นายทหาร : "ผู้การยูดาจิ ฝ่ายยุทธการลงความเห็นว่า เราจะให้ฟุบุกิออกไปสดกับกองเรือทะเลึกเพียงลำเดียว เพื่อเก็บค่าประสบการณ์ จะได้เท้าเรืองแสงดูโดดเด่นขึ้นมาหน่อยครับ"

ยูดาจิ : "ดีนะโป้ย ฉันจะได้ไม่โดนล้อว่าเดินคู่กับเต้าหู้อีกโป้ย ไม่แน่เกิดจมขึ้นมา ชิกุเระก็จะได้เปิดตัวในซีซั่นสองด้วยนะโป้ย เอาล่ะโป้ย มีรายงานอะไรอีกไหมโป้ย"

นายทหาร : "เออ.……คือ……"

นายทหารอีกคนหนึ่ง : "พวกเราทำการออกแบบสอบถามในกองทัพว่า [ควรให้ผู้การหยุดพูดโป้ยซะทีไหม ?] ผล คือ………98% บอกว่าควร"

ยูดาจินิ่ง มือสั่นเทา ถอดหมวกวางบนโต๊ะช้าๆ "คนที่ทำแบบสอบถาม โป้ย ให้รออยู่ในห้องก่อน โป้ย"

เสียงประตูห้องปิด

"โป้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ !!!!!!" ยูดาจิโวยวาย "มันอะไรกันหนักหนา ! โป้ย !!! นี้มันเครื่องหมายการค้าของฉันนะ ! โป้ย ! มันน่ารำคาญตรงไหน โป้ย !!!!"

นายทหาร : "แต่ท่านครับ ! แค่แปบเดียวท่านก็ล่อโป้ยไปตั้ง 20 กว่าคำแล้วนะครับ ! แค่ท่านขยับปากหลายคนก็จิตตกแล้ว ! พวกเราเกรงว่าจะเกิดเหตุการณ์ [ฝันร้ายแห่งโป้ยพ่อง] ครับ !!!!"

"แล้วที นาโนเดส ! นาโนเดสึ ! ปัมปามกะปาม ! ไม่โวยกันบ้างล่ะ โป้ยๆๆๆๆๆๆ" ยูดาจิเขวี่ยงดินสอใส่โต๊ะ

เลขาสาวที่อยู่หน้าห้องร้องให้อย่างสลด "นาโนเดส นาโนเดสึ ฟังดูน่ารักน่ากอดกว่านี้นิ"

เลขาสาวคนที่สองเข้าไปปลอบ "คบกันมาตั้งนานพึ่งรู้ว่าเราเป็นหมีเหมือนกันนะ"

ชิกุเระเดินมาพอดี

ยูดาจินั่งลงแบบหมดแรง "โป้ยๆๆๆๆๆ พวกนายจะไปรู้อะไร โป้ย สมัยนี้แค่สวยและน่ารักอย่างเดียวไม่มีทางโดดเด่นนะโป้ย ดูเพื่อนฉันเป็นตัวอย่างสิ โป้ย ถูกว่าเป็นนางเอกในอนิเมะแท้ ๆ โป้ย แต่มีคนจดจำฉันมากกว่า โป้ย"

นายทหารคนหนึ่งวางมือบนอกอย่างสะเทือนใจ

ยูดาจินิ่งเงียบ "โป้ย เอาแบบสำรวจไปทำลายทิ้งซะ โป้ย ถือว่าเป็นเรื่องขำๆ โป้ย ไม่งั้นพวกนายตะโดนลดชั้นเป็นหัวหน้าฝ้ายเสบียง โป้ย"

แล้วในห้องก็มีแต่เสียงเงียบ

/me ไปห้องพยาบาลขอยาแก้โรคโป้ยพ่อง

โอเค เรามาลงมติจับผู้การย่อยดีมั้ย กันเถอะ o[]o