ไฟล์ภาพไม่พร้อมใช้งาน

"วันนี้ก็ขอตัวก่อนนะคะ"
"โอ้ เหนื่อยหน่อยนะ"
"ไม่หรอกค่ะ ชั้นต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณพี่"
"แล้วได้ลองคุยกับซาโอริซังแล้ว รู้สึกเป็นไงบ้างล่ะ"
"ซาโอริซังเค้าใจดี เป็นคนดีมากๆเลยค่ะ"
"ชั้นเข้าใจเหตุผลที่ทั้งคุณพี่แล้วก็คิริโนะเชื่อใจคุณซาโอริแล้วล่ะค่ะ แต่ว่า..."
"แต่ว่า?"
"ยังไงก็ยังไม่เข้าใจ งานอดิเรกโอตาคุของคิริโนะอยู่ดีล่ะค่ะ ถึงจะบอกว่าเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี"
"งั้นเหรอ แต่ยังเธอก็พยายามทำได้ดีแล้วล่ะน่า "
"คือว่า คุณพี่คะ"
"หืม"
"ไว้มาปริกษาคุณพี่อีกได้มั้ยคะ"
"โอ้ ได้สิ มาเมื่อไหร่ได้เสมอเลย"
จริงนะคะ"
"โอ้ จริงสิ ยังไงลองได้ช่วยเธอไปแล้วก็ต้องให้ตลอดลอดฝั่งล่ะนะ "
".................แล้วก็เพราะชั้นชอบเธอด้วยล่ะนะ"
".............................ชั้นไปก่อนนะคะ"
".....................เอ๊ะ วันนี้ปฎิกริยาแปลกไป ไม่เหมือนทุกทีแฮะ "


"หืม อายาเสะโทรมาแฮะ"
"โอ้ ว่าไงอายาเสะ"
"งานคอมิคเกะหน้าร้อน คืออะไรคะ คุณพี่"
แปลกแฮะ อยู่ดีๆก็พูดเรื่อง คอมิเกะหน้าร้อนขึ้นมา
"อ้อ เมื่อหน้าร้อนปีก่อน ตอนที่เธอทะเลาะกับคิริโนะตอนนั้นน่ะ เรากำลังกลับจากงานคอมิคเกะน่ะ"
"อายาเสะ ลองไปงานคอมิเกะหน้าร้อนกันดูมั้ยล่ะ"
"เอ๋"
"สำหรับคนที่เคยไปมาแล้วอย่างชั้น ก็ขอบอกไว้เลยว่า มันทั้งร้อน ทั้งเหนื่อย ไม่มีอะไรดีเลยซักนิด แต่สำหรับเธอมันอาจจะสนุกก็ได้"
ถ้าลองพาไปงานคอมิเกะอาจจะรักษาโรคเกลียดโอตาคุของอายาเสะได้ เหรือผลลัพท์อาจจะออกมากลับกันก็ได้เหมิอนกัน
"ว่าไง อายาเสะ"
"จะดีเหรอคะ คุณพี่เป็นเด็กเตรียมเอนท์ อาจจะกำลังยุ่งอยู่ก็ได้"
"โอ้ ไม่เป็นไรๆ ผลการเรียนชั้นก็พอถูๆไถๆไปได้ล่ะนะ"
"งั้น...ก็ฝากด้วยนะคะ คุณพี่"
"ตัดสินใจได้แล้วสินะ อ้อ จะให้เรียกซาโอริไปด้วยมั้ยล่ะ อาจจะให้ยัยนั่นช่วยแนะนำอะไรได้ด้วยนะ"
เอ่อ..คือว่า..ถ้าเป็นไปได้ อยากจะไปกับคุณพี่แค่สองคนน่ะค่ะ"
"งั้นเหรอ...ไปกันแค่สองคนสินะ..."
"ค่ะ ฝากด้วยนะคะ คุณพี่"
แล้วก็ถึงวันงาน
"เอ๋ นี่ก็ไม่ใช่ เวลาไปทำงาน หรือเวลากลับบ้าน แท้ๆ แต่ทำไมคนถึงได้เยอะแบบนี้ล่ะคะ"
"ทุกคนก็มีจุดมุ่งหมายเดียวกับเราไงล่ะ"
"เอ๋ ทุกคนเลยเหรอคะ"
"อ้อ บอกไว้ก่อนเลยนะ ที่งานน่ะยิ่งกว่านี้อีก"
"หวา"
"ชักเริ่มกลัวแล้วสินะ"
"มะ..ไม่ค่ะ ไม่กลัวเลยซักนิด"
"ฮะๆ แต่จะว่าไป รู้สึกว่าช่วงนี้จะไปไหนมาไหนกับเธอบ่อยแฮะ"
"เอ๋ อะไรเหรอคะคุณพี่"
"เปล่าๆไม่มีอะไร"
"........................................"
"......................................"
".................................................."
"..........................................................."
"ว้าย คุณพี่คะ"
"ห่ะ อะไร"
"ยังจะมาอะไรอีก อยู่ในที่แบบนี้ยังจะทำแบบนี้ได้อีกนะคะ"
"ทำอะไรเล่า"
"ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นเนียนเลย เมื่อกี้คุณพี่จับก้นสินะคะ"
"ไม่ได้จับเฟ้ย"
"อย่ามาโกหกนะคะคุณพี่ คนร้ายนอกจากคุณพี่แล้วยังจะมีใครอีกล่ะคะ"
"คนเต็มรถไฟอย่ามาพูดชุ่ยๆนะเฟ้ย เธอจะทำลายชีวิตชั้นรึไง"
"กะ..ก็ ว้าย อีกแล้วนะ"
"ก็บอกว่าไม่ใช่ชั้นไงเฟ้ย"
"ถ้ายังไม่เลิก ชั้นจะแจ้งความนะคะ"
คุณผู้หญิง "ขอโทษนะคะ คุณคนนั้นน่ะ"
"แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกก ผมเปล่านะ ผมไม่ได้ทำ ผมบริสุทธิน้าาาาาาาา "
"ขอโทษนะคะ ที่ลูกของชั้นไปทำความเดือดให้แฟนคุณน่ะคะ"
"เอ๋"
"ห๊ะ"
".................................."
"อะไรกัน เป็นแบบนั้นเองเหรอคะ ฮะๆๆๆ
"เฮ้อ"
"หายโกรธรึยังคะ คุณพี่"
"เปล่านี่ ไม่ได้โกรธซะหน่อย"
"เฮ้อ อะไรกัน ชั้นเนี่ยเป้นคนที่ไม่มีความน่าเชื่อถึง ไม่มีคนเชื่อใจถึงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย มันน่าน้อยใจซะจริงๆเลยน้า"
"เอ่าน่า อย่าน้อยใจไปเลยนะคะ เอางี้ละกัน เดี๋ยวชั้นเลี้ยงน้ำคุณพี่เองนะคะ"
"นี่เธอเห็นชั้นเป็นเด็กเหรอฟระ"
"โห แถวยาวจังเลยนะคะ อย่าบอกนะว่านี่เค้าต่อแถวเข้างานกันน่ะค่ะ"
"โอ้ ใช่แล้ว"
"เอ๋ ทุกคนเลยเหรอคะ"
"โอ้"
"เฮ้อ"
เมื่อปีก่อนชั้นก็รู้สึกเหมือนกับเธอนั่นล่ะ
"เอาล่ะ ไปกันเถอะ"


"ว้ายย อะไรคะเนี่ย"
"ชาสุตรพิเศษของมานามิน่ะ กินเย็นๆก็อร่อยนะ"
"ขอบคุณมากค่ะ โธ่ อย่าเอามาแตะต้นคอกันอย่างนี้สิคะ ตกใจหมด"
"ฮะๆ ขอโทษๆ"
"เตรียมพร้อมดีจังเลยนะคะ"
"ปีนี้มางานเป้นครั้งที่2 น่ะ"
"ปีที่แล้ว คิริโนะก็มาต่อแถวอย่างนี้เหมือนกันเหรอคะ"
"อิ้อ เอาเครื่องเกมมือถือมาเล่นกกับเพื่อน แล้วก็บ่นร้อน บ่นนู่นบ่นนี่ไปเรื่อยน่ะ"
"เครื่องเกมมือถือ นี่มสันอะไรเหรอคะ"
ผมหยิงเครื่อง PSP GodEater Bust ออกมา ยิ่นให้อายาเสะ
"เนี่ย แบบนี้ล่ะ ลองเล่นดูมั้ย"
"เอ๋"
"เกมนี้คิริโนะก็กำลังเล่นอยู่ อายาเสะเล่นเกมนี้แล้วก็จะได้ไปเล่นกับคิริโนะได้ด้วยไงล่ะ"
"งั้นก็ขอลองเล่นดูหน่อยนะคะ"
ในที่สุดก็เข้ามาได้ซักทีนะคะ ข้างในนี้ก็ร้อนสุดๆไปเลย "
"งันพักซักหน่อยมั้ยล่ะ ยืนต่อแถวมานานๆ คงจะเหนี่อยแย่"
"ไม่เป้นไรค่ะ สบายมาก"
"เหรอ งั้นก็ไปกันเถอะ เดินตามมาอย่าให้หลงละกัน "
"ค่ะๆ"
"ว้าย"
"เป็นไรมั้ย"
"มะ..ไม่เป้นไรค่ะ"
"เอ้า"
"เอ่"
"จับมือไงเล่า จับมือ"
"ไม่เอาค่ะ"
"ไม่เห็นต้องปฎิเสธเสียงดังขนาดนั้นเลยนี่นา"
"ก็มันน่ารังเกียจนี่คะ ที่มือมีเหงื่อออกเต็มไปหมด"
"อะๆ งั้นก็จับชายเสื้อเดินตามมาละกัน ปีที่แล้ว คิริโนะก็ทำแบบนี้เหมือนกัน"
"อย่างนี้เหรอคะ"
"อื้อ"
พวกผมเริ่มเดินไปทางฮอล4ของตึกฝั่งตะวันออก เป็นที่กว้างที่มีเซอร์เคิลโดจินต่างๆตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
"ที่นี่ล่ะ ที่ที่เค้าตั้งบูทขายหนังสือทำมือกัน เป็นเมนหลักของงานคอมิเกะหน้าร้อนนี้เลยล่ะ"
"ชั้นเองก็พอรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกหนังสือทำมืออยู่บ้างเหมือนกัน..หรือว่า..บนโต๊ะนั่นทั้งหมด"
"อื้อ เป็นหนังสือทำมือทั้งหมดเลย"
"โห สุดยอดเลยค่ะ"
"ใช่มั้ยล่ะ ที่ซาโอริบกว่าเป็นงานเทศกาลที่ทุกคนจะเอาของที่ตัวเองทำมาขายกันไงล่ะ"
"แล้วนั่น....มีหนังสือ เมลูลู ที่คิริโนะชอบด้วยรึเปล่าหคะ?"
"น่าจะมีมั้ง ลองเดินไปดูมั้ยล่ะ"
"เออ คือว่า เมื่อกี้ชั้นพึ่งนึกได้ คิริโนะเองก็มางานนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ"
"เอ ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ไม่ได้ถามยัยพวกนั้นไว้ด้วย แต่ก็คงมาล่ะมั้ง"
"งั้นก็แย่ล่ะสิคะคุณพี่"
"เฮ่ย ไม่เป็นไรน่า คนออกจะเยอะแยะ คงไม่เจอกันได้ง่ายๆหรอกน่า"

(เสียงคิริโนะ)""เอาล่ะ เดินวนเซอร์เคิลตรงนี้ครบหมดแล้ว ต่อไปก็...."
"อึ้ก"
"มีอะไรรึเปล่าคะ?"
"ปะ..เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก อย่าไปสนใจเลย เซอร์เคิลของเมลูลูอยู่ตรงนั้นพอดี เดินไปดูกันเถอะ"
"อ่ะ ค่ะ"
"โอ้ นี่มัน มาสเคร่า นี่นา "
"มาสเคร่า?"
"อ้อ อนิเมน่ะ สนุกดีใช้ได้เลยนะ ลองแวะไปดูกันนะ"
"คะ..ค่ะ"
"ที่ผมมุ่งตรงเข้าไปเป็นเซอร์เคิลของอนิเมเรื่อง มาสเคร่า เป็นเซอร์เคิลที่มีชื่อว่า แมวแห่งความมืดผู้โดดเดี่ยว"
"พระเอกเรื่องนี้นี่หล่อเหมือนชั้นเลยว่ามะ"
"คนไหนคะ"
"คนนี้ไง คนนี้ไง"
"ไม่เห็นจะเหมือนเลยค่ะ เค้าหล่อกว่าคุณพี่ตั้งเยอะ"
"โธ่ เลือกใช้คำที่มันเบาๆหน่อยก็ไม่ได้ เล่นพูดแบบนี้ชั้นเจ็บนะเนี่ย"
"ขอโทษค่ะ แต่.....ฮิๆ"
"หือ อะไรรึ?"
"คุณพี่บอกว่า ตัวเองไม่ใช่โอตาคุ แต่เมื่อกี้คุณพี่เนี่ยจ ดูยังไงก็โอตาคุชัดๆเลยนะคะเนี่ย"
"งะ..งั้นเหรอ?"
"ค่ะ"
"แล้ว..คิดว่าน่ารังเกียจรึเปล่าล่ะ?"
"สุดๆเลยล่ะค่ะ"
"จะพูดตรงเกินไปแล้วนะเธอเนี่ย"
นั่นสิ จะว่าไปเราเองก็ชักจะเริ่มเป็นโอตาคุขึ้นทุกทีๆแล้วนะเนี่ย
"แต่ชั้นก็ไม่ได้รังเกียจอะไรนะคะ"
"เอ๋ "
"คือว่า...ชั้นน่ะ....."
"มายืนทำอะไรเกะกะหน้าเซอร์เคิลคนอื่นเค้าคะเนี่ย"
"คุ...คุ..คุ.. คุโระเนโกะ"
"ตอนนี้ข้าคือ ยามิเนโกะ ผู้เกิดใหม่เป้นเทพธิดาสีดำที่ลงมาจุติบนโลกนี้"
"ก็คุโระเนโกะไม่ใช่หรือไง"
"กะ...ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า"
"แล้วนี่...มาออกเซอร์เคิลกับเค้าด้วยเหรอเนี่ย"
"หึๆ แน่นอน ว่าแต่ทางคุณเถอะมาทำอะไรที่นี่กัน ไหนบอกว่าต้องยุ่งอ่านหนังสือสอบไม่ใช่รึ"
"โอ้ว เป็นไรหรอก แค่นี้สบาย ชิลน่า ขอบใจนะที่เป็นห่วง "
"ทะ...ถ้างั้น...ชะ..ชั้นจะทำไป..เพื่ออะไร"
"หือ อะไรรึ"
"เปล่าไม่มีอะไร"
"หึ นี่คงจะมาหัวเราะเยาะชั้นที่ขายหนังสือไม่ได้เลยซักเล่มสินะ"
"เฮ่ย ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย"
ขะ..ขายไม่ได้เลยซักเล่มจริงๆด้วย
"อ้อ งั้นก็พาแฟนน่ารักมาเยาะเย้ยกันสินะ หึ ไม่มีประโยชน์หรอก นายน่ะถ้าคบกับใครแล้วจะต้องโดนคำสาปแห่งความมืดติดตามไปชั่วชีวิต"
"ห่ะ เฮ้ย"
"คะ..ใครกันคะคุณพี่ ท่าทางน่ากลัวจัง"
"ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวชั้นจัดการเอง"
"ฮะ..เอ่อ คุโระเนโกะ ใจเย็นๆน่า เธอกำลังเข้าใจผิดนะ"
"เข้าใจผิด? เข้าใจผิดอะไรคะ?"
"เอ่อ ...งั้นก่อนอื่นก็ต้องแนะนำตัวกันก่อนล่ะนะ นี่คืออารากากิ อายาเสะ เป็นเพื่อนร่วมห้องของคิริโนะน่ะ"
"ผู้หญิงคนนี้......เพื่อนงั้นเหรอคะ"
"สะ..สะ...สวัสดีค่ะ"
"จะว่าไป เราเคยเจอกันมาก่อนใช่มั้ย"
"ค่ะ.....เมื่องานคอมิคเกะหน้าร้อนปีที่แล้ว เราเคยเจอกันแป๊บนึงน่ะค่ะ"
"อ้อ เมื่อตอนนั้นสินะ.."
"เลวที่สุดเลย เอาเพื่อนน้องสาวไปทำแฟนเนี่ย"
"ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า เนอะ อายาเสะ"
"ชะ..ใช่ค่ะ"
"หึ งั้นเหรอคะไ
"แต่เอ้อ คุโระเนโกะ วันนี้ดูเธอ มืดมนแปลกๆกว่าทุกทีนะเนี่ย"
"หึ เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไงคะ ว่าตอนนี้ชั้นคือ นางฟ้าแห่งการแก้แค้น "ยามิเนโกะ"ไงล่ะ"
"ฮ้า เจ็บปวด ช่างเจ็บปวดจริงๆ ชั้นเอาเรื่องนี้ไปบอกน้องสาวนายดีมั้ยเนี่ย"
"อย่านะเฮ้ย"
"อ้าว ทำไมล่ะ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องผิดตรงไหนเลยนี่"
"ไอ้ผิดหรือไม่ผิดน่ะมันไม่เกี่ยวกันหรอก แต่ถ้าคิริโนะรู้เข้าเดี๋ยวมันจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันใหญ่โตอีกน่ะ"
"หืม รู้ด้วยเหรอเนี่ย ว่ามันผิดน่ะ"
"อ๋าาาา โธ่เว้ย"
"พอซักทีได้มั้ยคะ"
เฮ้ย อายาเสะ
"เงียบไปเลย ยัยสมองกลวงเบอร์สอง ชั้นจะคุยกับรุ่นพี่อยู่ไม่เห็นรึไง"
"ไม่เงียบค่ะ แต่..เอ้ หรือว่า..คุณคงจะเป็น ยัยเด็กคลื่นไฟฟ้ากวนประสาท คนที่ว่าสินะคะ"
"ยะ...ยัย...เด็ก...คลื่นไฟฟ้า....กวน..ประสาท..งั้นเรอะ"
เฮ้ยๆ ฉากแบบนี้มันคุ้นๆแฮะ ยังกับเคยเห็นที่ไหน
"ใช่ แล้วค่ะ ที่จริงก่อนหน้านี้ก็ยังนึกไม่ออกเหมือนกันว่าหมายความว่ายังไง แต่พอได้มาเห็นท่าทางที่น่าสลดหดหูของคุณแล้วก็เข้าใจขึ้นมาอย่างถ่องแท้ได้ ขึ้นมาทันทีเลยล่ะค่ะ"
"ว่าคนๆ นี้ก็คือ ยัยเด็กคลื่นไฟฟ้ากวนประสาท ที่คิริโนะพูดถึงนี่เอง"
"อ้อ เข้าใจตีความได้ดีนี่คะ เพื่อนของยัยร่าน ก็ต้องเป็นยัยร่านเหมือนกันสินะคะ"
"ยัยร่าน?.....หรือว่าเธอหมายถึง..คิริโนะ?"
"ถ้าใช่แล้วจะทำไม"

"อุ ฮุๆๆ"
"แรงกดดันจิตสังหารแบบนี้ อ้อ..พลางตัวได้เก่งดีจริงนะ ยัยสัตว์ประหลาด ปิดบังความร่านแล้วเข้ามาตีสนิทกับรุ่นพี่สินะคะ "
"โธ่...ชักจะทนไม่ไหวแล้วนะคะ"
"หยุดก๊อนนนนนนนนนนนนนนนนนน"
"เธอน่ะเ อย่ามาแผ่จิตสังหารกลางงานการ์ตูนแบบนี้สิเฟ้ย"
"อย่างคุณน่ะ ดูก็รู้ว่าต้องเป็นพวกอยู่โดดเดี่ยวไม่มีเพื่อนซักคนแน่ๆเลยสินะคะ"
"หึๆ ก็ตอมนั้นล่ะ ในเมื่อรู้อย่างนี้แล้ว ก็กรุณารีบไสหัวไปจากหน้าชั้นด้วยนะคะ ไม่งั้นชั้นจะใช้มีขวาที่รุกโชนแดงฉานดั่งไฟจากนรกเผาผลาญเธอให้แหลกเป็นจุณ ไปเลย"
"เธอก็เลิกพูดอะไรแปลกซักที"
"พอๆ พอกันซักที ไป อายาเสะไปกันได้แล้ว"

"อายาเสะ เธอเองก็อย่าไปหาเรื่องทะเลาะกับเค้าสิ"
"ก็มัน...."
"เดียวค่ะคุณพี่"
"เด็กคนเมื่อกี้...เกี่ยวข้องยังไงกับคุรพี่คะ"
"เกี่ยข้องกันยังไง นี่หมายความว่าไง"
ก็หมายคความตรมที่ถามแหล่ะค่ะ"
"อืมมมม เกี่ยวข้องกันยังไงน่ะเหรอ อืมม มันก็ค่อนข้างจะอธิบายยากอยู่นา"
คนืนนนนนนนนนนนนนนน
อะไรกัน จู่ๆก็รู้สึกถึงบรรยากาศมาคุแปลกๆ
"เอ จะว่าไงดีล่ะ สำหรับชั้นแล้ว ยันนั่นก็คือ....รุ่นน้องคนสำคัญของชั้น..
"รุ่นน้องคนสำคัญ?"
"ใช่ แล้วก็เป็นเพื่อนน้องสาวคนสำคัญด้วย"
"เพื่อนน้องสาวเหรอคะ?"
....อะ..อือ....สรุปก็คือ เป็นเพื่อนชั้นนั่นล่ะ"
"อ้อ นั่นสินะคะ....."
"ทำไมอยู่ดีๆก็ถามขึ้นมาล่ะ"
"อ๋อ เปล่าค่ะไม่มีอะไรค่ะ แค่ลองถามดูเฉยๆ"
"???"

"เอ้อ เดินครบซักทีนะ เป็นไง เหนื่อยมั้ย?"
"เอ๊ ป่ะ...เปล่า...มะ..ไม่.... อ่ะ....เฮ้อ ก็เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ"
"นั่นสินะ ชั้นเองยังเหนื่อยเลย พักกันซักปแบแล้วค่อยกลับกันดีมั้ย"
"ก็ดีค่ะ ร้อนจังเลยนะคะ เหงื่อเหนียวเหนอะหนะเต็มเสื้อไปหมดเลยค่ะ กลับไปบ้านแล้วต้องไปอาบน้ำให้หายเหนื่อย"
"อื้อ นั่นสินะ"
"คงไม่ได้กำลังคิดอะไรทะลึ่งๆอยู่นะคะ"
"ก็คิดอยู่นิดหน่อยน่ะ"
"โธ่ คุณพี่เนี่ย"
"อ้อ แล้วเป็นไงบ้างล่ะ วันนี้"
"....บอกตามตรงว่า ไม่สนุกเลยค่ะ"
"ว่า แล้ว ไม่สนุกจริงๆสินะ ที่จริงเธอเป็นคนที่พูดออกมาตรงๆนี่ก็ดีเหมือนกัน ถ้าเธอบอกว่า สนุกมากเลย นี่ชั้นคงจะยังค้างๆคาๆใจอยู่ล่ะ ว่าเธอสนุกจริงรึเปล่า"
"แต่ก็ดีใจที่ได้มานะคะ ชั้นคิดว่าเริ่มที่จะเข้าใจในตัวคิริโนะขึ้นมานิดหน่อยแล้วล่ะค่ะ แถมยังได้........ "
"แถมยังได้อะไรรึ"
"อ๊ะ เปล่าๆไม่มีอะไรค่ะ"
"เฮ้อ วันนี้ก็เหนื่อยหน่อยล่ะนะ"
"ต้องขอบคุณคุณพี่มากๆเลยค่ะ"
"เฮ่ย ไม่เป็นไรน่า ก็บอกแล้วไง ว่าที่ทำไปก็เพราะชั้นชอบเธอน่ะ"
"...............................จริงเหรอคะ?"
"แน่นอนสิ"
"จริงแน่นะคะ"
"อายาเสะ?"
"กะ..ก็คุณพี่ชอบแกล้งหยอกกับชั้นตลอดเลยนี่คะ"
"ที่ชั้นแกล้งหยอกเธอนั่นก็เพราะว่าชั้น....."
"..............................."
"คุณพี่น่ะเป็นที่ขี้โกหกที่สุดเลยค่ะ"
"ขะ..ขอโทษ"
"ทั้งขี้โกหก ทั้งยังหื่น ซิสค่คอน แถมยังโรคจิตอีกต่างหาก................แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังใจดี"
"คุณพี่คะ จำวันที่เราสองคนได้พบกันครั้งแรกได้มั้ยคะ"
"ตอนที่เธอมาเที่ยวที่บ้านครั้งแรกสินะ"
"มีแค่เธอคนเดียวที่เชื่อชั้น ตอนนั้นน่ะชั้นดีใจที่สุดเลย ยังคิดอยู่เลยว่า ยัยคิริโนะ นี่ก็มีเพื่อนที่ดีกับเค้าเหมือนกันนี่นา"

" เฮะๆ ที่จริงตอนนั้น ชั้นก็คิดเหมือนกันนะคะ ว่าคิริโนะเนี่ย มีพี่ชายท่าทางใจดีน่าอิจฉาจัง"
"โอ๊ะ จริงเหรอ"
"ค่ะ แต่ตอนที่ได้รู้ว่าที่จริงแล้วคุณพี่เป็นคนโรคจิตหื่นกามเต็มขั้น ชั้นก็..ถึงกับช็อคไปเลยเหมือนกันค่ะ"
"แต่ พอได้มารู้ที่หลังว่าเข้าใจผิดคุณพี่ไป ก็ยังถือฑิติ ไม่ยอมยกโทษให้คุณพี่ซักที กว่าจะได้คุยกันจริงๆจังๆเป็นเรื่องเป็นราวก็อีกตั้งครึ่งปีแน่ะค่ะ"
"ฮะ นั่นชั้นเองก็ผิดด้วยล่ะ ไม่ต้องคิดมากน่า"
"ก็กลุ้มใจอยู่นานเลยล่ะค่ะ ว่าที่คุณพี่ทำไปทั้งหมด คงทำเพื่อคิริโนะแน่ๆเลย""
"งั้น ตอนนี้เธอก็เข้าใจชั้นแล้วสินะ"
"ค่ะ ชั้นเข้าใจแล้วล่ะค่ะ ว่าไม่ใช่คนโรคจิต.....แต่เป็นไอ้บ้าโรคจิต ชอบลวนลามที่สุดเลยล่ะค่ะ"
"ฮะ..เฮ้ยๆ
"แต่ก็เป็นคนที่ใจดีมากๆเลยล่ะค่ะ"
"เธอก็เลยยอมพูดกับชั้นสินะ"
"ฮุๆ พอมาคิดย้อนดู ยังนึกอยู่เลยว่าทำไมถึงต้องโกรธคุณพี่ขนาดนั้นด้วยน้า"
"คิดว่าชั้นเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวรึเปล่าคะ"
"อื้อ บางครั้งก็กลัวถึงขนาดเก็บไปฝันร้ายจนต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเลยล่ะ"
"ขะ..ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
"แต่ ก็นะ ชั้นก็ชอบเธอที่ตรงนี้ด้วยล่ะ ชั้นก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นพวกมาโซหรอกนะ แต่ว่าตอนนี้ชั้นน่ะ ชอบเธอในตอนนี้มากว่าตอนที่เราพบกันครั้งแรกซะอีก"
"ชอบมากกว่า...คุณพี่สาว(มานามิ) รึเปล่าคะ?"
"เอ๋?"
ชอบมากกว่า คุณคุโระเนโกะ ด้วยรึเปล่าคะ คุณพี่ชอบชั้น....มากกว่า..คิริโนะ รึเปล่าคะ"
"อายาเสะ"
"ว่าไงล่ะคะ คุณพี่"
"อื้อ ชั้นชอบเธอมากที่สุดเลย"
"จริงเหรอ จะดีเหรอคะ ชั้นเป็นคนที่ขี้หึงสุดเลยนะคะ"
"อื้อ รู้อยู่แล้วล่ะ เพราะงั้นถึงได้ชอบไงล่ะ"
"ดีใจจัง..."
"คุณพี่คะ...ชั้นน่ะนะ ชั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถีงเป็นแบบนี้ไปได้แต่ว่าชั้น.....ชั้นชอบคุณพี่ค่ะ"
"ชอบมาก ชอบมาก ชอบมากที่สุดเลยล่ะค่ะ เพราะงั้นขอให้ชั้น....ได้เป็นแฟนของคุณพี่ด้วยเถอะค่ะ"
"อื้อ.....ได้สิ ชั้นเองก็ด้วย ถ้าเธอไม่รังเกียจชั้นล่ะก็....อายาเสะ.....แต่งงานกับชั้นเถอะนะ"
"ไม่เอาค่ะ"
"อะ...เอ๋ ทำไมล่ะ กะ..ก็เมื่อกี้เธอก็พึ่งบอกอยู่เองว่าชอบชั้นไม่ใช่รึไง"
"เรื่องนั้นกับเรื่องนี้มันคนละเรื่องกันนี่คะ เมื่อกี้ชั้นบอกว่าจะขอเป็นแฟน แต่ไหงคุณพี่ดันมาขอแต่งงานซะอย่างนี้ล่ะคะ"
"กะ...ก็ยังไงในอนาคตเราก็ต้อง..."
เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ ยังไงตอนนี้ก็บอกมาก่อนสิคะ ว่าตกลงจะคบกับชั้นหรือไม่คบกับชั้นกันแน่"
"คะ..คบสิครับ"
"ถ้างั้นก็พูดซะตั้งแต่แรกสิคะ โธ่อะไรกัน อุตสาห์ได้สารภาพรักเป็นครั้งแรกทั้งที แต่ไหงถึงได้ล้มเหลวไม่เป็นท่าอย่างนี้ล่ะคะ"
"คะ..ขอโทษจ้า"
นะ..น่ากลัว แฟนชั้นน่ากลัวโคตรเลยวู้ย
"เอาใหม่เลยนะคะ เอาใหม่อีกรอบเลย"
"โอ้ว จัดไป"
"อะแฮ่ม จะเริ่มนะคะ"
"คุณพี่คะ ชั้น....ชอบคุณพี่ค่ะ ถ้าไม่รังเกียจขอให้ชั้นได้เป็นแฟนกับคุณพี่ด้วยนะคะ "
"อื้อ ฝากตัวด้วยนะ"
"ค่ะ จากนี้ไปก็ฝากตัวด้วยนะคะ คุณพี่"
ผมกับอายาเสะเป็นแฟนกันแล้ว
"คุณพี่คะ ช่วยหลับตาแป๊บนึงได้มั้ยคะ"
"อะ...อืม ได้สิ"
"ค่ะ แล้วก็ช่วยอยู่นิ่งๆซักแป๊บด้วยนะคะ"

ตอนที่6
>>134246

หลังจากฉากนี้ ถ้าคุณตอบผิดนิดเดียว เรือสวยจะถามหาเอา - -"