[นิยาย] Treasure Hunter's Adventures อภินิหารผจญภัยล่าสมบัติสุดขอบโลก By pipekun And pai_pai

เริ่มเลยนะเออ=w=
เมืองเเห่งนึงที่เจริญเป็นสววค์ชั้นนึงของเศรษฐีเเล้วคนที่อย่างมาพักผ่อนสววค์เเห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างสวยงามเเล้ววันนึงเกิดโรคระบาดขึ้นเกิดฆ่าล้างกันซึ่งเป็นเพราะบางสิ่งบางอย่างที่ทําให้เมืองที่สวยงามนี้พังพินาศไป
ผู้คนหนีไปเมืองอื่นบางคนก็ล้มตายไปมากพอสมควรในที่สุดเมืองนี้ก็ถูกปิดไปเวลาผ่านไปนับปีไม่มีใครจําเมืองที่สวยงามนี้ได้....
" เเฮ่ก เเฮ่ก " เสียงหอบเบาๆดังมาจากตึกร้างที่พังทะลายลง ร่างนั้นเดินออกมาจากตึกที่ถล่มเเล้วไร้ซึ่งความสวยของเมืองนี้
" อ้า....นี้นานเเค่ไหนเเล้วนะ ที่เมืองนี้หมดความสวยงามของมันไปนะ"ร่างของเด็กสาวอายุประมาณ11-12เดินออกจากเมืองร้างเท้าอันเปลือยเปล่าเดินไปนั่งซากของตึกที่ถล่มลงมา
" หิวจังเลยอ่ะเหมี้ยว~"เด็กสาวลูบท้องของตัวเองที่ร้องเหมือนต้องการอาหาร เธอพลางขยับหูกระต่ายที่อยู่บนหัวเเล้วหางที่ยาวเหมือนเเมวเเล้วที่สุดของปลายหางมีขนฟูๆเหมือนหางของกระต่าย
เธอนั่งบนตึกที่พังนั้นสักพักก่อนจะลงออกไปหาอาหารเเต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะมีอะไรไหมที่ลงท้องของเธอ
เพราะทุกวันเธอหากินจากเศษอาหารตามขยะเเต่วันนี้เธอหิวมากพอสมควรเพราะเมื่อวานไม่มีอะไรให้กินเเล้ว
" อ้า....ไม่มีอะไรให้กินเลยอ่ะ~!!" เด็กสาวกอดท้องตัวเองเเล้วลูบไปมา2เท้าเล็กๆเดินไปข้างหน้าท้องฟ้าสีดํามืดมิดเศษของเมืองที่เคยรุ่งเรืองเสื้อสายเดี่ยวกระโปรงยาวที่เลอะไปด้วคราบสกปรกปลิวไปตามสายลงที่เงียบ
" เอาล่ะ ออกจากที่นี่ดีกว่า!!!" เด็กสาวพูดเเล้ววิ่งออกจากเมืองร้างที่สวยงามในเมื่อก่อน........
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ณ ในเมืองเเห่งหนึ่งเมืองที่สวยสง่ายามคําคืนเสียงผู้คนพลุกพลานไปทั้งเสียงหัวเราะเเละความสวยงามประดบในเมืองเเห่งนี้ที่สวยงามความงดงามของเมืองนี้เหมือนเพรชที่ส่องประกายไม่มีวันดับ ชายหนุ่มคนนึงกําลังนั่งอ่านบางสิ่งบางอย่างในร้านกาเเฟ
" ขุมทรัพย์หรอ?"ชายหนุ่มนั่งอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับขุมทรัพย์พลางจิบกาเเฟไปมาในหนังสือเล่มนั้นเขียนเกี่ยวกับขุมทรัพย์ในตํานานที่หายไปประมาณ100ปีกว่าๆชายหนุ่มนั่งคิดเเล้วพลางมองไปที่หน้าต่างใสสะอาดของร้านกาเเฟบรรยากาศตอนกลางคืนที่สวยงามยามคําคืนเมืองประดับไปด้วยเเสงไฟสีต่างๆนานา

ชายหนุ่มมองอยู่สักพักก็มานั่งอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับขุมทรัพย์นั้นเขาไปอ่านไปที่ล่ะหน้าหนังสือเล่มนั้นหนาพอสมควรประมาณ500กว่าหน้าได้

ร่างของเด็กสาววิ่งไปที่เมืองที่ประดับสวยงามเด็กสาวพลางขยับหูกับหางไปมาเเล้วมองเมืองที่สวยงามยามคําคืน
" สวยอ่ะ สวยจังเลย"เด็กสาวขยับหูกับหางนั้นไปมานําตาใสๆอาบริมเเก้มของเธอเด็กสาวยิ้มเเล้วมองท้องฟ้ายามคําคืน
" เหมือนตอนนั้นเลย"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
" เร็วเขา!!มาดูนี่กันสิ!!!"เด็กหนุ่มคนนึงพลางโบกมือไปมาเเล้วเรียกเพื่อนๆของพวกเขา
" อะไรหรอ?"เด็กสาวน้อยหูกระต่ายพลางตามเด็กหนุ่มคนนึงมา
" นั้นไงล่ะ!!สวยใช่ไหมล่ะ!!!" เด็กหนุ่มชี้ท้องฟ้าตอนกลานคืนดวงดาวระยิบไปมาพระจันทร์สีนวลขาวเเสงไฟของเมื่อยามคําคืน
" สวยจังเลย!!!ชอบจังเลย!!"เด็กสาวหมุนตัวไปมาราวกับเธอมีความสุขกับคําคืนนี้
" เรามาดูกันอีกนะ!!!"
" ได้สิ!!!"หลังจากนั้นผ่านไปนับปีจนกระทั้งเมืองหมดความสวยงามเธอได้ดูดาวบนท้องฟ้าอันมืดมิดที่สวยงามเพียงครั้งเดียวเเล้วจากนั้นเธอไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มจะลืมสัญญาณที่ว่านั้นรึเปล่า? เเล้วเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?
----------------------------------------------------
" คิดถึงเธอจังเลย คิดถึงท้องฟ้ายามกลางคืนนั้นจังเลย นี่....เราจะได้ดูดาวกันอีกไหม?"เด็กสาวพูดกับตัวเองนําตาใสๆไหลอาบเเก้มพลางกอดตัวเองที่ตัวสกปรก
เด็กสาวไปนั่งที่พื่นของเมืองที่สวยงามเธอเอาหนังสือเล่มนึงออกมาที่มีคราบสกปรกเธอพลางอ่านมันไปเเล้วปิดมัน
" ก็เเค่ขยะ จะเอาไปทําไมล่ะ"เด็กสาวมองมันถึงจะเห็นมันเป็นขยะก็เอาอยู่ดี(เหอะๆ)
เวลาผ่านไปเมืองตอนกลางคืนเริ่มหนาวร่างของเธอนั้นสั้นระริกไปมาพลางกอดตัวเองเพื่อหาความอบอุ่น
" หนาว.......หนาวจังเลย"ร่างของเธอสั้นไปมาพร้อมกับความหนาว
" เธออยู่ไหนกันนะ...คนที่เคยโอบกอดชั้นด้วยมือคู่นั้น......"
" อากาศเริ่มหนาวเเล้วเเหะ " ชายหนุ่มพลางกอดตัวเองกินกาเเฟจนหมดเเล้วเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเเล้วเก็บเงินเเล้วเดินออกไปชายหนุ่มใส่เสื้อกันหนาวหนาเเล้วอุ่นมาก
"กลับบ้านไปนอนดีกว่าหนาวเเล้วเเหะ"ชายหนุ่มพลางกอดตัวเองเเล้วคิดอะไรไปเล่นๆ
ขนาดนั้นเขาสังเกตุเห็นเด็กสาวคนนึงนอนกอดตัวเองพร้อมหนังสือเล่มใหญ่ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเธอ
" นี้ เธอนะเป็นอะไรไหม"ชายหนุ่มลองไปจับการเต้นของหัวใจซึ่งเธอยังไม่ตายเด็กสาวตื่นขึ้นมาเเล้วมองชายหนุ่ม
" อะไรอ่ะ...เนี้ยว!!!!!"เด็กสาวสะดุ้งหูกระต่ายกับหางกระต่ายของเธอตั่งตรง เธอตัวสั้นเพราะความกลัว
" ไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่ทําอะไรเธอหรอก" ชายหนุ่มยิ้มให้เเล้วเเบมือทั้งสองข้าง
" มาอยู่กับผมนะ ไม่ต้องกลัวเเล้วนะ.." เด็กสาวมองชายหนุ่มมือเล็กๆอันเย็นจากความหนาวสัมผัสกับมืออันอบอุ่นของชายหนุ่ม
" อบอุ่นจังเลย...." เด็กสาวพูดในใจเเล้วยิ้มไปมา เธอกุมมือของชายหนุ่ม
" มาอยู่ในนี้ก่อนเถอะนะ มันหนาวนะ" ชายหนุ่มห้มเสื้อกันหนาวอุ่นๆใหญ่ๆให้กับเธอ เด็กสาวกุมมือเเล้วเดินตามชายหนุ่มไป

" เอาล่ะถึงเเล้วล่ะ " ชายหนุ่มเปิดบ้านของตัวเองที่อบอุ่นพอสมควรความอบอุ่นของเตาผิงไฟชายหนุ่มเปิดไฟเพื่อให้ความสว่าง
" เธอนะไปล้างตัวเถอะนะดูสิตัวดํามากเลยนะ"ชายหนุ่มมองเด็กสาวตัวเลอะด้วยความสกปรก ชายหนุ่มอุ้มเด็กสาวไปที่ห้องนํา
"เอาล่ะ เธอก็อาบนําเลยนะ"ชายหนุ่มพูดเเล้วเดินออกจากห้องนํา หลังจากชายหนุ่มเดินออกไป
เธอก็ปลดเปลื้องเสื้อผ้าเเล้วลงไปในอ่างเเล้วสระผมนําอุ่นๆได้ปะทะกับร่างของเธอ เด็กสาวพลางขยับหัวไปมา เวลาผ่านไปเด็กสาวเดินออกมาเเล้วสะบัดผมของเธอท่อนล่างเเละท่อนบนนั้นถูกหอมหุ้มโดยผ้าเช็ดตัวสีขาว
" อ้า..เสร็จเเล้วหรอนี้เสื่อของเธอนะ"ชายหนุ่มยื่นเสื้อเชิ้ตของเขาให้เด็กสาวรับเสื้อเชิ้ตมา
"ผะ..ผมไม่ดูหรอกนะ" ชายหนุ่มปิดตา เด็กสาวปลดผ้าขนหนูลงเเล้วสะบัดผมเเล้วใส่เสื้อเชิ้ตยาวๆเเขนยาวเสื้อเชิ้ตใหญ่เเล้วอุ่นมาก
" คงพอดีกับเธอสินะ ผมมีเเค่นี้ล่ะขอโทษด้วยนะ"ชายหนุ่มหันมามองเด็กสาวในสภาพตัวที่สะอาดเเล้ว
" ขอบคุณค่ะ......"เด็กสาวคนนั้นยิ้มเบาๆเเล้วขยับหูกับหางของเธอ ชายหนุ่มยิ้มเเล้วลูบหัว
" คุณ...ไม่ไปอาบต่อหรอค่ะ...?"
" ไม่หรอก ผมอาบมาเเล้วล่ะ "
" อื้มค่ะ"
" ไปห้องของผมไหมล่ะ เเต่ว่ามันก็ไม่สมควรเท่าไหร่นะที่จะให้ผู้หญิงขึ้นไปนะ" ชายหนุ่มเกาเเก้มของตัวเอง
" ไปค่ะ " เด็กพูดเเล้วจับมือของชายหนุ่ม ชายหนุ่มยิ้มเเล้วพาเธอไปห้องนอน
" นี้ห้องของผมนะ มันอาจจะรกไปหน่อยนะเเหะๆ"ชายหนุ่มยิ้ม ห้องเขามีหนังสือกองมากมายบนโต๊มีหนังสือมากมาย เด็กสาวกระโดดที่เตียงของชายหนุ่ม
" นุ่มจังค่ะฮ่าๆ"เด็กสาวหัวเราะเเล้วกลิ้งไปมาเเล้วขยับหูกับหาง ชายหนุ่มยิ้มเเล้วมองเด็กสาว
" ดีเเล้วล่ะที่เธอชอบ เธอนอนไปก่อนก็ได้"ชายหนุ่มพูดเเล้วอ่านหนังสือที่กองไปมาเด็กสาวนอนเเล้วห้มผ้าเเล้วนอนบนเตียงนิ่มกับหมอนนุ่มเเล้วผ้าห่มอุ่นๆ
เวลาผ่านไปชายหนุ่มเริ่มง่วง เขาปิดไฟเเล้วมานอนบนเตียงขนาดนั้นเขาสังเกตุว่าเด็กสาวสั้นระริก
" เหงา....เหงาจังเลย..."เด็กสาวตัวสั้นนําตาใสๆเริ่มอาบเเก้ม
" เหงางั้นหรอ..."ชายหนุ่มใช่มือใหญ่ๆอุ่นๆนั้นโอบกอดร่างบางนั้นเเล้วลุบหัวของเด็กสาว
" ไม่ต้องกลัวเเล้วล่ะ ผมอยู่ตรงนี้เเล้วล่ะ" ชายหนุ่มกอดเด็กสาวเเน่นๆเด็กสาวที่กลัวมีรอยยิ้มออกมา
" เเค่กอด....คงทําให้เธอหายสินะ.....ไม่ต้องกลัวนะ......" ชายหนุ่มโอบกอดเด็กสาวเเล้วหลับไป....

.

.

-------------------------------------------
"นี่ นี่ เธอมีเพื่อนเยอะไหม" เด็กหนุ่มถามถึงสาวน้อยที่อยู่ข้างๆ ที่กำลังดูดาวด้วยกัน
"ไม่มีเลย" สาวน้อยสะบัดหัวเล็กน้อย
"งั้น ผมก็เป็นเพื่อนเธอใช่รึเปล่า"
"ค่ะ หนูเป็นเพื่อนกับคุณแล้วค่ะ"
"อึม แล้วเธอชื่อะไรล่ะ"
"อึมมม หนูชื่อ ชื่อ...ชื่อว่า......."
"จะไปกันแล้วนะ" พ่อของเด็กหนุ่มไปเรียกให้ขึ้นรถกลับบ้าน
"ครับ ไปก่อนนะ เดียวค่อยเจอกันนะ" เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมจากเธอไป
"อึม สัญญานะ" สาวน้อยตั้งหูกระต่ายสูงๆ ที่ตั้งความหวังไว้
"คร๊าบบบบ" เด็กหนุ่มคนนั้นโบกมือลาสาวน้อยกระต่ายแล้วจากไป
------------------------------------------
"เออ อะไรกันเนี้ย เป็นฝันที่แปลกจริงๆ"
ผ่านไป 1 ชั่วโมง
"อือออ " สาวน้อยหะต่ายที่ตื่นขึ้นมาพร้อมขยี้ตา
"อะไรหอมๆ น่ะ" สาวน้อยดมกลิ่นที่ชวนแตะจมูก
จากนั้นสาวน้อยก็ลงไปตามกลิ่น
"ว๊าววววว"สาวน้อยน้ำลายไหลพร้อมตาเป็นดาวทันทีที่เห็นอาหารเช้าพร้อมที่จะรับประทานได้ทุกเมื่อ
"ทำเองหมดเลยหรอคะ" สาวน้อยผู้หิวมากๆ ที่ไม่ได้กินอะไรดีๆ มาหลายวันถามอย่าวรวดเร็ว
"ครับ ผมทำเอง แค่บางส่วนนะ" ชายหนุ่มตอบพร้อมยิ้มสไตล์พ่อบ้านพร้อมสะบัดหางไปมา
"กินเลยนะค่าาาา" สาวน้อยผู้หิวโหย นั่งเก้าอี้ทันทีแล้วกำลังหยิบอาหาร
"หยุดดดดดดดดดด ล้างมือก่อน" ชายหนุ่มชี้ไปที่อ่างล้างมือ
"ค่ะ" สาวน้อยกระต่ายถึงกับหูตก เธอเลยไปล้างมือตามที่ชายหนุ่มบอก
ชายหนุ่มเลยไปล้างมือด้วยข้างๆ แล้วนั่งเก้าอี้คนตัวละตัวพร้อมกัน
"จะกินไหมคะ" สาวน้อยถาม
"เดียวนะ ทำแบบนี้" ชายหนุ่มพนมมือ แล้วสาวน้อยก็ทำตามชายหนุ่ม
"แล้วก็พูดตามผมนะ ....จะทานแล้วนะครับ...."
"ท่านแล้วนะคะ" เธอพูดเสียงดัง
แล้วเธอก็กินอย่างรวดเร็ว มากๆ ชายหนุ่มถึงกับหัวเราะนิ้ดหน่อยออกมาแล้วถามเธอว่า
"หิวขนาดนั้นเลยหรอครับ"
"ค่ะ อร่อยมากเลยค่ะ" เธอพูดเสร็จแล้วกินต่อ
"ค่อยๆ กินล่ะ เดียวจุก" ชายหนุ่มบอกสาวน้อยกระต่ายที่กำลังกินอย่างรวดเร็ว
"ค๊าาา" สาวน้อยกระต่ายเลยค่อยๆ กิน
"อึม แล้ว พ่อแม่เธอล่ะ" ชายหนุ่มถามสาวน้อยกระต่ายที่กำลังกินอยู่
"อืมม ไม่รุ้ค่ะ" สาวน้อยตอบแล้วกินต่อ
"อ่ะ.....ครับ ครับ" ชายหนุ่มตอบๆ ด้วยเสียงเบาๆ ที่เพราะมากๆ
เวลาผ่านไป ชายหนุ่มเก็บถ้วยจานแล้วไปล้าง ส่วนเธอก็นั่งสนใจทีวีอยู่
ชายหนุ่มที่ล้างจานเสร็จแล้วเดินมาหาเธอ
"อืมม คุ้นๆ นะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนเน้อ" ชายหนุ่มกำลังคิดในใจ
"ช่างเถอะ"
จากนั้น ชายหนุ่มมองไปที่หนังสือเก่าๆ ที่อยู่ข้างๆ สาวน้อยกระต่าย
"เออ ขอดูหน่อยได้รึเปล่า" หชายนุ่มถามแล้วหยิบหนังสือมา
"เอาไปเลยค่ะ หนูเจอที่กองขยะก่องหนึ่งค่ะ" สาวน้อยกระต่ายตอบ
"ครับ........" ชายหนุ่มตอบแล้วเปิดอ่าน
"สมบัติ ลายแทง เมืองหายสาบสูญ "ชายหนุ่มอ่านไปพรางๆ
"ให้ไปทิศตะวันตก จงตามแสงดาวไป แล้วเจ้าจะเห็นเมืองสีทองที่อยู่ภายใต้ทะเลอันบ้าคลั่ง" ชายหนุ่มพูดออกมาคร้าวๆ

"โห อ่านได้ไงคะ หนูอ่านไม่รู้เรื่องเลย" สาวน้อยกระต่ายหูตั้งขึ้นแล้วมองชายหนุ่ม
"อ้อ เป็นคำโทราณน่ะครับ ตัวหนังสือออกจางๆ เลยมองไม่ค่อยเห็นน่ะ" ชายหนุ่มตอบ
"แต่ ไม่เป็นไร มีหนังสือที่เกี่ยวกับขุมทรัพย์อีกเล่มหนึ่ง" ชายหนุ่มเอาหนังสืออีกเล่มออกมาให้ดู
"ค่ะ เธอชอบหาสมบัติสินะคะ" สาวน้อยกระต่ายถาม
"อึม ก็ไม่เชิงหรอก แค่สนใจเฉยๆ " ชายหนุ่มตอบกลับไป
"ว่าแต่ เธอชื่ออะไรหรอครับ" ชายหนุ่มถามชื่สาวน้อยกระต่ายตนนั้น
"อลิซค่ะ"
"ผมจอห์นนะครับ"
"ค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"
"เช่นกันครับ อลิซจัง"
"ค่ะ จอห์นคุง หนูเขินนะ"
"อ่ะ ขอโทษนะครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ"
"จอห์นคุง อายุเท่าไหรหรอคะ"
"พี่ก็ 17 แล้วนะ เธอคง 12 สินะ"
"ค่ะ ใช่เลย เก่งจังเลยค่ะ"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ อ่ะ............เดียวก่อน รออยู่ตรงนี้นะ
จากนั้น จอห์นก็ไปที่หน้าต่าง มองออกไป เห็นกลุ่มคนชุดดำกำลังถามคนบริเวณแถวนี้
"อยู่นี่นะ เดียวมา" ชายหนุ่มรีบไปที่ห้องนอนสักพัก แล้วลงมา
"ไปกันเถอะ" ขนกระเป่าเดินป่าพร้อมเปลี่ยนเสื้อ
"โห จะไปไหนคะ" อลิซถามด้วยความสงสัยอย่างมาก
"ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว รีบไปกันเลย" จอห์นจับมืออลิซให้รีบวิ่ง
"เดียวก่อน" อลิซหยุดอยู่กับที่พร้อมหน้าแดง
"อะไรหรอครับ" จอห์นถาม
"ชุดนี้ มัน อายนะคะ ชุดนอนมันบางๆ นะคะ" สาวน้อยกระต่ายหูตกแล้วเอามืออีกข้างมากำมือปิดปากพร้อมมองอื่นเพื่อหลบหน้า
"ครับ ๆ นี่แน่ะ " จอห์นเอาเสื้อที่เตรียมไว้แล้วจับใส่ทับภายใน 3 วินาที
"เอ๊ะ เร็วจัง ทำได้ไงเนี้ย " อลิซ สาวน้อยกระต่ายที่อยุ่ในชุดผู้หญิงหวานๆ เสื้อผ้าสีขาว-ชมพู สไตล์คาวาอิ กระโปรงขนาดพอดีสีชมพู
"พอเท่านี้แหละ ไปกับเถอะ" ชายหนุ่มจูงมือสาวน้อยกระต่าย
"เดียวนะ ยังไม่ได้แปรงฟันล้างหน้าเลยนะคะ" โดนจูงออกจากบ้านตามจอห์นไป
"เราไม่ได้ไปเที่ยวกันซักหน่อย ตอนนี้เราต้องรีบหนีก่อน" จอห์นจูงมืออลิซแล้วกดรีโมทล็อกบ้านอย่างอัตโนมัติพร้อมวิ่งหนีไปด้วยกัน
"อ่ะ.....ค่ะ" อลิซหน้าแดง
จากนั้น กลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มก็เจออลิซกับจอห์นที่กำลังวิ่งหนีท่ามกลางฝูงชนมากมาย
"เอ๊ย มันอยู่นั้น" ชายชุดดำคนหนึ่งเรียกกลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่ม
"แย่แล้ว มันเจอจนได้" จอห์นรีบจูงมืออลิซวิ่งหนีอย่างไว
"หนีทำไมหรอคะ" อลิซถาม
"อ้อ ผมไปขโมยหนังสือเล่มนั้นเอง ที่จริงผมซื้อหนังสือเล่มนี้จากร้านขายของเก่า แล้วชายชุดดำคนหนึ่งเห็นตอนซื้อพอดี เลยอยากจะซื้อต่อ แต่ผมไม่ พวกมันเอาปืนมาบังคับผมให้เอาหนังสือให้พวกมัน" จอห์นพูดพร้อมวิ่งหนี
"แล้วรอดได้ไงคะ" อลิซถามด้วยความสงสัย
"อ้อ เอาหนังสือปัดมือ ปืนเลยไปตกเข้าร้าน แล้วรีบหนีอย่างไวครับ"
"ค่ะ พวกนั้นตามมาแล้วค่ะ มีรถตามมา" อลิซหันหลังแล้วบอกจอห์นที่เห็นรถของชายชุดดำ
"มาไม้นี้สินะ ขึ้นแท็กซี่คนนั้นเลย" จอห์นบอกอลิซให้ขึ้นรถแท็กซี่ที่มีไฟบอกว่า "ว่าง"
"ค่ะ " อลิซรับทราบ
"พี่ๆ ไปส่งที่กองทัพเรือหน่อย" จอห์นบอกพี่ขับแท็กซี่
"ส่งรถครับ" พี่ขับแท็กซี่ตอบกลับ
"พ่องงงงงงงงง ขึ้นแมร่งเลย" จอห์นอุ้มอลิซพร้อมกับกระเป๋าเข้าไปในรถแท็กซี่
ทันไดนั้น กระสุนจากพวกชายชุดดำไปโดนกระจก
"กรี๊ดดดดดดด" อลิซก้มลงพร้อมเอามือจับหูกระต่ายลง
"พี่ ไปเร็วเถอะ "จอห์นปิดประตูรถแล้วเอาเงินให้
"ได้ ได้ " พี่ขับแท็กซี่เก็บเงินแล้วออกรถทันที
"เร็วๆ เลย" จอห์นบอกพี่ขับแท็กซี่
พวกชายชุดชายชุดดำที่ขับมาก็ยิงปืนใส่
"กรี๊ดดดดด พวกมันยิงมาอีกแล้ว"อลิซก้มลงพร้อมตัวสั่น
"ห๊ะ พี่ พี่ จะไฟแดงแล้ววว" จอห์นบอกพี่ขับแท็กซี่
"รู้แล้ว จับให้แน่นๆ ล่ะ" พี่ขับแท็กซี่เร่งความเร็วให้ทันไฟแดง
จากนั้น ไฟแดงทันที
"พี่ๆ ไม่ต้องสน บีบแตรขับผ่าไฟแดงเลย" จอห์นบอกพี่ขับแท็กซี่
"เออ เออ รู้แล้ว" พี่ขับแท็กซี่บีบแตรขับผ่าไฟแดงพร้อมกระพริบไฟรถใส่
"ย๊ากกกกกกกกกกกกกก" พี่ขับรถ , จอห์น , อลิซ ร้องออกมาพร้อมกัน
ทันไดนั้น รถก็ผ่าไฟแดงแล้วหลบรถที่สวนมาทางซ้ายกับทางขวามือ
แล้วรถของพวกชายชุดดำก็เบรกไม่ทัน 3 - 4 คัน เลยโดนชน ทำให้รถถูกหมุนเหมือนลูกข่างพร้อมรถพลิกคว่ำไปมา ไปโดนรถข้างๆ พร้อมระเบิดบางคัยที่โดนชน (โปรดใช้จักรยานในการดู 555+)
"ว๊าว เหมือนหนังเลย" พี่ขับรถแท็กซี่พูด
"สุดยอดดด" อลิซพูด
"อ่ะ จะถึงแล้วว เลี้ยวขวาเลย แล้วจอดเลย" จอห์นบอกพี่ขับแท็กซี่
แล้วรถแท็กซี่ที่โดนกระสุนยิงท้ายรถอย่างโทรมก้จอดหน้ากองทัพเรือ
"ถึงแล้ว เที่ยวนี้ระทึกมากๆ แล้วก็......." พี่ขับรถแท็กซี่พูด
"ไม่ต้องบอก เอาไปเลย" จอห์นเอาเงินออกมาให้เป็นปึกหนึ่ง ไม่หนามาก แล้วก็ทั้งอลิซทั้งจอห์นลงรถพร้อมกระเป๋า
" เออ ลืมบอก ที่จริงแล้ว นี่แน่ะ" หูหางงอกออกมาจากตัวจอห์น
"เอ๊ะ แมว จอห์นเป็นแมวหอรคะ นึกว่าเป็นคน" อลิซตกใจ
"ไม่ใช่แมว สิงโตครับ แต่มันดูเหมือนแมวเฉยๆ" จอห์นยิ้มพูดสะบัดหาง
แล้วจากนั้น ก็ขึ้นเรือ Iowa class battleship เป็นเรือรบพิฆาตของสหรัฐอเมริการที่ปรับปรุงใหม่
พอเข้าไปแล้ว ก็เจอทหารเรือที่เป็นครึ่งคนครึ่งคนมากมายเลยชนหลายสายพันธุ์
แล้วก็ได้มานอนที่ห้องลูกเรือในเรือรบ
"เอ๊ะ มาที่เรือทำไมหรอคะ" อลิซถาม
"พอดี เรือจะไปทิศตะวันตกพอดี เลยอาศัยขึ้นเรือไปด้วยน่ะ" จอห์นตอบกลับ
"พวกชายชุดดำคงไม่มีเรือรบแบบนี้เน้อ 555+" จอห์นพูดแล้วหัวเราะออกมา
"นั้นสิคะ" อลิซยิ้ม
จากนั้น ฝูงเรือราดตะเวณก็ออกเดินทางทิศตะวันตกเพื่อซ้อมรบ

ขออีกอย่าง อยากให้มีภาพสถานที่ประกอบด้วยซักนิดนึง

คุณน้องงงงงงง....นี้มันบทละครชัดๆไม่ใช่นิยาย(บทพูดเยอะๆแต่ไม่มีการบรรยายภาพ+บรรยากาศคนอ่านไม่เห็นภาพนะครับ)

เอาไปอ่านเสีย https://www.lolibaka.me/forum/1129

โอเคครับ

เรือใหญ่ลอยอยู่ในกลางทะเลสายลมของทะลในยามเช้าพัดผ่านเรือใหญ่ไปเเสงสีอ่อนๆกระทบกับเรือใหญ่อลิซมองทะเลสีฟ้า
"สวยดีไหมล่ะ"จอรน์มองอลิซที่กําลังมองทะเล
"สวยดีนะค่ะ"อลิซหลับตาเเล้วลืมตาขึ้นมาอีกรอบเเล้วยังคงมองทะเละต่อไป
"เธอจะเอาอะไรไหม ผมเอาอาหารเล็กน้อยมานะ"จอรน์ลวงกระเป๋าของตัวเเล้วยืนขนมปังไปให้อลิซมองขนมปังซักพักเธอก็หยิบขนมปังไปเเล้วไปกิน
"อร่อยจังเลย"อลิซขยับหูกระต่ายของเธอเเล้วกินอาหารที่จอรน์ให้มา
"นี้เธอมาจากไหนนะ"
"ที่เเห่งนึง เมืแงที่เคยสวยงาม"
" ว่าเเต่เราจะไปไหนค่ะ?"
"ที่เกาะนะ ไปหาปริศนาเกี่ยวกับของที่เธอถือมานะ"
"ค่ะ"อลิซกับจอรห์คุยกันเรื่องต่างๆขนาดนั้นเรือก็เกิดการสั้นสะเทือน
"เกิดอะไรขึ้นนะ!!"จอรห์มองซ้ายมองขวาของเรือ อลิซมองผ่านกระจกของเรือ
" เรือกําลังโดนยิง.."ภาพที่เธอเห็นนั้นคือเรือใหญ่กําลังยิงเรืออีกลําเเล้วเรืออีกลํากําลังยิงเรือที่ิอลิซกับจอรห์อยู่
"ทําไงดีล่ะ.."จอรห์นั่งกุมขมับอย่าง
" เรือนั้นไงล่ะ!!"อลิซไปหยิบเรือเล็กออกมา
" ทําไงล่ะเราโดนยิงอยู่นะ" จอรห์ทําหน้าเครียด
" ยังงี้ไงล่ะ"อลิซใช่กรงเล็บที่ยาวพอสมควรเเทงส่วนประตูเรือออกมาอลิซดึงจอหร์เเล้วข้าวของใส่เรือ
"เอาล่ะ!!จะลงล่ะนะ!!!"ลากเรือลงมาเพื่อลงทะเลจอรห์พายเรือออกมาจากเรือที่กําลังรบกันจนจมทั้ง2ลํา
" รอดซะที่"อลิซปาดเหงื่อเเล้วมองท้องฟ้า
"ร้อนจัง"จอหร์พายเรือประมาณครึ่งชั่วโมงอลิซพลางใช่มือพัดตัวเองให้เย็นขึ้น
" นั้นไงล่ะ เจอเเล้ว!!"อลิซชี้เกาะเเห่งนึงจอหร์รีบพายเรือเเล้วลงจอด
" นั้นไงล่ะ เราเจอเเล้ว!!!เกาะที่เราหานะ!!!"

โห... ถอดใจไปแล้วเหรอฮึ?? พี่น้องคู่นี้

สนุก...ค่ะ

สายลมเย็นๆหาดทรายสีขาวสะอาด นกนางนวลบินวอนไปมา เสียงคลื่นกระซัดเข้ากลับชายฉาด สายนําเย็นๆ เเสงเเดดกระทบเข้ากับพื้นของทะเล
" เเดดเเรงเอาเรื่องเเหะ " อลิซเอามือมาปิดบังเเสงเเดดร้อนๆทั้งที่เเดดนั้นร้อนเเต่กลับอากาศก็เย็น
" นั้นสินะ เเดดเเรงเอาเรื่องเลยนะ " จอร์นยิ้มนิดๆ
" เเปลกเเหะ ทั้งที่เเดดร้อนเเต่อากาศเย็นเเหะ " อลิซพลางทําหน้าครุ่นคิด เเล้วม่วนเส้นผมสีดําไปมา
" นั้นสิ...เราออกเดินทางกันเถอะนะ " จอรน์หันมาทางอลิซ ที่ทําหน้าเซ้งๆ
" อื้ม เอาสิ เริ่มเบื่อเหมือนกัน " อลิซยิ้มเล็กน้อย
จอร์นจูงมืออลิซเเล้วเดินไปทางที่ป่า ป่าที่มีใบหญ้ามากมายต้นไม้รกรุกรัง ที่มันมีเเววว่าจะมีอะไรออกมา
" ต้องระวังหน่อยเเล้วกันนะ เดี๋ยวมีตัวอะไรออกมาล่ะนะ " จอรน์พูดเเล้วเตรียมตัวที่จะควักอาวุธออกมา
เเล้วสักพักขนาดนั้นพุ่มหญ้าเริ่มมีการขยับ จอร์นควักปืนออกมา เเต่ว่าในขนาดนั้นสิ่งที่ออกมาจากพุ่มหญ้านั้นไม่ใช่สัตว์ร้ายใดๆ มันเป็นเเค่กระรอกเท่านั้นเอง
" โธ่ เเค่กระรอกเอง " จอร์นพลางถอนหายใจ เเล้วเตรียมที่จะเก็บอาวุธ
" ข้างหน้า!!!!!!!!!!!!!! " อลิซตระโกนขึ้น จอร์นรีบหันไป สัตว์ประกาศตัวโตดวงตาเเดงฉาน ฟันเเหล่มคม ลักษณะคล้ายหมาป่า กําลังกระโจนเข้าหาจอร์นเเล้วอลิซ
จอร์นรีบควัก ปืนที่พึ่งจะเก็บยิ่งมัน เขาลั่นกระสุนที่บรรจุอยู่ในปืน เเต่ทว่ามันกลับไม่ตาย กลับายืนได้ปกติ
" บ้าเอ้ย!!!ทําไมตายยากจังวะ!!!" จอร์นหัวเสีย เเล้วลั้นกระสุนไม่หยุด ขนาดนั้นอลิซ ใช่เล็บที่ยาวคมพอสมควรเเทงที่ร่างกายของมัน เเล้วควักหัวใจมันออกมาเลือดสีเเดงสดทะลักออกมาจากร่างกายที่ขาดเป็นสองส่วนสัตว์ประหลาดนั้นล้มลงพร้อมกับกองเลือด
" น่าเบื่อจังเเหะ เจ้านี่ " อลิซพูดเเล้วทําหน้าหยิ่งยโสเเล้วบดขยี้หัวใจของมันทิ้ง ตอนนี้ร่างของอลิซเต็มไปด้วยเลือดของมัน
" เธอทําได้ไงนะ " จอร์นมองอลิซอย่างอึ้งๆ
" ไม่รู้สิ เเต่ว่านะตัวนี้นะโดนกระสุนธรรมดามันไม่ตายหรอกนะ " อลิซยิ้มให้เล็กน้อย
" ว่าเเต่จะทําไงกับเลือดล่ะ " จอร์นชี้ตัวอลิซที่มีเลือดติดเต็มตัว
" ช่างมัน เดินทางต่อเถอะนะ " เธอพูดเเล้วจูงมือจอร์นต่อไป
ทั้งคู่เดินทางใช่เวลานั้นถึง2วันทั้งเจออะไรมามากมาย
2วันต่อมา....
" อ้า...เราเดินทางมา2วันเต็มเลยนะ เรามากินอะไรกันเถอะนะ "
" อื้อ~นั้นสิ หิวอ๊ะ " อลิซพูดเเล้วกุมท้องตัวเองไปมา
" งั้น เรามาหาอะไรกินกันเถอะนะ " จอนร์นพูดเเล้วยื่นอาหารสํารองที่มีอยู่
" ไม่กินหรอ? "
" เดี๋ยวผมออกไปหาเองนะ รอตรงนี้เเหละ"จอร์นพูดเเล้วเดินทางออกไปหาอะไรกินทั้งเขาเเละอลิซด้วย ขนาดที่กําลังเขาหาอะไรอยู่นั้น เขาพบ ที่เเห่งนึง ที่นั้นคือนําตกสีฟ้าสวยสะอาด
" นําตกนี่น่า!!" จอร์นทําหน้าตกใจเเล้วลงไปกินนําเเล้วซดนําขึ้นมาดื่ม
" เย็นดีเเหะ " จอร์นรีบตักนําใส่ขวดที่เขาเตรียมมา
" สุดยอดเลยเเหะ!!มีปลาด้วย " จอร์นรีบเอาที่ตกเบ็ดออกจากกระเป๋าที่เขาสะพายไว้ตลอด จอร์นเริ่มโยนเบ็ดเเล้วเหยื่อลงไป
ซักพักนึง เขากับได้ปลา5ตัวในเวลาเเปปเดียว
" สุดยอดเลยเเหะ " จอร์นยิ้มไปมาเเล้วนําปลาทั้งหมดไปหาอลิซ
" ดูสิ~!ได้ปลามาเยอะเลยล่ะนะ" จอร์นบอกกับอลิซที่มองปลาเเล้วนําลายไหล
" ปลา ปลา ปลา ปลา ปลา ปลา ปลา ปลา " อลิซนําลายไหลไม่หยุดเเล้วจ้องปลาอย่างไม่กระพริบตา
" อย่างกินสินะ " จอร์นยิ้มเเล้วเเล้วชูปลาสูงๆ อลิซกระโดดขึ้นลงเพราะพยายามจะหยิบปลา
" น่ารักจังเลยนะ " จอร์นลูบหัวอลิซเเล้วนําปลาไปจุดไฟ เเล้วสักพักนึงเขาก็นําปลาที่สุกเเล้วมาให้อลิซ อลิซยิ้มเเล้วขอบคุณ
จอร์นกินปลาที่สุกของเขา
" อร่อยจังเลยอ่ะ " อลิซยิ้มเเล้วขยับหูกับหางไปมา
" นั้นสิ "จอร์นยิ้ม ก่อนที่จะไปนั่งข้างๆเธออลิซมองจอร์นเล็กน้อยเเล้วหน้าเเดงเล็กๆ
" มีอะไรหรอ " จอร์นพลางมองอลิซที่หน้าเเดงเล็กน้อย
" เปล่าหรอกไม่มีอะไรหรอกนะ " อลิซยิ้มเเล้วกินปลา
" อลิซ ว่าเเต่นะเธอนะไม่ได้อาบนํามาหลายวันเเล้วนะ " จอร์นพูดเเล้วดมตัวอลิซไปมา
" อ่า...อื้ม" อลิซพูดเเล้วกินต่อจนหมด
" ไปอาบนําด้วยกันเถอะนะ " จอร์นพูดเเล้วจูงมืออลิซไป
" หะ...หา!!!!!"อลิซหน้าเเดงจนเป็นลูกมะเขือเทศ
" ไม่ต้องอายหรอกนะ ข้างหน้านะมีนําตกนะ"
" อาบนําด้วยกัน...หมายความว่า...."อลิซหน้าเเดงมากขึ้นเพราะในสมองของเธอนั้นคิดไปไกลเสียเเล้ว
" ทําไมหรอ " จอร์นเอาหน้าของตัวเองมาเข้าใกล้อลิซ
" ปะ...เปล่าซะหน่อยนะ!!อาบนําด้วยกันนะคงไม่ได้ทําอะไรยังงั้นสินะ!!!" อลิซพูดพร้อมทั้งหน้าเเดง
" อะไรกัน?ไม่ทําหรอกนะ"จอร์นยิ้มเเล้ว อุ้มอลิซไปนําตกที่เขาเจอ
" วะ..ว้าย!!!" อลิซหน้าเเดง เเล้วเอามือมาปิดหน้าของเธอ เพื่อบังใบหน้าที่เเดงของเธอ
" เอาล่ะ มาถึงเเล้ว " จอร์นวางอลิซลง
" สวยจังเลยเเหะ " อลิซบอกเเม่นําที่ใส่สะอาดทันใดมั้นจอร์นก็อุ้มเธออีกครั้งเเต่คราวนี้เขาพาไปที่เเห่งนึงถัดจาดเเม่นํามีเหมือนเเม่นําเล็กๆ ที่ใสส่สะอาดเเล้วเงียบสงบ เเล้ววางอลิซลง
" เอาล่ะ เธอถอดเสื้อผ้านะเเล้วลงไปอาบเลยนะ " จอร์นยิ้ม
" หะ..หา!!!น่าอายออกนะค่ะ!!!" อลิซหน้าเเดงมากขึ้น
" หรือว่า....จะให้ผมถอดให้ล่ะ? " จอรน์ทําหน้าเจ้าเหล์ที่เเฝงไปด้วยความหล่อจนทําอลิซเเทบคลั้ง
" ไม่ต้อง!!!ถอดก็ได้!!"อลิซเริ่มถอดเสื้อของตัวเองทิ้งจนหมดเเล้วลงในนําที่ใส่สะอาดเเสงเเดดนั้นทําให้เห็นร่างเล็กๆกลับเส้นผมสีดําที่ขยับไปตามสายลมนั้นทําให้เธอดูน่ารักเเล้วมีเสน์ทันใด
" เอาล่ะ ผมอาบมั้งดีกว่า!!"จอร์นพูดเเล้วถอดเสื้อข้างบนทิ้งเหลือเเต่กางเกงเท่านั้น อลิซสะดุ้งเฮือกเพราะจอร์นมาอยู่ข้างๆเธอ เธอใช่นําที่สะอาดใส่สะอาดล้างตัวของเธอ เเล้วนํามาราดที่ผมของตัวเอง
จอร์นอาบนําไปสักพักเเล้วขึ้นมาเเต่งตัวใหม่เเล้วเอาเสื้อผ้าของเขาเเละอลิซไปซักเเล้วเอาไปตาก
" อ้า~เย็นดีจังเหะ " อลิซยิ้มไปมา ทันใดนั้นจอร์นก็เอานําสดเข้าที่เธอ
" ฮ่าฮ่า ชอบสินะ " จอร์นยิ้มไปมาเเล้วสาดต่อ
" ไม่ยอมหรอกนะ " อลิซดึงจอร์นลงไปในนําเเล้วสาดนําอย่างสนุกจนกระทั้งทั้งคู่เริ่มสังเกตุว่าเย็นเเล้ว
" หวา!!อาบนําเย็นขนาดนี้เลยหรอ " อลิซรีบขึ้นมาจากนําจอร์นก็เช่นกัน
" เอานี้ เสื้อของเธอนะ " จอร์น์ยื่นใส่ของเขาที่ยาวพอสมควรอลิซใส่เสื้อเเขนยาวที่เเล้วท่อนลางของเสื่อนั้นปิดยาวเป็นกระโปรงเลยก็ว่าได้
จอร์นเปลี่ยนเสื้อใหม่เเล้ว เเล้ววิ่งไปเอาของที่เขาว่าไว้ที่เก่าเเล้วสักพักเข้าก็กลับมา
พร้อมสัมภาระ
" เอาล่ะ เรามานอนที่นี้เถอะนะ"
" เเล้วจะยังไงล่ะ"
"ยังงี้ไงล่ะ " จอร์นพูดเเล้วเอาสิ่งที่เหมือนผ้ามาปูพื้น
" ที่มันเล็กเเหะ นอนด้วยกันเเล้วกันนะ" จอร์นพูดเเล้วดึงตัวอลิซมานอนกอดอลิซตอนนี้หน้าเเดงเอาเรื่องเพราะเธอนั้นเขินสุดขีด จอร์นนั้นลูบหัวของเธอ
" ฝันดีนะ " จอร์นยิ้มเเล้วหลับตาลง อลิซมองเเต่ใบหน้าของคนตรงข้ามที่หลับนั้น
" เช่นกัน ฝันดีนะ " เธอยื้มปนหน้าเเดงเเล้วในที่สุดก็หลับไป

" อื้มมม " อลิซลุกขึ้นมาเเล้วพลางบินตัวไปมาเเล้วลุกขึ้น เเล้วร่างหน้าเเต่งตัว
" เเต่งตัวเสร็จเเล้วหรอค่ะ?"อลิซถามจอร์นที่กําลังดูหนังสือเล่มปึกหนา
" อื้ม เรียบร้อยเเล้วล่ะนะ"จอร์นพูดเเล้วพลางอ่านหนังสือต่อไป
" งั้นหรอค่ะ กําลังหาเกี่ยวกับไอ้สมบัตินั้นสินะ" อลิซไปนั่งข้างๆจอร์นเเล้วมองเนื้อหาข้างในของหนังสือ
" อื้ม เอาล่ะอลิซไปกันเถอะนะ " จอร์นพูดเเล้วเก็บของทุกสิ่งใส่กระเป๋าเเล้วออกเดินทางต่อ อลิซเดินตามจอร์นไป
ทั้งคู่เดินมาจากที่เก่าไกลมาพอสมควร ระยะทางนั้นนาจะไกลมาก พอสมควร
" ให้ตายสิ เดินมาไกลมากเลยเเหะ เเต่ไม่ไกลเเล้วล่ะนะ " จอร์นพูดอย่างมั้นใจพอสมควร เเต่อลิซนั้นเเทบจะขาลาก
" ไกลอ่ะ " อลิซเดินขาลาก เพราะเธอนั้นเองก็เดินมาตลอดทาง
" เหนื่อยสินะ " จอร์นหยุดเดินสักพักเเล้วยื่นนําให้อลิซดื่มอย่างไวเพราะหิวนํามาก
" เอาล่ะ ต่อไปก็..~"จอร์นอุ้มอลิซขึ้นมา เเล้วเดินทางต่อ
" หวะ.....ไหวหรอ?"อลิซมองหน้าจอร์นเเล้วหน้าเเดงเบาๆ
" ไหวครับ ไม่ต้องห่วงหรอก " จอร์นยิ้ม เเล้วลูบหัวอลิซเบาๆ จอร์นนั้นเดินทางไกลมากพอสมควรจนเธอหลับไป ขนาดที่เขาต้องทนมากมายในที่สุดเขาก็เจอที่เก็บขุมทรัพย์
" เจอเเล้ว!!!!!"จอร์นมองมันอย่างเหลือเชื่อ
" อลิซ!!ตื่นเร็ว!!!เราเจอเเล้ว!!!"จอร์นปลุกอลิซ อลิซตื่นมาอย่างงัวเงียเเล้วขยี้ตา เเล้วมองที่เก็บสมบัติ ที่เก็บมบัตืนั้นมีลักษณะคล้ายพีระมิด มีสภาพรุกรุ่งรักพอสมควร
" สุดยอดเลยอ่ะ!!!"อลิซมองอย่างตะลึง เเล้วลงมาจากตัวจอร์น ขนาดนั้นเอง ก็เองสัตว์ที่มีลักษณะคล้ายหมาป่าที่มีดวงตาเเดงฉานฟันเเหล่มคมประมาณ10กว่าตัวได้
" อะไรล่ะนั้นนะ!!!!"จอร์นพูดอย่างหัวเสียเเล้วควักปืนออกมา ส่วนอลิซงอกเล็บที่ยาวเเหล่มคมออกมา
" ระวังหน่อยเเล้วกันนะ เจ้าพวกนี้นะ อันตรายนะ!!" อลิซพูดเพื่อเตือนจอร์นให้ระวัง ขนาดนั้นเองก็มีตัวนึงที่กระโดดออกมา อลิซใช่เล็บเเหล่มทิ่มเเทงมัน โลหิตสีเเดงสดทะลักออกมาจากร่ายกายของมัน
เเล้วทันใดนั้นตัวอื่นก็มารุมด้วยเช่นกันจอร์นลั้นปืนที่พวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นเเบบรั่วๆส่วนอลิซนั้นเเทงตัวอื่นไม่ยั้ง
ทั้งคู่กว่าจะฆ่าสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้ใช่เวลาเยอะพอสมควร
" ให้ตายสิ มันมาเยอะ มากเลยเเหะ " จอร์นปาดเหงื่อของตัวเองทิ้ง ส่วนอลิซเอาผ้ามาเช็ดคราบเลือดที่เล็บของเธอเเล้วเธอก็เก็บเล็บลง
ทั้งคู่เดินทางไปเข้าไปพีระมิดนั้น ข้างในนั้นมีลักษณะคือบางส่วนของข้างในนี้พุพังบางสภาพยังดีอยู่ มีทั้งรูปปั้นต่างๆ
" อ๊ะ!!มีข้างบนด้วยนี่น่า!!!"อลิซมองเห็นบรรไดที่พุพังเเล้วขึ้นไปข้างบน พบว่า เจอสมบัติ
" เจอสมบัติเเล้วนีน่า เเต่ว่า มันเเค่อันเดียวนี่น่า " จอร์นพูดเเล้วจะหยิบขึ้นมา เเต่โนอลิซขว้างไว้
" อย่าพึ่งดีกว่านะ ถ้าจับล่ะก็ตึกนี้อาจจะถล่มไม่ก็มีเจ้าพวกนั้นเเห่กันมาหรอก "
" นั้นสินะ " จอร์นเลิกคิดที่จะจับสมบัติ
" หนูว่านะ มันไม่ไดมเเค่นี้เเน่ มันต้องมีอีกเเน่นอนเเน่ " อลิซพูดเเล้วพลางดูสมบัติ
" ว่าเเล้วเชียว มันไม่ได้มีเเค่อันเดียว " อลิซยิ้มอย่างมั้นใจ
" เอ๋? ยังไงล่ะ?" จอร์นหัวมามองอลิซ
" ก็เพราะว่า หนูว่ามันป็นเเค่สมบัติชิ้นเเรกมันจะต้องมีอีกเเน่เลย"อลิซพูดเเล้วสมับัตินั้น
" อ้า...ได้ส่วนเเรกเเล้วเเหะ " อลิซหยิบมันออกมา เเล้วสะดุ้งเล็กน้อย
" มีอะไรหรออลิซ?"จอร์นมองอลิซที่ตอนนี้มองสมบัติขิ้นเเรกอย่างไม่กระพริบตา
" คุ้นๆนะ มันบอกว่าให้ไปเมือง...มาริเอเรีย?"อลิซพลางมองสมบัตินั้นอย่างคุ้นว่าเคยเจอมัน
เเต่ว่าทันใดนั้นตึกก็เริ่มสั้นสะเทือน ซากของตึกถล่มลงมา เเล้วพวกสัตว์ประหลาดเหล่านั้น ก็โผล่มานับ10-20กว่าตัว
" ใครบอกให้เธอเอามันออกมาล่ะ!!!"จอร์นพูดเสียงตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปทางพวกหมาป่า
" หึหึ ช่างมันสิ เเต่ว่ารีบออกเถอะ" อลิซจูงมือจอร์ ส่วนจอร์นก็ยังตกใจกับเหตุการณ์อยู่
" พวกมันล่ะ!!"เธอพูดกับ อลิซที่มีสีหน้าเงียบเฉียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะว่าพวกสัตว์ประหลาดนั้นกําลังตามอลิซเเล้วจอร์นอยู่
" ไม่ต้องห่วงหรอกนะ!!!!เดี๋ยวมันก็โดนทับตายเองล่ะ!!!"อลิซพูดเเล้ววิ่งเร็วมากขึ้นกว่าเดิมทั้งคู่วิ่งออกมาจนพ้นพีระมิด สัตว์ประหลาดพวกนั้น บางตัวก็ถูกทับไปพร้อมกับพีระมิดที่พักทะลายลงส่วนบางตัวยังวิ่งไล่ล่าอยู่!!!
" บ้าเอ้ยยย!!!!!!!!"อลิซกับจอร์นหยุดลง จอร์นควักปืนออกมาเเล้วกระหนํายิงพวกมันอย่างรั่วๆส่วนอลิซใช่เล็บของตัวเองฟันไปตัวที่สัตว์ประหลาด
อลิซทั้งจอนร์นกว่าจะจัดการพวกสัตว์ประหลาดนั้นเเทบจะกินเวลาเยอะเลย หลังจากจัดการมันเสร็จ ทั้งสองคนก็วิ่งออกมาจนถึงชายหาดที่พวกเขาอยู่จุดเเรก
" เราจะออกยังไงล่ะ เรือก็ไม่มีด้วย" จอร์นพูดเเล้วมองมาที่อลิซ เพราะตอนนี้เรือที่มานั้นหายไปไหนก็ไม่รู้เเล้วสักพักก็ปรากฎเรือใหญ่กําลังเเล่นมา
" เฮ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"จอร์นตระโกนเเล้วโบกมือไปมา เเล้วซักพักเรือนั้นก็มาจอดตรงจอร์นกับอลิซเเล้วทั้ง2ก็ขึ้นเรือไปเเล้วเรือนั้นก็ออกเดินทาง

ตอนนี้ทั้งอลิซเเล้วจอรน์อยู่บนเรือสีขาวที่หรูพอสมควร อลิซพลางมองทิวทันศ์ของทะเล ที่ใสสะอาด สายลมเย็นๆ
" เย็นจังเลย~"อลิซพลางขยับหูของเธอไปมา เพราะเธอเหมือนรู้สึกสดชื่น อลิซหยิบขนมปังจากกระเป๋ามากินเเล้วขยับหูไปมา ส่วนจอร์นนั้นกําลังนั่งอ่านหนังสือบางอย่างอยู่เเล้วพลางซดชาไปเลื่อยเปื่อย
" อ่านอะไรหรอจอร์น~"อลิซเดินไปหาจอร์นเเล้วมานั่งข้างๆเขาเเล้วพลางขยับหูไปมา
" อ๋อ กําลังอ่านเกี่ยวกับเจ้าสมบัตินี่นะสิ" จอร์นเเล้วอ่านหนังสือพร้อมดื่มกาเเฟ อลิซได้เเต่มองจอร์นที่อ่านหนังสือ
" เจ้านี่....ต้องมีมากกว่า1ชื้นเเน่ๆ ต้องไปเมืองนั้นล่ะนะ"อลิซพูดเเล้วขยับหูไปมา
" เมืองนั้น...มาริเอเรีย?นะหรอ" จอรห์หันมามองอลิซ เธอพยักหน้าเเล้วกินขนามปังจนหมด
" ถ้าเมืองนั้น....เรือของเราจะไปพอดีเลยล่ะนะ" ร่างของชายหนุ่มอายุ30ได้เดินออกมาเเล้วยิ้มเป็นมิตรให้กับจอร์นเเล้วอลิซ
" จริงหรอครับ!!ดีจังเลย"จอร์นยิ้มเเล้วเผลอหูสิงโตกับหางออกมาเเล้วขยับไปมาเเต่โชคดีที่เขานั้นยังไม่เห็น
" ครับ ในวันพรุ่งนี้เลยก็ถึงเเล้วล่ะครับ"ชายหนุ่มผู้นั้นยิ้มให้ เเต่สายตาของเขากลับสังเกตุว่าในมือของจอร์นนั้นมีลายเเทงอยู่
" ขอดูหน่อยนะครับ"ชายหนุ่มคนนั้นพูดด้วยเสียงสุขภาพ จอร์นเเล้วให้เขาดู
" นี้มันลายเเทงสมบัตินี่ครับ?"ชายหนุ่มมองลายเเท่งนั้น เเล้วคืนให้กับจอร์น
"รู้ด้วยหรอครับ?"จอรน์มองชายคนนั้นอย่างอึ้งๆ
" มันคุ้นๆนะครับ"ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย
" คุณเคยเห็นมันสินะค่ะ"อลิซพูดขึ้นเเล้ว เอาขนมปังอีกอันนึงมากินต่อ
" ก็ไม่เชิงครับเเต่ว่าพวกคุณเอามาจากเกาะนั้นสินะครับ"ชายหนุ่มคนนั้นมองอลิซเเล้วทั้งจอร์น
" ครับ เราไปเอาจากเกาะนั้น เเล้วหนีพวกสัตว์ประหลาดมานะครับ" จอร์นพูดด้วยเสียงจริงจัง
" ยังงั้นเองสิครับ เกาะนั้นนะจะมีพวกคุ้มครองลายเเท่งนี้ เเล้วพวกมันล่ะครับ
" พอพวกเราหนีออกมา พวกมันบางส่วนถูกทับตายเเล้วก็โดนพวกเราฆ่านะค่ะ"อลิซพูดขึ้น เเล้วกินขามปังต่อ
" ยังงั้นหรอครับ" ทั้งอลิซ เเล้วจอร์น คุยกับชายหนุ่มคนนั้น จนเย็นมากพอสมควร
" งั้นผมไปก่อนนะครับ " ชายหนุ่มคนนั้นโบกมือเเล้วเดินหายไป อลิซพลางมองท้องฟ้ายามคําคืน ดวงดาวเเพรวพราวบนฟ้า สายลมเย็นๆ
" อื้ม~ชอบจังเลย~"อลิซยิ้มไปมา เส้นผมสีดําของเธอพริ้วไปตามสายลม อลิซพลางมองท้องฟ้าที่มีดวงดาวมากมายเเล้วยิ้มไปมา
" อลิซ ไปกันเถอะครับ " จอร์นเรียกอลิซ เธอขานรับเเล้วตามจอร์นมา ทั้งคู่เดินมาข้างล่าง เเล้วมาที่เคาเตอร์ขอกุญเเจห้อง คนที่เคาเตอร์นั้นยืนกุญเเจไปให้ทั้งคู่เดินตามหาห้องตัวเอง
" ห้องของเราอยู่ไหนนะ อ๋อนี้ไงล่ะ!! " จอร์นใช่กุญเเจที่ได้เปิดห้องพอเขาเปิดเขาไปพบว่าห้องนั้นสวยมาก เตียงสีขาวสะอาดไฟสีทองเเบบคนหรูข้างนอกริมเตียงมีหน้าต่างที่เห็นวิวของทะเลตอนกลางคืน
ทั้งจอร์นเเล้วอลิซเดินเข้าไปในห้องอลิซอาบนําเสร็จตามด้วยจอร์นพอทั้งคู่อาบนําเสร็จก็มานั่งเล่นซักพัก
" ลายเเท่งนี้ เราจะเจออีกเมืองนึงสินะ"จอร์นพูดเเล้วนอนไปมาบนเตี้ยง
" น่าจะยังงั้น"อลิซพูดเเล้วม้วนผมตัวเองเล่นไปมา
" เตียงนี้นอนได้เเค่2คนนี้ งั้นเรานอนด้วยกันเถอะนะ"จอร๋นพูดเเล้วหันมาทางอลิซ อลิซตอนนี้หน้าเเดงพอสมควร
" จะเอางั้นหรอ=////////= " อลิซปิดไฟนอนเเล้วห้มผ้าเธอกับจอร์นนั้นนอนกอดกันทั้งคืน มันทําให้เธอเหมือนรู้สึกอบอุ่นมาก ตอนนี้เธอโดนจอร์นกอดอย่างเเน่น นั้นทําให้เธอหน้าเเดงมาก
" ฝันดีนะ อลิซ " จอร์นยิ้มอย่างอ่อนโยนเเล้วกอดเธอมากขึ้น
" อะ..อื้อO/////O" อลิซพยายามหลับตาลงเเต่ว่าเธอนั้นเขินจนหลับไม่ได้
" ยังงี้ก็ดีเหมือนกันนะ อบอุ่นดีจัง...." อลิซยิ้มไปมาเเล้วเธอก็หลับพร้อมความอบอุ่น

เช้าวันรุ่งขึ้นตะวันสาดส่องเเสงไปทั้วท้องนภาพระอาทิตย์ขึ้นมานิดนิดในยามเช้า
เรือสีขาวหรูจอดมาที่ท่าเรืออลิซเเล้วจอร์นลงมาจากเรือพร้อมกับผู้โดยสารคนอื่น
" สุดยอดอ่ะ!!! สวยไปเเล้วววว " อลิซพลางถอดสายตาไปที่เมืองเเห่งนั้นเเล้วขยับหูไปมา
" อ้า นั้นสินะ..." จอร์นพูดเเล้วพลางยิ้มไปมา เมืองที่ทั้งสองกําลัง อยู่นี้นั้นคือเมืองเเห่งนึงที่สวยงามพอสมควรผู้คนเดินสันจรไปมา เด็กๆวิ่งเล่นไปมา มีคนมากมายบางก็ซื้ออะไรกินตามไปบ้าง เหล่านกรําร้องไปมา
" สวยจังเเหะ ไอ้เมืองนี้นะ " อลิซยิ้มไปมาเล็กน้อย
" ไปกินไรมั้ย?"จอร์นเอ่ยขึ้น เเล้วหันมามองอลิซ
" เอาจิ!!!"อลิซหันามาทางจอร์นเเล้วขยับหูไปมา
ท่ามกลางร้านเเห่งนึงสวนรวมอาหารมากมาย ที่มีคนมากมาย ซื้ออาหารไปมา มีอาหารหลายชนิดพอสมควร จอร์นเเล้วอลิซซื้ออาหารมากินเเล้วมานั่งที่โต๊ะ
" มันจะเป็นยังไงต่อนะ..."อลิซพูดเเล้วพลางกินข้าวผัดที่พึ่งซื้อมา
" อะไรหรอ" จอร์นมองอลิซเเล้วจิบกาเเฟ
" สมบัตินั้นนะสิ มันจะอยู่ไหนนะ~" อลิซยิ้มไปมาเเล้วกินนํา
" นั้นสิ ว่าเเต่นะ ผู้ชายคนนั้นนะ รู้ได้ไงว่า ไอ้นี้มันลายเเทงล่ะ"
" ไม่รู้สินะ...."อลิซพูดไปมาเเล้วกินข้าวจนหมด
ทั้งสองพอหลังจากกินข้าวเสร็จก็จ่ายเงินเเล้วเดินออกจากร้านอาหาร เเล้วเดินเล่นอะไรไปเลื่อย
" ที่นี่คนเยอะจังนะ" จอร์นมองไปทั่วรอบเมืองไปมา อลิซเองก็มองเมืองนั้นเช่นกัน
" นั้นสินะ..."อลิซพูดกับจอร์นด้วยเสียงเม่อๆ เเล้วเอาขนมปังที่ซื้อมากิน ทั้งสองเดินชมเมืองนี้ไปมา
" เฮ...จอร์นมาดูร้านนี่สิ" อลิซสะกิดจอร์น
" อะไรหรอ?"จอร์นหันมามองอลิซ เเล้วทันใดนั้นอลิซก็จูงมือจอร์นไป ไปร้านเเห่งนึงที่เก่าพอมากสมควร จอร์นกับอลิซเดินเข้าไปในร้านเเห่งนั้นเเล้ว มองไปทั่วร้าน
ร้านนั้นมีตุ๊กตามากมายเรียงรายอยู่บางตัวฝุ่นก็ขึ้น
อลิซดูตุ๊กตาพวกนั้นไปมา เเล้วดูตุ๊กตาตัวนึงที่ใส่ชุดโกทิคโลลิต้าสีฟ้าสุดใสดวงตาสีฟ้าผมสีทองปลายผมนั้นเป็นลอนๆริมฝีปากสีชมพู
" สวยจังเลยอ่ะ~~!"อลิซกอดตุ๊กตาตัวนั้น เเล้วยิ้มไปทันใดนั้น ก็มีเสียงเอียดอาดดังขึ้นมาจอร์นเเล้วอลิซหันไปมองเเล้วพบกับชายหนุ่ม
" คะ..คุณนี่!!!!!" อลิซชี้ไปที่ชายคนนึงที่เดินออกมา คนนั้นคือชายหนุ่มที่อยู่บนเรือนั้นเอง
" โอ๊ะ!!เจอกันอีกเเล้วนะครับ"ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มเเล้วเอาหนวดออกมานั้นทําให้รู้ว่าเขาคนนั้นอายุประมาณ20-22ชายคนนั้นยิ้มให้เป็นมิตรกับจอร์นเเล้วอลิซ
" สวัดดีครับชื่อ ทอม มาโรสดาส ครับผม!!" ทอมพูดเเล้วยิ้มไปมา
" อลิซ ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ"
" จอร์นครับ ยินดี่ได้นะครับ"จอร์นเเล้วอลิซกล่าวอย่างเป็นมิตรเเล้วยิ้มให้ทอม
" อลิซคุณชอบตุ๊กตาตัวนั้นสินะครับ ผมยกให้นะครับ"
" จริงหรอค่ะ ขอบคุณนะค่ะ!!!"อลิซยิ้มขอบคุณกลับทอมเเล้วกอดตุ๊กตาตัวนั้น
" ว่าเเต่คุณเปิดร้านขายตุ๊กตาหรอครับ?"จอร์นถามทอมที่กําลังปัดฝุ่นให้กับตุ๊กตาที่เลอะไปด้วยฝุ่น
" ครับ มันคงเเปลกสินะครับฮ่าฮ่า ตุ๊กตาพวกนี้ทําขึ้นมาเองล่ะครับ ร้านนี้ออกจะเก่าหน่อย เเต่ตุ๊กตาพวกนี้เหมือนเพื่อนเลยล่ะครับ"ทอมพูดเเล้วยิ้มไปมาเเล้วอุ้มตุ๊กตาตัวนึงที่มีฝุ่นเครอะ
" คุณทําเองทั้งนั้นเลย!!สุดยอดเลย!!เเล้วมีคนมาเข้าร้านไหมล่ะค่ะ?"อลิซหันไปทางทอมที่กําลังทําความสะอาดตุ๊กตา
" ก็ไม่คอยมีหรอกนะครับ เเต่ก็มีหลายคนชมว่าตุ๊กตาพวกนี้มันสวยดีนะครับ" ทอมยิ้มไปมา
" ว่าเเต่นะครับ ตุ๊กตาที่คุณถือเเล้วพวกตุ๊กตาพวกนี้กี่ปี่เเล้วหรอครับ"
" ตัวที่ผมถืออยู่นั้นเธอชื่อ มาเรียครับ เธอนั้นผมเป็นเปียบเหมือนเธอเป็นดอกไม้ที่สวยขาวสะอาดครับเธอนั้นงดงามากเลยล่ะครับ ส่วนตุ๊กตาพวกนี้ก็10กว่าปีเเล้วล่ะครับ" จอร์นพูดเเล้วมองตุ๊กตาที่เขาถือนั้นตุ๊กตาตัวนั้นมันมีดวงตาสีเหลืองปนขาวอ่อนชุดสีขาวสะอาดผมนั้นสีขาวเเล้วมีหมวกที่ประดับไปด้วยดอกไม้
กระโปรงนั้นยาวปิดเท้าริมฝีปากสีเเดงอ่อน
" ว่าเเต่นะครับ คุณเจอลายเเทงนั้นได้ไงครับ?"ทอมหันมาพูดกับจอร์นเเล้วอลิซที่กําลัวงดูตุ๊กตาอยู่
" เราเจอมันเพราะว่า อลิซเธอไปเจอที่เมืองเก่านะครับ"
" เมืองเก่าหรอครับ"
" ครับ "
" เมืองนั้นคือเมืองที่เคยรุ่งเรืองสินะครับ"
" ครับ " จอร์นพูดเเล้วหันมาทางทอมที่มีสีหน้าจริงจังนิดๆ
" งั้นหรอครับ" ทอมทําหน้าครุ่นคิด เเล้ววางตุ๊กตาที่เข้าอุ้มไว้ที่เดิม
" เเล้ว...คุณไปเจอชิ้นเเรกที่เกาะนั้นสินะครับ
" ค่ะ!!"อลิซเป็นฝ่ายตอบเเทนจอร์น
" ครับผม"ทอมยิ้มให้อลิซ เเล้วเดินไปที่ตู้หนังสือเเล้วเอาหนังสือเล่มนึงที่เก่าเเล้วฝุ่นเต็ม ทอมปัดฝุ่นพวกนั้นทิ้งเเล้วเปิดหนังสือ
" รู้เเล้วล่ะครับต้องไปไหนต่อ" ทอมพูดด้วยเสียงจริงจังเเล้วเปิดหนังสือขึ้นมา
" ต้องไปไกลกว่าเมืองนี้ซึ่งใช่เวลาเป็นวันเลยล่ะนะครับ"ทอมพูดเเล้วปิดหนังสือ
" เเล้วมันที่ไหนหรอค่ะ"อลิซพูดขึ้น
" ไม่รู้สินะครับมันบอกว่า....อาณาจักรที่ล้มละลาย....." ทอมพูดเเล้วปิดหนังสือเเล้วไปว่างที่เดิม
" เล่มที่คุณจอร์นมีอยู่นะมันเป็นเล่มเก่าครับ มันจะมีที่ละเล่มนะครับ อีกเล็มคงอักอยู่ที่นึง"
"เยอะจังเลยเเหะ~"จอร์นพูดเเล้วทําหน้าเเบบเบื่อๆ
" นั้นสินะครับ มานั่งก่อนเถอะครับพวกคุณยื่นคงเมื่อย" ทอมเชิญทั้งอลิซเเล้วกับจอร์นให้นั่งตรงโซฟาสีสวย จอร์นเเล้วอลิซกล่าวขอบคุณเขาเเล้วยิ้มให้
" เอาอะไรไหมครับ"
" อ๋อ เอากาเเฟเเล้วกันนะครับ"จอร์นพูด ทอมยิ้มกลับเเล้วไปชงกาเเฟให้เเล้วสักพักทอมก็วางกาเเฟเเก้วร้อนๆ
" อลิซ ไม่เอาอะไรหน่อยหรอครับ"
" ไม่ค่ะ ขอบคุณนะค่ะ " อลิซยิ้มขอบคุณ
" ว่าเเต่พวกคุณมีที่พักยังครับ"
" เออ...ยังเลยนะค่ะ"
" งั้นมาพักที่บ้านผมเเล้วกันนะครับ"
" ขะ...ขอบคุณมากนะค่ะ!!"อลิซพูดเเล้วขอบคุณทอม
" ไม่เป็นไรครับ "
" อ้า..ยังเช้าอยู่เลยนี่ครับ งั้นผมขอไปดูอะไรของนอกก่อนนะครับ"
" ครับ เชิญเลยครับ"ทอมยิ้ม เเล้วจอร์นกับอลิซก็เดินออกไปข้างนอกเพื่อดูอะไร
" อาณาจักรที่ล้มละลายอื้มมมมมมมมมมม"จอร์นทําหนครุ่นคิด อลิซหันมาทางจอร์นเเล้วขยับหู
" มีอะไรหรอ......"อลิซหันมามองจอร์น
" ที่นั้นนะ มันอะไรกันหรอ"
" ไม่รู้สินะ อย่าพึ่งคิดดีกว่านะ" จอร์นหันมาทางอลิซเเล้วเพียงเเต่พยักหน้า ทั้งสองเดินไปดูอะไรเเล้วก็ซื้ออะไรมาหลายอย่างจะกระทั้งเย็น
" วันนี้สุดยอดเลยอ่ะ สนุกมากเลย"อลิซยิ้มเเล้วพูดไปมาเเล้วจูงมือจอร์น
" งั้นหรอ เดี๋ยวพรุ่งนี เรามาอีกนะ "
" อื้ม!!"อลิซยิ้มให้เเล้วทันใดนั้นก็มีคนตัวใหญ่ใส่ชุดสีดําวนรอบตัวจอร์นเเล้วอลิซ
จอร์นเเล้วอลิซเริ่มที่จะควักอาวุธออกมา
" เจอกันอีกเเล้วนะ..."ชายผู้นั้นยิ้มใส่อลิซเเล้วก็จอร์น
" คุณเองสินะ ที่มาตาล่าเราตอนนั้นนะ"อลิซเสยะยิ้มใส่ชายคนนึงที่ใส่ชุดสีดํา
" ใช่เเล้ว เธอนี่เก่งจังนะ"ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มเเบบเจ้าเหล์
" เชอะ ขอบใจ " อลิซเสยะยิ้มเเบบหยิ่งยโส เเล้เริ่มมีเล็บยาวๆออกมาจากเล็บ จอร์นเริ่มควักอาวุธออกมา
" เอาเถอะ เรามาเล่นเกมกันเถอะ " หลังจากที่ชายหนุ่มคนนั้นพูดเสร็จ เหล่าคนที่ยืนอยู่รอบตัวอลิซกับจอร์นก็เขา จอร์นควักปืนออกมาเเล้วกระหนํายิงพวกนั้น ส่วนอลิซใช่กรงเล็บเเทงทะลุร่างของเหล่าคนพวกนั้นจนกระทั้งจนเสร็จ
" เก่งดีนิ"ชายคนนั้นยิ้ม
" เอาล่ะ จบเเค่นี้นะ!!"อลิซพูดอย่างหัวเสีย
" ยังหรอก มันยังไม่จบหรอก"ทันใดนั้นชายคนนั้นก็มาอยู่ที่ตัวจอร์นเเล้วบิดเเขนของเขา
" โอย!!!!!!!!!!!"จอร์นร้องด้วยความเจ็บปวด เเล้วพยายามเอาเเขนของเขาให้ออกจากมือชายคนนั้น
" บ้าเอ้ย!!!!!!!!!!"อลิซใช่กรงเล็บที่ยาวของตัวเองนั้นจะเเทงทะลุร่างของชายคนนั้นให้ได้เเต่เปล่าเลย ชายคนนั้นบิดเเขนอลิซ เเล้วล้มตัวเธอลงไปกับพื้น
" เกะกะจริงเจ้าหมอนี่ " ชายคนนั้นเอามือไปจ่อหัวของจอร์นอลิซรุกขึ้นมาเเล้ว เอาเล็บที่เเหล่มนั้นเเทงหลังของเขา ชายคนนั้น กลับเสยะยิ้มเเล้วดึงมือของอลิซออกร่างของอลิซนั้นกระเด็ดไปไกลมาก
" เจ้าหมอนี่ มันน่ารําคาญจริง!!" ชายผู้นั้น กระทืบจอรน์เเล้วฟาดเขาไปไกลจนเขาสลบ
" อย่ามา.......อย่ามา.....ทําอะไรกับคนนั้นนะ!!!!!!!!!!!!!!!"อลิซลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเเค้น เธอใช่ปืนที่ตัวเองมียิงเขาที่ชายคนนั้นเเต่ว่าชายคนนั้นกลับไม่เป็นไรเเล้วต่อยเธอตนกระเด็ดไป
" เเค่นี้ล่ะนะ ไปล่ะ"ชายคนนั้นยิ้มเเบบสมเพชรเเล้วเดินหนีไปอลิซเดินไปดูจอร์นที่ตอนนี้วสลบอยู่
" เจ้หมอนั้น!!!!ไม่มีทางให้อภัยเด็ดขาด!!!!!!"อลิซพูดด้วยนําเสียงโกรธเเค้นเธออุ้มจอร์นขึ้นมาเเต่ตัวเธอนั้นหนักกว่าเพราะเต็มไปด้วยเลือดจนในที่สุดถึงบ้านทอม
" เป็นอะไรไปนะครับ!!!"ทอมพูดด้วยนําเสียงตกใจ
" โดนรุมมานะค่ะ เดี๋ยวอธิบายที่หลังค่ะ " อลิซเดินไปสักพักก็ล้มลงกับพื้นพร้อมจอนร์น ทอมจึงอุ้มสองคนนั้นเขาไปบ้านเเล้วทําการรักษาสองคนนั้น.....

เหนื่อยไหม๊?? อ่านแล้วเหนื่อยแทนเลยอ่ะ

^
อ่านะค่ะ........

ตอนนี้ร่างของทอมเเล้วอลิซนอนอยู่บนเตียงสีขาวร่างขอทั้งสองดูทรุดโทรมพอสมควรหลังจากโดนกลุ่มพวกนั้นทําร้ายเเล้วตอนนี้ทอมกําลังพันเเผลให้กับอลิซอยู่อลิซมองจอร์นที่นอนข้างๆเธอที่มีบาดเเผลเต็มตัวไปหมด
สภาพของจอร์นไม่ต่างอะไรจากเธอเลย
" เอาล่ะ อาการน่าจะไม่เป็นอะไรเเล้วล่ะครับ"ทอมยิ้มให้กับอลิซเล็กน้อยหลังจากเขาทําเเผลให้เธอเรียบร้อยเเล้ว วนร่างของจอร์นนั้นนอนเเน่นิ่งเเล้วเเขนกับขากําลังถูกพันเเผล
" เเล้วจอร์นล่ะค่ะ?" อลิซหันไปหาทอมเเล้วอีกมือเหมือนกําลังจับมือของจอร์นที่กําลังนอนอยู่
" อาการนะ ไม่คอยหนักเท่าไหร่ เพียงเเต่เเค่เเขนหักเท่านั้นเเหละ " ทอมพูดเเล้วทายาตรงบริเวณเเขนของจอร์นที่ฟกชํา อลิซมองเเขนของจอร์นเเล้วลูบเบาๆ
" คราวนี้...ฉันจะ...ไม่ให้คุณเป็นอะไรเด็ดขาดเลยนะค่ะ...ฉันสัญญาค่ะ คิคิ" อลิซลูบมือจอร์นไปมาเเล้วยิ้มเเบบเยือกเย็นดวงตาสีม่วงของเธอตอนนี้ดูเย็นชาเเล้วหลอนๆ
" เธอนะ..ห่วงเขามาเลยสินะครับ"ทอมพูดกลับอลิซที่ตอนนี้อลิซดูน่ากลัวเเล้วเย็นชามากๆดวงตาสีม่วงหันไปทางทอมเเล้วยิ้มเล็กน้อย
" ค่ะ..."อลิซพูดด้วยเสียงเรียบๆเย็นๆ เเล้วลูบมือจอร์นไปมา เธอสะบัดเส้นผมสีขาวที่ปลายผมนั้นมีสีม่วงอ่อนนิดๆ
" ว่าเเตนะ อลิซคุณคืออะไรหรอ"ทอมถามอลิซ
" ไม่รู้เหมือนกันนะค่ะ เป็นเหมือนสัตว์ในตํานานชนิดนึงล่ะมั้งค่ะ?"อลิซพูดกับทอมเเล้วสะบัดหูกระต่ายกับหางที่เหมือนเเมวเเล้วมีขนฟูน่ารักๆ
" เธอคงเหมือนสัตว์ชนิดนึงนะ ที่มีลักษณะเหมือนเธอ..."
" ไม่รู้ค่ะ ว่าฉันคือตัวอะไรค่ะ" อลิซหันไปมองด้วยสายตาเยือกเย็น เเต่อีกมือของเธอนั้นยังจับมือของจอร์นอยู่ซึ่งเเน่นมากพอสมควร
" ครับ...เธอนะไม่รู้สินะครับว่าตัวเองเป็นอะไรที่เเน่เธอไม่ใช่มนุษย์ครับ"
" หมยความว่าไง?"
" ผมเเค่ลองเดาดูนะครับ เเต่ว่านะเธอนะไม่ใช่มนุษย์ครับเพราะเธอมีพลังอะไรซักอย่างในตัวของเธอครับ"
" อื้ม ฉันเองก็ไม่ใช่มนุษย์ตั้งเเต่เเรกเเล้วล่ะค่ะ ร่วมทั้งจอร์นด้วย"อลิซพูดเสียงเย็นชายเเล้วลูบหัวจอร์นไปมา
" ผมก็ ว่างั้นนะจอร์นมีหูสิงโต อลิซมีหูกระต่าย เเปลว่าพวกคุณทั้ง2ไม่ใช่มนุษย์.."
" อื้ม..ใช่เเล้วล่ะ " อลิซยิ้มเเบบเย็นชา
" ว่าเเต่นะครับ ไปทําอะไรมาถึงโดนรุมขนาดนี้นะครับ"
" มันเหมือน น่าจะตามล่าพวกเราเพื่อเอาขุมทรัพย์นั้นนะ"
" งั้นหรอครับ พวกมันคงต้องการสินะครับ"
" อื้ม " เธอตอบสั้นๆ
" ครับ พวกมัคงเป็นพวกที่การสมบัตินะครับ ผมไปชงอะไรมาให้นะครับ" ทอมพูดเเล้วยิ้มให้เเล้วลงไปข้างล่าง
" นี่....จอร์นเธอเป็นเหมือนฉันนะค่ะ..เธอไม่ใช่มุนษย์นะค่ะ..เธอเป็นเหมือนฉัน...เธอเหมือนฉัน...เรา2คนเหมือนกันนะค่ะ"อลิซยิ้มเเบบหลอนๆเเล้วเย็นชาดวงตาสีม่วงเริ่มเป็นสีม่วงมืดมนเส้นผมสีขาวปิดบังหน้าอลิซนิดหน่อย
อลิซลูบหน้าจอร์นไปมา
เเล้วอลิซก็อุ้มจอร์นที่ไร้สติมากอดเเล้วลูบหัวไปมาเล้วกอดอย่างเเน่น
" เราเหมือนกัน....ใครที่มาทําลายเธอ....ฉันจะฆ่าให้หมด...เธอเป็นเหมือนฉัน....ฉันเป็นเหมือนเธอ...เราจะไม่เเยกจากกันเเล้วนะ..."อลิซลูบหน้าจอร์นไปมาเเล้วหัวเราะคิกคักที่น่าสยดสยองเเล้วลูบหัวจอร์นไปมา
อลิซโน้มริมฝีปากของตัวเองไปยังริมฝีปากของจอร์นเเต่ว่าทอมนั้นเปิดประตูมาพอดีนั้นทําให้เธอรีบวางจอร์นลงกับเตียงเเล้วนั่งตามปกติ
" นมร้อนครับ"ทอมวางนมร้อนไว้บนโต๊ะอลิซยกนมร้อนเเล้วยกมันขึ้นมาดื่ม เธอกล่าวขอบคุณเขา
" ทอมเเล้วคุณล่ะ คือมนุษย์สินะค่ะ"อลิซซดนมร้อนไปเเล้วหันไปมาทอม
" ครับ ผมคือคนครับ" ทอมยิ้มให้กับอลิซเล็กน้อย เธอพยักหน้าเล็กน้อย
" เเล้วจอร์นจะตื่นวันไหน"
" พรุ่งนี้ล่ะครับ "
" ค่ะ งั้นขอตัวไปเดินเล่นนะค่ะ"
" ครับ ระวังด้วยนะครับ"ทอมโบกมือบายบายให้กับอลิซ อลิซยิ้มกลับให้เเล้วเธอก็เดินออกมาจากบ้านของทอม
อลิซเดินดูอะไรไปทั้วบางก็ไปร้านอาหารบ้างไม่ก็ไปร้านหนังสือบ้างเธอเดินไปทั่วเมืองเเล้วไปซื้ออะไรมากิน
" นี่....เอลิซเธอนะ ทําไมสวยจังเลยนะ?" อลิซอุ้มตุ๊กตาที่ทอมให้มาเเล้วพูดกับมัน
" นี่....ฉันจะทําไงดีนะ...."อลิซพูดกับเอลิซ เเล้วอุ้มเอลิซมากอด เธออุ้มมันไปสักพักก็เก็บใส่กระเป๋าที่ตัวเองพกมา
" ก็พยายามซะสิ.."เสียงนึงดังขึ้นมา อลิซหันไปมองเสียงนั้น
" ใครนะ..ใคร"เธอเรียกไปสักพักกับไม่มีเสียงตอบมา เธอจึงตัดสินใจเดินเล่นเพื่อดูอะไรต่อ
เวลาผ่านไป อลิซเริ่มเบื่อจึงออกมาข้างนอกหลังจากนั้นเธอจึงหันไปมาว่าใครอยู่ไหม
" ไม่มีใครสินะ..." อลิซเปล่งกรงเล็บที่ยาวเเล้วมองเล็บของเธอ
" ใช่สิ ฉันไม่ใช่มนุษย์"เธอเอาเล็บที่ยาวออกมาดูเล่น
" คมมากเลยเเหะ " อลิซดูเล็บของเธอ เเล้วขยับหูไปมา สายลมเย็นๆทําให้เธอรู้สึกสบายขึ้ เธอจึงเก็บเล็บของเธอเเล้วนอนหลับไปสักพัก
จนเย็น....
" อ่า...เย็นเเล้วเเหะ " อลิซลุกขึ้นเเล้วเดินเข้าไปในเมืองเธอเดินไปสักพักก็มีเสียงนึงดังขึ้น
" เธอนะ...มันไม่ใช่มนุษย์"เสียงนึงดังขึ้นจนทําให้อลิซหันไปมองเเล้ววิ่งไปบ้านทอมพอถึงบ้านทอมเธอรีบไปข้างบนเเล้วหาทอม
" เมื้อกี้!!มีเสียงประหลาดด้วยอ่ะ"อลิซพูดด้วยเสียงเเตกตื่น เเล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเพราะว่าตุ๊กตาที่ทอมสร้างนั้นมีชีวิตขึ้นมาตัวนึงกําลังชงชาให้ทอมอีกตัวทําเเผลให้จอร์น
" เห็นเเล้วสินะครับเสียงนั้นคือเสียงของเอลิซครับ"
" ใช่เเล้วล่ะค่ะ~"เสียงหวานหวานน่ารักๆของตุ๊กตาที่อยู่ในกระเป๋าอลิซออกมา เอลิซออกมาจากกระเป๋าของอลิซ
" สะ...สุดยอด!!!!!"อลิซอึ่งเเล้วมองตุ๊กตาตัวนั้น เอลิซยิ้มให้กับอลิซเล็กน้อย
" ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ"เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร ให้กับอลิซ
" ทอมตุ๊กตาพวกนี้ มันมีชีวิตได้ไง" อลิซหันไปหาทอมที่กําลังลูบหัวตุ๊กตา
" เวทย์มนต์นะครับ เป็นเวอย์มนต์ที่ผมสร้างขึ้นมา"ทอมยิ้มให้
" งั้นหรอ" อลิซมองอย่างงุนงง
" ครับ งั้นผมไปนอนก่อนนะครับ อลิซก็นอนได้เเล้วะนะครับ ตอนนี้อาการของจอรน์ไม่เป็นเเล้วล่ะครับ "ทอมยิ้มเเล้วเดินออกไปพร้อมตุ๊กตาของทอมมากมาย อลิซไปอาบนําเเล้วเดินมาที่เตียง เเล้วมาหาจอร์น
" จะเป็นไงบ้างนะ จอร์น"อลิซมองจอร์นที่หลับอยู่ เธอนอนข้างข้างจอร์นเเล้วห้มผ้าเเล้วกอดจอร์น
" เธอห่วงเขาหรอ อลิซ?" เอลิซหันมาหาอลิซที่ตอนนี้มานอนข้างๆจอร์น
" อื้ม ห่วงมากเลยล่ะนะ" อลิซยิ้มเเบบอ่อนโยนเเล้วลูบหัวจอร์นไปมา เเล้วอุ้มเอลิซมา
" เเหมมมมม งั้นก็รักเค้ามาเลยสินะ สินะ~"เอลิซเเซวอลิซจนหน้าเเดงเป็นมะเชือเทศ
" มะ..ไม่ใช่ ซักหน่อยนะ!!คะ..เเค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง!!!"อลิซหน้าเเดงเป็นมะเขือเทศเเล้วมานั่งบนเตียงเเล้วกอดอก
" หรอ~เห็นกอดเค้าเเล้วจะจูบปากเขาด้วยนี่น่า~" เอลิซพูดอย่างนั้น จนทําให้อลิซหน้าเเดงเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่า
" เอ๋!!!ละ...เเล้วยังไงล่ะฉันก็เเค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง!!" อลิซกอดอก เอลิซหัวเราะเล็กน้อยจากอาการหน้าเเดงของเธอ
" คิคิคิ ตลกจังเลย " เอลิซยิ้ม อลิซมองเอลิซเเบบเขินๆ เธอมองหน้าจอร์นเเล้วหัวใจก็เต้นเเรงมากค่ะ
" ทะ..ทําไมมองหนาเขาเเล้วต้องหน้าเเดงด้วยนะ"อลิซหน้าเเดงเเล้วเผลอโน้มตัวเพื่อไปจบริมฝีปากของจอร์น
" เอา จู๊บ เลย จู๊บ เลย kiss kiss~"เอลิซพูดไปมาเเล้วโบกเชียร์อลิซกับจอร์นให้จูบปากกัน
" จะ..!!จะบ้าหรอ!!พอเถอะนะ~!!!>/////////<"อลิซรีบเอาหน้าออกมาจากจอร์นเเล้วหันหน้าหนีเอลิซ เอลิซหัวเราะไปมา
" ฮ่าฮ่า ตลกดีจังน้า~" เอลิซยิ้ม
" อ่า~!!เลิกเถอะนะ นอนล่ะ=///=" อลิซเขินเเล้วหน้าเเดง เอลิซเห็นก็เลยนอนบนเตียงเเล้วกอดจอร์น
" ฝะ...ฝันดีนะค่ะ~"อลิซโน้มตัวไปจู๊บเเก้มกับปากจอร์นเบาๆตอนนี้หน้าเธอเเดงมาก เธอกอดจอร์นจนในที่สุดก็หลับไป

" อะ..อื้ม..."จอร์นลุกขึ้นมาเเล้วบิดตัวไปมาเขาลืมตาขึ้นเเล้วหันไปทางข้างๆตัวเพราะรู้สึกอะไรหนักๆพอเขาหันไปเห็นอลิซนอนบนตัวเขาเเล้วตอนนั้นเธอใส่เเค่กกนตัวเดียวกับชั้นในตัวจิ๋วเท่านั้นเอง
" ฮะ.....เฮ้ย!!"จอร์นถึงสะดุ้งเพราะตอนนั้นเธอตอนหลับนั้นน่ารักพอสมควร อลิซขยับไปมาเเล้วครางเสียงหวานๆจอร์นหน้าเเดงมาก เเล้วปิดปากของเขาไว้เพื่อไม่ให้อลิซตื่น
" จะ...จอร์น..อะ..อืม~" เสียงหวานๆของอลิซ ทําให้จอร์นสะดุ้ง มือของอลิซนั้นกอดเเขนจอร์นอย่างเเน่น หน้าอกนั้นเบียดเเขนของจอร์นจนจอร์นหน้าเเดงเพิ่มขึ้น
จอร์นมองร่างของอลิซตอนหลับร่างนั้นที่นอนอยู่บนเตียงนั้น
ร่างกายเล็กๆเรียวขาเล็กๆริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆเส้นผมสีขาวยาวที่มีสีม่วงอ่อนๆตรงปลาย
" น่ารักจังเลย..."จอร์นพูดเบาๆเเล้วหน้าเเดงจอร์นพยายามเกะเเขนของอลิซออกจนในที่สุดก็เสร็จ จอร์นลุกออกจากเตียงเเล้วไปเเต่งตัวล้างหน้า
" ตื่นเเล้วหรอครับ คุณจอร์น"ทอมหันมาทางจอร์นที่มีอาการงัวเงียนิดหน่อย จอร์นพักหยักหน้าเล็กน้อย
" อื้ม นี่ผมหลับมากี่วันเล้วหรอครับ"จอร์นขยี้ตาไปมาเเล้วจิบกาเเฟที่ทอมชงให้
" ก็1วันเต็มล่ะครับเพราะมีบาดเเผลนะครับ"
" 1วัน!!!!!!!"จอร์นสะดุ้งเเล้วสําลักกาเเฟ
" ครับ1วันเต็มเพราะว่า คุณโดนพวกนั้นทําร้ายล่ะครับ"
" พวกนั้นเองสินะ " จอร์นนั่งคิดไปมาเเล้วจิบกาเเฟ
" อะ....อื้มมมม"อลิซบิดตัวไปมา เเล้วไปเเต่งตัว เธอลงมาข้างล่างเเล้วเห็นจอร์นกําลังจิบกาเเฟ
" จะ..จอร์น!!!!!!!"อลิซรีบกระโดดไปมาจอร์น เเล้วกอดจอร์นอย่างเเน่น
" อลิซ...ปล่อยผมได้เเล้วนะครับ" จอร์นพยายามเกะเเขนอลิซเเต่มันเเน่นมาก
" ดีใจจัง ที่ไม่เป็นอะไร " อลิซยิ้มไปมาเเล้วกอดเเขนจอร์น ซึ่งจอร์นก็ยอมให้กอดไป
" อลิซ เอาอะไรไหมครับ"
" นมร้อน นมร้อน " อลิซพูดขึ้นเเล้วยิ้ม ทอมไปชงนมร้อนมาให้เเล้ว สักพักทอมก็วางนมร้อนให้ อลิซรีบซดมันทันใด
" อร่อยดีจังเลยนะค่ะ " อลิซยิ้มเเล้วขยับหูไปมา
" งั้นผม ขอตัวไปหาอะไรไปข้างนอกก่อนนะครับ " จอร์นพูดเเล้วจูงมืออลิซออกมา
" หวานกันจังเลยนะค่ะ " เอลิซตุ๊กตาของอลิซเอ่ยขึ้นเเล้วออกมาจากกระเป๋าอลิซ
" ตุ๊กตานี่นะ!!มันมีชีวิตได้ไงนะ" จอร์นหันไปหาอลิซที่ตอนนี้กําลังอุ้มเอลิซ
" ตุ๊กตาพวกนี้มีเวทย์มนต์ของคุณทอมนะค่ะ " อลิซยิ้มเเล้วลูบหัวเอลิซ
" ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะ " เอลิซยิ้มอย่างเป็นมิตร
" ครับ "
" ว่าเเต่นะค่ะ ช่วงนี้จะต้องระวังพวกนั้นไว้ดีด้วยนะค่ะ " อลิซมองจอร์นด้วยสายตาเยือกเย็น
" อื้มช่วงนี้จะระวังให้มากกว่าเดิมครับ " จอร์นยิ้ม
" ค่ะ " อลิซพูดสั้นสั้นเเล้วจูงมือจอร์นไปเดินดูอะไรเลื่อยเปื่อย จอร์นไปซื้ออะไรกินพร้อมทั้งอลิซ หลังจากนั้นก็ไปดูอื่นอื่น
" นี่ นี่ จอร์นมานี่ด้วยหน่อยสิ " อลิซสะกิด จอร์น ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรอลิซก็ลากจอร์นไปที่อื่นเเล้ว
" สุดยอดเลยเเหะ"จอร์นมองยังไปทุ่งที่เขียวขจี พื้นหญ้าที่ใหญ่กว้าง สายลมเย็นๆ
" ชอบสินะ งั้นก็... " อลิซเปล่งกรงเล็บยาวออกมา จอร์นสะดุ้งเฮือก
" ไม่ต้องกล้วหรอกนะค่ะ " อลิซวิ่งเข้าหาจอร์นเเล้วพยายามจะเเทงเขา เเต่ว่าจอร์นกับมีกรงเล็บยาวๆที่เหมือนสิงโตป้องกันเล็บของอลิซ
" สุดยอดเลยเเหะ..." อลิซเก็บเล็บของตัวเอง เเล้วเดินไปหาจอร์น
" มีหูกับหางสิงโตด้วยนี่" อลิซมองหางกับหูของจอร์นที่ขยับไปมา
" อ้าปากสิ " อลิซสั้งจอร์นนั้นทําให้จอร์นอ้านั้นทําให้เห็นเคี้ยวของเขาด้วย
" เป็นสิงโตเเล้วนะ " อลิซยิ้มให้กับจอร์น จอร์นตอนนี้ทําหน้างุนงง
" สิงโต เเล้วยังไงหรอครับ " จอร์นทําหน้างงเล็กน้อย
" นั้นนะหมายความว่าคุณนะไม่ใช่คน คุณก็เป็นเหมือนฉันที่เป็นสัตว์อะไรซักอย่างเนี้ยเเหละนะ"
" ผม...ผมไม่ใช่มนุษย์สินะ .."
" อื้ม..." อลิซตอบสั้นสั้น สายลมอ่อนๆพัดทําให้เส้นผมยาวสีขาวสะบัดพริ้วมไปตามลม จอร์นจับหูขอตัวเองที่ขยับไปมา
" ช่างเถอะนะ ยังงี้ก็น่ารักดีนะ " จอร์นยิ้มเเล้วขยับหางเล่น อลิซมานั่งข้างๆจอร์นเเล้วพันหางกับจอร์นนั้นทําให้จอร์นสะดุ้ง
" ชอบสินะ....."อลิซเอาริมฝีปากของตัวเองไปใกล้ๆจอร์น ตอนนี้สีหน้าของจอร์นนั้นเเดงมาก อลิซพันหางของจอร์นไปมาเเล้วหางของจอร์นก็พันกับหางอลิซเช่นกัน
" อื้ม....ชะ..ชอบมากเลยล่ะนะ " หัวใจของจอร์นตอนนี้เต้นตึกตัก ริมฝีปากของอลิซเริ่มเขาใกล้จอร์นมากขึ้น
" น่ารักจังเลย " อลิซยิ้มเล็กยิ้มน้อย เเล้วถอยห่างออกมาจากทอมเเต่หางของทั้ง2ยังพันกันอยู่นั้นทําให้ทั้ง2คนนั้นหน้าเเดงมาก
" ท่าทางมันชอบหางของเธอ"จอร์นหัวเราะไปมา นั้นทําให้อลิซนั้นหน้าเเดงพอสมควร
" อะ..อื้ม ช่างมันเถอะ!!!"อลิซหน้าเเดงเเล้วฟุบนอนกับหญ้าสีเขียว จอร์นเห็นดังนั้นจึงนอนลงกับหญ้าเสียวเขียว จนกระทั้งเย็น
" อลิซไปกันเถอะนะ " จอร์นปลุกอลิซ เเล้วเริ่มสังเกตุว่าหางนั้นไม่พักกันเเล้วอลิซรุกขึ้นมาเเล้วเดินออกมาจากทุ่งหญ้าเเล้ว
เดินอกมาขนาดนั้นนเองก็มีพวกนั้นมาอีกเเล้ว
อลิซเเล้วทอมควักอาวุธออกมา
" ระวังตัวด้วยนะค่ะ "
" ครับ!!"ทั้งสองพุ่งเข้าไปหาพวกลูกนั้นของมันเเล้วฟัดที่ละตัวขงมันจนหมด
" ให้ตายสิ เจ้าพวกนี้เเปลกเเหะ มันไม่ส่งนายมันมาเลยเเหะ " อลิซบ่นอุบอิบ
" นั้นสินะครับ"จอร์นทําหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยเเล้วเดินกลับบ้าน
อลิซเปิดประตูเข้ามาเห็นทอมกําลังคุยกับพวกตุ๊กตา
" ยินดีต้อนรับกลับนะครับ"
" ครับ ผมนะไม่ใช่คนสินะครับ " จอร์นพูดด้วยเสียงปกติทอมหันมาทางจอร์นเเล้วงพยักหน้า
" ครับ...."
" ช่างเถอะนะครับ อลิซไปอาบนําเเล้วนอนกันเถอะนะ"จอร์นหันมาทางอลิซ อลิซหันมาให้จอร์นเเล้วไปอาบนําพออาบอลิซอาบเสร็จก็ตามด้วยจอร์น
" ช่วงนี้นะ....เหมือนว่าจะเป็นพวกนั้นที่ตามเราเมื่อตอนนั้นนะค่ะ "
" ไม่ใช่ครับ พวกนั้นคนละคนกันนะครับ "
" งั้นหรอค่ะ" อลิซจับกดจอร์น จอร์นตอนนี้หน้าเเดง เเล้วตกใจ
" ทําอะไรนะครับ"จอร์นบอกเเบบอายๆ
" เปล่าหรอกนะค่ะ..." อลิซจู๊บเเก้มจอร์น เเล้วเลิกจับกดจอร์นเเล้วห้ามผ้าให้จอร์นเเล้วหลับไป
" เเหมม หวานกันจังเลยนะค่ะ " เอลิซยิ้มเเล้วหัวเราะคิกคัก
" อะ..อะไรนะครับ~!!"จอร์นพูดเเล้วคลุมโปรง
" คิคิ ตลกจังเลย " เอลิซหัวเราะ เเล้วไปนอนที่เตียงจิ๋ว
" ความรู้สึกนี้...รักงั้นหรอ " จอร์นพูดในใจเราเอาอลิซมากอด
" รู้สึกดีจัง..."จอร์นกอดร่างของอลิซมากขึ้น เเล้วหลับไปในที่สุด

โอย เห็นอย่างนี้แล้วมันเกิดความรู้สึกอยากแต่งอะไรแบบนี้มั่งจัง