LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

กปอ.กับเกมส์แอลเซเรนิสออร์นไลฟ์2 ภาคFinal

พูดคุยทั่วไป 8 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 123 💬 3,562

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ภาคสุดท้ายที่ Last Boss ตัวจริงจะออกมา ขอเชิญเหล่าผู้กล้าทั้งหน้าเก่าจาก กปอ.กับเกมส์แอลเซเรนิสออร์นไลฟ์ กับ มาเริ่มเทศกาลล่ากระต่ายกันเถอะ....เฮ้!!!!!!!!! โดย กองกำลังปราบอาเบะ รวมทั้งท่านอื่นที่สนใจก็เชิญมาร่วมในบทสุดท้ายนี้ได้เลยนะครับ
สำหรับท่านเก่าๆใช้พลังกับท่าจาก2ภาคก่อนได้เหมือนเดิม.(ท่านที่เข้าใหม่ ตั้งเองได้เลยครับ

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

3,562 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1821
ท่านนายพลโพสต์กระทู้เดิมซ้ำสองรอบน่ะครับ
nazzga สมาชิก
· #1822
^
2 ฟิคซ่อนเหมือนก็อบกันมา
general juladis สมาชิก
· #1823
แก้แล้วนะครับ ไม่เข้าท่ายัง เดี๋ยวแก้อีกทีพรุ่งนี้นะครับ ผมต้องไปแล้ว
Teostra สมาชิก
· #1824
@นาสก้า
Ver.ราชานะ
nazzga สมาชิก
· #1825
^
แขนขาดน่ะหรือ
Teostra สมาชิก
· #1826
ก่อนขาดนะ ที่มืดมนหน่อยๆนะ
skull สมาชิก
· #1827
เงียบจริงๆ........
nazzga สมาชิก
· #1828
เห็นด้วย
skull สมาชิก
· #1829
ตอนนี้มีแต่ตัน จะไปไหนก็ไม่ได้ ต้องรอแมนฮัตตันจบก่อน
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1830
วันนี้ผมติดเรียนภาคค่ำ
เดี๋ยวกลับมาต่อครับ
ต้องขอโทษด้วยกับความล่าช้าครับ
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1831
ผมขอภามนาซกาอีกสักข้อ
ELS มีวิธีจัดการยังไงบ้างครับ (พอดียังไม่มีเวลาดูภาคมูพวี่น่ะครับ)
จะได้เขียนถูกๆหน่อย
nazzga สมาชิก
· #1832
ระเบิดมันแบบไม่ให้มันสามารถฟื่นตัวได้ครัย
ส่วนอาวุธก้ต้องเป้นอาวุธระยะไกลเท่าครับถ้าระยะใกล้มันจะโดนเจาะ
อาวุธที่แน่ะนำก็คงเป็นอาวุรแบบยิงบีมน่ะครับ
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1833
เล่นวิดีโอ YouTube

ต่อจากตอนที่แล้ว

ฮังค์: ดาบมีชีวิตงั้นหรือ!? เรื่องบ้าๆแบบนั้น.....แต่ถึงอย่างไรสภาพร่างกายแบบนั้นแกไม่มีทางสู้ได้หรอก!

ฮังค์เข้าพุ่งเข้ามาพร้อมกับใบมีดในมือทั้งสองข้าง

"แคร๊ง!"

เซท(ซึ่งถูกควบคุมโดยดาบสแตนด์อนูบิสอีกที) ปัดการโจมตีของฮังค์ได้อย่างง่ายดาย

เซท(อนูบิส): อย่างแกน่ะ แค่แขนข้างเดียวก็เกินพอ

ฮังค์เริ่มจู่โจมใส่เซทด้วยทุกกระบวนท่า ทั้งสองเริ่มประดาบกันอย่างดุเดือด โดยที่ฮังค์พยายามจู๋โจมด้วยทุ่กท่าที่เขาคิดออก แต่ทว่ากลับไม่ถึงตัวเซทเลยแม้แต่น้อย กลับกันเมื่อเซทเป็นฝ่ายจู่โจมกลับฮังค์กลับเป็นฝ่ายบาดเจ็บแทน แม้ว่าจะสามารถฟื้นตัวได้แต่ก็สร้างความอับอายให้เขาเป็นอย่างมาก

อิจิกะ: สะ...สุดยอด มองแทบไม่ทันเลย

อลูคาร์ด: ไม่แปลกหรอก ถึงจะเพิ่งรู้จักกันแต่ความสามารถในการต่อสู้กับเจ้านั่นอยู่ในระดับแนวหน้าเลยล่ะ แต่ที่ชั้นติดใจคือดาบเล่มนั้นนั่นล่ะ

ลอร่า: ทำไมล่ะ

อลูคาร์ด: ถ้าจำไม่ผิด"ดาบสแตนด์อนูบิส"น่ะ ดาบเล่มนั้นเคยเป็นหนึ่งในสมบัติของแวมไพร์ลอร์ด"ดิโอ้ แบรดโด้" มาก่อน ได้ยินว่ามันหายสาบสูญไปในการต่อสู้กับตระกูลโจสตาร์เมื่อสิบสองปีก่อน นึกไม่ถึงว่าดาบเล่มนั้นจะมาอยู่ในมือของเจ้าหมอนั่นได้ ใครเป็นคนนำดาบเล่มนั้นมาให้กันนะ?

ขณะเดียวกัน ไกลออกไป บาร์เหล้าแห่งหนึ่งในอาณาจักรเลสคาเทีย โลกปิศาจ

ซาคิวบัสสองคนกำลังนั่งรับประทานอาหารด้วยกันอยู่

วิลมาริน่า: ฮัดชิ้ว!

มอริแกน: หึ หึ เขาว่ากันว่าถ้าอยู่ดีๆจามโดยไม่มีสาเหตุ แสดงว่ามีคนกำลังคิดถึงนะ

วิลมาริน่า: ตลกน่า! เรื่องแบบนั้นเชื่อได้ที่ไหนกัน(หัวเราะ)

มอริแกน: จริงด้วยสินะ(หัวเราะตาม)

กลับมาที่แมนฮัตตั้นกันต่อ

ฮังค์: เป็นไปไม่ได้! ข้าเป็นถึงมือสังหารระดับหัวกะทิของอัมเบลล่าเชียวนะ เรื่องแบบนี้.....เรื่องแบบนี้มัน.....

เซท(อนูบิส): ความสามารถของชั้นคือการจดจำท่วงท่าการต่อสู้ของคู่ต่อสู้ที่เคยสู้มา เมื่อรวมกับความสามารถของเจ้าของร่างอย่างเจ้าหมอนี่(เซท)แล้ว นั่นหมายความว่านายไม่มีทางเขาชนะชั้นได้ไงล่ะ

ฮังค์: แล้วยังไงล่ะ? ถึงแกจะฟันข้าเท่าไหร่ข้าก็ฟื้นตัวใหม่ได้เรื่อยๆ กลับกันร่างกายของแกน่ะมันถึงขีดจำกัดแล้ว ที่ข้าต้องทำคือรอให้แกหมดแรงแค่นั้นล่ะ

เซท: แกลืมอะไรไปหรือเปล่า?

เทโอและอลูคาร์ดบุกเข้าโจมตีจากด้านหลัง

ฮังค์: เสร็จกัน!!

ต่อเลยครับคุณเทโอ
general juladis สมาชิก
· #1834
ฮังค์ใกล้ตาย รึยังครับ ถ้าใกล้แล้ว ผมจะได้ ลุกมาช่วย รุม มันด้วย....
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1835
จริงๆ ผมรอเทโอก่อนนะครับ แต่ใกล้แล้วล่ะครับ
general juladis สมาชิก
· #1836
งั้นผมไปทำของพวก อื่นก่อนนะครับ
Teostra สมาชิก
· #1837
ขอถามซักนิดครับ จะให้จัดการฮังค์เลยไหมครับ

ปล.ไว้จะมาเขียนพรุ่งนี้นะครับ ง่วงแล้ว=w=
pyroman ผ สมาชิก
· #1838
ต่อจากเดิม

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ซาเอโกะที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็เห็นคันดะนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ผนังห้อง ราบี้ที่ยืนพิงกำแพงห้อง และ ชาร์ล็อต ยูที เฟราย่า สุซาคุ คาเรน ซีทู ที่นั่งรออยู่กันพร้อมแล้ว
ซาเอโกะ – มีอะไรเหรอ? ยูคุง

คันดะ – พี่ครับ . . . . . .ผมว่าจะเล่าอดีตของพวกเรา

ซาเอโกะมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย แต่หลังจากเงียบไปพักนึง
ซาเอโกะ – เล่าสิ

ราบี้ – เอาจริงเหรอ? พี่ซาเอโกะ

ซาเอโกะ – จริงๆมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดจะให้ใครรู้ไม่ได้นี่

คันดะ – ถ้างั้นก็. . . . . . จะเริ่มจากไหนดีล่ะ

คันดะที่มีสีหน้าเรียบเฉยปนเศร้าสร้างบรรยากาศได้ดีเยี่ยม

คันดะ – ฉันกับพี่น่ะ พวกเรา2คนเป็นเด็กกำพร้าอยู่ในตรอกของสลัมในเมืองใหญ่แห่งนึง

เพียงจบประโยคนี่คนอื่นนอกจากราบี้ ก็มีสีหน้าอึ้งขึ้นมาทันที แม้กระทั้งชาร์ล็อต แสดงให้เห็นว่านอกจากราบี้แล้ว ไม่มีใครรู้เรื่องของ2พี่น้องนี้เลย

คันดะ – พวกเราใช้ชีวิตในซอกหลีบที่มีแต่คนนำสิ่งสกปรกในโลกมาโยนทิ้งไว้ ต้องไปเอาเสื้อผ้าเก่าๆขาดๆใส่เพื่อป้องกันความหนาว หาขวดเปล่ากับกระดาษเก่าๆแลกเศษเงิน ไปขโมยเศษอาหารจากถังขยะกินเพื่อประทังชีวิต ถูกกดขี่ข่มเหงรังแกสารพัดจากไอ้พวกเด็กเวรที่มีทั้งจนทั้งรวย ถูกสังคมมองว่าเป็นขยะที่จะอยู่หรือตายก็มีค่าเท่ากัน . . . . ใช่ เหมือนกับเธอนั่นแหละ ยูที

คันดะเสริมประโยคสุดท้าย เพราะเห็นยูทีมีสีหน้าตกใจหลังจากที่ได้ยิน อดีตของ2พี่น้องนี่ช่างเหมือนกับเธอมาก

คันดะ – ไม่สิ . . . อาจจะดีกว่านิดหน่อย เพราะอย่างน้อยฉันก็ยังมีพี่อยู่

ย้อนไปเมื่อ17ปีก่อน(คันดะกับซาอาโกะตอนนี้อายุ22)

ในตลาดของสลัม มีเด็กชายผมดำคนนึงกำลังคุ้ยถังขยะอยู่
รูปภาพ
[คันดะยู อายุ5ขวบ]

ในระหว่างที่กำลังคุ้ยหาอาหารจากก้นถังขยะ เขาถูกเด็กตัวใหญ่กว่า5คนล้อมโดยไม่รู้ตัว เด็กคนนึงในนั้นวิ่งเข้ามาเตะถังขยะที่คันดะเกือบจะหยิบของกินขึ้นมาได้กระเด็นไป

“เฮ้! ดูนี่เดะ ไอ้เด็กนี่ไงที่คอยมาคุ้ยถังขยะแถวๆนี้!!” เด็กคนนั้นพูดขึ้นมาพร้อมใช้นิ้วชี้ไปที่คันดะน้อยอย่างดูถูก
“ไง ไอ้เด็กจรจัด วันนี้หาเศษขยะกินได้แล้วรึยังวะ!!”

เด็กคนที่พูดจาเหยียดหยามใส่ชุดที่ดูภูมิฐาน แสดงให้เห็นถึงฐานะของพ่อแม่ที่ไม่ธรรมดา

เด็กตัวประกอบ1 – แจ๋วไปเลยหัวหน้า!!

เด็กตัวประกอบ2 – พูดต่อเลย สแปนดัม!!
รูปภาพ

คันดะไม่สนใจที่เขาพูด เด็กชายเดินไปหาถังขยะที่ตะแคงก้มลงดูหาเศษอาหารต่อ

“แล้วยัยพี่สาวขี้ก้างของแกไปอยู่ไหนซะล่ะ!? คงไม่ใช่ว่าไปขายตัวอยู่หรอกนะ หรือว่ามันผอมจนแห้งตายไปแล้วล่ะ!? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!”

เด็กอีก4คนร่วมหัวเราะด้วย แต่เพียงไม่ทันที่เด็กรวยคนนั้นพูดจบไม่ทันไร เท้าเล็กๆของคันดะก็ไปกระแทกหน้าของเขาแล้ว

“อย่ามา ว่าพี่สาวฉัน!!!”
เป็นอันชัดเจนว่าสิ่งที่ทำให้เด็กน้อยผมดำโกรธจัดจนกระโดดถีบหน้าเด็กที่โตกว่าจนกลิ้งล้มไม่เป็นท่าคืออะไร

ทันทีที่เด็กที่เหลือตั้งตัวได้ก็รีบพุ่งไปหาคันดะทันที ยูตัวน้อยพยายามสู้สุดชีวิตแต่ด้วยจำนวนที่มากกว่า4-1และร่างกายที่เล็กกว่ามากแถมผอมแห้งขาดอาหารตกถึงท้อง คันดะถูกเด็กทั้ง4จับกดไว้ที่พื้น
เด็กที่ชื่อสแปนดัมลุกขึ้นมา เดินมาหาคันดะที่ถูกกดอยู่
“ไอ้บ้าเอ๊ย!!”
ผลั้ก!!!!! สแปนดัมใช้เท้าเตะไปที่หน้าของคันดะอย่างจัง ทำให้เลือดออกจากปากของเด็กน้อย
“ซ่านักใช่มั้ย แก!!!” สแปนดัมกระทืบไปที่หน้าอีก เด็กที่เหลือเห็นแบบนี้จึงลุกขึ้นจากตัวคันดะและช่วยสแปนดัมรุมซ้อมเด็กผมดำ
หลังจากที่เด็กอายุ14-15ปี5คน ซัดเด็ก5ขวบซะน่วมแล้วลากไปที่เนินพร้อมถังขยะ

“ชอบคุ้ยถังขยะนักใช่มั้ย? งั้นแกก็นอนในนี้เลยเซ่!!!!”

หลังจับคันดะยัดลงถังไปแล้ว สแปนดัมก็ถีบถังนั้นลงไปตามเนิน มันกลิ้งไปไกลจนสุดทาง ลงท้ายด้วยการไปชนกับกำแพงอิฐของร้านขายเนื้อ

คันดะคลานซมซานออกมาจากถังเนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลฟกช้ำและเศษขยะ เขามองไปที่เนินเห็นเด็กทั้ง5ส่งเสียงหัวเราะดังลั่นก่อนจะเดินหายไป

ไม่ทันทีคันดะตัวน้อยจะได้นั่งพัก เจ้าของร้านก็ออกมาไล่

“ไปให้พ้น!!! ไอ้เด็กขอทาน!!”
คันดะวิ่งหลบไม้กวาดของเจ้าของร้าน ในตอนนี้เขาเดินไปหาที่ทิ้งขยะรวมในเมือง
รูปภาพ
รูปภาพ

ทันทีที่เห็นกองขยะอาหารอยู่ตรงหน้าเด็กชายไม่รอช้าเขารีบวิ่งไปที่กองนั้นหวังจะเก็บของที่กินได้ให้มากที่สุด แต่เมื่อเกือบไปถึงเขาถูกถีบจากคนจรจัดบริเวณนั้น ผู้คนแถวนั้นต่างรีบแย่งเศษอาหาร ขวดเปล่า กระดาษ อื่นๆที่แลกเป็นเงินได้ และเป็นธรรมดาที่ผู้อ่อนแอจะเสียบเปรียบคนที่แข็งแรงกว่า น่าตกใจนักที่ภูเขาขยะกองนั้นถูกคนแย่งกันจนหายวับไปกับตาราวฝูงตั๊กแตนลงแปลงข้าว
คันดะเดินด้อมๆมองๆอยู่แถวนั้น ก้มเก็บเศษของกินที่โดนเหยียบ เก็บขวดแก้วที่แตกแล้ว ใส่ถุงพลาสติกใบเล็ก2ใบที่เอามาด้วย(ใบนึงใส่อาหาร อีกใบใส่เศษแก้ว)
กว่าจะแน่ใจว่าเก็บของที่พอจะใช้ได้มาหมดก็เป็นเวลาทุ่มครึ่งแล้ว เด็กน้อยเดินขึ้นเนินเขาลูกใหญ่ไปที่กระท่อมไม้เล็กๆใกล้พังที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำใกล้เขื่อน
ก่อนจะเข้าข้างใน คันดะเดินไปหยิบถังน้ำผุๆ เขาใช้มันตักน้ำและเท่ราดบนตัวของเขาเพื่อล้างแผล จากนั้นจึงเอาโคลนตมมาโปะตรงที่เลือดออกหรือฟกช้ำ ทั้งนี้ไม่ใช่การรักษาแต่เพื่อปิดแผลไม่ให้ซาเอโกะเห็นจากนั้นจึงเข้าข้างใน
ในกระท่อมนั้นมีร่างของเด็กสาวที่อายุเท่ากับเขา แต่ร่างกายของเธอนั้นผอมกว่าคันดะเสียอีก ซึ่งน่าประหลาดใจมาก เพราะถ้าเทียบกับเด็กวัยเดียวกัน คันดะก็ผอมมากอยู่แล้ว
เธอนั่งซุกตัวอยู่มุมกระท่อม มีผ้าห่มคลุมรอบตัวเหมือนเธอหลับไปเพราะร่างกายที่อ่อนแอและไม่สบาย

คันดะเดินไปหาร่างนั้น “พี่ครับ ผมกลับมาแล้ว”

ร่างนั้นขยับออกจากผ้าห่ม “ยูคุง” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง คันดะใช้มือสัมผัสที่หน้าผากของเธอ เข้ารู้ว่าเธอยังไม่สบายอยู่
“กินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมต้มน้ำเอง” เขาเดินไปที่เตาฟืนแบบโบราณ วางกาน้ำบุบๆไว้และจุดไฟด้วยก้อนหิน

อาหารของ2พี่น้องในวันนี้คือ ปลาที่แทบจะเหลือแต่ก้าง เศษผักที่เอามาล้างน้ำและต้มกิน แอปเปิ้ลกับกล้วยเน่าๆอย่างล่ะ2 เศษไก่ย่างหมูย่างติดกระดูก ขนมปังขึ้นราครึ่งแท่ง และ เศษปลาที่ติดอยู่ตรงขอบทูน่ากระป๋อง

คันดะแบ่งให้ซาเอโกะมากกว่าตัวเอง “ไม่ได้นะยูคุง ต้องน้อยกว่านี้” เด็กสาวบอกน้องชายของเธอเมื่อเห็นส่วนของเขาน้อยกว่าเธอ “ทานน้อยแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”
“แต่ว่าพี่ป่วยอยู่นะครับ” เขาบอกกลับซาเอโกะ “อีกอย่างผมกินแค่นี้ก็อิ่มแล้ว”
“โกหก” เธอเถียงกลับ “ยูคุงน่ะไปหาอาหารมาแต่เช้า ถ้ากลับมาป่านนี้ก็แสดงว่ายังไม่ได้กินอะไรมาแต่เช้าสินะ”
ถูกของเธอเพราะถ้าคันดะหาอาหารมาได้เร็วแค่ไหนเขาก็รีบกลับมาเร็วเท่านั้น
“แต่ว่า ผมไม่-” คันดะพยายามปฏิเสธ แต่เมื่อถูกซาเอโกะใช้สายตาแบบพี่สาวมองเขาจึงต้องยอมหยิบอาหารใส่จานของเขาเพิ่ม
หลังกินกันเสร็จ 2พี่น้องก็มาดูของที่คันดะเก็บมา ได้แก่ ขวดแก้วแตกๆ10ใบหรืออาจจะไม่ถึง รถของเล่นที่มีล้อไม่ครบ ไฟฉายที่ไม่มีหลอดไฟ3กระบอก กล่องตัวตลกที่มีแต่กล่อง และ หนังสืออ่านเล่นที่หน้าขาดๆหายซึ่งสิ่งนี้ทำให้2พี่น้องสนใจเป็นพิเศษ
ในคืนนี้2พี่น้องนอนอ่านหนังสือเล่มนี้ ช่วยกันตอบคำปริศนา ทั้ง2หัวเราะเวลาดูเฉลยแล้วเห็นตัวเองตอบผิด
ถึงจะเจอเรื่องร้ายๆมาแต่ทั้ง2คิดว่าขอแค่มีอีกฝ่ายอยู่ตนเองก็อยู่ได้

ตัดกลับมา(ปัจจุบัน)
ซาเอโกะ – พวกเราถูกทิ้งไว้ในป่าของเมือง ไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหน เป็นลูกของใคร มีเพียงเข็มกลัดชื่อที่ติดมาด้วยเท่านั้น
คันดะ – “คันดะ ซาเอโกะ และ ยู” ที่พวกเรารู้ก็มีแค่ชื่อของตัวเองนี่แหละ
ซาเอโกะ – พวกเรา2พี่น้องมีชีวิตอยู่เพื่อถามหาความหมายที่เราเกิดมา เราเชื่อว่าถ้ายังมีชีวิตอยู่ต้องได้พบความสุขแน่ มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่
คันดะ – พวกเราต้องการคำตอบ คำตอบที่ตอบปัญหาที่ว่า “พวกเราควรเกิดมารึเปล่า?” . . . ก็เหมือนกับเธออีกนั่นแหละ ยูที

คันดะมองไปทางยูทีที่เข้าใจทั้ง2คนเป็นอย่างดี

คันดะ - และจุดที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเราไปเลยก็คือ ฤดูฝนวันนั้น

ย้อนกลับมา
ในวันที่ฟ้ายังพอโปร่งบ้าง คันดะ ยู เอาเศษแก้วและกระป๋องมาที่โรงขยะรับแลก
“เอาไป” เจ้าของโรงงานโยนเหรียญลงบนพื้น
รูปภาพ
“ให้แค่นี้เองเหรอ? เหนียวเป็นบ้า” คันดะนึกในใจขณะก้มเก็บเศษเงิน
เสร็จแล้วเด็กชายก็เดินค้นตามถังขยะเหมือนกับที่ทำทุกวัน ในขณะที่เดินอยู่ที่กองขยะเขาบังเอิญเห็นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงเก่าๆสกปรกๆ สิ่งแรกที่เขาคิดคือจะเก็บไปให้พี่สาว วันนี้คันดะก็เดินหาอาหารแต่เช้าแต่วันนี้เขาหาได้น้อยกว่าทุกครั้ง(ขนมปังไส้แยมครึ่งแท่ง) เมื่อคิดว่าจำนวนน้อยขนาดนี้ถ้าต้องแบ่งกันคงไม่ต่างกับเอาน้ำเทลงบนทราย
ดังนั้นก่อนเข้ากระท่อมเขาจึง . . .
“กลับมาแล้วครับ” เด็กชายเดินเข้ามา “ยินดีต้อนรับจ้า” ซาเอโกะทักกลับวันนี้เธอไปเก็บผลไม้ป่ามาได้จำนวนนึง(หายป่วยแล้ว)
คันดะหยิบตุ๊กตาขึ้นมาและส่งมันให้ซาเอโกะ “สกปรกนิดหน่อยแต่ล้างน้ำแล้วน่าจะดีขึ้นนะครับ”
“ขอบคุณจ้ะ!! ยูคุง! ขอบคุณมาก!!!” เธอสวมกอดน้องชายอย่างเต็มรัก “เป็นของขวัญที่ยอดที่สุดเลยล่ะ!!!!”
“มะ ไม่เป็นไรครับ” คันดะที่หน้าแดงเป็นลูกตำลึงพูดด้วยท่าทางเขินจัด “เอาล่ะ มากินข้าวเถอะ”
คันดะหยิบขนมปังแยมครึ่งแท่งส่งให้พี่สาว ซาเอโกะรับมาและมองดูน้องชายของเธอ เห็นว่าเขาไม่มีของกินเธอจึงจะแบ่งขนมปังเป็น2ซีก
“พี่ครับ!” คันดะพูดแทรกขึ้นมา “ขอโทษนะครับ จริงๆแล้ว. . .”
“มีอะไรเหรอ? อ๊ะ” เด็กสาวสังเกตเห็นเศษขนมปังกับคราบแยมตรงปากของเด็กชาย “หรือว่า ยูคุง”
“ขอโทษครับ ก่อนกลับมาผมหิวมาก ก็เลย . . .” คันดะในตอนนี้เหมือนกับลูกที่พยายามแก้ตัวหลังถูกพ่อแม่จับได้ว่าทำความผิด
ซาเอโกะที่พอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงแบ่งผลไม้ป่าที่เก็บได้ส่งให้คันดะ เธอบอกเขาว่าเขายังไม่ได้กินผลไม้พวกนี้เพราะงั้นต้องแบ่งกันคนล่ะครึ่ง คันดะจึงรับมาแต่โดยดี ซาเอโกะไม่รู้เลยว่าขนมปังนั่นมีครึ่งก้อมมาแต่แรกแล้ว เพราะก่อนที่จะเข้ากระท่อม คันดะได้บิขนมปังตรงมุมและใช้นิ้วจิ้มตรงไส้แยม แล้วเอาเศษขนมปังกับแยมนั่นมาติดที่มุมปาก ทำให้เหมือนเขากินมัน ดังนั้นจึงไม่มีอะไรตกถึงท้องคันดะเลยนอกจากผลไม้ที่ซาเอโกะแบ่งให้

ป.ล. ที่หายไปนานเพราะ “ผมทำงานผิดต้องแก้ใหม่ครับ” T^T ขออภัยที่มาช้า
ป.ล.2 ตอบnazzga
ถามไพโร
เอ่อ แล้ว ELS G ล่ะคุณจะไปกระทืบมันตอนไหนครับ
ผมจะได้วางเรื่องถูก
^
^
เล่าอดีตเสร็จ+พี่ผมฟื้นคืน รู้ฐานลับเวสเกอร์ในญี่ปุ่นแล้วเจอ ELS G เลยครับ
ป.ล.3 อดีตของ2พี่น้องยังไม่จบนะครับ พรุ่งนี้ดราม่าหนักแน่
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1839
ตอบคุณเทโอ
จะว่ายังไงดีล่ะครับคือจะให้มีก๊อกสอง(HUNK:Silver Gospel)อีกหน่อยแล้วค่อยตายน่ะครับ
general juladis สมาชิก
· #1840
เทรก ฟรอช์ 141

กัปตัน ไพรซ์ ....ตุบบบ (เตะศพ)....ฮึๆๆ...ตายเรียบ

โกส แล้วท่านนายพลล่ะ

กัปตัน ไพรซ์ เอาล่ะตรอกนี้ล่ะ แต่มันลึก และไกล หน่อย เอาล่ะ เดินเข้าไป ระวังตัว และก็ยิงทุกอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์

โซป ได้ฤกษ์ เหนื่อยกันอีกแล้ว...เฮ้อ.....

ยูริ ไปเถอะ สหาย โซป ....อย่างน้อย ก็ยังดีกว่าเจอกับ มาคารอฟ

โซป จริงของนาย ไปเถอะ!!!!!!

โกส นายนี่มัน พอโดนจี้จุดแบบนี้ ไฟลุกโชนเลยนะ......เฮ้ย!!!!!..รอด้วย!!!!

มิลเลี่ยน ด้านหน้าขวา 100 เมตร เจองานครับกัปตัน ไพรซ์

กัปตัน ไพรซ์ เก็บเลย

มิลเลี่ยน ครับ!!!!! ปิ้วววววววว ปิ้ววววววว

.....ฉึกกกกกกกกกกก.......ฉึกกกกกกกกกกกกกก......

มิลเลี่ยน ร่วงแล้ว....ไปต่อได้

อีกด้าน หน่วยนาวิกโยธินสหรัฐ

....แฮ่.....ฮว้าคคคคคคคคค.....

ผู้กอง นอร์แกน แอนเดอร์สัน ....พวกมันกรูกันเข้ามาไม่หยุดเลย!!!!!!! ปั้งๆๆๆ....ๆๆๆๆ.....ๆๆๆๆๆๆๆ

ทหาร 1 ผู้กองครับ เจอแบบนี้ ต้านไม่ไหวแน่ครับ!!!!!!!!

ทหาร 2 นี่เบ็น!!!!! (ไม่ใช่เบ็น 10 นะครับ) วิทยุ เรียกหน่วยปืนใหญ่ให้หน่อย

เบ็น จัดไป!!!!!!

มอร์แกน เอาล่ะ พวกเรา หลังจากปืนใหญ่ยิงเสร็จแล้ว ให้พวกเรารุกคืบออกจากบังเกอร์ ไปสมทบกับอีกหน่วยด้านหน้า นะ!!!!!

ทหาร(ทั้งหมด10คน) ครับ!!!!!!

เบ็น นี่ เอ็คโค่ 6 ติดต่อ ทันเดอร์ 4 (กองพลปืนใหญ่)...เราต้องการการยิงสนับสนุน พิกัด 520.396 ตัดสี่แยก บังเกอร์ 88 อัลฟ่า

....ครืดดดดด...นี่ ทันเดอร์ 4 รับทราบ หลบให้ดีล่ะ....

เบ็น รับทราบ...ผู้กอง!!!!! ปืนใหญ่กำลังยิงมาแล้ว!!!!!!

มอร์แกน เอาล่ะทุกคนหาที่หลบเร็ว!!!!!!

ด้านกองพลปืนใหญ่

พลปืน บรรจุกระสุน

พลปืน 2 พร้อม!!!!!!

พลปืน ยิงง!!!!!!!!

ตู้มมมมมมมมมมมมมมม ตู้มมมมมมมมมมมมมมมม ตู้มมมมมมมมมมมมมม ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมม

รูปภาพ

บรึ้มมมมมมมมมมมมมมมม บรึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ตู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

มอร์แกน เอาล่ะพวกเรา ออกไปจากนี่ วิ่งเร็ว!!!!!!!

รูปภาพ

ทหารทั้ง(ทั้งหมด) ครับผม!!!!!! ....

ทหาร 4 เร็วเข้า เบ็น อย่าชักช้า!!!!!!

เบ็น โกยล่ะ!!!!!!!

มอร์แกน ...เอาล่ะจากนี้ พยามฝ่าไปสมทบกับอีกหน่วยให้เร็วที่สุด!!!!!....

ฝันดีครับ พรุ่งนี้มาต่อ