นิยายเรื่องสั้น "The Piece of Eden : ไม่มีสวรรค์สำหรับคุณ"

บทที่ 2 ยามเช้า ชีวิตในบ้านและนอกบ้าน ที่มาของบอร์ดการ์ฟังเกล

มีใครซักคนต้องการรักแท้ซื่อตรง…
เหมือนที่ข้าอุทิศตนให้กับท่านอย่างสัตย์จริง
เพราะท่านเคยพูดว่าท่านต้องการทุกอย่าง …แต่ท่านต้องการตัวข้ามากกว่า
ท่านจะมอบชีวิตใหม่ให้กับข้าอีกครั้งไหม? ถ้าหากว่าข้าตายด้วยน้ำมือของคนที่ข้ารัก?

Piece of Eden เมืองเล็กๆแห่งหนึ่ง ในซอกหลืบของประเทศนิวซีแลนด์ มันเป็นเมืองที่มีทรัพยากรทางธรรมชาติที่สมบูรณ์ที่หนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่น่าเสียดายที่เมืองแห่งนี้เป็นเพียงเรื่องเล่าขานในโลกไซเบอร์และไม่มีปรากฏในแผนที่ของประเทศนิวซีแลนด์แม้แต่น้อย
แต่สำหรับนักแสวงโชคบางคนแล้วนี้ถือเป็นการค้นพบขุมพลังงานที่ยิ่งใหญ่ ที่จะสามารถตอบสนองความต้องการของประชากรโลกได้อย่างไม่มีหมดสิ้น และแน่นอน…เหนือสิ่งอื่นใดนั้นคือชื่อเสียงและความร่ำรวยมหาศาลที่จะตามมาหลังจากที่พวกเขาค้นหามันสำเร็จ
แต่ความสำเร็จมันไม่ง่ายนัก… เพราะการจะเข้าไปในเมืองนี้ได้ก็ต้องอาศัยจากคนในเมืองเท่านั้น เว็บบอร์ดการ์ฟังเกลจึงถูกตั้งขึ้นเพื่อสอบถามหรือเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับบางส่วนจากสวนสวรรค์ โดยเฉพาะ ซึ่งก็ได้รับความสนใจอยู่พอควรจากชาวโลกไซเบอร์
******
อีเดนกำลังย่องเข้าบ้านผ่านทางหน้าต่าง หลังจากที่สังหารเหยื่อไปทั้งสิ้น 3 คนที่เขาตั้งเป้าเอาไว้ และในตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปเป็นอีเดนผู้น่ารักเหมือนเดิม เมื่อเขาเข้ามาในบ้านได้ก็จัดการเก็บเสื้อเปื้อนเลือดเจ้าปัญหารวมทั้งมีดไว้ในลิ้นชัก หยิบไดอารี่ลับสีแดงเลือดนกที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์อ่านขึ้นมาจดบันทึกรายชื่อเหยื่อ วิธีการฆ่า พร้อมสถานที่รวมทั้งอาวุธที่ใช้ก่อเหตุ แล้วรีบเก็บมันไว้ในที่เดียวกับที่เขาใช้ซ่อนสิ่งของดังที่กล่าวไว้ข้างต้น
อยู่ดีๆเขาก็รู้สึกปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำกะทันหัน…
ด้วยความรีบของอีเดนทำให้เขาก้าวพลาดสะดุดขั้นบันไดตกลงมายังชั้นล่าง แต่ไม่เป็นอะไรมาก เขายังลุกขึ้นมาวิ่งต่อไปที่ห้องน้ำชั้นล่างของบ้านได้อย่างเฉียดฉิว…
“อีเดน เมื่อกี้ตกบันไดเหรอ?”โจเชฟ ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่พึ่งตื่นจากการได้ยินเสียงลูกชายสุดที่รักตกบันไดเมื่อครู่… “ครับ แต่พ่อไม่ต้องห่วงนะ ผมโอเค”…แต่ตอนนี้รู้สึกว่าลำไส้ของเขาจะไม่โอเคซักเท่าไร…
“พ่อครับ…” “หื้อ?” “วันนี้พ่อทำกับข้าวเองได้ไหมครับ ผมรู้สึกว่าผมจะท้องเสียนะ…”
“วันนี้มีเบคอนทอดเหรอ?” ไอเดนบุตรชายคนโตถามพ่อหลังจากพึ่งแต่งตัวเสร็จและกำลังเดินลงมาข้างล่างพอดีกับที่โจเซฟพึ่งทำอาหารเช้าเสร็จ ไอเดนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเพราะปกติฝ่ายที่ทำอาหารเช้าเสิร์ฟทุกคนน่าจะเป็นอีเดนน้องชายแท้ๆของเขาไม่ใช่เหรอ? “อีเดน อยู่ไหนครับพ่อ?” “ท้องเสียอยู่ในห้องน้ำนะ” โจเซฟกล่าวขณะกำลังให้อาหารแมวทั้ง 11 ตัวของเขา
“อาหารแบบนี้กินเข้าไปก็ไขมันอุดตันในเส้นเลือดตายกันพอดี”ไอเดนพูดแล้วใช้ปากงาบ งาบ เบคอนทอดในจาน “ไม่พอใจก็ไม่ต้องกิน”โจเซฟพูดพลางจ้องหน้าลูกคนโต ไอเดนมองกลับอย่างไม่พอใจเท่าไร แล้วก็เขวี้ยงจานอาหารใส่พ่อของตัวเองแล้ววิ่งขึ้นบันไดไปปิดประตูดังปัง! ท่ามกลางความตะลึงของผู้เป็นพ่อ ส่วนอีเดนที่พึ่งจะก้าวเท้าออกมานอกห้องน้ำได้ พอเห็นการกระทำแย่ๆของพี่ชาย ก็ถึงกับยิ้มอย่างกับจะเห็นด้วยในการกระทำนั้นของพี่ชาย เพราะนี้ถือเป็นเรื่องปกติของบ้านตระกูลแมคไกวร์ ในสายตาของเด็กทั้งสอง นั้นถึงจะก้าวร้าวไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้ผู้เป็นบิดา โจเซฟเสียใจกับการกระทำเหล่านั้นเลย อย่างมากก็แค่โกรธนิดๆหน่อย แล้วก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม
อีเดนก็ไม่รู้หรอกนะว่า พ่อเขากับพี่ชายไปโกรธกันตอนไหน…
“ไปแล้วนะ”พี่ชายของเขาเอ่ยขึ้นหลังจากที่ลงมาข้างล่างพร้อมไม้กวาดและกระเป๋าใส่ตำราเรียนชั้นมหาลัย “ไปแล้วนะ!!” พี่เขาพูดย้ำขึ้นอีกครั้งหนึ่งจนพ่อโบกมือไล่ เขาจึงเดินออกไปทางประตูหน้าบ้านแล้วเปิดรับปะทะลมของฤดูหนาว ไอเดนสะพายกระเป๋าที่หลังให้แน่นแล้วขึ้นขี่ไม้กวาดบินหนีหายขึ้นไปทนท้องฟ้า …ถ้าเป็นเขา อีเดนผู้แสนน่ารักคนนี้จะไม่มีวันแสดงกริยาไม่น่ารักแบบนี้กับพ่อเป็นแน่ เพราะกลัวพ่อจะไม่ไปรับปริญญาเหมือนที่เคยขู่พี่ชายของเขา(ซึ่งตอนนี้เรียนอยู่ในมหาลัยประจำเมืองชิ้นส่วนจากสวนสวรรค์นี้)ตอนที่ก้าวร้าวมากๆ แต่ว่าพี่ชายเขาก็เป็นคนที่น่ารักนะ ซึ่งไม่รู้ว่าจะน่ารักยังไง เอาเป็นว่าถ้าใครรู้จักไอเดนจริงๆจะรู้สึกรักและไม่อยากทำร้ายพี่ชายของเขาเลย
“พ่อครับ รักไอเดนมากให้เหมือนกับที่รักผมนะครับ” อีเดนพูดขึ้นหลังจากที่แต่งตัวรวมทั้งจัดทรงผม กินเกลือแร่เสร็จ ส่วนสัมภาระที่ต้องใช้ไปเรียนสำหรับวันนี้เขาเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว โชคดีที่อีเดนท้องเสียไม่มากเลยพอจะพยุงตัวไปโรงเรียนไหวอยู่
ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพพร้อมไปเรียนแล้ว โรงเรียนมัธยมของอีเดนอยู่ห่างจากบ้านไม่เท่าไร เขาจึงพอที่จะปั่นจักรยานไปเรียนเองได้ ชายหนุ่มคว้าผ้าพันคอมาพันสร้างความอบอุ่นก่อนที่จะยิ้มให้ผู้เป็นบิดาราวกับจะยืนยันคำพูดเมื่อครู่นี้ ท่ามกลางความตะลึงของผู้เป็นพ่อโจเซฟ …ถึงลูกทั้งสองของเขาจะไปเข้าเรียนกันหมดแล้ว แต่เขาก็ยังเงิบไม่หายจากการกระทำของทั้งคู่…
“ชักจะเหมือนแม่เข้าไปทุกทีแล้วนะ…” โจเซฟคิด
*****
ห้อง 13 คาบเรียนแรก วิชา “ประวัติศาสตร์”
“อีเดน เมื่อวานนายฆ่าไปกี่คนแล้วนะ” ไบร์ด หรือ เจ้าสาว(Bride) เพื่อนสนิทร่วมชั้นเรียนของอีเดน ถามขึ้นระหว่างที่อาจารย์ยังไม่เข้าชั้นเรียน “ 3 คน”อีเดน ซึ่งตอนนี้ทิ้งสภาพฆาตรกรอำมหิตไม่เหลือเค้าเดิม เพราะตอนเป็นฆาตรกนทรงผมะเรียบๆยุ่งๆหน่อย แต่พอเป็นอีเดนคาบมนุษย์ปกติจะไว้ทรงผมหัวตั้ง …เป็นทรงที่ดูแล้วนึกถึงตะวันแฉ่ง “รูปกับคลิป?”เจ้าสาวถาม “มีซิ” อีเดนตอบกลับพลางหยิบรูปเหยื่อ 3 รายที่เขาบันทึกไว้ในสภาพต่างๆส่งให้เจ้าสาว รวมทั้งเปิดกล้องวิดีโอซึ่งบันทึกเหตุการณ์ฆาตรกรรม 3 ศพโดยฝีมืออีเดนผู้น่ารัก ไม่มีใครในห้องรู้สึกผิดสังเกตแม้แต่น้อยระหว่างที่ทั้งคู่กำลังแอบดูคลิปที่ว่า นั้นเพราะทั้งคู่ไม่แสดงออกทางอารมณ์อะไรเลยระหว่างที่ดูคลิปจนจบ แต่อาจาร์ยก็ยังไม่มา… แน่นอนจะให้มาได้ยังไงล่ะ ก็ในเมื่ออาจาร์ยนะถูกอีเดนฆ่าไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว

จบบทที่ 2

บทที่ 3
เจ้าสาว ตู้เย็นห้องพักครู

ฟากฟ้าเช้าวันนี้ อากาศโดยรวมถือว่าดี ถึงแม้มีลมหนาวน่ารังเกียจพัดเข้ามาเป็นระยะ ระยะ...
ผมคิดในขณะที่อยู่ความสูงเดียวกันกับหมู่ก้อนเมฆ เบื้องล่างเป็นมหาลัยที่ผมกำลังศึกษาอยู่
ผมชื่อ ไอเดน… ไอเดน แมคไกวร์ ตอนนี้ผมอายุได้ 18 ปี และกำลังเรียนรู้เรื่องศาสตร์มืดพร้อมๆกับศึกษาสายวิชาที่ผมเลือกเรียนในมหาลัย… และอนาคตผมหวังว่า ผมจะได้เป็นวิศวกร ถึงแม้ทักษะการคำนวณของผมมันจะไม่ได้ดีไปเสียเท่าไร ผมเลยตัดสินใจเลือกที่จะเป็นสถาปนิกแทน …ซึ่งมันก็ไม่เลวนะ
ผมร่อนลงจอดไม้กวาดลงในพื้นที่ป่าบริเวณใกล้กับมหาลัย ก่อนที่จะเก็บมันเอาไว้ในกระเป๋าเรียนซึ่งนอกจากจะมีตำราเรียนแล้ว ยังมีตุ๊กตาวูดู กับตำราศาสตร์มืด และอะไรต่อมิอะไรอีก ซึ่งกระเป๋านักเรียนของผมมันสามารถบรรจุได้ทุกอย่างมากกว่าที่เห็น ผมเดินเข้าไปในตัวมหาลัยตามปกติ รู้สึกอ้างว้างแปลกๆในตัว ถึงแม้จะมีเพื่อนมากมายในที่นี่แต่ผมก็รู้สึกเหงาอยู่ดี ไม่มีกะจิตกะใจอยากจะทำอะไรเอาเสียเลย…
****
บอร์ดการ์ฟังเกล
หัวข้อกระทู้ ตั้งเมื่อเวลา 12 นาฬิกา… “วันนี้ระหว่างคาบพักเที่ยงที่มหาลัย ฉันห่อข้าวไปกินกับไอเดนโดยไม่ได้นัดกันมาก่อน แล้วไอเดนก็พูดให้ฟังว่า ถ้าตอนนี้เขาสามารถกลับไปเลือกเรียนการแพทย์ได้ ปานนี้เขาคงช่วยรักษาอาการนาร์โคเลปซี หรือ โรคหลับ อาการคือ ผู้ป่วยที่อยู่ๆจะหลับไปเสียเลยๆนะ ตอนนี้ไบร์ดเพื่อนของอีเดนน้องชายของเขาต้องทรทุกข์ด้วยโรคนี้โดยไม่มีวี่แววว่าจะรักษาหาย” ตั้ง โดยยูสเซอร์ “เดเมี่ยน” …เนื้อความในกระทู้ พิมพ์ว่า…
“ขอบคุณที่อ่านนะคะ”
******
สายลมพัดผ่านเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม พร้อมความหนาวเย็น ส่งผลให้ผู้ที่อยู่ในห้องมีลมหายใจเป็นไอหมอกสีขาวๆบนฝ้ากระจกและผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวไปตามแรงลม
อืม…
ชายหนุ่มทรงผมไม่เป็นระเบียบสีแดงเพลิงค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนเตียงสีขาวสะอาด กำลังปรับสายตาให้ชินเข้ากับสถานที่ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี… “คืนชีพแล้วเรอะ นักเรียน?” เสียงจากชายแปลกหน้า ซึ่งเจ้าสาว(หรือไบร์ด ต่อไปนี้จะขอเรียกว่าเจ้าสาว)ในตอนนี้มีอาการสงสัยมากกว่าแปลกใจ และได้เอ่ยปากออกไปว่า “เอ่อ…ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครครับ” “คาเรนอา คาเลอลัส ผมพึ่งมาใหม่ๆครับ ยังงงๆกับที่นี่อยู่” อีกฝ่ายตอบกลับพร้อยยิ้มกว้าง นี้คงเป็นนักเรียนใหม่ซินะ…เจ้าสาวคิดแต่ยังไม่แน่ใจเลยถามต่อ “ไม่ทราบว่า คุณเจอผมตอนกำลังชัก… ที่ไหนครับ?” คาเรนอายิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วตอบว่า “ผมพึ่งมาบรรจุใหม่เป็นครูของที่นี่ครับ แล้วระหว่างที่กำลังอยู่ในโรงอาหารก็เห็นคุณนร.ลงไปนอนชักกับพื้น แล้วเพื่อนคุณอีเดนก็ลงไปนั่งข้างๆตัวคุณแล้วค่อยๆประคองร่างคุณขึ้นมา แล้วก็อยู่ในท่าอย่างนั้นโดยไม่มีท่าทีว่าจะพาคุณไปห้องพยาบาลเลย ผมเลยอาสาพาคุณมาที่นี่เองน่ะ” แหงซิ… อย่างไอ้เตี้ยสัมภเวสีอีเดนนะเหรอจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาลากคนที่มีความสูงมากกว่าตัวเองถึงสิบเซน รวมน้ำหนักที่มากกว่าอีกสิบกิโลได้ล่ะ…(ในเมื่อเรี่ยวแรงมันใช้กับงานอดิเรกยามค่ำคืนไปจนเกือบหมดแล้ว)
“เอ่อ… ไม่ทราบว่าขณะนี้เป็นเวลาเท่าไรแล้วครับอาจารย์?” เจ้าสาวถามพลางมองไปที่หน้าต่าง อืม…ทำไมมันมืดแปลกๆ? “อืม………อีกนาทีหนึ่งก็เที่ยงคืนแล้วนะ คุณนร. แล้วคุณนร.ชื่ออะไรล่ะ?”คาเรนอาลากเสียงอืมยาวๆแล้วตอบคำถามพร้อมกับตั้งคำถามเจ้าสาวไปด้วย ทางด้านเจ้าสาวกำลังตกตะลึง…ไม่น่าเชื่อว่า เราจะหลับไปนานขนาดนี้นะ “เห!? ละ…แล้ว อีเดนเขาได้ฝากอะไรถึงผมไหม???” ความจริงเจ้าสาวอยากจะถามถึงข้าวของของตัวเองมากกว่า แต่เวลาที่ใกล้ช่วงที่อีเดนจะออกไปทำงานอดิเรก …แต่พอนึกอีกทีสิ่งของที่เขามีนั้นน่าจะสำคัญมากกว่า เพราะมันมีหลักฐานที่สาวตัวไปถึงอีเดนได้ว่าเป็นฆาตกรที่ถูกกล่าวขานอยู่ในตอนนี้ก็เป็นได้ รวมทั้ง ม้วนกัญชา(ตัดข้อนี้ทิ้งไป เพราะที่นี้ยาเสรี ซึ่งอันที่จริงก็ไม่ถึงกับเสรีนักหรอก…มั่ง?) แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ กระป๋องแป้ง…
“เขาฝากบอกว่า…เขาแบกนายไปที่ห้องพยาบาลไม่ได้” เตี้ยสัมภเวสี…
“ก็เลยต้องทำเท่าที่จะทำได้ แล้วช่วงเลิกเรียนอีเดนก็ได้เอากระเป๋าสัมภาระมาฝากให้นาย ตอนนายฟื้น …ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ?” ไบร์ด ฉันตอบก่อนจะหย่อนขาลงจากเตียงแล้วเดินไปคว้ากระเป๋าเตรียมตัวจะกลับบ้าน เหลืออีกประมาณสามสิบนาทีก่อนจะเลยเวลาเที่ยงคืน… “ผมต้องไปแล้วครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับอาจารย์” “ขอให้โชคดีนะไบร์ด” อาจารย์คาเรนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างอวดไรฟันขาววางตัวเป็นระเบียบ…ฉันว่า อาจารย์น่าจะเก็บคำอวยพรนั้นไว้กับตัวเองมากกว่าในตอนนี้…ขอให้รอดจากเพื่อนฉันนะคาเรน…
******
ตีสอง ไฮสคูล Lux Aeterna
ราตรีกาลมืดมิด แต่ถึงกระนั้นก็ยังพอมีแสงจากจันทรากลมผ่องและดวงดาวอยู่ประดับค้ำฟ้าชั่วราตรีกาล…
ป่าสนโอนอ่อน เอนไปมาตามกระแสลมหนาวที่พัดผ่านมาทำให้อีเดนซึ่งในตอนนี้ ออกมาท่องโรงเรียนเล่นยามราตรี…เขาไม่ได้มีกะจิตกะใจอยากจะฆ่าคนไปเสียทุกวันหรอกนะ เพราะถ้าฆ่าคนในตอนที่ไม่มีอารมณ์หรือความรู้สึกอยากฆ่าจริงๆล่ะก็นะ ผลงานก็จะออกมาไม่สวยเรียบร้อยอย่างที่อีเดนผู้น่ารักพึงกระทำนะซิ…
ฉันคิดว่าป่านนี้…เจ้าสาวคงจะตื่นแล้วล่ะ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก…ตั้งแต่ที่ได้มีความสนิทจนถูกเรียกว่าเพื่อน ฉันก็ต้องคอยดูแลเจ้าสาวมาโดยตลอดทุกครั้งที่อาการหมดสติ เจ้าสาวบอกฉันว่ามันจะมาก็ต่อเมื่อเขาอยู่ในสภาวะที่ถูกกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างหนักเท่านั้น…ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเหตุที่เจ้าสาวสลบไปเมื่อตอนกลางวันนั้นเพราะอะไร?
“เฮ้! เจ้าสาวฉันมารับแล้ว…อ่ะ! กลับแล้วเหรอ?”…โทรศัพท์ก็ไม่ยอมโทรมาบอกนะนาย…อีเดนคิดเมื่อเดินเข้ามาในห้องพยาบาลแล้วไม่พบเจ้าสาว มีแต่เตียงในสภาพที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยแล้วเท่านั้น... “เจ้าสาวไม่มีทางเป็นคนเรียบร้อยขนาดนั้นแน่ๆ ฉันรู้ดี”…ก็ในเมื่อขนาดห้องมัน มันยังไม่เก็บเลย ตื่นเช้าขึ้นมามันเตะผ้าห่มเป็นประจำ เขาไปค้างบ้านมันเป็นประจำตอนทำงานโรงเรียน(มันมีบ้านไว้ให้เพื่อนไปทำงาน) …แล้วใครเป็นคนทำกันล่ะ นั้นล่ะคือปัญหา เขาคิดระหว่างที่กำลังปิดประตูห้องพยาบาลแล้วใช้กุญแจที่ขโมยมาจากเหยื่ออาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์ ค่อยๆสอดล็อกประตูห้องพยาบาล
บางที…อาจจะมีใครซักคนที่เป็นคนค่อยอยู่ดูแลเจ้าสาวจนฟื้น อยู่ที่นี่?
และฉันอยากรู้จักเขา!!!
อีเดนคิดแล้วพยายามใช้ประสาทในการรับรู้ที่ดีกว่าคนปกติทั่วไปนัก ในการเสาะแสวงหาบุคคลที่ว่านี้ ซึ่งมันก็ไม่ยากนักหรอกสำหรับเขา เพียงแต่เขาอยากล่อเหยื่อให้ตายใจแล้วค่อยจัดการทีหลัง เหมือนทีสัตว์หากินกลางคืนมักชอบทำ…ฮืมเสียงมาจากห้องพักครู…ซินะ ที่นั่นเขารู้มาว่าขนมในตู้เย็นห้องพักครูอร่อยมาก และมีเพียงอาจาร์ยในห้องเท่านั้นที่จะได้กิน…เสร็จฆาตรกร…เขาล่ะอยากแอบกินขนมในตู้เย็นของอาจาร์ยมาตั้งนานแล้ว อีเดนได้ยินกิตติศัพท์ความเลิศล้ำของขนมตู้เย็นห้องพักครูมานานแล้ว และแน่นอนว่าเขาก็สนใจมัน มีขนาดถึงกับลือมาว่ากินขนมในตู้เย็นห้องพักอาจารย์แล้วจะลืมขนมทุกชนิดที่เคยกินมาบนโลกใบนี้…ไม่รอช้า เขารีบเปิดประตูห้องพักครูโดยคิดอะไรไปชั่วขณะ
และนั้นก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เขาได้พบกับบุคคลที่เขาอยากรู้จักเสียแล้ว…
จบบทที่ 3

จากที่อ่านบทที่ 1-2 ค่อนข้างเข้าใจยากนะครับ
จุดที่วิจารย์ในบทที่ 1 คือ จุดเชื่อมต่อค่อนข้างเข้าใจยากและพันธนามากจนเกินไป ซึ่งบทแรกสำคัญมากที่จะทำให้คนอ่านอยากอ่านต่อ และประโยคพูดควรจัดวางให้ดีกว่านี้นะครับ

ตามจริงบทที่ 1 สิ่งที่ควรมีในนั้นคือ เรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้น ซึ่งทำให้ผู้อ่านรู้ว่าต้องโฟกัสที่จุดไหน

เช่น(ย่อ) โรซาน่า เจ้าหญิงแห่งอาณาจักร อาทาเชีย ซึ่งเป็นอาณาจักรอันเต็มไปด้วยปีศาจมากมาย ทว่าตอนนี้เธอกำลังประสบปัญหาร้ายแรงที่สุดแล้ว
ซึ่งสิ่งนั้นคือ เธอกำลังจะโดนคลุมถุงชน!!! โรซาน่าจึงไม่รอช้าเลยที่จะวางแผนหนีไปยังโลกมนุษย์ ซึ่งการผจญภัยครั้งใหญ่รอเธออยู่ที่นั้น

จะเห็นได้ว่า ผู้อ่านจะรู้ว่า เธอเป็นใครมาจากไหนกำลังเจอปัญหาอะไรและกำลังทำอะไรอยู่

แต่ในเรื่อง เริ่มมาที่ตัวเอกถูกไล่ฆ่าหรือเปล่าก็ไม่ทราบ และตัดมาที่ Eden แนะนำตัวเองและครอบครัวให้ผู้อ่านและบอกว่าชีวิตประจำวันเขาเป็นอย่างไร
จู่ๆตัดมาที่อีกจุดหนึ่ง ซึ่งต้องอ่านถึง 3 รอบใหญ่กว่าจะเข้าใจว่านั้นแหล่ะก็คืออีเดนตัวเอกของเรื่อง ซึ่งกำลังไปไล่ฆ่าหญิงสาวอยู่
และในช่วงบทสนทนาค่อนข้างไม่ละเอียดในจุดนี้นะครับ ซึ่งอาจจะทำให้คนอ่านสับสนได้ควรเป็นดังนี้ครับ

ในยามรัตติกาลนี้ ไม่แน่ว่าข้าอาจะได้นางใด... ซักคนหนึ่งมาถอดกายให้ข้าเชยชม? [อีเด็นกล่าว]

ซึ่งอาจจะเพิ่มเติมไปว่า อีเด็นกล่าวอย่างมีน้ำเสียง แต่จุดนี้บางครั้งก็ไม่ต้องใส่ก็ได้ ถ้าวิธีการแต่งเราทำให้คนอ่านรุ้แล้วว่าใครกำลังคุยกับใคร
เช่น

ข้าไม่คิดว่ามันจะทำให้ใครเป็นบ้าหรอกนะท่านอาทารัส บุตรแห่ง โอราส
แต่ข้าไม่คิดอย่างงั้นนะสิ ท่านอัศวิน กราเดียส

อีกอย่างคือ อีเด็นหักมุมเกินไปครับ ไม่มีแรงจูงใจใดๆที่ทำให้ผู้อ่านเกิดสนใจ เหมือนชายหนุ่มรูปงาม เรียนดี เรียนเก่ง อยุ่ๆหยิบปืนมายิงเพื่อนแล้วบอกว่าข้าเกลียดแกเอาดื้อๆ โดยไม่มีเหตุผลว่าเกลียดทำไม ซึ่งนั้นเป็นจุดสำคัญมากที่ทำให้อีเด็นหมดความน่าสนใจไปมากนะครับ

^
ฮืม ขอบคุณมากครับ คุณมิวที่ช่วยวิจารณ์งานเขียนให้ครับ ผมจะพยายามปรับปรุงให้ดีครับ