ดูตอนนี้นึกถึงเวลาไปที่ตรวจร่างกายครั้งแรกแล้วต้องมีการเจาะเลือด กล่าวด้วยความสัตย์จริงเลยว่าเป็นคนกลัวเข็ม ถึงไม่ขั้นจิตตกเวลาเห็นเข็ม

แต่ไม่ชอบให้เข็มมาทิ่ม เดชะบุญหรือบาปกรรมก็ไม่รู้ ดันไปเจอกับนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดซะงั้น น้องเค้าเอาสายมารัด แตะ ๆ ตรวจชีพจร

"ไม่ทราบว่าเส้นเลือดคุณแถวนี้หรือเปล่าค่ะ" เป็นคำถามที่มันเจ็บจี๊ดยิ่งกว่าโดนเข็มแทงเสียอีก ได้ยิ้มแหยะ ๆ ส่ายหน้า แต่ใจในคือ "อีหนู เครียดนะเฮ้ย !!!!!"

ก่อนที่เธอจะไปเรียกพยาบาลที่มีประสบการณ์มาช่วย ไอ้เราก็คิดว่าจะพ้นทุกข์ไปแล้ว แต่ดูเหมือนคุณพยาบาลจะฝึกอีหนูนี้ให้ได้ ประมาณว่าเป็นคนเล็งเป้า แล้วให้อีหนูลั่นไกเอง

ขอบคุณมากนะป้า !!!!!

"ไม่เจ็บนะค่ะ" "อีกนิดนะค่ะ" "เสร็จแล้วค่ะ" คงเป็นประโยคที่ใคร ๆ หลายคนคงจะได้ยิน และคงไม่ต้องบรรยายถึงตัวเองเวลาที่โดนเหล็กเล็ก ๆ บาง ๆ ทิ่มเข้ามาที่ตัวเองหรอกนะ - -'

^^^
คิดเสียว่าโดนยุงกัดก็แล้วกัน
...

จะหมอตรวจเลือดหรือหมอฟันเนี่ย...ก็ขี้โกหกกันทั้งนั้นเลย
"เจ็บแปปเดียว/หน่อยเดียว"
พูดงี้ทีไรผมก็ได้แต่น้ำตาตกในแล้วพูดกลับไปว่า"ครับ...."

^
แต่เวลาที่ความMในตัวนายเคนโด้ตื่นอยากเจ็บตัวหนักๆดันเจ็บนิดเดียวเท่านั้นสินะครับ

ความจริงต้องใช้จิตวิทยาย้อนกลับโดยการหลอกไปว่าเจ็บยิ่งกว่านิ้วเท้าไปกระแทกขอบโต๊ะถึงจะได้ผล

^
อย่าเอาเรื่องแบบนั้นไปเทียบกับการโดนยูกะซาม่าเอาร้องเท้าคอมแบ็ตติดเหล็กหนาสามชั้นแถมมีหนามด้วยกระทืบจนเป็นปุ๋ยต้นทางตะวันนะครับ!!!
me-//ทำหน้าจริงจัง!!!//