LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

กปอ.กับเกมส์แอลเซเรนิสออร์นไลฟ์2 ภาคFinal

พูดคุยทั่วไป 8 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 125 💬 3,562

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ภาคสุดท้ายที่ Last Boss ตัวจริงจะออกมา ขอเชิญเหล่าผู้กล้าทั้งหน้าเก่าจาก กปอ.กับเกมส์แอลเซเรนิสออร์นไลฟ์ กับ มาเริ่มเทศกาลล่ากระต่ายกันเถอะ....เฮ้!!!!!!!!! โดย กองกำลังปราบอาเบะ รวมทั้งท่านอื่นที่สนใจก็เชิญมาร่วมในบทสุดท้ายนี้ได้เลยนะครับ
สำหรับท่านเก่าๆใช้พลังกับท่าจาก2ภาคก่อนได้เหมือนเดิม.(ท่านที่เข้าใหม่ ตั้งเองได้เลยครับ

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

3,562 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
skull สมาชิก
· #1861
รู้คำตอบหรือยังครับ? ^^
general juladis สมาชิก
· #1862
ชาร์ลอต ดูนัวส์
nazzga สมาชิก
· #1863
ขะ.........ของไพโรใช้ไหม
skull สมาชิก
· #1864
no
skull สมาชิก
· #1865
จะให้เฉลยไหมครับ?
nazzga สมาชิก
· #1866
เชิญ
skull สมาชิก
· #1867
คำตอบก็คือ
รูปภาพ

เซซิลี่ แฟร์ไชล์ หรือ เบร่า โรน่า (ช่วง u.c.123)ครับ
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1868
ต่อนะครับ

เซท: เจ้าบ้าเอ้ย.....ใครเขาอยากได้เหรียญกล้าหาญกันฟะ!

เซทค่อยๆวางร่างของท่านนายพลลง

ขณะเดียวกันลอร่าและอิจิกะก็เปิดฉากเข้าต่อสู้กับไทแรนท์

อิจิกะ: ลอร่า!!!

ลอร่า: รับทราบ!!

เปรี้ยง! ๆ ๆ

ลอร่ายิงปืนใหญ่ Siege Cannon ใส่ไทแรนท์ติดกันสามนัด อิจิกะใช้จังหวะนั้นพุ่งเข้าไปประชิดตัวไทแรนท์

ฉัวะ!!

ดาบยูกิฮิระ นิงาตะ ผ่าร่างของไทแรนท์เป็นแผลทางยาวแนวเฉียง

อิจิกะ: สำเร็จ!!

แต่ว่า....แผลจากดาบของอิจิกะกลับสมานตัวใหม่อีกครั้ง

อิจิกะ: บะ บ้าน่า!!

เทโอ: มันยังมีคุณสมบัติของ ELS อยู่สินะ

ไทแรนท์: ฮว้าาาาากกกกกกกกกกก

ผัวะ!!

ไทแรนท์ตบอิจิกะจนปลิว จากนั้นก็พุ่งตรงเข้าไปหาลอร่าแล้วจับหัวเธอเข้ากระแทกกับพื้น

สถานนะ

ท่านนายพล: เสียฃีวิต(?)
เซท: แขนหัก, บาดเจ็บสาหัส
อิจิกะ: หมดสติ, IS หยุดการทำงาน
ลอร่า: หมดสติ, IS หยุดการทำงาน

ตอนที่ที่เหลืออยู่มีแค่ เทโอ อลูคาร์ด และ ไอร่อนแมนเท่านั้น

ไอร่อนแมน: เจ้าหนุ่ม.....นายชื่อเทโอใช่มั้ย?

เทโอ: อา

ไอร่อนแมน: ชั้นให้จาร์วิส(คอมพิวเตอร์ประจำตัว)สแกนดูเจ้านี่แล้ว ดูเหมือนว่าส่วนประกอบในร่างกายของมันจะแพ้ความร้อนสูงสินะ

เทโอ: ถูกแล้วล่ะ...ELS ส่วนมากจะแพ้อาวุธประเภทความร้อนอย่างเช่นพวกปืนลำแสง นายมีแผนอะไรล่ะ

ไอร่อนแมน: ชั้นขอเวลาชาร์จแกนพลังงานสักยี่สิบ ไม่สิ! ซักสิบวินาทีแล้วชั้นจะระเบิดมันให้เป็นธุลีเลย เธอช่วยไปสู้กับมันจนกว่าชั้นจะชาร์ตไปเสร็จจะได้มั้ย?

อลูคาร์ด: ช่วยไปสู้กับเจ้านั่นจนกว่านายจะชาร์จไฟเสร็จงั้นหรือ?.....บ้าหรือเปล่านายน่ะ ของแบบนี้.....พวกเราเชือดมันเองตรงนี้ก็ยังได้เลย!! รออยู่ตรงนั้นล่ะ พวกเราจะจัดการกับมันเอง

ไอร่อนแมน: พูดอย่างนั้นแสดงว่าตกลงสินะ

เทโอ: เอาล่ะ ไปล่ะนะ!!

อลูคาร์ตกับเทโอวิ่งเข้าไปหาไทแรนท์

ไทแรนท์: โอ้ววววววววววววววววว(ตะบบเทโอ)

เทโอ: (หลบได้) ไม่ได้แอ้มหรอก

ไอร่อนแมน: ระดับพลังงานอยู่ที่ 25%

ไทแรนท์เริ่มเปลี่ยนกรงเล็บให้กลายเป็นเหล็ก เข้าตะปบที่อลูคาร์ด แต่อลูคาร์ดใช้แขนรับได้อย่างหวุดหวิด

อลูคาร์ด: เคี้ยวยากเหมือนกันนะแกเนี่ย

ไอร่อนแมน: ระดับพลังงานอยู่ที่ 50%

ไทแรนท์ตวัดกรงเล็บเกิดคาไมทาจิพุ่งเข้ามาหาเทโอ

เทโอ: เจ้านี่....เลียนแบบท่าของเราได้ด้วยงั้นหรือ ไม่เบานี่

เทโอกระโดดหลบใบมีดลมแล้วโต้กลับด้วยคาไมทาจิเช่นเดียวกัน

ฉัวะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

ไทแรนท์: อ๊าาาาาากกกก!!!!

ไอร่อนแมน: ระดับพลังงานอยู่ที่ 75%

ดูเหมือนว่าไทแรนท์จะรู้ตัวซะแล้วว่าไอร่อนแมนคิดจะทำอะไร เพราะว่ามันเลิกให้ความสนใจกับเทโอแล้วพุ่งตรงไปที่ไอร่อนแมนที่ชาร์จไฟอยู่

เทโอ: ชิ!

เทโอพยายามหยุดไทแรนท์ด้วยคาไมทาจิ แต่มันก็ยังไม่พอที่จะหยุดมันได้ ไทแรนท์ง้างกรงเล็บหมายจะตะบบไอร่อนแมนให้เป็นชิ้นๆ

ไอร่อนแมน: เสร็จกัน!!

ไทแรนท์: ฮว้าาาาาากกกกกกก

เซท: อนูบิส!!

เซทใช้พลังของดาบสแตนด์ของตนเองลากสังขารขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไประหว่างทั้งสอง

ฉัวะ!!

เซทฟันร่างของไทแรนด์เป็นแนวเฉียงขี้น ตัดแขนข้างหนึ่งของไทแรนท์ออกไป

เซท: แฮ่ก!.....แฮ่ก!

ไทแรนท์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่จะใช้มืออีกข้างตะปบเซทจนปลิว

เทโอ/ไอร่อนแมน: เซท!!!

เซท: ไม่ต้องห่วงชั้น! เอามันเลย! แก้แค้นให้ท่านนายพลซร้า!!

ไอร่อนแมน: อา...ไม่บอกก็จะทำอยู่แล้วล่ะ.....ระดับพลังงานอยู่ที่ 100%!! ปลดลิมิต!!

ไอร่อนแมนลอยตัวขึ้นไปในอากาศก่อนที่จะพุ่งเข้าชนร่างของไทแรนท์ ลากมันขึ้นไปในอากาศ

ไอร่อนแมน: Unlock Power Inhibitor! IRON AVENGER!

ไอร่อนแมนโยนไทแรนท์ขึ้นไปในอากาศก่อนที่จะชาร์จแกนพลังงานของเขา

รูปภาพ

ไอร่อนแมน: Lock and load! See you later!

ลำแสงพลังงานพุ่งออกมาจากแกนบนหน้าอกของไอร่อนแมน โดนไทแรนท์เข้าเต็มๆ

รูปภาพ

ไทแรนท์: อ๊าาาาาาาาากกกกกกกก!!!! the.......death!......cannot....di..........

แว้ปปปปปปปปปป

ร่างของอดีต"ยมทูต"ฮังค์โดนลำแสงสลายหายเป็นผุยผง(นึกถึงภาพเซลโดนพลังคลื่นเต่าเป่ากระจุยเข้าไว้)

เทโอ: ในที่สุด......

อิจิกะ: มันก็จบซะที

เซท: (หัวเราะแห้งๆ)

หลังจากความตายของฮังค์ ยานรบของหน่วยชีลด์และทีมอเวนเจอร์นำโดยกัปตันอเมริกาก็ตามมาสมทบที่โรงแรมแกรนด์ฟอร์คพอดี เมื่อร่วมมือกับหน่วย IS ของจิฟุยุ ทีมจู่โจมของลีออง หน่วยรบของสหรัฐฯ และกองเรือของท่านนายพล เหตุการณ์ระบาดเชื้อไวรัสก็จบลง

สรุปผลการรบ
ประชากรเกือบ 60% ติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้
ตัวเมืองอยู่ในสภาพพังย่อยยับ
นายพลจูลาดิจเสียชีวิต(?)ในระหว่างทำการรบ
สมาชิกของอัมเบลล่า(ฮังค์)เสียชีวิต
แจ๊ค เคร้าเซอร์และหน่วย Wolfpack หลบหนีไปได้
โดยรวมแล้วความเสียงหายนับว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับเหตุการณ์ระบาดที่เมืองแร็คคูน

จบภาคไวรัสระบาดที่แมนฮันตัน
Teostra สมาชิก
· #1869
เออ.. ขออภัยด้วยที่วันนี้และเมื่อวานไม่ได้มาต่อ(งานเข้า) แต่ก็จบด้วยดีละนะ :)
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1870
ช่วงนี้ผมต้องไปทำรายงานเหมือนกัน
ผมเองก็เรียนใกล้จบมหาลัยฯแล้ว
ถึงจะลำบากหน่อยแต่จบฉากนี้ได้ก่อนสอบผมถือว่าตามเป้านะ
pyroman ผ สมาชิก
· #1871
*แก้ไข*
ขอเปลี่ยนดัดลี่ย์เป็น “สแปนดัม” จาก OnePieceแทน
รูปภาพ
เพราะตอนแรกก็ไม่อยากเอาดัดลี่ย์มาเพราะในแฮร์รี่เล่ม7กลับตัวได้ เลยใช้ตัวที่มันเลวจนกลับตัวไม่ได้แบบหมอนี่แทนดีกว่า

วันถัดมา ท้องฟ้าค่อนข้างครึ้มๆ ซาเอโกะนั่งเล่นอยู่ริมแม่น้ำกับตุ๊กตาของเธอ โดยไม่รู้เลยว่าเด็กตัวโต5คนกำลังเข้ามาหาเธอ
วันนี้คันดะกำลังเดินกลับกระท่อมอย่างอารมณ์ดีเพราะเขาเก็บอาหารมาได้เยอะขนาดกลับมาได้ตั้งแต่ตอนบ่าย

ขณะที่กำลังจะถึงเขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากริมแม่น้ำ และ ภาพที่เขาเห็นก็คือ ภาพของสแปนดัม
รูปภาพ
กับเพื่อนอีก4คนแย่งตุ๊กตาไปจากพี่สาวของเขา
“หยุดนะ! เอาคืนมา!” ซาเอโกะร้องขอท่ามกลางเสียงหัวเราะของพวกสแปนดัมที่เล่นลิงชิงบอล พวกมันโยนตุ๊กตาส่งไปส่งมาจนซาเอโกะวิ่งตามจนเหนื่อยและในที่สุดเธอก็หกล้ม หัวเข่ามีเลือดออก
“ไม่อยากได้คืนแล้วเหรอ!?” สแปนดัมถาม “งั้นก็ . . . ”
แคว่ก แคว่ก สแปนดัมฉีกที่หัวก่อนและค่อยต่อด้วย แขน ขา ลำตัว จากนั้นจึงปาซากของตุ๊กตาใส่หน้าซาเอโกะที่ล้มอยู่
“แง แง” ภาพและเสียงของพี่สาวที่ถูกรังแก ภาพและเสียงหัวเราะเยาะของพวกที่กลั่นแกล้งซาเอโกะ ทำให้อะไรบางอย่างในตัวของเด็กน้อยลุกไหม้ขึ้น
ก่อนที่ใครจะทันสังเกต คันดะก็พุ่งมาจากพุ่มไม้ ตรงไปทางสแปนดัมจากนั้น
รูปภาพ
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ท่อนไม้ของเด็ก5ขวบฟาดลงไปบนหน้าของเด็กอายุ15 ก่อนที่สแปนดัมจะรู้ตัวว่าโดนอะไรไป คันดะก็ขึ้นคร่อมและต่อยหมัดซ้ายขวาใส่ไม่ยั้ง พวกเพื่อนๆของสแปนดัมเข้ามาดึงคันดะออกไป ต่อให้เก่งแค่ไหนก็แพ้เรื่องจำนวน พวกมันรุ่มต่อยและถีบคันดะอย่างต่อเนื่อง
สแปนดัมที่ลุกขึ้นมาสั่งให้ลูกน้องจับแขนเด็กผมดำไว้ทั้ง2ข้าง จากนั้นจึงระดมหมัดใส่ไม่ยั้ง และด้วยความโกรธจากการถูกฟาดหน้า สแปนดัมจึงไปหยิบท่อนไม้นั่นขึ้นมา เขาเดินไปลากไม้ไปหาคันดะที่ถูกตรึงแขนขา
ซาเอโกะที่รู้ว่าสแปนดัมจะทำอะไร รีบวิ่งไปรั้งไม้ไว้ ขอให้ยกโทษให้น้องชาย
“หลีกไป!!” สแปนดัมผลักซาเอโกะอย่างเต็มแรงทำให้เธอไปชนต้นไม้
วินาทีที่เห็นเลือดไหลจากศีรษะของพี่สาว คันดะใช้แรงทั้งหมดสลัดแขนขวาหลุดและถีบเด็กทางขวาจากนั้นก็เตะไปที่ก้านคอของเด็กทางซ้าย
ลูกน้องสแปนดัมอีก2คนพุ่งเข้ามาทั้งหน้าและหลัง คันดะใช้ศอกซ้ายแทงไปที่ท้องของเด็กข้างหลังก่อน จากนั้นก็ใช้ศอกขวาตีที่หน้าของอีกคนที่พุ่งมา
เมื่อไม่มีใครมาขวาง เด็กชายจึงพุ่งไปที่เป้าหมาย กว่าที่สแปนดัมจะรู้ตัวก็เมื่อตอนที่คันดะขึ้นคร่อมอีกครั้ง หมัดขวาเล็กๆระดมใส่หน้าอีกฝ่ายไม่ยั้ง
กว่าเพื่อนๆจะลุกมาจับคันดะไว้ สแปนดัมก็จมูกหักกับปากแตกไปแล้ว เมื่อได้เปรียบอีกครั้งสแปนดัมไม่รอช้าหยิบไม้ท่อนเดิมขึ้นมาฟาดลงไปเต็มแรงที่หัวของยูตัวน้อย
ร่างของเด็กชายกระแทกกับพื้นดิน ไม่เท่านั้นพวกเด็กตัวโตกว่ายังรุมซัดเขาจนซะบัดซะบอมไปทั้งตัว บริเวณนั้นมีแต่เสียงหมัดและเสียงร้องไห้ของเด็กสาวที่ขอให้พวกนั้นหยุดซะที
สแปนดัมในตอนนี้โกรธจัดจนไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เขาเดินไปคว้าถุงที่ยูหาอาหารใส่มาได้แล้วเททิ้งลงแม่น้ำทั้งหมด จากนั้นสแปนดัมเดินไปหาเด็กที่เขากับเพื่อนรุมซ้อมและถุยน้ำลายลงไปที่หน้าของเด็กชายก่อนจากไป

เมฆฝนเคลื่อนตัวเข้ามา ตกเป็นฝนห่าใหญ่ ทำให้น้ำไหลแรงขึ้นพัดพาอาหารที่จมน้ำหายไป
เม็ดฝนร่วงลงใส่ซาเอโกะที่มียูนอนหนุนตัก น้ำตาของเธอผสมเข้ากับน้ำฝนที่อาบแก้ม ปากพร่ำบอกขอโทษน้องชายไม่หยุด
หลังนอนนิ่งอยู่สักพัก คันดะก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“กลับกันเถอะครับพี่” เขาพูดออกมาก่อนจะจูงมือพี่สาวเบา เมื่อทั้ง2กลับมาถึงกระท่อม คันดะเดินไปตักน้ำมาจากแม่น้ำด้วยถังไม้ใบเดิมจนเต็มถัง
“ขอโทษนะ อาหารที่ผมหามาได้มันจมน้ำไปหมดแล้ว เราคงต้องกินน้ำแทนข้าวแล้วล่ะ”
ซาเอโกะเดินไปต้มน้ำและเมื่อน้ำเดือดเธอจึงใช้ผ้าเช็ดตัว(ผ้าขี้ริ้วที่สะอาดที่สุดเท่าที่หาได้)ชุบน้ำอุ่นและเช็ดตามตัวของน้องชาย
ทั้ง2ดื่มน้ำจนอิ่มแล้วเข้านอนทันที เสียงของลมฝนที่กระทบกับหลังคาทำให้คันดะนอนไม่หลับ เด็กชายออกจากกระท่อมเงียบๆ หยาดฝนนับล้านหยดทิ่มแทงยังใบหน้าและร่างกายที่บาดเจ็บดุจเข็มที่ร่วงหล่นมาเรื่อยๆ
ในที่นั้นน้ำใส่ๆไหลออกมาจากตาของเด็กชาย แค้นตัวเองที่ไร้พลัง เจ็บใจที่ปกป้องพี่สาวไม่ได้ โกรธเมื่อยังไม่รู้จะทำยังไงกับวันข้างหน้าที่จะมาถึง

ขณะที่เดินเล่นในสายฝน คันดะได้ยินเสียงคนคุยกันจากตรงปากเขื่อน เขาเดินไปตามเสียงนั้นที่นั้นเข้าเห็นสแปนดัมกับเพื่อนอีก4คนกำลังแอบข้ามรั่วเข้าไปในเขื่อน
เนื่องด้วยอับอายที่ถูกเล่นงานต่อหน้าลูกน้อง แค้นที่จมูกหักและปากแตก สแปนดัมกับพรรคพวกจึงมาที่เขื่อนร้างกะจะหาวิธีเปิดทางน้ำฆ่าพี่น้องคันดะให้ตาย

ตัวประกอบ1 – เอาจริงดิ!? สแปน
สแปนดัม – เออ ไอ้เด็กนั้นบังอาจทำกับฉัน ทำกับลูกชายคนเดียวเศรษฐีใหญ่ของเมืองนี้ ฉันจะให้มันชดใช้

สแปนดัมหยิบระเบิดไดนาไมท์ออกมา
รูปภาพ

ตัวประกอบ – แล้วเมืองจะไม่เป็นไรเรอะ!!?
สแปนดัม – ไม่เป็นไรน่า แค่ให้น้ำสูงมาท่วมบ้านไอ้พวกนั้นได้ก็พอ

เขาลงมือจุดชนวน “สแปนดัม!!!” คันดะตะโกนออกมา “แกจะทำร้ายพวกเราไปถึงไหน!!!? เรา2พี่น้องไปทำอะไรไว้รึไง!!!”
สแปนดัมกับแก๊งของมันหันควับมาดู “จับมัน!!!!” สแปนดัมตะโกน ทั้ง5รีบวิ่งตามเด็กชายที่กำลังหนี และเมื่อต้อนคันดะได้จนมุม

ตูมมมมมมมมมมมมมมมม~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เมื่อสิ้นเสียงระเบิด น้ำจำนวนมากก็ทะลักออกมาจากรู แต่ว่ารู้นั้นใหญ่มาก เพราะสแปนดัมไม่ได้คิดให้ดีก่อน เขื่อนแห่งนี้มีอายุมากว่า100ปีดังนั้นเมื่อถูกระเบิดส่วนอื่นๆจึงเริ่มพังลงมาด้วย แถมที่ร้ายกว่านั้นคือเมืองนี้มีเทือกเขาล้อมรอบอยู่ในที่ต่ำ ลักษณะเป็นแอ่งเมื่อน้ำท่วมแล้วจะจมเมืองทั้งเมือง อีกทั้งฝนที่กระหน่ำนี่ยิ่งช่วยเพิ่มปริมาณและความรุนแรงของกระแสน้ำ
พวกสแปนดัมไม่ได้คิดว่าจะเป็นแบบนี้ต่างวิ่งหนีตะเลิดกลับเข้าเมือง
คันดะรีบวิ่งไปยังกระท่อมที่ตนอาศัยอยู่ เขาเข้ามาและพูดเสียงดังว่า
“พี่ครับ!! รีบหนีเร็ว!!!”
“เอ๋?”
“ไม่มีเวลาแล้ว! รีบหนีเร็ว!! น้ำกำลังมาทางนี้!!!”

คันดะรีบจูงพี่สาวของตนวิ่งไปเนินสูงของเมือง เพราะเมืองนี้นอกจากจะมีการเตรียมการรับมือสถานการณ์ที่เขื่อนแตกไว้อย่างการสร้างกำแพงกั้นน้ำไว้หลายชั้นเพื่อชะลอความเร็วของน้ำแล้ว บนยอดเนินเขานี้ยังมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ นับร้อยลำเพื่ออพยพชาวเมืองให้ทันท่วงทีอีกด้วย 2พี่น้องรีบวิ่งจากในป่าไปที่เนิน
ท่ามกลางสายฝนที่ตกแบบไม่ลืมหูลืมตา ดินเลนที่เปียกน้ำคอยดูดเท้าเล็กๆของทั้งคู่ทำให้วิ่งลำบากขึ้น

“ช่วยด้วย!!!!”
เสียงๆนึงดังขึ้นจากในป่า สแปนดัมนั่นเอง ในตอนนี้เขาถูกลำต้นของต้นไม้ที่หักเพราะฟ้าผ่าทับตัวไว้ ร่างกายของเขาโดนดินที่ยุบตัวเพราะสายฝนดูดติดกับพื้นจนไม่มีแรง

2พี่น้องรีบวิ่งไปหาเจ้าของเสียง “ช่วยฉันด้วย!!” เขาร้องขอเด็ก2คนที่อยู่ตรงหน้า
“เพื่อนๆนายไปไหน!!?” คันดะถาม
สแปนดัมก้มหน้าก่อนจะพูด “พอฉันโดนต้นไม้ทับ พวกมันก็เผ่นไปกันหมดแล้ว”

พี่น้องคันดะรีบหาอะไรมาช่วยสแปนดัม แต่ในขณะนั้นในหัวของยู เสียงๆนึงที่น่ารังเกียจและชั่วร้ายดังออกมาว่า “จะช่วยมันเหรอ? นึกให้ดีสิ ใครกันที่คอยรังควานนายกับพี่ ใครกันที่กลั่นแกล้งนายกับพี่สารพัด ใครกันที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้”
คันดะยืนนิ่ง นั่นสิ เจ้าหมอนี่ที่ยัดเขาใส่ถังขยะและเตะลงมา เจ้าหมอนี่กับพรรคพวกที่มารุมซ้อมเขาเป็นประจำ และเพราะหมอนี่ หลังจากนี้เขากับพี่จะไปอยู่ไหนล่ะ
“ยูคุง++” เสียงเรียกของซาเอโกะทำให้คันดะหันไปหา “ท่อนไม้! ถ้าใช้ท่อนไม้นี่ เราจะงัดเขาออกมาได้”

“ปล่อยมันไว้แหละ สมควรตายแล้ว” เสียงในหัวของยูดังขึ้นอีกครั้ง “รีบพาพี่หนีไปดีกว่าน่า ถ้าช่วยมัน น้ำก็มาถึงพอดีสิ” นั่นสิ ตอนนี้ต้อนรีบพาพี่หนีไปก่อน เพราะถึงจะมีกำแพงกั้นน้ำไวแต่ด้วยความเร็ว+ระดับน้ำที่ขึ้นสูงเพราะพายุฝน ยังมีเศษซากของเขื่อนที่ถูกระเบิดช่วยทำลายกำแพงอีกทำให้น้ำใกล้ถึงตัวเมืองแล้ว

“ยูคุง!! เร็วๆเข้า!!!” สิ้นเสียงของซาเอโกะ คันดะก็มาอยู่ข้างๆพี่สาวของตน “นับ3นะพี่ 1 2 ” ทั้ง2ออกแรงงัดพร้อมกัน
ต้นไม้ที่ทับสแปนดัมกลิ่งออกไปข้างหลัง

สแปนดัมตอนนี้ขาเจ็บจนลุกยังลำบาก ซาเอโกะและยูเข้ามาช่วยพยุงแขนคนละข้าง สแปนดัม หันมามองที่เด็กชาย “ขอบใจ”
“เออ รีบไปกันเถอะ” เด็กชายตอบกลับ 2พี่น้องพยุงเด็กชายที่โตกว่าไปที่เนินจอด ฮ. แต่ก็ไปอย่างยากลำบากเพราะสแปนดัมบ่นโอดครวญตลอดทางอย่างน่ารำคาญ

ที่เนินจอด ฮ. เฮลิคอปเตอร์ส่วนใหญ่ออกไปหมดแล้วไม่ว่าจะคนรวย ธรรมดา หรือ ขอทาน ยาจก ล้วนไปอยู่ที่ค่ายลี้ภัยเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ถ้าไม่นับ ซาเอโกะ ยู กับ สแปนดัม คนที่ยังอยู่ในเมืองก็คือคนอีกกลุ่มนึงที่เถียงกันอยู่ตรงลานจอด ฮ. ที่มีเฮลิคอปเตอร์ ซีนุกจอดอยู่
รูปภาพ
“เราจะไม่ไปไหนเด็ดขาดจนกว่าจะเจอลูกชายฉัน!!!!” ชายวัยกลางคน ใส่สูทดำราคาแพง ตะคอกใส่พวกเจ้าหน้าที่
“แต่น้ำมาเร็วมากนะครับ!! ถ้าไม่นำเครื่องขึ้นเดี๋ยวนี้เกรงว่าเราจะ”
“ไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น ถ้ายังไม่เจอสแปนดัม!!!!”
“แต่ท่านครับ เราต้องไปเดี๋ยวนี้”
“งั้นก็รีบหาสแปนดัมให้เจอสิวะ ไอ้พวกสวะ!!!!” ชายคนนั้นโมโหนักขึ้นไปอีก “คงไม่ลืมหรอกนะ ว่าไอ้เงินที่พวกแกใช้กินใช้อยู่มาจากใคร ถ้าไม่มีฉัน สแปนไดน์ คนที่รวยที่สุดในเมืองนี้คอยส่งเงินให้ ข้าราชการอย่างพวกแกจะสุขสบายอย่างทุกวันนี้มั้ย!!?”
รูปภาพ

อีกด้าน ในเมืองตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำที่ท่วมถึงชั้น2ของอาคาร เด็กทั้ง3กำลังเดินขึ้นที่เนินสูง จู่ๆดินที่ซาเอโกะเหยียบก็ยุบตัวอย่างกะทันหัน
“กรี้ด!!” เด็กสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างของเธอจมไปในโคลนครึ่งตัว
“พี่ครับ!” เด็กชายรีบมองไปยังพี่สาวของตน คิดหาทางช่วยเธอออกมาโดยเร็ว
“ปล่อยฉันสิ” สแปนดัมพูด “บนลานจอดฮ.น่าจะมีคนอยู่ ฉันจะไปตามช่วย”

“เออ” ยูเอาแขนของสแปนดัมออกจากหลัง รีบตรงไปดึงพี่สาวออกจากโคลนดูด สแปนดัมรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปบนลานจอดฮ.

“พี่ครับ จับนี่ไว้” คันดะส่งเถาวัลย์ให้เธอจับและเริ่มออกแรงดึงเธอออกมา

อีกด้าน
“ให้เอาฮ.ออกงั้นเหรอครับ!!?” เจ้าหน้าที่ถามสแปนไดน์
“ก็เออสิวะ!!! จะอยู่ทำพระแสงอะไรเล่า!!!”
“แล้วเด็ก2คนนั้นล่ะครับ!?”

“มันก็แค่เด็กจรจัดเท่านั้น ถ้าลงไปช่วยพวกมันเดี๋ยวเราก็โดนน้ำซัดกันหมดหรอก”
สแปนไดน์บอกอย่างวางกล้าม ท่าทีของพ่อที่ห่วงใยลูกหายไปทันทีที่สแปนดัมมาถึง
“ถามสมองแกสิ จะเอาเครื่องออกเดี๋ยวนี้หรือจะจมน้ำตายพร้อมพวกมัน”

อีกด้านคันดะที่ช่วยซาเอโกะออกมาได้ก็รีบพยุงพี่สาวของตนเดินขึ้นเนิน แต่ในระหว่างขึ้นเนินสิ่งที่ทั้ง2เห็นคือเฮลิคอปเตอร์ ซีนุก ลำสุดท้ายที่ออกบินไปแล้ว และ ในฮ.ลำนั้นมี
“สแปนดัม” ยูเอ่ยชื่อของเด็กที่ส่งสีหน้าเยาะเย้ยออกมาทางหน้าต่าง ฮ.

บางอย่างในตัวของคันดะลุกโชนขึ้นมา เป็นบางอย่างที่ทำให้ร่างของเขาร้อนฉ่าแม้จะอยู่กลางฝนเมื่อเห็นเด็กที่บอกจะตามคนมาช่วยเขากับพี่นั่งเฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้ายหนีไปแล้ว
“นี่เหรอ?” เด็กชายเอ่ยออกมาด้วยความโกรธที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น “นี่เหรอ ที่แกทำกับเรา ทั้งๆที่พวกเราช่วยแกไว้!!!!”
จากความเจ็บกลายเป็นความโกรธ จากความโกรธเปลี่ยนเป็นความเกลียด
“โธ่ว้อยยยยยยยยยยยยย~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!!” ยูเค้นเสียงออกมา แค้นที่ถูกหักหลัง เจ็บที่ทำไมไม่ปล่อยให้มันตาย

แต่ยูมีเวลาแค้นได้นิดเดียวเพราะกระแสน้ำอันเชี่ยวกราดได้ขึ้นมาเกือบถึงพวกเขาแล้ว
เด็กชายรีบพยุงพี่สาวขึ้นไปที่ลานจอดอันว่างเปล่า ในตอนนี้น้ำได้ท่วมจนมิดเมืองทั้งเมืองจมอยู่ใต้ทะเลสาบ

2พี่น้องเที่ยวตามหาอะไรที่พอจะใช้เอาตัวรอดได้บ้าง ยูเจอเข็มทิศกับแผนที่ที่มีที่ตั้งของค่ายฉุกเฉินอยู่
ในระหว่างที่หากันต่อนั้น โครม ลานจอดที่ทั้งคู่ยืนอยู่ถูกน้ำที่พาทั้งหิน ต้นไม้ รถยนต์ ฯลฯ มาชนเหล็กที่ยึดฐานไว้

ลานจอดหลุดออกจากฐาน ลอยเหมือนกระทงในแม่น้ำ แต่ตัวลานจอดเองก็ค่อยๆจมไปเรื่อยๆ กระแสน้ำที่สูงขึ้นพัดเอาลานจอดเลยข้ามยอดของภูเขาที่ล้อมอยู่ลงไปสู่ป่า

ยูเห็นยอดต้นสนสูงต้นนึงที่พ้นน้ำ เขาบอกซาเอโกะให้กระโดดเกาะกิ่งต้นสนนั่น 2พี่น้องนั่งอยู่บนกิ่งใหญ่ของต้นไม้ยักษ์
เวลาผ่านไปกว่า6ชั่วโมงกว่าน้ำจะลดอยู่ในระดับที่ปลอดภัยสำหรับเด็ก5ขวบ2คนจะเดินได้

ทั้ง2ใช้แผนที่กับเข็มทิศจึงรู้ว่าค่ายลี้ภัยอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของพวกเขา
รูปภาพ
เมื่อไปถึง ภาพตรงหน้าของ2พี่น้องคือภาพเด็กวัยรุ่นที่ยืนคุยกับพรรคพวกแก๊งเดิมอย่างออกรสก่อนจะหันมาเห็น2พี่น้อง
ยูที่เห็นสแปนดัมก็โกรธเลือดขึ้นหน้า เดินไปหามันทันที แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร

“ทุกคนไอ้2คนนี้ไงที่ระเบิดเขื่อน!!” สแปนดัมพูดเสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยิน “ไอ้พวกนี้แหละ ที่ทำให้พวกเราไร้ที่อยู่ล่ะ!!!”

“ว่าไงนะ!!?” คันดะพูดออกมา

“ฉันรู้นะ พวกแกอยู่ในกระท่อมใกล้ๆเขื่อนนั่นใช่มั้ย? แกแค้นพวกเราที่ไม่ยอมให้อาหารก็เลยระเบิดเขื่อนเพื่อให้น้ำท่วมเมืองและพอคนอพยพไปหมดพวกแกก็จะเข้าไปในเมือง ขโมยของตามที่ต้องการออกมาล่ะสิ”

“พูดบ้าๆน่า!! คนที่ระเบิดเขื่อนคือแกไม่ใช่เหรอสแปนดัม!!!!” คันดะไม่อยากเชื่อว่าสแปนดัมจะพูดอะไรแบบนี้ ทั้งที่เขากับซาเอโกะช่วยมันเอาไว้

โป๊ก “โอ้ย!!” ก้อนหินขนาดเท่าฝ่ามือกระทบเข้ากับหัวของคันดะจนเลือดออก “ยูคุง” ซาเอโกะร้องด้วยความเป็นห่วง

“ไอ้เด็กบ้านี่พูดให้ดีๆนะเว้ย!! คุณสแปนดัมเป็นลูกชายของท่านเศรษฐีจะทำเรื่องแบบนี้ไงกัน!!” ชาวบ้านที่ปาหินบอก

“พวกเราเห็นนะว่าแกไปขโมยไดนาไมท์มาจากที่ก่อสร้างและใช้ระเบิดเขื่อน” สแปนดัมเล่าได้อย่างสมเหตุสมผลเพราะมันเองนี่แหละที่ขโมยออกมา
“ใช่ๆ ฉันก็เห็น” “ฉันด้วย” พวกเพื่อนๆของสแปนดัมที่ทิ้งมันไว้แล้วหนีเอาตัวรอดต่างพูดขึ้นมาสนับสนุนมัน

“อ๋อ! ไอ้พวกนี้เหรอที่ทำให้น้ำท่วมน่ะ” “ไอ้พวกเด็กเปรตเอ้ย!!” “แค่ไม่ให้ข้าวแค่นี้ถึงกับระเบิดเขื่อนเลยเหรอวะ!!?” “เพราะพวกมันพวกเราถึงต้องมาลี้ภัยแบบนี้!!”
เหล่าชาวบ้านต่างรุมกล่าวโทษเด็กที่ไม่มีความผิดทั้ง2

“ไม่ใช่นะ!! เราไม่ได้ทำ!” “เชื่อเถอะค่ะ เราไม่ได้ทำจริงๆ” เด็กทั้ง2ต่างพยายามอธิบายในใจมีคำถาม ทำไมถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ นี้รึคือผลตอบแทนจากการอุตสาห์ใช้ชีวิตอย่างถูกต้องมา5ปีเต็มแม้จะยากจน นี่คือรางวัลของการช่วยผู้อื่นใช่มั้ย???

“หุบปากซะ!!” สแปนไดน์พูดขึ้นมาในมือถือปืนพกอยู่ “ชาวบ้านทุกท่าน เราจะปล่อยให้ไอ้วายร้าย2ตัวที่ทำลายบ้านเราลอยหน้าลอยตาแบบนี้งั้นเหรอ!? เราจะเสี่ยงตายรับพวกมันไว้อีกมั้ย!!?”

“ไม่มีทาง!!!” “ไล่มันไปเลย!!!” “จะไปตายที่ไหนก็ไป!!!!”

“ใช่!!” เมื่อพูดจบสแปนไดน์ก็หยิบปืนออกมาและ ปัง
“โอ้ย!!” กระสุนของมันเฉี่ยวที่แขนซ้ายของซาเอโกะ
“พี่ครับ!!” แม้จะไม่มาก แต่สำหรับเด็ก5ขวบแล้วแผลนั่นจะทำให้เจ็บแขนอย่างรุนแรงไประยะนึงเลย

“ไล่มันออกไป!!!!” “โอ้วววววววววววววววว~~~~~~!!!!!!!!”
สิ้นเสียงของสแปนไดน์ เหล่าชาวเมืองรีบมุ่งไปหา2พี่น้องต่างหยิบไม้กระบองพุ่งเข้ามา บางคนก็หยิบก้อนหินขึ้นมาปาหรือกระทั้งใช้ปืนแบบสแปนไดน์

ยูรีบคว้าตัวซาเอโกะ เด็กชายใช้แรงทั้งหมดที่น่าจะไม่เหลือแล้วของร่างกายที่บาดเจ็บอุ้มพี่สาวหนีเข้าไปในป่าอย่างเร็วไว

“ตามมันไป!! ให้แน่ใจว่ามันจะไม่กลับมาอีก!!!” สแปนไดน์สั่งการ เมื่อเห็นว่าชาวบ้านแห่กันไปไล่เด็กทั้ง2หมดแล้ว เขาจึงเดินมาหาลูกชายของตัวเอง
รูปภาพ
ผัวะ!! เขาต่อยไปที่หน้าของสแปนดัม “ต่อยผมทำไมล่ะพ่อ!!?”
“ไอ้ลูกโง่เอ้ย!! ถ้าแกอยากจะฆ่าพวกมันทำไมไม่มาบอกฉันวะ จะได้ทำให้เนียนกว่านี้” สแปนไดน์ตะคอกใส่ลูกชาย “ถ้าฉันไม่ให้แกไปโกหกพวกชาวบ้านว่าพวกมันเป็นคนระเบิดเขื่อนแล้วความมันแตกขึ้นมาล่ะก็ป่านนี้พวกเราหัวหลุดไปแล้วนะโว้ย!!!!”

“ขอโทษครับ” สแปนดัมก้มหน้าตอบพ่อ
สแปนไดน์พูดต่อด้วยเสียงอันชั่วร้าย “ส่วนไอ้เด็ก2คนนั้น ต้องให้แน่ใจว่าพวกมันจะกลับมาไม่ได้อีกเลย”

ด้าน2พี่น้องที่หนีการตามล่า ก็มาหยุดตรงเชิงผาใกล้น้ำตก
“ไม่ไหว ไม่เหลือทางหนีแล้ว” ระหว่างที่กำลังจนตรอกเชิงผาที่ทั้งคู่ยืนอยู่ก็เกิดทรุดตัวเพราะสายฝน

คันดะคว้ามือขวาของซาเอโกะไว้ได้ส่วนมือขวาของเขาก็จับปลายหินอยู่
เด็กชายพยายามดึงตัวขึ้น เขารีดเอาแรงกายที่หมดเกลี้ยงจากการหนียกตัวขึ้นแต่ทว่า

บึก เท้าของชายคนนึงเหยียบลงที่มือของเด็กน้อย
“ลาขาดนะ ไอ้เด็กจรจัด” สแปนดัมออกแรงยันเท้าลงไปทำให้ปลายหินที่ยูจับอยู่แตกออก

“เหวออออออออออออออออออ~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!!” 2พี่น้องคันดะร่วงลงไปสู่แม่น้ำเบื้องล่าง

ตูมมมมมมมมมม “แค่ก แค่ก พี่ครับ!!” “ยูคุง แค่ก ทางนี้”

คันดะว่ายน้ำพาพี่สาวขึ้นฝั่ง เขาพยุงพี่สาวกึ่งเดินกึ่งลากเท้าพาตัวเองออกจากริมแม่น้ำ 2พี่น้องทิ้งตัวลงนอนหงายหน้า ทั้ง2ต่างไม่ขยับตัวหรือแม้แต่จะพูดกันปล่อยให้หยาดฝนตกลงมากระทบกับร่างกายทั้ง2
หลังจากเงียบไปนาน ยูก็ฝืนตัวลุกขึ้นมา “ไปกันเถอะครับ พี่”
“. . . . . . . . . . . . .”
ไม่มีคำตอบ ซาเอโกะยังคงนอนนิ่งไม่กระดิกกระดิก
“พี่ . . . . . ได้ยินมั้ย?” ยูถามอีกรอบ
“. . . . . . . . . . . . .”
“เราต้อง. . . รีบ. . . ไป”
“. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ที่ไหนล่ะ?” ในที่สุดเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “เราไม่มีที่อยู่แล้วนะ . . . กลับไปที่เมืองก็ไม่ได้ . . . ที่ค่ายฉุกเฉินก็ไม่ได้ . . . . ที่ที่จะไปก็ไม่มีด้วย แล้วจะให้ไปไหนล่ะ”

คำพูดเหล่านี้ทิ่มแทงลงไปที่ใจของยู เพราะเขาก็หาคำตอบนี้ไม่ได้ แต่เขาก็ต้องฝืนพูด
“พี่ครับ . . . . เรานอนอยู่แบบนี้ไม่ได้หรอก”
“. . . ยูคุง . . . . . . . . . . . .พี่ไม่ไหวแล้วล่ะ” ซาเอโกะขยับตัวนอนตะแคง ราวกับเธอไม่อยากให้น้องชายเห็นน้ำใสๆจากตาของเธอซึ่งผสมกับสายฝน
คันดะนิ่งเงียบไปเหมือนเขาทำท่าไม่อยากได้ยินคำพูดนั้น
“ไม่เอาแล้ว . . . พี่ไม่อยาก . . มีชีวิตแล้ว” เด็กสาวพูดออกมาน้ำเสียงเต็มไปด้วยความท้อแท้และสิ้นหวัง

“พี่ต้องไหวสิ เราต้องอยู่ต่อนะ เราต้องอยู่เพื่..”
“ยอมรับเถอะ!! ยูคง!!! . . . . เรามีชีวิตอยู่กันไม่ไหวหรอก!!!!”
ไม่ทันที่คันดะจะพูดว่า “เราต้องอยู่เพื่อหาคำตอบของการที่พวกเราเกิดมา” ซาเอโกะก็พูดออกมาซะก่อน

“คำตอบที่เราต้องการน่ะ มันอยู่ตรงหน้าเราตลอดนี่แหละ” คำพูดของพี่สาวทำให้คันดะนึกไปถึงพวกชาวเมืองที่โห่ไล่พวกเขา

“ไม่มีใคร . . . . . อยากให้เราเกิดมาหรอก” ซาเอโกะฝืนพูดคำพูดที่เธอไม่อยากจะพูดที่สุดออกมา “และพวกเรา . . . ก็รู้กันดีอยู่แล้วด้วย”
“แต่ว่าเรา . . . . . กำลังหลอกตัวเองอยู่นะ . . . . . . . . . . . . . . . เราคิดว่าถ้ามีใครสักคนที่ยอมรับพวกเรา ไม่รังเกียจเรา ก็ทำให้พวกเราคิดว่าควรเกิดมา . . . . . แบบนั้นน่ะ มันคือการโกหกน่ะ”

คันดะยังคงยืนนิ่งหน้าก้มฟังพี่สาวที่นอนตะแคงร้องไห้ สายฝนยิ่งตกหนักเหมือนจงใจถับถม2พี่น้อง

“ในโลกนี่ . . . . . ไม่มีใคร . . อยากให้เราเกิดมาหรอก . . . . . เพราะขนาดพ่อแม่ . . ยังทิ้งพวกเราเลยนี่นา”
สิ้นคำพูดนี้ ซาเอโกะก็ร้องไห้ออกมา เธอร้องเพราะสิ่งเหล่านี้เป็นคำพูดที่เธอคิดไม่อยากให้เป็นจริงมากที่สุด

ส่วนคันดะที่ได้ยินนั้น ขาทั้ง2ที่ฝืนยืนขึ้นมาได้ก็อ่อนแรงทรุดฮวบในทันที ถึงเขาจะใช้2มือยันตัวไม่ให้ล้มลงกับพื้นได้แต่ก็ไม่อาจหยุดน้ำตาที่ทะลักออกมาได้
ทุกคำที่ซาเอโกะพูดคือความจริง ความจริงที่เขาปฏิเสธมาตลอด ความจริงที่ไม่อยากยอมรับ บัดนี้มันออกจากปากของพี่สาวที่เป็นเพียงครอบครัวคนเดียวของเขา

น้ำตาผสมกับหยดฝน ทุกหยาดที่ไหลรินได้พาเอาทุกสิ่งของ2พี่น้องไปจนหมด เวลานี้พวกเขาแทบไม่เหลืออะไรแม้กระทั้งจิตใจที่ย้อยยับของตน

คันดะนึกไปเมื่อ3ปีก่อน(ตอน2ขวบ)หนังสือเล่มนึงที่เขากับซาเอโกะอ่าน
““การมีชีวิตอยู่คือความสุขสูงสุด” มันคืออะไรเหรอพี่?”
“น่าจะแปลว่าถ้ามีชีวิตอยู่ ก็จะได้เจอความสุขยังไงล่ะ”
“งั้นผมจะมีชีวิตอยู่ให้ถึงที่สุดเลย พี่ก็ด้วยนะครับ”
“อืม พี่ก็อยากมีความสุขไปพร้อมกับยูคุงนะ”
“สัญญานะคับ ว่าเราจะอย่ด้วยกันตลอดไป”
“จ๊ะ และเราจะหาคำตอบด้วยว่าเราควรเกิดมานะ”
“อืม”

3ปีให้หลัง ยามนี้คำตอบของคำถามเมื่อวันวานอยู่ต่อหน้า2พี่น้องแล้ว
ทั้งคู่ล้วนเหนื่อยล้าและอ่อนแรง ร่างกายเจ็บปวดเหมือนถูกฉีกออก ใจที่ร้าวรานเหมือนตายทั้งเป็น จำนนต่อความจริงที่อยู่ตรงหน้า

“แค่5ปี” ซาเอโกะพูดทั้งน้ำตา “แค่พวกเรามีชีวิตมา5ปี ก็ต้องโดนขนาดนี้แล้วนะ . . . . . ถ้าดันทุรังอยู่ต่อก็คงต้องเจออะไรที่ยิ่งกว่านี้ . . . ถ้ามีชีวิตอยู่แล้วต้องเจ็บไปเรื่อยๆ สู้ยอมตายซะตอนนี้ดีกว่า”

“พี่ครับ . . . . ผมน่ะ” ในหัวของคันดะ คำพูดนับพันหมื่นที่อยากให้ออกจากปากของเขาคือคำนี้ “. . . . . . . . . . . .อยากมีชีวิตอยู่”
“ผมอยากมีชีวิตอยู่ พี่เองก็ต้องอยู่เหมือนกันนะ” ซาเอโกะหันมามองนองชายของเธอ

“ผมขอสาบาน . . . ต่อให้ถูกทั้งโลกเกลียดชัง!! . . . . . เรา2พี่น้องก็จะมีชีวิตต่อไปให้ดู!!!! พวกเราจะมีชีวิตอยู่อีกยาวๆและจะมีชีวิตอย่างมีความสุขด้วย!!!!” ท่ามกลางสายฝน คันดะ ยู ตะโกนออกมาทั้งน้ำตา สาบานอย่างมุ่งมั่น “และพวกเรา . . . . . จะหาคำตอบจริงๆของการเกิดมาของพวกเราให้ดู!!!! . . . . ผมขอสาบาน”

เมื่อพูดจบยูก็ยื่นมือให้พี่สาวจับ เธอลังเลอยู่พอสมควรแต่ก็ส่งมือให้น้องชายดึงตัวเธอขึ้นมา เพราะเธอเชื่อมั่นในตัวเขา

2วันให้หลัง ถึงจะหนีจากการตามล่าได้แต่ร่างกายของซาเอโกะที่อ่อนแอก็มาถึงที่สุด
รูปภาพ
ตัวของเธอตอนนี้เป็นไข้หนัก คันดะที่ไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดง ครุ่นคิดอยู่นาน จนเมื่อเห็นนักเดินทางคนนึงผ่านมา

“หยุดนะ!!” เด็กชายกระโจนออกจากพุ่มไม้ ในมือกำเศษแก้วชิ้นใหญ่ใช้แทนมีด “ส่งอาหาร . . . และ ยา . .มาซะ”
เลือดไหลออกมาจากมือของเด็กหนุ่ม แต่เขาก็ไม่สน เขาต้องเอาอาหารและยามาให้ซาเอโกะให้ได้

นักเดินทางจ้องมายังเด็กน้อย เขาเป็นนักเดินทางที่แปลกมาก เพราะใส่ชุดสีดำแถบขาว สวมหมวกปีกกว้างแถมยังมีลูกกลมๆสีทองติดปีกอยู่บนหมวกด้วย
รูปภาพ
“โห เป็นโจรที่ตัวเล็กผิดคาดเลยนะเนี่ย” นักเดินทางพูดขึ้นมา “กล้ามากเลยนะ ที่มาปล้นคนที่สูงกว่าแบบนี้”

“หนวกหูน่า!! เอาอาหารกับยามา!!!!” คันดะตะคอกใส่ ตอนนี้เขาถอยไม่ได้แล้ว

“ถ้าส่งให้แล้วจะกินคนเดียวหมดรึเปล่า? หรือ จะเอาไปให้เด็กที่แอบตรงนั้นล่ะ?” นักเดินทางชี้ไปที่ต้นไม้ที่ยูให้ซาเอโกะพิงไว้ “ใครล่ะ เพื่อน? น้องสาว? หรือว่า พี่สาว?”
การที่ชายคนนี้รู้ว่าซาเอโกะอยู่หลังต้นไม้ ทำให้คันดะกังวลมากขึ้น หากว่าชายคนนี้เขาไปทำร้ายเธอล่ะ
“ย้ากกกก~~~~~~!!!!!!!!!!!”ยูไม่รอช้า เขาถือแก้วที่แตกพุ่งไปหานักเดินทาง และ บึก
เขาโดนสันมือกระแทกท้ายทอยเบาๆและล้มลงนอนกับพื้น

นักเดินทางแบกคันดะไว้ที่บ่าก่อนจะเดินเข้าพุ่มไม้ ซาเอโกะที่เห็นน้องชายหมดสติก็พยายามยกแขนอย่างยากลำบาก
“ยูคุง” เธอเอ่ยด้วยเสียงที่อ่อนแรง
“ไม่เป็นไร แค่หลับไปเท่านั้น” นักเดินทางพูด ก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นมาเช่นกัน
pyroman ผ สมาชิก
· #1872
หลังจากที่ถูกทำให้สลบแล้ว ตอนนี้เด็กชายรู้สึกอบอุ่นขึ้น สบายตัวขึ้น รู้สึกเหมือนเขานอนอยู่บนอะไรนุ่มๆที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน และเมื่อลืมตาขึ้นมาเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ใน
รูปภาพ
“ที่นี่มัน?” เด็กชายพึ่งตื่นก็เลยยังมองโดยรอบไม่ชัดนอกจากเหนซาเอโกะนอนอยู่ข้างๆ และหลังตั้งสติได้ว่าถูกซัดที่ท้ายทอย “พี่ครับ!! ตื่นเร็ว!”

“หืม มีอะไรเหรอ?” ซาเอโกะยังสะลึมสะลือ แต่ก็พอรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ป่าที่เธอกับน้องชายแอบอยู่ “ที่นี่!? ที่ไหน!?”

“ไม่รู้เหมือนกัน . . . เอ๋” ยูที่มือสัมผัสกับซาเอโกะก็รู้ถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลง “พี่ครับ ตัวไม่ร้อนแล้วนี่”

ซาเอโกะรีบเอามือแตะหัวตัวเอง ไข้ของเธอหายไปแล้ว หายอย่างปลิดทิ้งเลยด้วย “อ๊ะ ยูคุง ดูที่ตัวพวกเราสิ”
ทั่วร่างกายของ2พี่น้อง ส่วนที่ฟกช้ำ เป็นแผล หรือ ถูกยิง ล้วนมีผ้าพันแผลมาปิด หนำซ้ำเนื้อตัวของทั้ง2ยังสะอาดเหมือนเพิ่งไปอาบน้ำมา

“ไง ตื่นแล้วเหรอ?”
รูปภาพ
ชายปริศนาที่พาตัวพวกเขามา นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือขวาถือแก้วไวน์

คันดะรีบดึงซาเอโกะลงมาจากเตียง พยายามใช้ตัวบังพี่สาวให้ห่างจากชายคนนี้
คันดะค่อยๆขยับพาซาเอโกะไปข้างๆเตาผิง และหยิบเหล็กเขี่ยไฟมาจับเหมือนดาบ เตรียมปกป้องพี่สาวเต็มที หากคนแปลกหน้าพุ่งเข้ามาก็พร้อมลุย

จ๊อกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงๆนึงดังมาจากท้องของเด็กทั้ง2 ยูถึงแม้จะอายแต่ก็ยังคงตั้งท่าไว้มั่น

ชายแปลกหน้าลุกจากเก้าอี้ แต่ไม่ได้ไปหา2พี่น้อง เขาเดินเข้าไปหยิบตะกร้าที่ใส่ของกินไว้เต็มใบ
รูปภาพ
มันใส่อาหารที่2พี่น้องไม่เคยได้กินมาก่อนเต็มไปหมด
ชายแปลกหน้ายื่นให้กับเด็กชาย คันดะรีๆรอๆสักพักก่อนจะคว้าตะกร้าจากมือของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว
โดยไม่มีคำขอบคุณ ยูจูงซาเอโกะไปที่มุมห้อง เด็กชายหยิบขนมปัง แฮม เบคอนย่าง ไก่ทอด7-8ชิ้นและอาหารกว่าครึ่งให้พี่สาวก่อน ส่วนตนเองก็รีบเอาอาหารใส่ปากอย่างเร็วที่สุด ซาเอโกะเองก็เหมือนกันถึงจะค่อยๆเคี้ยวแต่เธอก็เร่งกินให้มากที่สุดแต่ก็ยังไม่ลืมสังเกตว่าน้องชายรีบกินมากไปเธอจึงส่งน้ำในตะกร้าให้เขา

2พี่น้องทานอาหารในตะกร้าอย่างรวดเร็วและเงียบเฉียบ โดยมีชายแปลกหน้าจ้องอย่างงง

ในระหว่างที่รสชาติของอาหารที่สัมผัสจากลิ้นลงสู่ท้อง ขณะที่ทาน น้ำใสๆก็ไหลออกมาจากดวงตาของพี่น้องคันดะ แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากความทุกข์หรือแค้น
มันคือความสุข ความสุขที่ได้อยู่ในห้องแบบนี้ ความสุขที่ตนได้ทานอาหารอร่อยๆนี่ ความสุขที่พวกตนคิดถูกว่าถ้ายังมีชีวิตย่อมเจอกับสิ่งดีๆแน่นอน

ระหว่างที่2พี่น้องกินอาหารทั้งน้ำตา ชายแปลกหน้าก็ถามว่า “อร่อยใช่มั้ยล่ะ?”
ทั้ง2พยักหน้าตอบขณะน้ำตานองหน้า ชายลึกลับจิบไวน์1อึกและยิ้มให้2พี่น้อง

มีต่อจ้า
ป.ล. ท่านนายพลจะว่าไหมครับถ้าตอนจบผมอยากให้ท่านกับผบ.รอนเมล ช่วยตั้งสถานเลี้ยงเด็กจรจัดขึ้นมาเพื่อไม่ให้มีเด็กแบบพี่น้องคู่นี้อีก
nazzga สมาชิก
· #1873
^
ตอนไหนครับพี่น้องครับ
pyroman ผ สมาชิก
· #1874
^
จบภาคนี่ครับ
general juladis สมาชิก
· #1875
ได้ ครับ แต่ ผม ยังคงอยู่ในทะเล เหมือนเดิืม
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1876
ต่อนะครับ

หลังจาการระบาดของ T-Virus จบลง กองทัพของสหรัฐก็ได้เข้ามารับช่วงต่อในการช่วยเหลือผู้ประสบภัย

ดูเหมือนว่าความสงบจะมาเยือน.......สักพัก

สถานพยาบาลตรงศูนย์ผู้อพยพ บริเวณท่าเรือแมนฮัตตัน

เซทในสภาพที่ใส่เฝือกที่แขนซ้ายและพันผ้าพันแผลทั้งตัว นั่งเก็กซิมอยู่ริมทางเดินท่ามกลางความวุนว่ายภายในศูนย์ผู้อพยพบนไหล่ของเขามีดาบประจำกายพาดเอาไว้
เซทถอนหายใจออกมาพร้อมกับครุ่นคิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตลอดสองวันนี้ และเขาคงจะนั่งเซ็งไปอีกสักพัก ถ้าเดดพูลไม่เดินเข้ามาหาเขาซะก่อน

เดดพูล: โย่ว! เซทสภาพของนายดูไม่จืดเลยเนอะ จะว่าไปก็ไม่ใช่ไม่จืดสิ ต้องบอกว่านายดูเหมือนกับนายตอนที่มาเจอกันที่เกาะโฮไรเลยว่ะ เข้าใจป่ะ! ว่าแต่ชั้นของนั่งด้วยได้ป่ะ

เซท: ........เอาสิ

เดดพูลนั่งลงข้างๆ จากนั้นก็หยิบบัวริโต้ชิ้นโตมากัดไปคำหนึ่ง

เดดพูล: อะอุบอ่าอูอี็อายไอแอ้วใอ้อ่ะ?

เซท: เคี้ยวก่อนกลืนซิโว้ยไอ้สลัดผัก

เดดพูล: เฮื้อก! ฮ่า ฟู่! เออนี่! ได้ข่าวว่ามาว่าเจ้าจูดี้ตายแล้วใช่ป่ะ?

เซท: เออ

เดดพูล: น่าเสียดายนะ….เจ้านั่นยังไม่ได้จ่ายเงินให้พวกเราเลย รู้งี้ชั้นรับข้อเสนอของเจ้าริบบ้อลจะดีกว่า

เซท: นายยังคิดไอ้เรื่องภารกิจนั้นอยู่อีกเหรอ? มันจบไปแล้วนะเว้ย! แล้วคนตายทั้งคนนายไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?

เดดพูล: เฮ้ยๆ ไม่เอาน่า ทำตัวอ่อนไหวเป็นเด็กๆไปได้! อาชีพของพวกเราน่ะมันต้องเกี่ยวข้องกับความตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? วันดีคืนดีนายอาจจะโดนจ้างให้ไปฆ่าแม่นายเพื่อแลกกับเงินก้อนโตก็ได้นา

เซท: ตรูไม่มีแม่เว้ย!

แต่คนเขียนมีนะขรับ

เดดพูล: (มองที่ประโยคข้างบน) แล้วไอ้คนเขียนจะเขียนไปทำเพื่อ อ้อใช่! ต่อเลยล่ะกัน! ไอ้เรื่องจูดี้ตายน่ะ นายจะเอามาคิดทำไมว้า รู้อะไรมั้ย? ถ้าเดี๋ยวแฟนๆ เรียกร้อง เดี๋ยวเจ้าจูดี้มันก็กลับมาในสภาพมนุษย์ดัดแปลง หรือไม่ก็ขับหุ่นรบเสปซมารีนเดร็ดนอร์จกลับมาเองล่ะ ดูอย่างกัปตันอเมริกาดิ! เจ้านั่นถูกยิงซะเดี้ยง มันยังกลับมาเดินนวดนาดอยู่เลย! นี่ยังไม่นับไอ้บัคกี้คู่เกย์มันอีกนะ!

เซท: ….........มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่มั้ย?

เดดพูล: อะไรแว้!! ปกตินายต้องเป็นฝ่ายตบมุขไม่ใช่เหรอฟ่ะ! คำพูดอะไรสักอย่างเช่น “อย่าเอาสเปซมารีนมาคลอสโอเวอร์สิว้อย!” หรือไม่ก็ “กัปตันอเมริกามาเกี่ยวอะไรด้วยฟ่ะ!” อะไรแบบนี้น่ะ

เซท: …..............................................

เดดพูล: ไม่ตอบอะไรสักคำเลยเหรอ! วันนี้นายทำตัวน่าเบื่อมากเลยรู้มั้ย! ตามใจนาย! ชั้นไม่ขอเอี่ยวด้วยแล้ว! ไปหาอะไรทานดีกว่า!

เดดพูลลุกออกจากที่นั่งเดินออกไป ขณะนั้นเขาก็ได้เดินสวนกับหญิงสาวนางหนึ่งที่มาเห็นเหตุการณ์

หญิงสาว: ขอโทษนะคะ คือว่า….เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?

เดดพูล: หา? เกิดอะไรขึ้น อ้อ! พอดีเจ้าเพื่อนอีโมของชั้นนะซี่ มันนั่งซึมกระทือมาเกือบครึ่งวันแล้ว! เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบเลย สงสัยว่าจะยังซึมเรื่องแฟนโดนอุ้มไปน่ะ!

เซท: ได้ยินนะเว้ย!

หญิงสาว: แฟนหรือคะ?

เดดพูล: ช่าย! ไม่ใช่แค่นั้นนะ! นายพลจูดี้ที่ร่วมรบกันมาจนถึงตอนนี้เด๊ดสะมอเร่ไปแล้วด้วย! ไม่รู้จะซึมอะไรกันนักกันหนา! ทั้งๆที่ตอนแรกเจ้านั่นถูกจ้างมาให้มาฆ่าเจ้าจูดี้ด้วยซ้ำ!

หญิงสาว: ขอดิชั้นไปคุยกับเขาหน่อยจะได้มั้ยคะ?

เดดพูล: หา? เอาจริงเดะ! อย่าเลยน่า! นอกจากแฟนสาวผู้ดี๊ผู้ดีของมันแล้ว เจ้านั่นแทบจะไม่แลใครเลยล่ะ อ้อ! ชั้นว่ามันแอบไปสไลด์กับดาบของตัวเองด้วยล่ะ

หญิงสาวไม่สนใจคำพูดของเดดพูล เธอเดินตรงเข้าไปหาเซทซึ่งกำลังนั่งซึมอยู่

เซท: กลับไปซะ! อย่างที่เจ้าบ้านั่นพูดชั้นมันก็แค่คนบ้าชอบสไลด์ดาบที่ปกป้องใครไม่ได้เลยสักคนขอชั้นอยู่เงียบๆคนเดียวเถอะ

หญิงสาว: ทำตัวแบบนี้ไม่สมกับเป็นคุณเลยนะคะ! คุณเซท

เซทสะดุดกับพูดของหญิงสาว เขาเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ แล้วก็พบกับ...........

รูปภาพ

เซท: เซซิเลีย!!!

เดดพูล: หา!? ยัดคุณหนูหัวเกลียวสว่านเดสหวางั้นเหรอ!? ไหน! ไหน! อยู่ไหนวะ!

เซท: ก็ยืนข้างๆ แกนี่ไงเล่า

เดดพูล: หา? ยัยนี้งั้นเหรอ!! แล้วชั้นจะไปรู้ได้ยังไงล่ะวะ! ก็ไอ้คนเขียนดันเรียกเจ้าหล่อนว่า “หญิงสาว” ชั้นก็นึกว่าเป็นตัวประกอบน่ะสิเว้ย!

นายตาไม่ดีเองมากกว่ามั้ง?

เดดพูล: หุปปากไปเลยไอ้คนเขียน! ถ้าเกิดเป็นมังงะล่ะก็ยัยเดสหวานั่นยังไงก็ถมดำอยู่ดีนั่นล่ะแล้วชั้นจะไปรู้ได้ยังไงกันเล่า!

เซท: เซซิ…..คุณเซซิเลีย ทำไมถึง....ก็ตอนนั้น.....

เซซิเลีย: คุณคิดว่าดิชั้นเป็นใครกันล่ะคะ ดิชั้นคือ “เซซิเลีย อัลคอร์ต” หัวกะทิชั้นแนวหน้าเชียวนะคะ! เรื่องหนีออกมาดิชั้นทำได้สบายมาค่ะ

ความจริงเฟรดดี้เป็นคนพาเธอกลับมาล่ะ

เดดพูล: (ดูข้อความข้างบน) อ๋อ! เป็นอย่างนี้นี่เอง

เซท: เฮ้ย! อย่าเล่นนอกบทจะได้มั้ยฟ่ะ!

เซทยืนอยู่ตรงหน้าเซซิเลีย แล้วทั้งสองก็เงียบไปพักนึง

เซท: เอ่อ…..รอดกลับมาได้ก็ดีแล้วล่ะนะ ชั้นเป็นห่วงเธอแทบแย่.....เลยล่ะ

เดดพูล: ตอนที่หล่อนโดนอุ้มไปน่ะ เจ้านั่นถึงกับคลั่งเลยล่ะ! (หัวเราะ)

เซท: อย่ามาขัดจังหวะจะได้มั้ยฟ่ะ!

เซซิเลีย: คุณเซท….คุณเป็นห่วงดิชั้น จริงๆหรือคะ?

เซท: อา…เป็นห่วงมาเลยล่ะ

เซซิเลีย: !!(ตื่นเต้น)

เซท: ถ้าเกิดครอบครัวคนสำคัญของชั้นเป็นอะไรไป ชั้นคงจะไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ
เซซิเลีย: (หงอย)แค่นั้นเองงั้นหรือคะ T-T

เซท: เอ๋? แล้ว....มันยังมีอะไรมากกว่านี้อีกเหรอ?

เดดพูล: นายนี่มันโง่เป็นบ้า

เซท: หา?

ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร โทนี่ สตาร์ค ก็ได้เดินมาหาทั้งสามคน

เดดพูล: ว่ายังไงไอร่อนแมน! สบายดีบ่?

เซท: มีอะไรหรือ โทนี่ สตาร์ค

ไอร่อนแมน: เซท ผบ.นิค ฟูรี่มีเรื่องจะคุยกับนายและพรรคพวกของนาย ตามชั้นมา

ปล. หลังจากฉากนี้จะเริ่มบทใหม่แล้วนะครับ
ปล.2 ผมจะคั่นรายการด้วยซิทคอมของดร.ดูม(และสหายนักวิทยาศาสตร์จอมเพี้ยน)ก่อนนะครับ
ปล.3 มีใครช่วยสอนทำตัวอักษรหน้า และใส่สีจะได้มั้ยครับ?
pyroman ผ สมาชิก
· #1877
คุณzetหรือคุณnazzga ขอที่ตั้งของฐานอัมเบร่าในญี่ปุ่นด้วยครับ
ป.ล. บทใกล้เสร็จแล้ว
zetsubou-samurai สมาชิก
· #1878
อีกเรื่องหนึ่ง

ดร.ไวลี่มีบทในเรื่องแล้วใช่มั้ยครับ? ถ้ามีเขาอยู่ฝ่ายไหนและมีบทอะไรครับ?

คุณไพโรครับ เรื่องฐานที่มั่นสาขาย่อยตามสบายเลยครับ

ปล.ผมขอเอา คันอู และจตุรเทพอีกสามคนมาร่วมด้วยจะได้มั้ยครับ?
v
v
v
v
v
v
pyroman ผ สมาชิก
· #1879
เชิญครับ
general juladis สมาชิก
· #1880
ต่อจาก เซท

และเมื่อการต่อสู้จบลง เฮลิคอปเตอร์ ของ นิโคไล ก็มาถึงพอดี

นิโคไล เอาล่ะ ซานย่า หนู อยู่บนนี้นะเดี๋ยว พี่จะลงไปเอง

ซานย่า หนูจะไปด้วย หนูจะไปรับคุณอาของหนู ......

นิโคไล อืม งั้นไปกัน....

...และเมื่อซานย่าเดินตรงไป ก็เจอพวกของเซทและ ไอร่อนแมน...ทุกคนต่างเดินหลีกทางให้....และเด็กสาวก็เดินตรงไปที่ร่างอันไร้วิญญาณของชายหนุ่ม....ซึ่งทุกคนคาดว่าเด็กสาวจะร้องไห้...แต่ทุกคนคิดผิด..เด็กสาวกอดที่ร่างนั้นแล้วพูด......

ซานย่า ขอบคุณนะค่ะ สำหรับ 2 เดือนที่คอยดูแลหนูตลอด....คุณอาขากลับบ้านกันนะคะ.....

...เด็กสาวเช็ดเลือดที่ปากของชายหนุ่ม.....

.....ในอีกโลกของวิญญาณ.......

???? ที่รัก......ที่รักค่ะ.....ตื่นได้แล้ว....

gr. juladis เสียงนี่หรือว่า....(ลืมตา)....อิซาร่า...

อิซาร่า ที่รัก.....(ยิ้ม)..

gr. juladis อิซาร่า!!!!!....ที่รักผมคิดถึงคุณ!!!!!!(กอด)

อิซาร่า เหมือนวันแรกที่เราเจอกันเลยใช่ไหม........แม้นี่จะเป็น..โลกหลังความตาย..เราสองคนก็ยังได้เจอกัน....

gr. juladis ที่รักนานแค่ไหนแล้วนะ....

อิซาร่า อะไรหรอค่ะ....ที่ว่านาน

gr. juladis นานแค่ไหนนะที่เราสองคนไม่ได้อยู่ด้วยกัน

อิซาร่า ...... 5 ปี ค่ะ....ชั้นขอโทษที่วันนั้นไม่อาจร่วมชีวิตกับคุณได้อีก

gr. juladis ไม่ใช่ความผิดคุณหรอก......เรื่องวันนั้นน่ะ....

อิซาร่า ค่ะ....(ยิ้ม)...อืม..เด็กคนนั้น น่ารักนะ....

gr. juladis เด็กที่ไหนหรอ

อิซาร่า นี่แน่ะ(หยิก)...ทำเป็นลืมนะคุณ..แม่สาวชาวรัสเซีย(ซานย่า)คนนั้นน่ะ

gr. juladis ฮ่าๆๆๆ....ซานย่า..น่ะหรอ...ที่รักผมมีคุณแล้วนี่...

อิซาร่า คุณนี่ไม่เปลี่ยนจริงๆ......เด็กคนนั้นรักคุณมากนะ...แล้วคุณจะทิ้งเธอไว้แบบนี้หรอ....

gr. juladis .......อิซาร่า.......

อีกด้านโลกความจริง บนเรือ มุซาชิ (ห้องพยาบาล)

นิโคไล เอาจริงหรอนี่

ซานย่า หนูทำตามความเชื่อหนู.....คุณอาต้องกลับมา...

โซป นี่ไม่ใช่หนังนะ สาวน้อย คนตายแล้วจะฟื้นขึ้นมาน่ะ

โกส นายอย่าไปพูดแบบนั้นสิ.....ให้เด็กเค้าอยู่ตรงนี้กับ อา ของเค้าเถอะพวกเราไปที่ห้องเถอะ

กัปตันไพรซ์ ไปเถอะโซป....

โซป ครับ!!!!!!

.....ปึ้งงงงงงงง....

ซานย่า ......คุณอา...เอ๊ะ!!!!!....สร้อยนี่อะไรน่ะ (หยิบจากคอ)...เอ๋.....ล็อกเก็ตนี่

รูปภาพ

.......เมื่อเด็กสาวเปิดดูก็พบรูปของ ชายที่อยู่ด้านนึ่ง และหญิงอีกด้าน....

ซานย่า คนนี้น่ะหรอ ภรรยา ที่คุณอาพูดถึง........อิซาร่า...

อีกด้านโลกวิญญาณ

อิซาร่า ที่รักฉันอยากจะขออะไรอย่างนึ่งได้ไหมค่ะ......

gr. juladis จะให้ผมกลับไปอย่างนั้นสินะ.......

อิซาร่า .......ที่รัก......

gr. juladis ...ผมรู้....(ยิ้ม)...อืมมม ที่รัก...เรื่องวันนั้นเมื่อ 5 ปีก่อน ผมขอโทษนะ......

อิซาร่า ค่ะ ฉันยกโทษให้คุณ เสมอค่ะ

gr. juladis ....จุ๊บ...

....หญิงสาวได้หลับตาพริ้มร่างกายอ่อนระทวย...ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง...เมื่อเธอได้สัมผัสกับจุมพิศที่เธอได้รับจากชายหนุ่ม...ที่ครั้งหนึ่งคือสามีของเธอ.....และชายหนุ่มก็ถอนจูบอย่างช้าๆ...

อิซาร่า ที่รัก.....

gr. juladis ผมต้องไปแล้วนะ...อิซาร่า...

อิซาร่า ค่ะ..โชคดีนะ....

รูปภาพ

gr. juladis อืม.....ลาก่อนนะ...ที่รัก..ซักวันเราคงจะได้พบกันอีก ซักวันผมจะกลับมาหาคุณ

อิซาร่า ลาก่อนค่ะ......

............

ห้องพยาบาล

gr. juladis ......ฮาห์!!!!!!!!..........

ซานย่า ....ว้ายยยย!!!!!!!.....คุณอา....

gr. juladis ซานย่า!!!!!!! นี่ อากลับมาแล้ว!!!!

ซานย่า คะ.คะ..คุณ อา!!!!!!....ฮึก..ฮึก...ฮือๆๆๆๆๆๆ...หนูมั่นใจว่าคุณอา ต้องกลับ มา!!!!....คุณอา!!!...

gr. juladis จ้า....ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง โอ๋ๆๆๆ...ไม่ร้อง (กอดและลูบหัว)......เราเหนื่อยมาเยอะแล้ว...ไปพักซะเถอะ....เข้มแข็งไว้สิ เด็กน้อยยย...

ซานย่า ฮึก...ฮึก...ค่ะ

gr. juladis (ลงจากเตียง)....

.......โครมมมมมมมมมม..........

gr. juladis !!!!!!!!! อะไรกันเนี่ย

กัปตันไพรซ์ ท่านนายพล!!!!!!!

โซป นายพล จูลาดิส จริงๆด้วย

โกส ไม่ใช่ตัวปลอม รอยกระสุนกับรอยแท่งเหล็ก ยังอยู่ แถมรอยเลือด

gr. juladis เป็นอะไรกัน ทำหน้า เป็นคนเห็นผีัไปได้....แล้วพวกคุณมาดูอะไรผมจะเปลี่ยนเสื้อ!!!!!!

ซานย่า ฮิๆๆ.....หนูไปก่อนนะค่ะ...

ยูริ เอิ่ม.......ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง จริงๆ

5 นาที ผ่านไป

บนสะพานเรือ

คาซึรากิ(รองกัปตัน) เอาล่ะภารกิจ เสร็จสิ้น เราจะขอเทียบท่าที่ นอร์ฟลอค์

???? ก็ดีเหมือนกันนะ

คาซึรากิ นายเป็น....อะอึ๋ย....

โยเนคุระ (ลุกขึ้น)...เรดาห์พร้อมครับ..(ทะเบ๊ะ)

มิโซคุจิ (ลุกขึ้น)...ระบบอาวุธทั้งหมดพร้อมครับ!!!!! (ทะเบ๊ะ)

โอกุริ(ต้นหน)....ป้อนข้อมูลพิกัดเส้นทางทั้งหมดพร้อมครับ (ทะเบ๊ะ)

คาซึรากิ ผม พลเรือตรี นากามะ คาซึรากิ ขออนุญาตคืนตำแหน่งผู้บัญชาการกองเรือสหพันธ์ให้ท่านครับ นายพล จูลาดิส

gr. juladis อืมมม...เอาล่ะ ชักธงบัญชาการขึ้น....เซ็ทระบบเดินทาง

ทั้งหมด ครับผม!!!!!!.......

คาซาริ(พลสื่อสาร) ท่านครับการสื่อสารไปยังเรือทั้งหมดต่อเสร็จแล้วครับ

gr. juladis (หยิบไมค์)....นี่นายพล จูลาดิส .....จัดขบวนเรือ 3 แถวตอนลึก.......เตรียมตัวรับผู้รอดชีวิต จากเรือลาดตระเวน ที่รับผู้อพยพมาเร็วเข้า!!!!!

คาซาริ ท่านครับผมว่า ตอนนี้หลายคนบนเรืออยากได้ยินเสียงท่านนะครับ

.....(แต่สิ่งที่คาซาริลืมคือเข้าเผลอเปิดสัญญาณทำให้วิทยุบนฝั่งที่ศูนย์อพยพบนฝั่งได้ยินด้วย).......

gr. juladis ตกลง (หยิบไมค์) นี่พลเรือเอก จูลาดิส ฮันเซลเลอร์ ผู้บัญชาการกองเรือสหพันธ์ พูด ผมกลับมาบัญชาการกองเรืออีกครั้งและก็ขอขอบคุณที่ทุกคนเป็นห่วง......และผมอยากขอบคุณ...ทุกคน ไม่ว่า จะเป็น คุณ ปีเตอร์ เซท เดดพลู ทีมเทรก ฟรอช์ 141 คุณ โทนี สตาร์ค.......และอีกหลายคนที่ผมไม่ได้เอ่ยชื่อ ถ้าไม่มีพวกคุณ ภารกิจของผมคงไม่สำเร็จ....ขอบคุณทุกท่าน....นายทหารกล้าแห่งกองทัพเรือญี่ปุ่น

...เฮ้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!................

....และเสียงหวูดเรือก็ดังไปทั่วอ่าวแมนฮัตตัน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรือที่ติดธงพระอาทิตย์ทุกลำ.......

gr. juladis ....ทุกคนพร้อมกันแล้ว.....เอาล่ะอุ่นเครื่องเรือกันหน่อย.....เปิดเตาปฏิกรณ์ 1-2 ปิดมา มาตั้งนาน ทำให้มันร้อนหน่อย.....

โอกุริ ครับผม!!!!!!

gr. juladis (เดินไปด้านนอกของสะพานเรือ)......เราคงต้องบอกลาที่นี่ แล้วสินะ เอาล่ะ นอร์ฟลอค เราจะไปหาแล้วนะ

คาซึราิกิ ท่านครับระบบเครื่องยนต์ และการจัดขบวนเรือพร้อมรอคำสั่ง ครับ

gr. juladis เดินเรือ 3/4 เส้นทาง 563.200 นอร์ฟลอค

คาซึรากิ ครับผม!!!!!!

gr. juladis ลาก่อนนะ แมนฮัตตัน

....และกองเรือสหพันธ์ก็เริ่มการเดินทางอีกครั้งพร้อมกับแสงอาทิตย์ ยามเช้าที่แมนฮัตตัน.......

ปล. ผมกลับมาแล้ว...