TIKATIDON LIGHT NOVEL

ตอนที่ 1 วันที่เฝ้ารอคอย

1

สมัชชาใหญ่สหประชาชาติ,กรุงนิวออร์ก,สหรัฐอีดี้,ค.ศ.2021

ขณะจะเริ่มสมัยประชุมประจำปี ทันใดนั้นก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้น

แวบบบบบบ!!
วิ้ดดดดดดดดด
ฟู่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ที่โพเดียม เกิดแสงสว่างเจิดจ้าแสบตา เสียงอันดังแสบแก้วหู
ตามมาด้วยกลุ่มควันสีขาว ทุกคนในห้องประชุมตกใจ ส่งเสียงอื้ออึง

พอควันจางลง ก็ปรากฏร่างเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ และเริ่มกล่าวสุนทรพจน์

“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย”

“วันนี้ประวัติศาสตร์โลกต้องจารึกไว้”

เมื่อกล่าวจบ เด็กหนุ่มฉีกยิ้ม อันน่าสยดสยอง

“โลกเริ่มเข้าสู่ยุคใหม่
โดยการจัดระเบียบโลกใหม่”

ด้วยการเจาะระบบดาวเทียมทั่วโลก ทำให้เด็กหนุ่ม
ปรากฏตัวบนอุปกรณ์สื่อสารทุกชนิดบนโลก

เช่น ฝูงชนชาวโยมา ในมหานครโยเมียว อันเจริญรุ่งเรือง
ต่างยืนนิ่งมองดูเด็กหนุ่มบนจอสกรีนใหญ่ ที่ติดบนตึก

หรือชาวบ้านผิวดำในทวีปแบแม อันยากจน
มุงดูเด็กหนุ่ม ในโทรทัศน์เครื่องเดียวของหมู่บ้าน

“ไม่ว่าท่านจะต้องการหรือปฏิเสธ
ก็ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งได้”

2

เพล้งงงงง!!!!!!!!

เด็กหนุ่มอีกคน พุ่งตัวทะลุกระจก ห้องชั้นบนของที่ประชุม
แตกกระจาย พร้อมกับตะโกนเสียงดังลากยาวว่า

“ไทดอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน”

ตึง!!

แกร็ก!!

เขากระโดดลงมาจากที่สูงมาก ก่อนจะพลิกตัวกลางอากาศ
เพื่อลดแรงกระแทก ราวกับเสือโคร่ง

เมื่อเท้าเหยียบลงบนโพเดียม เขาชักปืนพก เอสเอไอ กล็อค34 จ่อกลางหน้าผากของเด็กหนุ่ม ที่เขาตะโกนเรียกชื่อว่า ไทดอน ทันที

ไทดอนหลับตาลง แต่ใบหน้ายังคงนิ่ง และยิ้มเหมือนเดิม
ไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะลืมตาขึ้นเผ่งสบตา
เด็กหนุ่มที่ใช้ปืนจ่อหัวเขา และฉีกยิ้มอันน่ากลัวอีกครั้ง

“ถ้าคิดว่าฆ่าฉันแล้วจะหยุดทุกอย่างได้”
“ก็เหนี่ยวไกเลยสิ”

“ไทก้า”

เด็กหนุ่มที่ถูกไทดอนเรียกชื่อว่า ไทก้า มือสั่น มีสีหน้าลังเล และกัดฟัน

3

หนึ่งปีก่อน จังหวัดเอียงได, รัฐไอย์แดนด์, ค.ศ.2020

ณ.ห้องนอนแมนชั่นแห่งหนึ่ง

“เช้าแล้วก้า เช้าแล้วก้า”

ไทก้าเดินสี่เท้าออกมาจากถ้ำเล็ก เหมือนเสือโคร่ง อย่างร่าเริง


“อือออ เช้าแล้วเหรอก้า?”


เพื่อนของไทก้า เอยขึ้น เขานอนเกาะอยู่บนต้นไม้จำลอง
เป็นเสือดาว ยังงัวเงียไม่ยอมตื่น


“เลป้า เช้าแล้วก้าๆๆ”

“จ้าก!! ตื่นแล้วจ้า”

“ฮะฮาฮ่าฮ่า”

ไทก้าปีนขึ้นต้นไม้ ตะโกนกรอกใส่หูเลป้า จากนั้นทั้งคู่ก็กระโดดลงมา


“อืออออออออออ”


ไทก้ากับเลป้า ยืดตัว เหมือนเสือที่พึ่งตื่น


“หนึ่ง สอง สาม เอ้า หนึ่งสองสาม”
“กาก๋าก้า ก้าก้าก้า ก้าก้าก้า กาก๋าก้า ฮะฮาฮ่า”


ทั้งคู่เริ่มกายบริหารยามเช้า เลป้านับจังหวะเป็นตัวเลข
ในขณะที่ไทก้า ร้องกาก๋าก้า อย่างอารมณ์ดี

4

“ได้เหงื่อแล้ว ไปอาบน้ำกันเถอะ”

“แว้ก!! ไม่เอา ข้าไม่ชอบ…”

“จ๋อมมมมมม”

“อ้ากกก เย็นนนนนน”

“เย็นดีจังเลยก้า ฮะฮาฮ่าฮ่า”

ไทก้าไม่ฟังเสียง ลากเลป้าเข้าห้องอาบน้ำทันที พอเลป้าลงอ่างอาบน้ำ
ก็ถึงกับสะดุ้ง เพราะความเย็นของน้ำ ในขณะที่ไทก้าชอบใจ

“จ๋อมแจ๋ม ซู่ซ่า”

“เผ่าเสือดาวอย่างข้าไม่ชอบเปียกน้ำนะ”

“แต่เผ่าเสือโคร่งอย่างข้า แช่น้ำได้เป็นชั่วโมงเลยก้า”

เลป้าดิ้นพยายามหนีออกจากอ่าง แต่ก็ถูกไทก้าจับอาบน้ำ
ราวกับจับแมวอาบน้ำ จนในที่สุดทั้งคู่ก็อาบน้ำเสร็จ


“มื้อเช้านี้ ทานอะไรดีก้า?”

“ข้าสั่งไก่ทอดเอเอฟซี ไว้แล้วก้า”

“ไก่ทอดอีกแล้วเรอะ!!!”

เลป้าไม่พอใจกับคำตอบของไทก้ามาก
เพราะไทก้าสั่งไก่ทอดเอเอฟซี มากินบ่อยเหลือเกิน

5

ปิ๊งป๋อง

“ไก่ทอดเอเอฟซีมาส่งแล้วครับ”

“เย้ ไก่ทอดมาแล้ว ไก่ทอดมาแล้ว”

ไทก้ารีบวิ่งไปเปิดประตูห้องด้วยความดีใจ ทันใดนั้นไทก้าก็ต้องตะลึง

พนักงานส่งไก่ทอดเอเอฟซี เป็นเด็กรุ่นเดียวกับไทก้า
ไทก้าจ้องเขาตาไม่กระพริบ พนักงานหนุ่มยิ้มให้ และเอยปากถาม

“มีอะไรเหรอครับ คุณลูกค้า?”

ไทก้ายังคงสำรวจ เดินวนรอบพนักงานหนุ่มเป็นวงกลม
เอียงหัวไปมาซ้ายขวา อย่างแมวขี้สงสัย ก่อนจะถามว่า

“เจ้ากับข้าเคยพบกันมาก่อนรึเปล่าก้า?”
?? …….
“ไม่นี่ครับ”

พนักงานหนุ่มปฏิเสธ ยื่นไอโฟน8 ให้ไทก้าเซ็นต์ชื่อผู้รับสินค้า
เลป้าเห็นผิดสังเกตจึงตามมาดู

“มาทานข้าวเช้าด้วยกันนะก้า”

“เอ๋?”

“เฮ้ย!!”

ทั้งพนักงานหนุ่ม และเลป้า ต่างตกใจในคำชวนของไทก้า


6

“แต่ผมต้องไปทำงานนะครับ”

“ข้าจ่ายค่าเสียเวลาเองก้า”

!?

พนักงานหนุ่มปฏิเสธ แต่ไทก้าก็ยังคงรบเร้า
เลป้าแปลกใจพฤติกรรมของไทก้า พร้อมนึกในใจว่า

(ไทก้ากลายเป็น ลุงแก่ใจดี สปอร์ต
ไปแล้วเรอะ แถมกับผู้ชายอีก)

“การปฏิเสธลูกค้าคงดูไม่ดี…ตกลงครับ”

“เย้ เย้ เย้ ดีใจจังเลยก้า”

ในที่สุดพนักงานหนุ่มก็รับคำเชิญ ไทก้าดีใจใหญ่กระโดดโลดเต้น
เลป้ากระอักกระอวนใจมาก ที่ไทก้าชวนคนแปลกหน้าเข้าห้อง
เมื่อนั่งโต๊ะพนักงานหนุ่มถอดหมวกแก๊ปออก และพูดว่า

“แต่ผมไม่ขอรับเงินค่าจ้างนะครับ มันดูไม่งาม”
“แค่คุณลูกค้าเลี้ยงข้าว ผมก็เกรงใจจะแย่แล้วครับ”

“ฮะฮะฮา ได้สิก้า เจ้านี่ใจดีจังเลย”

7

งั่ม งั่ม อร่อย อร่อย

ไทก้าทานไก่ทอดเอเอฟซีอย่างเอร็ดอร่อย
ในขณะที่พนักงานหนุ่มค่อยๆทาน ส่วนเลป้าทานไม่ลง

“งั่มๆ จริงสิ ข้าชื่อไทก้า นี่เพื่อนข้าชื่อเลป้า”
“แล้วเจ้าชื่ออะไรเหรอก้า?”
...........
“ผมชื่อไทดีนครับ”

พอไทก้าได้ยินชื่อ ก็หยุดกิน และนิ่งไปพักใหญ่
ไทดีน และ เลป้า แปลกใจต่ออาการของไทก้า
ไทก้าค่อยๆพูด ไม่พูดเสียงดังเหมือนที่ผ่านมา

“เหตุผลที่ข้าชวนเจ้ามากินข้าวด้วยกัน”
“ก็คือ...คือ....”

ไทดีนนิ่งตั้งใจฟัง ส่วนเลป้าดูลุ้นอยากรู้คำตอบมากที่สุด

“เจ้าเหมือนเพื่อนข้าคนหนึ่งมาก”
“เขาชื่อไทดอน เราไม่ได้พบกันมาหกปีแล้ว”
“ข้าตามหาเขามาตลอด แต่ก็ไม่เคยพบเบาะแสเลย”

ไทก้าก้มหน้า เศร้าใจเหมือนกำลังจะร้องไห้ หูและหางเสือตกลง



8

หมับ
“อย่าเศร้าใจไปเลยครับ”
“ไทก้าต้องได้พบเขาอีกแน่นอน”

..........
“ขอบใจมากนะก้า ไทดีน”

ไทดีนตบไหล่ให้กำลังใจไทก้า ทำให้ไทก้าซาบซึ้งใจมาก
ในขณะที่เลป้ารู้สึกน้อยใจ ในมิตรภาพของทั้งคู่ที่เบ่งบานอย่างรวดเร็ว

“ข้าขอตัวก่อนนะ ไม่อยากอยู่รบกวน!!”

ตึก ตึก ตึก เฟี้ยววว

“เลป้า จะไปไหนก้า!?”

เลป้างอน ที่รู้สึกว่าตัวเองถูกมองข้าม ทั้งที่เป็นเพื่อนสนิทของไทก้า
เขาวิ่งกระโดดออกจากระเบียงห้อง แล้วไต่ไปตามต้นไม้

“เลป้าเป็นอะไรไปเหรอก้า?”

“เอ๋...ผมก็ไม่ทราบครับ”


ไทก้าหันมาถามไทดีน แต่ไทดีนเองก็ตอบไม่ได้
ทั้งคู่มึนงงที่เลป้าเตลิดหนีไป

9

ทั้งคู่นั่งพูดคุยกันต่อไปสักพัก
เวลาไทก้าพูดถึงไทดอน
จะร่าเริงมาก จนไทดีนเอ่ยขึ้นว่า

“น่าอิจฉาไทดอนจังที่มีเพื่อนคอยห่วงใยขนาดนี้”


ไทดีนดูเวลาบนไอโฟน8 ก็เห็นว่าเสียเวลาไปมากแล้ว

“ผมเอง ก็ถึงเวลาต้องขอตัวกลับแล้วครับ”

หมับ

“เลป้าก็หนีข้าไปแล้ว ไทดีนก็จะหนีข้าไปอีกคนเหรอก้า?”

ไทก้าน้ำตานองหน้า เสียงสั่นเครือ ตัวสั่นเทา
กอดไทดีนไว้แน่น ไม่ยอมให้ไทดีนกลับไป
ไทดีนจึงลูบหัวไทก้าเบาๆ พร้อมพูดปลอบว่า

“โอ๋ๆ นิ่งเสียเถิดนะครับ”
“เดี๋ยวเลป้าเขาก็กลับมา”

“อะ อื้ม!!”

ไทก้า เริ่มสบายใจ และหยุดร้องไห้
ยอมให้ไทดีนกลับไป ทั้งคู่โบกมือลาจากกัน

10

ปึ้ด ปึ้ด ปึ้ด

“ไทก้า บ้า บ้า บ้า บ้า”

เลป้านั่งหงอยบนต้นไม้ เด็ดใบไม้ไป บ่นน้อยใจไทก้าไป

ดุ๊กดิ๊ก ดุ๊กดิ๊ก
“เลป้า บ้า บ้า บ้า บ้า “

ไทก้า นอนดิ้นไปกลิ้งมา บนพื้นห้อง บ่นถึงเลป้าที่หนีจากเขาไป
พอหยุดก็กระโดดขึ้นไปนั่ง เปิดคอมพิวเตอร์เล่น

“ลองเข้าโกเกอร์ หาไทดอนเหมือนทุกวันดีกว่าก้า”
“ไทดอน ไทโมก้า”
แกร็กๆ คลิ๊ก
ผ่าง!!

ไทก้า ตกใจจนแทบทรุด สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือ
ผลการค้นหาอันดับแรก ที่ระบุถึงไทดอน ไทโมก้า
ที่เขาไม่เคยพบเลย บนเซิร์จเอนจิ้นโกเกอร์
ตลอดเวลากว่าหกปีที่ผ่านมา

ดึ๋ง ดึ๋ง
“เจอแล้วก้า เจอแล้วก้า”

ไทก้ากระโดดดีใจ พร้อมกับตะโกน ราวกับค้นพบสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต