LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Myth Board

พูดคุยทั่วไป 17 เม.ย. 2013 ♥ 0 👁 16 💬 1,540

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สถานีที่เริ่มแรกสำหรับการเล่นโหมดเนื้อหาคือห้องสมุด Tale โดย Tale จะส่งไปยังโลกต่างๆเพื่อไปผจญภัย

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,540 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
meumiu ผ สมาชิก
· #21
"อืม เอาเรื่องแหะ" แองจี้กล่าว ก่อนจะค่อสายเครื่องหลายชุดที่ขาดไป จนมีเสียง[ตึง]ดังขึ้น

"ดูเหมือนจะใช้งานได้หล่ะ" แองจี้กล่าว แล้วทุกคนก็มารวมพลกันที่ลิฟย์ซึ่งมีลักษณะเป็นทรงกระบอก โดยมีด้านหนึ่งเป็นกระจกซึ่งเห็นวิวข้างนอก หลังจากที่เข้ามากันหมดแล้วเธอก็พบว่าตรงกลางมีแท่นบางอย่างอยู่กลางลิฟย์ แองจี้ลองเอามือไปสัมผัสดู ทันใดนั้นมันก็ทำงาน

[ยืนยันรหัส DNA ยินดีต้อนรับค่ะ Dr.แองจี้ จะให้ดิฉันพาไปที่ไหนค่ะ?] เสียงคอมพิวเตอร์พูดขึ้น

แองจี้ดูไม่ตกใจแต่เอามือข้างหนึ่งจับคางไว้อีกค้างพยุงแขนคล้ายท่ากำลังคิด ก่อนจะพูดขึ้นว่า

"ถ้าเป็นฉันในอนาคตต้องการส่ง Message ให้ตัวฉันในอดีตก็ต้องเป็นที่นั้นหล่ะนะ ......พาฉันไปยังห้องทดลองของฉันหน่อย" เธอกล่าวสั่งกับคอมพิวเตอร์ทันที หลายคนประหลาดใจกับการตอบสนองแบบไม่รู้ร้อนรุ้หนาวของเธอ

[รับทราบค่ะ]

"ดูเหมือนอาจจะได้เจอฉันในอนาคตแล้วหล่ะ" แองจี้กล่าว "ถ้าเป็นไปตามที่ฉันคิด ที่นี้มาจากโลกอนาคต และคนที่สร้างของพวกนี้คือฉันในอนาคตแน่ๆ หรือไม่ก็เป็นฉันจากมิติอื่นที่มาที่นี้เป็นตัวฉันในโลกคู่ขนาน ซึ่งมีความเป็นไปได้ที่หลากหลาย ไม่แน่ตัวฉันในอนาคตอาจจะสร้างเครื่องแช่แข็งตัวเองสำเร็จก็ได้ แต่ที่เยี่ยมกว่านั้นคือดูเหมือนตัวฉันในอนาคตอาจจะสร้างเครื่องย้อนเวลาสำเร็จแหะ เพราะการที่มีที่นี้อยู่แสดงว่าประสบความสำเร็จ แต่ถ้าเป็นคนอื่นก็น่าเสียดายหน่อย" แองจี้เริ่มสาธยายยาวเยียดเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะได้เจอ

ลิฟย์จะไปถึงห้องทำงานของแองจี้ในอนาคตในอีก 3 Comment
maid guy สมาชิก
· #22
ทุกคนต่างมองอากัปกิริยาประหลาดของกลุ่มเรย์ก็คือ เฮทนั้นมองที่วิวพร้อมถือไรเฟิลแล้วมองอย่างระแวดระวังส่วนเรย์ก็อยู่อีกด้าน ไทรเด็นที่ยืนใกล้กับประตูทางออกพร้อมกับถือปืนกลไว้และบลูตัสที่ตั้งป้อมหน้าประตูและยืนขวางคนอื่นโดยเฉพาะแองจี้ส่วนคารินนี้นแค่นั่งใกล้ๆกับโซเดเนียแล้วลูกหัวเล่นพร้อมเออาขนมให้ด้วย

"ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย"เฟแรงส์โทรจิตถามไทรเด็น
"การถูกซุ่มโจมตีในลิฟต์นั้นเป็นไปได้สูง ดังนั้นพวกฉันจึงต้องระวังไว้ไงเล่า"ไทรเด็นพูด
"จะบ้าตายกับพวกคลั่งสงคราม"ริวเซย์บ่น"คงไม่มีใครมาโจมตีตอนนี้หนอกมั้งเนี่ย เพราะที่แองจี้บอกแล้วว่าเป็นห้องทดลองของหล่อนในอนาคตไม่ใช่หรือ"
"เพราะแบบนั้นน่ะสิถึงยิ่งไม่ไว้วางใจ"เรย์ทักระหว่างที่มองกระจก"เพราะคนเราในอดีตหรืออนาคตนันอาจเปลี่ยนไปแบบคนละคน ซึ่งอาจจะวางกำลังป้องกันไว้หรือแม้กระทั่งสังหารคนที่มาเข้าใกล้ยกเว้นตัวเองก็ได้"
"พวกคุณระแวงไปหรือเปล่า"แวนโซทัก
"ไม่นะเพราะว่าจากประสบการณ์ของพวกฉันที่เคยเจอมานั้นเป็นแบบนั้นจริงๆ"เรย์พูดแล้วก็หันมากินอาหารฉุกเฉินที่หน้าตาคล้ายกับแครอลี่เมท ไทรเด็น เฮทและบลูตัสก็เข่นกัน

"เอาสักหน่อยไหม"ไทรเด็นแบ่งบางส่วนให้กับคนที่สนใจ(หากใครกินเข้าไปจะบอกเลยว่ารสชาติหมาไม่แดกและคารินจะบอกว่า"เพราะแบบนี้หนูเลยเอาขนมมาไงคะ")
zeya สมาชิก
· #23
พวกเซโก้ตามาที่ลิฟต์โดยมีไรก้ากับวินนิก้าร์เดินคุยกัยอยู่รั้งท้ายของกลุ่ม หมาป่าหนุ่มมองแล้วได้แต่อมยิ้มพลางมองเฟแรงค์ที่เอาแต่จ้องไทรเด้นเอาเป็นเอาตาย

"นั้นก็อีกคู่"เซโก้ถอนหายใจเซ็งพลางงับบ่าช่วงขาหน้าลากไปข้างๆแองจี้เพื่อช่วยเฝ้าระวังหญิงสาว

"เรื่องบางเรื่องก็ปล่อยมันไปบางเหอะน่าเฟ.......นายนี่ละน้า"เซโก้บ่นเฟแรงค์มองหน้าราชันย์แห่งราชันย์

"ก็แค่ไม่อยากจะนึกว่าเจ้านั้นมันดันได้ยินเสียงข้าได้ยังไงก็แค่นั้น......คุณสมบัติของราชันย์ที่แท้จริงก็ไม่มีเลยสักนิด"เฟแรงค์พูดไทรเด้นหันควับมามอง

"เฟ.....อย่าเอามาตรฐานแกมาตั้งสิ.....ฉันว่าฉันคุยเรื่องนี้กับนายเป็นรอบที่ล้านแล้วนะ"เซโก้พูดแล้วมองไปยังคนอื่นๆไปเรื่อยเปื่อย
Angel-is-egg สมาชิก
· #24
"?..."วินนิก้าร์เอียงคอเล็กน้อย มือไพล่ไปด้านหลังตอนนี้เธอกำลังมองบุคคลตรงหน้าด้วยแววตาไร้เดียงสาสีฟ้าใส...

"ไม่หรอก..."เธอตอบแล้วยิ้มก่อนจะทำหน้าเหนียมอายหน่อยๆ...

อ่าใช่...เหตุการ์ณนั้นมันทำให้ฉันนึกถึงเหตุการ์ณในอดีตนะ...ก่อนหน้าที่ฉันจะเจอรอนนี่เสียอีก...อีกตัวตนที่หลับใหล[ถูกผนึก]ของฉันคิด

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?"ไรก้าถามคนตรงหน้าเมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป
"อ่า...เปล่าหรอกนะ..."วินนิก้าร์พูดแล้วยิ้มเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ
"ดีแล้วล่ะ"อีกฝ่ายพูดแล้วลูบเข้าทีหัวฉันเหมือนเคย...ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที

หลังจากนั้นเธอก็เดินห่างออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะนั่งลงมองความเป็นไปของทุกคนในบริเวณโดยรอบ...รวมทั้งรอนนี่

ฉันเคยคิดว่าฉันเคยเป็นส่วนหนึ่งของนายนะ...แต่ฉันก็สู้แม่หมาป่าสาวนั้นไม่ได้เลย...

คนที่ทำให้ฉันต้องทรุด...

ฉันยังคงจำภาพแม่หมาป่าสาวนั้นได้ดีแม้กระทั่งรอยแผลบนตามตัวของเธอ
"โตตู..."
ทางเลือก
1.ถ้าไรก้าสนใจชื่อที่วินนิก้าร์เรียกด้วยความกราดเกรี้ยว แล้วถามถึงหล่อนจะเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง
2.ไม่สนใจ ปล่อยให้ผ่านไปเฉยๆ

ทางฝั่งรอนนี่

ผมเคยที่จะเป็นทั้งความหวังและความฝันของคุณ แต่ตอนนี้คุณกลับทิ้งผมไป คุณได้ทำลายความฝันของผมลงจนไม่เหลือชิ้นดี คุณคือความสุขของผม ความสุขเดียวของผม...

"เฮ้อ..."รอนนี่ถอนหายใจเบาก่อนจะล้มตัวลงนอน โดยยาร์ชนั่งอยู่ข้างๆ
"นึกถึงแต่อดีตก็รั้งแต่จะทำให้เหนื่อยเปล่าๆนะพี่ชาย"ยาร์ชว่า
"พวกเธอไม่ใช่คนแก่ซะหน่อย จะพูดถึงแต่เรื่องเดิมๆในอดีตที่ผ่านมาทำไมกันล่ะ"เสียงวินนิก้าร์ดังขึ้นจากฝั่งเซโก้(ตอนนี้เธอนั่งอยู่ข้างๆฝั่งเซโก้)
"ฮะ ฮะ โดนเด็กมันถอนหงอกแล้วไมล่ะยาร์ช"
"เฮ้!ฉันพึ่ง 27 เองนะ"ยาร์ชเถียง

"เอาสักหน่อยไหม"ไทรเด็นแบ่งบางส่วนให้กับคนที่สนใจ

"เฮ้!ขอบางซิ"ยาร์ชว่าแล้วรีบไปรับส่วนแบ่งจากไทรเด็นเธอรับมากินก่อนจะทำเสียงแหวะ!ออกมาแล้วพูดว่า
"หมาไม่แดกแต่ฉันแดก"แล้วก็กินมันจนหมด...
"นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงอย่างเธอจะไม่กังวลเรื่องภาพลักษณ์ตอนกินอาหารแฮะ"ไทรเด็นว่า
"ฉันเป็นผู้ชายน่ะ..."ยาร์ชว่าพลางใช้มือแปะที่หน้าอกข้างซ้ายขนาดใหญ่ตรงตำแหน่งของหัวใจพอดี"แค่บางส่วนนะ..."เธอว่าแล้วยิ้มอวดฟันเรียงสวย
"ยังไงก็ขอบใจนะสำหรับ อาหารแบบหมาไม่แดก ฉบับชาวนายนะ ฉันยาร์ช! ยาร์ชบาร์คาดี้"
"ชาวนาย?"ไทรเด็นสงสัยในคำพูดของยาร์ชยาร์ชเลยอธิบายต่อไปว่า
"ชาวนาย ก็พวกชาวนายที่เป็นอยู่ยังไงล่ะ! พวกนายไม่น่าจะใช้มนุษย์ในยุคฉันไม่ก็น่าจะมาจากที่อื่น ที่ไม่ใช่โลกมนุษย์แน่นอน"
"อ๋อ?...อย่างนั้นเหรอ..."
"ว่าแต่นายชื่ออะไร?"
"ไทรเด็น ยินดีที่ได้รู้จัก"หลังจากนั้น ยาร์ชก็ได้ชวนไทรเด็นคุยไปเรื่อยๆเพราะรู้สึกถูกชะตากับไทรเด็น(เรื่องส่วนตัว+ไร้สาระ+ส่วนนี้เมดกายสามารถแต่งเองได้)จนเจ้าตัวเดินเลี่ยงออกมาเอง

"แล้วก็ความจริง DK คืออะไรกันแน่นะ?"...
zeya สมาชิก
· #25
ไรก้านั้นสนใจชื่อที่วินนิก้าร์เรียกไม่น้อย อัศวินไร้กายมองหน้าวินนิก้าร์เหมือนคำถาม

"ถ้าไม่ทำให้เธออารมณ์เสียละก็เล่าให้ฟังได้มั้ย.......ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร.......ฉันก็ไม่ค่อยชอบให้ใครมาเล่าเรื่องตัวเองให้ฟังโดยไม่เต็มใจเท่าไหร่หรอก"ไรก้าพูด

สรุป

ไรก้าสนใจชื่อที่วินนิก้าร์เรียก
meumiu ผ สมาชิก
· #26
แล้วในที่สุดลิฟย์ก็มาหยุดยังชั้นๆหนึ่ง ซึ่งยังไม่ใช้ชั้นที่สูงที่สุดของหอคอยแห่งนี้ เมื่อออกไปก็พบทางเดินยาวจนในที่สุดก็มาถึงชื่อห้องที่มีชื่อว่าห้องวิจัยของแองจี้ แองจี้สแกนมืออย่างรู้งาน รวมถึงม่านตา สักพักประตูก็เปิดเข้าไป

แล้วเมื่อเข้าไปข้างในเท่านั้นแหล่ะ ทุกคนก็ได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์มากมาย มันคือเทคโนโลยีหลายอย่างที่สร้างขึ้นโดยแองจี้ในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นหุ่นยนตร์สำหรับลุยในอวกาศอันใหญ่โต คล้ายๆแบบที่สู้ไปตอนแรก(ที่สุ้ไปเป็นแบบภาคพื้น) ระบบติดตั้งหุ่นยนตร์สำหรับกันเวทย์มนตร์ ปืนเลเซอร์ที่พัฒนาเสร็จแล้ว ไปจนถึงยานยนตร์อำนวยความสะดวกมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่ยังใช้งานได้อยู่อีกด้วย

แองจี้ยืนมาหยุดหน้ามอนิเตอร์เครื่องหนึ่งที่คล้ายคอม โดยมีแท่นใหญ่ๆหนึ่งแท่นออยู่ด้านหน้า

เธอทำการสกแกนมือที่เครื่องมอนิเตอร์ ไม่นานนักมันก็ทำงาน ก่อนจะปรากฏภาพของเธอในอนาคตที่แท่นเป็นภาพโฮโลกราฟ ซึ่งเธอในอนาคตใส่ชุดกาวยาวถึงพื้น ตัวเธอสูงขึ้นหุ่นนางแบบ แถมอกสะบึมยิ่งกว่าเดิม

"ไหนลองดูสิว่าเธอทำอะไรได้" แองจี้เริ่มทดสอบโดยการพูดใส่ภาพโฮโลแกรมตัวเองในอนาคต

"ก็ตอบโต้ได้ระดับหนึ่งเท่านั้นแหล่ะ ฉันใส่ข้อมูลตัวเองลงไปในคอมพิวเตอร์แล้วให้เป็น AI ที่สามารถช่วยงานฉันได้ โดยรู้ใจว่าต้องการอะไรระหว่างการทำงาน" AI Angy กล่าว

"OK เกิดเรื่องอะไรขึ้นในอนาคต แล้วจากที่เห็นแสดงว่าฉันตายแล้วเหรอ? ถึงได้เหลือแค่โฮโลแกรม?" แองจี้ถาม

"ไม่ เธอยังไม่ตายตอนส่งสถานที่แห่งนี้มาที่นี้ ส่วนสิ่งที่เกิดขึ้นในอนาคตคือ ศัตรูที่เราไม่อาจสู้ได้ มันคือปีศาจที่น่าจะมาจากมิติอื่นผ่านทางประตูมิติ เราเรียกว่า ปีศาจที่แท้จริง และนั้นคือคือสาเหตุที่มนุษย์รุกราณปีศาจในตอนแรก ซึ่งฉันอยากให้เธอนำความรู้ที่มีของอนาคตที่เธอสร้างไปสร้างในอดีตเพื่อให้ในเวลาที่ควรใช้เรามีความพร้อมมากขึ้น"

จากนั้นก็มีภาพบันทึกปรากฏขึ้นให้ทุกคนได้เห็นกลางอากาศซึ่งเป็นภาพในอนาคตที่มนุษย์อาศัยอยู่บนอวกาศแล้ว แต่พวกเขาได้ขับหุ่นยนตร์เข้าสู้กับบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่โตและสีดำ ซึ่งอยุ่บนพื้นโลกแต่ใหญ่จนออกมานอกอวกาศ หุ่นยนตร์บางตัวในยุคนั้นยิงเวทย์มนตร์ออกมาได้ด้วย ซึ่งดูแล้วเป็นเทคโนโลยีที่ผสมผสานระหว่างเครื่องจักรกับเวทย์มนตร์ทำให้ใช้เวทย์ง่ายขึ้น โดยข้อจำกัดน้อยลง รวมถึงมีเวทย์มนตร์ซ่อมแซมเครื่องจักรอีกด้วย ทว่าก็ไม่อาจต่อกรได้ หลังจากภาพดับลง

"แล้วฉันจะรู้ความรู้ของตัวฉันในอนาคตได้อย่างไรหล่ะ" แองจี้ถามขึ้น

"เดินไปนั่งที่เก้าอี้นั้นก็พอมันจะถ่ายทอดความรู้ของเธอในอนาคตให้" แองจี้ AI กล่าว แองจี้ในยุคนี้ก็ไม่รอช้าเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ก่อนจะมีอุปกรณ์บางอย่างมาครอบหัว สักพักมันทำงานไปสักพักหนึ่งก็หยุดลง แองจี้รุกออกมาแต่ดูนิสัยจะเปลี่ยนไปหน่อย ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

"ขอบคุณทุกคนมากนะที่ช่วยพาฉันมาถึงที่นี้ ส่วนเรื่องค่าตอบแทนไปเอาที่สมาคมได้เลย" แองจี้กล่าว ก่อนจะเดินไปอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นประตูลับซ่อนอยู่โดยข้างในมีเครื่องท่องเวลาอยู่นั้นเอง โดยเธอเข้าไปเพื่อศึกษามันเพิ่มเติม

ไม่นานนักในห้องนี้ก็มีคริสตัลปรากฏขึ้นมา ซึ่งสามารถเดินทางกลับไปยังโลก Tale World ได้โดยตรง
NAX99 สมาชิก
· #27
(บทริวเซีย:ในลิฟต์)
"นี่เธอ ก็เอาหน่อยไหม"ยัยแบนราบ(เรย์)ว่า และยื่นอาหารสำเร็จรูปให้กับฉัน บอกตามตรงน่ะ อาหารสำเร็จรูปของพวกทหารส่วนมากรสชาตินี่สุดจะอัปปรีย์ ฉันคนหนึ่งล่ะ ที่ไม่เอา
"ไม่เอาอ่ะ ขอบใจ"ฉันว่าแบบพยายามถนอมถอนตัวแบบสุดๆ และก็ปรีกตัวไปสูบบุหรั่ดูวิวทางลิฟต์
"บุหรี่มันไม่ดีน่ะค่ะ พี่สาว"ยัยน้องสาว(คาริน)ของพวกบ้ารบว่า ทำให้ไอ้พวกน้องสาวน้องชายไอ้พวกนี้มันชอบมาติ่งให้ฉันเลิกสูบบุหรี่กันจังหว่ะ!

[พะ พี่ค่ะ]พลันภาพหญิงสาวที่หน้าอาบไปด้วยน้ำตาก็เข้ามาในหัวของฉัน มันถึงกับทำให้บุหรี่ของฉันหลุดออกมาจากปาก
"ฮึก.............บ้าเอ้ย!!"ฉันว่าพร้อมกับเอามือทุบที่ตัวลิฟต์จนเสียงดังสนั่นดังโครม ทุกคนหันกันมามองที่ฉัน
"บะ.......บ้าเอ้ย!! ทำไมไอ้ลิฟต์นี่มันช้าอย่างนี้กันน่ะ นี่ฉันรอจนเบื่อแล้วนะเนี่ย!!"ฉันพูดกลบเกลื่อนสถานการณ์ในตอนนี้
"ใจเย็นหน่อยซิ ขืนทำไรแบบนั้นขึ้นมา เกิดลิฟต์มันหยุดหรือร่วงขึ้นมาจะทำไง"ยัยแองจี้ว่า น่ารำคาญชะมัด
"ใช่ ใช่ จริงด้วยซิ"ใครซักคนหนึ่งผสมโรง
"ชิ รู้แล้วนา!!"และฉันก็หลบหน้าออกมา ไม่มีใครเอะใจอะไรเลย ยกเว้นยัยน้องสาวนี่ที่เห็นเหตุการณ์ของฉันมาตั้งแต่ต้น กับใครคนอื่นที่มองมาที่ฉันตลอดเลย......

(บทริวเซีย:ในห้องอนาคต)
"ไอ้นั้น มันของไอ้พวกนักรบในภาคเหนือนี่นา"ฉันหมายถึงไอ้เจ้าหุ่นที่มันยิงเวทมนตร์ได้นั้นแหละ ว่ากันตามตรงไอ้เจ้านั้นมันก็ไม่ค่อยอึดเท่าไรหรอก แต่น่ารำคาญ แต่ในโลกนี้ มันน่าจะทำมาจากวัสดุที่ทนกว่าแฮะ
"อืม ต่อไปก็แค่กลับไปหาเจ้าหน้าตุ๊ดอย่างงั้นซินะ ฉันว่าและก็กะจะเข้าไปในตัวคริสตัน"
"อ่ะ เดี้ยวก่อนซิ"ยัยเรือยอรช์น้องไอ้รอนนี ว่าพร้อมกับดึงตัวฉันเอาไว้
"อะไร มีอะไรจะให้ฉันทำอีกรึไง ถ้าไม่ ฉันจะอยู่ที่นี่ไปทำซากอะไรล่ะ"ฉันว่า แล้วก็สลัดมือยัยนั้นและก็เดินเข้าไปข้างใน กลับไปยังโลกของเทล

(บทแวนโซ:ในลิฟต์)
"อ่า ขอบคุณครับ"ผมรับอาหารที่คุณเรย์ให้ผมมา และเอามากินได้อย่างปกติ
"อ้าว แปลกจัง รสชาติก็แย่ ทำไมนายถึงดื่มได้ปกติอย่างนั้นล่ะ เฮท"คุณเฮทเข้ามาคุยกับผม
"อ่อ ทหารอย่างพวกผมกินของพวกนี้มาจนชินแล้วล่ะครับ อีกอย่างผมว่าของพวกนี้รสชาติมันยังดีกว่าซะอีกนะครับ"
"โอ้ เพิ่งเคยเห็นคนบอกว่าไอ้นี่รสชาติดีก็มีแต่นายนะเนี่ย เฮท!"
"เอ๊ะ เหรอครับ"แล้วผมก็กินอาหารต่อ"เอ่อ คุณเฮทครับ ขอดูปืนหน่อยซิครับ" ผมขอดูปืนเขา ว่ากันตามตรงอาวุธปืนที่ผมใช้ก็คล้ายๆกับของเขานั้นแหละ แต่ต่างกันเล็กน้อย

ตัวเลือกเฮท
-ให้
-ไม่ให้
(ตัวเลือกทั้ง 2 ไม่มีผลอะไรต่อการกระทำของแวนโซต่อจากนั้น)

(บทแวนโซ:ในห้องอนาคต)
"อืม ไม่มียานบินแฮะ"ผมกำลังบ่นอย่างเซ็งๆขณะมองดูกระจกที่มีเทคโนโลยีมากมาย แต่ว่ามันกลับดูธรรมดาสำหรับผม อาจเป็นเพราะคนในภาคเหนือของไทม์ซิสอย่างพวกเราคุ้นเคยกับเทคโนโลยีมาพอควรก็ได้แฮะ
แต่หุ่นลุยอวกาศนี่ไม่เคยเห็นแฮะ นั้นก็เพราะในโลกของผมไม่มีธุระอะไรที่จะไปทำนอกโลก หรือไปสู้กับเอเลี่ยนเลย
"ยานบินเหรอ? อืม ฉันว่ามันใหญ่ไปเปล่า"คุณที่ชื่อยาร์ชเข้ามาคุยกับผม เห็นบอกว่าเป็นทหารเหมือนกันด้วยนี่นา
"นั้นซินะครับ"ผมว่าและก็เดินต่อไป

"เอ๊ะ.... ไทม์แมชชีน เครื่องถ่ายโอนความรู้ ภาพโฮโลแกรม แล้วไม่มีพวกห้องทดลองหรือพวกอะไรต่างๆที่กำลังทำการวิจัยเลยเหรอครับ"ผมกำลังพูดกับภาพโฮโลแกรมของคุณแองจี้ในอนาคต ถึงตอนนี้คุณแองจี้จะได้ความรู้จากอนาคตแต่ตอนนี้ยังไม่อยากรบกวนแฮะ
พอดูๆแล้วที่นี่น่าจะเป็นคลังเก็บของมากกว่าจะเรียกว่าศูนย์วิจัยอ่ะนะ

(ช่วงที่เอไอแองจี้ตอบ)

"อ่ะ แล้วก็ตอนที่คุณได้ทิ้งที่นี่ไปหรือตอนที่คุณได้ตั้งโฮโลแกรมของคุณเอาไว้นี่ เป็นเรื่องราวนับจากเวลา ณ ตอนนี้ไป อีกกี่ปีงั้นรึครับ"ผมถาม เพราะดูจากเทคโนโลยีอนาคตพวกนี้แล้ว แสดงว่าต้องซัก 10-20ปีได้แฮะ
"ถามทำไมงั้นรึ"
"คือรู้จักไทม์ไลน์หรือปรากฏการณ์ผีเสื้อหรือเปล่าครับ การที่เราทำแบบนี้ มันไม่ทำให้ไทม์ไลน์ปั่นป่วนงั้นเหรอครับ"
"อืม เรื่องนั้น...."

สรุป
1.ริวเซียได้กลับสู่โลกของเทล
2.แวนโซได้ถาม AI แองจี้ 2 ข้อ
meumiu ผ สมาชิก
· #28
"เรื่องนั้นลองมองไปรอบๆสิจะเห็นมีเครื่องจักรที่กำลังวิจัยอยู่" ซึ่งรอบๆ ก็มีจริงๆ แต่ส่วนใหญ่ทำเสร็จแล้วเท่านั้นเอง แต่บางส่วนก็เป็นซากอยู่

"สำหรับเรื่อง Time Line แล้วไม่มีปัญหาหรอก ปกติโลกเราจะดำเนินไปในทิศทางตรงตามห่วงเวลา และแยกออกไปเหมือนกิ่งก้านต้นไม้ใช่ไหมหล่ะ แต่นั้นคือ 1 ในความเป็นไปได้ทางการเวลาทั้งหมด แต่ยังมีอีกอย่างคือการไหลตามน้ำ ซึ่งจะไม่เหมือน Loop ซึ่งวนไปวนมา แต่จะเป็นการไหลแบบแม่น้ำ หรือก็คือ แม้จะมาจากอนาคต แต่ก็ไม่ส่งผลต่ออนาคตที่มาอะไร โดยสิ่งที่มาปรากฏจะถูกเรียกว่า Fragment ซึ่งก็คือชิ้นส่วนหรือสิ่งของที่ไม่ควรจะมีในโลกนั้น แต่เมื่อมันปรากฏขึ้นมาจะทำให้เกิดสิ่งแทน"

สรุปเป็นแบบแผนอย่างงี้ (Host คิดขึ้นในสมัยเด็กๆ)

1) ปัจจุบัน นาย A
2) อนาคต นาย A
3) ย้อนเวลามาให้ความรู้ นาย B แต่เป็นคนเดียวกัน
4) B ได้รับความรู้ที่มากขึ้นและพัฒนาไปมากกว่านาย A โดยนาย A ยังมีความรุ้เท่าเดิน แต่ B ก้าวไปข้างหน้า
Angel-is-egg สมาชิก
· #29
อ่า...

วินนิก้าร์หันไปมองหน้าฝ่ายตรงข้าม เงียบไปพักใหญ่...ก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องที่ว่าให้ไรก้าฟัง

"ไม่หรอก...เพราะฉันจะเล่าเฉพาะในส่วนที่อยากเล่าเท่านั้น"

เล่นวิดีโอ YouTube

-Earth-

"เดิมทีนะ พวกเราอยู่กันด้วยความสงบเรื่อยมาตลอดรวมทั้งมีการเปลี่ยนแปลงและการวิวัฒนาการร่างกายของตัวเองอยู่โดยตลอดเพื่อให้สามารถทนอยู่ในสภาพแวดล้อมต่างๆได้ล่ะนะ...ที่แพล่มเสียยืดยาวนั้นก็หมายถึงเผ่าของพวกฉันล่ะนะ เผ่าเสือดำวิญญาณ..."วินนิก้าร์พูดด้วยท่าทางภูมิใจในสายพันธุ์ของตัวเองมาก"เผ่าฉันนะอยู่ก่อนที่อารยธรรมเมโสโปเตเมียจะเริ่มขึ้นเสียอีกนะ แถมยังมีความเก่งกาจและเป็นนักรบสูงมาก!"
"ฮืม..."ไรก้ารับฟัง วินนิก้าร์เหมือนผู้ใหญ่ที่นั่งฟังเด็กพูด
"ผ่านมานานเหลือเกิน ที่พวกเราได้ใช้ชีวิตด้วยความอิสระมาโดยตลอด...จนกระทั่งมีอารยชนมนุษย์กลุ่มหนึ่งผ่านเข้ามา..."วินนิก้าร์เงียบไปก่อนจะพูดขึ้นอีก
"หลังจากนั้นได้เริ่มมีการทำสงครามย่อยๆระหว่างฝ่ายผู้บุกเบิก(มนุษย์)กับผู้ที่อยู่ก่อนหน้า(เสือวิญญาณ)ท่ามกลางความไม่เข้าใจกัน เพราฝ่ายมนุษย์ต้องการพื้นที่อุดมสมบรูณ์ที่พวกเราอาศัย ส่วนเราต้องการอิสระและพื้นที่อยู่อาศัย...แต่ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี เมื่อหนึ่งในชาวมนุษย์นั้นได้เริ่มหักล้างชนวนความไม่เข้าใจกันระหว่างทั้ง 2 ฝ่ายได้สำเร็จ และได้ร่วมกันผนึกดินแดนส่วนที่ว่าเพื่อป้องกันการรุกรานจากเผ่าอื่นๆ...เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน....อ่ะ!โทษทีเผลอร่ายยาวไปหน่อย เข้าเรื่องที่นายสนใจเถอะ..."
"ไม่หรอก..."ไรก้าพูดพลางลูบหัววินนิก้าร์อีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะชอบให้ลูบหัวนะ

"...คนๆนั้น เป็นคนที่ทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ..."อ่า ใช่ นั้นเป็นเพราะฉันแส่หาเรื่องเองในตอนนั้น...ถ้าหากว่าฉันยอมลดทิฐิตัวเองเล็กน้อยและไม่เอ่ยปากท้ายัยนั้นในสงครามครั้งสุดท้าย...ฉันนั่งนึกย้อนอดีต...

"ความจริงก็คือฉันทำตัวเองมากกว่านะ...คนคนนั้น[โตตู]ไม่ผิดหรอก"วินนิก้าร์ยิ้ม
"ถึงจะกราดเกรี้ยวขนาดไหนก็ไม่ช่วยอะไรขึ้นมาอยู่ดี ตอนนี้เธอก็เป็นอิสระแล้วนะถ้าฉันจำไม่ผิดนะ"...

"แน่นอน"

ดูเหมือนว่าเธอจะเลี่ยงที่จะไม่พูดชื่อนั้น...โตตู บางทีมันอาจจะมีอะไรมากกว่านั้น...ไรก้าคิด แต่ไม่ได้ถามออกไป แล้วมองไปที่วินนิก้าร์ พอดีกลับที่หล่อนมองไปทางรอนนี่พอดี...

เหตุการ์ณบน ห้องวิจัยของแองจี้

"ดูเหมือนว่าเราจะเข้าใกล้ความจริงเข้าไปทุกที่แล้วซินะ?"
"อาจจะ"รอนนี่พูดขึ้นหลังฟังการบรรยายของแองจี้จบ
"แล้วพวกนายจะเอายังไงต่อล่ะ บาร์คาดี้?~"วินนิก้าร์โผล่ขึ้นแล้วตะปบเข้าทีกลางหลังยาร์ช ยาร์ชผงะเล็กน้อย
"ในตอนนี้ ยังตัดสินใจอะไรไม่ได้นะ...แต่ขอดูสถานการ์ณข้างหน้าก่อนแล้วกัน"

"อืม ต่อไปก็แค่กลับไปหาเจ้าหน้าตุ๊ดอย่างงั้นซินะ"
"อ่ะ เดี้ยวก่อนซิ"ยาร์ชว่าพร้อมกับดึงตัวริวเซียเอาไว้
"อะไร มีอะไรจะให้ฉันทำอีกรึไง ถ้าไม่ ฉันจะอยู่ที่นี่ไปทำซากอะไรล่ะ"ริวเซียว่า แล้วสลัดมือจากยาร์ช


"เฮ้อ~"ยาร์ชถอนหายใจก่อนจะเดินกลับมาหารอนนี่"เอาไงต่อล่ะนาย?"
"ฉันว่าจะกลับไปรับเงินที่สมาคมแล้วอยู่ในคาซาเดียซักพักนะ"
"ฉันไปด้วยแล้วกัน...แล้ววินนิก้าร์ล่ะเธอจะเอายังไง?"
"ฉันกะว่าจะอยู่ที่นี้ซักพักนะ"
"ฮืม...ตามใจอิสระเป็นของเธอแล้วนิ"ยาร์ชว่า วินนิก้าร์หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์
"อย่าตายก่อนแล้วกันล่ะพวกนาย"...

สรุป
รอนนี่กับยาร์ชตัดสินใจกับไปรับเงินที่สมาคม+จะอยู่ที่คาซาเดียซักพัก

วินนิก้าร์ตัดสินใจอยู่ต่อในห้องวิจัยของแองจี้ั
maid guy สมาชิก
· #30
ไทรเด็นแนะนำตัวเต็มๆเลยว่า"ชื่อเต็มๆของฉันคือไทรเด็น เดอุสพราม ที่เธอใช้คำว่าชาวนายก็ถูกอยู่เพราะพวกเราไม่ได้อยู่บนโลกแม้ในมิติของเรา แต่เราอยู่ดาวอื่นที่เรียกกันว่าดาวเฮอร์โรเคส เรื่องอื่นบอกไม่ได้ สรุปแล้วเรียกได้ว่าเป็นมนุษย์ต่าดาว"
"งั้นหรือ เทคโนโลยีของพวกนายถึงได้ค่อนข้างแหวกแนวแบบนี้สินะ"
"ใช่แล้ว แต่ไม่มีหุ่นยักษ์นะ"
"ทำไม"
"เพราะมันเป็นไปได้ยากที่จะบังคับมันได้อย่างรวดเร็วและตามการเคลื่อนไหวของเราได้ ก็อย่างเช่นท่าสะบัดดาบของเราเนี่ยแหละ"ไทรเด็นสาธิสแบบท่าพลิกแพลงเช่นควงดาบ เปลี่ยนทิศทางกระทันหัน"ซึ่งพวกหุ่นน่ะทำไม่ได้"
"แล้วนายรบในอวกาศได้ไง"
"ใช้เครื่องบินและยานรบแทนน่ะสิหรือหากจำเป็นจริงๆก็"ไทรเด็นสวมหน้ากากสาธิต"แบบนี้ไง"
เมื่อลิฟต์ลงมาแลวไทรเด็นนั้นหยิบปืนแล้วเดินนำหน้าทันที

ทางด้านเฮทนั้นได้ยื่นปืนไรเฟิลแบบธรรมดาไป
"ฉันให้ดูได้เฉพาะกระบอกนี้เท่านั้นshot"เฮทพูด "ถึงจะกระจอกที่สุดแต่ก็พอเจาะเกราะรถถังไม่ก็ยานรบได้นะshot"

เมื่อทุกคนนั้นไปถึห้องทดลองก็ได้สำรวจหุ่นและยานรบต่างๆ
"คาริน พี่ให้เธอไปเอาเงินค่าตอบแทนที่สมาคมเลยทันที"ไทรเด็นสั่งคารินที่ไปวาร์ปที่คริสตัน
"แล้วแบบนี้จะมีแบบที่ตอบสนองความเร็วของพวกเราไหมเนี่ย"เรย์บ่น
"บลูตัส เบื้องบนสั่งมาว่าให้มอบสิ่งนี้ให้นายshot"เฮทส่งแคปซูลรถถังให้บลูตัส
"นี่มัน"
"ม้าศึกรุ่นใหม่ของนาย"เฮทนั้นได้ปล่อยคิดออกมา"ให้หมอนี่อธิบายดีกว่าshot"
เมื่อแคปซุลแตกออกมาเก็เป็นรถถังที่ติดอาวุธอย่างมหาศาล มันมีตีนตะขาบถึง4อันด้วยกันที่บนตัวถังด้านข้างติดแผงมิดไซย์เกือบทั้งคันและสิ่งที่เหมือนปืนกลหมุนสำหรับต่อต้านอากาศยานที่ริมสุด และที่ตรงกลางคือเลเซอร์แคนน่อนขนาดใหญ่กว่าที่หลังของบลูตัสถึงสองกระบอกและกระบอกที่ยาวที่สุดอีกด้วย
"นี่คือยานไจแอ้นเทเทิล(เต่ายักษ์)หรือฉายากาเมล่า"อัลแนะนำ"มันเป็นรถถังติดปืนจนเสมือนป้อมปราการเคลื่อนที่ได้ มันมีทั้งปืนต่อต้านอากาศยาน มิดไซย์และเลเซอร์แคนน่อนสามารถยิงได้แบบรัวและชาร์ตได้เหมือนปืนที่กลางหลังของท่าน"
"งั้นลองขับสักหน่อย"บลูตัสเข้าไปข้างในซึ่งมีที่ว่างพอสำหรับเขาเพียงคนเดียว
"ปกติแล้วมันออกแบบมาเพื่อสามคนแต่เพราะท่านตัวใหญ่เลยได้แค่คนเดียวและการควบคุมนั้นเชื่อมต่อกับเกราะของท่านแทนแป้นควบคุมต่างๆครับวิธีเดินหน้าคือใช้เท้าและมือเป็นหลัก"
"แบบนี้หรือ"บลูตัสเหยียดขาเต็มแรงจนพุ่งเข้าหาหลายๆคนที่อยู่ในนั้น(ยกเว้นแอนจี้ ส่วนใครจะซวยก็ได้ ไทรเด็นและเฮทนั้นรีบกระโดดไปคนละทางและแล้วรถถังก็พุ่งออกไปข้างนอกหอคอย
"แว้กกกกกกกกกก!!!"บลูตัสร้องเสียงหลง
"ไม่เป็นไรครับ"
ตีนตะขาบทั้งสี่นั้นได้เปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นไอพ่นทันก่อนที่รถถังจะกระแทกลงพื้น
"รถถังของท่านสามารถบินได้ครับ"
"รอดไปที"

สรุป คารินไปรับรางวัล ไทรเด็นและเฮทนั้นไปสำรวจยานต่างๆ

คำถาม หุ่นยนต์นี้ทุกคนต้องมีใช่ไหม ถ้ามีจะเป็นแบบไหนครับ(ที่คิดไว้ก็เหมือนกับพวกไทรเด็นขยายส่วน เช่นหุ่นไทรเด็นเป็นแบบซามูไรมีเรลกันและปืนกลสองกระบอกกลางหลัง ที่เอ็วมีคาตานะสองเล่ม เป็นต้น"
zeya สมาชิก
· #31
"แล้วหัวหน้าจะทำไงต่อละครับ"เฟแรงค์ถามเซโก้มองหน้าเสือดำแล้วมองไปทางไรก้าที่คุยกับวินนิก้าร์อยู่

"พวกเราอยู่นี่ละ......ช่วยแองจี้ทำงานกับไปก็ไม่มีอะไรทำนี่"เซโก้พูดเฟแรงค์พยักหน้า

สรุป

พวกเซโก้อยู่ช่วยแองจี้
meumiu ผ สมาชิก
· #32
"มีอะไรเหรอ" แองจี้ถามพวกที่เข้ามาในห้องที่มีเครื่อง Time mechine

"ฉันคิดว่าจะลองไปดูอนาคตของที่นี้หน่อย แต่ไม่รุ้จะไปดีไหม ถ้าพวกนาย OK ฉันก็จะเดินเครื่อง" แองจี้กล่าว
maid guy สมาชิก
· #33
ไทรเด็นที่แอบติดเครื่องดักฟัอยู่นั้นได้ยินเรื่องเด็ดเข้าเลยพูดกับเฮทว่า"เราไปอนาคตสักหน่อยไหมเฮท" ส่วนเฮทนั้นพยักหน้า
"แล้วพี่เรย์ล่ะ"
"พี่ขอดูก่อนนะว่าเจ้าบลูตัสจะใช้เจ้ากาเมล่าได้ดียังไง"
"ได้เลย"ไทรเด็นและเฮทน้นรีบไปหาแองจี้
zeya สมาชิก
· #34
พวกเซโก้มองหน้ากันไรก้านั้นมองวินนิก้าร์ก่อนจะกลับไปร่วมกลุ่ม

"แน่ใจนะไรก้า เฟ"เซโก้ถามทั้งสองพยักหน้า

"พวกเราโอเคเเล้ว"เซโก้พูด

สรุปพวกเซโก้พร้อม
ex0 ผู้สนับสนุน
· #35
ห้องสมุดTaleมีเงา2เงาปรากฏขึ้นเป็นเงาของผู้หญิงและผู้ชาย คนละฟากกัน
"ตามหานายมานานในที่สุดก็เจอจนได้"เสียงของผู้หญิงเปิดฉากสนทนาเธอคือทหารรับจ้างชื่อคาลาห์น
"....."ฝ่ายชายยังคงเงียบต่อไป
"งั้นคงเตรียมใจมาแล้วสินะ"คาลาห์นพูด
"อย่าเล่นอะไรตลกๆอีกก็แล้วกัน"ในที่สุดฝ่ายชายก็ออกมาพูด
"เพราะอัสเรียลคนนี้จะไม่มีออมมือ!"ทั้ง2วิ่งเข้าหากันทันที
ทั้ง2ชักดาบออกมาเตรียมจะห้ำหั่นกัน แต่ทว่า....
คาลาห์นสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น....
"เอ๊า เจ็บไหมนั่น เอาผ้าเช็ดหน้าไหม"อัสเรียลดึงมือของคาลาห์นขึ้นมา
------------
ทั้ง2มีความสัมพันธ์กันยังไงทำไมถึงโผล่มาในห้องสมุดได้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย!!!
ใครเป็นอัสเรียล(วะ)!!! โปรดติดตาม
FroZen สมาชิก
· #36
โซเดเนียกินลูกอมอย่างเอร็ดอร่อย (ถึงแม้ว่าคนอื่นจะกินแล้วแทบคายทิ้งทันทีก็เถอะ) เมื่อลูกอมหมด
คารินก็ยิ้มอย่างใจดี และส่งขนมชิ้นต่อไปทันทีโดยไม่ต้องถาม
โซเดเนียรับไปอย่างร่าเริงและกินพวกมันอย่างอร่อย

ในโลกของเธอไม่มีของอย่างลูกอมกับขนมแปลกๆแบบนี้ให้กินหรอกนะ...

ในเมื่อปีศาจสาวกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ เธอจึงลืมเรื่องการต่อสู้ไปชั่วคราว
ไม่ใช่การต่อสู้เพียงเรื่องเดียว ดูเหมือนเรื่องอื่นๆรอบตัวก็ด้วย
สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้ก็คือ ขนมและคารินเท่านั้น(ในฐานะคนให้ขนม)

ดังนั้นเรื่องที่ทุกคนพูดกันหรือบ่นกัน เธอจึงไม่รู้เรื่องใดๆ (แต่ถึงจะตั้งใจฟังก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดี)

ในที่สุดประตูลิฟท์ก็เปิดออก
แต่โซเดเนียยังสนใจขนมที่ยังไม่หมดอยู่จึงไม่ได้สนใจใครในขณะนั้น

หลังจากแองจี้เข้าเครื่องอนาคตเสร็จ โซเดเนียก็กินขนมหมดพอดี
เธอจึงไม่รู้เรื่องใดๆเกี่ยวกับเรื่องก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

หากที่อยู่ตรงนี้เป็นโซวไวซอร์ละก็คงจะได้ข้อมูลแล้วเอามาใช้ได้เยอะแน่นอน..

พอเห็นมีคนคุยขึ้นมา เธอก็ตั้งใจฟังในตอนแรก และภายในไม่นานนักเธอก็ไปนอนกองบนพื้น
โซเดเนียไม่เคยทนกับพวกข้อมูลเยอะๆได้เลยสักครั้งเดียว

พอเวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ ปีศาจสาวก็สังเกตเห็นคารินกำลังเดินตรงไปที่คริสตัล
เธอกระโดดลุกพรวดขึ้นมาทันใด ก็ขนมพวกนั้นไม่ได้หาง่ายๆนี่นา!!

"อ๊ะ!! เดียวก่อนค่าาาาา!!!" โซเดเนียตะโกนลั่น แต่คารินก็หายไปในคริสตัลซะแล้ว
ทำให้ปีศาจสาวรู้ตัวในทันทีว่า คริสตัลแบบนี้เป็นพวกประเภทขนส่ง ซึ่งเคยได้เห็นและยินผ่านๆมาจาก
พวกทหารในโลกเดิมของเธอ โซเดเนียจึงไม่รีบร้อนตามเข้าไป เพราะเธอเข้าใจว่า
ยังไงคารินก็มาที่นี่แน่นอน

"ฉันคิดว่าจะลองไปดูอนาคตของที่นี้หน่อย แต่ไม่รุ้จะไปดีไหม ถ้าพวกนาย OK ฉันก็จะเดินเครื่อง" แองจี้พูดขึ้น
โซเดเนียหันขวับทันที เพราะเธอเข้าใจว่า "การไปอนาคต" เท่ากับ "การใช้เวทมนต์ขั้นสูง"

"เราไปด้วยค่ะๆ!!!!" โซเดเนียตะโกนร้องเสียงหลง ยังไงๆเธอไม่อยากพลาดเวทมนต์ที่มันอลังการนี่หรอก!!

===============================================

โซวไวซอร์กลับมาที่โลกคาซาเดียอีกครั้ง เขากลับเข้าห้องพักพร้อมกับแก้วไวน์และวัตถุดิบต่างๆที่ได้มาจากกลางทาง
ซอร์นั่งลงบนโต๊ะที่มีอยู่แล้วในห้อง พร้อมกับวางวัตถุดิบไว้ข้างๆ

โซวไวซอร์หยิบวัตถุดิบในกองข้างๆมาอันหนึ่ง หลังจากที่ถือมีดเลเซอร์
"เอาละนะ" ซอร์พูดขึ้นกับตัวเอง และเขาก็ลงมือ

=======================================
meumiu ผ สมาชิก
· #37
No Future Ending

เล่นวิดีโอ YouTube

ภายหลังจากเดินเครื่องท่องกาลเวลาอีกครึ่งหนึ่งเพื่อไปยังอนาคต ซึ่งเป็นอนาคตที่แองจี้ยังไม่ได้แก้ไขอะไรเลยในอดีต แล้วสิ่งแรกที่พวกเขาได้เห็นคืออวกาศ ตอนนี้พวกเขาอยุ่บนเรือรบลำหนึ่ง แต่ว่าดูเหมือนเครื่องท่องเวลาจะเสียซะแล้วทำให้พวกเขาติดอยู่ในอนาคตแห่งนี้ และในอนาคตนั้นเองก็เต็มไปด้วยการต่อสู้ โดยพวกเขากำลังสู้อยู่กับปีศาจตนหนึ่ง ที่ได้ครองโลกไปแล้ว อย่างไม่มีวันจบสิ้น ไปสู่อนาคตที่ไร้ซึ่งอนาคต

แล้วในที่สุดพวกเขาก็โดนย้อนเวลากลับมาแต่ต่างจากเดินคือ ทุกคนได้มาปรากฏยังโลกของ Tale World เพื่อรอเดินทางไปยังโลกต่อไปนั้นเอง
NAX99 สมาชิก
· #38
(บทแวนโซ:ก่อนจะไปอนาคต)
"ผมก็พร้อมครับ!" ผมพูดกับพวกคุณไรก้า อนาคตเหรอ บางทีอาจมีเทคโนโลยีที่โลกของพวกเราไม่มีก็ได้ แบบนี้ก็ดีนะซิ
(บทแวนโซ:ในอนาคต)
"หวะ เหวอ!!" ผมร้องเสียงหลงออกมาเพราะว่ามีปีศาจตัวขนาดใหญ่กำลังพุ่งมาที่ยานของเรา และ.....
"กะ กลับมาที่นี่แล้วเหรอ?"ผมว่าขณะมองดูรอบๆที่เป็นห้องสมุด และมีคุณเทลกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงหน้า

(บทเอส)
"ที่นี่......ที่ไหน.....?"ฉันกำลังลอยเคว้งคว้างไปมาภายในห้องหรืออะไรบางอย่าง ทุกๆอย่างในห้องนี้เป็นสีเทาหมดเลย
"ฮึม...ฮึม...ฮึม ฮึม ฮึ้ม"เสียงใครซักคนหนึ่งกำลังฮัมเพลง ฉันมองไปรอบๆแล้วก็เจอใครคนหนึ่งกำลังนั่งเก้าอี้โยกปอกแอปเปิ้ลกินสบายใจเฉิบ ดูแล้วท่าจะเป็นผู้หญิง แต่เห็นหน้าไม่ชัดแฮะ
"นะ นั้นใครน่ะ!?"ฉันตะโกนถามออกไป
"ใครงั้นเหรอ? อืม ยมทูตไง"เจ้าหล่อนตอบ
"ยมทูต? นะ นี่ฉันตายแล้วงั้นเหรอ!?"
"เปล่าหรอก ยังไม่ตาย ฉันก็แค่สร้างมิติขึ้นมาคุยกับนายก็เท่านั้นแหละ อีกอย่างนายยังไม่ถึงเวลาตายหรอกน่ะ"ว่าแล้วเธอก็หยิบแอปเปิ้ลเข้าปาก"แต่ถ้าอีก 2 เดือนในโลก และเวลาดั้งเดิมของนายก็ไม่แน่น่ะ"
"หมายความว่าไง?"
"อืม ช่างเหอะ เดี้ยวเป็นปัญหาทีหลัง" ฉันงงมาก?? ยัยนี่พูดอะไรของมันน่ะ
"เอาเป็นว่าการที่พวกนายข้ามมิติและเวลามานี่ทำให้พวกฉันต้องยุ่งและลำบากมากเลยรู้ไหม"
"หมะ หมายความว่ายังไง?"
"พวกนายกำลังทำให้ไทม์ไลน์ของไทน์ซิสปั่นป่วน และกำลังทำให้คนจากอดีต ปัจจุบัน และอนาคตหลุดเข้าไปในโลกและมิติอื่นๆยังไงล่ะ"
"ดะ เดี้ยวซิ ยมทูตทำไมต้องมาคอยคุมเรื่องแบบนี้ด้วยล่ะ? มันไม่เกี่ยวกันเลยนี่นา"
"เกี่ยวซิ!! คนที่ควรจะอยู่ที่นี่กลับไม่อยู่ คนที่ควรจะมีชีวิตต่อกลับตาย คนที่ควรตายกลับมีชีวิตต่อ นี่มันเป็นปัญหาใหญ่เลยล่ะ!!"เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก และทุกอย่างก็เงียบไปครู่หนึ่ง

"ตะ แต่ว่าฉันก็แค่ต้องการพลังของเทคโนโลยีที่เอามาใช้....."
"จะบอกอะไรให้น่ะ สงครามของนายน่ะ พวกนายชนะสงครามได้โดยไม่ต้องพึ่งเทคโนโลยีของโลกอื่น"
"อ่ะ เอ๊ะ"
"มนุษย์น่ะถึงแม้จะมีอาวุธที่ดีเลิศ เทคโนโลยีล้ำสมัย พละกำลัง ความสามารถที่สูงเลิศ แต่ถ้าใจนั้นอ่อนนิ่มเหมือนวุ้น ยังไงซะก็แพ้ แต่ถ้ามันแข็งเหมือนก้อนหินล่ะก็ยังไงมันก็ชนะ"
"ถ้าอย่างนั้น พวกฉันกลับไปได้อย่างนั้นเหรอ"แค่รู้ว่าฉันชนะได้ แค่นี้ฉันก็พอใจแล้วล่ะ
"ยัง!!"
"ทะ ทำไมล่ะ ก็รู้แล้วว่าฉันชนะ แถมถ้าฉันกลับไปไทม์ไลน์ก็ไม่เพื้ยนอีกด้วย แบบนี้มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ!?"
"ผิดแล้ว มันเพิ้ยนไปแล้วต่างหากล่ะ!!"
"หมะ หมายความว่ายังไง!?"

"นั้นก็เพราะนับตั้งแต่วินาทีที่พวกนายเข้ามา เหล่าผู้คนจากอดีต ปัจจุบัน และอนาคตก็หลุดเข้ามาในมิติอื่นแล้วนะสิ!! ดูอย่างเจ้าแวนโซรุ่นน้องนายก็ได้ ทำไมหมอนั้นถึงเข้ามาในมิตินี่ได้อย่างง่ายดาย? ทั้งๆที่ตอนนายมา ต้องเจอกับคลื่นกระแสมิติปั่นป่วน ซึ่งคนที่ร่างกายไม่พร้อมอย่างหมอนั้นมาไม่ได้แน่!!"
"จะ จริงเหรอเนี่ย"นั้นซิ เราก็นึกเอะใจอยู่เหมือนกันว่า ทำไมหมอนั้นถึงมาที่นี่ได้อย่างง่ายๆเลย ไอ้เราก็นึกว่าเพราะการใจสู้ของมันซะอีก ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
"อย่างไงก็ตาม พวกนายต้องชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองก่อ นายต้องทำตามที่ฉันสั่ง และอย่าคิดทำอะไรบ้าๆอย่างไปพูดหรือบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ตามใจชอบล่ะ! ตอนนี้ฉันจะให้นายกลับไปที่โลกของเทลเหมือนเดิม"เธอว่า และก็มีอะไรบางอย่างคล้ายวาร์ปที่พื้นของฉัน

"ดะ เดี้ยวซิ เธอเป็นใคร อย่างน้อยบอกชื่อหน่อยเซ่!!"
"เซวาล่า ฉันบอกนายได้เท่านี้แหละ และก็อย่าให้ยัยคนที่ชื่อโอจิรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด" และแล้วฉันก็ถูกวาร์ปกลับมาที่เตียงในห้องพักของโลกเทล
"..........นะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนี่"ฉันบ่นขณะกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียง

สรุป
1.แวนโซได้เห็นอนาคตของคาซาลเดียและกลับมาที่โลกของเทล
2.เอสจะได้รู้เรื่องถึงสิ่งที่ตนได้ทำลงไป(เป็นบทปูสู่เนื้อเรื่องของโลกริวเซีย)
zeya สมาชิก
· #39
พวกเซโก้ได้แต่นิ่งเงียบเมื่อกลับมา แองเจิลลีน่าที่เดินเข้ามาหาคนรักของตนเซโก้นั้นมองหน้าภรรยาของตน

"เธอเป็นไงบ้างแองเจิล"เซโก้ถามแองเจิลลีน่ายิ้มบางๆ

"สบายดีทั้งแม่และลูกจ๊ะดาร์ลิ้ง"แองเจิลลีน่าตอบแล้วทั้งสี่ก็พากันไปห้องอาหาร
maid guy สมาชิก
· #40
กลุ่มของไทรเด็นนั้นโดนดีดตัวมายังห้องส่วนตัวโดยที่บลูตัสทำท่าเหมือนขับยานและเรย์ที่นั่งข้างๆ ส่วนไทรเด็นนั้นกำดาบแน่นและเฮทที่กำปืนเล็งอยู่ ส่วนคารินนั้นถือถุงเงินของตัวเอง

"ดูเหมือนว่าเราจะโดนดีดมาที่นี่อีกแล้วสินะ"เรย์ทักก่อน
"แหม กำลังแย่เลยแฮะ"ไทรเด็นพูดพร้อมเก็บดาบ "ฉันไปผิดโลกเลยเจอกับสงครามน่ะสิ"
"งั้นตอนนี้เราไปเติมเสบียงก่อนดีกว่า"บลูตัสเสนอพร้อมเสียงท้องร้อง
"เห็นด้วย(ว่ะ/shot/ค่ะ)"

สรุป ทั้งก้วนไปห้องโรงอาหาร