ผมอยากให้แก้ กม. ไทย เรื่องการตั้งชื่อ หรือ เปลี่ยนชื่อ

เปลี่ยนอะไรก็พอเปลี่ยนได้ แต่เปลี่ยนความคิดของพวกไดโนเสาร์หน่ะยากส์ ไอ้พวกนี้มันเรณูจนกู่ไม่กลับแล้ว

แต่ถ้ากม. = กูเมา นี่เปลี่ยน(สันดาน)ได้เยอะเลย

ถ้าหากว่า..........

A : เฮ้ย! นั่นนักเตะใหม่ของชลบุรีนี่หว่า.. ยิงแม่นใช้ได้เลยนี่
B : เออ... เขาชื่อ"แอนโธนี่"
A : บ๊ะ! นักเตะฝรั่ง ?
B : เปล่า.. คนไทยนี่แหละ...
A : ... ลูกครึ่งเหรอ??
B : เปล่า.. มันเปลี่ยนชื่อ จาก"สมปอง"...เป็น"แอนโธนี่"

[เสียงโฆษก] : ชลบุรี FC ขอเปลี่ยนตัว... หมายเลย 27 "แอนโธนี"ออก หมายเลข 14 "คริสเตียโน่" ลงสนาม...

B : บ๊ะ! นักเตะต่างชาติตัวจริงมาแล้วว้อย! ตัวดำเมี่ยมอย่างงั้น ไม่ผิดแน่
A : ไอ้นี่ก็เปลี่ยนชื่อเหมือนกันว่ะ.. ส่วนที่มืดมาอย่างงั้นเพราะมันไปฝึก นศท. มาว่ะ
B : ................

.................................................................
แค่คิดทั่วๆ ไปก็ทุเรศเหลือหลายแล้วครับ..

สุดท้าย... มันก็แค่"ชื่อ"ใช้เรียกแทนตัวเท่านั้น ไม่ได้ทำให้มีพาวฯ อะไร... นอกจากดีกว่าให้เขาเรียก"ไอ้นั่น" , "ไอ้นี่" แทนตัวเรา..

ปล. ถ้าใช้ชื่อฝรั่งแล้วทำให้อายุยืน , ร่ำรวย , ไม่เป็นขี้ข้าใคร ค่อยว่ากันใหม่ดีกว่าครับ...
ปล.2 ระวัง"ชื่อภาษาไทย"จะเป็นประเด็นแบบเรื่อง"หนังหน้าสัญชาติไทย"นะครับ..

อาจจะทำให้เข้าใจอะไรได้มากขึ้นนะครับ...

"ชื่อซวย-ชื่อเฮง" (นามสิทธิชาดก)

มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อว่า ปาปกะ (บาปกรรม) ได้บวชถวายชีวิตในพระพุทธศาสนา แต่แม้เป็น ภิกษุแล้ว ก็ยังเชื่อถือว่า โชคดีหรือเคราะห์ร้ายอยู่ที่ชื่อของคน ดังนั้นคราวใด ที่เพื่อนภิกษุ เรียกชื่อของตน ก็อดคิดไม่ได้ว่า

"ในโลกนี้ผู้ที่ชื่อว่า ปาปกะ เขาบอกกันว่า เป็นชื่อ กาลกิณี จะต้องเคราะห์ร้าย ไม่เป็น สิริมงคลเลย เราต้องขอให้พระอุปัชฌาย์ช่วย ตั้งชื่อให้ใหม่ เพื่อความเป็นมงคลแก่ตัวเรา"

ดังนั้นพระปาปกะจึงเข้าไปหาอาจารย์ รบเร้าให้ตั้งชื่อใหม่แต่พระอุปัชฌาย์บอกว่า

"ชื่อเป็นเพียงภาษาสมมุติ ตั้งไว้เรียกขานกันเท่านั้น จะเป็นสิริมงคลหรืออัปมงคล ก็มิได้ ขึ้นอยู่ที่ชื่อเลย จงมีความพอใจในชื่อเดิมของ ตนเถิด"

แม้อาจารย์จะบอกอยู่อย่างนี้ พระปาปกะก็ยังคงอ้อนวอนอยู่เสมอร่ำไป จนเป็นข่าวกระพือ แพร่ไปในหมู่สงฆ์ว่า

"ภิกษุชื่อปาปกะ เซ้าซี้พระอุปัชฌาย์ให้ตั้งชื่อใหม่ ที่เป็นมงคลแก่ตน อย่างไม่ยอมเลิกรา เลยทีเดียว"

เมื่อพระศาสดาทรงทราบเรื่องนี้ จึงตรัสว่า

"ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย มิใช่แต่ในบัดนี้เท่านั้น แม้ในกาลก่อนภิกษุนี้ก็หวังความเป็น สิริมงคล จากชื่อมาแล้ว"

ดังนั้นจึงทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาเล่าว่า

- - - - - - - - - - -

ในอดีตกาล มีอาจารย์ทิศาปาโมกข์ ผู้หนึ่งพร่ำสอนบอกมนต์เหล่าศิษย์จำนวน ๕๐๐ คน อยู่ในนครตักกสิลา และมีลูกศิษย์คนหนึ่งของ อาจารย์ชื่อว่า ปาปกะ(บาปกรรม) ก็เพราะมีชื่อ อย่างนี้นั่นเอง เขาจึงถูกพวกเพื่อนๆ เรียกอยู่ เสมอว่า

"มาเถิดนายบาป เราไปด้วยกันเถอะนายบาป"

เขาถูกเรียกอยู่อย่างนี้ทุกๆ วันเข้า จึงคิดว่า

"ชื่อของเรานี้ช่างอัปมงคลจริง หากจะหวังให้มีความสำเร็จในชีวิต จะต้องขอให้อาจารย์ ตั้งชื่ออื่นให้ใหม่ คงเจริญรุ่งเรืองกว่านี้แน่"

เขาจึงไปขอร้องอาจารย์ แต่อาจารย์กล่าว กับเขาว่า

"หากเจ้าคิดว่าชื่อของตัวเองทำให้อัปมงคล ก็เอาอย่างนี้สิเจ้าบาป เจ้าจงเที่ยวไป ตามชนบท ต่างๆ ไปแสวงหาชื่อ ที่เป็นมงคลมา สักชื่อ เลือกที่เจ้าชอบใจที่สุดเลยนะ แล้วนำมาบอกเรา เราจะเปลี่ยนชื่อนั้นให้แก่เจ้า"

นายบาปก็รับคำอาจารย์ด้วยความดีใจ แล้วตระเตรียมเสบียง ออกเดินทางไปตาม หมู่บ้าน ชนบทต่างๆ

ถึงนครแห่งหนึ่ง...ภายในพระนครนั้น เขาพบกับขบวนแห่ศพ เห็นญาติผู้ตาย กำลังหามศพ เข้าสู่ป่าช้า ถึงถามไปว่า

"นี่! เป็นใครกันหรือที่ตายจากไป"

"เขาชื่อ ชีวกะ (นายเป็น) เฮ้อ! ถึงจะชื่อเป็น หรือชื่อตาย อะไรก็ช่างเถอะ ล้วนต้องตาย ด้วยกัน ทั้งนั้นแหละ"

นายบาปฟังแล้ว ก็ได้แง่คิดสะกิดใจตนเองว่า

"แม้ชื่อเป็น ก็ต้องตาย ชื่อช่วยให้เขามีชีวิต อยู่ต่อไปไม่ได้เลย"

แล้วเขาก็เดินทางต่อไป ขณะกำลังจะออก พ้นจากประตูพระนครนั้น ก็ได้เห็นนายทุน ผู้มั่งคั่งคนหนึ่ง จับนางทาสี คนหนึ่งเอาไว้ แล้วทำการเฆี่ยนตีด้วยเชือก อย่างรุนแรง โดยที่ไม่มีใครช่วยเหลือนางเลย เขาจึงสงสัยสอบถาม ผู้คน บนท้องถนนนั้นว่า

"นางเป็นใครกันเล่า ทำไมจึงต้องโดน เฆี่ยนตีด้วย"

"นางทาสีนี้ชื่อ ธนปาลี (นางรวย) นางเป็นคนจน ยืมเงินของนายทุนมาแล้ว ไม่มีแม้ดอกเบี้ย ใช้คืนให้แก่เขา นายทุน จึงทำเอาถึงปานนี้"

ได้ยินดังนั้นนายบาปก็สว่างวาบในใจว่า

"แม้ชื่อนางรวย แต่ที่แท้กลับยากจน เข็ญใจเสียนี่ ชื่อนั้นไม่อาจทำให้นางร่ำรวย ขึ้นได้เลย ชื่อเป็นเพียง ภาษา สำหรับ เรียกขาน กันเท่านั้นจริงๆ หนอ"

เขาเริ่มปลงตกกับชื่อ อันเป็นเพียงสมมุติ ของโลก

จึงตั้งใจเดินทางกลับสำนักอาจารย์ แต่ในระหว่างทางนั้นเอง ได้พบกับชายคนหนึ่ง เข้ามาถามทางว่า

"ขอโทษเถิดครับ ผมเดินหลงทาง ช่วยบอกทางไปสู่นครตักกสิลาแก่ผมด้วย จะเป็นพระคุณ อย่างยิ่ง"

"อ้าว! พอดีเลย ผมก็จะเข้านครนี้เช่นกัน ไปด้วยกันได้ครับ ผมชื่อปาปกะ แล้วท่านชื่ออะไรกัน"

"ผมชื่อ ปันถกะ(นายเจนทาง) ครับ"

พอได้ยินชื่อเข้าเท่านั้น นายบาปก็เอ่ยขึ้น ทันทีว่า

"ท่านชื่อว่า เจนทาง ก็ยังอุตส่าห์หลงทาง ได้อีกหรือ"

"โธ่! ท่านเอ๋ย จะชื่อเจนทางหรือชื่อไม่ชำนาญทางก็เหอะ มีโอกาสหลงทาง ได้เท่ากันหมดนั่นแหละ เพราะชื่อไม่ได้ช่วย ให้รู้จักทาง ที่ยังไม่เคยรู้จักหรอกครับ"

คำตอบนี้ยิ่งทำให้นายบาปหมดสงสัยในเรื่องชื่อยิ่งขึ้นกว่าเดิม เมื่อเดินทางกลับถึงสำนัก จึงตรงไป หาอาจารย์ทันที อาจารย์ถามเขาว่า

"เป็นอย่างไรเล่าเจ้าบาป ได้ชื่อที่ถูกใจเป็น สิริมงคลแล้วหรือยัง"

"ท่านอาจารย์ครับ ธรรมดาคนเราถึงจะชื่อว่านายเป็นก็ต้องตาย ถึงจะชื่อว่านางรวย ก็ยากจน ถึงจะชื่อว่า นายเจนทาง ก็หลงทางได้ ชื่อเป็นเพียงภาษาบัญญัติ สำหรับกำหนดใช้ เรียกกัน เท่านั้น จะรุ่งเรืองหรือล้มเหลว จะโชคดี หรือ เคราะห์ร้าย มิได้อยู่ที่ชื่อเลย แต่ขึ้นอยู่กับ การกระทำ (กรรม) ของคนนั้นเอง ฉะนั้นสำหรับ เรื่องชื่อใหม่ ของผม พอกันที ผมจะใช้ชื่อเดิม ต่อไปครับ ท่านอาจารย์"

"ดีแล้ว ที่เจ้าเข้าใจความจริงของชีวิตได้ ไม่ตกเป็นทาสโง่งม หลงไปกับภาษา และตัวอักษร ของชื่อเท่านั้น"

(ที่มา : http://www.asoke.info/09Communication/DharmaPublicize/Kid/k183/046.html)
................................................................................
ก็ตามนั้นล่ะครับ...

^
ไลค์เรปบนแรงๆ หลายที

ชื่อก็เป็นตัวแทนในการเรียกตัวเองเท่านั้น
เอาจริงๆชื่อเล่นตัวเองก็ไม่เหมือนชาวบ้านเขาเท่าไร(แต่ก็ไม่ได้แปลกมากมาย) ซึ่งโดนล้อตั้งแต่เด็กยันโต จนน้อยใจอย่างแรง จนอยากจะเปลี่ยนไอชื่อเล่นไปเลย แต่เมื่อถึงจุดๆนึง ก็รู้สึกได้ว่า ช่างมัน เพราะนี้คือชื่อแทนตัวเรา ต่อให้เปลี่ยนชื่อไปใช่ว่าอะไรจะดีเลิศตามชื่อไปด้วย ชื่ออะไรไม่สำคัญเท่าการกระทำกับใจเรานั่นล่ะ