบถออกมา
“มีอะไร” ทั้งไอ้สกุลและดุสเตอร์ถามขึ้นพร้อมกัน
ในที่สุดสติสตางค์ของไอ้ไพโรก็กลับมาได้ มันถอนหายใจอยู่เฮือกนึง
“ฟังให้ดีนะ เรื่องมันมีอยู่ว่า……” ทันใดนั้นพวกมันก็ได้ยินเสียงเลื่อยไฟฟ้าแว่วมา ไอ้ดุสเตอร์ที่นั่งอยู่ตรงท้ายรถได้หันหลังกลับไปเห็นไอ้สัตว์นรกที่คร่าชีวิตเพื่อนของมันไปสองที่ตอนนี้กำลังวิ่งมาหาพวกเขาที่รถแล้ว!!
“พี่ไพโร นี่คือสิ่งที่ลูกพี่จะบอกพวกเราใช่ไหมใช่ไหม?” มันหันกลับมาด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวเป็นอย่างมาก ทำให้ทุกคนลุกขึ้นกันหมด
“ทุกคนลงจากรถ!! วิ่งงงงงง…..”
ไม่ทันขาดคำ ทุกคนต่างพร้อมใจกันวิ่งลงจากรถในทันที ด้วยความชุลมุน ทำให้ต่างคนต่างหนีตายกันอลม่านโดยปัจจุบันทันด่วน ด้วยความโกลาหล ทำให้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปคนละที่คนละทาง ดูเหมือนว่าไอ้สัตว์นรกตัวนี้มันเลือกที่จะไล่ตามไอ้ดุสเตอร์ไป เนื่องจากมันอยู่ใกล้มากที่สุด และเป็นคนเดียวที่ไม่ได้วิ่งเข้าป่าเหมือนคนอื่นๆ
มันไล่ล่าไอ้ดุสเตอร์อย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ไอ้ดุสเตอร์ก็วิ่งหนีมันอย่างสุดความสามารถ มันตามอย่างไม่ลดละ ไม่ว่าจะล้มตู้ขวาง ล้มถังน้ำมันขวางมัน แต่ก็หยุดมันไม่ได้เลย มันเป็นเหี้ยอะไรของมันวะ? วิ่งก็ไม่รู้จักเหนื่อย แล้วกูจะรอดมั้ย?
ในที่สุดเกมส์วิ่งไล่จับก็ดูเหมือนจะยุติลง เมื่อเป็นไอ้ดุสเตอร์ที่ล้มลง ทำให้ไอ้สัตว์นรกร้ายยกเลื่อยขึ้นแล้วจิ้มลงไป แต่ทว่าไอ้ห่านี่ก็ยังมีแรงฮึดหมุนตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะพยุงตัวเองให้วิ่งหนีได้ต่อไป แต่อนิจจา นั่นเป็นเพียงการซื้อชีวิตเพียงนิดหน่อยเท่านั้น เมื่อมันวิ่งตามติดพอที่จะแกว่งเลื่อยกรีดหลังของไอ้เหี้ยดุสเตอร์จนล้มลงไปอีกครั้ง
คราวนี้ไม่พลาด เลื่อยไฟฟ้าของมันกดลงไปเต็มกลางหลัง จนไอ้เหี้ยนี่หายใจรวยริน ก่อนที่จะพลิกตัวกลับมา
“ลูกพี่ครับ ลูกพี่ขา……” ไอ้สัตว์นรกร้ายกระซิบใส่เบาๆ แล้วเอาหน้าของมันไปใกล้หน้าของเขา “แกอยากรู้ไหมว่าชั้นคือใคร?”
““มึง!! ไอ้สัตว์นรกทะลุถุงยางมาเกิด!! มึงมันชั่ว..อะ ไอ้… สา.. รา.. เลว.. ” ไอ้ดุสเตอร์สบถทั้งที่เลือดเต็มปากด้วยความแค้น
“เมย์.. ใครเป็นพี่ชายของเมย์วะเนี่ย….. เหอะๆๆๆ” ไอ้สัตว์นรกแสยะยิ้มอย่างชอบใจ พร้อมเอามือลูบหัวไอ้ดุสเตอร์ไปด้วย
“ไหนวะ ลูกพี่ของมึง ลูกพี่ของมึงอยู่ที่ไหนฮะ ฮ่าๆๆๆๆ” พูดจบก็เอาเท้าเหยียบไปที่หัวของไอ้ดุสเตอร์
“ไหนๆก็ไหนแล้ว มึงฆ่ากูเลยสิวะ กูไม่เอ่ยปากขอชีวิตกับมึงหรอก”
“เย็นไว้ ถึงมึงไม่ขอ กูก็จะฆ่ามึงอยู่ดี แต่ก่อนที่มึงจะสิ้นลมปราน”
เลื่อยไฟฟ้าปักลงตรงกลางลำตัวของไอ้ดัสเตอร์ เป็นอันจบไปอีกหนึ่งราย
12
ไอ้สองตัวที่เหลือต่างวิ่งหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต
ตูมมม…… ไอ้สกุลเหยียบถูกกับระเบิด ขาขาดทั้งสองข้าง ตอนนี้ต้องคลานหนีอย่างน่าทุเรศ
คลานไปคลานมามันก็เริ่มรู้ชะตากรรมของมันดี เมื่อมันเห็นขาคู่นึงอยู่ตรงหน้ามัน
ฉับบ…. สันขวานทิ่มลงตรงกลางหัวของไอ้สกุล เสร็จไปอีกหนึ่ง
“เหลืออีกหนึ่ง” ไอ้สัตว์นรกพูดกับตัวเองเบาๆ
…………….
ไอ้ไพโรวิ่งมาจนถึง ห้องแช่เย็น แล้วมันก็ได้พบกับร่างของมิวมิอุที่ถูกแขวนตรงริมห้อง ยังไมทันที่จะวิ่งไปหามันก็ได้ยินเสียงเห่าหอนดังขึ้นมา
“ไงวะ มึงหง่ะ” ไอ้ไพโรยังคงนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น
“มึงใหญ่นักเหรอวะ กูหล่ะหมั่นไส้มึงมานานแล้ว”
วันนี้หล่ะที่กูจะทำให้มึงมาอยู่ใต้ตีนกูดูบ้าง
พูดจบไอ้สัตว์นรกใจโฉดก็พุ่งตรงมายังไอ้ไพโรพร้อมเลื่อยไฟฟ้าที่มือในทันที ไอ้ไพโรวิ่งวนรอบห้องเหมือนหมาบ้าเพราะว่าประตูถูกปิดตายหมด ในที่สุดไอ้ไพโรก็ถูกจิ้มกลางหลังจนล้มลง แล้วไอ้สัตว์นรกตัวนี้ก็เอาตีนของมันเหยียบไปที่หัวของไอ้ไพโร
“เป็นไงวะ ความรู้สึกที่ต้องอยู่ใต้ตีนคนอื่น นี่กูไง ไอ้เหี้ย”
ไอ้ไพโรถูกจับแขวนกับขอบนเพดาน ก่อนที่ไอ้สัตว์นรกจะเดินออกมาจากห้องแช่เย็น ซึ่งเป็นเวลาเช้าแล้ว
เดินไปเดินมาก็พบกับangelisegg maidguy และanonychan พอดี
“มันไม่ใช่ความผิดของชั้นหรอก” มันแถทั้งๆที่มันก็ถือเลื่อยไฟฟ้าเปรอะเลือดอยู่!!
จบแล้วสัด
ไอ้ชาติหมาไพโรแมน
HEY YO!! WHAT\\\\\\\'S UP DOG
vdfop,vm iadfnbofrdbarftbr
v poifd[ab vpea0b vrimaebi e
fb vpaoef,b wartgb wtn
ไอ้ดัสเตอร์หน้าหี
The Texas Chainsaw Massacre
“ชื่อของมันคือ “Bubba Sawyer”
…มันคือชายลึกลับ ชอบความเหี้ยมโหด ใส่หน้ากากหนังมนุษย์ที่ผ่านการตัดเย็บแบบไม่ประณีต แลดูน่าสยดสยอง เพื่อปิดบังความอัปลักษณ์ของใบหน้า และสวมแผ่นหนังของคนที่ถูกมันจับมาเชือดเพื่อห่อหุ้มผิวหนังจริงๆของมันที่เป็นโรคผิวหนังขั้นรุนแรง จากนั้นปกปิดไปด้วยเสื้อผ้าขาดวิ่นหลายชิ้นคล้ายพนักงานในโรงงานฆ่าสัตว์!!
…มันถือกำเนิดขึ้นในวันที่ xx สิงหาคม 1989(จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมถึงได้ฉายาว่า”สิงหาสับ”) แม่ของมันคลอดมันออกมาที่โรงฆ่าสัตว์ ขณะที่กำลังทำงาน!!
แต่แล้วด้วยความอัปลักษณ์ของมัน จากหน้าตาที่บิดเบี้ยวและโรคผิวหนัง แม่ของมันจึงไม่ยอมรับ และรังเกียจ ซึ่งเจ้าของโรงฆ่าสัตว์ผู้ใจโฉด ได้นำมันไปทิ้งถังขยะ
ทว่าครอบครัว SAWYER ซึ่งเป็นลูกจ้างในโรงงาน ได้เก็บไปเลี้ยง และรักมันเหมือนลูก โดยตั้งชื่อให้ทารกคือ..
นี่อาจเป็นน้ำใจของครอบครัวหาเช้ากินค่ำ เพียงแต่ครอบครัวนี้คือ”ครอบครัววิปลาส”ที่ชอบไล่ฆ่าคนเพื่อ”กินเนื้อคน”
ในตอนนี้มันโตขึ้น มันจึงออกไล่ฆ่าผู้คนเป็นจำนวนมากด้วยเลื่อยไฟฟ้า เพื่อถลกหนังของเหยื่อ มาปิดบังผิวหนังตัวเอง ส่วนเนื้อหนัง ลำไส้ อวัยวะต่างๆ ก็แบ่งให้ครอบครัว กระดูกที่เหลือก็เอาไปทำเป็นอุปกรณ์ตกแต่งบ้าน
Who will survice and what will be left of them?
2
บ่ายวันหนึ่งในวันหยุดฤดูร้อน กลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งนั่งรถทัวร์ข้ามรัฐไปท่องเที่ยวกันในวันหยุด โดยมีจุดหมายที่ซาน อันโตนีโอในเท็กซัส โดยมีวัตถุประสงค์คือ“หาสถานที่ท่องเที่ยวและพักผ่อน”ให้สมชีวิตวัยรุ่น
“วู้ว….” ไอ้บ้าตัวไหนไม่รู้แหกปากออกมา
“เด็กมีปัญหา หาหา ช่วยไม่ได้เลยเธอ ปล่อยไปต้องเผลอ เหอเหอ เที่ยวไปรักใครๆ ก็เลยต้องหา หาหา คนมาควบคุมใจ เป็นเธอได้ไหม ช่วยมารัก รักกัน ก็จะดี เย้….”ไอ้พวกวัยรุ่นกำลังขับร้องเพลงอย่างสนุกสนาน
“เลิกร้องเพราะกว่ามั้ง” ไอ้ไพโรพูดขัดคอ
“ฉันว่าออกจะเพราะนะ”ไอ้สกุลแย้ง
ไอ้พวกเหี้ยนี่ได้สนทนากันตามประสาไปเรื่อยๆในรถทัวร์ที่กำลังแล่นไปตามถนนทางยาวที่ห่างไกลความเจริญ ไร้บ้าน ไร้ผู้อยู่อาศัย
“เฮ้ๆ ขับรถอยู่ รักษาชีวิตผู้โดยสารหน่อยโว้ย” ไอ้ไพโรแซวไอ้วิไลที่กำลังจ้อไม่หยุด
“ระวัง!!” ไอ้สกุลตะโกนเตือนไอ้วิไลที่กำลังเหยียบคันเร่งอย่างเต็มแรง
“เฮ้ย เวรแล้ว เฮ้ยๆๆ เฮ้ยยย….”
พวกเหี้ยบนรถเห็นเด็กสาวลึกลับกำลังเดินเหม่อลอยหันหลังให้กับรถอยู่ขวางหน้า ทำให้ไอ้วิไลต้องหักรถเลี้ยวซ้ายอย่างกะทันหัน มันสามารถเบรกรถหลังหักพวกมาลัยได้ทันเส้นยาแดงควันโดยที่ไม่เสียหลักพลิกคว่ำ ทำให้ทุกคนและรถปลอดภัยดี
“ไอ้ ยัยบ้ามาทำบ้าอะไรกลางถนนวะ” ไอ้ไพโรไม่พอใจอย่างมากที่การเดินทางมีอันต้องหยุดชะงักลงชั่วคราว
ข้าวของเครื่องใช้ในรถรวมทั้งของกินบนรถถูกแรงเบรกทำให้หล่นร่วงกระจัดกระจายเกลื่อนเต็มพื้นรถ ทำให้ไอ้พวกบนรถช่วยเก็บกวาด ในขณะที่เด็กสาวนิรนามได้เดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายต่อไป ทำให้ไอ้สกุลเกิดความสงสัย ลงจากรถแล้ววิ่งไปหาเด็กน้อยในทันที
“หวัดดีจ๊ะ เป็นอะไรไหมจ๊ะ” ไอ้สกุลตะโกนถามเด็กสาว แต่เด็กสาวไม่ตอบ
“สงสัยจะเมายา เดินท้าทายรถเหลื้อเกิน” ไอ้มิวมิอุเกทับ
“หวัดดี ได้ยินไหมจ๊ะ”
เด็กสาวหันกลับมา
“เดินดุ่ยๆกลางถนนอาจตายได้นะหนู” ไอ้สกุลกล่าวเตือนเด็กสาว
“มา” “ ขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาหนูไปส่งที่บ้าน”
หลังจากนั้นไอ้สกุล ก็พาเด็กสาวขึ้นรถ
“หนูชื่ออะไรจ๊ะ” ไอ้ไพโรถามเด็กด้วยความอยากรู้
“เมย์.. สุโนฮาร่า เมย์” “เมย์อยากกลับบ้าน”
“ได้ เดี๋ยวพี่จะช่วยเธอเองนะจ๊ะ ไม่เป็นไรนะ” ไอ้วิลัยรับอาสาช่วยเมย์ ในขณะที่เมย์ยังดูท่าทีมีกังวล
“น่า ไม่เป็นไรน่า” ไอ้วิไลย้ำ
“เมย์อยากกลับบ้าน”
“ได้ เดี๋ยวพี่จะพาไปส่ง”
ไอ้วิไลออกรถทันที บรรยากาศในรถตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบและความกดดัน ผิดกับตอนก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด ไม่นานเด็กสาวก็มีอาการน้ำตาคลอเบ้า
“โอ้ เศร้าอะไรนักหนาน้อ..” ไอ้ไพโรบ่น
“ไม่สดชื่นเล้ย ชีวิต” ไอ้ดุสเตอร์กล่าวเสริม ในขณะที่เมย์ยังน้ำตาไหลไม่หยุด
“ทุกคนต้องตายหมด”
“เอาละสิกู เมาจนหลอนกูแล้วสิเนี่ย โธ่…” ไอ้ไพโรบ่นพร้อมยิ้มแบบเฝื่อนๆ ก่อนเอามือทั้งสองข้างกุมแก้ม เริ่มใจคอไม่ดี
“เออ ใครตาย” ไอ้สกุลสาระแนอยากรู้
เด็กสาวไม่ตอบ แต่ยังคงไม่ลดอาการหวาดวิตก
“เฮ้ พ่อแม่ไม่เคยสอนเหรอว่าอย่าเอาคนแปลกหน้าขึ้นรถหน่ะ” ไอ้มิวมิอุขึ้นเสียงใส่ไอ้สกุลอย่างไม่สบอารมณ์ที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง
“ชูว์” ไอ้สกุลเตือนให้ไอ้มิวมิอุเงียบ เพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในรถต้องเลวร้ายลงไปมากกว่านี้
3
ไอ้มิวมิอุ เห็นปั๊มน้ำมันสภาพโทรมแห่งหนึ่งจึงเรียกให้ทุกคนดู ทำให้ไอ้วิไลตัดสินใจจอดลงที่ปั๊มน้ำมันแห่งนั้นในทันที
ทุกคนต่างแยกย้ายลงไปจากรถในทันที เหลือเพียงเมย์เท่านั้นที่ยังคงอยู่บนรถ
“อ๋อ เออ ไปหาส้วมฉี่กัน” ไอ้สกุลกล่าวชวนเพื่อนๆ แต่ไอ้วิลัยกับไอ้ไพโรปฎิเสธ เพื่อเข้าไปในมินิมาร์ท
“ว้าววว มีคนมาเหมือนกันเหรอนี่” หญิงแก่ผู้เป็นเจ้าของมินิมาร์ทกล่าวอย่างประหลาดใจ
“ป้า เราจะโทรแจ้ง มีเด็กหลงทาง ช่วยติดต่อนายอำเภอทีนะครับ” ไอ้วิไลกล่าวอย่างร้อนรน
“ค่าโทรศัพท์ 10 เซ็นต์นะ”
ส่วนอีกสามคัวเหี้ยเมื่อมาถึงห้องน้ำก็พบว่าห้องน้ำได้ถูกล็อก แต่ไอ้มิวมิอุก็สามารถสะเดาะลูกกุญแจได้ด้วยแผ่นเหล็กบางๆ เมื่อเปิดประตูออกมาทั้งหมดเห็นว่า ห้องน้ำนี่แม่งโครตเน่าชิบหาย ทั้งกลิ่นที่โคตรเหม็นอมตะบรรลัย แต่ทุกคนก็ต้องใช้มันโดยไม่มีข้อแม้
“พวกเขามีกันทั้งหมดอยู่6คน นับเด็กด้วย น่าสงสาร คุณถามกับพวกเค้าเองก็แล้วกัน ได้..” หญิงแก่พูดกับโทรศัพท์
“คุณว่าคุณเจอเด็กที่ไหนนะ” หญิงแก่หันมาถามทั้งสาม
“ป้า ป้าบอกเค้าไป ตะวันตกห่างจากนี่10นาที” ไอ้วิไลตอบ
“ไปทางตะวันตก 5 ไมล์”
หญิงแก่พูดจบ แล้ววางสายโทรศัพท์
“ป้า เอ่อ ขอโทษนะ แล้วเมื่อไหร่นายอำเภอจะมาถึงหน่ะ” ไอ้ไพโรถาม
“นายอำเภอบอกว่า กำลังไปโรงสีครอว์ฟอร์ดเก่า.. .เขาถามว่า ถ้าให้คุณขับรถไปแจ้งความที่นั่น คุณจะว่าไหม? ”
“ว่าสิ ใครจะไปให้เสียเวลา” ไอ้วิไลย้อน
“โทษนะ ไอ้เมืองเหี้ยๆนั่น มีเด็กผู้หญิงหลงทางบ่อยนักหรือไง” ไอ้ไพโรสบถ
“เฮ้ยใจเย็นๆ ให้ชั้นพูดเอง ” ไอ้วิไลเตือนเพื่อน พร้อมพูดต่อ“ขอโทษแทนเขาด้วย แต่ป้าครับ ผมไม่เข้าใจ ทำไมนายอำเภอไม่มาที่นี่หล่ะ?”
”เขาไม่ได้บอก แต่บอกว่าอีก2ชั่วโมงถึงจะมา” หญิงแก่พูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น
ทั้งคู่เดินออกมาจากมินิมาร์ทอย่างไม่สบอารมณ์ นี่มันอะไรกัน? หมายความว่า ไอ้พวกเหี้ยนี่ต้องเดินทางอย่างไร้จุดหมายงั้นหรือ? ที่พวกมันมาถนนสายนี้ก็เพื่อไปเที่ยวพักผ่อนนะ!!อย่าลืมสิ..
ทั้งห้าเหี้ยออกจากปั๊มน้ำมันในทันที การเดินทางเพื่อตามหาบ้านให้เด็กสาวยังคงดำเนินต่อไป
4
ไอ้วิลัยได้เปลี่ยนเส้นทางเลี้ยวเข้าไปในทางพุ่มไม้ บัดนี้เด็กสาวได้หลับไปแล้ว ไม่นานนักไอ้วิลัยก็ขับผ่านมาจนถึงโรงสีเก่า บอกได้เลยว่าบรรยากาศมันวังเวงหว่ะ รอบๆไม่มีสิ่งปลูกสร้างอื่น คลอบคลุมไปด้วยดงหญ้าที่ขึ้นสูง ทุกคนเดินเกาะกลุ่มกันไปที่ประตู ราวกับว่ารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในสถานที่แห่งนี้
“หวัดดีครับ” ไอ้ไพโรตะโกนเรียกเจ้าของโรงสี พร้อมกับเคาะประตู
“หวัดดี” ไอ้เหี้ยนี่ตะโกนซ้ำ
เงียบสงัด ไม่มีคำตอบใดๆทั้งสิ้นจากเจ้าของสถานที่ ต่างคนต่างเดินไปมาอยู่ใกล้รถโดยไม่ห่างโดยรอความหวังจากเสียงที่อยู่ภายใน
“นายอำเภอไม่อยู่ที่นี่” ไอ้ไพโรแพล่มลอยๆ
“ฉันว่าเราทิ้งเด็กไว้ที่นี่ แล้วไปกันดีกว่า” ไอ้ดุสเตอร์เสนอไอเดีย ทำให้ที่เหลือหันมามองมันกันหมด
“มาซาวด์เสียงกันดูก่อน” ไอ้ไพโรเสนอ
“อย่า ไพโร” ไอ้สกุลแย้ง
“ทำไมหล่ะสกุล ประชาธิปไตยไง” ไอ้มิวมิอุพูด
“ถ้าเด็กคนนั้นเป็นน้องสาวนาย นายจะให้เราทิ้งไว้มั้ย?” ไอ้สกุลตอกกลับ
“ไม่มีใครขอให้เด็กคนนั้นมาเดินเล่นจนหลงทางซักหน่อย” ไอ้ดุสเตอร์สวนกลับทันควัน
“รถกู” ไอ้วิไลพูดลอยๆ ทำเอาอีกสี่ตัวใบ้แดกไปชั่วขณะ
“เราทิ้งเด็กไว้ที่นี่เถอะ” ไอ้ดุสเตอร์กล่าว
“ใช่ ทิ้งเหอะ” ไอ้มิวมิอุสมทบ
“เลว” ไอ้สกุลไม่พอใจ
“สองเสียงแล้ว ขออีกแค่เสียงเดียวลูกพี่.. ..แค่เสียงเดียว เราก็ไปได้แล้ว” ไอ้ดุสเตอร์รบเร้าลูกพี่ของมัน “พี่โรมัน ขอร้องหล่ะ”
“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เด็กคนนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราอยู่แล้ว เราก็ไม่อยากจะมาเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว…….”
“หยุดนะ เด็กคนนี้ต้องการกลับบ้านไปหาพ่อแม่ของเธอ ไม่ใช่ทิ้งไว้ข้างถนนเหมือนขยะรกโลก” ไอ้สกุล รีบแทรกไอ้ไพโรที่ยังพูดไม่จบ
ทั้งห้านิ่งไปชั่วครู่ก่อนที่พวกมันจะพากันเดินไปที่หลังโรงสี บนพื้นที่เต็มไปด้วยแผ่นสังกะสีผุ แล้วพากันนั่งพักหน้าปากทางเข้าโรงสีด้านหลัง
5
“ที่นี่อาจไม่ใช่โรงสีในครอว์ฟอร์ด” ไอ้ดุสเตอร์มันเริ่มสงสัย
“เหลือเชื่อเลยหว่ะ”
“อำกันแหงๆที่นี่ไม่มีใครหรอก นายอำเภอไม่ได้อยู่ที่นี่” ไอ้ไพโรบ่นอย่างไม่สบอารมณ์
จากนั้นพวกมันได้เดินเข้าไปสำรวจภายในโรงสีเพื่อสืบหาเบาะแสของนายอำเภอตามข้อมูลที่ได้รับมาจากหญิงแก่ในมินิมาร์ท ในระหว่างการสำรวจอยู่นั้นเอง ไอ้ดุสเตอร์ก็ได้ยินเสียงเหมือนกรีดร้องทันทีที่มันเดินมาถึงตู้ล็อกเกอร์เหล็ก ด้วยความตกใจ มันจึงตะโกนเรียกเพื่อนๆของมันให้ตามมาดู เมื่อเพื่อนๆมาถึง มันจึงชี้ให้เพื่อนๆดูต้นตอของเสียง ไอ้ไพโรเป็นคนเดียวที่มีชะแลงอยู่ในมือจึงอาสาแงะล็อกเกอร์
“พี่นำนะ” ไอ้ไพโรพูดเบาๆเหมือนกระซิบ พร้อมหันหน้ากับไปมองลิ่วล้อของมัน
“ได้เลย ลูกพี่”
มันใช้เวลาถอนหายใจอยู่พักนึง จากนั้น จึงใช้ชะแลงงัดตัวล็อกออกมา…
“วี๊ดดดดดด…”
“อ๊ากกกกก… อ๊า……” ทุกคนถึงกับผงะไปชั่วครู่ก่อนที่ไอ้ไพโรจะดันประตูล็อกเกอร์ปิดกลับเหมือนเดิม
“ไอ้แม่งเอ้ย”ไอ้มิวมิอุสบถ
“ตัวโอพอสซั่มนี่เอง เฮ้อ….”ไอ้ไพโรพูดแบบถอนหายใจเบาๆ ทำเอาทุกคนถึงกับอดหัวเราะไม่ได้
“แค่ตัวโอพอสซั่ม สัตว์ตระกูลกระรอก” ไอ้สกุลกล่าวอย่างติดตลก
ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้าแทรกทันทีเมื่อคราวนี้มีเสียงลึกลับดังขึ้นอีก หากแต่คราวนี้เป็นเสียงที่คล้ายกับมีคนทำกำลังทำของตก ความกดดันและความตึงเครียดเข้าปกคลุมอีกครั้ง
“ฉันไม่ได้ทำนะ”ไอ้ไพโรเตือนเพื่อน ในขณะเดียวกันก็เงยหน้ามองชั้นบนหันซ้ายขวาเพื่อจับจดที่มาของเสียง ทำให้เพื่อนๆที่เหลือต่างก็ทำแบบเดียวกับมัน
“เอาหล่ะ พอซักที ใครน่ะ? เลิกเล่นอะไรบ้าๆได้มั้ย?”
“ชั้นเอาจริงนะ! ออกมาเดี๋ยวนี้!!”ไอ้ไพโรขึ้นเสียง
ทั้งหมดถูกความเงียบเข้าจู่โจมอีกครั้ง เมื่อหาคำตอบไม่ได้ ทำให้ทุกคนเดินออกจากโรงสีแห่งนี้ ทันทีที่เข้ามาในรถ ทุกคนก็ต้องตกใจ เมื่อ”เมย์”เด็กสาวผู้ซึ่งติดรถมาได้มายืนรอทุกคนนั่งรออยู่ในรถแล้ว
“พวกพี่มาทำอะไรเหรอ?”
“พวกพี่มาตามหานายอำเภอ เขาจะได้พาหนูกลับบ้านไง” ไอ้ไพโรตอบเมย์
“นี่ไอ้หนู นี่ที่นี่โรงสีครอว์ฟอร์ดใช่ไหม?” ไอ้มิวมิอุลองถามเด็กสาวดู แต่เด็กสาวนิ่งเงียบไม่ตอบ
“นี่ไอ้หนู เรารอนายอำเภออยู่นะ งั้นเธอรู้ไหมหล่ะว่าเขาอยู่ไหน?” ไอ้วิไลถามบ้าง ปรากฏว่าเด็กสาวพยักหน้า
“เหรอ ที่ไหนหล่ะ?” ไอ้วิไลตื่นเต้นจนแทบขี้พุ่ง
“ไม่มีถนน เดินไปเดี๋ยวก็ถึง”
พวกมันต่างจ้องหน้ากันพักนึง ก่อนที่จะตัดสินใจออกตามหานายอำเภอ
6
ไอ้ไพโรและไอ้วิไล ทั้งสอง ได้อาสาเดินทางผ่านป่าโปร่งเพื่อที่จะไปหานายอำเภอตามคำบอกของเมย์ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าป่าแห่งนี้ เป็นที่ทิ้งซากศพที่ถูกชำแหละด้วยความเหี้ยมโหดของไอ้สัตว์นรกใจโฉดที่อยู่ห่างออกไปนิดเดียว
ในที่สุดทั้งคู่ ก็ออกจากป่าผ่านพุ่มหญ้าจนมาถึงบ้านเก่าหลังโทรมหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางพื้นที่กว้างๆ จึงเคาะประตู จนกระทั่งมีชายแก่ผู้เป็นเจ้าของบ้านเดินออกมาเปิดประตูต้อนรับ ทว่าเจ้าของบ้านผู้นี้ไม่ใช่นายอำเภอและยังดูท่าทีไม่เป็นมิตรเอาซะเลย มีเพียงไอ้ไพโรที่ได้รับสิทธิ์พิเศษให้เข้าบ้านได้ ส่วนไอ้วิลัยถูกชายแก่บังคับให้ยืนอยู่หน้าบ้าน แม้บรรยากาศจะดูวังเวง แต่ไอ้ไพโรก็ไม่มีทางเลือกมากนัก
ชายแก่ได้พาไอ้ไพโรขึ้นไปชั้นสองของบ้าน เพื่อให้คุยโทรศัพท์กับนายอำเภอ ในระหว่างนั้นเองไอ้ไพโรก็เหลือบไปเห็นรูปภาพตั้งโต๊ะขนาดเล็กอยู่อันนึงที่ทำให้มันต้องประหลาดใจเพราะในภาพที่เขาเห็นกลับมีเด็กสาวที่ขึ้นรถมากับพวกมันอยู่ในภาพด้วย จากนั้นนักชายแก่ก็ต่อสายยื่นโทรศัพท์ให้กับมันก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
“ฮัลโหล ที่นั่นสำนักนายอำเภอใช่ไหม?”
“ขอสายนายอำเภอหน่อยครับ”
………..
7
ทุกคนในรถบัสมีอันต้องสะดุ้งตื่น เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงรถที่กำลังเข้ามาใกล้ บัดนี้ พวกเขากำลังจะได้ส่งเด็กกลับบ้านแล้ว ทุกคนรีบลงมาจากรถทันที
ทันทีที่นายอำเภอออกมาจากรถ ทุกคนต่างมองหน้ากันแบบงุนงนกับนายอำเภอที่ทุกคนได้เห็นกันครู่หนึ่ง ก่อนที่จะจะหันไปมองนายอำเภอเป็นสายตาเดียวกัน
“โอย โล่งอก” ไอ้มิวมิอุพูดเบาๆพร้อมกับถอนหายใจ
นายอำเภอปิดประตูแบบเต็มแรงด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจ ก่อนที่ถ่มเลือดออกจากปาก แล้วจะมองหน้าพวกเขาแบบกวนๆ หลังจากนั้นก็เดินไปหาพวกมัน
………
“นายอำเภอจะไปถึงใน30นาที?”
“30นาทีเหรอ เราต้องอยู่รอเขาแน่” พูดจบไอ้ไพโรวางสายทันที
ไอ้ไพโรเดินออกมาจากห้องทำงานของชายแก่ พร้อมกล่าวขอบคุณ แต่ชายแก่คนนั้นอยู่ไหนวะ?
“เดี๋ยวๆ นายช่วยมาพยุงชั้นทีได้ไหม?” คำพูดของชายแก่ ทำให้ไอ้ไพโรหันซ้ายหันขวาไปครู่หนึ่งก่อนที่จะรู้ว่าชายแก่คนดังกล่าวอยู่ชั้นล่าง
ทันทีที่เข้าไปในห้องน้ำชั้นล่าง ก็ได้พบกับเจ้าของบ้านที่กำลังล้มลงแล้วลุกขึ้นเองไม่ได้ ไอ้ไพโรจึงตัดสินใจเข้าไปช่วย
ไอ้วิไล เห็นว่าเพื่อนมันเข้าไปนานผิดปกติ จึงถือวิสาสะเดินเข้าไปในบ้าน รวมทั้งขึ้นมาถึงชั้นสองของบ้าน จนกระทั่งมัน เหลือบไปเห็นทีวีที่เปิดการ์ตูนเด็กเอาไว้ในห้องที่ปิดประตูไม่สนิท บวกกับเห็นอะไรบางอย่างที่คล้ายกับสร้อยตกอยู่หน้าประตู ทำให้มันก้มลงหยิบสร้อยที่ดูแปลกๆขึ้นมา มืออีกข้างค่อยๆแง้มประตูอย่างช้าๆ ขณะเดียวกันตาทั้งสองข้างก็มองไปที่ทีวีอย่างไม่ละสายตา
ฉัวะ!!
เลือดของไอ้วิไล กระเซ็นใส่ทีวี ทำให้ลิงน้อยในทีวีตกใจอย่างสุดขีด
ก่อนสิ้นลมหายใจ ไอ้วิลัยได้เห็นโฉมหน้าของไอ้สัตว์นรกแบบเต็มสองตาในเวลาสั้นๆ ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณโชกเลือดจะถูกลากเข้าห้องลับเพื่อรอการชำแหละ!!
แม้แต่ไอ้ไพโร ที่ช่วยพยุงชายแก่อยู่ในห้องน้ำ ก็ยังตกใจกับเสียงทิ่มของสันขวาน มันตัดสินใจเดินไปทั่วบ้าน พร้อมกับตะโกนเรียกเพื่อนมันอยู่เป็นระยะ จนกระทั่งเดินกลับมาหาชายแก่
“มีอะไรเหรอ”
“เขาอยู่ไหน”
“ไม่รู้สิ แต่เขาไม่ได้อยู่ในบ้านฉัน”
ไอ้ไพโร กล่าวขอบคุณเจ้าของบ้าน ก่อนที่จะออกจากบ้าน เดินทางกลับไปหาเพื่อนๆที่รอเขาอยู่ บางทีไอ้วิไลมันอาจจะกลับไปรอมึงกับเพื่อนๆของมึงแล้วก็เป็นได้นะ….
………
8
เมื่อไอ้ไพโร กลับมาหาเพื่อนๆของมัน
“พวกนายโอเคมั้ย?” ไอ้ไพโรถามเพื่อนๆด้วยความเป็นห่วง
“โอเค ข่าวดี นายอำเภอกำลังมา” ไอ้ไพโรบอกทุกคน
“มาแล้ว ไปแล้ว..” ไอ้มิวมิอุบอก ทำเอาไอ้ไพโรเอ๋อแดก
“วิไล อยู่ไหน?” ไอ้ไพโรสงสัย
“เขาไม่ได้ไปกับนายเหรอ?” ไอ้มิวมิอุถามย้อน
“วิไล…” ไอ้ไพโรตะโกนเรียก ก่อนเดินออกไป ทำเอาเพื่อนๆที่เหลือต้องเดินตามออกมาด้วย พวกมันเดินออกมาห่างจากโรงสีไม่มากนัก จนพบซากรถที่ชำรุดเรียงรายกัน ทว่ามีเสียงบีบแตรมาจากกองซากรถ ทุกคนจึงเข้าไปดู ไอ้ดุสเตอร์เดินมาถึงรถที่เป็นต้นตอของเสียง ปรากฏว่า… สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงกิ่งไม้ที่ปลายทั้งสองข้างถูกหนีบไว้ระหว่างเบาะนั่งกับแตรรถ มันจึงหยิบกิ่งไม้ออกมา
“วิไล” ไอ้ไพโรยังคงแหกปากไม่หยุด
“วิไล” ไอ้มิวมิอุช่วยอีกแรง
ไอ้ดุสเตอร์มันเห็นอะไรบางอย่างแปลกๆที่พื้นใกล้ๆกับซากรถ ด้วยความสงสัย จึงหยิบมันขึ้นมาดู
“มันอะไรกันเนี่ย?” มันเริ่มสงสัย และในเวลานั้นเอง ไอ้สกุลก็ก้มลงดูอย่างฉงน
“นั่นมันฟันมนุษย์ใช่หรือเปล่า!?” ไอ้สกุลเริ่มเม้งแตก
“ใจเย็นๆได้มั้ย” ไอ้ดุสเตอร์เตือนเพื่อนมัน
“ลูกพี่ รีบหาวิไล เราจะได้ไปกัน” ไอ้ดุสเตอร์บอกลูกพี่ของมัน
พูดเสร็จพวกมันทั้งสี่ก็แยกย้ายกันไม่ห่างมากนัก ต่างเห่าหอนเรียกหาไอ้วิไล กัน เพื่อให้มันรู้ว่าได้เวลาจะต้องเดินทางต่อแล้ว เมื่อพวกมันเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี จึงกลับมารวมฝูงกัน
“ขนลุกเลยหว่ะ เราออกหาวิลัยแล้วรีบไปกันดีกว่า” ไอ้ดุสเตอร์เตือนเพื่อน
“ชั้นทิ้งเขาไม่ได้ หาเถอะ” ไอ้ไพโรนำเพื่อน
การออกตามหาไอ้วิไลเริ่มในทันที โดยทีไอ้ไพโรมันคิดว่าเพื่อนมันต้องอยู่ที่บ้านหลังนั้นหน่ะแหล่ะจึงคิดจะกลับไป โดยไอ้มิวมิอุของตามไปด้วย
“เราจะกลับมาเจอพวกนายที่รถ” ไอ้ไพโรฝากคำพูดไว้ ก่อนเดินจากไป
9
บัดนี้ศพวิไลได้อยู่ในอ่างล้างศพกับไอ้สัตว์นรกโรคจิต ที่ล้างศพมันอยู่ ในห้องแออัดเต็มไปด้วยอุปกรณ์ชำแหละวางระเกะระกะทำให้มีพื้นที่เดินค่อนข้างน้อย มีกลิ่นคาวตลบอบอวล มันยึดกระเป๋าตังค์ของไอ้วิไลออกมาได้เงินจำนวนนึง ก่อนที่มัน จะเอาไปศพไปนอนบนเขียงขนาดใหญ่
ไอ้สองตัวนั่นเดินมาถึงบ้านเก่าหลังนั้นแล้ว โดยการนำของไอ้ไพโร แต่ตอนนี้มีชายแก่เจ้าของบ้านนั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านแล้ว
“ชั้นมั่นใจว่าวิไลต้องอยู่ในนั้น”
ยุทธการจู่โจมเริ่มแล้ว โดยไอ้มิวมิอุ อาสาบุกเข้าไปในบ้าน ในขณะที่ไอ้ไพโร คอยเบี่ยงเบนความสนใจเจ้าของบ้านด้วยการเข้าไปพูดคุย
“ขอโทษจริงๆที่กลับมารบกวน”
“แต่เพื่อนผมหายไป ก็เลยคิดว่า….”
“นัดนายอำเภอไว้ไม่ใช่เหรอ?” ชายแก่พูดขัดคอ
ตอนนี้ ไอ้มิวมิอุเข้าไปในบ้านได้แล้วพร้อมชะแลง
ด้วยความใจร้อน ทำให้มันไม่ระวังตัวนัก มิหน่ำซ้ำยังตะโกนเรียกเพื่อนมันอีก
“วิไล อย่าเล่นนะโว้ย”
“สวนลุงงามจังเลยนะ” “แหม ปลูกไว้ซะพรึ่ดไปหมด” คำพูดของไอ้ไพโร ทำให้ชายแก่พยักหน้าด้วยความสับสนเล็กน้อย
ไอ้มิวมิอุมาถึงชั้นสองของบ้าน จึงเดินสำรวจห้องนั่งเล่น ก็เห็นรูปเด็กที่โต๊ะ แต่สงสัยมากไปก็เปล่าประโยชน์ จึงได้ลงมาชั้นล่างจนได้พบกับห้องครัวที่มีกลิ่นอับ ได้พบกับชิ้นเนื้อหลายชิ้นที่ถูกจัดห้อยอยู่บนเพดาน แลเห็นผนังห้องที่ผุพัง บนโต๊ะอาหารนั้นยังมีข้าวของเครื่องใช้วางระเกะระกะมีเลือดเลอะ รวมทั้งซากไก่ ทำเอาไอ้มิวมิอุตกใจ แต่ไม่มากหรอก แต่มันไม่รู้ตัวมันเลยว่าบัดนี้ได้มีดวงตาอยู่คู่หนึ่งกำลังจ้องมองมันเข้าให้แล้ว!
ไอ้มิวมิอุยังคงสำรวจอยู่ในห้องครัว มันเงยหน้ามองดูชิ้นเนื้อที่ห้อยจากเพดานลงมา แล้วมองดูเลือดในกระป๋องพลาสติกที่เปิดฝาทิ้งไว้ด้วยความฉงนใจ แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นดู ก็ถึงกับเบือนหน้าหนี เพราะกลิ่นคาวที่โชยออกมาจากตู้เย็นที่มีแต่เศษอวัยวะของสัตว์ รวมทั้งเลือด ไอ้มิวมิอุจึงปิดตู้เย็น ทำให้ถาดเก็บของบนตู้เย็นร่วงลงมาระเนระนาด ส่งผลให้ขวดโหลแก้วแตกจนน้ำกระเด็นเลอะเทอะเต็มพื้น
เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำให้ไอ้ไพโร ตัดสินใจเดินปรี่เข้าไปในบ้านทันที
“มิว” ไอ้ไพโรกู่เรียกเพื่อนมัน
จนกระทั่งมาพบกันหน้าห้องครัว แต่ชายแก่ก็เดินเข้ามาในบ้านจึงรู้ได้ว่าไอ้สองเหี้ยนี่กำลังบุกรุกบ้านของเขา
“พวกนายเข้ามาทำอะไรในบ้านชั้น?”
“เราแค่มาตามหาเพื่อน แล้วก็จะไป” ไอ้มิวมิอุกล่าว
“แกไม่ทำอะไรซักอย่าง ดีแต่พูดมาก” ชายแก่ด่าไอ้มิวมิอุ พร้อมชี้ไม้เท้าใส่
“ไอ้แก่นี่มันบ้า” ไอ้มิวมิอุพูดขึ้น พร้อมหันหน้ามองไอ้ไพโรอย่างอารมณ์เสีย สร้างความไม่พอใจแก่เจ้าของบ้านเป็นอย่างมาก
“ไอ้เด็กปากเสีย จะตายอยู่แล้วยังจะไม่รู้ตัว”
“เอาเลยไอ้หนู” “เอามันมา.. .เอามันมา ” “เอามา”
ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความงุนงง ในขณะที่ชายแก่ยังตะโกนไม่หยุด พร้อมทิ่มไม้เท้าใส่พื้นตลอด
ประตูที่ทั้งคู่ยืนขวางอยู่ได้ถูกเปิดออก บัดนี้ไอ้สัตว์นรกผู้มากประสบการณ์ในการฆ่า ชำแหละ ได้ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว ทันที่ที่ทั้งคู่หันกลับไป ทั้งคู่รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกใดๆทั้งสิ้นนอกจาก….
“วิ่ง…..!!” ไอ้ไพโรแหกปากลั่น
10
“บรึ่นๆๆๆๆๆ” เสียงเลื่อยไฟฟ้า ในมือของไอ้สัตว์นรกผู้หิวโหยความตาย พร้อมแล้วในการชำแหละ!!
บัดนี้เกมส์ไล่จับหนูได้เริ่มขึ้นแล้ว โดยกติกาง่ายๆที่คุณก็รู้ คือ ต้องวิ่ง และต้องวิ่งให้เร็ว
ไอ้ไพโรนั้นดูเหมือนจะลอยตัวไปแล้วแต่เสือกสะดุดล้มลง ทำให้ไอ้มิวมิอุต้องยอมเป็นหน่วยกล้าตายอยู่รับมือกับมัน
“ไพโรหนีไปเร็ว” ไอ้มิวมิอุตะโกนใส่อย่างสุดเสียงทั้งที่ตัวเองก็หกล้ม โดยในขณะนั้นเองไอ้สัตว์นรกโรคจิตได้เข้าถึงตัวไอ้มิวมิอุแล้ว
ไอ้ไพโรไม่รีรอ รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อไป ทางด้านไอ้มิวมิอุคว้าไม้ชะแลงที่ตกพื้นขึ้นมายันกับเลื่อยไฟฟ้าไว้ กะถ่วงเวลาให้เพื่อนมันหนีไปให้ไกลที่สุด แรงอาฆาตของมันมีมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ไอ้มิวมิอุเริ่มทีจะต้านไว้ไม่อยู่ จึงตวัดไปที่ขาของไอ้สัตว์นรกตัวนี้ล้มลง
มิวมิอุสามารถเอาตัวออกจากบ้านมาได้ แล้วก็หนีไอ้สัตว์นรกผู้กระหายเลือดตนนี้อย่างสุดชีวิต โดยที่ไอ้มิวมิอุได้ใช้บริเวณที่ตากผ้าเพื่อหวังล่อให้มันสับสน แต่ก็หนีไม่รอด
เลื่อยไฟฟ้าได้ตัดขาไอ้มิวมิอุขาด
“นี่เหรอวะผู้สง่างาม ตอนนี้มึงดูทุเรศกว่ากูอีก ฮะฮ่าๆๆๆๆ”
“ทรมาณมากสินะมึง นี่แหล่ะคือความรู้สึกเดียวกับที่เพื่อนๆของมึงยัดเยียดให้กู” หลังพูดจบ มันจึงจัดการแบกศพไอ้มิวมิอุแล้วลากกลับเข้าไปในบ้าน
…………
11
ค่ำแล้ว ขณะที่ไอ้สกุลกับไอ้ดุสเตออร์กำลังนั่งคุยกันอยู่บนรถถึงแผนการเที่ยว แล้วทั้งคู่คนก็ต้องตกใจเมื่อไอ้ไพโรวิ่งหน้าตั้งหน้าตื่นกลับขึ้นมาบนรถ
“มีเรื่องอะไร พี่ไพโร เป็นไรรึเปล่า?” ไอ้ดุสเตอร์ถามลูกพี่มันด้วยใจคอไม่ดี ที่เห็นลูกพี่มันกำลังตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า
“ติดสิ” ไอ้ไพโรพยายามเหยียบคันเร่งอย่างสุดแรง แต่เครื่องยนต์รถไม่ทำงาน ยิ่งทำให้มันหงุดหงิดจนตบแตรรถไปหลายรอบ
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหล่ะ ใจเย็นๆ” ไอ้สกุลพยายามเตือนสติ
“ระยำ” ไอ้ไพโรสบถออกมา
“มีอะไร” ทั้งไอ้สกุลและดุสเตอร์ถามขึ้นพร้อมกัน
ในที่สุดสติสตางค์ของไอ้ไพโรก็กลับมาได้ มันถอนหายใจอยู่เฮือกนึง
“ฟังให้ดีนะ เรื่องมันมีอยู่ว่า……” ทันใดนั้นพวกมันก็ได้ยินเสียงเลื่อยไฟฟ้าแว่วมา ไอ้ดุสเตอร์ที่นั่งอยู่ตรงท้ายรถได้หันหลังกลับไปเห็นไอ้สัตว์นรกที่คร่าชีวิตเพื่อนของมันไปสองที่ตอนนี้กำลังวิ่งมาหาพวกเขาที่รถแล้ว!!
“พี่ไพโร นี่คือสิ่งที่ลูกพี่จะบอกพวกเราใช่ไหมใช่ไหม?” มันหันกลับมาด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวเป็นอย่างมาก ทำให้ทุกคนลุกขึ้นกันหมด
“ทุกคนลงจากรถ!! วิ่งงงงงง…..”
ไม่ทันขาดคำ ทุกคนต่างพร้อมใจกันวิ่งลงจากรถในทันที ด้วยความชุลมุน ทำให้ต่างคนต่างหนีตายกันอลม่านโดยปัจจุบันทันด่วน ด้วยความโกลาหล ทำให้ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปคนละที่คนละทาง ดูเหมือนว่าไอ้สัตว์นรกตัวนี้มันเลือกที่จะไล่ตามไอ้ดุสเตอร์ไป เนื่องจากมันอยู่ใกล้มากที่สุด และเป็นคนเดียวที่ไม่ได้วิ่งเข้าป่าเหมือนคนอื่นๆ
มันไล่ล่าไอ้ดุสเตอร์อย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่ไอ้ดุสเตอร์ก็วิ่งหนีมันอย่างสุดความสามารถ มันตามอย่างไม่ลดละ ไม่ว่าจะล้มตู้ขวาง ล้มถังน้ำมันขวางมัน แต่ก็หยุดมันไม่ได้เลย มันเป็นเหี้ยอะไรของมันวะ? วิ่งก็ไม่รู้จักเหนื่อย แล้วกูจะรอดมั้ย?
ในที่สุดเกมส์วิ่งไล่จับก็ดูเหมือนจะยุติลง เมื่อเป็นไอ้ดุสเตอร์ที่ล้มลง ทำให้ไอ้สัตว์นรกร้ายยกเลื่อยขึ้นแล้วจิ้มลงไป แต่ทว่าไอ้ห่านี่ก็ยังมีแรงฮึดหมุนตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนจะพยุงตัวเองให้วิ่งหนีได้ต่อไป แต่อนิจจา นั่นเป็นเพียงการซื้อชีวิตเพียงนิดหน่อยเท่านั้น เมื่อมันวิ่งตามติดพอที่จะแกว่งเลื่อยกรีดหลังของไอ้เหี้ยดุสเตอร์จนล้มลงไปอีกครั้ง
คราวนี้ไม่พลาด เลื่อยไฟฟ้าของมันกดลงไปเต็มกลางหลัง จนไอ้เหี้ยนี่หายใจรวยริน ก่อนที่จะพลิกตัวกลับมา
“ลูกพี่ครับ ลูกพี่ขา……” ไอ้สัตว์นรกร้ายกระซิบใส่เบาๆ แล้วเอาหน้าของมันไปใกล้หน้าของเขา “แกอยากรู้ไหมว่าชั้นคือใคร?”
““มึง!! ไอ้สัตว์นรกทะลุถุงยางมาเกิด!! มึงมันชั่ว..อะ ไอ้… สา.. รา.. เลว.. ” ไอ้ดุสเตอร์สบถทั้งที่เลือดเต็มปากด้วยความแค้น
“เมย์.. ใครเป็นพี่ชายของเมย์วะเนี่ย….. เหอะๆๆๆ” ไอ้สัตว์นรกแสยะยิ้มอย่างชอบใจ พร้อมเอามือลูบหัวไอ้ดุสเตอร์ไปด้วย
“ไหนวะ ลูกพี่ของมึง ลูกพี่ของมึงอยู่ที่ไหนฮะ ฮ่าๆๆๆๆ” พูดจบก็เอาเท้าเหยียบไปที่หัวของไอ้ดุสเตอร์
“ไหนๆก็ไหนแล้ว มึงฆ่ากูเลยสิวะ กูไม่เอ่ยปากขอชีวิตกับมึงหรอก”
“เย็นไว้ ถึงมึงไม่ขอ กูก็จะฆ่ามึงอยู่ดี แต่ก่อนที่มึงจะสิ้นลมปราน”
เลื่อยไฟฟ้าปักลงตรงกลางลำตัวของไอ้ดัสเตอร์ เป็นอันจบไปอีกหนึ่งราย
12
ไอ้สองตัวที่เหลือต่างวิ่งหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต
ตูมมม…… ไอ้สกุลเหยียบถูกกับระเบิด ขาขาดทั้งสองข้าง ตอนนี้ต้องคลานหนีอย่างน่าทุเรศ
คลานไปคลานมามันก็เริ่มรู้ชะตากรรมของมันดี เมื่อมันเห็นขาคู่นึงอยู่ตรงหน้ามัน
ฉับบ…. สันขวานทิ่มลงตรงกลางหัวของไอ้สกุล เสร็จไปอีกหนึ่ง
“เหลืออีกหนึ่ง” ไอ้สัตว์นรกพูดกับตัวเองเบาๆ
…………….
ไอ้ไพโรวิ่งมาจนถึง ห้องแช่เย็น แล้วมันก็ได้พบกับร่างของมิวมิอุที่ถูกแขวนตรงริมห้อง ยังไมทันที่จะวิ่งไปหามันก็ได้ยินเสียงเห่าหอนดังขึ้นมา
“ไงวะ มึงหง่ะ” ไอ้ไพโรยังคงนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น
“มึงใหญ่นักเหรอวะ กูหล่ะหมั่นไส้มึงมานานแล้ว”
วันนี้หล่ะที่กูจะทำให้มึงมาอยู่ใต้ตีนกูดูบ้าง
พูดจบไอ้สัตว์นรกใจโฉดก็พุ่งตรงมายังไอ้ไพโรพร้อมเลื่อยไฟฟ้าที่มือในทันที ไอ้ไพโรวิ่งวนรอบห้องเหมือนหมาบ้าเพราะว่าประตูถูกปิดตายหมด ในที่สุดไอ้ไพโรก็ถูกจิ้มกลางหลังจนล้มลง แล้วไอ้สัตว์นรกตัวนี้ก็เอาตีนของมันเหยียบไปที่หัวของไอ้ไพโร
“เป็นไงวะ ความรู้สึกที่ต้องอยู่ใต้ตีนคนอื่น นี่กูไง ไอ้เหี้ย”
ไอ้ไพโรถูกจับแขวนกับขอบนเพดาน ก่อนที่ไอ้สัตว์นรกจะเดินออกมาจากห้องแช่เย็น ซึ่งเป็นเวลาเช้าแล้ว
เดินไปเดินมาก็พบกับangelisegg maidguy และanonychan พอดี
“มันไม่ใช่ความผิดของชั้นหรอก” มันแถทั้งๆที่มันก็ถือเลื่อยไฟฟ้าเปรอะเลือดอยู่!!
จบแล้วสัด
ให้กำลังใจผู้เขียน
ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน