ไฟล์ภาพไม่พร้อมใช้งาน

เฮียเอน - รู้หรือเปล่าทวด นั้นปลาอะไร?
ทวด - ปลาฉลาม
เฮียเอน - ผิด
ทวด - แล้วปลาอะไร?
เฮียเอน - ปรา(ปลา)กฏว่าผมรักทวด~
ทวด - ..........(เครียดกับหลานตัวเอง)

(ซับนรก By ผม)

*-*-*-*-*-*-*
อ๊าก มันอยู่ยุคไหน

เอาไลค์ไปเรปบนสุด
ความคิดบรรเจิดอีกแหละตู(ถึงภาพมันดันมาหน้า2แล้วก็ตาม)
----------------------------------------------
ณ อควอเรียมใหญ่แห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา
ชายหนุ่มผมผู้หนึ่งกำลังพินิจดูเหล่าปลาหลากพันธ์ูที่แหวกว่ายอยู่ในตู้ ลักษณะของเขาน่ะหรือ...
ไว้ผมยาวสีน้ำตาลซึ่งทำให้มันดูไม่ยุ่งเหยิงด้วยการรวบไว้ที่ท้ายทอย คิ้วหนายาว ตาสีเข้ม รอยยิ้มที่ระบายบนใบหน้าแถมด้วยแผลที่มุมปากอีกนิด แต่ดูเข้ากันไปซะหมด เรียกว่าเป็นคนที่"รูปงาม"อย่างยิ่ง ภาษาชาวบ้านก็หน้าตาดีนั่นแหละ
จากที่บรรยายนี่ พวกคุณคงนึกภาพผมออกแล้วล่ะมั้ง
ผมชื่อเอนซิโอ้ ออดิโตเร่ นามสกุลผมเคยมีสกุลขุนนางต่อท้ายด้วยนะ แต่คุณคงไม่อยากฟังหรอก
ผมบอกก่อนที่คุณจะถามว่า หมอนี่มันใคร มายอตัวเองอยู่นั่น แต่มันก็จริงไม่ใช่หรือครับ? ฮ่าๆ เอ้า แต่อย่างน้อยผมยอมรับว่าหน้าตาผมพอดูได้นะ ต้องขอบคุณอิตาลี แผ่นดินแม่ของผม ที่ใครๆก็ว่ากันว่าเป็นแหล่งหนุ่มนักรักรูปงาม แน่นอน นิสัยผมหนุ่มอิตาลีแท้ๆเลยล่ะ(ฮา)

สถานะปัจจุบัน ผมมาศึกษาต่างประเทศได้ไม่นาน(ด้วยเงินทุนจากครอบครัว) ใครที่คิดว่าหนุ่มอิตาลีเอาแต่ป้อสาว ความจริงเราเองก็ฉลาดและไฝ่รู้พอตัวนะครับ
การที่ผมมาแกร่วที่นี่ก็ไม่มีอะไรมาก ผมอยากงดจากการฟังเสียงอาจารย์เล็กเชอร์ ดูหุ่นงามๆของสาวๆ(ผมเป็นผู้ชายนะ เรื่องแบบนี้ต้องมีบ้าง..) สัมผัสแป้นคีย์บอร์ด มาเป็นฟังเสียงคนจอแจ ดูปลาหน้าตาแปลกๆ สัมผัสความเย็นของกระจกตัดบ้างเป็นการพักผ่อน
จะกลับเมื่อไหร่ดี? ถึงการดูตู้ปลายักษ์มันจะสนุกก็เถอะ ผมดึงเสื้อแจ็คเก็ตสีดำที่คลุมนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา อืม...ถ้าใช้เวลาจากนี่ไปหอก็คงราวๆชั่วโมงครึ่งเห็นจะได้ เดินต่อสักพักคงไม่เป็นไร

หนุ่มอิตาลีเดินทอดน้องไปตามทางทอดยาวรอบตู้กระจกปลายักษ์ ตาสีเข้มมองไปรอบๆทั้งผู้คนบนทางเดินและปลาที่อยู่ในตู้

อยู่ๆ เขาก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง....

หมายถึง-สะดุด-จริงๆ มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ถ้าสิ่งที่ทำให้เขาละสายตาไม่ลงเป็นผู้หญิงสวยๆน่ารักๆสักคน เขาก็คงไม่ประหลาดใจตัวเองถึงขนาดนี้
สิ่งที่สะท้อนในแววตาของเอนซิโอ ออดิโตเร่ในตอนนี้ คือหนุ่มหน้าตาออกไปทางตะวันออกกลาง มีผิวที่ค่อนข้างคล้ำบวกกับมีหนวดเล็กน้อยที่เสริมให้ดูเหมือนว่าน่าจะอายุมากกว่า แต่สิ่งที่ทำให้สนใจจริงๆคือแผลมุมปาก ตำแหน่งที่อยู่ของมันนั้น-ตรงกับเขาทุกกระเบียดนิ้ว- แม้ในบรรดาพี่น้องหรือพ่อแม่ก็ไม่มีใครมีแผลแบบนี้เหมือนเขาเลยซักคน มองภายนอกปราดเดียวก็แทบจะรู้ได้ว่าเป็นคนเงียบ แววตาที่เฉยชา การแต่งกายที่มิดชิดที่แทบจะปิดหน้าตัวเอง มันทำให้เอนซิโอ้คิดเช่นนั้น
อีกอย่างหนึ่งคือ เขารู้สึกแปลกๆ จะบอกว่าคิดถึงก็ไม่ใช่ คุ้นๆก็ไม่เชิง แต่มันติดใจเหลือเกิน ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ รู้แต่ว่าคาใจจะขาด
“เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าครับ”
ไวกว่าความคิด เอนซิโอ้ประกาศเจตนารมณ์ตัวเองอย่างชัดเจน ใช่ เขาหรือแม้แต่คุณ คงจะใช้คำอ้างนี้เพื่อทำความรู้จักกับใครสักคน แต่การพูดประโยคโหลๆสุดเลี่ยนนั่นไม่ได้ทำให้เขาอายไปกว่าการ-เผลอรัวภาษาอิตาเลียนใส่อีกฝ่าย-ด้วยความตื่นเต้นหรอก
อีกฝ่ายยังนิ่ง ไม่ได้พูดอะไร ยากที่จะบอกได้ว่าเขาคนนั้นรู้สึกสับสนหรืองงที่มีคนไม่รู้จักมาพูดภาษาไม่คุ้นหูให้ฟัง นั่นยิ่งทำให้เอนซิโอ้ยิ่งลนเข้าไปอีก
พลันทันใดนั้นเอนซิโอ้ก็เกิดปัญญา ใช่ ชื่อไงล่ะ ชื่อ!!
“ผมเอนซิโอ้ ออดิโตเร่ครับ เป็นคนอิตาลี เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยใกล้ๆนี้เอง ขอโทษจริงๆที่เมื่อกี้ผมเสียมารยาทกับคุณ คุณชื่ออะไรครับ”ไม่ลืมที่จะพูดภาษาอังกฤษ แถมยังมีรอยยิ้มประกอบเพื่อแสดงความเป็นมิตร (1ใน3เป็นการแก้เขิน) เอนซิโอ้รอคอยปฏิกิริยาจากอีกฝ่าย อา....ได้โปรดอย่ามองว่าผมเพี้ยนเลยนะ
"altair ibn la-ahad…ผมเป็นอาจารย์ที่นั่น สาขาประวัติศาสตร์..”เป็นอย่างที่เขาคิด จากสำเนียงภาษาน่าจะเป็นคนอิสราเอล ไม่ก็อาหรับ แต่เป็นอาจารย์ด้วยเนี่ยนะ!! บังเอิญจริงๆ
“จริงหรือครับ บังเอิญจังเลย คือว่า ผมรู้สึกคุ้นหน้าคุณ..เอ่อ..อาจารย์มากเลย อ่า...จะเป็นการรังเกียจไหมผมอยากถามอะไรซักเล็กน้อย..”
“ไม่หรอก...ผมก็รู้สึกแบบนั้น.....”
“เอ๋...งั้นก็”เอนซิโอ้ฉีกยิ้มกว้าง เขาร่ำร้องอย่างลิงโลดอยู่ในใจ

“ถ้าอย่างนั้นมาทำความรู้จักกันละเอียดๆก่อนเลยนะครับ บ้านเกิดผมอยู่ที่......”
เรื่องก็จบลงที่ตรงนี้ แต่สำหรับผมน่ะเป็นการเริ่มต้นเท่านั้นเองครับ

--------------------------------------------
ถ้ารู้ว่าอยู่ที่ไหน ตูข้าจะไปหา

^
แต่งเป็นเรื่องยาวซะเลยซิครับ
จะรออ่าน

^
ผมก็จะรอครับ..

เป็นคนไม่มีที่สิงค่ะ มาวนเวียนอยู่ที่นี่น่ะแหละ ไม่รู้แต่งแล้วจะลงไหน
แถมแต่งเรื่องยาวไม่เคยจบ สั้นๆพอดีๆแหละดีแล้ว(บอกเขาไปเหอะว่าขี้เกียจ)