*เรื่องนี้สมมุติว่าถ้าตอนจบ13-2จบแบบแฮปปี้ โลกไม่แตก ไลท์กลับมาอยู่กะทุกคน*

โฮป: ไลท์ซัง! ตื่นเช้าไปรึเปล่า!
ไลท์นิ่ง: ไม่เห็นเป็นอะไรนี่
โฮป: แต่ตอนที่กลับไปเมื่อวานนั่น ไลท์ซังดูเหนื่อย…
ไลท์นิ่ง: ก็บอกว่าไม่เป็นไรไงเล่า ต้องให้พิสูจน์รึไง? …โฮป มีอะไรรึเปล่า?
โฮป: เปล่า...ก็แค่ ผมดีใจที่ได้ไลท์ซังกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งเท่านั้นแหล่ะ
---------------------------------------
ไลท์นิ่ง: อ้ะ...จริงสิ
โฮป: ไลท์ซัง?
ไลท์นิ่ง: ชั้น..ลืมไปได้ยังไงกันนะ
โฮป: อ้ะ ระวัง!!
ไลท์นิ่ง: .!
---------------------------------------
โฮป: เป็นอะไรรึเปล่า ไลท์ซัง!?
ไลท์นิ่ง: …
โฮป: ไลท์ซัง?
ไลท์นิ่ง: ....จะไม่เป็นได้ยังไงกัน
โฮป: !?
---------------------------------------
โฮป: อะร้ายยยย!!? ผมทำอะไรผิดดดด!?
(เวลาถัดมา)
(โดนเมินเช้าสายบ่ายเย็น)
---------------------------------------
โฮป: นี่มันอะไรกัน! ไม่ยอมคุยด้วยเหมือนอยู่กันคนละมิติ แทบจะไม่ต่างอะไรกับตอนอยู่วัลฮาลล่า!
โนเอล: โฮป? ทำอะไรน่ะ?
โฮป: …โนเอล
โนเอล: ดูซีดๆนะ เป็นอะไรรึเปล่า
โฮป: …
โนเอล: เฮ้อ ตอนแรกก็ไลท์นิ่งที่นี่ก็นายเรอะ ฤดูนี้คนจะป่วยกันง่ายรึไงนะ?
โฮป: เดี๋ยว โนเอล! เมื่อกี้ว่าไงนะ!?
โนเอล: ก็บอกว่าเดี๋ยวนี้-
โฮป: ก่อนหน้านั้นน่ะ! นายรู้เหรอว่าไลท์ซังเป็นอะไรไป!?
---------------------------------------
โนเอล: ก็เห็นเอาแค่ฝึกซ้อมทั้งวันทั้งคืนเลยน่ะ ทำแบบนั้นอาการจะทรุดเอาง่ายๆนา
โฮป: …ไลท์ซัง!!
โฮป…
โฮป: ทำอะไรน่ะ!? ต้องนอนพักนะ!!
ไลท์นิ่ง: พักเหรอ? นั่นสิ…ชั้น...
---------------------------------------
(ไลท์วูบไป)
โฮป: ไลท์ซัง!! ... ผมจะพาไปที่พักเดี๋ยวนี้ล่ะ
โฮป: (ไลท์ซัง...ตัวเบาเหลือเกิน)
---------------------------------------
โฮป: ตื่นแล้วเหรอ? หิวรึยัง ผมทำซุปมาให้?
ไลท์นิ่ง: …อร่อยดีนะ
โฮป: ดีจังที่ชอบ
ไลท์นิ่ง: ตอนที่อยู่วัลฮาลล่า ชั้นไม่ได้กินอะไรเลยล่ะ แล้วก็ไม่หิวด้วย
โฮป: ว่าไงนะ!?
ไลท์นิ่ง: มันเป็นสถานที่ที่ไม่มีกาลเวลานะ
ไลท์นิ่ง: ชั้นไม่ต้องกินแล้วก็ไม่ต้องพักด้วย (มีแต่การต่อสู้กับไคอัส) จนเกือบจะลืมไปแล้วล่ะ ว่าการหยุดพักคืออะไร
โฮป: เพราะอย่างงั้นใช่มั้ย ถึงได้หักโหมอยู่ตลอดเลย..?
---------------------------------------
ไลท์นิ่ง: ..เป็นเพราะเวลาอยู่ที่วัลฮาลล่า ชั้นปกป้องเธอกับคนอื่นๆไม่ได้...ที่ชั้นทำได้ก็มีแต่เฝ้าดูเท่านั้น
ไลท์นิ่ง: แต่ตอนนี้ชั้นอยู่ที่นี่แล้ว... ชั้นเคยมั่นใจว่าอย่างน้อยชั้นก็จะปกป้องเธอได้เสียที
ไลท์นิ่ง: แต่เรื่องเมื่อวานก็เกิดขึ้น ชั้นก็ช่วยใครไม่ได้อยู่ดี เพราะงั้นชั้นต้อง..
---------------------------------------
(ไอ้โฮปกอดอ้อน)
ไลท์นิ่ง: โฮป..?
โฮป: ฟังผมนะ! ตอนนี้น่ะ ผมโตกว่าไลท์ซังแล้วรู้มั้ย! ผมไม่ใช่แค่เด็กที่ต้องคอยให้ไลท์ซังปกป้องอีกต่อไปแล้ว!
โฮปในอดีต (ถ้าทำได้ ผมก็อยากจะปกป้องไลท์ซังเหมือนกัน…)
---------------------------------------
โฮป: นับแต่วันนี้ มันเป็นหน้าที่ของผมแล้ว
ไลท์นิ่ง: …ขอโทษนะ แต่ชั้นยอมเป็นคนที่ต้องโดนช่วยอยู่ตลอดไม่ได้หรอก…
โฮป: ผมรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าต้องไม่ยอมง่ายๆ...ไลท์ซังก็เป็นซะแบบนี้
ไลท์นิ่ง: (ไปฝึกพูดจาขึงขังแบบนี้มาจากไหนกันนะ?)
---------------------------------------
ไลท์นิ่ง: …โฮป เรียกชื่อจริงชั้นสิ 'เอแคลร์'
โฮป: …เอแคลร์ซัง…
ไลท์นิ่ง: ไม่ต้อง เอาแค่ชื่อสิ
---------------------------------------
โฮป: …เอแคลร์
ไลท์นิ่ง: ฟังดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วนะ
โฮป: ก็ผมเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่
---------------------------------------
ไลท์นิ่ง: อืมม....ไหนบอกว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วไง? (เขินทำไม)
โฮป: *เขินแทรกแผ่นดินหนี* …เค้าขอโต๊ด

Happy end ~

ปอลอ.โฮปนายมันช้างเท้าหลังจริงๆเลย
ปอลอ.อีกรอบ ใครทำเป็น จะช่วยเอาคำแปลไปใส่ในภาพก็ดีเน้อ

โฮป:คือ.....ผมเพิ่งเคยครั้งเเรกงับ อยากทราบว่าทำยังไง
ไลท์นิ่ง:เงิบ!!!

ฟินนนนนนนนนน~~~

ตายตาหลับแล้วตรู