เราเอาแต่ใจเกินไปมั๊ยคะ?????

คำเตือน - เนื้อหาของบทความนี้ค่อนข้างหยาบคายและต่ำช้าถ้าโลกสวยมากก็ปิดซะ


ขอเกริ่นเล็กน้อยว่า ตอนเด็กๆเราเป็นคนที่โดนเพื่อนแกล้งบ่อยค่ะ บ่อยจนร้องไห้และไม่อยากไปโรงเรียน บอกตรงๆว่าเกลียดครูทุกคนที่โรงเรียน เกลียดมันทุกๆคน คงคิดว่าเราเป็นเด็กไม่ดี เนยเคยโดนเพื่อนแกล้งขนาดว่าหญิงล้วนนะ แต่แกล้งกันไปแกล้งกันมา แกล้งจนเราโดนพบผู้ปกครอง เราคงเป็นตัวน่ารังเกียจของทุกๆคนในโรงเรียนมากเลยสินะที่ต่างโดนใครทำร้าย ถ้าแม่เราแท้งเราไปหรือไม่มีเราเลยก็คงดีจะได้ไม่ต้องคลอดไอ้ขยะโสโครกออกมา พอตอนม.ปลายเพื่อนหันมาดีกับเรา พอหลายๆคนมาบ้านเราตอนพบเพื่อนตอนปิดเทอมก็รุ้สึกพะอืดพะอมถึงมันจะไม่ทำอะไรเราก็เถอะ แต่พอนานๆเข้ามันก็นึกถึงเพื่อนแถมบางทีนึกถึงอดีตที่เลวร้าย



ถามหน่อยค่ะว่าเราเป็นมาโซคิสม์ใช่รึเ้ปล่า??????