วิถีแห่งการแต่งฟิคฯ(ก๊อบมา)
คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่
ช่วงนี้ผมเห็นคนแต่งฟิดกันเยอะ มือใหม่ก็มี มือดีก็มาก เลยอยากแปะข้อมูลสำคัญให้ศึกษากัน
ก่อนอื่นขอบอกไว้ก่อนว่าบทความต่อไปนี้เป็นบทความที่ผมเอามาจากบอร์ดประมูล ซึ่งตัวบอร์ดนั้นก็เอามาจากที่อื่นๆอีก แต่ด้วยว่ามันนานมาแล้วมากๆจึงไม่อาจหาชื่อเจ้าของบทความทั้งหมดที่แน่นอนได้ จะให้หาชื่อผู้เขียนบทความทั้งหมดก็ไม่ไหว ผมจึงขอพูดเอาไว้ตรงนี้ว่าที่ผมเอาบทความนี้มาลงไม่ได้หวังเอามาเป็นชื่อผลงานของตนเองแต่อย่างใด แต่แค่อยากให้นักแต่งมือใหม่(และมือเก๋า)ลองมาอ่านดู เพราะคาดว่าน่าจะได้ประโยชน์จากมันไม่มากก็น้อย แต่กระนั้นก็อยากขอขอบคุณท่านผู้ที่แต่งบทความเหล่านี้ให้เราได้ศึกษากัน หากท่านได้เวียนเข้ามาอ่านน่ะครับ
อนึ่ง บทความข้างต้นนี้ ส่วนหนึ่งถูกแต่งโดยคุณcast off change hyper raymiel ต้องขอบคุณมากๆน่ะครับ
และขอขอบพระคุณผู้แต่งบทความข้างต้นนี้ทุกๆท่านที่มิได้กล่าวชื่อมาอีกครั้งน่ะครับ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
องค์ประกอบของฟิค
1.โครงเรื่อง(plot)
2.ตัวละคร(character)
3.ฉาก(setting)
4.แก่นเรื่องหรือแนวคดของเรื่อง(theme)
5.กลวิธีการแต่ง(point of view)
1.โครงเรื่อง(plot)
คือ เค้าโครงของการดำเนินเรื่อง เรื่องสั้นมักมีเนื้อเรื่องที่ไม่ซับซ้อน โครงเรื่องที่ดีต้องมีความสัมพันธ์ ต่อเนื่องเป็นเหตุเป็นผลกัน มักมีการสร้างปมปัญหาหรือความขัดแย้ง (conflict) ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อชีวิตของตัวละคร ความขัดแย้งที่ว่า แบ่งออกเป็น 2 ลักษณะได้แก่ ความขัดแย้งภายใน และ ความขัดแย้งภายนอก
- ความขัดแย้งภายใน คือ ความขัดแย้งภายในจิตใจของตัวละคร เช่น การที่ตัวละครต้องต่อสู้ระหว่างความดีและ ความเลวภายในจิตใจตัวเอง
- ความขัดแย้งภายนอก คือ ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับสิ่งรอบข้าง ได้แก่
ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับตัวละคร เช่นความขัดแย้งระหว่างคนดีกับคนเลว นางเอกกับนางอิจฉา(อะไรประมาณนั้น)
ความขัดแย้งตัวละครกับธรรมชาติ เช่น การที่ตัวละครต้องสู่กับความทารุณของธรรมชาติ อาจจะเป็นความแห้งแล้งทุรกันดาน หรือภัยพิบัติต่างๆ
ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับอำนาจเหนือธรรมชาติ เช่น การที่ตัวละครต้องสู้กับความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์หรือโชคชะตา ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับสังคม เช่น การที่ตัวละครต้องสู้กับความไม่เป็นธรรมในสังคม ค่านิยม หรือความเชื่อในสังคม
2.ตัวละคร(character)
คือ ผู้แสดงบทบาทหรือพฤติกรรมในเรื่อง อาจหมายถึง มนุษย์หรือ! รวมถึง อมนุษย์ เช่น เทวดา นางฟ้า เป็นต้น ตัวละครแบ่งได้เป็น 2 ประเภท ดังนี้
- ตัวละครที่มีลักษณะเดียว(flat character) เป็นตัวละครที่แสดงลักษณะนิสัยเพียงด้านเดียว ไม่การพัฒนานิสัย เช่น ถ้าเป็นคนดีก็ดีตลอด เป็นคนเลวก็เลวตลอด
- ตัวละครที่มีหลายลักษณะ(round character) เป็นตัวละครที่มีลักษณะนิสัย อารมณ์ และความรู้สึกนึกคิดไปตามเวลา เหตุการณ์ และสิ่งแวดล้อมซึ่งจะดูสมจริงกว่า เช่น คนที่อยู่ฝ่ายดี ภายหลังเกิดความโลภ จึงหักหลังเพื่อน(อะไรประมาณนี้) หรือ คนที่อยู่ฝ่ายเลว ภายหลังมาอยู่ใกล้ชิดกับคนฝ่ายดี จึงกลับตัวกลับใจเป็นคนดี ในภายหลัง
3.ฉาก(setting)
ก็คือฉาก และยังอาจหมายถึง บรรยากาศหรือสถานที่ของเรื่อง ฉากที่ดีควรสอดคล้องกับเนื้อเรื่อง สมจริง ควรมีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ และสังคมเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเนื้อเรื่องพอสมควร
4.แก่นเรื่องหรือแนวคิดของเรื่อง(theme) หรือสารัตถะ
คือ ความคิดสำคัญของเรื่อง เป็นสิ่งที่เชื่อมโยงทั้งหมด เข้าด้วยกัน โดยทั่วไปมักมีแนวคิดเพื่อแสดงถึงคุณค่าหรือความประพฤติของมนุษย์ เช่น ความโลภ ความพยาบาท เป็นตั้น หรือ อาจแสดงถึงภาวะบางอย่างของมนุษย์ เช่น ความอดอยาก ความทรมาน เป็นต้น
5.กลวิธีการแต่ง(point of view)
เป็นสิ่งที่แสดงถึงชั้นเชิงในการเขียนเรื่องของผู้แต่ง ที่ทำให้เรื่องน่าสนใจ น่าติดตาม กลวิธีในการแต่งของผู้แต่งแต่ละคนไม่เหมือนกัน จึงไม่มีรูปแบบตายตัว เช่น บางคนใช้การเปรียบเทียบระหว่างตัวละคร
สองตัวในการนำเสนอ หรืออาจใช้การดำเนินเรื่องโดยไม่มีบทสนทนาเลย(อยากรู้ก็ดูเอาเองให้จบประมาณนั้น) หรือ กลวิธีอื่นมากมาย
-----------------------------
เนื้อเรื่องที่ดีทำยังไงหละถึงจะได้มา ?
1. เลิกทำข้าวไข่ดาวทุกเช้าได้แล้ว (จงมีเอกลักษณ์)
ไกลแสนไกลและนานเนิ่นนานมาแล้ว มีอาณาจักรแห่งหนึ่งนามสมมุติว่า "เฮงซวยแลนด์" อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขเรื่อยมา จนกระทั่งวันหนึ่งมีพวกคนเลว (มังกรเลว, ปีศาจเลว, มอนสเตอร์เลว, หรืออะไรก็ตามแต่) ปรากฏตัวขึ้น ทำลายความสงบสุขนั้นด้วยวิธีต่างๆ นานา อาทิเช่น ลักพาตัวเจ้าหญิงของอาณาจักรไป (กรณีพระราชาแก่มีลูกสาวสวย) หรือเที่ยวไล่เผาหมู่บ้าน เผาอาณาจักร (ปากก็บอกอยากจะครองโลก ครองอาณาจักร ไม่ทราบว่าจะครองกองถ่านกันหรือไง) สถานการณ์เลวร้ายขึ้นจนกระทั่งมีนายหนุ่มคนหนึ่ง (..บางครั้งจะเป็นผู้หญิง.. แต่นานๆ ทีจะมีสักคน) ไม่รู้มาจากไหน ที่รู้คือ มันอายุเท่านู้นเท่านี้ ทำอาชีพนู่นนี่ (พ่อแม่มันก็ไม่รู้ว่าชื่ออะไร) บางครั้งนายหนุ่มที่ว่าก็เป็นลูกชาวบ้านธรรมดาที่อยากเก่ง เป็นอัศวินผู้กล้าจากอาณาจักรข้างๆ เป็นเจ้าชาย เป็นคนที่ฟ้าส่งมาเกิดเพื่อขจัดคนเลว หรือหนักหน่อยเป็นเทพหรือลูกพระเจ้าเลย นายหนุ่มเนี่ยไม่รู้มันจะเคียดแค้นอะไรหนักหนาจะต้องคิดจ้องล้างจองผลาญพวกผู้ร้าย (คนเลว, มังกรเลว, ปีศาจเลว, หรือมอนสเตอร์เลว) อาจจะเป็นเพราะโดนด่าพ่อแม่เอาไว้, โดนฆ่าล้างหมู่บ้าน, หรือผมอยากโชว์ความเก่งก็ว่าไป.. ที่นี้มันจะกระทำการใหญ่คนเดียวก็ไม่ได้จำเป็นจะต้องหาพรรคพวก (ตั้งแก๊งค์ว่างั้นเถอะ) ออกเดินทางไปตามที่ต่างๆ เพื่อรวบรวมคนมาเข้าทีม พอได้ทีม (แก๊งค์) ใหญ่โตพอควร ก็เริ่มออกเข่นฆ่าพี่น้องครอบครัวคนเลว (มังกรเลว, ปีศาจเลว, มอนสเตอร์เลว) อย่างไม่ปรานีปราศรัย ฆ่าเรียบด้วยสโลแกนที่ว่า "ข้าคือพระเอก" ตอนจบจะต้องสู้กับหัวหน้าคนสุดท้ายของผู้ร้าย ซึ่งนายหัวหน้านี่ก็โง่สุดโง่ แถมขี้ขลาดตาขาว ปล่อยลูกน้อยตายไปเป็นหมื่นเป็นแสน (บางครั้งก็ปล่อยให้วงศาคณาญาติของมันตายได้อย่างไม่รู้สึกเคียดแค้นอันใด) มันยังนั่งหน้าตาเฉยหดหัวอยู่แต่ในปราสาทของมัน รอคนเขาไปฆ่า ซึ่งนายหัวหน้าเนี่ยมักจะมีหลายร่าง และจะแปลงร่างก็ต่อเมื่อสู้ไม่ได้ (แปลงร่างสุดยอดแล้วฆ่านายพวกพระเอกตั้งแต่เริ่มก็ไม่ได้ ไม่รู้ทำไม) สุดท้ายก็จะแพ้ตามหลักธรรมะย่อมชนะอธรรม พวกพระเอกก็ได้รับการปูนบำเหน็จอย่างงดงามและอาจจะได้ปกครองประเทศนั้นไปเลย
นี่แหละครับรูปแบบของข้าวไข่ดาวที่หลายๆ คนชอบทำกันทุกเช้า จะมีต่างกันก็ตรงระยะเวลาการทอดและซอสแม็กกี้หรือน้ำปลา หรือพิลึกหน่อยก็ซอสมะเขือเทศที่ใส่ลงไปปรุง ปัญหาของนายข้าวไข่ดาวนี่อยู่ที่คนกินครับ นายคนทำน่ะอาจจะสนุก เพราะชอบทอดไข่เป็นทุนเดิม และบังเอิญชอบกินไข่ดาวอย่างเดียว แต่คนกินครับรู้สึกเอียน หันไปทางไหนก็เจอแต่ข้าวไข่ดาว จานหนึ่งเป็นไข่ดาวแบบไข่แดงไม่สุก จานหนึ่งเป็นแบบตีไข่แดงแตกเละทั้งฟอง จานหนึ่งเป็นไข่ดาวใส่ซอสมะเขือ ฯลฯ จะหน้าตายังไงก็แล้วแต่มันก็เป็นไข่ดาวครับ กินยังไงมันก็ไข่ดาว รู้จักทำอย่างอื่นบ้างเถอะครับถึงแม้มันจะเป็นแค่ไข่เจียวก็ยังดี เพื่อให้คนกินได้รับรสชาติใหม่ๆ ที่ไม่ใช่ไข่ดาวเสียบ้าง เพราะไม่เช่นนั้นก็คงจะพาลเบื่อตายเสียก่อน เนื้อเรื่องที่เราคิดนั้นควรที่จะมีเอกลักษณ์ของตัวเองบ้าง อย่ามีเอกลักษณ์เพียงแค่ชื่อเลยนะครับ
2. อย่าทำไก่ทอดด้วยแป้งผสมสับปะรดและมายองเนส (สูงสุดคืนสู่สามัญ)
หลายคนหาทางออกการทำข้าวไข่ดาวด้วย การทำไก่ทอด... แต่ก็กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยกว่าไก่ทอดนั้นจะซ้ำซาก ก็เลยต้องแหวกเป็นสูตรพิเศษเฉพาะของตัวเอง เลยปรุงซะพิลึกพิลั่นไปเลย ซึ่งปัญหานี้มักจะเห็นไปชัดกับบรรดานักออกแบบเนื้อเรื่องมือใหม่แทบทุกคน และจากบรรดามือเก่าที่ไม่รู้จักโตซะที
ไกลแสนไกล ในโลกของผมเอง อาณาจักรนั้นสงบสุขมีพื้นที่กว้างใหญ่ชนิดสุดลูกหูลูกตา อาวุธหลักในสมัยนั้นมีเพียงแค่ดาบ แต่อาณาจักรนั้นขึ้นชื่อเรื่องเรือเหาะ เรือเหาะนั้นทำด้วยโลหะพิเศษลงคาถามนตราเอาไว้ มีขนาดของตัวเรือเป็นกิโลๆ ที่มาที่ไปไม่มีใครทราบ ว่ากันว่าพระเจ้าช่วยสร้าง (ทางออกของพวกฝ่ายอธรรมและมือใหม่คิดอะไรไม่ออกบอกพระเจ้า) นายอาณาจักรที่ว่าเนี่ยมีรถไฟ มีเรือเหาะ มีเกราะเหล็ก มีปืน มีสารพัด.. ตั้งแต่สากกะเบือยันดาวเทียมสังหาร ยิงปืนรังสีคอสมิก ขาดอยู่อย่างเดียว คือ แหล่งที่มาของนายทรัพยากรที่ท่านเอามาใช้สร้างนายสิ่งประดิษฐ์ทั้งหลายแหล่นั้น (... เอาซิ บอกว่าพระเจ้าหามาให้อีกซิ... ) สัตว์ประหลาดในโลกนั้น.. ธรรมดาๆไม่ได้ครับ ต้องพิสดารหน่อย เดี๋ยวจะไม่ทันสมัย ประมาณว่ามีสามหัว สี่แขน ห้าขา หกหาง มีปีก มีเขายุ่บยั่บ บางครั้งก็เป็น!บกระโดดไปมา หรือไม่ก็เป็นตุ๊กตาอะไรซักอย่าง ร้ายกาจสุดมีหุ่นยนต์รบอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้า ช่างเป็นโลกที่น่ามหัศจรรย์พันลึกมากครับ (มั่วซั้วซะไม่มี)
มันเป็นไก่ทอดที่รูปร่างแปลกและพิสดารมากครับ สีสันก็ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน ที่สำคัญก็คือ.. กระผมไม่กล้ากินมันครับ กลัวว่าทานเข้าไปแล้วจะชักตายคาที่ซะก่อน นี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำอย่างยิ่งในการออกแบบเนื้อเรื่องนะครับ การใส่อะไรที่มันพิสดารเข้าไปโดยมุ่งหวังว่ามันจะดูใหม่ ดูแปลก (ซึ่งเหล่านี้ไม่ได้จะทำให้ดีเสมอไปนะครับ) ที่จริงแล้วคุณสามารถสร้างเอกลักษณ์ของเนื้อเรื่องตัวเองได้จาก.. "ความเป็นสามัญ" ใช้แต่ความสามัญเรียบๆ แหละครับ เป็นแค่อัศวินยุคกลางธรรมดาๆ คนหนึ่ง อยู่ในโลกที่ได้บรรยากาศของยุคกลาง อาศัยการเล่าเรื่องและการคลี่คลายปมปริศนาต่างๆ ในแบบฉบับของคุณเอง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วหละครับ ผู้อ่านต้องการความแปลกใหม่ครับ ไม่ใช่ความมั่วซั้ว
3. หัดทำแกงเขียวหวาน แต่ไม่ยอมค้นตำราวิธีทำ (อย่าโมเมเอาเองซะจนเกินงาม)
ลองนึกสภาพถึงบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนแกงเขียวหวาน แต่ทว่าไม่ได้ใช้วัสดุแบบแกงเขียวหวานดูสิครับ.. ท่านคิดว่ามันจะน่ากินเพียงใดถ้าได้รู้ความจริงข้อนี้ ? หากใครสามารถกินมันลงได้... การอ่านบทความของกระผมก็คงไม่สามารถจะทำอะไรให้ท่านได้แล้วละครับ ขอให้โชคดีครับ
ในการออกแบบเนื้อเรื่องนั้น เราจำเป็นที่จะต้องค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับบางอย่างที่เราจะนำมาใช้ในเนื้อเรื่องของเราบ้างครับ อย่าทำอะไรแบบโมเมเอาเองจนติดเป็นนิสัย หัดรู้จักเป็นคนที่มีเหตุมีผลบ้างครับ การที่เนื้อเรื่องของเรามีข้อมูลสนับสนุนและดูสมเหตุสมผลนี่แหละครับ จะเป็นส่วนสำคัญเลยที่จะช่วยเพิ่มสีสันให้กับเนื้อเรื่องของคุณให้ดูน่าเชื่อถือและรู้สึกอินกับมันได้ สำหรับในบทความนี้นั้น กระผมจะขอเน้นไปที่เนื้อเรื่องแนว Sci-Fi ก็แล้วกันครับ เพราะว่าเนื้อเรื่องแนวนี้นั้นชื่อก็บอกแล้วว่าเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ อันเป็นศาสตร์แห่งความรู้ที่สามารถพิสูจน์ได้จากการทดลอง ไม่ใช่ได้มาจากการโมเมเอา จึงจำเป็นที่จะต้องมีข้อมูลอ้างอิงพอสมควร ในส่วนนี้นั้นถือได้ว่าเป็นจุดอ่อนสำคัญที่หลายคนมักจะมองข้ามไปอยู่บ่อยๆ ทั้งๆ ที่ความสมเหตุสมผลนั้นสำคัญมาก
4. เหลืองานให้เชอร์ล็อคโฮล์มทำบ้าง (หัดมีปริศนาเสียบ้าง)
การที่มีการเก็บงำปริศนาในเรื่องนั้น เป็นเสน่ห์ดึงดูดใจให้ผู้อ่านติดตาม เพื่อที่จะค้นหาคำตอบของปริศนานั้น และเป็นการไม่ดีเลยถ้าหากเรื่องนั้นไม่มีปริศนาอะไรเลย หรือปริศนาภายในเรื่องดูไร้เหตุผลจนบางครั้งเข้าขั้น "งี่เง่า"
5. คิดไม่ออก ออกไปเดินเล่นซะบ้าง
ความเครียดเป็นศัตรูร้ายของนักออกแบบเนื้อเรื่องครับ ส่วนมากแล้วชีวิตนักออกแบบนั้นจะต้องหมกตัวอยู่ตรงคอมพิวเตอร์ ที่หน้าจอนั้นโดยมากก็มักจะรันโปรแกรม Microsoft Word อยู่ เพื่อใช้ในการพิมพ์สิ่งที่พวกเขาคิดลงไป อย่ามัวแต่นั่งที่หน้าจอเลยครับ หัดออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าน บางทีการออกไปเดินเล่นพักผ่อนนั้นท่านอาจจะได้พบกับไอเดียดีๆ ที่ท่านจะสามารถนำมาใช้ก็ได้ !?
การใช้คำว่า "คะ" กับ "ค่ะ" อย่างคร่าว (เห็นว่านักแต่งมือใหม่ผิดกันบ่อยเหลือเกิน)
"ค่ะ" เป็นเสียงต่ำ มักจะใช้ในตอนที่ตัวละครพูดรับคำกับคู่สนทนา ( คำตอบรับเช่นเดียวกับ "ครับ" ) เช่น " คุณชื่อ ..... หรือเปล่าครับ " " ใช่แล้วค่ะ "
ซึ่งบางครั้ง อาจจะใช้ "จ้ะ" หรือ "จ้า" แทนกันได้ ซึ่งเมื่อใช้แล้วจะทำให้ประโยคมันดูเป็นกันเองมากขึ้น เป็นประโยคที่คนมีความสนิทกันพอสมควรพูดกัน
ส่วน "คะ" เป็นเสียงสูง ย้ำ! เสียงสูง! โดยทั่วไปใช้ในประโยคคำถาม
เช่น " ทานข้าวหรือยังคะ? " หรือ " ไม่ทราบว่า คุณคือ .... ใช่ไหมคะ? "
และเช่นเดียวกัน อาจจะใช้ "จ๊ะ" มาแทนได้ ในบางครั้ง
อย่าเข้าใจผิดว่าใช้ "ค่ะ" มาแทนกันได้ เป็นความคิดที่ผิดอย่างมหันต์!!
แต่มีบางกรณีที่ "ค่ะ" กับ "คะ" ใช้แทนกันได้ แต่ต้องเปลี่ยนรูปประโยคก่อนหน้าด้วย ไม่งั้นก็จะเป็นการอยู่ผิดที่ผิดทางไม่ต่างกับการใช้สลับกัน
อย่างเช่น
" ไม่เห็นค่ะ "
ถ้าจะใช้ "คะ" แทน ก็อาจจะกลายเป็น
" ไม่เห็นนี่คะ "
เป็นต้น
สุดท้าย ถ้ายังไม่เข้าใจนัก ลองกลับไปทบทวนบทเรียนภาษาไทยของสมัยประถม เรื่องการผันวรรณยุกต์ของอักษรเสียงต่ำ กลาง และสูง ดูว่ามันผันอย่างไร แล้วก็ออกเสียงตามไปด้วย จะเข้าใจได้ง่ายที่สุด
-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
Fiction คืออะไร?
คำถามนี้ทุกคนก็คงรู้แหละแม้ไม่ต้องบอก Fiction แปลเป็นไทยว่า นิยายหรือเรื่องที่แต่งขึ้นมา แต่ก็อย่าเพิ่งดูถูกฟิกชั่น เพราะฟิกชั่นนี้คือต้นกำเนิดของ อนิเมชั่น ภาพยนตร์ เกม คอมมิค และอื่น ๆ อีกหลายอย่างทุกท่านชื่นชอบกันมาแล้วทั้งนั้น เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดจากจินตนาการทั้งหมดฟิกชั่นจึงเป็นรากฐานของการเกิดสิ่งเหล่านี้นั่นเอง องค์ประกอบหลักสำคัญ ๆ ของฟิกชั่นก็จะแบ่งได้ 3 คือ แก่นของเรื่อง เนื้อเรื่อง และ ตัวละคร
แก่นเรื่อง คืออะไรล่ะ? แก่นเรื่องนั้นก็หมายถึงจุดมุ่งหมายของเรื่องว่าต้องการจะทำอะไร ตัวอย่างเช่น ผู้กล้าต้องการปราบจอมมาร อยากเป็นที่ 1 ของโลก อะไรทำนองนี้ ซึ่งแก่นเรื่องแปลง่าย ๆ ก็คือจุดมุ่งหมายที่ตัวเอกต้องการจะไปให้ถึงหรือทำให้ได้นั่นเอง ซึ่งแก่นของเรื่องนี้เป็นส่วนที่สำคัญที่จะขาดเสียไม่ได้ในฟิกทุกแนวและแก่นเรื่องนั้นสามารถมีได้มากกว่า 1 และอาจจะมีแก่นรองย่อย ๆ ลงไปในแก่นหลักอีกก็ได้ขึ้นกับว่าผู้แต่งจะสร้างเรื่องได้ซับซ้อนแค่ไหน ยกตัวอย่างง่าย ๆ อย่างฟิกของเรา [ Ragnarok : Tale Another with Rival ] ถ้าหากอ่านกันดี ๆ จะทราบว่าแก่นเรื่องของเราคืออะไร ? ถ้าหากไม่ทราบจะบอกให้ ตัวเอกในเรื่องนั้นมีชื่อว่า ดาร์ช และเขาต้องคอยต่อสู้กับชายหนุ่มอีกคนนึงที่เป็นคู่แค้นของเขาอยากหลีกหนีไม่ได้เองนั่นคือแก่นหลัก ๆ ที่ตัวละครเอกของเราต้องการ แต่เราก็มีแก่นรองคือจุดมุ่งหมายในแต่ละตอนในการทำภารกิจในแต่ละตอนให้สำเร็จ แต่ก็ยังเชื่อมโยงกับแก่นหลักอยู่โดยตัวเอกจะทำภารกิจด้วยจุดมุ่งหมายนี้ ซึ่งก็เปรียบได้กับต้นไม้ที่มีลำต้นใหญ่และแตกกิ่งก้านสาขาออกไปนั่นเอง
แล้วเนื้อเรื่องล่ะ? เนื้อเรื่องนั้นก็คือ เส้นทางหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่จะนำตัวละครเราไปสู่แก่นเรื่องนั่นเอง โดย เนื้อเรื่องนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้แต่จะกำหนดอย่างไร เช่น หากตัวเอกต้องออกไปปราบจอมมาร แต่จะทำอย่างไรถึงจะปราบมันได้ล่ะ ไปฝึกให้เก่งกล้า หรือออกรวบรวมสมัครพรรคพวกดี หรืออื่น ๆ ซึ่งเนื้อเรื่องเป็นสิ่งที่จะทำให้ฟิกนั้นสนุกสนานหรือไม่ได้เรื่องไปเลย โดยหลักการคิดเนื้อเรื่องนั้นทางที่ดีเราควร คิดว่าหากเราเป็นตัวละครที่มีความสามารถและนิสัยแบบนั้น เราจะทำยังไงเพื่อให้ได้มาเพื่อจุดมุ่งหมาย
ตัวละคร? ไม่บอกก็คงคุ้นเคยกันดี ตัวละครคือผู้เดินเรื่องนั่นเอง โดยเราจะมีตัวละครหลัก ๆ 1-2 ตัวเป็นผู้เดินเรื่องซึ่งก็คือพระเอกหรือนางเอก
แล้วเราจะแต่งฟิกกันยังไงดีล่ะ? ก็ดังที่บอกกันข้างต้นนั่นแหละว่าองค์ประกอบสำคัญของฟิกมี 3 ส่วนหากเราจะแต่งฟิกล่ะก็เราก็ต้องสร้าง 3 สิ่งนั้นขึ้นมาโดยเรียงลำดับจาก แก่นเรื่อง เนื้อเรื่อง และตัวละคร แต่ในบางครั้งเราก็จะสร้างเนื้อเรื่องก่อน จากนั้นก็ตัวละครและก็แก่นเรื่องในภายหลังโดยหลักการสร้าง 3 สิ่งก็จะมีดังนี้
หลักการสร้างเนื้อเรื่อง ในส่วนของเนื้อเรื่องนี้จะแตกส่วนย่อยออกเป็นอีก 4 ส่วนคือ บทนำหรือจุดเริ่มต้น การพัฒนา จุดไคลแม็กซ์ และบทสรุปหรือจุดจบ
บทนำนั้นไซร้คืออะไรหรือ? หลายคนรู้จักบทนำกันเป็นอย่างดีเพราะหากขาดบทนำแล้ว ก็จะยากที่ผู้อ่านจะทำความเข้าใจกับฟิกได้ บทนำจะทำหน้าที่แนะนำโลกในฟิกที่คุณจินตนาการขึ้น ให้กับผู้อ่านได้ทราบ โดยบทนำนั้นจะสร้างสถานการณ์ สถานที่ และจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ต่างที่จะนำไปสู่เนื้อเรื่องของเรา โดยบทนำที่ดีควรจะบอกทำให้ผู้อ่านรู้ว่า ใครเป็นตัวละครที่จะมามีบทบทสำคัญในเรื่อง ตัวอย่างบทนำของเรา ขอยกจาก[ Ragnarok : Tale Another with Rival ] อีกครั้งนะ
...
...
ในเมื่อมีจุดเริ่มต้น... มันมักจะต้องมีจุดจบเสมอ... นั่นคือคำพูดที่ผู้พูดนั้นๆกล่าวไว้นานเนิ่นนานแล้ว... เขากำลังกล่าวถึงจุดเริ่มต้นของดาวเคราะห์ดวงเล็กๆสีฟ้าสดใสที่มีชื่อคุ้นเคยกันดีว่า " โลก " นับแต่อดีตกาลมา เมื่อจิตสำนึกแห่งความดีและความชั่วร้ายต่างๆกำลังก่อตัวขึ้นในนามของ " เทพเจ้า " และ " ซาตาน " พวกเขามีอำนาจพอที่จะสามารถสร้างทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่จะพรรณนาได้ด้วยความศรัธทาและเกลียดชัง...
พวกเขาสร้างสิ่งมีชีวิตเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาที่คิดได้ด้วยตนเองหลากสายพันธ์... แต่ทว่าสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเป็นสิ่งสุดท้ายนั้นก็คือ " มนุษย์ " นั่นกลายเป็นข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ที่พวกเขาคาดไม่ถึงเลย เมื่อจุดเริ่มต้นที่เขาได้สร้างมนุษย์นั้น... จะกลายเป็นจุดจบของโลกมนุษย์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีวันจบสิ้น
มนุษย์นั้น... พวกเขานั้นทั้งอ่อนแอ งี่เง่า ขี้ขลาดและเจ้าเล่ห์ อีกทั้งความโลภและความเห็นแก่ตัว.... ไม่นานนัก พวกเขาก็เริ่มต่อสู้กันเอง.... และก่อสงครามในที่สุด การกระทำโง่เขลาของมนุษย์นั้น ทำให้เกิดผลกระทบของการสูญเสีย.... ครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อการพัฒนาที่ไม่มีสิ้นสุดของพวกเขาเหล่านั้นกำลังเดินทางมาถึงยุคปัจจุบันที่พวกเรากำลังดำเนินอยู่ทุกๆวันด้วยความเชื่อที่คิดว่า โลกเรายังคงสงบสุขอยู่ทุกๆวันๆ
ในที่สุด.... ในอนาคตอันไม่ใกล้ไม่ไกล... ปีคริสต์ศักราชที่ 2413... ผลพวงจากอาวุธสงครามระเบิดจุลสาร ( บางทฤษฎีที่บิดเบือนไปนั้นมันอาจจะเป็นระเบิดไนโตรเจนเหลว ) การระเบิดครั้งนั้นส่งผลทำให้มนุษยชาติล้มตายไปหว่า 3/4 ของโลก... ชั้นบรรยากาศของโลกแปรเปลี่ยนไปเป็นน้ำแข็งเกาะคลุมไปหมดทั่วทุกผืนแผ่นดิน
ฤดูหนาวมาเยือนแล้ว....
วันเวลาผ่านไปอีกหลายร้อยปีที่ไม่เคยมีใครเคยจำได้... ในที่สุดสภาพอากาศของโลกเริ่มเข้าสู่เช้าที่สดใสอีกครั้ง เมื่อโลกปรับสภาพเข้าสู่ช่วงเวลาปกติที่มนุษย์ในพื้นใต้หิมะปกคลุมมาเป็นเวลานานแสนนานเริ่มลุกขึ้นเพื่อที่จะฟื้นฟูอารยธรรมของตนเอง... ถึงแม้จะต้องกินระยะเวลาเป็นจำนวนมากก็ตามที
ช่วงระยะเวลาที่ผ่านไปอาจทำให้หลายๆสิ่งหลายๆอย่างบนโลกแปรเปลี่ยนไป เวทมนต์... ความเพ้อฝัน... แฟนตาซี แม้กระทั่งเทคโนโลยีรูปร่างแปลกๆจะพัฒนาขึ้นในแบบที่คนเราคาดกันไม่ถึง แต่ถึงอย่างไร... มนุษย์นั้นยังคงต้องการความต้องการที่มีติดตัวตั้งแต่เกิดที่ไม่เคยจางหายไป... การฆ่าฟัน การนองเลือด สงครามของระหว่างอาณาจักรต่างที่ก่อตั้งขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหลังภัยพิบัตินั้นๆ
จากคำพูดเหล่านั้นที่ชายผู้หนึ่งได้เล่าให้ฉันฟัง... มันเป็นระยะเวลาที่นานมากแล้วจนฉันจำไม่ได้แล้วว่าเขาคนนั้นคือใคร... รู้แต่ว่าเส้นผมสีดำยาวที่ปกปิดใบหน้านั้น มีเพียงรอยยิ้มที่อบอุ่นส่งให้ฉันพร้อมกับเปลวไฟจากเตาผิงในค่ำคืนยามนั้น และ คำพูดเลือนลางในความทรงจำที่ไม่เคยหายไป
" ดวงตาสีฟ้า... ช่างงดงามเหมือนกับแม่ของเจ้านัก... ดั่งพระจันทร์ท่ามกลางท้องฟ้าดาราพราว... "
...
...
จากบทนำนั้นจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่ายุคสมัยในนิยายของเราจะเริ่มต้นในยุคใด โดยที่ตัวเอกหรือตัวละครอื่นๆจะเริ่มกล่าวในส่วนต่อๆไปของฟิค
การพัฒนาเป็นยังไง? ในขั้นนี้ไม่มีอะไรมามันก็คือขั้นตอนที่จะค่อย ๆ ดำเนินเรื่องราวไปเรื่อย ๆ แนะนำสิ่งต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ และการดำเนินการต่าง ๆ ที่จะนำเข้าไปสู่แก่นเรื่องที่เราวางเอาไว้ เช่น หากพระเอกต้องการปราบจอมมาร และคิดจะออกรวบรวมสมัครพรรคพวก ตรงส่วนนี้ก็คือช่วงที่จะพานพบตัวละครต่าง ๆ และดึงมาเป็นพวกนั่นเอง ซึ่งส่วนนี้เราก็ควรแสดงบุคลิกตัวเอกและสถานการณ์มาระดับ 1 แล้ว
และจุดไคลแม็กซ์ล่ะ? บางครั้งจุดนี้ก็อาจเป็นจุดหักเหของเรื่อง ซึ่งเรื่องราวตรงจุดนี้จะทำให้คนอ่านรู้สึกลุ้นระทึกกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ต่อไป เช่นการตัดสินระหว่างกลุ่มผู้กล้ากับจอมผู้แข็งแกร่ง จุดแตกหักของการสู้รบ อะไรทำนองนี้
บทสรุป ส่วนนี้ทุกคนทราบกันดีอยู่แล้ว มันก็คือจุดจบของและผลลัพธ์เรื่องราวทั้งหมด โดยบทสรุปนี้ทุกคนก็สร้างสรรค์ได้ดังใจ คุณจะชอบแฮปปี้หรือไม่แฮปปี้ และบางครั้งการทำภาคต่อ ก็จะอาศัยบทสรุปนี้สร้างนำเรื่องของภาคต่อไปได้เหมือนกัน
อย่างไรก็ดี ฟิกคุณนั้นจะสูญเปล่าไปในทันตาหากว่าผู้อ่านนั้นไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณถ่ายทอดหรือเขียนออกมา สิ่งสำคัญยิ่งในการสร้างเนื้อเรื่องก็คือ ควรง่ายต่อการเข้า ซึ่งจะเป็นเช่นนั้นได้ผู้แต่งก็จะต้องเป็นผู้ทำให้มันเข้าใจง่ายโดยเราใคร ๆ ก็สามารถทำได้หากเข้าใจหลักการ ในเวลาที่คุณสร้างเนื้อเรื่องขอให้คำนึงถึง 5W และ How เอาไว้ ซึ่ง 5W ได้แก่ Who(ใคร) When(เมื่อไหร่) Where(ที่ไหน) What(ทำอะไร) Why(ทำไม) How(ทำอย่างไร) ซึ่งเนื้อเรื่องที่ดีควรจะมีความคมชัดในเรื่องที่ว่า ใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ ทำสิ่งนั้นทำไม และทำอย่างไรในเวลานั้น ซึ่งเหล่านี้ควรคำนึงถึงเหตุและผลเป็นปัจจัยสำคัญด้วย เพราะหากไม่มีเหตุและผลที่เพียงพอ ฟิกคุณจะดูแกรน ๆ และขาดความสมดุลและด้อยค่าในสายตาผู้อ่านไปในทันตา และหากแสดงสิ่งที่กล่าวมานี้ไม่เด่นชัดมันก็จะอ่านยากและถูกเมินได้
หลักในการสร้างตัวละคร ตัวละครคือสิ่งสำคัญที่ขาดมิได้ ถ้าหากขาดตัวละครแล้วใครจะเดินเรื่องล่ะ แต่แน่นอนว่าทุกคนรู้จักดีอีกเช่นกัน ฟิกจะมีพระเอกและนางเอกเป็นผู้ดำเนินเรื่อง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นตัวร้ายและตัวละครอื่น ๆ ก็มีความจำเป็นเช่นกัน หากเรื่องมีแค่พระเอกนางเอกและผู้ร้ายเรื่องก็จะเซ็งแย่ เพราะเจอหน้ากันอยู่แค่เนี้ย ส่วนฟิกที่เทบทให้พระเอกมากเกินจนคนอื่น ๆ ดูเป็นแค่ตัวประกอบฉากมันก็จะเลี่ยนและดูไม่เข้าท่า การที่เรามีตัวละครหลากหลายเป็นผู้ดำเนินเรื่องและเป็นตัวเชื่อมเหตุการณ์ต่าง ๆ ให้ไปสู่แก่นเรื่องมันจะช่วยให้เรารู้สึกถึงความหลากหลายและไม่เบื่อ แม้ว่าเราจะมีพระเอกเป็นตัวหลักแต่หากน้องสังเกตการ์ตูนหลาย ๆ เรื่องจะมีบางช่วงที่เขาให้บทบาทคนอื่น ๆ มามีหน้าที่บ้าง เช่นมาช่วยพระเอก มาให้คำปรึกษา เป็นผู้กำกุญแจ ฯลฯ ซึ่งการสร้างตัวละครเราจะต้องตัดสินแนวเรื่องก่อนอันดับแรกแล้วเราจึงค่อยมาตัดสินใจเรื่องการสร้างตัวละคร โดยการออกแบบตัวละครเราควรจะคำนึงถึง ลักษณะนิสัย อายุ และบุคลิกอันเป็นจุดเด่นของตัวละครนั้น ๆ เพราะส่วนนี้จำทำให้เกิดความแตกต่างระหว่างตัวละครขึ้นมาและเรื่องราวก็จะดูสนุกสนาน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็แล้วแต่จะระบุเพราะตัวละครแต่ละเรื่องก็จะให้บางอย่างต่างกัน ( แล้วแต่จะยกตัวอย่าง )
และสำคัญเราความระบุทีมาที่ไปของตัวเอกด้วยจะดีมากแต่ถ้าหากต้องการให้ที่มาที่ไปตัวเอกเป็นจุดสนใจหรือบลึกลับเราก็ไม่ต้องบอก ( ถือเป็นจุดขายไปในตัว )
การผูกปมปัญหา Step by Step
Basement ของ"ปัญหา" คือ สิ่งที่ทำให้เกิดความไม่พึงพอใจ ซึ่งผลักดันให้เกิดการเคลื่อนไหว
ถ้าไม่มีจอมมาร คนจะแห่มาเป็นผู้กล้าหรือ
ถ้าไม่มีสงคราม พระเอกคงทำไร่ไปวันๆ ไม่ได้มาแสดงฝีมืออันร้ายกาจข่มขวัญข้าศึก
ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์ธรรมดาๆ ปกติวิสัยของมนุษย์ ที่จะไม่ทำอะไรโดยปราศจากแรงจูงใจ
ปมปัญหา นับเป็นจุดสำคัญของเนื้อเรื่องจุดหนึ่ง ถึงคุณจะบรรยายดีแค่ไหนแต่คงไม่มีใครอยากอ่านนิยายแฟนตาซีที่เถรตรง ประเภท ผู้กล้าฝ่าฟันอุปสรรค เจอปิศาจ ฟันฉัวๆ เจอจอมมาร ฟันฉับๆ จบบริบูรณ์......................................
แค่นี้ก็เอียนแล้ว จริงไหม
ปมปัญหาเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เนื้อเรื่องดูมีเอกลักษณ์ และเป็นตัวกำหนด Theme ในการดำเนินเรื่อง ตามปกติ เรื่องสั้นจะมีปมปัญหาแค่ 1-2 ปม มักจะไม่มากกว่านี้ ส่วนเรื่องยาว(นิยาย) มักมีปมปัญหาหลัก 1-2 ปัญหา(อาจมากกว่านี้ เช่นในงานเขียนที่แบ่งเป็น Chapter ซึ่งบางเรื่อง แต่ละ Chapter อาจมีปมปัญหาหลัก แยกเป็นของตนเอง) และปมปัญหารองๆ จำนวนหนึ่ง เพื่อให้เนื้อหาดูน่าสนใจขึ้น หรืออาจใช้ในเหตุผลอื่นๆ เช่น เพื่อให้เกิดพัฒนาการของตัวละคร ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม(เช่น มีการเปลี่ยนผู้ปกครอง ทำให้สภาพเศรษฐกิจและสังคมเปลี่ยนแปลง และมีผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง) เป็นต้น
แต่การเติมปมปัญหาเข้าไปมากเกินไป อาจทำให้เสีย Theme หลักของเรื่อง นำมาสู่ปรากฏการณ์ที่มักพบในวรรณกรรมที่ยืดเรื่องจนเกินงาม ที่เรียกว่า "ออกทะเล" (หลายๆคนน่าจะเคยพบในการ์ตูนหลายๆเรื่องนะครับ) ซึ่งการกำหนดปมปัญหาย่อยนี้มีหลักเกณฑ์ไม่ตายตัวขึ้นอยู่กับแนวการแต่งและประสบการณ์ของผู้ประพันธ์เป็นหลัก
หากมีปัญหา ก็ต้องแก้ไข แล้วจะจัดการกับ ปมปัญหาอย่างไร
บางครั้ง การพยามแก้ปมปัญหารอง อาจทำให้เรื่องหลุด Theme ได้ง่ายๆ กว่าจะรู้ตัวเราอาจไปโผล่ที่เกาะแมนฮัตตันแล้วก็ได้
การแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ คือคำตอบ อาจฟังดูแปลกซักนิด แต่ขอบอกว่า
"มาเรียนวิทยาศาสตร์กันดีกว่า"
ลองติ๊ต่างว่า นิยาย = งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 100 ทั้ง 100 เกิดขึ้นเพื่อแก้ปัญหาให้มนุษย์ เพราะฉะนั้น วิธีที่ใช้แก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์นี่ล่ะ จะทำให้เราแก้ไขปมปัญหาโดยไม่หลงทาง
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Step by Step
1.ขั้นแรก กำหนดปัญหา ปมปัญหาหลักของเรื่อง คืออะไร
2.ลองตั้งสมมติฐาน ว่าง่ายๆคือ ลองคิดดูว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไร
3.ออกแบบการทดลองและทำการทดลอง ในงานเขียน อาจลองเขียนดูคร่าวๆก่อน ว่าถ้าใช้วิธีนี้แก้ปัญหา มันน่าจะเป็นไปได้หรือไม่ บางครั้งมันอาจออกมาไม่ดีอย่างที่คิดก็ได้ และอาจทำให้เกิดปัญหาใหม่ๆขึ้นอีก(เช่น คิดว่าจะแก้ปัญหาโดยการทำสงคราม แต่ผลที่ตามมาคือปัญหาใหม่ๆ จำนวนมาก เช่น การระดมพล แหล่งเงินทุน ยุทธ์พิชัยในการรบ etc. ) หรือในบางครั้ง ผู้แต่งอาจจงใจให้ตัวละครแก้ไขปัญหาผิดพลาด เพื่อให้เกิดปมปัญหาใหม่ขึ้น
4.สรุปผล ว่าการแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ใช้ได้จริงหรือไม่ หากยังใช้ไม่ได้ มีวิธีปรับปรุงอย่างไร
ในการทำครั้งแรกๆอาจยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ถ้าเกิดความเคยชินแล้ว จะสามารถนำไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ก่อนจาก ขอฝากหลักการของปมปัญหา โดยสรุป ดังนี้
1.ปมปัญหา เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เว้นแต่คุณจะแต่งให้พระเอกเดินบนถนนราบๆ ไม่เจออะไรเลย จนจบ
2.ก่อนจะสร้างปมปัญหารอง ให้ดูด้วยว่ามันจะไม่ทำให้เนื้อเรื่องออกทะเล
3.ไม่ควรสร้างปมปัญหาพร้อมกันทีละหลายๆปมเพราะทั้งผู้แต่งและคนอ่านจะสับสนกันหมด
4.สร้างปมปัญหาแล้ว แก้ซะด้วย ไม่ใช่จบแบบคาราคาซัง
5.การแก้ปัญหา "อาจ" แกล้งให้ทำไม่สำเร็จบ้าง เนื้อเรื่องจะได้ดูมีมิติ ไม่ใช่พระเอกเก่งเวอร์ คนอ่านจะเอียนเอา
ต่อไปนี้ ที่จะพูดกัน ณ ตรงนี้คือ ความรู้พื้นฐานเล็กๆน้อยๆของอาวุธต่างๆในการแต่งฟิคหรืออื่นๆ
ก่อนที่เราจะเข้าเรื่องขอทำความเข้าใจไว้ตรงนี้ก่อนว่าที่เราจะพูดทั้งหมดในที่นี้ คือหลักพื้นฐานที่มีในความเป็นจริง โดยใช้พื้นฐานจากคนธรรมดา ๆ ไม่ได้มีพลังโอเวอร์สุดยอดหรอกนะคะ ส่วนในฟิกจะพูดกันท้ายเรื่องนั่นแหละ เอาล่ะถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มงานกันเลย
อาวุธ คือ เครื่องมือที่ใช้ในการทำร้าย ป้องกัน หรือต่อสู้ และถ้าพูดถึงการต่อสู้แล้วก็จำเป็นต้องมีอาวุธ เพราะอาวุธคือสิ่งจำเป็นสำหรับการต่อสู้ หลายคนที่นิยมแต่ฟิคชั่นในแนวเชิงการต่อสู้จะสังเกตเห็นได้ชัดเลยว่าถ้ามีการต่อสู้เมื่อใด ก็ต้องมีอาวุธมาให้เราเห็นเมื่อนั้น โดยอาวุธที่เราพบเห็นกันก็มีหลายประเภท เช่น ดาบ หอก ทวน กระบี่ พลอง กระบอง สนับมือ ปลอกแขน ขวาน ค้อน เคียว ลูกตุ้ม แส้ มีด ง้าว หลาว คทา อาวุธซัด กรงเล็บ โล่ และ ปืน ซึ่งวันนี้ผมจะพูดถึงอาวุธที่กล่าวไปข้างต้นนั่นแหละ
ก่อนอื่นขอบอกไว้ก่อนว่าบทความต่อไปนี้เป็นบทความที่ผมเอามาจากบอร์ดประมูล ซึ่งตัวบอร์ดนั้นก็เอามาจากที่อื่นๆอีก แต่ด้วยว่ามันนานมาแล้วมากๆจึงไม่อาจหาชื่อเจ้าของบทความทั้งหมดที่แน่นอนได้ จะให้หาชื่อผู้เขียนบทความทั้งหมดก็ไม่ไหว ผมจึงขอพูดเอาไว้ตรงนี้ว่าที่ผมเอาบทความนี้มาลงไม่ได้หวังเอามาเป็นชื่อผลงานของตนเองแต่อย่างใด แต่แค่อยากให้นักแต่งมือใหม่(และมือเก๋า)ลองมาอ่านดู เพราะคาดว่าน่าจะได้ประโยชน์จากมันไม่มากก็น้อย แต่กระนั้นก็อยากขอขอบคุณท่านผู้ที่แต่งบทความเหล่านี้ให้เราได้ศึกษากัน หากท่านได้เวียนเข้ามาอ่านน่ะครับ
อนึ่ง บทความข้างต้นนี้ ส่วนหนึ่งถูกแต่งโดยคุณcast off change hyper raymiel ต้องขอบคุณมากๆน่ะครับ
และขอขอบพระคุณผู้แต่งบทความข้างต้นนี้ทุกๆท่านที่มิได้กล่าวชื่อมาอีกครั้งน่ะครับ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
องค์ประกอบของฟิค
1.โครงเรื่อง(plot)
2.ตัวละคร(character)
3.ฉาก(setting)
4.แก่นเรื่องหรือแนวคดของเรื่อง(theme)
5.กลวิธีการแต่ง(point of view)
1.โครงเรื่อง(plot)
คือ เค้าโครงของการดำเนินเรื่อง เรื่องสั้นมักมีเนื้อเรื่องที่ไม่ซับซ้อน โครงเรื่องที่ดีต้องมีความสัมพันธ์ ต่อเนื่องเป็นเหตุเป็นผลกัน มักมีการสร้างปมปัญหาหรือความขัดแย้ง (conflict) ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อชีวิตของตัวละคร ความขัดแย้งที่ว่า แบ่งออกเป็น 2 ลักษณะได้แก่ ความขัดแย้งภายใน และ ความขัดแย้งภายนอก
- ความขัดแย้งภายใน คือ ความขัดแย้งภายในจิตใจของตัวละคร เช่น การที่ตัวละครต้องต่อสู้ระหว่างความดีและ ความเลวภายในจิตใจตัวเอง
- ความขัดแย้งภายนอก คือ ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับสิ่งรอบข้าง ได้แก่
ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับตัวละคร เช่นความขัดแย้งระหว่างคนดีกับคนเลว นางเอกกับนางอิจฉา(อะไรประมาณนั้น)
ความขัดแย้งตัวละครกับธรรมชาติ เช่น การที่ตัวละครต้องสู่กับความทารุณของธรรมชาติ อาจจะเป็นความแห้งแล้งทุรกันดาน หรือภัยพิบัติต่างๆ
ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับอำนาจเหนือธรรมชาติ เช่น การที่ตัวละครต้องสู้กับความเชื่อเรื่องไสยศาสตร์หรือโชคชะตา ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับสังคม เช่น การที่ตัวละครต้องสู้กับความไม่เป็นธรรมในสังคม ค่านิยม หรือความเชื่อในสังคม
2.ตัวละคร(character)
คือ ผู้แสดงบทบาทหรือพฤติกรรมในเรื่อง อาจหมายถึง มนุษย์หรือ! รวมถึง อมนุษย์ เช่น เทวดา นางฟ้า เป็นต้น ตัวละครแบ่งได้เป็น 2 ประเภท ดังนี้
- ตัวละครที่มีลักษณะเดียว(flat character) เป็นตัวละครที่แสดงลักษณะนิสัยเพียงด้านเดียว ไม่การพัฒนานิสัย เช่น ถ้าเป็นคนดีก็ดีตลอด เป็นคนเลวก็เลวตลอด
- ตัวละครที่มีหลายลักษณะ(round character) เป็นตัวละครที่มีลักษณะนิสัย อารมณ์ และความรู้สึกนึกคิดไปตามเวลา เหตุการณ์ และสิ่งแวดล้อมซึ่งจะดูสมจริงกว่า เช่น คนที่อยู่ฝ่ายดี ภายหลังเกิดความโลภ จึงหักหลังเพื่อน(อะไรประมาณนี้) หรือ คนที่อยู่ฝ่ายเลว ภายหลังมาอยู่ใกล้ชิดกับคนฝ่ายดี จึงกลับตัวกลับใจเป็นคนดี ในภายหลัง
3.ฉาก(setting)
ก็คือฉาก และยังอาจหมายถึง บรรยากาศหรือสถานที่ของเรื่อง ฉากที่ดีควรสอดคล้องกับเนื้อเรื่อง สมจริง ควรมีความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ภูมิศาสตร์ และสังคมเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเนื้อเรื่องพอสมควร
4.แก่นเรื่องหรือแนวคิดของเรื่อง(theme) หรือสารัตถะ
คือ ความคิดสำคัญของเรื่อง เป็นสิ่งที่เชื่อมโยงทั้งหมด เข้าด้วยกัน โดยทั่วไปมักมีแนวคิดเพื่อแสดงถึงคุณค่าหรือความประพฤติของมนุษย์ เช่น ความโลภ ความพยาบาท เป็นตั้น หรือ อาจแสดงถึงภาวะบางอย่างของมนุษย์ เช่น ความอดอยาก ความทรมาน เป็นต้น
5.กลวิธีการแต่ง(point of view)
เป็นสิ่งที่แสดงถึงชั้นเชิงในการเขียนเรื่องของผู้แต่ง ที่ทำให้เรื่องน่าสนใจ น่าติดตาม กลวิธีในการแต่งของผู้แต่งแต่ละคนไม่เหมือนกัน จึงไม่มีรูปแบบตายตัว เช่น บางคนใช้การเปรียบเทียบระหว่างตัวละคร
สองตัวในการนำเสนอ หรืออาจใช้การดำเนินเรื่องโดยไม่มีบทสนทนาเลย(อยากรู้ก็ดูเอาเองให้จบประมาณนั้น) หรือ กลวิธีอื่นมากมาย
-----------------------------
เนื้อเรื่องที่ดีทำยังไงหละถึงจะได้มา ?
1. เลิกทำข้าวไข่ดาวทุกเช้าได้แล้ว (จงมีเอกลักษณ์)
ไกลแสนไกลและนานเนิ่นนานมาแล้ว มีอาณาจักรแห่งหนึ่งนามสมมุติว่า "เฮงซวยแลนด์" อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขเรื่อยมา จนกระทั่งวันหนึ่งมีพวกคนเลว (มังกรเลว, ปีศาจเลว, มอนสเตอร์เลว, หรืออะไรก็ตามแต่) ปรากฏตัวขึ้น ทำลายความสงบสุขนั้นด้วยวิธีต่างๆ นานา อาทิเช่น ลักพาตัวเจ้าหญิงของอาณาจักรไป (กรณีพระราชาแก่มีลูกสาวสวย) หรือเที่ยวไล่เผาหมู่บ้าน เผาอาณาจักร (ปากก็บอกอยากจะครองโลก ครองอาณาจักร ไม่ทราบว่าจะครองกองถ่านกันหรือไง) สถานการณ์เลวร้ายขึ้นจนกระทั่งมีนายหนุ่มคนหนึ่ง (..บางครั้งจะเป็นผู้หญิง.. แต่นานๆ ทีจะมีสักคน) ไม่รู้มาจากไหน ที่รู้คือ มันอายุเท่านู้นเท่านี้ ทำอาชีพนู่นนี่ (พ่อแม่มันก็ไม่รู้ว่าชื่ออะไร) บางครั้งนายหนุ่มที่ว่าก็เป็นลูกชาวบ้านธรรมดาที่อยากเก่ง เป็นอัศวินผู้กล้าจากอาณาจักรข้างๆ เป็นเจ้าชาย เป็นคนที่ฟ้าส่งมาเกิดเพื่อขจัดคนเลว หรือหนักหน่อยเป็นเทพหรือลูกพระเจ้าเลย นายหนุ่มเนี่ยไม่รู้มันจะเคียดแค้นอะไรหนักหนาจะต้องคิดจ้องล้างจองผลาญพวกผู้ร้าย (คนเลว, มังกรเลว, ปีศาจเลว, หรือมอนสเตอร์เลว) อาจจะเป็นเพราะโดนด่าพ่อแม่เอาไว้, โดนฆ่าล้างหมู่บ้าน, หรือผมอยากโชว์ความเก่งก็ว่าไป.. ที่นี้มันจะกระทำการใหญ่คนเดียวก็ไม่ได้จำเป็นจะต้องหาพรรคพวก (ตั้งแก๊งค์ว่างั้นเถอะ) ออกเดินทางไปตามที่ต่างๆ เพื่อรวบรวมคนมาเข้าทีม พอได้ทีม (แก๊งค์) ใหญ่โตพอควร ก็เริ่มออกเข่นฆ่าพี่น้องครอบครัวคนเลว (มังกรเลว, ปีศาจเลว, มอนสเตอร์เลว) อย่างไม่ปรานีปราศรัย ฆ่าเรียบด้วยสโลแกนที่ว่า "ข้าคือพระเอก" ตอนจบจะต้องสู้กับหัวหน้าคนสุดท้ายของผู้ร้าย ซึ่งนายหัวหน้านี่ก็โง่สุดโง่ แถมขี้ขลาดตาขาว ปล่อยลูกน้อยตายไปเป็นหมื่นเป็นแสน (บางครั้งก็ปล่อยให้วงศาคณาญาติของมันตายได้อย่างไม่รู้สึกเคียดแค้นอันใด) มันยังนั่งหน้าตาเฉยหดหัวอยู่แต่ในปราสาทของมัน รอคนเขาไปฆ่า ซึ่งนายหัวหน้าเนี่ยมักจะมีหลายร่าง และจะแปลงร่างก็ต่อเมื่อสู้ไม่ได้ (แปลงร่างสุดยอดแล้วฆ่านายพวกพระเอกตั้งแต่เริ่มก็ไม่ได้ ไม่รู้ทำไม) สุดท้ายก็จะแพ้ตามหลักธรรมะย่อมชนะอธรรม พวกพระเอกก็ได้รับการปูนบำเหน็จอย่างงดงามและอาจจะได้ปกครองประเทศนั้นไปเลย
นี่แหละครับรูปแบบของข้าวไข่ดาวที่หลายๆ คนชอบทำกันทุกเช้า จะมีต่างกันก็ตรงระยะเวลาการทอดและซอสแม็กกี้หรือน้ำปลา หรือพิลึกหน่อยก็ซอสมะเขือเทศที่ใส่ลงไปปรุง ปัญหาของนายข้าวไข่ดาวนี่อยู่ที่คนกินครับ นายคนทำน่ะอาจจะสนุก เพราะชอบทอดไข่เป็นทุนเดิม และบังเอิญชอบกินไข่ดาวอย่างเดียว แต่คนกินครับรู้สึกเอียน หันไปทางไหนก็เจอแต่ข้าวไข่ดาว จานหนึ่งเป็นไข่ดาวแบบไข่แดงไม่สุก จานหนึ่งเป็นแบบตีไข่แดงแตกเละทั้งฟอง จานหนึ่งเป็นไข่ดาวใส่ซอสมะเขือ ฯลฯ จะหน้าตายังไงก็แล้วแต่มันก็เป็นไข่ดาวครับ กินยังไงมันก็ไข่ดาว รู้จักทำอย่างอื่นบ้างเถอะครับถึงแม้มันจะเป็นแค่ไข่เจียวก็ยังดี เพื่อให้คนกินได้รับรสชาติใหม่ๆ ที่ไม่ใช่ไข่ดาวเสียบ้าง เพราะไม่เช่นนั้นก็คงจะพาลเบื่อตายเสียก่อน เนื้อเรื่องที่เราคิดนั้นควรที่จะมีเอกลักษณ์ของตัวเองบ้าง อย่ามีเอกลักษณ์เพียงแค่ชื่อเลยนะครับ
2. อย่าทำไก่ทอดด้วยแป้งผสมสับปะรดและมายองเนส (สูงสุดคืนสู่สามัญ)
หลายคนหาทางออกการทำข้าวไข่ดาวด้วย การทำไก่ทอด... แต่ก็กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยกว่าไก่ทอดนั้นจะซ้ำซาก ก็เลยต้องแหวกเป็นสูตรพิเศษเฉพาะของตัวเอง เลยปรุงซะพิลึกพิลั่นไปเลย ซึ่งปัญหานี้มักจะเห็นไปชัดกับบรรดานักออกแบบเนื้อเรื่องมือใหม่แทบทุกคน และจากบรรดามือเก่าที่ไม่รู้จักโตซะที
ไกลแสนไกล ในโลกของผมเอง อาณาจักรนั้นสงบสุขมีพื้นที่กว้างใหญ่ชนิดสุดลูกหูลูกตา อาวุธหลักในสมัยนั้นมีเพียงแค่ดาบ แต่อาณาจักรนั้นขึ้นชื่อเรื่องเรือเหาะ เรือเหาะนั้นทำด้วยโลหะพิเศษลงคาถามนตราเอาไว้ มีขนาดของตัวเรือเป็นกิโลๆ ที่มาที่ไปไม่มีใครทราบ ว่ากันว่าพระเจ้าช่วยสร้าง (ทางออกของพวกฝ่ายอธรรมและมือใหม่คิดอะไรไม่ออกบอกพระเจ้า) นายอาณาจักรที่ว่าเนี่ยมีรถไฟ มีเรือเหาะ มีเกราะเหล็ก มีปืน มีสารพัด.. ตั้งแต่สากกะเบือยันดาวเทียมสังหาร ยิงปืนรังสีคอสมิก ขาดอยู่อย่างเดียว คือ แหล่งที่มาของนายทรัพยากรที่ท่านเอามาใช้สร้างนายสิ่งประดิษฐ์ทั้งหลายแหล่นั้น (... เอาซิ บอกว่าพระเจ้าหามาให้อีกซิ... ) สัตว์ประหลาดในโลกนั้น.. ธรรมดาๆไม่ได้ครับ ต้องพิสดารหน่อย เดี๋ยวจะไม่ทันสมัย ประมาณว่ามีสามหัว สี่แขน ห้าขา หกหาง มีปีก มีเขายุ่บยั่บ บางครั้งก็เป็น!บกระโดดไปมา หรือไม่ก็เป็นตุ๊กตาอะไรซักอย่าง ร้ายกาจสุดมีหุ่นยนต์รบอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้า ช่างเป็นโลกที่น่ามหัศจรรย์พันลึกมากครับ (มั่วซั้วซะไม่มี)
มันเป็นไก่ทอดที่รูปร่างแปลกและพิสดารมากครับ สีสันก็ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน ที่สำคัญก็คือ.. กระผมไม่กล้ากินมันครับ กลัวว่าทานเข้าไปแล้วจะชักตายคาที่ซะก่อน นี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำอย่างยิ่งในการออกแบบเนื้อเรื่องนะครับ การใส่อะไรที่มันพิสดารเข้าไปโดยมุ่งหวังว่ามันจะดูใหม่ ดูแปลก (ซึ่งเหล่านี้ไม่ได้จะทำให้ดีเสมอไปนะครับ) ที่จริงแล้วคุณสามารถสร้างเอกลักษณ์ของเนื้อเรื่องตัวเองได้จาก.. "ความเป็นสามัญ" ใช้แต่ความสามัญเรียบๆ แหละครับ เป็นแค่อัศวินยุคกลางธรรมดาๆ คนหนึ่ง อยู่ในโลกที่ได้บรรยากาศของยุคกลาง อาศัยการเล่าเรื่องและการคลี่คลายปมปริศนาต่างๆ ในแบบฉบับของคุณเอง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วหละครับ ผู้อ่านต้องการความแปลกใหม่ครับ ไม่ใช่ความมั่วซั้ว
3. หัดทำแกงเขียวหวาน แต่ไม่ยอมค้นตำราวิธีทำ (อย่าโมเมเอาเองซะจนเกินงาม)
ลองนึกสภาพถึงบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนแกงเขียวหวาน แต่ทว่าไม่ได้ใช้วัสดุแบบแกงเขียวหวานดูสิครับ.. ท่านคิดว่ามันจะน่ากินเพียงใดถ้าได้รู้ความจริงข้อนี้ ? หากใครสามารถกินมันลงได้... การอ่านบทความของกระผมก็คงไม่สามารถจะทำอะไรให้ท่านได้แล้วละครับ ขอให้โชคดีครับ
ในการออกแบบเนื้อเรื่องนั้น เราจำเป็นที่จะต้องค้นคว้าข้อมูลเกี่ยวกับบางอย่างที่เราจะนำมาใช้ในเนื้อเรื่องของเราบ้างครับ อย่าทำอะไรแบบโมเมเอาเองจนติดเป็นนิสัย หัดรู้จักเป็นคนที่มีเหตุมีผลบ้างครับ การที่เนื้อเรื่องของเรามีข้อมูลสนับสนุนและดูสมเหตุสมผลนี่แหละครับ จะเป็นส่วนสำคัญเลยที่จะช่วยเพิ่มสีสันให้กับเนื้อเรื่องของคุณให้ดูน่าเชื่อถือและรู้สึกอินกับมันได้ สำหรับในบทความนี้นั้น กระผมจะขอเน้นไปที่เนื้อเรื่องแนว Sci-Fi ก็แล้วกันครับ เพราะว่าเนื้อเรื่องแนวนี้นั้นชื่อก็บอกแล้วว่าเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ อันเป็นศาสตร์แห่งความรู้ที่สามารถพิสูจน์ได้จากการทดลอง ไม่ใช่ได้มาจากการโมเมเอา จึงจำเป็นที่จะต้องมีข้อมูลอ้างอิงพอสมควร ในส่วนนี้นั้นถือได้ว่าเป็นจุดอ่อนสำคัญที่หลายคนมักจะมองข้ามไปอยู่บ่อยๆ ทั้งๆ ที่ความสมเหตุสมผลนั้นสำคัญมาก
4. เหลืองานให้เชอร์ล็อคโฮล์มทำบ้าง (หัดมีปริศนาเสียบ้าง)
การที่มีการเก็บงำปริศนาในเรื่องนั้น เป็นเสน่ห์ดึงดูดใจให้ผู้อ่านติดตาม เพื่อที่จะค้นหาคำตอบของปริศนานั้น และเป็นการไม่ดีเลยถ้าหากเรื่องนั้นไม่มีปริศนาอะไรเลย หรือปริศนาภายในเรื่องดูไร้เหตุผลจนบางครั้งเข้าขั้น "งี่เง่า"
5. คิดไม่ออก ออกไปเดินเล่นซะบ้าง
ความเครียดเป็นศัตรูร้ายของนักออกแบบเนื้อเรื่องครับ ส่วนมากแล้วชีวิตนักออกแบบนั้นจะต้องหมกตัวอยู่ตรงคอมพิวเตอร์ ที่หน้าจอนั้นโดยมากก็มักจะรันโปรแกรม Microsoft Word อยู่ เพื่อใช้ในการพิมพ์สิ่งที่พวกเขาคิดลงไป อย่ามัวแต่นั่งที่หน้าจอเลยครับ หัดออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าน บางทีการออกไปเดินเล่นพักผ่อนนั้นท่านอาจจะได้พบกับไอเดียดีๆ ที่ท่านจะสามารถนำมาใช้ก็ได้ !?
การใช้คำว่า "คะ" กับ "ค่ะ" อย่างคร่าว (เห็นว่านักแต่งมือใหม่ผิดกันบ่อยเหลือเกิน)
"ค่ะ" เป็นเสียงต่ำ มักจะใช้ในตอนที่ตัวละครพูดรับคำกับคู่สนทนา ( คำตอบรับเช่นเดียวกับ "ครับ" ) เช่น " คุณชื่อ ..... หรือเปล่าครับ " " ใช่แล้วค่ะ "
ซึ่งบางครั้ง อาจจะใช้ "จ้ะ" หรือ "จ้า" แทนกันได้ ซึ่งเมื่อใช้แล้วจะทำให้ประโยคมันดูเป็นกันเองมากขึ้น เป็นประโยคที่คนมีความสนิทกันพอสมควรพูดกัน
ส่วน "คะ" เป็นเสียงสูง ย้ำ! เสียงสูง! โดยทั่วไปใช้ในประโยคคำถาม
เช่น " ทานข้าวหรือยังคะ? " หรือ " ไม่ทราบว่า คุณคือ .... ใช่ไหมคะ? "
และเช่นเดียวกัน อาจจะใช้ "จ๊ะ" มาแทนได้ ในบางครั้ง
อย่าเข้าใจผิดว่าใช้ "ค่ะ" มาแทนกันได้ เป็นความคิดที่ผิดอย่างมหันต์!!
แต่มีบางกรณีที่ "ค่ะ" กับ "คะ" ใช้แทนกันได้ แต่ต้องเปลี่ยนรูปประโยคก่อนหน้าด้วย ไม่งั้นก็จะเป็นการอยู่ผิดที่ผิดทางไม่ต่างกับการใช้สลับกัน
อย่างเช่น
" ไม่เห็นค่ะ "
ถ้าจะใช้ "คะ" แทน ก็อาจจะกลายเป็น
" ไม่เห็นนี่คะ "
เป็นต้น
สุดท้าย ถ้ายังไม่เข้าใจนัก ลองกลับไปทบทวนบทเรียนภาษาไทยของสมัยประถม เรื่องการผันวรรณยุกต์ของอักษรเสียงต่ำ กลาง และสูง ดูว่ามันผันอย่างไร แล้วก็ออกเสียงตามไปด้วย จะเข้าใจได้ง่ายที่สุด
-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-
Fiction คืออะไร?
คำถามนี้ทุกคนก็คงรู้แหละแม้ไม่ต้องบอก Fiction แปลเป็นไทยว่า นิยายหรือเรื่องที่แต่งขึ้นมา แต่ก็อย่าเพิ่งดูถูกฟิกชั่น เพราะฟิกชั่นนี้คือต้นกำเนิดของ อนิเมชั่น ภาพยนตร์ เกม คอมมิค และอื่น ๆ อีกหลายอย่างทุกท่านชื่นชอบกันมาแล้วทั้งนั้น เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนเกิดจากจินตนาการทั้งหมดฟิกชั่นจึงเป็นรากฐานของการเกิดสิ่งเหล่านี้นั่นเอง องค์ประกอบหลักสำคัญ ๆ ของฟิกชั่นก็จะแบ่งได้ 3 คือ แก่นของเรื่อง เนื้อเรื่อง และ ตัวละคร
แก่นเรื่อง คืออะไรล่ะ? แก่นเรื่องนั้นก็หมายถึงจุดมุ่งหมายของเรื่องว่าต้องการจะทำอะไร ตัวอย่างเช่น ผู้กล้าต้องการปราบจอมมาร อยากเป็นที่ 1 ของโลก อะไรทำนองนี้ ซึ่งแก่นเรื่องแปลง่าย ๆ ก็คือจุดมุ่งหมายที่ตัวเอกต้องการจะไปให้ถึงหรือทำให้ได้นั่นเอง ซึ่งแก่นของเรื่องนี้เป็นส่วนที่สำคัญที่จะขาดเสียไม่ได้ในฟิกทุกแนวและแก่นเรื่องนั้นสามารถมีได้มากกว่า 1 และอาจจะมีแก่นรองย่อย ๆ ลงไปในแก่นหลักอีกก็ได้ขึ้นกับว่าผู้แต่งจะสร้างเรื่องได้ซับซ้อนแค่ไหน ยกตัวอย่างง่าย ๆ อย่างฟิกของเรา [ Ragnarok : Tale Another with Rival ] ถ้าหากอ่านกันดี ๆ จะทราบว่าแก่นเรื่องของเราคืออะไร ? ถ้าหากไม่ทราบจะบอกให้ ตัวเอกในเรื่องนั้นมีชื่อว่า ดาร์ช และเขาต้องคอยต่อสู้กับชายหนุ่มอีกคนนึงที่เป็นคู่แค้นของเขาอยากหลีกหนีไม่ได้เองนั่นคือแก่นหลัก ๆ ที่ตัวละครเอกของเราต้องการ แต่เราก็มีแก่นรองคือจุดมุ่งหมายในแต่ละตอนในการทำภารกิจในแต่ละตอนให้สำเร็จ แต่ก็ยังเชื่อมโยงกับแก่นหลักอยู่โดยตัวเอกจะทำภารกิจด้วยจุดมุ่งหมายนี้ ซึ่งก็เปรียบได้กับต้นไม้ที่มีลำต้นใหญ่และแตกกิ่งก้านสาขาออกไปนั่นเอง
แล้วเนื้อเรื่องล่ะ? เนื้อเรื่องนั้นก็คือ เส้นทางหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่จะนำตัวละครเราไปสู่แก่นเรื่องนั่นเอง โดย เนื้อเรื่องนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้แต่จะกำหนดอย่างไร เช่น หากตัวเอกต้องออกไปปราบจอมมาร แต่จะทำอย่างไรถึงจะปราบมันได้ล่ะ ไปฝึกให้เก่งกล้า หรือออกรวบรวมสมัครพรรคพวกดี หรืออื่น ๆ ซึ่งเนื้อเรื่องเป็นสิ่งที่จะทำให้ฟิกนั้นสนุกสนานหรือไม่ได้เรื่องไปเลย โดยหลักการคิดเนื้อเรื่องนั้นทางที่ดีเราควร คิดว่าหากเราเป็นตัวละครที่มีความสามารถและนิสัยแบบนั้น เราจะทำยังไงเพื่อให้ได้มาเพื่อจุดมุ่งหมาย
ตัวละคร? ไม่บอกก็คงคุ้นเคยกันดี ตัวละครคือผู้เดินเรื่องนั่นเอง โดยเราจะมีตัวละครหลัก ๆ 1-2 ตัวเป็นผู้เดินเรื่องซึ่งก็คือพระเอกหรือนางเอก
แล้วเราจะแต่งฟิกกันยังไงดีล่ะ? ก็ดังที่บอกกันข้างต้นนั่นแหละว่าองค์ประกอบสำคัญของฟิกมี 3 ส่วนหากเราจะแต่งฟิกล่ะก็เราก็ต้องสร้าง 3 สิ่งนั้นขึ้นมาโดยเรียงลำดับจาก แก่นเรื่อง เนื้อเรื่อง และตัวละคร แต่ในบางครั้งเราก็จะสร้างเนื้อเรื่องก่อน จากนั้นก็ตัวละครและก็แก่นเรื่องในภายหลังโดยหลักการสร้าง 3 สิ่งก็จะมีดังนี้
หลักการสร้างเนื้อเรื่อง ในส่วนของเนื้อเรื่องนี้จะแตกส่วนย่อยออกเป็นอีก 4 ส่วนคือ บทนำหรือจุดเริ่มต้น การพัฒนา จุดไคลแม็กซ์ และบทสรุปหรือจุดจบ
บทนำนั้นไซร้คืออะไรหรือ? หลายคนรู้จักบทนำกันเป็นอย่างดีเพราะหากขาดบทนำแล้ว ก็จะยากที่ผู้อ่านจะทำความเข้าใจกับฟิกได้ บทนำจะทำหน้าที่แนะนำโลกในฟิกที่คุณจินตนาการขึ้น ให้กับผู้อ่านได้ทราบ โดยบทนำนั้นจะสร้างสถานการณ์ สถานที่ และจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ต่างที่จะนำไปสู่เนื้อเรื่องของเรา โดยบทนำที่ดีควรจะบอกทำให้ผู้อ่านรู้ว่า ใครเป็นตัวละครที่จะมามีบทบทสำคัญในเรื่อง ตัวอย่างบทนำของเรา ขอยกจาก[ Ragnarok : Tale Another with Rival ] อีกครั้งนะ
...
...
ในเมื่อมีจุดเริ่มต้น... มันมักจะต้องมีจุดจบเสมอ... นั่นคือคำพูดที่ผู้พูดนั้นๆกล่าวไว้นานเนิ่นนานแล้ว... เขากำลังกล่าวถึงจุดเริ่มต้นของดาวเคราะห์ดวงเล็กๆสีฟ้าสดใสที่มีชื่อคุ้นเคยกันดีว่า " โลก " นับแต่อดีตกาลมา เมื่อจิตสำนึกแห่งความดีและความชั่วร้ายต่างๆกำลังก่อตัวขึ้นในนามของ " เทพเจ้า " และ " ซาตาน " พวกเขามีอำนาจพอที่จะสามารถสร้างทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่จะพรรณนาได้ด้วยความศรัธทาและเกลียดชัง...
พวกเขาสร้างสิ่งมีชีวิตเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาที่คิดได้ด้วยตนเองหลากสายพันธ์... แต่ทว่าสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเป็นสิ่งสุดท้ายนั้นก็คือ " มนุษย์ " นั่นกลายเป็นข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ที่พวกเขาคาดไม่ถึงเลย เมื่อจุดเริ่มต้นที่เขาได้สร้างมนุษย์นั้น... จะกลายเป็นจุดจบของโลกมนุษย์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีวันจบสิ้น
มนุษย์นั้น... พวกเขานั้นทั้งอ่อนแอ งี่เง่า ขี้ขลาดและเจ้าเล่ห์ อีกทั้งความโลภและความเห็นแก่ตัว.... ไม่นานนัก พวกเขาก็เริ่มต่อสู้กันเอง.... และก่อสงครามในที่สุด การกระทำโง่เขลาของมนุษย์นั้น ทำให้เกิดผลกระทบของการสูญเสีย.... ครั้งแล้วครั้งเล่าเมื่อการพัฒนาที่ไม่มีสิ้นสุดของพวกเขาเหล่านั้นกำลังเดินทางมาถึงยุคปัจจุบันที่พวกเรากำลังดำเนินอยู่ทุกๆวันด้วยความเชื่อที่คิดว่า โลกเรายังคงสงบสุขอยู่ทุกๆวันๆ
ในที่สุด.... ในอนาคตอันไม่ใกล้ไม่ไกล... ปีคริสต์ศักราชที่ 2413... ผลพวงจากอาวุธสงครามระเบิดจุลสาร ( บางทฤษฎีที่บิดเบือนไปนั้นมันอาจจะเป็นระเบิดไนโตรเจนเหลว ) การระเบิดครั้งนั้นส่งผลทำให้มนุษยชาติล้มตายไปหว่า 3/4 ของโลก... ชั้นบรรยากาศของโลกแปรเปลี่ยนไปเป็นน้ำแข็งเกาะคลุมไปหมดทั่วทุกผืนแผ่นดิน
ฤดูหนาวมาเยือนแล้ว....
วันเวลาผ่านไปอีกหลายร้อยปีที่ไม่เคยมีใครเคยจำได้... ในที่สุดสภาพอากาศของโลกเริ่มเข้าสู่เช้าที่สดใสอีกครั้ง เมื่อโลกปรับสภาพเข้าสู่ช่วงเวลาปกติที่มนุษย์ในพื้นใต้หิมะปกคลุมมาเป็นเวลานานแสนนานเริ่มลุกขึ้นเพื่อที่จะฟื้นฟูอารยธรรมของตนเอง... ถึงแม้จะต้องกินระยะเวลาเป็นจำนวนมากก็ตามที
ช่วงระยะเวลาที่ผ่านไปอาจทำให้หลายๆสิ่งหลายๆอย่างบนโลกแปรเปลี่ยนไป เวทมนต์... ความเพ้อฝัน... แฟนตาซี แม้กระทั่งเทคโนโลยีรูปร่างแปลกๆจะพัฒนาขึ้นในแบบที่คนเราคาดกันไม่ถึง แต่ถึงอย่างไร... มนุษย์นั้นยังคงต้องการความต้องการที่มีติดตัวตั้งแต่เกิดที่ไม่เคยจางหายไป... การฆ่าฟัน การนองเลือด สงครามของระหว่างอาณาจักรต่างที่ก่อตั้งขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหลังภัยพิบัตินั้นๆ
จากคำพูดเหล่านั้นที่ชายผู้หนึ่งได้เล่าให้ฉันฟัง... มันเป็นระยะเวลาที่นานมากแล้วจนฉันจำไม่ได้แล้วว่าเขาคนนั้นคือใคร... รู้แต่ว่าเส้นผมสีดำยาวที่ปกปิดใบหน้านั้น มีเพียงรอยยิ้มที่อบอุ่นส่งให้ฉันพร้อมกับเปลวไฟจากเตาผิงในค่ำคืนยามนั้น และ คำพูดเลือนลางในความทรงจำที่ไม่เคยหายไป
" ดวงตาสีฟ้า... ช่างงดงามเหมือนกับแม่ของเจ้านัก... ดั่งพระจันทร์ท่ามกลางท้องฟ้าดาราพราว... "
...
...
จากบทนำนั้นจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่ายุคสมัยในนิยายของเราจะเริ่มต้นในยุคใด โดยที่ตัวเอกหรือตัวละครอื่นๆจะเริ่มกล่าวในส่วนต่อๆไปของฟิค
การพัฒนาเป็นยังไง? ในขั้นนี้ไม่มีอะไรมามันก็คือขั้นตอนที่จะค่อย ๆ ดำเนินเรื่องราวไปเรื่อย ๆ แนะนำสิ่งต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ และการดำเนินการต่าง ๆ ที่จะนำเข้าไปสู่แก่นเรื่องที่เราวางเอาไว้ เช่น หากพระเอกต้องการปราบจอมมาร และคิดจะออกรวบรวมสมัครพรรคพวก ตรงส่วนนี้ก็คือช่วงที่จะพานพบตัวละครต่าง ๆ และดึงมาเป็นพวกนั่นเอง ซึ่งส่วนนี้เราก็ควรแสดงบุคลิกตัวเอกและสถานการณ์มาระดับ 1 แล้ว
และจุดไคลแม็กซ์ล่ะ? บางครั้งจุดนี้ก็อาจเป็นจุดหักเหของเรื่อง ซึ่งเรื่องราวตรงจุดนี้จะทำให้คนอ่านรู้สึกลุ้นระทึกกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ต่อไป เช่นการตัดสินระหว่างกลุ่มผู้กล้ากับจอมผู้แข็งแกร่ง จุดแตกหักของการสู้รบ อะไรทำนองนี้
บทสรุป ส่วนนี้ทุกคนทราบกันดีอยู่แล้ว มันก็คือจุดจบของและผลลัพธ์เรื่องราวทั้งหมด โดยบทสรุปนี้ทุกคนก็สร้างสรรค์ได้ดังใจ คุณจะชอบแฮปปี้หรือไม่แฮปปี้ และบางครั้งการทำภาคต่อ ก็จะอาศัยบทสรุปนี้สร้างนำเรื่องของภาคต่อไปได้เหมือนกัน
อย่างไรก็ดี ฟิกคุณนั้นจะสูญเปล่าไปในทันตาหากว่าผู้อ่านนั้นไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณถ่ายทอดหรือเขียนออกมา สิ่งสำคัญยิ่งในการสร้างเนื้อเรื่องก็คือ ควรง่ายต่อการเข้า ซึ่งจะเป็นเช่นนั้นได้ผู้แต่งก็จะต้องเป็นผู้ทำให้มันเข้าใจง่ายโดยเราใคร ๆ ก็สามารถทำได้หากเข้าใจหลักการ ในเวลาที่คุณสร้างเนื้อเรื่องขอให้คำนึงถึง 5W และ How เอาไว้ ซึ่ง 5W ได้แก่ Who(ใคร) When(เมื่อไหร่) Where(ที่ไหน) What(ทำอะไร) Why(ทำไม) How(ทำอย่างไร) ซึ่งเนื้อเรื่องที่ดีควรจะมีความคมชัดในเรื่องที่ว่า ใคร ทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ ทำสิ่งนั้นทำไม และทำอย่างไรในเวลานั้น ซึ่งเหล่านี้ควรคำนึงถึงเหตุและผลเป็นปัจจัยสำคัญด้วย เพราะหากไม่มีเหตุและผลที่เพียงพอ ฟิกคุณจะดูแกรน ๆ และขาดความสมดุลและด้อยค่าในสายตาผู้อ่านไปในทันตา และหากแสดงสิ่งที่กล่าวมานี้ไม่เด่นชัดมันก็จะอ่านยากและถูกเมินได้
หลักในการสร้างตัวละคร ตัวละครคือสิ่งสำคัญที่ขาดมิได้ ถ้าหากขาดตัวละครแล้วใครจะเดินเรื่องล่ะ แต่แน่นอนว่าทุกคนรู้จักดีอีกเช่นกัน ฟิกจะมีพระเอกและนางเอกเป็นผู้ดำเนินเรื่อง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นตัวร้ายและตัวละครอื่น ๆ ก็มีความจำเป็นเช่นกัน หากเรื่องมีแค่พระเอกนางเอกและผู้ร้ายเรื่องก็จะเซ็งแย่ เพราะเจอหน้ากันอยู่แค่เนี้ย ส่วนฟิกที่เทบทให้พระเอกมากเกินจนคนอื่น ๆ ดูเป็นแค่ตัวประกอบฉากมันก็จะเลี่ยนและดูไม่เข้าท่า การที่เรามีตัวละครหลากหลายเป็นผู้ดำเนินเรื่องและเป็นตัวเชื่อมเหตุการณ์ต่าง ๆ ให้ไปสู่แก่นเรื่องมันจะช่วยให้เรารู้สึกถึงความหลากหลายและไม่เบื่อ แม้ว่าเราจะมีพระเอกเป็นตัวหลักแต่หากน้องสังเกตการ์ตูนหลาย ๆ เรื่องจะมีบางช่วงที่เขาให้บทบาทคนอื่น ๆ มามีหน้าที่บ้าง เช่นมาช่วยพระเอก มาให้คำปรึกษา เป็นผู้กำกุญแจ ฯลฯ ซึ่งการสร้างตัวละครเราจะต้องตัดสินแนวเรื่องก่อนอันดับแรกแล้วเราจึงค่อยมาตัดสินใจเรื่องการสร้างตัวละคร โดยการออกแบบตัวละครเราควรจะคำนึงถึง ลักษณะนิสัย อายุ และบุคลิกอันเป็นจุดเด่นของตัวละครนั้น ๆ เพราะส่วนนี้จำทำให้เกิดความแตกต่างระหว่างตัวละครขึ้นมาและเรื่องราวก็จะดูสนุกสนาน ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็แล้วแต่จะระบุเพราะตัวละครแต่ละเรื่องก็จะให้บางอย่างต่างกัน ( แล้วแต่จะยกตัวอย่าง )
และสำคัญเราความระบุทีมาที่ไปของตัวเอกด้วยจะดีมากแต่ถ้าหากต้องการให้ที่มาที่ไปตัวเอกเป็นจุดสนใจหรือบลึกลับเราก็ไม่ต้องบอก ( ถือเป็นจุดขายไปในตัว )
การผูกปมปัญหา Step by Step
Basement ของ"ปัญหา" คือ สิ่งที่ทำให้เกิดความไม่พึงพอใจ ซึ่งผลักดันให้เกิดการเคลื่อนไหว
ถ้าไม่มีจอมมาร คนจะแห่มาเป็นผู้กล้าหรือ
ถ้าไม่มีสงคราม พระเอกคงทำไร่ไปวันๆ ไม่ได้มาแสดงฝีมืออันร้ายกาจข่มขวัญข้าศึก
ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์ธรรมดาๆ ปกติวิสัยของมนุษย์ ที่จะไม่ทำอะไรโดยปราศจากแรงจูงใจ
ปมปัญหา นับเป็นจุดสำคัญของเนื้อเรื่องจุดหนึ่ง ถึงคุณจะบรรยายดีแค่ไหนแต่คงไม่มีใครอยากอ่านนิยายแฟนตาซีที่เถรตรง ประเภท ผู้กล้าฝ่าฟันอุปสรรค เจอปิศาจ ฟันฉัวๆ เจอจอมมาร ฟันฉับๆ จบบริบูรณ์......................................
แค่นี้ก็เอียนแล้ว จริงไหม
ปมปัญหาเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เนื้อเรื่องดูมีเอกลักษณ์ และเป็นตัวกำหนด Theme ในการดำเนินเรื่อง ตามปกติ เรื่องสั้นจะมีปมปัญหาแค่ 1-2 ปม มักจะไม่มากกว่านี้ ส่วนเรื่องยาว(นิยาย) มักมีปมปัญหาหลัก 1-2 ปัญหา(อาจมากกว่านี้ เช่นในงานเขียนที่แบ่งเป็น Chapter ซึ่งบางเรื่อง แต่ละ Chapter อาจมีปมปัญหาหลัก แยกเป็นของตนเอง) และปมปัญหารองๆ จำนวนหนึ่ง เพื่อให้เนื้อหาดูน่าสนใจขึ้น หรืออาจใช้ในเหตุผลอื่นๆ เช่น เพื่อให้เกิดพัฒนาการของตัวละคร ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม(เช่น มีการเปลี่ยนผู้ปกครอง ทำให้สภาพเศรษฐกิจและสังคมเปลี่ยนแปลง และมีผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง) เป็นต้น
แต่การเติมปมปัญหาเข้าไปมากเกินไป อาจทำให้เสีย Theme หลักของเรื่อง นำมาสู่ปรากฏการณ์ที่มักพบในวรรณกรรมที่ยืดเรื่องจนเกินงาม ที่เรียกว่า "ออกทะเล" (หลายๆคนน่าจะเคยพบในการ์ตูนหลายๆเรื่องนะครับ) ซึ่งการกำหนดปมปัญหาย่อยนี้มีหลักเกณฑ์ไม่ตายตัวขึ้นอยู่กับแนวการแต่งและประสบการณ์ของผู้ประพันธ์เป็นหลัก
หากมีปัญหา ก็ต้องแก้ไข แล้วจะจัดการกับ ปมปัญหาอย่างไร
บางครั้ง การพยามแก้ปมปัญหารอง อาจทำให้เรื่องหลุด Theme ได้ง่ายๆ กว่าจะรู้ตัวเราอาจไปโผล่ที่เกาะแมนฮัตตันแล้วก็ได้
การแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ คือคำตอบ อาจฟังดูแปลกซักนิด แต่ขอบอกว่า
"มาเรียนวิทยาศาสตร์กันดีกว่า"
ลองติ๊ต่างว่า นิยาย = งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์
งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ 100 ทั้ง 100 เกิดขึ้นเพื่อแก้ปัญหาให้มนุษย์ เพราะฉะนั้น วิธีที่ใช้แก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์นี่ล่ะ จะทำให้เราแก้ไขปมปัญหาโดยไม่หลงทาง
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Step by Step
1.ขั้นแรก กำหนดปัญหา ปมปัญหาหลักของเรื่อง คืออะไร
2.ลองตั้งสมมติฐาน ว่าง่ายๆคือ ลองคิดดูว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไร
3.ออกแบบการทดลองและทำการทดลอง ในงานเขียน อาจลองเขียนดูคร่าวๆก่อน ว่าถ้าใช้วิธีนี้แก้ปัญหา มันน่าจะเป็นไปได้หรือไม่ บางครั้งมันอาจออกมาไม่ดีอย่างที่คิดก็ได้ และอาจทำให้เกิดปัญหาใหม่ๆขึ้นอีก(เช่น คิดว่าจะแก้ปัญหาโดยการทำสงคราม แต่ผลที่ตามมาคือปัญหาใหม่ๆ จำนวนมาก เช่น การระดมพล แหล่งเงินทุน ยุทธ์พิชัยในการรบ etc. ) หรือในบางครั้ง ผู้แต่งอาจจงใจให้ตัวละครแก้ไขปัญหาผิดพลาด เพื่อให้เกิดปมปัญหาใหม่ขึ้น
4.สรุปผล ว่าการแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ใช้ได้จริงหรือไม่ หากยังใช้ไม่ได้ มีวิธีปรับปรุงอย่างไร
ในการทำครั้งแรกๆอาจยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ถ้าเกิดความเคยชินแล้ว จะสามารถนำไปใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ก่อนจาก ขอฝากหลักการของปมปัญหา โดยสรุป ดังนี้
1.ปมปัญหา เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เว้นแต่คุณจะแต่งให้พระเอกเดินบนถนนราบๆ ไม่เจออะไรเลย จนจบ
2.ก่อนจะสร้างปมปัญหารอง ให้ดูด้วยว่ามันจะไม่ทำให้เนื้อเรื่องออกทะเล
3.ไม่ควรสร้างปมปัญหาพร้อมกันทีละหลายๆปมเพราะทั้งผู้แต่งและคนอ่านจะสับสนกันหมด
4.สร้างปมปัญหาแล้ว แก้ซะด้วย ไม่ใช่จบแบบคาราคาซัง
5.การแก้ปัญหา "อาจ" แกล้งให้ทำไม่สำเร็จบ้าง เนื้อเรื่องจะได้ดูมีมิติ ไม่ใช่พระเอกเก่งเวอร์ คนอ่านจะเอียนเอา
ต่อไปนี้ ที่จะพูดกัน ณ ตรงนี้คือ ความรู้พื้นฐานเล็กๆน้อยๆของอาวุธต่างๆในการแต่งฟิคหรืออื่นๆ
ก่อนที่เราจะเข้าเรื่องขอทำความเข้าใจไว้ตรงนี้ก่อนว่าที่เราจะพูดทั้งหมดในที่นี้ คือหลักพื้นฐานที่มีในความเป็นจริง โดยใช้พื้นฐานจากคนธรรมดา ๆ ไม่ได้มีพลังโอเวอร์สุดยอดหรอกนะคะ ส่วนในฟิกจะพูดกันท้ายเรื่องนั่นแหละ เอาล่ะถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มงานกันเลย
อาวุธ คือ เครื่องมือที่ใช้ในการทำร้าย ป้องกัน หรือต่อสู้ และถ้าพูดถึงการต่อสู้แล้วก็จำเป็นต้องมีอาวุธ เพราะอาวุธคือสิ่งจำเป็นสำหรับการต่อสู้ หลายคนที่นิยมแต่ฟิคชั่นในแนวเชิงการต่อสู้จะสังเกตเห็นได้ชัดเลยว่าถ้ามีการต่อสู้เมื่อใด ก็ต้องมีอาวุธมาให้เราเห็นเมื่อนั้น โดยอาวุธที่เราพบเห็นกันก็มีหลายประเภท เช่น ดาบ หอก ทวน กระบี่ พลอง กระบอง สนับมือ ปลอกแขน ขวาน ค้อน เคียว ลูกตุ้ม แส้ มีด ง้าว หลาว คทา อาวุธซัด กรงเล็บ โล่ และ ปืน ซึ่งวันนี้ผมจะพูดถึงอาวุธที่กล่าวไปข้างต้นนั่นแหละ
ให้กำลังใจผู้เขียน
ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน