LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Myth Board

พูดคุยทั่วไป 17 เม.ย. 2013 ♥ 0 👁 73 💬 1,540

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สถานีที่เริ่มแรกสำหรับการเล่นโหมดเนื้อหาคือห้องสมุด Tale โดย Tale จะส่งไปยังโลกต่างๆเพื่อไปผจญภัย

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,540 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
NAX99 สมาชิก
· #741
"รู้งี้ เอาของหรือยากันสายฟ้ามาด้วยก็ดีแฮะ"คุโรคาเงะกล่าว ก่อนที่เจ้าตัวจะโดนสายฟ้าเข้าไปเต็มๆ จนเขากระเด็นออกไป "รุนแรงชะมัด แต่ช่างเถอะขยับแขนได้ก็พอแล้ว!" เขารู้สึกได้ว่าแรงจากสายฟ้านั้นรุนแรงมาก+กับอาการบาดเจ็บก่อนหน้านั้น ทำให้เขายืนแทบไม่ได้แล้วในตอนนี้ เขาพยายามใช้มือของตนค่อยๆคลานไปหาเหล่าต้นไม้เพื่อกันเป็นสายล่อฟ้าแทน ขณะเดียวกันมืออีกข้างก็ยิงช็อตกันกระสุนสายฟ้าใส่ท้องของมาร์คัสไม่หยุดมือ

แวนโซนั้นพยายามบินหลบสายฟ้า แต่เพราะมัวแต่หลบทำให้เขาเล็งหาโอกาสโจมตีและเข้าใกล้มาร์คัสไม่ได้เลย"คงต้องยิงจากระยะไกลแล้ว"ว่าแล้วแวนโซก็เก็บปืนคู่ของตน หันมาใช้ไรเฟิลแทน "กระสุนทะลวงอาจจะเจ็บหน่อยนะครับ"และแวนโซก็ยิงด้วยกระสุนไรเฟิลใส่ช่วงอก

มาซานาระนั้นพยายามอยู่ไม่ใกล้และไม่ไกลเกินไปจากตัวมาร์คัส เพราะใกล้ก็มีสิทธิโดนเหยียบ ไกลก็โดนฟ้าผ่า เลยเอามาร์คัสมากันสายฟ้าแทน
"มาซานาระ! ขอยืมแรงหน่อย!"เสียงดาเนสที่วิ่งฝ่าดงสายฟ้าว่า
"เอ้ออ อีกแล้วเหรอ"เขาบ่น แต่ก็ยอมทำตาม ดาเนสเหยียบบนตัวดาบ และกระโดดขึ้นไปจนถึงระดับเดียวกับช่วงอก
[สยายปีก:ราชันกู่ก้อง]
ดาเนสใช้ดาบคู่ของตนตวาดเป็นรูปตัวWใส่ช่วงอกของมาร์คัส(ไม่ใช้การโจมตีด้วยธาตุ) มันแรงพอจนเกิดตราประทับบนร่างของมาร์คัสเลยทีเดียว
"เสร็จล่ะ อ่ะเร๊ะ!?"
เปรี้ยง!
ฉับพลันดาเนสก็โดนสายฟ้าเข้าอย่างจัง จนร่วงลงมา
"คุณดาเนส"จิมเรียก แต่ดาเนสยังมีสติอยู่
"เฮ้ย อย่ามาใส่ใจฉันเลยนา สายฟ้าแค่นี้สำหรับฉันแล้วจิ๊บๆนะเว้...."ดาเนสยังพูดไม่จบก็ตกลงไปในพุ่มไม้ข้างทางอีกรอบ"นะเว้ย!!"
"อย่าไปแคร์คนบ้า อย่างยัยนั้นเลย ยัยนั้นมันรู้ดีว่ายังไงก็ต้องโดนฟ้าผ่าเข้าให้อ่ะนะ"มาซานาระกล่าว
ดาเนส HP 50 %
มาซานาระ HP 70 %
คุโรคาเงะ HP 34 %
แวนโซ HP 60 %
maid guy สมาชิก
· #742
มังกรดำนั้นโดนเข้าที่กลางอกจังๆ แต่ผลกระทบจากการฟันนั้นเข้าถึงตัวมาร์คัสที่อยู่ในเกราะเพียงเล็กน้อย และเพราะไม่ใช่ธาตุใดๆเลยมีผลกระทบพอควร แต่บลูตัสที่ยืนเซ่อนั้นคอยหลบไปมาเท่านั้นเองและคอยยิงปืนกลใส่หัว

DMD HP 82%
Macus HP 43.5%

"ดูท่ามัจะเจ็บหนักกว่าเก่านะ"ดาเนสทัก
"ใช่"อุนดิเน่พูด"เพราะตรงนั้นมันแกนพลังเวทและเป็นจุดอ่อนของมัน แต่การโจมตีหนักไปก็ทำให้มาร์คัสที่อยู่ตรงนั้น แต่คราวนี้ต่างจากปกติเพราะไม่ได้รวมร่างอย่างสมบูรณ์นัก"
"หมายความว่าอะไร"แลนซ์ถาม
"หากรวมร่างปกติแล้ว มาร์คัสจะหลอมรวมร่างแต่คราวนี้มาร์คัสนั้นไม่ได้รวมร่างสมบูรณ์ร่างของเขาเลยแยกออกจากมังกรน่ะสิ"

เจ้ามังกรกระทืบเท้าใส่คนที่อยู่ข้างล่างก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่กำลังปลดปล่อย มันจึงเพ่งไปที่ไรก้าพร้อมกับชาร์ตพลังบอลไฟที่มาร์คัสเคยพ่นใส่นั่นเอง(ผู้อื่นจะโดนผลกระทบด้วย)
lancenater สมาชิก
· #743
"เฮ้ย!!"จิมกับแลนซ์ช็อกที่มีลูกบอลไฟพุ่งเข้ามา
"ต้านไว้สิเฮ้ย!!"แลนซ์รีบบอกจิม
"ลูกขนาดนั้นไปขวางก็ตายสิครับ!!"จิมปัดมา
"แล้วตกลงพวกเราจะขวางยังไง!!"แลนซ์เหงื่อตกเมื่อเห็นลูกไฟใกล้เข้ามาทุกที
"ไม่มีเวลาให้คิดแล้ว!!!!!"จิมชาร์จเรลกันยิงต้าน แต่ไม่เป็นผล
"ท่าทางจะไม่ไหลแล้ว ช่วยแทนทีนะครับ!!"แลนซ์ที่ดูยังไงก็ต้านไม่ไหวแน่ๆจึงหวังไปที่อินโฟโนแทน พร้อมกับตั้งท่าการ์ด
NAX99 สมาชิก
· #744
"ถอยไปเลย รนรานแบบนี้ไม่ไหวหรอก"มาซานาระกล่าวกับแลนด์ ก่อนจะผลักเขาออกไป และเขาก็รวบดาบเป็นรูปร่างเดิม ก่อนจะร่ายเวทย์ให้ดาบของตนเรียวยาวสูงมากและตั้งท่าแหวกตรงกลาง
[ซาร์ทเนล(ฟันดิ่ง):ชไนเด้น แอร์(ตัดนภา)]
ว่าแล้วดาบของมาซานาระก็ตัดลูกไฟของมาร์คัสเป็น 2 ท่อน มันถูกแหวกและโจมตีออกมานอกข้างทางแทน ทำให้มันไม่โดนตัวไรก้า เมื่อตัดเรียบร้อย มาซานาระก็คืนดาบเป็นดาบใหญ่ตามเดิม
"เอาละ จะมีอะไรก็โจมตีมา ฉันจะโต้กลับไปให้หมด"

เมื่อแวนโซเห็นว่าด้านล่างปลอดภัยแล้ว เขาจึงพยายามโจมตีมาร์คัสต่อ โดนเปลี่ยนมาใช้กระสุนชา เพื่อให้ร่างของมาร์คัสนั้นอยู่นิ่งๆแทน

ดาเนสเมื่อเห็นว่ามาซานาระโต้ไฟเรียบร้อยแล้ว และสายฟ้าก็น่าจะหายไปแล้ว จึงคิดจะโจมตีช่วงอกอีกที โดยคราวนี้เธอเน้นโจมตีให้จุก เพื่อให้ร่างนั้นตรึงอยู่นิ่ง ด้วยการอัดแรงลมไปในการตวัดดาบ ถึงจะโดนแรงตบไปบ้างก็ตาม แต่เธอก็ยังอัดแรงลมโจมตีตรงจุดนั้นต่อไป
ดาเนส HP 43 %
มาซานาระ HP 65 %
คุโรคาเงะ HP 34 %
แวนโซ HP 60 %
zeya สมาชิก
· #745
"เฮ้ย....โธ่เอ้ย....."อินโฟโนไม่มีเวลาให้คิดอสูรหนุ่มเปลี่ยนเป็นร่างกึ่งอสูรเร่งพลังให้สูงขึ้นกว่าเดิมอินโฟโนนั้นหันไปมองไรก้าที่ยังคงร่ายเวทย์อยู่นั้นอักขระเวทย์ปรากฎจนจะครบวงไสย์เวทย์

"อีกไม่นานแล้วสินะครับ"อินโฟโนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

สรุป

อินโฟโนทุ่มสุดกำลังคุ้มครองไรก้า คอมเม้นโฮรต์หน้าไรก้าจะใช้เวทย์

อินโฟโน 20/100

ไรก้า 55/100
maid guy สมาชิก
· #746
มาร์คัสในร่างมังกรนั้นโดนฟันที่กลางอกอีกครั้งพ้อมกระสูนชา มันจึงไม่สามารถที่จะขยับตัวได้ชั่วคราว

DMD HP 78%
Macus HP 38%

เจ้ามังกรดำนั้นถึงจะชะงักแต่ปากของมันนั้นกลับส่องแสงสว่างสีดำราวกับมันกำลังปล่อยท่าไม้ตาย

"ระวังมันจะปล่อยท่าไม้ตายแล้ว ท่านี้มันสามารถถล่มได้ทั้งเมือง"อุนดิเน่นั้นเตือนนักสู้ทุกคน
zeya สมาชิก
· #747
วงไสย์เวทย์นั้นสว่างวาปออกมาทันทีที่ไรก้าร่ายมนต์ท่อนสุดท้าย

"แด่หายนะนามธรรมผุ้กราดเกรียวเอ๋ย....จงมอบเศษเสี้ยวของนามธรรมแห่งท่านให้แก่ข้านำพาอริข้าไปสู่ความวายป่วงชั่วนิรัดนร์....จงลืมตาตืนขึ้นนามธรรมแห่งหายนะเอ๋ย"จบการร่ายนั้นไรก้าเอาหายนะปักลงพื้นแล้วตรงที่มารคัสในร่างมังกรก็มีคลืนพลังพุ่งออกมาจากใต้เท้าพร้อมกับการระเบิดของเวทย์มนต์ที่รุนแรงถึงสี่ครั้งแต่ละครั้งสร้่างความเสียหายได้แรงพอสมควรหลังจากการระเบิดของเวทย์มนต์นั้นก็มีเส้นด้ายสีดำจำนวนมากมัดตรึงร่างเอาไว้

"รีบทำอะไรก็รีบทำซะเส้นด้ายหายนะมันสะกดมันไม่ได้นานนักเพราะฉันออมพลังเอาไว้ได้วย"ไรก้าพูดเขายันกายหอบเหนื่อยอย่างเห็นได้ซัดส่วนอินโฟโนนั้นนอนหมดสติในร่างปกติไปแล้ว

สรุป

ไรก้าและอินโฟโนไม่สามารถต่อสู้ได้อีก
NAX99 สมาชิก
· #748
-----------
maid guy สมาชิก
· #749
เมื่อไรก้ายิงใส่มังกรดำ มันเซเล็กน้อยตามแรกกระแทกของเวท แรงกระแทกของเวททำให้เกราะแต่ละส่วนได้แตกกระจาย ทุกคนนึกว่ายุติแล้แต่ทว่าพวกเขาเห็นว่าส่วนหัวนั้นได้รับการฟื้นฟูทีละน้อยราวกับกำลังสร้างใหม่และมันพยายามกระชากเชือกสีดำที่พันธนาการร่างมัน

DMD HP45%
MacusHP25%

"ตึงมือกว่าที่คิดอีกแฮะ"ไรก้าพูด
"ทุกคน รีบหนีไป"เทพอุนดิเน่ขยายตัวขึ้น หัวมังกรได้สะสมพลังอีกครั้งหนึ่ง มันทำท่าจะยิงอีกครั้ง"ฉันจะต้านมันไว้เอง"อุนดิเน่พูด
"ไม่นะ"บลูตัสตะโกน "ต่อให้ท่านเป็นเผ่าพันธุ์เทพ แต่หากโดนโจมตีขนาดหนักท่านก็ตายได้นะ"
"ดีกว่าให้มนุษย์อย่างพวกเจ้าตายนั้นแหละ"เทพอุนดิเน่พูดก่อนที่เห็นสภาพข้างหน้าตนเจ้ามังกรดำพร้อมที่จะใช้เลเซอร์ขนาดยักษ์เป่าตนให้ดับดิ้น

ซูม!

เลเซอร์ขนาดยักษ์นั้นยิงตรงเข้าที่หัวมังกร เจ้ามังกรดำนั้นหัวของมันได้เซออกไปด้านข้างทำให้ลำแสงของมนพ่นเฉียดกลุ่มมักสู้ไป แสงของมันนั้นทำลายภูเขาได้ทั้งลูก
"แสงนั่นมัน แสงจากปืนของแองจี้(เนื้อเรื่องของหลวงพ่อ)นี่น่า"บลูตัสทัก
ทั้งมังกรและนักสู้ต่างหันไปมองทางที่เลเซอร์พุ่งผ่านมา

เล่นวิดีโอ YouTube

ที่นั่นมีหุ่นยนต์ขนาด15เมตรที่ดูเหมือนอัศวินยุคกลางที่เป็นสีแดงทั้งตัว หุ่นของมันดูบึกบึนแต่ไม่หนามากกำลังถือปืนเลเซอร์ขนาดใหญ่ด้วยมือข้างเดียว และหันไปข้างตัว ที่เอ็วมีดาบคาตานะสองเล่มอยู่ราวกับซามุไร ที่ด้านหลังของมันมีแผ่นเหล็กเหมือนผ้าคลุมคลุมกลางหลังหลังจากที่ยิงเสร็จมันได้วิ่งตรงมายังมังกรทันที

"ก๊าซ"มังกรได้พ่นไฟใส่ หุ่นยนต์อัศวินนั้นยังคงพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อและก็

ตึง!

หุ่นยนต์อัศวินนั้นกระโดดหลบลุกไฟปืนกลสองกระบอกได้ออกมาประกอบที่แขนของหุ่นและมันยิงกราดใส่ทันที เจ้ามังกรดำได้แตป้องกันจนไม่รู้ว่าเจ้าหุ่นยนต์ที่ขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของมันได้ประชิดตัวเข้าให้แล้วชักดาบเพื่อฟันกลางอก

"ก้าซ!"เจ้ามังกรร้องลั่นเพราะที่เกราะของมันนั้นเป็นรอยกากบาทที่กลางอก มันพยายามจะตะปบหุ่นยนต์ทันที

เคร้ง!

ผ้าคลุมที่คลุมด้านหลังได้ตรงเข้ายึดที่แขนทั้งสองข้าง ปีกทั้งสองข้างของมังกรและที่ขาทั้งสองข้าง เมื่อทุกคนมองดูแล้วผ้าคลุมนั้นแท้ที่จริงคือดาบ6เล่มขนาดตั้งแต่เล็กจนใหญ่นั่นเองและหุ่นยนต์ยักษ์นั้นเก็บดาบคาตานะและเอามือสองข้างยกขึ้น

"มันจะทำอะไร"แลนซ์พูดขึ้นก่อนที่หุ่นนั้นจะเอาฝ่ามือง้างแผลที่ฟัน แผลที่กลางอกทุกคนนั้นเห็นหัวใจของมังกรอยู่ หุ่นยักษ์ไม่รอช้าเอาแขนขวาควักเอาหัวใจกระชากออกมา

"เฮ้ย"ดาเนสตะโกนออกมา แต่ทุกคนเห็นว่าร่างกายของมังกรนั้นค่อยๆสลายกลายเป็นไอและปรากฎร่างของสัตว์เลี้ยงทั้งสามของมาร์คัส หัวใจที่หุ่นยนต์ถือนั้นได้สลายเป็ร่างมาร์คัสที่กำลังหมดสติ

"ขอโทษนะพวกแก"มาร์คัสร่ายเวทมังกรทั้งสามได้เปล่งแสงออกมา เมื่อแสงหายสัตว์ทั้งสามได้กลายเป็นผลึกในทันที
"หากปล่อยให้ฉันหมดสติ พวกแกก็อาละวาดพอดี"มาร์คัสพูดก่อนที่มองไปที่หุ่นยนต์แล้วพูดว่า"เทลส่งนายมาสินะ"

หุ่นยนต์ยักษ์ค่อยๆวางร่างของมาร์คัสลงพื้นพร้อมกับหยิบปืนอีกกระบอก เมื่อยิงขึ้นฟ้ามันได้แหวกมิติออกมาและหุ่นยนต์ดังกล่าวนั้นได้พุ่งเข้าหาประตูมิติและหายไปในทันที
NAX99 สมาชิก
· #750
“………….”หลายๆคนต่างกำลังค้างกับสิ่งที่เห็น
“ไอ้หมอนั้นมันใครนะ”แลนด์พูดขึ้น
“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”แวนโซกล่าวตอบ
“เอ้า ยังไงก็ต้องขอบใจเจ้าหมอนั้นอ่ะนะ ที่ช่วยเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้ อย่ามัวแต่อึ้งอยู่เลย สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือเราต้องทำการรักษาทุกๆคน และเตรียมรับมือกับเจ้าพวกจักรพรรดิที่เหลือด้วย ทุกๆคนมาช่วยกันหน่อย”ดาเนสกล่าว ขณะที่เจ้าตัวกำลังแบกตัวอินโฟโนที่สลบเหมือดไปแล้ว
“เดี้ยวฉันมีคำถาม นี่พวกนายเป็นใครกัน….อุ้บ!”มาซานาระกะจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆเขาก็วูบไป
“ทำอะไรนะ คุโรคาเงะ!”แวนโซพูดหลังเห็นเขาใช้ปืนหน้าไม้ยิงลูกดอกใส่มาซานาระ
“กระสุนยาสลบนะ แค่นี้ก็วุ่นวายพอแล้ว เกิดมีคนรู้ที่มาที่ไปของพวกเขาอีก จะยุ่งซะเปล่าๆ”เขาตอบ

--------------------ตัดฉากมาที่ยาน-----------------------

[ห้องพยาบาล]
“ที่นี่….”
“โอ้ ฟื้นแล้วเหรอ”คาเนซึมิกล่าวกับนาเซกิที่ตื่นขึ้นมาหลังจากหลับมานาน โดยเจ้าตัวกำลังนั่งเอกเขนกดื่มกาแฟอ่านนสพ.อย่างสบายใจ”นึกว่าจะติดเชื้อ หรือไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วซะอีก”เธอตอบ เมื่อนาเซกิกวาดสายตาไปโดยรอบ ก็พบโรซ่าที่กำลังรักษาตัวเองอยู่ เรเทีย เรย์และมาร์คัสที่นอนสลบอยู่ รวมไปถึงพวกเฟแรงค์ อินโฟโนและไรก้าอีกด้วย โดยพวกเขาเหล่านั้นมีเนลคอยรักษาอยู่โดยรอบ
“คุณเฟ! คุณอิน!”นาเซกิกล่าวก่อนจะวิ่งพรวดตรงไปหาร่างเหล่านั้น
“โฮ่ วิ่งคล่องปร๋อเลยแฮะ คงไม่ต้องห่วงอะไรแล้วมั้งเนี่ย”คาเนซึมิกล่าว”ไม่ต้องห่วงแค่ทุ่มใช้พลังมากจนเกินไปเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรมาก ให้ยารักษาและนอนพักซะหน่อยก็หายดีแล้วล่ะ ถ้าไม่เกิดเรื่องเลวร้ายหรืออะไรแย่ๆเกิดขึ้นอ่ะนะ”

[โรงอาหาร]
“โอ้โห แผลตรงขาน่ากลัวเป็นบ้าเลยวุ้ย”อายาเนะกล่าวกับคุโรคาเงะซึ่งถูกฟ้าผ่าเข้าที่ขาจนเป็นแผลลากยาว
“ไม่ไปห้องพยาบาลรักษาให้หายก่อนเหรอ”แซนแลนด์ถามก่อนยัดโดนัทเข้าปาก
“ไปแล้ว เอายาแล้ว แต่ก็อย่างที่เห็น แผลแบบนี้คงออกรบไม่ได้ไปซักพักอ่ะนะ เนลบอกว่าดีแล้วที่โดนเส้นประสาทหรือเส้นเลือดใหญ่ แต่ก็นะ ฉันเป็นพวกแผลหายยากซะด้วยซิ ศึกคราวหน้าก็ฝากพวกนายด้วยก็ล่ะกัน”คุโรคาเงะกล่าว
“มีชีวิตรอดกลับมาก็ดีแค่ไหนแล้ว ว่าแต่กราเซียล่ะ ได้ยินมาว่าโดนจักรพรรดิความมืดเล่นงานจนถูกความมืดในใจครอบงำไม่ใช่เหรอ? ฉันเป็นห่วงเลยเดินหาทั่วยานทั้งห้องพยาบาล ทั้งห้องของเจ้าตัวแต่ไม่ยักกะเจอเลย”ฮาคุโตะพูด
“อ่อ ถ้าเรื่องนั้น คนที่ชื่ออินโฟโนจะจัดการให้แล้วล่ะ”แวนโซตอบ
“ถ้างั้นก็แล้วไป แล้วคุณเธอหายไปไหนล่ะเฮ้ย ตอนนี้!”คราโรสโวยวาย
“อืม ฉันเห็นคุณโยชิทากะกำลังยืนเคาะเรียกเธออยู่หน้าห้องนะ คงไปพร้อมกับเขาล่ะมั้ง”กีโอพูด

[ห้องขัง]
“ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วยครับ!!”แลนด์กล่าวอย่างไม่พอใจซะเท่าไร เมื่อเห็นวาเจสนั้นถูกกุญแจมือมัดอย่างแน่นหนา และอยู่ในห้องขังซึ่งมีประตูรั้วเป็นกระแสไฟฟ้าแรงสูง
“ฉันเองก็ไม่อยากทำหรอกนะ แต่มันเป็นเรื่องที่มันจำเป็นต้องทำน่ะนะ”มาเรียที่ยืนอยู่หน้ากรงกล่าวกับแลนด์
“คุณวาเจสเขากลับเนื้อกลับใจและตั้งใจที่จะมาสู้กับเราแล้วนี่ครับ คุณไม่เชื่อใจเขาเหรอครับ!?”
“เชื่อสิ แต่คนอื่นเขาเชื่อไหมล่ะ อีกอย่างนี่ก็เพื่อความปลอดภัยและความวางใจของทุกคนด้วย เหล่าทหาร และชาวบ้านคนอื่นๆต้องไม่พอใจและรู้สึกกังวลแน่ ถ้าหากเราปล่อยให้ 1 ในผู้นำของจักรพรรดิอยุ่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ
“แต่ว่า…”
“พอเถอะ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้ฉันเตรียมใจเอาไว้แล้วล่ะนะ”วาเจสกล่าวตอบ
“วาเจส!”เสียงๆหนึ่งเรียกชื่อของเขา โดยดังออกมาจากหญิงสาวผมเงินยาวนามดาเนส เธอเดินตรงเข้ามาและยืนหน้ากรง มองเข้าไปและพูดกับวาเจสโดยตรง “ฉันมีเรื่องอยากจะถามหน่อย ช่วยให้ความร่วมมือหน่อยนะ”
“ตำแหน่งและฐานทัพของเหล่าจักรพรรดิใช่มั้ยล่ะ? หรือว่าแผนต่อไปของพวกจักรพรรดิล่ะ? ได้สิ ฉันจะบอกให้เธอได้รู้ทั้งหมดเลย อย่างน้อยก็ขอช่วยพวกเธอซักนิดก็ยังดี”
“งั้นก็ดี ช่วยบอกทีว่าจักรพรรดิน้ำแข็ง อาซาคุนะ ริวเซีย อยู่ที่ไหน!”
สรุป
ให้เหล่านักสู้สามารถทำธุระ หรืออะไรส่วนตัวได้บนยาน
สามารถพูดคุยกับNPCได้
ในห้องส่วนตัว มีคริสตันที่วาร์ปไปโลกของเทลอยู่



สถานที่ที่ไปได้บนยาน
1.ห้องพักผ่อนของเหล่านักสู้
2.ดาดฟ้ายาน
3.ห้องอาหาร (NPC ส่วนใหญ่อยู่ห้องนี้ ตอนนี้)
4.ห้องพยาบาล (คาเนซึมิ เนล และเหล่านักสู้ที่สลบหรือบาดเจ็บหนักจะอยู่ที่นี่)
5.ห้องฝีกซ้อมต่อสู้
6.ห้องวางแผน
7.บาร์เหล้า (มาซานาระกำลังนั่งบ่นอย่างหัวเสีย)
8.ห้องซ่อมแซมอุปกรณ์
9.ห้องขัง (วาเจส มาเรียและดาเนสจะอยู่ที่นี่)

อีเว็นส์พิเศษ ตามหากราเซียและโยชิทากะ

ระบบNPC Party
ผู้เล่นจะสามารถเลือกตัวละครมาช่วยสู้ ช่วยเหลืออะไรต่างๆ พูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้ หรือซ่อมแซมสิ่งของ และแนะนำอะไรต่างๆแต่เหล่านักสู้ได้ (หมายเหตุ *หมายถึงคนที่รู้ตัวตนของเหล่านักสู้ ซึ่งสามารถเลือกคนที่มีสัญลักษณ์นี้ได้มากสุด 3 คน)
เพื่อความไม่สับสน ขอแยกNPCที่ไปไม่ได้และNPCบังคับแยกออกจากตัวเลือก
1.มาซานาระ อุนซึกิ อาวุธ ดาบใหญ่ ธาตุ ความมืด-เหล็ก สายโจมตี
2.มาเรีย เจเนสซี่ อาวุธดาบคาตานะ ธาตุ แสง-แรงโน้มถ่วง สายโจมตี
3.ฮานาเสะ ฮาคุโตะ อาวุธดาบทะลวง ธาตุ ไฟ-ดิน สายโจมตี
*4.คราโรส วอร์เซ็นส์ซีกี้ อาวุธแขนกลธาตุ ธาตุ แล้วแต่สถานการณ์ สายป้องกัน-สนับสนุน
*5.ซึคิมาจิ อายาเนะ อาวุธมีดหลายเล่ม ธาตุ ลม-น้ำ สายความเร็ว
*6.อีน๊อฟ แวนโซ อาวุธปืนคู่และไรเฟิล ธาตุ สายฟ้า-ลม สายสนับสนุน
*7.เนล อาวุธ พืชต่างๆ ธาตุพืช สายรักษา-เวทย์
8.กีโอ ดีทอยส์ อาวุธฆ้อนขนาดใหญ่ ธาตุดิน-เหล็ก สายโจมตี
9.อาเคนาส แซนแลนด์ อาวุธกงเล็บยาว ธาตุลม-ดิน สายความเร็ว
*10.โรโซเบะ คาเนซึมิ อาวุธดาบและยันต์ ธาตุความมืด-แรงโน้มถ่วง สายเทคนิค


NPC บังคับประจำอีเว็นส์ – ดาเนส กราเซีย

ผู้เล่น 3 คนแรกที่มาตอบเม้นก่อน สามารถเลือกNPC Partyได้เพียงอย่างล่ะ 2 คน (เขียนในวงเล็บว่าเลือกใคร ไม่ต้องบอกตรงๆว่าจะเลือกใคร)
(การเลือกNPCครั้งนี้มีผลต่อเนื้อเรื่องในศึกต่อไป)
maid guy สมาชิก
· #751
เกรซที่สลบอยู่ได้ฟื้นขึ้นมาที่ข้างกายนั้นมีดาบของตนที่ในตอนนี้มีเทพอุนดิเน่สถิตอยู่ เกรซถึงถือในมือและพูดว่า "เทพอุนดิเน่ จงแสดงตัวออกมาซะ"

เทพอุนดิเน่นั้นได้ออกมาจากดาบของเกรซอย่างว่าง่ายและพูดกับเกรซว่า"ฉันเดาได้ว่ามีคำถามเกี่ยวกับมาร์คัสสินะ"
"ใช่ ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นคนทำลายหมู่บ้านใช่ไหม"
"ทำไมคิดแบบนั้น"
เกรซนึกถึงวันที่มังกรดำนั้นได้มาเยือนหมู่บ้านมันได้เดินอย่างเชื่องช้าแต่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวด้วยการพ่นไฟเป็นระยะ เกรซที่พยายามวิ่งหนีพร้อมกับพี่ชายตน เมื่อถึงบ่อน้ำเขาก็พูดกับน้องสาวว่า"ลงไปซะ"
"แล้วพี่ล่ะ"
"เดี๋ยวพี่จะตามลงไป"

เธอนั้นพยายามไต่ลงเชือกที่พี่ชายนั้นหย่อนลงมาเรื่อยๆ เธอนั้นกลัวความสูงมาก

"อย่ามองลงไปนะ"พี่ชายของเกรซนั้นพูดขึ้นเกรซมองดูด้วยความกลัวแต่พี่ชายของเธอก็ยิ้มให้และปลอบใจเธอ

"ไม่ต้อง.."

ซูม!

ร่างกายของชายนั้นลุกเป็นไฟในพริบตา นั่นเป็นภาพสุดท้ายของเธอที่เห็นพี่จของตนก่อนที่จะจมในห้วงวารี

........

"ดูสิมาร์คัส มีคนรอดชีวิตด้วยแนะ"
"งั้นหรือเทพอุนดิเน่ ทั้งๆที่เมืองนี้พินาจเสียย่อยยับขนาดนั้นกลับมีคนรอดได้งั้นหรือ"
"ฉันสัมผัสชีพจรจากในน้ำได้น่ะ"
"งั้นเธอเอาขึ้นมาสิ"
"อย่าพูดเสียมารยาทกับฉันแบบนั้นเลยเจ้าหนู ถึงเจ้าจะอายุมากกว่าคนธรรมดาแต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะทำเป็นผู้ใหญ่กับข้าได้นะ"
"งั้นขอช่วยรบกวนด้วยครับ"

เกรซนั้นเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก้เหมือนร่างของเธอนั้นถูกยกขึ้น ร่างของเธอเมื่อพ้นน้ำแล้วนั้นเปียกโชกและสั่นเทาด้วยความหนาว

"อืมแช่น้ำนานขนาดนั้นแต่กลับไม่ตายเธอนี้มหศจรรย์จริงๆ"อุนดิเน่นั้นพูดขึ้นมาร่างของเธอในตอนนี้แทบจะโปร่งใส่และไร้เกราะ แต่ก็ยังคงความเป็นสาวงาม"สงสัยเธอคงเหมาะเป็นร่างประทับของร่างฉันเสียจริงๆ"
"อย่าเลย"มาร์คัสทัก"ผู้หญิงคงจะรับร่างทรงของเธอไม่ไหวนะเทพอุนดิเน่ ว่าแต่เธอ"มาร์คัสยื่นมือมา"ไม่เป็นไรใช่ไหม"

เกรสส่ายหน้าเมื่อมาร์คัสพูดอย่างอ่อนโยน

"ดีแล้ว"มาร์คัสพูด "เธอพูดได้ไหม"

เกรสนั้นมองดูรอบ ๆ ตัวเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นได้กลายเป้นเถ้าถ่านไปหมดยกเว้นเพียงบ่อน้ำเท่านั้น แต่ไม่มีร่องรอยอะไรที่มีคนอยู่

"แล้ว.....ศพที่อยู่ที่บ่อน้ำล่ะ"เธอชี้ไปที่บ่อน้ำ
"ฉันฝังไว้ตรงนั้น"มาร์คัสชี้ที่หลุมศพ เกรซเมื่อรู้ว่าศพพี่ชายอยู่ไหนก็รีบขุดทันที
"เธอ อย่าเลย"อุนดิเน่ห้าม แต่
"ไม่ ฉันจะดูศพของพี่ฉันว่าเขาเป็นอย่างไร"
"ฉันว่าอย่าเลยดีกว่าน่า"มาร์คัสห้าม"พี่เธอคงไม่อยากให้เธอเห็นเขาในสภาพนั้นหรอก"

เกรซนั้นสะอื้นไห้ต่อหน้าหลุมศพเป็นระยะเวลานานพอสมควร ขณะที่มาร์คัสและเทพอุนดิเน่นั้นกำลังเดินไปเธอก็ตะโกนเรียกพวกเขา

"ขอไปด้วย"
"สาวน้อยเอ๋ย เธอเป็นแค่คนธรรมดานะ หากไปกับพวกเราเธอจะลำบากนา"มาร์คัสห้ามเธอ
"ไม่ ฉันจะล้างแค้นไอ้มังกรบ้านั่น ฉันยอมที่จะทำทุกอย่างแม้สละความเป็นมนุษย์"
"เธอแน่ในหรือ"เทพอุนดิเน่ถาม
"ใช่"
"ดีมาก"เธอพหันกลับไปพูดกับมาร์คัส"ลองทำสัญญากับแม่หนูนี่หน่อย หากเหมาะสมคงได้นักรบที่ดีแน่"
"จะดีหรือ"มาร์คัสถาม "เธออาจจะ"
"ฉันยอมแม้แต่ขายวิญญาณให้กับซาตาน"
"พูดได้ดีแม่หนูน้อย"เทพอุนดิเน่พูด "แต่ว่านะ ฉันเป็นเทพไม่ใช่ซาตานนะงั้นมาร์คัส ทำเลย"

เมื่อมาร์คัสร่ายเวท ร่างกายส่วนต่างๆของอุนดิเน่นั้นได้ค่อยๆสถิตร่างของเกรซ ก่อนที่เกรซจะหมดสติอีกครั้งเทพได้พูดกับมาร์คัสว่า"คราวนี้นายได้คู่หูที่นายรอคอยกว่า200ปีแล้วสินะมาร์คัส"

กลับมาปัจจุบัน เกรซได้ถามว่า"สรุปแล้วมาร์คัสนั้นคือใครกันแน่ เพราะพวกเธอนั้นมาเร็วเกินไปที่จะมาช่วยฉัน"
"มาร์คัสคือจอมเวทที่หลุดจากห้วงเวลาจึงมีความเป็นอมตะ และเขานั้นมีตัวตนเพื่อที่จะทำลายเพื่อนของเขาที่กลายเป็นมังกรชั่วร้าย เขาพยายามตามหามายาวนานจนกว่าจะพบเจอและสังหารให้ได้ เขาจับพลังเวทได้เลยพยายามมาช่วยแต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว"
"งั้นหรือ แล้วจะเชื่อได้ไงกัน"
"ฉันไม่ได้ให้เชื่อทันที แต่อย่างน้อยขอให้ใว้ใจพวกฉันหน่อยละกัน"
"ชิ"เกรซจับดาบ"ฉันจะไปหาวาเจสเสียหน่อย"

ทางด้านคู่แฝดนั้นได้พูดคุยกันเรื่องหัวหนาของตนในโรงอาหาร ทั้งคู่นั้นกำลังสวาปามอาหารนั่นเอง
"ท่านมาร์คัสนั้นปกติแปลกแล้ พอเจอแบบนี้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก"
"ฉันอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเจ้าหุ่นยักษืไม่มาช่วยนะเนี่ย"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังทานข้าวคิดได้เผยแผลที่มือของเขาเป็นรอยเหมือนสัตว์ถูกกัด(ใครถามเรื่องยาวแน่)

ส่วนบลูตัสนั้นกำลังซ่อมแซมเกราะของเขาโดยมีอัล หุ่นยนต์ของเขาช่วยซ่อมให้

(เลือกเนลและอาเคนาส)
zeya สมาชิก
· #752
อินโฟโนนั้นไปที่ดาดฟ้าเพื่อตามหากราเซียเขายังไม่สบายใจเท่าไหร่นักกับสภาพของกราเซียตอนนี้

ด้านห้องพยาบาลไรก้าเดินเข้ามาหาเฟแรงค์ที่โดนส่งตัวมาที่ห้องพยาบาล

"รอง...."เฟแรงค์พูดไม่ทันจบไรก้าก็ยกมือห้าม

"ปิดกั้นการเข้าถึงเสียงนายซะเฟ......เดี๋ยวได้คลั่งอีกแน่ๆ"ไรก้าเตือนเฟแรงค์จึงสะกดการเข้าถึงเสียงของตัวเองเอาไว้นาเซกินั่งนิ่งเงียบไรก้ามองหน้าเนลดวงตาสีแดงนั้นเรืองแสงที่เต็มไปด้วยคำถามเพราะเขาได้กลิ่นบางอย่างที่ให้ตายก็ไม่มีวันจะลืมเด็ดขาดมาจากร่างของเนล อัศวินไร้กายมองเฟแรงค์พยัคฆ์ทมิฟเองก็พยักหน้าว่าได้กลิ่นแบบเดียวกับที่ไรก้าได้ยิน

"เธอเป็นอะไรกับเซซินี่ช่วยบอกหน่อยเถอะ"ไรก้าถามมองหน้าเนลไม่วางตา

สรุป

อินโฟโนไปหากราเซียที่ดาดฟ้า

นาเซกิ เฟแรงค์นั่งรอฟังคำตอบจากเนลที่ไรก้าถาม
lancenater สมาชิก
· #753
จิมได้ไปที่ห้องพยาบาลและนั่งเงียบๆดูแต่ละคน การต่อสู้แบบต่อเนื่องคราวนั้นเป็นเรื่องยากมาก แม้เขาสู้ไปแค่คนสองคน แต่ว่าก็เหนื่อยแล้ว แถมเจอมังกรยักษ์ไล่ถล่มปางตาย เกือบโดนลูกไฟเผา ปิดท้ายด้วยหุ่นยักษ์ปริศนาออกมาจัดการอีก
แต่ถึงคิดไปก็ไม่มีอะไร เขาจึงไปเฝ้าเรเทียที่สลบอยู่ และมองไปที่นาเซกิที่ฟื้นขึ้นมา
"หมอนั่น...จะเกิดเรื่องอีกมั้ยนะ"
..................................................
"คุณวาเจส..."แลนซ์มองอดีตรองจักรพรรดิ์ไฟอย่างค่อนข้างสงสารที่ว่าทั้งๆที่กลับมาอยู่ฝั่งเดียวกันแล้วแต่ต้องมาอยู่ในสภาพนี้ แต่ก็อย่างว่า มันมีความเป็นไปได้เล็กน้อยที่เธออาจทำเป็นว่าอยู่ฝั่งเดียวกัน แต่จากที่มอง วาเจสไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย
เมื่อดาเนสกล่าวอย่างนั้น แลนซ์ก็พูดว่า"คุณวาเจสครับ ช่วยบอกทีนะครับ ถ้าคุณบอกได้ ผมจะเชื่อว่าคุณจะอยู่ฝั่งเราจริงๆนะครับ"
(เลือกฮาคุโตะกับคาเนซึมิ)
NAX99 สมาชิก
· #754
[ห้องขัง]
“เขตทุนดรา ทางฝั่งตะวันตกถัดจากตัวเมืองไอซ์เวย์ ที่นั้นมีเหมืองอยู่แม้ว่าภายนอกเหมือนเหมืองแร่ที่ถูกปล่อยทิ้งร้างเอาไว้ก็ตาม แต่นั้นแหละคือฐานของจักรพรรดิน้ำแข็ง”
“เอ๊ะใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ? ได้ยินมาว่าอยู่ตรงเขตทุนดราก็จริง แต่ตั้งใกล้เมืองขนาดนั้นเลยเหรอ”ดาเนสพูด
“ที่ๆอันตรายที่สุด คือที่ๆปลอดภัยที่สุด เพราะพวกเธอคิดว่ามันใกล้เกินไปไงล่ะ อาซาคุนะ ริวเซียเลยอาศัยจุดนี้ตั้งจุดนั้นเป็นแหล่งกบดาน”
“อืม....แล้วกำลังพลทหารล่ะ”
“ถึงจะพูดว่าฐานใหญ่ แต่เธอต้องไม่เชื่อแน่ๆว่าจักรพรรดิน้ำแข็งไม่มีกำลังพลทหารเลยซักคน”
“บ้าน่า! เท่าได้ยินมาจักรพรรดิน้ำแข็งถือเป็น 1 ใน 4 ผู้สร้าง 12 จักรพรรดิเลยนะ แต่นี่เขาไม่มีกำลังทหารเลยเหรอ!!”มาเรียตะลึงในคำตอบที่ได้รับ
“ฉันก็ไม่แน่ใจแฮะ เพราะก็ได้ยินเขาลืมกันมาอ่ะนะ แต่ได้ยินมาว่าเธอใช้พลังสร้างกองทัพโครงกระดูกน้ำแข็งและภูติน้ำแข็งขึ้นมาเองอ่ะนะ เพราะงั้นจะเรียกว่านั้นแหละคือกองทัพของเธอ”
“แล้วสภาพภายในฐานล่ะ”ดาเนสกลับเข้ามาสู่คำถามต่อ
“อืม.....บอกไม่ได้แฮะ เท่าที่ได้ยินก็รู้แต่ว่าทั้วทั้งเหมืองถูกดัดแปลงให้สภาพกลายเป็นน้ำแข็งแทบทั้งหมด เรียกได้ว่าถ้าก้าวเท้าพลาดอาจมีลื่นหรือมีเศษน้ำแข็งทิ่มแทง ไม่ก็ร่วงลงไปด้านล่างก็ได้น่ะนะ”วาเจสกล่าวอย่างตรงไปตรามา จากน้ำเสียงนั้นแสดงอย่างเห็นได้ชัดเลยว่าเธอไม่คิดจะขัดขืนและยอมที่จะบอกตรงๆ
“อย่างงั้นเหรอ ต้องขอบใจเธอมากๆเลยนะ”ดาเนสกล่าวและกะจะเดินออกไป แต่วาเจสเรียกไว้ก่อน
“เดี้ยว! ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะขัดแผนหรืออะไรหรอกนะ แต่ฝีมือของจักรพรรดิน้ำแข็งน่ะ ร้ายกาจมาก ทางแนะนำพวกเธอน่าจะไปกำจัดกำลังพลและจักรพรรดิคนอื่นๆก่อนน่าจะดีกว่านะ!”วาเจสแนะ ดาเนสยืนนิ่ง และตอบเธอทั้งที่ยังยืนหันหลังให้อยู่
“นี่ไม่ใช่แผนหรือกำหนดการอะไรทั้งนั้น ที่ฉันต้องการก็แค่อยากจะช่วยเพื่อนของฉันก็เท่านั้น”วาเจสนิ่งไปกับคำตอบของดาเนส
“ถ้างั้น เธอก็ควรจะรู้อะไรไว้อย่างหนึ่งอาซาคุนะ ริวเซียติดยาอย่างหนักมาก และได้ยินมาว่า1ในจักรพรรดิซักคนนี่แหละเป็นคนขายยาให้กับเธอ แถมได้ยินมาว่ามีการทดลองอะไรบางอย่างกับร่างกายของเธอด้วย แม้จะช่วยเธอออกมาได้ แต่เธอคงจะอยู่ได้ไม่นาน....”วาเจสกล่าวตอบ
“แค่นั้นก็คงพอแล้วล่ะนะ สำหรับเพื่อนของฉัน ส่วนเจ้านั้นฉันจะซัดมันด้วยมือของฉันให้ได้เลย คอยดู!”

[ห้องพยาบาล]
คำถามของไรก้านั้นทำให้เนลนั้นทำผ้าชุบน้ำในชามที่จะเอามาเช็ดคนป่วยนั้นร่วงลงไป และทำให้เธอนั้นตะลึงและตกใจ ร่างกายของเธอสั่นไม่หยุดแม้ว่าจะเอามือมาจับตัวเอาไว้ไม่ให้ตื่นไปกว่านี้ แต่ร่างกายก็สั่นไม่หยุด ดูเหมือนชื่อ”เซซินี่”คงจะเป็นชื่อที่เธอไม่อยากที่จะได้ยินมันเลย และเธอก็ไม่อยากที่จะพูดถึงมันด้วย เมื่อได้สติเธอก็วิ่งหนีหายไปจากห้อง
“ดะ เดี้ยวซิ…”ไรก้าพยายามจะเรียก
“เซซินี่เหรอ ยังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย”คาเนซึมิพูดขึ้นมาขณะในมือยังอ่านนสพ.
“รู้จักด้วยเหรอ”
“ไม่มีใครไม่รู้จักหรอก ขึ้นแบล็คลิสต์อาชญากรตัวเบ้งๆเลยล่ะ 3คดีเป็นต้นเหตุจลาจลและกบฏ 7คดีฆาตกรรมบุคคลสำคัญ 9คดีทำลายวัตถุและสิ่งก่อสร้างสำคัญ 13คดีสร้างโรงงานดัดแปลงพันธุกรรมคน สัตว์ และสิ่งมีชีวิตอย่างป่าเถื่อนและทารุณ ทั้งหมดเป็นฝีมือเซซินี่ หรือชื่อจริงเซวาซินี่ จิราคอฟ เอาไงดี โหดขนาดซาตานยังเทียบไม่ติด ไม่เห็นหัวชีวิตมนุษย์ ขนาดพ่อและน้องสาวแท้ๆยังเอามาดัดแปลงกันได้ เอาเป็นเอาตายกับความอมตะ เห็นชีวิตและการสูญเสียเป็นเพียงการทดลองก็เท่านั้น”คาเนซึมิเล่าโดยแฝงไปด้วยอารมณ์ที่มืดมน”ถ้าพวกนายรู้จัก ก็คงรู้ซินะว่าแม่นี่บ้าและป่าเถื่อนขนาดไหน สำหรับเนลแล้วนี่ถือเป็นแผลใจขนาดใหญ่ที่เจ้าตัวไม่อยากนึกถึงเลยล่ะ ถ้าให้ตอบว่าโดนอะไรมาบ้าง ตอบยากเพราะเธอโดนมาเยอะ เอาเป็นว่าเจ้าตัวเคยโดนบังคับต้องดูดน้ำกรด น้ำเสีย น้ำลาวา น้ำเศษแก้ว และน้ำต่างๆมี่ส่งผลเสียกับร่าง เข้าไปในร่างกายเพื่อทดสอบความทนทายาดของเธอน่ะนะ”
“หะ โหดร้าย”จิมที่ฟังอยู่ห่างๆกล่าว
“ดาเนสฉุนขาดเลยล่ะ พอรู้เรื่องเข้า แต่ได้ข่าวมาว่าแม่นี่หายสาบสูญไป อย่างนี้นี่เอง หนีไปอยู่มิติอื่นงั้นเหรอเนี่ย”พูดเสร็จ เธอก็หยิบกาแฟมากิน และนั่งบนเก้าอี้หมุนต่อไป
“ละ แล้วเธอไม่ไปปลอบเขาหน่อยเหรอครับ”นาเซกิถาม
“พวกนายเป็นคนทำให้เธอวิ่งหนีไปเองนี่ ความผิดใคร ใครก่อ ก็รับผิดชอบไปซิ”ว่าแล้วเธอก็กลับมานั่งอ่านนสพ.ตามเดิม

[ดาดฟ้า]
“…..แน่ใจเหรอ”เสียงของชายคนหนึ่งพูด มันเป็นเสียงที่เบาแต่ก็ดูหนักแน่น สั้นแต่ก็เข้าใจได้
“ค่ะ!”เสียงหญิงสาวคู่สนทนาตอบ
“…..แม้ว่าต้องแลกด้วยอะไรบางอย่างนะเหรอ?”
“ค่ะ!”
“…..เผชิญหน้ากับมันได้มั้ย?”
“ได้ค่ะ!”
“…..ดีแล้วล่ะ”ชายหนุ่มถอนหายใจมองฟ้า ก่อนจะหันกลับมามองหน้าน้องสาวของตนที่ตอนนี้เป็นใบหน้าของนักสู้ที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ครงหน้า “….ดีจริงๆ ที่เธอเข้มแข็งขนาดนี้ กราเซีย”
“…หึ ฝีมือของผมเลยนะเนี่ย”อสูรหนุ่มนามอินโฟโนนึกกระหยิ่มในใจ
“ไม่หรอกค่ะ พี่ หนูไม่ได้เข้มแข็งอะไรหรอก ความจริงแล้วหนูน่ะอ่อนแอเกินไป หนูยอมรับความจริงไม่ได้ที่พี่ริวเซียเปลี่ยนไป หนูยอมรับไม่ได้ที่ทำให้พี่ริวเซียถึงเป็นเช่นนั้น หนูไม่กล้าที่จะหันปลายดาบไปหาพี่ริวเซีย แต่ว่าถ้าหนูไม่ทำ ก็ไม่มีใครช่วยพี่ริวเซียได้!”กราเซียตอบอย่างหนักแน่น โยชิทากะเข้ามาลูบหัวน้องสาวของตน
“แม้ว่า….มันจะยากและขมขื่นยังไง พวกเราก็ต้องฝ่ามันไปให้ได้นะ…..”
“ค่ะ หนูทราบดีค่ะ”เมื่อลูบเสร็จ โยชิทากะก็เดินไปตรงดาดฟ้า ด้านหัวเรือ
“….พี่อธิบายให้แม็คกัส คาเลีย และเบียตแล้ว……..พวกเขาอนุญาตให้เราไปหาริวเซียได้โดยไม่ต้องมีกำลังทหารหรือมีพวกเบื้องบนมายุ่งกับเราได้…..”โยชิทากะพูดขึ้นมา โดยพูดหันหลังให้น้องสาวของตน”….ยังมีคนรู้ไม่มากว่าจักรพรรดิน้ำแข็งคืออาซาคุนะ ริวเซีย เพราะงั้นถ้าเราดึงเธอกลับมาได้ ก็อาจมีหนทางที่เธอจะกลับมาเดินทางสว่างอีกครั้ง”สภาพอากาศบนฟ้าเริ่มครึ้มลง แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มไม่ส่องลง และไม่นานต่อมา หิมะก็เริ่มตกลงมาจากฟากฟ้ายังด้านล่าง
“เข้าเขตทุนดราแล้ว!! ขอให้ทุกท่านเตรียมสัมภาระและอุปกรณ์ที่ช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกายด้วยค่ะ!! ขอบคุณค่ะ!”เสียงประกาศเตือนดังขึ้นไปทั่วยาน
“พี่ค่ะ อากาศเริ่มหนาวแล้ว รีมเข้าไปข้างในเถอะค่ะ
“อืม…. เอ่อ แล้วก็ กราเซีย…..”
“ค่ะ?”กราเซียแลดูสงสัยเล็กน้อย
“....ศึกครั้งนี้ พี่จะไปด้วย”โยชิทากะตอบพร้อมกับเอามือรองรับเกร็ดหิมะที่เริ่มร่วงโรยลงมา
zeya สมาชิก
· #755
ไรก้านิ่งเงียบไปครู่นึงก่อนจะมองหน้าเฟแรงค์ที่นอนอยู่

"พวกเราก็โดนนังบ้านั้นทำกับพวกเราเหมือนกัน......และ.....เฟคงไม่ว่าอะไรนะถ้าฉันจะพูด"ไรก้าถามเฟแรงค์ส่ายหน้าอํศวินไร้กายจึงเล่าเรื่องของพวกตนและรวมถึงการตายของบลูคนรักของเฟแรงค์ซึ่งเซซินี่เป็นคนที่ฝังระเบิดนั้นไว้ในร่างบลูนั้นเอง

"ไม่นึกว่านังนรกนั้นจะเป็นคนของมิติเธอ......นึกว่ามันเป็นคนของมิติพวกเรามาแต่แรกซะอีกคนที่ทำพวกเราต้องเป็นแบบนี้...."ไรก้าพูดเฟแรงค์นิ่งเงียบจมลงในห้วงความคิดและความโศกเศร้าเมื่อยามนึกถึงคนรักของตน นาเซกิไม่ได้พูดอะไรได้แต่นั่งคิดสิ่งที่ไรก้าและคาเนซึมิพูด

-----------------------------------------------------------

อินโฟโนนั้นนิ่งเงียบไปครู่นึงก่อนจะมองหน้าสองพี่น้อง

"ขอให้ผมได้มีส่วนร่วมในการดึงตัวริวเซียออกมาจากความมืดด้วยเถอะครับ...ด้วยพลังของผมและพวกคุณผมเชื่อว่าเราต้องทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม"อินโฟโนพูดทั้งกราเซียและโยซิทากะมองหน้าจักรพรรดิแห่งหายนะหนุ่มก็มองทั้งสองกับด้วยสายตาจริงจัง
maid guy สมาชิก
· #756
ในคุก

"งั้นธาตุน้ำของชั้นก้ไร้ประโยชน์สินะ"เกรซนั้นโผล่ออกมาดื้อๆจนทุกคนตกใจ"เพราะธาตุน้ำนั้นเมื่อโดนน้ำแข็งจะเป็นการเสริมพลังไปเลย
"คุณฟื้นแล้วหรือ"ดาเนสพูด
"ใช่"เกรซบอกแล้วหันมาพูดกับวาเจส"แล้วอยากรู้ว่าปกติพี่ชายเธออยู่ไหน"
"ทำไมหรือ"
"ชั้นอยากจะต่อยหน้ามันสักหน่อยแล้วกัน"

ทางห้องพยาบาล
มาร์คัสที่หมดสตินั้นร่างของเขานั้นเหมือนจะมีแสงเปล่งออกมานิดหน่อยราวกับเวทของเขากำลังรั่วไหลออกมา

ทางด้านบลูตัสนั้นเมื่อซ่อมเกราะของตนแล้วก็สวมหนังเทียมแล้วเดินไปที่โรงอาหารเพื่อสวาปามอาหารมากกว่าคนปกติจนคู่แฝดถึงกับตะลึงในทีเดียว

"เจ้าหมอนี่ใช่คนหรือเปล่าB1"
"ชั้นว่ามันไม่ใช่แล้วนะB2"
lancenater สมาชิก
· #757
จิมมองมาร์คัสที่ดูเหมือนร่างจะมีเวทย์รั่วออกมาจึงค่อนข้างตกใจและวิ่งไปดู ส่วนเรเทียทำท่าเหมือนจะฟื้นขึ้นมาแล้ว.....
........................................................
"งั้นเหรอครับ....หนึ่งในพวกจักรพรรดิ์เป็นคนเอายาให้คุณริวเซียสินะครับ...."แลนซ์กำคาตานะแน่น"ผมจะหามันและจัดการมันและเจ้าไวเปอร์ให้ร่วงไปเลยล่ะครับ...."
ray สมาชิก
· #758
ห้องพยาบาล
"...Hurensohn...ไอ้ความโง่เง่าไร้ที่สิ้นสุดของคนเรานี่มันจะทำให้เหล่าคนผู้อ่อนโยนอย่างเธอต้องเจ็บช้ำไปอีกซักเท่าไหร่กัน"เมื่อทุกคนในห้องพยาบาลหันไปทางต้นเสียงก็พบว่าโรซ่าได้พยุงตัวขึ้นมานั่งอย่างทุลักทุเล
"เฮ้ๆ เธอน่ะเสียเลือดมากขนาดนั้นอย่าเพิ่งขยับตัวสิ"คาเนสึมิกล่าว
"รู้เรื่องแบบนี้แล้วยังอยู่เฉยๆได้ก็แปลกแล้วล่ะ..อุ้ก เลือดออกไปเยอะเหมือนกันแฮะ"เธอเซไปเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปหาสัมภาระของเธอที่โต็ะข้างเตียงและหยิบกระเป๋าที่มีสัญลักษณ์กระโหลกไขว้สีแดงมาไว้ข้างตัว
"เธอจะไปสนใจทำไมกันล่ะ เท่าที่ดูฉันคิดว่าพวกเธอเคยเจออะไรมาหนักกว่าพวกฉันเสียอีก...แล้วในกระเป๋าใบนั้นน่ะมันอะไรกัน ตอนพวกเราลากสังขารเธอขึ้นยานมาพวกเราตรวจของในกระเป๋าพวกนั้นแล้วเจอแต่สารเคมีที่อันตรายอยู่เต็มเข็มฉีดยาไปหมดเลยนะ เธอจะเอามาทำอะไรกัน?"คาเนสึมิกล่าวพลางส่งสายตาไปทางโรซ่า
"...ก็ไม่แปลกหรอกนะ หากไม่ตรวจดีๆแล้วพวกเราก็แทบจะไม่แตกต่างไปจากมนุษย์ธรรมดาเลยล่ะ"แล้วเธอก็หยิบเข็มฉีดยาสีแดงขึ้นมาแล้วถอดเซฟตี้ออกจากส่วนเข็ม
"เฮ้ๆ นั่นน่ะมันสารเคมีอันตรายนะเอามันออกไป-"แต่ไม่ทันที่คาเนสึมิจะพูดต่อโรซ่าก็แทงเข็มฉีดยานั้นเข้าที่คอของเธอแล้วกดปุ่มฉีดเข้าไป
"เฮ้ยจะบ้าเรอะ!"นักสู้คนหนึ่งรีบเข้าไปดึงเข็มฉีดยาออกจากมือของเธอ แต่ก็พบเพียงเข็มฉีดยาที่ว่างเปล่าและโรซ่าที่ตอนนี้เริ่มมีเส้นเลือดปรากฏขึ้นมาทั่วทั้งร่างกายของเธอพร้อมกับแสดงท่าทางเหมือนกับกำลังทรมาน
"บ้าจริง! ตามพยาบาลมาเร็วเข้า!"คาเนสึมิโยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต็ะและรีบเข้าไปจับตัวโรซ่าไว้
"อึก..ไม่ต้องหรอก"โรซ่าพูดอย่างลำบากเล็กน้อย "แค่ตัวเร่งปฏิกิริยาสร้างเม็ดเลือดกับสารอาหารที่จำเป็นเท่านั้นล่ะ"
"เธอจะบ้าเรอะ! แค่ดูก็รู้แล้วว่าสารกระตุ้นนั่นน่ะมันแรงเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับไหวนะ-"
"ไครว่าฉันเป็นมนุษย์กันล่ะ"โรซ่าเงยหน้าขึ้นมา แสดงให้เห็นถึงเส้นเลือดที่ตอนนี้ปูดโปนกระจายทั่วใบหน้าของเธอ แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาของเธอตอนนี้กลายเป็นสีแดงก่ำจำมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากสีแดง
"ไม่เคยสงสัยลักษณะทางกายภาพของพวกฉันบ้างเลยรึไง? แค่ดูดีๆก็รู้แล้วนี่ว่ากล้ามเนื้อกับความหนาแน่นของกระดูกน่ะมันไม่ได้สัมพันธ์กับขนาดร่างกายพวกฉันเลย จริงๆแล้วพวกเธอน่าจะดูออกตั้งแต่ฉันแบกปืนใหญ่ขนาดนั้นเดินไปมาแล้วนะ"ตอนนี้เส้นเลือดเริ่มค่อยๆลดขนาดลงและดวงตาของเธอเริ่มกลับเป็นสีปรกติ
"สนใจทำไมอย่างนั้นเรอะ? เพราะพวกฉันรู้ดี...ว่าความทรมานจากการทดลองและฝันร้ายที่ได้รับมานั่นน่ะมันเป็นเช่นไร...ความเจ็บปวด ความสิ้นหวังและความว่างเปล่า...ทั้งหมดนี้ฝังลงไปในจิตใจของพวกเราจนไม่อาจลบเลือนมันได้...ทั้งฉัน นาตาช่าและไรคอฟน่ะ...เป็นทหารโคลนนิ่งดัดแปลงพันธุกรรมยังไงล่ะ"โรซ่าพูดขึ้นพร้อมกับเริ่มค่อยๆผ่อนคลายลง แต่ทว่าบรรยากาศรอบๆนั้นกลับตรงข้ามกันกับท่าทางของเธอ
"...อย่างนี้นี่เอง ที่ผ่านมาฉันก็คิดว่ากลุ่มของเธอมันแปลกๆมาตั้งแต่แรกแล้ว"คาเนซึมิพูด
"ถึงเรื่องนั้นจะกลายเป็นอดีตไปแล้ว แต่ความเจ็บปวดเหล่านั้นก็ยังคงตามมาหลอกหลอนพวกเราอยู่ร่ำไป...เธอคิดว่าพวกเราจะปล่อยให้คนอื่นต้องพบกับชะตากรรมเดียวกับพวกเราได้อย่างนั้นหรือ?"ตอนนี้เส้นเลือดรอบๆตัวเธอได้หายไปหมดแล้ว
"..ตอนนี้ฉันเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกของคุโรคาเงะขึ้นมานิดหน่อยแล้วแฮะ...อดีตของคนอื่นนี่รู้ไปก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมาซักอย่างเลย...โดยเฉพาะเรื่องของพวกเธอ ตอนที่ฉันบอกว่าพวกเธอโดนมาหนักกว่าพวกฉันน่ะไม่ได้ถูกซะทีเดียว พวกเธอน่ะผ่านนรกมาชัดๆ!"คาเนซึมิพูดขึ้นอย่างเหลืออดพลางทิ้งตัวลงเกา้อี้
"นรกงั้นหรือ? ไม่เลย ที่นั่นไม่มีทางใช่นรกอย่างแน่นอน เพราะอย่างน้อยในนรกน่ะ...ผู้คนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ยังคงได้รับการไว้ชีวิต"
--------------------------------------------------------------------------
หน้าห้องพยาบาล
"..."นาตาช่าที่ตอนนี้อยู่ในชุดปฏิบัติการของเธอยืนพิงกำแพงอยู่หน้าห้องพยาบาลและได้ยินการสนธนาทั้งหมดของโรซ่า ซักพักไรคอฟก็เผยตัวขึ้นมาตรงทางเดิน
"...ไม่เป็นไรหรือครับ"ไรคอฟถามนาตาช่า
"...ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาต้องรับรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว...อย่างน้อยพวกเขาก็ได้รับรู้ว่าพวกเราไว้ใจพวกเขา...มากพอจนถึงขั้นเปิดเผยเรื่องราวเหล่านี้ให้"เธอพูดจบแล้วก็ค่อยๆเดินออกไป
"...พักซะไรคอฟ"แล้วเธอก็หายลับไปที่มุมทางเดิน
NAX99 สมาชิก
· #759
[ห้องพยาบาล]
“อ่า พวกเธอทำให้ภาพของเหยื่อที่โดนยัยเซซินี่ดัดแปลงจนกลับมาใช้ชีวิตปกติไม่ได้กลับมาหลอกหลอนฉันอีกแล้วแฮะ หลายคนเลือกจะตายมากกว่ามีชิวิตก็เยอะด้วยแฮะ”คาเนซึมิกล่าวก่อนจะเอากาแฟมาจิบเพื่อให้ใจเย็นลง แต่เพราะจิบกลับไร้รสชาติสิ้นดี เธอเลยโยนมันทิ้งไปทันที “พวกฉันนะเห็นการสูญเสียและความตายก็เยอะ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจับดาบฆ่าคนหรอกนะ แต่ถ้าไม่ทำ โลกก็เลวร้ายลง ทุกคนเห็นแก่ส่วนตน สร้างความเดือดร้อนและทำร้ายหรือทำลายสิ่งต่างๆ สุดท้ายก็ต้องมีคนทนไม่ไหวและจับดาบขึ้นมาสู้และใช้มันฆ่าคนอยู่ดี เคยมีคนมาพูดกับฉันอย่างนี้”
“แต่ผมก็เห็นคุณพูดในเชิงมองลบหรือพูดอะไรในแง่ร้ายนี่นา”จิมพูดขึ้น
“…ถึงพูดอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้หวังให้มันเป็นจริงหรอกนะ การมองในแง่ดีมันก็ดีอยู่หรอก แต่การมองในแง่ร้ายมันก็คือการเตรียมใจก่อนรึเปล่า หากเกิดเรื่องร้ายๆจริงขึ้นมา แล้วพวกนายรับไม่ได้ สติแตกก็เหลวล่ะทีนี้”พลันภาพในอดีต หญิงสาวรายหนึ่งผูกคอตายต่อหน้าเด็กน้อยก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ”…เรื่องแย่ๆ ถ้าไม่เตรียมใจเผื่อไว้ก็สูญเปล่า…..ยังไงฉันก็ต้องขอแสดงความเสียใจให้กับเรื่องที่พวกเธอประสบกันมาน่ะนะ และก็ขอให้พวกเธอระลึกเอาไว้ด้วยล่ะ ไม่ว่าอดีตของพวกเธอจะเลวร้าย รันทดสิ้นหวังยังไงก็ตาม แต่หากยังมีชีวิตอยู่ หรือยังมีความคิด มีความรู้สึกของตนอยู่ ความหวังนะยังคงอยู่เสมอแหละ”
“ขอบใจ”ใครซักคนกล่าว

“เข้าเขตทุนดราแล้ว!! ขอให้ทุกๆท่านเตรียมสัมภาระและอุปกรณ์ที่ช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกายด้วยค่ะ!! ขอบคุณค่ะ!”เสียงประกาศเตือนดังขึ้น
“เอาล่ะ ดูเหมือนต้องไปเตรียมสู้ศึกต่อไปแล้วล่ะนะ ถ้าพวกเธอไหวจะมาก็ได้ ฉันไม่ว่า หรือจะพักก็ตามใจ”ว่าแล้วคาเนซึมิก็เดินออกจากห้องไป ก่อนออกมาโรซ่าได้เข้ามาพูดกับเธอ
“…ความหวังเหรอ ของฉันไม่มีแล้วล่ะ”เธอตอบ
“ถ้ามัวแต่คิดว่าไม่มี แล้วมันจะมีไหมล่ะ”คาเนซึมิตอบมาอย่างนั้น และเดินออกไป

[ด้านนอกยาน]
“ฮัดชิ้ว!! หนาวจริงๆเลยพับผ่าซิ”คิดพูดขึ้นมา ถึงแม้จะใส่ชุดกันหนาวมาเสร็จสรรพ แต่ก็ต้านแรงลมพายุหนาวที่กระหน่ำพัดมาของทวีปน้ำแข็งแห่งนี้ไม่ได้
“ไม่ต้องเจอบอส เราก็แทบจะเป็นน้ำแข็งแล้วล่ะมั้งเนี่ย”เคย์ว่าขึ้น
“เดี้ยวเข้าไปในตัวเหมืองก็หายหนาวแล้วล่ะ เพราะด้านในไม่มีลม อย่างมากก็แค่น้ำแข็งที่เย็นเฉียบอ่ะนะ”แซนแลนด์กล่าว
“ฮ่ะฮ่า พวกนายนี่อ่อนแอกันจริง ใส่เสื้อกันหนงกันหนาวเสร็จสรรพ ไม่เห็นเหมือนฉันที่แค่เสื้อยืด 2 ตัวก็พอแล้ว!”คราโรสว่าอย่างภูมิใจ
“แล้วใครหว่า ที่ไปดินแดนทะเลทรายแล้วบ่นร้อน ร้อน ร้อน จนปากแทบฉีกนะ”แซนแลนด์แขวะ
“อุ๊ก!”คราโรสถึงกับชะงักเลยทีเดียว

“ขอโทษด้วยนะคะ คุณไรก้า ที่ดิฉันวิ่งหนีพวกคุณไปเมื่อกี้”เนลกล่าวขึ้น
“พอเถอะ ไม่ต้องพูดไปกว่านี้เลย ที่สำคัญเธอไหวใช่มั้ย”ไรก้าว่ากับเธอ
“คิดว่าไหวนะค่ะ แต่ถึงไม่ไหว ก็จะพยายามค่ะ”เนลตอบ
“ถ้างั้นก็ดีแล้วล่ะ”

“พวกนายคอยคุ้มกันยานให้ดีๆล่ะ ไม่แน่อาจมีศัตรูอยู่แถวนี้อยู่ก็ได้ รักษาให้ดีๆด้วยล่ะ!!”ดาเนสกล่าวกับเหล่าทหารคนอื่นๆ
“ครับ!!/ค่ะ!!”

“อ่า ถ้าเธอขอฉันให้ยืมก็ได้นะ แต่เธอใช้เป็นเหรอ”แวนโซกล่าวกับกราเซียที่เจ้าตัวมาขอปืนลมของเขา ซึ่งปกติแล้วกราเซียจะใช้เวทย์ในการต่อสู้ ถือว่าแปลกเลยทีเดียวที่เธอมาใช้อาวุธแบบนี้
“อืม คนตระกูลฉันนะใช้อาวุธเป็นหมดแหละ ยังไงก็ขอบใจนะจ๊ะ แวนโซ”
“เธอไหวแน่นะ กราเซีย”ดาเนสเข้ามาสะกิดถาม หลังเห็นเพื่อนของเธอมาพร้อมที่จะสู้กับพี่สาวของตนเอง หนำซ้ำเขายังเห็นผู้บัญชาการซึ่งเป็นพี่ชายของกราเซียมาอีกด้วย
“อืม จ๊ะ ฉันพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเธอแล้ว”กราเซียตอบ”ดาเนสถ้าเป็นไปได้ ขอยืมดาบมืดของเธอหน่อยซิ มีดาบแสงดาบเดียวคงไม่เป็นไรใช่มั้ย?”
“ห๊ะ ได้สิ เดี้ยวฉันเสกดาบลมไปก่อนล่ะกัน”ดาเนสว่า ซักพักก็หันไปคุยกับโยชิทากะ “เอ่อ คือคุณโยชิทากะ ไม่ทราบว่า”
“…เธอนำไปเลย”เขาตอบกลับมา
“ถ้างั้นไม่เกรงใจนะคะ”ดาเนสว่า ซักพักเธอก็ขึ้นไปยืนบนก้อนหินที่ใหญ่พอจะยืนได้และเห็นได้ทั่วอันหนึ่งและพูดกับทุกคนท่ามกลางลมพายุที่พัดมาอย่างกระหน่ำ “เอาล่ะ! ทุกคนฟังนะ ศึกครั้งนี้เป้าหมายไม่ใช่การฆ่า! หรือการทำลายอะไรใคร! แต่เป็นการช่วยเหลือและมอบความหวังอีกครั้งแก่นักสู้ อาวุธในมือของเราคราวนี้ไม่ได้เอามาใช้ฆ่าใคร แต่เอามาเพื่อช่วยเหลือ ขอให้ทุกคนรำลึกถึงตรงจุดๆนี้ด้วยนะ!!
ถ้าหากทุกคนพร้อมแล้ว ก็ไปกันได้เลย!”ดาเนสพูด
สรุป
ให้เหล่านักสู้เตรียมตัวให้พร้อม(สามารถกลับไปที่ยานเอาของอะไรได้)
คราโรส และแวนโซโฮสต์เลือกให้เอง
(หมายเหตุ ไม่มีอีเว็นส์ทหารศัตรูมาโจมตียานหรอกนะ)
maid guy สมาชิก
· #760
บลูตัสนั้นเดินดุ่มๆอย่างไม่กลัวหนาวเพราะเกราะที่หนาของมันมีเครื่องทำความร้อนอยู่แล้ว ปืนเลเซอร์ที่กลางหลังไง

"อูยค่อยอุ่นหน่อย"คิดและเคย์เดินตามหลังบลูตัส
"แบบนี้เรียยกว่าเดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัดสินะ"คิดพูด
"แบบนี้เรียกว่าหิมะไม่กัดดีกว่า"
"พวกนายจะเล่นมุขไปถึงไหน"เกรซนั้นพูดเธอมองดูทั้งสองแฝดจากมุมบนราวกับเธออยู่สูงกว่า"หัดรู้จักกับความตึงเครียดบ้างไหมเนี่ย พวกเราไม่ได้มาปิคนิคนะ"
"เธอพูดก็ดูตัวเองบ้าง"เสียงบลูตัสดังมาจากด้านล่างหรือก็คือตอนนี้เกรซนั้นขี่คอบลูตัสอยู่
"ช่วยไม่ได้นี่น่า ธาตุน้ำของชั้นแพ้ความหนาวอย่างรุนแรง ถึงจะไม่รู้สึกหนาวก็เถอะ"
"แต่ว่าผมงงอยู่นะเจ๊"คิดพูด"ทำไมหัวหน้าไม่ฟื้นเสียที"
"ก็คงอีกนาน"เทพอุนดิเน่ที่อยู่ในดาบตอบ"เพราะว่าเขาเสียพลังเวทไปมากเลยต้องฟื้นฟูสักระยะ"