ถ้าได้เป็นเจ้าบ้านมาโต้สินะ อย่างเท่!

ลุงเหมาะกับชุดแบบนี้จริงๆด้วย

รูปนี้เห็นแล้วรู้สึกเหมือนกำลังคุมเชิงผู้สมัครเป็นเขยบ้านมาโต้

"เจ้าหนุ่มนี่เหรอที่คิดจะมาแต่งงานกับซากุระ พิสูจน์ความเหมาะสมด้วยการต้องฝ่าด่านอรหันต์พ่อ(ลุง)ตาให้ดูหน่อยซิ"

^
ด่านที่ว่านี่จริงๆคือตั้งใจฆ่าใช่ไหม?

คาริยะโอจิจังเหมาะกับกิโมโนจริงๆ ดูรัศมีจับขึ้นมาเลยค่ะ ขอล่ะ ช่วยมีชีวิตต่อไปนานๆทีเถอะ ; ; ถึงรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ก็เถอะ

คนบางคนไม่ค่อยชอบและสมน้ำหน้าคาริยะ

ตรงนี้ก็เห็นด้วยว่าความเกลียดโทคิโอมิมันบังตาหมอนี่

แต่อย่าลืมว่าคาริยะมันก็ปุถุชนคนธรรมดามีรักมีเกลียดเหมือนคนทั่วไป

ถ้าอยู่ในสถานการณ์แบบลุงนี่ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะเป็นคนดีได้ถึงขนาดไหน

ถึงจะไม่ดี 100% ยังไงผมก็สงสารแกนะ

ปล.พล่ามซะยาวเชียว แต่เห็นคนด่าหมอนี่แล้วมันอดไม่ได้ ถ้าขัดใจใครขอโทษนะคร้าบ

^
ไปอัดอั้นมาจากไหนคะ? ยาวดีเชียว

โดยส่วนตัวเราชอบคาริยะโอจิจังที่สุด(ต้องพิมพ์คำลงท้ายทุกทีสิน่า) ดูแล้วเป็นคนที่พยายามดี แล้วยังเป็นผู้ชายที่อบอุ่นด้วย
ถึงจะไม่ค่อยมีความสามารถก็ตาม

เคืองเหมือนกันที่มีคนด่าเยอะ อีกประเด็นที่โดนบ่อยคือ "ถ้าไม่หนีไป ซากุระก็ไม่โดยหรอก" แล้วตอนนั้นคาริยะรู้ไหมว่าซากุระ
ต้องโดนแทนในเวลาต่อมา ถึงไม่ใช่ซากุระแต่เป็นคนอื่น แล้วมันเรื่องอะไรที่ต้องเป็นคนโดน ความผิดก็ไม่ใช่ ที่เกิดมาที่ตระกูล
นี้ก็ไม่ได้เลือกเกิดมานี่ ชีวิตเรายังไงก็มีอย่างอื่นที่อยากทำ ถึงเป็นพ่อก็ใช่ว่าจะต้องทำตามทุกอย่าง

ปล.ตูก็ยาวดีแท้
ปลล.ชอบคาริยะโอจิจังโว้ย!

นั่นสิพูดหยั่งกะว่าคาริยะมันจะรู้ว่าซากุระจะถูกบ้านมาโต้พามา -*-

ส่วนเรื่องntrลูกเมียชาวบ้านนี่ต้องยอมรับล่ะ ว่าดูไม่ดี แต่ก็เห็นกันอยู่ว่าหัวใจมันห้ามกันได้ที่ไหน

คาริยะมันรักเดียวใจเดียวอาโออิมาตั้งนานก่อนที่โทคิโอมิจะมาอีก

แถมพอเห็นว่าอาโออิดูมีความสุขดี ถึงจะรักแต่ก็ยอมถอยด้วย(แต่โทคินี่ก็คงดีไม่เบาถึงมัดใจอาโออิได้)

ปล.พอพิมพ์ว่าสงสารคาริยะ ก็มีคนมาบอกว่าจะไปสงสารมันทำไม มันทำตัวเองแท้ๆ เอ่อ แล้วจะให้เหยียบมันซ้ำเรอะ..
ปลล.ยาว(เกิน)อีกแล้ว ขอโทษนะครับ

คนที่เกลียดคาริยะนี่ นอกจากเรื่องใจไม่บริสุทธิ์กับเอาดีใส่ตัวเอาชั่วใส่คนอื่นแล้ว ก็เห็นจะเป็นเรื่องที่พอโดนอาโออิปฏิเสธเข้าหน่อยก็สติแตก โวยวายว่าตูทำเพื่อเธอมาตลอดทำไมไม่เห็นใจกันมั่ง แถมยังบีบคอเขาจนสมองขาดเลือด เสียสติไปอีกคน ทิ้งให้รินต้องอยู่ตัวคนเดียวล่ะนะ

เปรียบเทียบง่ายๆ คาริยะ = ซายากะในมาโดกะ
ทำตัวเป็นผู้เสียสละทุ่มเทเพื่อคนอื่น ลึกๆเพื่อสนองความพอใจของตัวเอง แต่พอผลลัพท์ไม่เป็นไปอย่างที่หวัง ก็เข้าสู่ด้านมืดไป

ประเด็นคือว่า เจ้าคาริยะมันเข้าไปเจอโทคิโอมิเป็นศพ อาโออิมาเจอเข้าผิดก็เลยต่อว่า

เจ้าคาริยะที่อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ แถมสูญเสียเป้าหมายไปแล้ว แถมยังถูกเข้าใจผิดอีก (ไม่สติแตกก็ให้มันรู้ไปสิครับ)

โดยส่วนตัว ถ้าเทียบคาริยะกับโทคิโอมิแล้ว
ผมเห็นว่า สิ่งที่คาริยะทำ เป็นสิ่งที่มนุษย์คิดและทำได้ปกติ อะไรไม่ได้ตามที่หวังก็ต้องไม่พอใจ แถมถูกคนที่รักที่สุดเข้าใจผิด จะบีบคอใครก็ไม่แปลก

แต่เจ้าโทคิโอมิที่ถึงทิ้งลูกให้ทรมาน ทั้งที่รู้ดีแท้ๆ ว่าจะเจอกับอะไร มาอ้างว่า ลูกทั้งสองจะต่อสู้กัน เพื่อเป็นจอมเวทย์และศัตรูที่ยิ่งใหญ่ มีคนปกติที่ไหนเค้าทำกัน

ตัวละครตัวที่มีนิสัยและอารมณ์แบบมนุษย์ธรรมดาที่จับต้องได้ในโลกแห่งความจริงถือเป็นสีสันต์อย่างหนึ่งที่คนดูอนิเมชื่นชอบ ตัวละครประเภทนี้มันน่าเอาใจช่วยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับคนดูด้วยว่ามองมุมไหนมากกว่ากัน (ถ้าไอ้นิสัยแย่ ๆ หรือเลว ๆ นั่นมันมีที่มาที่สมเหตุสมผลพอ) แต่พวกโอตาคุคลั่งเพศบางคนมันไม่สนใจหรอก ต่อให้มีด้านที่ดีอยู่บ้างแต่ถ้านิสัยด้านลบมันมีมากกว่า เห็นชัดกว่า พวกนี้ก็จะยึดเอาข้อเสียมาด่าซะมากกว่าเป็นส่วนใหญ่ ยิ่งเป็นตัวละครชายนี่ยิ่งโดนหนัก มีร้อยเมนท์ส่วนมากก็สาปส่งกันทั้งร้อยเมนท์ แต่ถ้าเป็นตัวละครผู้หญิงร้อยเมนท์จะมีสิบเมนท์ที่ช่วยขุดคุ้ยหาข้อดีมาแก้ต่างให้ หรือถ้าหาดีไม่ได้เลย อย่างน้อยก็ไม่ปริปากพูดถึง หรือขุดซากขึ้นมาเหยียบซ้ำแบบเพศผู้ อารมณ์แบบกรูไม่สนตัวผู้จะต้องไปเห็นใจมันทำไมกันนั่นละ

^ คิดไปคิดมาแล้วมันก็จริงแฮะ

ทำไมโลลิบ้าไม่มีปุ่มlikeนะ

แต่เจ้าโทคิโอมิที่ถึงทิ้งลูกให้ทรมาน ทั้งที่รู้ดีแท้ๆ ว่าจะเจอกับอะไร มาอ้างว่า ลูกทั้งสองจะต่อสู้กัน เพื่อเป็นจอมเวทย์และศัตรูที่ยิ่งใหญ่ มีคนปกติที่ไหนเค้าทำกัน
^
^
^
โทคิโอมิคิดผิดไปแค่อย่างเดียว คือโซวเค็นไม่ได้อยากได้ซากุระไปเป็นทายาท ก็เท่านั้นล่ะ

ที่จริงการกระทำของโซวเค็นก็บ่งชี้อยู่แล้วว่าความคิดพื้นฐานของโทคิโอมิถูกต้อง คือ"ซากุระมีศักยภาพสูงจนหาอันตรายใส่ตัวได้"

รินนี่ถึงจะดูก๋องแก๋ง แต่ก็ว่าที่จอมเวทท็อปร้อยของประวัติศาสตร์เชียวนะ ซากุระที่ศักยภาพเท่ากับรินถ้าปล่อยทิ้งไว้เฉยๆนอกจากจะสิ้นเปลืองแล้วยังอันตรายอีก

ถ้าโทคิโอมิจะผิดก็ตรงที่ไว้ใจคนผิดนั่นล่ะ

(เรื่องต้องเป็นศัตรูกันนี่คนพูดชี้นำคือคาริยะนะ คาริยะถามโทคิโอมิว่า"ต่อให้สุดท้ายทั้งสองคนต้องสู้กันเองเหรอ" โทคิโอมิถึงบอกว่า"ถ้ามันต้องลงเอยแบบนั้นจริง ๆ อย่างน้อยก็ถือเป็นเกียรติยศกับวงศ์ตระกูล" ทั้งที่ในความเป็นจริง ถ้าไม่เกิดเหตุผิดพลาดตอนท้ายสงคราม โอกาสที่สองคนนี้จะได้สู้กันก็แทบไม่มี เพราะต่อให้มีสงครามจอกอีกรอบ ตามปกติก็ต้องนับไปอีก60ปี ถึงตอนนั้นสองพี่น้องก็คงเกษียณไปแล้ว)

ปล. คาริยะกับซายากะก็คล้ายกันอย่างว่าจริงแหละ แต่ซายากะยังดีอย่างที่ถึงผิดก็โทษตัวเอง ไม่ใช่เอาดีใส่ตัวเอาชั่วใส่คนอื่นแบบคาริยะ (แล้วถูกเข้าใจผิดนี่ทำไม? ยังไงตัวเองก็กะฆ่าเขามาตั้งแต่บทนำแล้วไม่ใช่เหรอ? แค่ไม่ได้ลงมือเองนี่ถึงกับเสียศูนย์เลยสินะ แล้วยังมาคิดเอาแต่ได้ว่าทำเพื่อเธอทุกอย่างทำไมไม่เห็นหัวกัน)

เปรียบเทียบเหตุการณ์

โทคิโอมิ : ฝากลุงที่รู้จักมานานให้พาลูกไปเรียนต่อเมืองนอก (หารู้ไม่ว่าลุงที่ว่าเอาลูกไป... )

คาริยะ : (รู้ความจริง) "โทคิโอมิ เอ็งมันชั่ว เลือดเย็น มีความเป็นพ่อคนหรือเปล่า เดนมนุษย์เอ๊ย ไสหัวไปตายแล้วให้ตูเคลมเมียเอ็งซะ!!" (แต่ไม่บอกสักคำว่าความจริงไม่ได้เป็นแบบที่คิด)

^
^
ไม่ครับ โทคิโอมิส่งให้ ทั้งที่รู้ว่าจะเอาไปโยนใส่แมลงครับ
เค้าบอกว่า เมื่อสงครามครั้งต่อไปเริ่มขึ้น ลูกทั้งสองคนจะเผชิญหน้ากันในฐานะศัตรู คนนึงจะกลายเป็นจอมเวทย์ที่ยิ่งใหญ่ อีกคนจะกลายเป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ด้วย

อยากพูด แต่มีฉนักติดหลัง
อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตัวเองเจอแบบเจ้าคาริยะ ก็คงทำแบบนั้นเหมือนกัน

ไม่ครับ โทคิโอมิส่งให้ ทั้งที่รู้ว่าจะเอาไปโยนใส่แมลงครับ
^
^
^
เรื่องนี้โทคิโอมิรู้ (เพราะเป็นพื้นฐานการฝึกของมามาโต้) แต่โทคิโอมิไม่ได้รู้ว่า"โซวเค็นเอาไปเป็นเครื่องมือทดลอง"นี่

คาริยะเองก็เถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองจะเร่งเอาให้ได้ในปีเดียว สภาพก็คงไม่ใช่แบบนี้

ถ้าไม่เร่งเอาปีนั้น ก็ไม่ทันไปแย่งจอกมาแลกซากุระ แต่ก็เอาเถอะยังไงคาริยะก็ยอมเอาชีวิตที่เหลือไปทิ้งเพื่อซากุระ อาโออิ และเพื่อตัวเองนั้นแหล่ะ

^
ผมชอบประโยคที่ว่า

"ยังไงคาริยะก็ยอมเอาชีวิตที่เหลือไปทิ้งเพื่อซากุระ อาโออิ และเพื่อตัวเองนั้นแหล่ะ"

จังมันฟังดูนี่แหละมนุษย์ถ้าจะให้พูดแบบว่าเอาชีวิตไปทิ้งแล้วนางอันเป็นที่รักมีความสุขคนอื่นก็พอใจแล้วนี่ฟังดูไม่ค่อยดี.....เพราะผมคนหนึ่งแหละที่ไม่พระเอกแบบนั้น ทำแล้วไม่หวังผลแบบนั้นมันจะมีจริงได้ไงถ้าจะเป็นแบบนั้นสุ้ไม่ทำอะไรเลยยังดีซะกว่า

คาริยะเป็นตัวละครที่มีมิติดีนะผมว่า

งั้นลองเทียบประเด็นกับมาสเตอร์คนอื่นๆดู

คิเรย์ หมอนี่ไม่สามารถนึกถึงสมัยวัยรุ่น การเข้าสังคม หรือการแต่งเมียออกได้เลย นิ่งยังกะหุ่น เถตรงกับคำสั่งของพ่อและของโทคิโอมิเกินได้ ที่รู้สึกดีเวลาเห็นคนอื่นทุกข์นี่มีมนุษย์หลายคนที่เป็นอยู่
เคย์เนธ อาจารย์จอมเวทย์ ลูกคุณหนู อีโก้สูง รักเมียแต่โดนเมียหักหลัง ชีวิตรันทด(ตั้งแต่เริ่มสงคราม)
โทคิโอมิ หัวหน้าครอบครัว แบกรับภาระของตระกูล อีโก้สูงอีคน แต่หลังเป็นฮิคิโอโมริไปเสียได้ ที่เหลือนึกไม่ออก....
เวเวอร์ เด็กวัยรุ่นธรรมดาๆที่ดำเนินชีวิตเพื่อความฝันของตนเอง
อุริว ฆาตกรโรคจิต มีความสุขการฆ่า (เข้าใจตัวเองยิ่งกว่าคิเรย์อีก) เข้าใจสัจธรรมโลกดีแท้
คิริสุงุ หมอนี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว เลือกส่วนรวมยิ่งความกว่าสุขของตนเอง ยอมใจตัวเองเจ็บปวดจนรู้สึกว่าป๋าแกเป็นเอ็ม(M)

สุดท้ายแล้วใครดูมีมิติและมีความเป็นมนุษย์ที่สุด?

รูปนี้สปอยกระจาย...

sknurtgpokg

-----------------

เวเวอร์นางเอกของเรื่องไง

ผว่ารูปเท่ดี แต่ที่ตอบๆกันนี้ส้มปอยกระจาย

ยอมรับว่าเวเวอร์เป็นนางเอก แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น...ฮา

เออแฮะ ตูลืมส้มปอย ;A;