[นิยาย] Space warrior(ชื่อชั่วคราว)
คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่
เปิดเรื่อง
ณ.ฐานทัพลับของกองทัพUNP (กองทัพสหประชาชาติเพื่อสันติ) ที่รวมยอดนักบินจากที่ต่างๆของโลกในเกาะกลางทะเล เวลา12นาฬิกา เสียงเตือนภัยได้ดังขึ้นเพราะว่าเรดาร์ได้ตรวจจับเครื่องบินที่ไม่ปรากฏสัญชาติกำลังบินอยู่เหนือน่านฟ้าอยู่
“ตอนนี้เราเจอเครื่องบินไม่ปรากฏสัญชาติกำลังบินตรงไปที่มหาสมุทรแปซิกฟิกครับท่าน”ทหารประจำหน่วยพูดขึ้น
“แล้วตอนนี้ติดต่อไปยังเครื่องดังกล่าวหรือยัง”ทางหัวหน้าหน่วยถาม
“ไม่ได้ครับ ไม่สามารถติดต่อได้ครับ”ทหารอีกคนตอบ
“แล้วตอนนี้มีหน่วยบินไหนอยู่ใกล้ที่สุดที่ไปถึงได้”
“ตอนนี้หน่วยAngry bird’sกำลังซ้อมรบอยู่ครับท่าน หน่วยนี้ได้บรรจุอาวุธไว้แล้วเพราะเคยเกิดเหตุที่เครื่องบินของอาหรับโจมตีเลยบรรจุกระสูนไว้เผื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝันไว้แล้วครับ”
“รีบแจ้งหน่วยดังกล่าวไปยังเครื่องบินดังกล่าวให้ไปตรวจสอบเครื่องบินดังกล่าวด้วยแล้วให้นำเครื่องบินดังกล่าวมายังฐานทัพของเราด้วย”
บนท้องฟ้าที่มีเมฆอยู่มากพอควร เครื่องบินF15 จำนวน4ลำกำลังบินซ้อมรบอยู่ได้ยินรายงานจากภาคพื้นดินจึงรีบไปยังตำแหน่งดังกล่าว และเห็นเครื่องบินดังกล่าวเป็นจุดไกลๆอยู่
“เจมส์ คุณเห็นอะไรหรือเปล่า”
“ขณะนี้ผมกำลังไล่ตามเครื่องบินสีแดงอยู่ครับ แล้วตอนนี้กำลังพยายามเข้าใกล้อยู่ครับ”
“ตอนนี้สามารถระบุได้หรือเปล่าว่ามันเป็นรุ่นอะไรและมาจากที่ไหน”
“ผมกำลังเข้าใกล้ครับ..... เอาล่ะ....”ในขณะที่เจมส์นั้นกำลังบินอยู่นั้นได้สังเกตว่าเครื่องบินดังกล่าวนั้นบินเป็นเส้นตรงเข้าไปในหมู่เมฆ เจมส์นั้นสังเกตที่เรดาร์ในเครื่องบินที่ปกติแล้วจะขึ้นรหัสรุ่นของเครื่องบินแต่ลำนี้กลับแสดงข้อความว่าUnknow
“แปลกชะมัด ทำไมแสดงผลแบบนี้กัน จิน ชอปเปอร์และเจ้าเด็กใหม่ล้อมรอบเครื่องบินลำนั้นด้วย”
“รับทราบ”เครื่องบินอีกสามลำนั้นก็พยายามที่จะล้อมรอบเครื่องบินปริศนาที่ยังคงอยู่ในกลุ่มเมฆหนาทึบ แต่ทว่า
“เอาละเมื่อพ้นแนวเมฆนี้ฉันจะรู้เสียทีว่าแกเป็นเครื่องบินรุ่นอะ......เฮ้ยนี่มันอะไรกันเนี่ย”
“เจมส์ เกิดอะไรขึ้น”
“ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นเครื่องบินแบบนี้มาก่อนเลยครับ”
“ลักษณะมันเป็นอย่างไร บอกมาเดี๋ยวนี้”
“ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ผมอยากให้ท่านมาดูด้วยตาตัวเองดีกว่า”
เครื่องบินที่หัวหน้าหน่วยเห็นเป็นเครื่องบินที่ไม่น่าจะมีอยู่ในโลก เป็นเครื่องบินสีแดงที่มีรูปทรงปีกที่ดูคล้ายปีกนกมากกว่าราวกับออกแบบมาอย่างสวยงาม เครื่องบินดังกล่าวมีไอพ่นท้าย3อันและที่ปลายปีกอีกข้างละอัน ยังมีปืนที่ติดที่ปีกด้านล่างปีก2กระบอกซึ่งดูไม่ใหญ่มาก ที่ใต้เครื่องอีกกระบอกใหญ่เหมือนปืนใหญ่และที่ตัวลำเครื่องอีก2กระบอกจนไม่น่าที่จะบินได้
“ชอปเปอร์ จิน คอยบินขนาบข้าง ส่วนเจ้าเด็กใหม่ บินตามเครื่องบินลำนั้นไป ถ้าขัดขืนละก็ยิงเลย ส่วนฉันจะติดต่อไปที่เครื่องบินลำนี้เอง”
“รับทราบ”และทั้ง3ลำก็ได้กระจายตำแหน่งออกตามคำสั่ง ส่วนหัวหน้าทีมได้ประกบอยู่ข้างเครื่องบินปริศนา
“ถ้าคุณไม่อยากถูกโจมตีละก็ตามผมมา ผมจะพาคุณไปที่ฐานทัพเพื่อสอบสวนคุณว่าคุณมาจากที่ไหน”
แต่เครื่องบินดังกล่าวกลับเร่งเครื่องเร็วขึ้นราวกลับท้าว่า “ยิงฉันสิ”
“Open Fire”สิ้นคำสั่งได้ยิงปืนกลโจมตี แต่เป็นที่น่าแปลกที่เครื่องบินสีแดงหลบหลีกแบบที่เครื่องบินรบทั่วไปไม่สามารถทำได้ ทั้งบินซิกแซ็กไปมาราวกับเล่นกระดานโต้คลื่น เปลี่ยนเพดานบินขันลงในแนวดิ่งและควงสว่านราวกับเล่นเกมอยู่
“ชิ ทำไมตั้งสี่รุมหนึ่งแท้ๆแต่ทำไมไม่สะกิดเลยแม้แต่นัดเดียว”จินพูดขึ้นเมื่อพยายามยิงอีกเป็นหนที่สี่
“จะไปรู้เรอะ ทำไมนายไม่ถามมันละ เฮ้ย!” ช็อปเปอร์ตะโกนด้วยความตกใจเพราะว่าเครื่องบินปริศนาได้หักเลี้ยวกะทันหันแล้วพุ่งมาที่ตนจนหลบเกือบไม่ทัน แล้วทำให้จินนั้นต้องหลบไปด้วยและมีเพียงเด้กใหม่ที่เรียกกันนั้นพยายามไล่ตามอยู่และทิ้งห่างออกจากฝูงเรื่อยๆ
“เจ้าหนูใจเย็นๆอย่าวู่วาม” หัวหน้าได้เตือนลูกน้อง ซึ่งลูกน้องคนนี้เป็นมือใหม่ซึ่งเพิ่งจะมีประสบการณ์บินเชิงรบจริงเป็นครั้งแรก “ตอนนี้เราต้องเกาะกลุ่มไว้ก่อน”
“ไอ้บัดซบเอ้ย!” นักบินมือใหม่ก็ได้แต่ไล่ยิงเรื่อย แต่ก็ไม่โดนแม้แต่สะกิดตัวเครื่องซักนัดและยิ่งทิ้งห่างจากฝูงมากขึ้นไปอีก
เครื่องบินสีแดงลดคามเร็วอย่างไม่น่าเชื่อและตีลังกากลับหลังอย่างกะทันหันจนไปอยู่ข้างหลัง นักบินคนนี้ถึงจะเป็นมือใหม่แต่ก็รู้ว่าหากถูกตามหลังก็หมายถึงความตาย
“บ้าน่า เป็นไปได้ไงกัน ช่วยด้วยรับหัวหน้า” เครื่องบินของเด็กใหม่นั้นโดนไล่จี้อย่างรวดเร็ว และไม่สามารถที่จะสลัดหลุดจากการไล่ตามของเครื่องบินสีแดง
แต่เครื่องบินดังกล่าวกลับไม่มีทีท่าที่จะโจมตีราวกับแกล้งบินไล่ตามเฉยๆ
“ชอปเปอร์ จิน ยิงมิดไซน์เดี๋ยวนี้”
“แต่ว่าหัวหน้า มันจะดีหรือครับ”จินเอ่ยขึ้นมา
“หรืออยากให้เจ้าเด็กใหม่นี้ตายกัน นับพร้อมกันนะ 3 2 1 Fire”
ทันทีที่มิดไซน์3ลูกได้ปล่อยออกมาพร้อมม่านควันตามหลังแล้วเข้าใกล้เครื่องบินสีแดง เครื่องบินดังกล่าวก็ได้บินเข้ากลีบเมฆ แล้วก็เกิดเสียงระเบิดจากมิดไซน์ทั้งสามลูก
“ฟู่ โดนสักที ว่าแต่เจ้าหนูเป็นยังไงบ้างที่ได้เจอประสบการณ์การรบจริงครั้งแรก”
“เกือบตายน่ะสิรุ่นพี่ชอปเปอร์ ผมนี่เสียวแทบตายจนนึกว่าจะไม่รอดแล้ว”
“แต่ตอนนี้แกก็รอดนี่หว่า”
“เลิกคุยเล่นกันได้แล้ว”เจมส์พูดสอดขึ้น “ตอนนี้เราต้องตรวจสอบก่อนว่าเจ้าเครื่องนี้โดนยิงไปแล้วหรือยัง เพราะว่าอาจจะยิงพลุไฟล่อก็ได้”
“แต่หัวหน้าครับ เท่าที่ดูแล้วไม่มีสัญณาณจากก้อนเมฆเลยนิครับ และก็ไม่เห็นมีอะไรบินออกมาด้วยเลยนิครับ”
“งั้นก็ตอนนี้เรากลับฐานได้”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังบินกลับเป็นกลุ่มอยู่ทันไดนั้นก็มีเสียงเตือนว่ากำลังถูกล็อคเป้าอยู่ หัวหน้าทีมได้หันหลังมองเห็นเครื่องบินดังกล่าวเปิดแผงมิดไซน์ที่อยู่ในปีกด้านบนราวกับพร้อมที่จะยิงใส่ทุกลำที่อยู่หน้าตัวเอง
“เราถูกล็อคเป้าแล้ว ทำไงดีหัวหน้า”ทั้ง3ลำพูดพร้อมกัน หัวหน้าทีมคิดอย่างเดียวว่า มันเป็นไปได้ไงกัน
แต่จู่ๆเครื่องบินสีแดงพุ่งตรงไปพร้อมเสียงระเบิด ร่องรอยที่เห็นก็เหลือแต่แสงสีแดงที่น่าจะเป็นแสงจากไอพ่นและหายไปแทบจะทันที
“Angry bird’s อย่าบอกนะว่าได้ทำลายเครื่องบินไปแล้วนะ”หัวหน้าหน่วยทางพื้นดินได้ถามทันที
“ไม่ครับ จู่ๆมันบินหนีไปซะเฉยเลยครับ”หัวหน้าทีมรายงาน
“อะไรกัน มันบินหนีไปทั้งๆที่สามารถยิงเราได้ไม่ใช่หรือ”ชีอปเปอร์พูดขึ้น
“ไม่ใช่ มันไม่ได้หนี มันปล่อยเราไปต่างหาก”
“แล้วมันต่างกันตรงไหนครับ”
“ต่างกันที่ว่ามันจะฆ่าเราได้แต่กลับไม่ทำ ราวกับว่ามันแค่เล่นสนุกฆ่าเวลาเท่านั้น”
ภายในเครื่องบินสีแดง ชายผู้หนึ่งกำลังนั่งขับเครื่องบินอย่างสบายใจราวกับพักผ่อนอยู่ เขาสวมชุดที่ดูคล้ายกันกับชุดเกราะสีเงินสวมที่กลางอก แขนและขาโดยเว้นที่ต้นแขนและต้นขาที่หุ้มด้วยชุดคล้ายชุดหนังสีดำและมีสายเชื่อมต่อกับเกราะอยู่ ใบหน้าของเขาสวมหมวกที่เหมือนกับเกราะปิดบังใบหน้าจนเหมือนหุ่นยนต์ บริเวณที่ตาก็มีลักษณะคล้ายกับแว้นทรงตัวVที่แทงไปจนถึงด้านหลังเหมือนติดเขา เขายังจับคันบังคับยานที่อยู่ด้านข้างทั้งสองด้านทำให้ดูเหมือนกำลังนั่งบนโซฟาอยู่
“เฮ่อ! แค่นี้เองหรือฝีมือนักบินของดาวโลก ต่อให้เป็นพวกมือใหม่ก็เถอะแต่แบบนี้ต่อให้มาเป็นฝูงก็คงล้มฉันไม่ได้หรอก”
“แต่มาสเตอร์ ถ้าท่านพูดแบบนี้อีกระวังท่านหัวหน้าว่าเอาอีกนะขอรับ”เสียงสังเคราะห์ดังออกมาจากแผงควบคุมเหมือนมันมีชีวิตและตัดสินใจพูดด้วยตนเองซึ่งฟังแล้วเหมือนเสียงเด็กผู้ชาย
“แต่มันก็จริงนิ แต่มันก็เป็นความผิดนายด้วยไม่ใช่หรือที่ไม่สามารถเปิดระบบพรางตัวได้นะฟิค”
“ขอโทษครับมาสเตอร์ การฝ่าชั้นบรรยากาศที่เร็วทำให้ระบบรวนเล็กน้อย แต่ตอนนี้ผมแก้ไขเรียบร้อยแล้วครับ”
“เชอะ! การรบเมื่อกี้ก็แสดงได้ว่าดาวดวงนี้นอกจากป่าเถื่อนอย่างที่ได้รับรายงานมาแล้วยังล้าหลังเป็นบ้า แล้วทำไมต้องมาทำภารกิจที่ดาวดวงนี้ด้วยเนี่ย”
แล้วยานก็บินตรงไปต่อโดยที่จุดหมายนั้นคือ
ณ.ฐานทัพลับของกองทัพUNP (กองทัพสหประชาชาติเพื่อสันติ) ที่รวมยอดนักบินจากที่ต่างๆของโลกในเกาะกลางทะเล เวลา12นาฬิกา เสียงเตือนภัยได้ดังขึ้นเพราะว่าเรดาร์ได้ตรวจจับเครื่องบินที่ไม่ปรากฏสัญชาติกำลังบินอยู่เหนือน่านฟ้าอยู่
“ตอนนี้เราเจอเครื่องบินไม่ปรากฏสัญชาติกำลังบินตรงไปที่มหาสมุทรแปซิกฟิกครับท่าน”ทหารประจำหน่วยพูดขึ้น
“แล้วตอนนี้ติดต่อไปยังเครื่องดังกล่าวหรือยัง”ทางหัวหน้าหน่วยถาม
“ไม่ได้ครับ ไม่สามารถติดต่อได้ครับ”ทหารอีกคนตอบ
“แล้วตอนนี้มีหน่วยบินไหนอยู่ใกล้ที่สุดที่ไปถึงได้”
“ตอนนี้หน่วยAngry bird’sกำลังซ้อมรบอยู่ครับท่าน หน่วยนี้ได้บรรจุอาวุธไว้แล้วเพราะเคยเกิดเหตุที่เครื่องบินของอาหรับโจมตีเลยบรรจุกระสูนไว้เผื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝันไว้แล้วครับ”
“รีบแจ้งหน่วยดังกล่าวไปยังเครื่องบินดังกล่าวให้ไปตรวจสอบเครื่องบินดังกล่าวด้วยแล้วให้นำเครื่องบินดังกล่าวมายังฐานทัพของเราด้วย”
บนท้องฟ้าที่มีเมฆอยู่มากพอควร เครื่องบินF15 จำนวน4ลำกำลังบินซ้อมรบอยู่ได้ยินรายงานจากภาคพื้นดินจึงรีบไปยังตำแหน่งดังกล่าว และเห็นเครื่องบินดังกล่าวเป็นจุดไกลๆอยู่
“เจมส์ คุณเห็นอะไรหรือเปล่า”
“ขณะนี้ผมกำลังไล่ตามเครื่องบินสีแดงอยู่ครับ แล้วตอนนี้กำลังพยายามเข้าใกล้อยู่ครับ”
“ตอนนี้สามารถระบุได้หรือเปล่าว่ามันเป็นรุ่นอะไรและมาจากที่ไหน”
“ผมกำลังเข้าใกล้ครับ..... เอาล่ะ....”ในขณะที่เจมส์นั้นกำลังบินอยู่นั้นได้สังเกตว่าเครื่องบินดังกล่าวนั้นบินเป็นเส้นตรงเข้าไปในหมู่เมฆ เจมส์นั้นสังเกตที่เรดาร์ในเครื่องบินที่ปกติแล้วจะขึ้นรหัสรุ่นของเครื่องบินแต่ลำนี้กลับแสดงข้อความว่าUnknow
“แปลกชะมัด ทำไมแสดงผลแบบนี้กัน จิน ชอปเปอร์และเจ้าเด็กใหม่ล้อมรอบเครื่องบินลำนั้นด้วย”
“รับทราบ”เครื่องบินอีกสามลำนั้นก็พยายามที่จะล้อมรอบเครื่องบินปริศนาที่ยังคงอยู่ในกลุ่มเมฆหนาทึบ แต่ทว่า
“เอาละเมื่อพ้นแนวเมฆนี้ฉันจะรู้เสียทีว่าแกเป็นเครื่องบินรุ่นอะ......เฮ้ยนี่มันอะไรกันเนี่ย”
“เจมส์ เกิดอะไรขึ้น”
“ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นเครื่องบินแบบนี้มาก่อนเลยครับ”
“ลักษณะมันเป็นอย่างไร บอกมาเดี๋ยวนี้”
“ผมเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ผมอยากให้ท่านมาดูด้วยตาตัวเองดีกว่า”
เครื่องบินที่หัวหน้าหน่วยเห็นเป็นเครื่องบินที่ไม่น่าจะมีอยู่ในโลก เป็นเครื่องบินสีแดงที่มีรูปทรงปีกที่ดูคล้ายปีกนกมากกว่าราวกับออกแบบมาอย่างสวยงาม เครื่องบินดังกล่าวมีไอพ่นท้าย3อันและที่ปลายปีกอีกข้างละอัน ยังมีปืนที่ติดที่ปีกด้านล่างปีก2กระบอกซึ่งดูไม่ใหญ่มาก ที่ใต้เครื่องอีกกระบอกใหญ่เหมือนปืนใหญ่และที่ตัวลำเครื่องอีก2กระบอกจนไม่น่าที่จะบินได้
“ชอปเปอร์ จิน คอยบินขนาบข้าง ส่วนเจ้าเด็กใหม่ บินตามเครื่องบินลำนั้นไป ถ้าขัดขืนละก็ยิงเลย ส่วนฉันจะติดต่อไปที่เครื่องบินลำนี้เอง”
“รับทราบ”และทั้ง3ลำก็ได้กระจายตำแหน่งออกตามคำสั่ง ส่วนหัวหน้าทีมได้ประกบอยู่ข้างเครื่องบินปริศนา
“ถ้าคุณไม่อยากถูกโจมตีละก็ตามผมมา ผมจะพาคุณไปที่ฐานทัพเพื่อสอบสวนคุณว่าคุณมาจากที่ไหน”
แต่เครื่องบินดังกล่าวกลับเร่งเครื่องเร็วขึ้นราวกลับท้าว่า “ยิงฉันสิ”
“Open Fire”สิ้นคำสั่งได้ยิงปืนกลโจมตี แต่เป็นที่น่าแปลกที่เครื่องบินสีแดงหลบหลีกแบบที่เครื่องบินรบทั่วไปไม่สามารถทำได้ ทั้งบินซิกแซ็กไปมาราวกับเล่นกระดานโต้คลื่น เปลี่ยนเพดานบินขันลงในแนวดิ่งและควงสว่านราวกับเล่นเกมอยู่
“ชิ ทำไมตั้งสี่รุมหนึ่งแท้ๆแต่ทำไมไม่สะกิดเลยแม้แต่นัดเดียว”จินพูดขึ้นเมื่อพยายามยิงอีกเป็นหนที่สี่
“จะไปรู้เรอะ ทำไมนายไม่ถามมันละ เฮ้ย!” ช็อปเปอร์ตะโกนด้วยความตกใจเพราะว่าเครื่องบินปริศนาได้หักเลี้ยวกะทันหันแล้วพุ่งมาที่ตนจนหลบเกือบไม่ทัน แล้วทำให้จินนั้นต้องหลบไปด้วยและมีเพียงเด้กใหม่ที่เรียกกันนั้นพยายามไล่ตามอยู่และทิ้งห่างออกจากฝูงเรื่อยๆ
“เจ้าหนูใจเย็นๆอย่าวู่วาม” หัวหน้าได้เตือนลูกน้อง ซึ่งลูกน้องคนนี้เป็นมือใหม่ซึ่งเพิ่งจะมีประสบการณ์บินเชิงรบจริงเป็นครั้งแรก “ตอนนี้เราต้องเกาะกลุ่มไว้ก่อน”
“ไอ้บัดซบเอ้ย!” นักบินมือใหม่ก็ได้แต่ไล่ยิงเรื่อย แต่ก็ไม่โดนแม้แต่สะกิดตัวเครื่องซักนัดและยิ่งทิ้งห่างจากฝูงมากขึ้นไปอีก
เครื่องบินสีแดงลดคามเร็วอย่างไม่น่าเชื่อและตีลังกากลับหลังอย่างกะทันหันจนไปอยู่ข้างหลัง นักบินคนนี้ถึงจะเป็นมือใหม่แต่ก็รู้ว่าหากถูกตามหลังก็หมายถึงความตาย
“บ้าน่า เป็นไปได้ไงกัน ช่วยด้วยรับหัวหน้า” เครื่องบินของเด็กใหม่นั้นโดนไล่จี้อย่างรวดเร็ว และไม่สามารถที่จะสลัดหลุดจากการไล่ตามของเครื่องบินสีแดง
แต่เครื่องบินดังกล่าวกลับไม่มีทีท่าที่จะโจมตีราวกับแกล้งบินไล่ตามเฉยๆ
“ชอปเปอร์ จิน ยิงมิดไซน์เดี๋ยวนี้”
“แต่ว่าหัวหน้า มันจะดีหรือครับ”จินเอ่ยขึ้นมา
“หรืออยากให้เจ้าเด็กใหม่นี้ตายกัน นับพร้อมกันนะ 3 2 1 Fire”
ทันทีที่มิดไซน์3ลูกได้ปล่อยออกมาพร้อมม่านควันตามหลังแล้วเข้าใกล้เครื่องบินสีแดง เครื่องบินดังกล่าวก็ได้บินเข้ากลีบเมฆ แล้วก็เกิดเสียงระเบิดจากมิดไซน์ทั้งสามลูก
“ฟู่ โดนสักที ว่าแต่เจ้าหนูเป็นยังไงบ้างที่ได้เจอประสบการณ์การรบจริงครั้งแรก”
“เกือบตายน่ะสิรุ่นพี่ชอปเปอร์ ผมนี่เสียวแทบตายจนนึกว่าจะไม่รอดแล้ว”
“แต่ตอนนี้แกก็รอดนี่หว่า”
“เลิกคุยเล่นกันได้แล้ว”เจมส์พูดสอดขึ้น “ตอนนี้เราต้องตรวจสอบก่อนว่าเจ้าเครื่องนี้โดนยิงไปแล้วหรือยัง เพราะว่าอาจจะยิงพลุไฟล่อก็ได้”
“แต่หัวหน้าครับ เท่าที่ดูแล้วไม่มีสัญณาณจากก้อนเมฆเลยนิครับ และก็ไม่เห็นมีอะไรบินออกมาด้วยเลยนิครับ”
“งั้นก็ตอนนี้เรากลับฐานได้”
ระหว่างที่ทุกคนกำลังบินกลับเป็นกลุ่มอยู่ทันไดนั้นก็มีเสียงเตือนว่ากำลังถูกล็อคเป้าอยู่ หัวหน้าทีมได้หันหลังมองเห็นเครื่องบินดังกล่าวเปิดแผงมิดไซน์ที่อยู่ในปีกด้านบนราวกับพร้อมที่จะยิงใส่ทุกลำที่อยู่หน้าตัวเอง
“เราถูกล็อคเป้าแล้ว ทำไงดีหัวหน้า”ทั้ง3ลำพูดพร้อมกัน หัวหน้าทีมคิดอย่างเดียวว่า มันเป็นไปได้ไงกัน
แต่จู่ๆเครื่องบินสีแดงพุ่งตรงไปพร้อมเสียงระเบิด ร่องรอยที่เห็นก็เหลือแต่แสงสีแดงที่น่าจะเป็นแสงจากไอพ่นและหายไปแทบจะทันที
“Angry bird’s อย่าบอกนะว่าได้ทำลายเครื่องบินไปแล้วนะ”หัวหน้าหน่วยทางพื้นดินได้ถามทันที
“ไม่ครับ จู่ๆมันบินหนีไปซะเฉยเลยครับ”หัวหน้าทีมรายงาน
“อะไรกัน มันบินหนีไปทั้งๆที่สามารถยิงเราได้ไม่ใช่หรือ”ชีอปเปอร์พูดขึ้น
“ไม่ใช่ มันไม่ได้หนี มันปล่อยเราไปต่างหาก”
“แล้วมันต่างกันตรงไหนครับ”
“ต่างกันที่ว่ามันจะฆ่าเราได้แต่กลับไม่ทำ ราวกับว่ามันแค่เล่นสนุกฆ่าเวลาเท่านั้น”
ภายในเครื่องบินสีแดง ชายผู้หนึ่งกำลังนั่งขับเครื่องบินอย่างสบายใจราวกับพักผ่อนอยู่ เขาสวมชุดที่ดูคล้ายกันกับชุดเกราะสีเงินสวมที่กลางอก แขนและขาโดยเว้นที่ต้นแขนและต้นขาที่หุ้มด้วยชุดคล้ายชุดหนังสีดำและมีสายเชื่อมต่อกับเกราะอยู่ ใบหน้าของเขาสวมหมวกที่เหมือนกับเกราะปิดบังใบหน้าจนเหมือนหุ่นยนต์ บริเวณที่ตาก็มีลักษณะคล้ายกับแว้นทรงตัวVที่แทงไปจนถึงด้านหลังเหมือนติดเขา เขายังจับคันบังคับยานที่อยู่ด้านข้างทั้งสองด้านทำให้ดูเหมือนกำลังนั่งบนโซฟาอยู่
“เฮ่อ! แค่นี้เองหรือฝีมือนักบินของดาวโลก ต่อให้เป็นพวกมือใหม่ก็เถอะแต่แบบนี้ต่อให้มาเป็นฝูงก็คงล้มฉันไม่ได้หรอก”
“แต่มาสเตอร์ ถ้าท่านพูดแบบนี้อีกระวังท่านหัวหน้าว่าเอาอีกนะขอรับ”เสียงสังเคราะห์ดังออกมาจากแผงควบคุมเหมือนมันมีชีวิตและตัดสินใจพูดด้วยตนเองซึ่งฟังแล้วเหมือนเสียงเด็กผู้ชาย
“แต่มันก็จริงนิ แต่มันก็เป็นความผิดนายด้วยไม่ใช่หรือที่ไม่สามารถเปิดระบบพรางตัวได้นะฟิค”
“ขอโทษครับมาสเตอร์ การฝ่าชั้นบรรยากาศที่เร็วทำให้ระบบรวนเล็กน้อย แต่ตอนนี้ผมแก้ไขเรียบร้อยแล้วครับ”
“เชอะ! การรบเมื่อกี้ก็แสดงได้ว่าดาวดวงนี้นอกจากป่าเถื่อนอย่างที่ได้รับรายงานมาแล้วยังล้าหลังเป็นบ้า แล้วทำไมต้องมาทำภารกิจที่ดาวดวงนี้ด้วยเนี่ย”
แล้วยานก็บินตรงไปต่อโดยที่จุดหมายนั้นคือ
ให้กำลังใจผู้เขียน
ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน
