คำถาม : เรื่องนี้จะมีสิทธิเข้าในผืนดินนี้หรือเปล่า ?

ตราบใดที่กระทรวงไดโนเสาร์มองว่าไม่เป็นไรก็เข้าละ =w=ll

ปัญหาคือค่ายไหนจะได้ไป NED หรือ SIC
ใจนึงอยากให้SICได้ไปนะ เพราะไม่ค่อยแต่งภาพ แต่ดูจากซีรีย์ในบูมเวลานี้แล้ว...สงสารNED เหมือนกัน

ไม่ต้อง LC หรอก ให้คนมาแปลเเม่งยาวๆเลย

เรื่องนี้มันทำไมรึครับ เรต ?

น่าจะโดนตัดจบไม่เกิน20ตอน

ไม่เรตอะไรนักหนานี่ ตามมาตรฐานจัมป์ทั่วๆไป ไอ้การ์ตูนใหม่ที่พระเอกเป็นพ่อครัวนั่นยังเรตซะกว่าเลย
แต่มุกมันฮาใช้ได้ ถ้าคนแปลแบบSket Danceหรือกินทามะละก็ ค่ายไหนก็ได้แหละ

อ่านแรกไม่เห้นวี่แววจะติดเรท หรือช่วงหลังความนิยมตกเลยต้องวาดแบบนี้

sket dance ในเมะ แทบไม่มีความสนุกเลย (มังงะไม่แน่ใจ)
แรกๆยังฮาอยู่ หลังๆตั้งแต่เอากินทามะมาเล่น มุขเริ่มฝืดๆ
จนเลิกดูไปประมาณ 40 ตอนได้
สิ่งที่เสียดายที่สุดในมังงะของจัมป์ ก็คือมังงะเรื่อง Koisome Momiji เนี้ยละ
เนื้อเรื่องสนุก ภาพก็ไม่ได้แย่อะไร
แต่เนื้อเรื่องโดนตัดจบแค่ 26ตอน

ในบรรดาเเรื่องใหม่ของจั๊มป์ตอนนี้ ผมดันชอบเรื่องทำอาหารสุดแฮะ(ชอบลายเส้นมาก)
รองลงมาก็เรื่องตร.หญิงนี่(อ่านเรื่อยๆฮาๆแบบกินทามะ) จะว่าไปก็เสียดายหลายเรื่องเหมือนกันนะ
ที่ถ้ามีโอกาสได้อยู่นานกว่านี้ อาจจะสั่งสมประสบการณ์และไอเดีย จนเขียนให้สนุกฮิตติดตลาดได้ก็ได้ - -"
แต่เอาเถอะ ในเมื่อคนวาดอยากดังทางลัดอย่างการได้ลงนิตยสารเพื่อเด็กชายอย่างจั๊มป์ ถ้าคุณทำเรื่อง
ให้epicฮิตติดลมบนภายใน 10-20ตอนไม่ได้ คุณก็ไม่พ้นถูกตัดจบอยู่ดี (ระบบโหวตจากแฟนๆ)

ปล.พอมาคิดๆดูแล้ว เพราะยุคก่อนมันการแข่งขันไม่ค่อยสูงรึเปล่า? พวกดังๆยุคนี้เช่น วันพีช นารุโตะ บลีช ฯลฯ ถึง
มีโอกาสเขียนได้เรื่อยๆ คนวาดได้มีโอกาสสั่งสมประสบการณ์จนช่ำชอง วาดยังไงให้สนุกได้ พวกเขาถึงได้ฮิตจนทุกวันนี้

ไม่แน่นะลองเรื่องดังอย่างวันพีชมาเขียนยุคนี้สิ เออิจิโร่ โอดะเป็นนักเขียนรุ่นใหม่ (ลองนึกภาพในตอนต่างๆของวันพีช
เล่มแรกแล้วกัน) คุณว่าถ้าเจอมาตรฐานจั๊มป์ยุคนี้ ที่การแข้งขันสู๊งสูง คิดว่าจะอยู่รอดไม่โดนตัดจบ จนดังได้ไหมล่ะ ลองคิดกันดูเล่นๆนะคับ

มาตรฐานการแข่งขันของจัมป์สูงมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้วหละครับ
คนไทยเพิ่งรู้จักระบบการตัดจบตอนที่เรื่อง "บาคุดัน ไอ้หมัดดินระเบิด" จบในบูมแบบขัดใจคนอ่านจนได้คำตอบในหน้าตอบจดหมายว่า จัมป์มีระบบการตัดเรื่องที่ความนิยมต่ำให้จบ

ยุคนั้นมีการแข่งขันสูงนะครับ ในบูม-ซีคิดส์เองก็มีเรื่องที่โดนตัดจบเป็นว่าเล่นเช่นกัน อย่างงานเก่าของคนเขียนTo-Love-Ru งานเก่าของคนเขียนIchigo100% นี่ก็โดนตัดจบแบบไม่ถึง5เล่มด้วยซ้ำ แม้แต่งานของคนเขียนรุ่นเก่าที่มีชื่อเสียงอย่างดรากอนบอล พอออกงานใหม่มาก็ยังโดนตัดจบ(คาจิกะ,โคว่า!,Sandland)

จะเห็นได้ว่าในยุคนั้นถ้าคนเขียนไม่แน่จริง ไม่รอดมาได้ถึงยุคนี้หรอกครับ

แล้วเรื่องดังๆอย่างวันพีซ นารุโตะ บลีชน่ะ ก่อนจะเขียนได้ยาวขนาดนี้ คนเขียนต้องผ่านการฝึกตัวเองจากทั้งเรื่องสั้นหลายสิบเรื่อง หรือเรื่องยาวที่โดนตัดกลางคันก็มี
อย่างคนเขียนบลีชเคยโดนตัดจบเรื่องZombie Powderมาก่อน แถมตอนเสนอเขียนเรื่องบลีชยังเกือบไม่ผ่านพิจารณาจากบก.ต้องกลับไปแก้กว่่าจะผ่านด้วยซ้ำ

ในขณะที่คนเขียนวันพีซเคยต้องเขียนเรื่องสั้นขนาดเอามารวมเล่มขายได้เป็นเล่ม กว่าจะได้เขียนวันพีซเป็นเรื่องยาวนะครับ (วันพีซเองก็แก้จากเรื่องสั้นจบในตอนที่อ.แกเคยเขียนไว้เหมือนกัน)

ของคนเขียน To Love Ru กับ Ichiko 100% จบในสองเล่มเอง
นะครับทั้งๆที่สนุกไม่น้อยเหมือนกัน(นักรบคู่บัลลังค์กับที่เป้นซัลคิวบัส)

ผมเสียดายของ อ.Yasuhiro Kanō ที่สุด *Mx0,เก๋าโจ๋ โก๋พันธุ์สวย
แนวเลิฟคอมเมอดี้ในโรงเรียน หมู่นี้อยู่จัมพ์ไม่ค่อยรอดแล้ว OTZ

พูดถึงเรื่องที่โดนตัดจบเรื่องแรกที่โดนสมัยอ่านบูมคือชิงุมังกรน้อยหมัดสั่งนี่ละ ตัดจบได้แบบรวบรัดโคตร ๆ ฉบับก่อนหน้าไปลุยปราสาทบอสเพิ่งชนะคนเฝ้าประตู คู่ปรับปรากฏกายอ่านต่อสัปดาห์หน้า สัปดาห์ต่อมาพระเอกกลับมาจากปราสาทในสภาพโชกเลือด กลับไปหานางเอก พระเอกหายตัวไป สิบปีต่อมากลับมาพบกันอีกครั้ง จบ.... ตอนแรกยังนึกอยู่เลย เอ๊ะ เราอ่านข้ามฉบับไหนไปรึไงนะก็ไม่นี่หว่ามารู้ทีหลังว่าโดนตัดจบ เรื่องบีทาคุโตะที่ลงในซีคิดส์ของคนวาดคนนี้ก็โดนตัดจบเหมือนกัน เรียกว่าอยู่วงการนี้ต้องล้มลุกคลุกคลานอยู่นับครั้งไม่ใช่น้อยเหมือนกัน