LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Myth Board

พูดคุยทั่วไป 17 เม.ย. 2013 ♥ 0 👁 63 💬 1,540

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สถานีที่เริ่มแรกสำหรับการเล่นโหมดเนื้อหาคือห้องสมุด Tale โดย Tale จะส่งไปยังโลกต่างๆเพื่อไปผจญภัย

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,540 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
NAX99 สมาชิก
· #881
วาตานาเบะทิ่มขยับร่างกายได้ช้าลงเพราะมนต์ของคาเนซึมิและเวทย์สายฟ้า(ทำให้อัมพาด) และเมื่อโดนเวทย์สายฟ้าของเรเทียเข้าไปอีกก็ติดสภาวะนานเลย แต่เนื่องจากเขาแปลงสภาพร่างให้เหมาะกับการป้องกันมามากพอแล้ว คราวนี้เขาเลยเน้นป้องกันเหมือนเดิม แต่กรณีปืนเลเซอร์ขนาดใหญ่ของซอร์นี่คงจะไม่ไหว
และทำให้เขาแปลงสภาพไม่ทันและไม่พ้น ร่างส่วนมากโดนความร้อนของเลเซอร์เผาละลายลง และเขาต้องรีบสร้างขยายแบ่งตัวเองขึ้นมาใหม่ให้ทันการโจมตีครั้งต่อไป แต่ก็ต้องขอบคุณส่วหนึ่งมันทำให้ยันต์ของคาเนซิมิละลายหายไปและอาการช็อตบนตัวหายไปด้วย
เมื่อพวกมาร์คัสเข้าฟัน การที่ทั้งคู่โจมตีเร็วแบบนีเขาเปลี่ยนร่างไม่ทันแต่ปล่อยเมือกนะทำได้ และเขาก็ปาใส่หน้าของเดรโก้และไทรเด้น มันทำให้เขามองไม่เห็นชั่วคราว ซึ่งนั้นก็เพียงพอแล้ว เขาคว้าดาบที่ยืดยาวได้ที่เก็บเอาไว้อยู่ออกมา ก่อนจะเปลี่ยนร่างของตนเป็นไวเปอร์ซึ่งเคลื่อนไหวได้รวดเร็วพอๆกันและตวัดดาบฟาดฟันใส่ทั้งคู่จนปลิวกระเด็นออกไป ซึ่งแน่นอนว่าดาบนั้นอาบพิษเอาไว้ด้วย ส่วนมาร์คัสที่พุ่งเข้ามาเขาเปลี่ยนตัวเองเป็นจักรพรรดิเหล็กอารอนซึ่งมีพละกำลังมาก พร้อมกับสร้างลูกตุ้มมาด้วย และปาซัดใส่มาร์คัสทันที ส่วนบลูตัสเขารีบปาเมือกไปอุดปากกระบอกปืนเลเซอร์ทันที

ทางฝั่งพวกเฟแรงค์ เขาแทบทำอะไรกับการโจมตีนั้นไม่ได้มากนัก เขาทำอย่างมากเพียงพยายามตัดด้ายดำที่เป็นตัวระเบิดซึ่งตัดได้ไม่ได้นั้น เขาก็ไม่รู้แน่ชัด การโจมตีของนาเซกิกับอินโฟโนก็ไม่ส่งผลมากแล้ว ส่วนดาร์คเนสเขาพอเดาออกว่า เขาไม่ถูกกับพวกเดียวกันหรือไม่ใช่พวกก็แล้วแต่ เลยจัดการมัดขาและจับโยนไปหาทางฝั่งพวกแลนด์ และเขาแปรเปลี่ยนร่างตนเป็นของเหลวทนไฟกันการโจมตีของเฟแรงค์และโต้ตอบกลับด้วยการโจมตีเป็นหนามแหลมที่เคลื่อนไหวอิสระพุ่งเข้าแทง แต่ก็โดนกันการโจมตีไว้ก่อน ด้วยมีดที่ถูกปามา
“ถอยออกมาก่อน คุณเฟแรงค์”อายาเนะว่า เฟแรงค์ยอมทำตามหลังจากเห็นด้านหลังคือคาเนซึมิซึ่งร่ายยันต์ออกมามากมาย และคราโรสที่ชาร์ตพลังเยือกแข็งเต็มที่เลยพอรู้ว่าจะทำอะไร อายาเนะหยิบมีดเล่มอื่นที่เก็บไว้ในเสื้อมาปาใส่ใหม่ เธอทำเช่นนั้นเพื่อถ่วงเวลาและตรึงร่างของวาตานาเบะเอาไว้เพื่อรอการโจมตีถัดไป ทั้งนี้ทั้งนั้นแวนโซก็มาช่วยยิงปืนสนับสนุนเช่นกัน
อายาเนะปามีดใส่แบบเน้นแรงและจุดที่น่าจะเป็นจุดสำคัญอัดไปพอควร เมื่อจะปาเล่มต่อไป เธอก็เห็นดาเนสวิ่งพุ่งตรงไปยังวาตานาเบะก่อนใครทันที
“เดี้ยวก่อนดาเนส รอคาเนซึมิปายันต์สโลว์อีกรอบหรือรอคราโรสแช่แข็งมันก่อนซิ”อายาเนะว่า
“เรื่องซิ!!”ดาเนสว่าก่อนจะไป และเผอิญวิ่งผ่านพวกแลนด์ไป
“เอ๊ะ เมื่อกี้คุณดาเนสพูดอะไรรึเปล่าครับ?”จิมถาม
“เหมือนกับร่ายคาถาเลย”แลนด์กล่าว วาตานาเบะเห็นดาเนสพุ่งมาเช่นนั้น เขาสะบัดร่างอันเป็นเมือกใส่ แน่นอนดาเนสที่เคลื่อนไหวเร็วหลบได้แทบจะทั้งหมด หลบไม่ได้ก็ฟันปัดเอา และเมื่อเข้าใกล้ประชิด เธอก็กระขึ้นไปด้านบน ง้างดาบทั้ง 2 เล่มเตรียมฟันลงมา แต่ทว่า…..

“กลางอากาศแบบนั้น ก็เสร็จผมซิครับ”วาตานาเบะว่า และเขาเปลี่ยนร่างเป็นหนามทิ่มแทงร่างของดาเนสทันที และตรึงร่างของเธอไว้กลางอากาศ
“คุณดาเนส!!”
“อ้า จนได้ซินา…..หรือเปล่าหว่า?”
“ฮะ ฮะ ถูกจังหวะเลย…”ดาเนสว่าขณะเลือดกรอกปาก
“นั้นซิครับถูกจังหวะเลย คุณดันทะลึ่งเข้ามาผิดจังหวะเอง…..”
“แกต่างหากที่ผิดจังหวะ….Angel,Nope Demon,Nope. Stay in Middle. Middle of Good and Bad, White and Black, Light and Dark, The Middle of Justice (เทวดามิใช่ ปีศาจมิใช่ อยู่ ณ ใจกลาง ใจกลางระหว่างดีและเลว ขาวและดำ แสงสว่างและความมืด ใจกลางแห่งความเที่ยงธรรม) [ปลดปล่อยผนึก:Judge Innocent (การตัดสินอันบริสุทธิ์)]”

เพลงประจำตัวดาเนสถูกบรรเลง
Lonely Youth

ดาบแสงดาบมืดของดาเนสได้วับหายไป ร่างของเธอแปรเปลี่ยนตัดครึ่งหนึ่ง ฝั่งหนึ่งเหมือนเดิม อีกฝั่งหนึ่งเป็นสีดำสนิทถ้าไม่นับตรงฟันที่ยังขาวอยู่ มีปีก 4 ปีกงอกออกมาปีกสีขาว 2 ข้างงอกออกมาทางฝั่งดำ และปีกสีดำ 2 ข้างงอกออกมาจากฝั่งขาว และนอกจากละอองสีรุ้งที่เข้าสู่ร่างของเธอ ก็มีละอองสีขาวและสีดำถูกดึงออกมาจากร่างของแต่ละคน มากน้อยขึ้นอยู่กับว่าจะดี-เลวมากเพียงใด แต่ดูเหมือนมีดาร์คเนสคนเดียวที่ไม่ถูกดึงละอองสีขาวเลย มีแต่สีดำ
“เฮ้ย อะไรกันพลังของข้ากำลังถูกดึงออก”ดาร์คเนสรู้สึกตกใจเขากลายเป็นฝ่ายถูกดูดพลังออกมาซะเอง(เฉพาะดาร์คเนสเท่านั้น)

ละอองเหล่านั้นเข้าไปในร่างของดาเนสพอควร บาดแผลเริ่มสมาน จนหยุดลงและปีกทั้ง4ของดาเนสก็ถูกกระพือออก มีพลังที่ไม่รู้ว่าธาตุแสงหรือมืดกันแน่ซัดเข้าใส่วาตานาเบะจนเขาต้องถอยห่างออกไป
“เห็นแล้ว!”ดาเนสว่าก่อนจะพุ่งเข้าและเอามือกระซวกซัดเข้าไปในร่างของวาตานาเบะทันที“ไอ้นี่ของแก ฉันขอล่ะเว้ย!”เธอเอื้อมมือไปคว้าจุดๆหนึ่งบนร่างของวาตานาเบะซึ่งส่องแสงออกมา มันคือคริสตันหรือชิ้นส่วนของDKนั้นเอง เมื่อได้มันมาแล้วเธอก็ตีปีกถอยออกมา
“ดะ เดี้ยว นี่คุณทำอะไร”วาตานาเบะว่า ดาเนสหยิบชิ้นส่วนDKมาดูพิจารณา“ทำอะไรของคุณนะ สิ่งนั้นนะเป็นสิ่งที่อาจจะทำให้พวกเราสามารถไขปริศนาทั้งหมดของจักรวาล โลก ชีวิต กลไกและกฎระเบียบอะไรต่างๆได้ รวมไปถึงการใกล้ชิดและเทียบเคียงกับพระเจ้า การกระทำอันป่าเถื่อนแบบนี้ นอกจากจะไม่ได้อะไร ยังส่งผลให้มนุษย์เรานั้นห่างไกลจากคำตอบไปมากยิ่งกว่าเดิมนะ….”
“ช่างหัวเรื่องนั้นมันเซ่!! จะปริศนง ปริศนาหรือโจทย์ คำตอบอะไรก็ช่างแม่งเซ่ ที่ฉันรู้มีเพียงอย่างเดียว! คือไอ้ของเหี้+ๆพรรค์นี้ มันทำให้ชีวิตของคนเราต้องพังพินาศ พรากชีวิตผู้คน ทำร้ายจิตใจและความหวังไปจนหมด!! ของพรรค์นี้นะหายๆไปซะเถอะ!!”ดาเนสว่าก่อนจะบีบคริสตันหรือชิ้นส่วนของDKจนแตกคามือของตนเอง
“ม่ายยยยย!! คุณ!! คุณ!! คุณทำอะไรลงไป!! ความรู้ ข้อมูล และพลังอำนาจทั้งหมดถูกทำลายไปจนหมดสิ้น!! คุณรู้ไหมว่าสิ่งนั้นมันมีค่าเกินกว่าที่คนอย่างพวกคุณจะรู้ได้เลยนะ!!”

“ไม่รู้และไม่อยากรู้เว้ย!! ฉันรู้แต่ว่าตอนนี้แกก็แค่ก้อนเมือกที่ดีแต่ก็อปร่างชาวบ้านเขาเท่านั้น เตรียมตัวเตรียมใจหายไปซะเถอะ!!”ดาเนสกล่าวพร้อมกับมีปืนโผล่ขึ้นมาที่แขนทั้ง 2 ข้าง สีดำและขาว เธอกระโดดถอยห่างออกไป เอาปืนมาประกบและเตรียมชาร์ตยิงทุกเมื่อ
“อภัยให้ไม่ได้….คนที่มาทำลายและขัดขวางเจตนารมณ์ของท่านแม่อย่างพวกคุณต้องถูก…”วาตานาเบะว่า ก่อนจะเริ่มขยับตัวแต่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างกายมีน้ำแข็งเกาะตัวจากคราโรส และมียันต์ช้าของคาเนซึมิติดตัวรายล้อมเขาจนขยับไปไหนไม่ได้ มิหนำซ้ำคุโรคาเงะยังยิงกระสุนอัมพาดใส่ร่างของเขาตามอีกด้วย
“ตอนนี้แกก็คือหอยทากที่ทำอะไรไม่ได้นอกจากคลานกระดื้บๆอ่ะนะ”คราโรสว่า
“จัดการมันเลย!!”
EK HP 27 % (การโจมตี ป้องกัน พลังเวทย์ลดลง 50 %)
lancenater สมาชิก
· #882
แลนซ์ได้ทำแค่กระโดดหลบดาร์คเนสไป เมื่อเขาเห็นดาเนสทำการปลดปล่อย เขาก็เข้าใจและเริ่มยกดาบและบินไปอีกครั้ง
เพลงประกอบ
"ไม่ ไม่ ไม่"วาตานาเบะคร่ำครวญ
"ได้เวลาล้างแค้นแล้วไอ้ลูกตุ๊ด"จิมชาร์จดาบจนแสงสีแดงสว่างไปทั่ว
"ทั้งหมดจะขอล้างแค้นตรงนี้ล่ะค่ะ"เรเทียร่ายเวทย์ออกมาเป็นทางกลมที่เต็มไปด้วยอักขระเวทย์ล้อมรอบวาตานาเบะ
"ทั้งหมดที่แกทำ ทั้งหมดที่ทุกคนได้รับ ชั้นจะจบมันเดี๋ยวนี้!!!!!"แลนซ์ตั้งท่าอีกครั้ง
ปีกของแลนซ์ได้เข้าไปรวมกับดาบจนกลายเป็นดาบที่มีขนาดพอๆกับ*ันคันโ*และบินไปจนมองไม่เห็น และพุ่งกลับลงมาด้วยความเร็วที่มองไม่เห็นด้วยตา
"Red Inferno!!!!"
"Eternal Torment!!!!"
"Genesis Slash!!!!!"

จิมพุ่งเอาดาบฟันวาตานาเบะไม่หยุดยั้งจนเขาแทบเป็นก้อนเนื้อ เรเทียกำมือข้างที่ถือคฑาและทรงกลมเวทย์ที่ล้อมวาตานาเบะก็ส่งพลังงานไร้ธาตุทำลายวาตานาเบะ วาตานาเบะใกล้สิ้นซาก และแลนซ์ก็พุ่งลงมาจากฟ้าเข้าฟันวาตานาเบะ
zeya สมาชิก
· #883
ดาร์คเนสนั้นลุกขึ้นด้วยท่าทีอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัดแล้วจู่ๆก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกโรคกับมันอย่างแรง

"แก...ลูน่าเซีย"ดาร์คเนสคำรามหมอกสีทองเข้าไปคลุมร่างของมันค่อยๆสลายไปอย่างช้าๆนาเซกิไม่ปล่อยโอกาสนี้เขาปลดชุดเกราะที่ใส่ออกแล้วใช้ดาบคาตานะของตนกรีดพื้นที่ดาร์คเนสอยู่พลางพูดภาษาประหลาดออกมาดาร์คเนสคำรามลั่นร่างของมันกลับเข้าไปยังเกราะอีกครั้งแล้วมันก็ถูกดึงกลับเข้าไปในร่างของนาเซกิเด็กหนุ่มผมขาวถึงกับทรุดลงไปกับพื้น

"นาเซกิ...."อินโฟโนวิ่งเข้าไปหานาเซกินั้นหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

"ผม...ผมไม่เป็นไรครับ..."นาเซกิตอบอินโฟโนพยักหน้าแล้วร่ายเวทย์ฟื้นฟูให้ ไรก้ากับเฟแรงค์นั้นมองหน้ากันก่อนที่จะโจมตีประสานกันอย่างรวดเร็วโดยทุ่มพลังทั้งหมดเข้าใส่วาตานาเบะก่อนที่พวกมันจะกระโดดหลบออกร่างของทั้งสองกลับมาเป็นร่างเดิมของพวกมันส่วนไรก้านั้นกลับมาเป็นร่างของหมาป่ามีเขาเช่นเดิม

"ของก็อปมันก็แค่ของก็อป......แกน่ะได้ไม่ถึงครึ่งของเฟเลยสักนิด...ไอ้ตุ๊ดเอ๋ย"ไรก้าหัวเราะทั้งๆที่หอบหายใจอย่างหนักหน่วงเฟแรงค์มองด้วยสายตาสมเพศ

"ถ้านังนั้นยังมีซีวิตอยู่....แกก็ไปรอมันในนรกเลยนะไอ้ระยำ"เฟแรงค์คำรามมีแต่ไทรเด้นกับอินโฟโนเท่านั้นที่ได้ยิน
maid guy สมาชิก
· #884
CA

เกราะแว่นของไทรเด็นที่เคลื่อนมาปิดตาและของเดรโก้นั้นทำให้เมือกไม่เข้าตาทั้งคู่แต่ทั้งคู่ได้หลบฉากทันที ส่วนมาร์คัสใช้โล่ห์เบี่ยงวืถีของลูกตุ้มก่อนที่จะโดนตัวเขา

เล่นวิดีโอ YouTube

"เกือบไปแล้วไหมล่ะ"เดรโก้ทักก่อนที่ตั้งท่า
"ทุกคน"มาร์คัสเอ่ย"ใช้ท่าไม้ตายได้"มาร์คัสนั้นเสกให้ดาบของตนเรื่องแสงและขยายใหญ่ เดรโกกก็เช่นกัน เขาใช้พลังจิตของเขาสร้างดาบยักษ์ขึ้นมา

"บลูตัส"ไทรเด็นเรียกก่อนที่จะไปที่ซาก เขาไปที่ด้ามจับของดาบคาตานะของหุ่นยนต์ก่อนกระโดดออกมาจนทำให้ดาบนั้นออกจากฝัก เขาพยายามใช้ดาบยักษ์ยกขึ้นมาจนลอยขึ้น "ตอนนี้ละ"
"โอ้"บลูตัสกล่าวก่อนที่จะเปลี่ยนสีตาของตนให้กลายเป็นสีน้ำเงินและใช้ค้อนของตนนั้นฟาดที่ปลายดาบเพื่อเสริมแรงเหวี่ยงให้ไทรเด็นเหวี่ยงดาบจากข้างซ้าย

"ดาบผ่ากองเรือ"เดรโก้ใช้พลังจิตผ่าจากด้านขวา
"ดาบผ่ามังกร"มาร์คัสผ่าจากตรงกลางทันที

Trident Hp45%
D&D Hp 40%
Bluetus HP65%
Magic Dragon Knight Hp45%(ลด5%จากการโดนลูกตุ้ม)
FroZen สมาชิก
· #885
โซเดเนียเห็นอีกฝ่ายกลายเป็นแบบนั้นเธอก็รู้สึกไม่อยากโจมตีต่อแล้ว
มันจะดูเหมือนการรังแกมากเกินไป อีกทั้งคนจำนวนมากกว่าสิบรุมคนๆเดียว
มันก็ออกจะเกินไปหน่อย

แล้วจะไปช่วยอีกฝ่ายก็ยังไงๆอยู่ ส่วนเหตุผลนั้นเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
ถึงก่อนหน้านี้เธอจะชอบช่วยเหลือคนถูกรุม แต่สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะคนที่ทำไม่ดีต้องรับโทษ... อันที่จริงเธอไม่รู้ว่าอะไรถูกไม่ถูกด้วยซ้ำ
ปีศาจสาวเองก็หวังว่ากลุ่มที่เธออยู่ จะเป็นกลุ่มที่นำพาไปสู่ความดีที่แท้จริง
สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้ก็คือเป็นแนวหน้าให้กลุ่มคนเหล่านี้เอง..!

โซวไวซอร์มองการต่อสู้ข้างหน้าเงียบๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้วสินะ
เขาจึงบอกไซเลนส์ไปว่า "ไม่ต้องแล้วละ ดูเหมือนจะจบแล้ว..."

ไซเลนส์พยักหน้าเงียบๆเป็นการตอบรับ แต่ในใจจริงเธอก็ไม่คิดว่าจะจบอะไรง่ายดาย
ขนาดนี้หรอก มันต้องมีอะไรสักอย่าง... แต่เพื่อความไม่ประมาท เธอจึงกางบาเรียให้ตัวเองเผื่อเอาไว้

โซวไวซอร์เห็นไซเลนส์ทำแบบนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาก็มองไปรอบๆข้างก็พิ่งสังเกตคริสตัลที่ลอยบนฟ้า
"ว่าแต่เจ้าคริสตัสพวกนี้มันทำอะไรได้... แต่ว่าเจ้าวาตานั่นก็ไม่เห็นจะใช้อะไรเลยนี่นา..?"
เขาเกาหัวตามความเคยชิน "หรือบางทีเจ้านั่นอาจจะเล็งอะไรบางอย่างไว้...?"

"อืม..." โซวไวซอร์นิ่งคิดจึงตัดสินใจเรียกไซเลนส์มา "ยัยใบ้ ใช้ท่าประสานอีกครั้งนะ แต่ไม่ใช่โจมตีเจ้านั่น"
หนุ่มผมดำคิดว่า การมีคริสตัลพวกนี้ลอยอยู่ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างแน่ๆ....ไม่ว่าเหตุผลการคงอยู่ของมันคืออะไร
สู้ชิ่งทำลายมันเลยดีกว่า ก่อนที่มันจะทำให้เกิดอะไรบางอย่างขึ้น

"3...2....1.....ยิง" โซวไวซอร์นับถอยหลังให้ไซเลนส์มีสมาธิกับการเล็ง
กระสุนเลเซอร์ที่มีบาเรียฉาบไปข้างหน้าพุ่งไปโจมตีที่คริสตัสสีแดง

=======================================================

โซวไวซอร์ 70%
โซเดเนีย 85% (หยุดการโจมตี)
ไซเลนส์ 100%
NAX99 สมาชิก
· #886
วาตานาเบะเมื่อไร้ชิ้นส่วนของDK การกลายสภาพร่างและการเปลี่ยนร่างนั้นไม่สามารถกระทำได้ หากกระทำก็กินเวลานานกว่าการเปลี่ยนปกติ การโจมตีต่างๆของเหล่านักสู้ที่รุนแรงกว่าเดิมมากนั้น เขาไม่สามารถกันได้อีกต่อไป ร่างของเขาแตกกลายเป็นเมือกในสภาพกึ่งของแข็งกึ่งของเหลว และในเมื่อมันกลายสภาพเป็นคนไม่ได้อีกต่อไป มันก็กลับไปสู่ร่างเดิมของมัน และการขยับของมันก็ทำได้เพียงแต่การเคลื่อนไหวขยับแบบช้าๆ
ร่างจริงวาตานาเบะแบบพอประมาณ

“หึหึ พวกแก แม้ว่าจะจัดการข้าได้ แต่มันก็เท่านั้น”วาตานาเบะหรือเจ้าสัตว์ประหลาดกล่าวด้วยเสียงจริงที่แยกชาย-หญิงไม่ได้ “ตอนนี้ท่านแม่ของข้าได้เดินทางออกตระเวณสำรวจในมิติต่างๆเพื่อค้นคว้าข้อมูลต่างๆเพื่อการทดลองของท่าน อีกไม่นานก็จะมีข้าหรือคนที่เก่งยิ่งกว่าข้าโผล่มาอีกแน่นอน”
“ช่างหัวมันเซ่ จะตัวประหลาดหรืออภิมหาโคตรประหลาด ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ไอ้ของที่ดีแต่ทำลายและไม่ควรอยู่อย่างพวกแก ฉันจะทำให้หายไปหมดให้ดู!!”ดาเนสกล่าวขณะชาร์ตปืนใกล้ยิงได้เต็มท่
“ฮ่ะฮะฮะ ปากดีต่อไปเถอะมาเชล ดาเนส ซักวันเจ้าก็คงมีชะตาต้องดับสูญไปอยู่ดี โอ่ะ หรือว่าจะเรียกเธอว่า[โดโรธี]ดีล่ะ?”
“ไอ้ชื่อพรรค์นั้น ฉันทิ้งไปแล้วโว้ย!! และที่สำคัญฉันไม่กลัวตายหรอก!!”
“ฮ่ะฮะฮะฮะ แม้ว่าข้าจะจบสิ้น แต่เจตนารมณ์ของท่านแม่จะดำรงต่อไป!! ท่านแม่เซซินี่จงเจริญ!! ขอพระเจ้าจงคุ้มครองท่านแม่!!” เจ้าสัตว์ประหลาดกล่าวในวาระสุดท้าย
“ไปบอกกับพระเจ้าโสโครกของแกเองล่ะกัน ไอ้สัตว์นรก!!!”ดาเนสว่าก่อน จะยิงปืนที่ชาร์จพลังเอาไว้ รูปแบบพลังงานคล้ายปืนเลเซอร์ทำลายล้าง มันเป็นพลังที่ปนกันระหว่างสีขาวกับสีดำ ดีกับเลว และมั่นใจได้เลยว่ามันรุนแรงมากพอๆกับเป่าเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งให้หายไปได้

กระสุนนั้นได้โดนตัวของวาตานาเบะตรงๆอย่างไม่ต้องสงสัย ร่างของมันเริ่มแตกสลายเป็นสีขาว-ดำเหมือนภาพย้อนยุค ก่อนจะเริ่มสลายไปทีล่ะน้อยทีล่ะชิ้น เสียงร้องของมันร้องออกมาแทบไม่ได้ยินอาจเพราะความแรงของตัวปืนที่ถูกยิงออกมาก็เป็นไปได้ส่วนหนึ่ง แต่หากจับใจความได้มันกำลังหัวเราะ และเมื่อพลังงานถูกยิงออกมาจนหมด ก็ไม่เหลือซากเหลือธุลีของวาตานาเบะให้หลงเหลือ มีเพียงแต่ความว่างเปล่า
เมื่อปืนถูกยิงออก ร่างของดาเนสก็กลับคืนสภาพเดิม แต่ทันทีที่ร่างของเธอคืนสภาพ เธอรีบวิ่งออกไปจากมิติโดยผ่านทางช่องมิติที่ถูกแหวกออกมา และหลายๆคนก็รีบวิ่งตามดาเนสไป
“อะไร อะไร ทำไมทุกคนถึงรีบวิ่งกันล่ะครับ เจ้าวาตานาเบะก็ตายแล้วนี่”
“ใช่เรื่องส่วนนี้จบลงแล้ว แต่เรื่องต่อจากนี้นี่ซิ…”คาเนซึมิพูด
“ต่อจากนี้? ยังมีศัตรูอีกเหรอครับ!?”แลนด์รีบถามทันที
“……เปล่าหรอก ดูเองล่ะกัน”คาเนซึมิว่า ก่อนจะเดินออกมาจากช่องมิติที่แหวกออกเมื่อครู่ คนอื่นๆก็เริ่มทยอยกันออกมา และเมื่อนั้น ทุกคนก็รู้คำตอบของคำถามเมื่อกี้

ร่างของริวเซียนอนราบกับพื้น ริวเซียฟุบร้องไห้ตรงหน้าอกของพี่สาว โยชิทากะยินหลบมุมไปตรงจุดๆหนึ่ง เนลยืนอยู่ห่างๆ เหมือนไม่อยากไปขัดจังหวะกับสถานการณ์เช่นนั้น
เหล่านักสู้ทุกคนเงียบกริบกับสถานการณ์เช่นนั้น บางคนหันไปมองเนลเหมือนต้องการคำตอบบางอย่าง และเนลก็รู้คำถามนั้นโดยไม่ต้องใช้คำพูด เธอส่ายหน้า
“นอนราบมองดูพระอาทิตย์แบบนี้ นึกถึงตอนที่พวกเรา 4 พี่น้องออกไปปิกนิกกับคุณตาเลย พวกเรามักจะนอนเอาหัวชนหลังจากเล่นกันจนเหนื่อยแล้ว มองดูพระอาทิตย์และหมู่เมฆคอยๆเคลื่อนไปช้าๆ คุณพระอาทิตย์ที่ฟรีเดียชอบพูดตลอดว่าจะหยิบมาเป็นเจ้าของให้ได้ ซึ่งพวกเรามักจะหัวเราะกับความไร้เดียงสาแบบเด็กๆของเธอ พระอาทิตย์ที่เหมือนกับสัญลักษณ์แห่งความหวัง เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้าสิ่งๆนี้ก็ยังคงคอยมอบแสงสว่างและความอบอุ่นให้อยู่เสมอ เรื่องเล่าที่คุณตาชอบเล่าให้ฟังบ่อยๆ….”ริวเซียกล่าวขึ้น เหมือนกับคนที่กำลังจะตายและภาพในอดีตผุดหวนคืนขึ้นมา
“ในเมื่อ พี่จำทุกอย่างได้ แล้วทำไม...!?”
“พี่กลัวนะซิ….”ริวเซียกล่าว”พี่กลัวว่าถ้าน้องมาเห็นตัวตนของพี่ที่แตกสลายไปแล้ว ตัวตนของพี่ที่ไม่ใช่พี่แต่เป็นใครไม่รู้ ถ้าเกิดน้องหรือพี่มาเห็นเข้า….. พอคิดถึงเรื่องนั้นแล้ว พี่กลัวมาก พี่ก็เลยจำใจยอมกลายเป็นคนเลว เป็นใครก็ไม่รู้ อยากให้เธอเกลียด อยากให้เธอแค้นและฆ่าใครก็ไม่รู้คนนั้นทิ้งซะ แต่สุดท้ายมันกลับทำให้พี่ยิ่งถลำลึกจนท้ายที่สุด ก็ไม่รู้ว่าตนเองเป็นใครกันแน่”
“แต่ไม่ว่าพี่จะเป็นยังไง พี่ก็คือพี่ของหนูนะ หนูรักพี่ค่ะ!”กราเซียตอบ
“งั้นรึ…..ดีจริงๆที่ได้ยินแบบนั้น…… นี่ กราเซีย รอยยิ้มของเธอสำคัญมากนะ ในโลกทุกวันนี้ที่มีแต่การฆ่าฟันสงครามกันทุกวัน รอยยิ้มของเธอคือสิ่งสวยงามที่จุนเจือจิตใจคน คือดอกไม้ที่เบ่งบานกลางสนามรบที่โหดร้าย เพื่อชูและเผยให้คนเห็นถึงความอ่อนโยน เอ้ายิ้มซิ ยิ้มส่งท้ายพี่หน่อยซิ”เสียงของริวเซียเริ่มเบาลง ร่างกายของเธอนั้นเริ่มเบาบางลง
“ตะ แต่ แต่ว่า….”เสียงของกราเซียเริ่มสั่นเคลือลง เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบหน้ายามสุดท้ายของพี่เธอเลย
“เอ้า เอ้า ถ้าไม่ยิ้ม งั้นพี่จะใช้เวทมนต์พิเศษบังคับให้ยิ้มล่ะกัน”ริวเซียกล่าวก่อนจะจับหน้าของกราเซียมา เอามือไปจับที่แก้มที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา “เอ้า เดี้ยวยิ้มซะนะ ตกลงนะ”
“ค่ะ”กราเซียตอบตกลงทั้งน้ำตา
“เอาล่ะ ถ้างั้น หนึ่ง…สอง…”
“.สา.....”ยังไม่ทันสิ้นเสียงพูดจบร่างของริวเซียก็แตกสลายกลายเป็นละอองน้ำแข็งหายไป กราเซียผู้เป็นน้องสาวร้องไห้จนไม่อาจเรียกชื่อผู้เป็นพี่ของเธอได้ ใบหน้าเมื่อกี้ยิ้มก็จริงแต่เป็นการยิ้มทั้งน้ำตา เป็นการยิ้มที่เจ็บปวดเป็นอย่างมาก เธอหยิบเสื้อผ้าที่ไร้ร่างนั้นมาซบกับหน้าและร้องไห้ใหญ่
“....ตายซะ…ตายไปซะแต่ตอนแรกก็ดีแท้ๆ”โยชิทากะกล่าว
“นี่แกพูดอะไรนะ นั้นน้องสาวของนาย ไม่....”ไทรเด้นเมื่อได้ยินโยชิทากะพูดเช่นนั้นก็โมโหเป็นอันมาก จึงคว้าคอเสื้อของเขามา แต่ก็ต้องชะงักลง
“....ถ้าเกิดมีชีวิตต่อแล้วต้องมาเจ็บแบบนี้ ตายไปซะแต่ตอนแรกก็ดีแท้ๆ....”โยชิทากะกล่าวพร้อมกับมีน้ำตาที่ไหลรินลงมา ดูจากท่าทางแล้วเขาฝืนมาก “ทำไมกัน....ทำไมเธอถึงยังมีชีวิตต่อไปล่ะ....”

ทั้งหมดนิ่งเงียบกันหมดอาจเพราะไม่รู้จะกล่าวเช่นไรดีออกมาด้วยนั้นแลจนดาเนสต้องพูดขึ้นมา”กราเซีย คุณโยชิทากะ พอเถอะ ร้องไห้ไปเขาก็ไม่กลับมาแล้วหรอกนะ”ดาเนสว่า”คือว่ายังไงดี ฉันเองก็ไม่มีพี่มีน้องด้วยซิ แต่ในฐานะของคนที่อยู่ในสายสัมพันธ์ที่เรียกว่าพี่น้องแล้ว ส่วนใหญ่ สิ่งที่พวกเขาพึ่งกระทำมากที่สุด ก็คือการเสียสละเพื่อสายสัมพันธ์นั้น ยอมทำทุกอย่างเพื่อสายสัมพันธ์นั้น เพื่อให้สายสัมพันธ์นั้นคล้องเกี่ยวกันไปตลอดไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพวกเธอก็คือพี่น้องกันนี่”
“….นั้นซินะ”โยชิทากะพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตา
“ใช่แล้ว อย่ามัวแต่ร้องไห้เลย กราเซีย พี่เธอก็พูดเอาไว้นี่ ว่าให้ยิ้มเข้าไว้นะ”อายาเนะว่า
“นั้นซินะ ร้องไห้ไปคุณริวเซียก็กลับมาไม่ได้แล้ว เธอจะมานั่งร้องไห้อยู่อย่างนี้ไม่ได้นะ”แวนโซกล่าว กราเซียเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เอามือมาปาดน้ำตาและพยายามยิ้ม
“นั้นซินะ ฉันจะมาหยุดตรงนี้ไม่ได้ เจตนารมณ์และความต้องการของพี่ ฉันต้องสานต่อไป”เมื่อทุกคนเห็นกราเซียอาการดีขึ้นเช่นนั้นก็โล่งใจ
“จริงซิ เรามาสร้างหลุมศพให้เธอกันไหม ถึงฟังดูไม่ดี แต่ถ้าให้เธอเป็นผีไม่มีหลุมก็ยังไงอยู่นะ”ฮาคุโตะพยายามพูดโดยให้มันดูไม่เสียมารยาทเกินควร
“อืม นั้นซิครับ งั้นเราสร้างกันเถอะครับ”แลนด์เห็นด้วย
“งั้นเรื่องดอกไม้ฉันเตรียมเองล่ะกันนะ”เนลว่า
“พวกแกะสลักให้ฉันจัดการเองล่ะกัน”คราโรสกล่าว และทุกคนก็หันไปคุยปรึกษากัน ระหว่างนั้นเอง
“ไม่มีพี่น้องเหรอ….เดี้ยวซิดาเนส!”มาเรียพยายามจะพูดอะไรขึ้น แต่ดาเนสขัดซะก่อน ซึ่งดูเหมือนมาซานาระก็รู้ด้วย แต่ไม่ทำอะไร
“ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องนั้นหรอก”

ทุกคนพากันสร้างหลุมศพของริวเซีย ไว้ ณ ตรงจุดนั้น มันคือสุสานที่ไม้กางเขนถูกสร้างด้วยน้ำแข็ง ไม่มีป้ายสลัก มีดาบน้ำแข็ง 2 เล่มปักวางตัดกัน เสื้อผ้าของริวเซียถูกพับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและวาง ณ จุดนั้น และก็มีดอกไม้ฤดูหนาวถูกวางรอบๆบริเวณนั้น แสงจากดวงอาทิตย์ได้ฉายส่องลงมายังใจกลางและตรงหลุมศพพอดี เหล่านักสู้ยืนมองหลุมศพนั้น ต่างฝ่ายต่างทำความเคารพกัน
“ขอให้หลับอย่างสงบนะ คุณพี่สาว”ดาเนสกล่าวพร้อมกับวางดอกไม้ลง และทุกคนก็เริ่มทยอยวางดอกไม้อำลา และเริ่มทยอยกันออกมาจากจุดนั้นทีล่ะคน 2คน โยชิทากะกับกราเซียเป็นกลุ่มคนสุดท้ายที่วางดอกไม้ กราเซียมองไปที่หลุดศพเป็นครั้งสุดท้าย “ลาก่อนค่ะ พี่ริวเซีย”และทั้งคู่ก็เดินออกมา ปล่อยให้หลุมศพนั้นฉายแสงส่องประกายสะท้อนของน้ำแข็งออกมา


ขณะนี้เหล่านักสู้ได้มาอยู่บนดาดฟ้าของยานขนส่ง อากาศสดใสท้องฟ้าปลอดโปร่ง ไม่ขุ่นมัวหมองและเศร้าสลด มีเพียงแต่ความยินดีและบรรยากาศอันอบอุ่นเท่านั้น วันนี้คือวันที่ทุกคนที่มาจากต่างมิติต้องเดินทางกลับ
“อ่า ถึงวันนี้แล้วเหรอครับเนี่ย”แลนด์กล่าวขึ้น
“มีวันเริ่มก็ต้องมีวันจบแหละนะ”คุโรคาเงะกล่าว
“กราเซียกับโยชิทากะล่ะ”ไทรเด้นถาม
“กราเซียอยู่ในห้อง ไม่ได้ร้องไห้หรอกนะ แต่เหมือนกำลังเขียนอะไรบ้างอย่างอยู่คล้ายๆบันทึก ส่วนคุณโยชิทากะไม่รู้ไปไหน แต่ไม่ต้องสนในเขาหรอก”อายาเนะตอบให้
“จะไม่ไปด้วยเหรอครับ?”นาเซกิถามพวกดาเนส
“เอ่อสิ ถึงไอ้เจ้าวาตานาเบะจะแหลกเป็นธุลีไปแล้ว แต่ใช่ว่า 12 จักรพรรดิจะหายไปด้วยนี่ พวกเราก็ต้องเคลียร์เรื่องที่เหลืออ่ะนะ เพราะนี่คือโลกของเรา”ดาเนสกล่าว”แต่ถึงกระนั้น พวกฉันก็ดีใจและยินดีมากเลยนะที่พวกนายมาช่วยพวกฉันนะ แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆก็ตาม แต่พวกนายก็ช่วยพวกเราเอาไว้ซะเยอะเลย”
“ไว้จบเรื่องเสร็จ พวกฉันจะไปหาล่ะกัน”คราโรสกล่าว”ถ้าว่างนะ”

ตอนนี้ สามารถให้ทุกคนไปมาอิสระได้บนยาน จะพูดคุยถามตอบ หรือจะให้NPCให้ของหรือสอนเทคนิคอะไรก็ตามสะดวกแล้วแต่คนจะแต่ง ไปหากราเซียได้แต่ไม่สามารถไปหาโยชิทากะได้
zeya สมาชิก
· #887
อินโฟโนนั่งทานข้าวอยู่ที่โรงอาหารพลางมองเพลิงทมิฟดั่งเช่นทุกครั้งอสูรหนุ่มมีสีหน้าผ่อนคลายลงนาเซกินั้นนั่งอยู่บนดาดฟ้าเงียบๆเด็กหนุ่มผมขาวนั้นมีเรื่องให้คิดอีกมาก

"ไอ้งี่เง่า...."นี่เป็นคำพูดเมื่อเฟแรงค์เดินผ่านไทรเด้นมีรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าพยัคฆ์ทมิฟนั้นเดินไปร่วมกับไรก้าทั้งสองมองหน้ากัน

"นายคงจะบอกว่าเรื่องนี้ต้องบอกหัวหน้าสินะ..."ไรก้าถามพลางมองเนลด้วยสายตาก่ำกึ้งว่าจะถามเรื่องที่เนลรู้เกียวกับเซซินี่ในโลกนี้เพราะคนๆนั้นคือหนึ่งในคนที่ทำให้ชีวิตของพวกมันวิบัติยังมีซีวิตอยู่
maid guy สมาชิก
· #888
ก่อนหน้าที่จะไปที่ยาน

เดรโก้ ไทรเด็นและบลูตัสทั้งสามคนนั้นทำความเคารพให้แก่ริวเซีย
"ในฐานะที่ท่นเคยทำความเคารพให้แก่ข้า ข้าขอเคารพท่านด้วยความจริงใน"บลูตัสพูดก่อน
"ในฐานะที่เคยต่อสู้ร่วมกัน ข้าขอแสดงความเคารพ"ไทรเด็นพูดต่อมาก่อนทั้งสามชักปืนไรเฟิลที่ใช้สำหรับพิธีการและเดรโก้นั้นตะโกน"ทหารทุกนายเล็ง"ไทรเด็นและบลูตัสเล็งไปที่ดวงตะวัน"ยิงเพื่อส่งวิญญาณนักรบ"ทั้งสามคนยิงสลับไปมาพร้อมกันสามครั้ง

ทางด้านมาร์คัสนั้นได้คุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมกับเเกรสและสองพี่น้อง

"ขอให้วิญญาณเจ้าจงสู่สุขติ"เขากล่าวก่อนวางคริสตัลที่หลุมศพ

ไทรเด็นเดินสวนเฟแรงส์พลางได้ยินมันพูดในใจแต่เขากลับไม่พูด จนกระทั่งไทรเด็นเดรโก้และมาร์คัสนั้นได้มายังห้องพักที่ตอนนี้เป็นห้องพักของไทรเด็นและเดรโก้

"ฉันได้ข่าวมาว่า"เดรโก้เริ่มก่อน"นายตายไปแล้วนี่น่า แล้วทำไมนายยังถึงได้"เขาดูที่แขนของไทรเด็นที่หักไปเริ่มฟื้นสภาพ"หรือว่านาย"
"ใช่แล้วท่านพี่ ข้าฉีดยาที่ทำให้ฟื้นสภาพได้"เขาถอดแว่นออกเดรโก้นั้นเห็นว่านัยน์ตาของไทรเด็นได้กลายเป็นสีขาว
"เจ้าบ้า"เขาตะโกนใส่"ทำไมนายถึงบ้าบิ่นได้ขนาดนี้กัน"
"ขอโทษท่านพี่"
"จะขอโทษทำแมวน้ำอะไร"ดราก้อนได้สลับร่าง"แกก็เป็นพวกแบบเดียวกับข้าเนี่ยแหละ"
"นี่คือ"
"ข้าคือดราก้อนไงไอ้กร้วก อีกบุคลิขหนึ่งของเดรโก้ไงเล่า"
"พอก่อนน่า"เดรโก้ได้คืนร่าง
"คุณมาร์คัส"ไทรเด็นถามมาร์คัส"ท่านพอมีวิธีแก้ไขได้ไหม"
"อาการแบบนี้ไม่ใช่เกิดจากการมีวิญญาณสิงและการแยกจิตใจเป็นเรื่องยากพอควร ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากมากสำหรับข้า"

ส่วนเกรสนั้นพักผ่อนในห้องพักของตน บลูตัสก็เหมือนเดิม ไปหาอะไรยัดเข้าท้องและคู่แฝดทำการอัพเกรตอาวุธของตน
lancenater สมาชิก
· #889
แลนซ์ได้ยึนอยู่บนดาดฟ้ายาน เขายังค่อนข้างเสียใจเช่นกันกับการตายของทุกคน แต่ก็อย่างที่พวกเขาพูด เสียใจไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เขาจึงเดินออกไปและเดินไปหามาเรีย
"คุณมาเรียครับ คือว่า...."
"อะไรเหรอ"มาเรียถามกลับมา
"ช่วยเป็นคู่ซ้อมท่าดาบหน่อยครับ!"แลนซ์ได้ทำการขอการฝึกจากมาเรีย
"งั้นเหรอ"มาเรียพูดก่อนหยิบอาวุธ และแลนซ์ก็ชักดาบออกมา
.......................
"ผมไม่มีทางสู้ชนะได้จริงๆแฮะ"แลนซ์ที่ล้มลงไปลุกขึ้นมาและได้ขออะไรบางอย่าง
"คือถ้ามีท่าอะไรบางอย่าง ช่วยสอนผมทีครับ"
.......................
จิมที่ไม่มีอะไรติดค้างอีก ยกเว้นเรื่องที่ถ้าเอสและริวเซียตาย แล้วเหตุการ์ณทั้งหมดที่ผ่านมามันคืออะไร แต่เขาก็เลิกสนใจ และเดินไปหาดาเนส
"คือเรื่องการปล....เออ ช่างมันเถอะครับ คือว่าตอนนี้นี่ยังมีอะไรเหลืออีกมั้ยครับ"
...............
เรเทียได้เดินไปที่ห้องของกราเซีย และเปิดประตูเข้าไปและถามว่า"กำลังทำอะไรเหรอคะ"
FroZen สมาชิก
· #890
โซเดเนียก้มโค้งคำนับให้หลุมศพของริวเซีย ในฐานะของคนที่เคยสู้กัน
หลังจากนั้นก็เดินไปหาดาเนส เพราะเธอเห็นท่า[ปลดปล่อยผนึก:Judge Innocent (การตัดสินอันบริสุทธิ์)]แล้ว
ทำให้รู้สึกประทับใจในตัวดาเนสสุดๆ(เพราะท่ามันอลังการมากๆ)
ปีศาจสาวจึงอยากรู้ว่า จะทำยังไงให้ได้แบบนั้นจึงอยากไปถามดาเนสดู

สาวเงียบไซเลนส์ เธอไม่ได้รู้จักอะไรกับใครสักเท่าไร แต่เมื่อเห็นคนจากไปก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้
สาวเงียบไม่สามารถพูดได้จึงยืนเคารพไว้อาลัยแทน แต่พอทำแบบนี้แล้วทำให้เธอนึกถึงอดีตเลือนลาน
ในอดีตที่เธอเคยเป็นนักบวชมาก่อน.. แต่เธอก็รู้แค่นี้ แล้วก็ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น

ส่วนโซวไวซอร์นั้น.... หลังจากทุกคนออกไปกันหมดแล้ว เขาก็วกมาที่หลุมศพของริวเซียอีกครั้ง
ชายหนุ่มผมดำยืนมองหลุมศพของริวเซียอย่างเงียบๆ แว่นตาอัจฉริยะสีดำที่อยู่บนตานั้นปกปิดตาของซอร์ไว้
รวมกับปากที่เรียบนิ่ง ทำให้ไม่สามารถล่วงรู้ความรู้สึกที่โซวไวซอร์รู้สึกในตอนนี้

เขามองไปที่ดาบน้ำแข็งที่วางตั้งตัดกันเป็นรูปกากบาท แสงพระอาทิตย์ที่ฉายลงมาที่หลุมศพ
ทำให้ดาบน้ำแข็งนั้นประกายออกมาเหมือนน้ำค้างยามเช้า ดอกไม้ฤดูหนาวที่วางอยู่รอบๆนั้น
ที่บ่งบอกถึงความห่วงใยและเศร้าโศกเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและพอไล่ไปถึงเสื้อผ้าริวเซีย
ซอร์ก็หยุดมองมันอยู่เนิ่นนาน...

สายลมที่พัดผ่านมา ถึงแม้จะเป็นลมหนาวซอร์ก็ไม่ได้รู้สึก ดอกไม้ที่วางรอบหลุม
ก็พัดไปตามแรง แต่ก็ไม่มีดอกใดปลิวออกห่างจากที่เดิมเลย

"บ้าที่สุด..." โซวไวซอร์พูดออกมาด้วยเสี่ยงสั่นเล็กๆ "ทำไม.. ทำไม..."
ชายหนุ่มผมดำถอดแว่นออกมา ก็พบกับน้ำตาที่ไหลมาจากดวงตาของเขา
เห็นได้ชัดว่าบ่อน้ำตาแตกตั้งแต่มาถึงหลุมศพของริวเซียแล้ว

"ทำไมผมถึงปกป้องใครไม่ได้เลย!!" โซวไวซอร์ร้องตะโกนออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ
ตัวเขาสั่นระริกรู้สึกอดสูทุเรศตัวเอง "ทำไมเธอต้องมาตายด้วย ตอนแรกเห็นเหมือนจะระ.. รอดแล้วแท้ๆ
ยะ ยังไม่ทันจะได้ตะ ตอบแทนก็ชิ่งไปตายก่อนทำไม!!?"

แน่ละว่าหลุมศพก็ไม่สามารถตอบได้ โซวไวซอร์จึงพูดกับอากาศคนเดียวต่อไป
เขาเงยหน้าขึ้นทั้งๆที่มีน้ำตาประดับอยู่บนหน้า "แล้วเธอนี่ก็อีกคน ทำไมถึงพยายามช่วยชีวิตผมนักหนา
แล้วดูซิเป็นไง อาการโคม่ารักษาเป็นปี!! ต้องลำบากเอาเงินมาให้รักษาอีก"

"ทำไมคนที่ช่วยผมต้องอาการย่ำแย่ไปกันหมด ไม่เข้าใจเลย.." เขาบ่น "ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองเก่งขึ้นแล้ว
ก็ยังลงอีหรอบเดิม!! จะเต๊ะท่าไปไหน... ทำเป็นเก่งเป็นเท่แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ธรรมดาๆ"

"ทำไมคิดว่าเรื่องมันจะจบง่ายๆเลยปล่อยวางให้คนอื่นจัดการทำไม!?"
"ตอนแรกก็คิดว่าให้พวกนั้นจัดการไปก็คงจบ แต่เรื่องกลับบานปลายไปกันใหญ่
ทำไมไม่นึกเอะใจบ้างนะ.. บ้าที่สุด!!"

ถึงแม้ว่าจะตะโกนบ่นซ้ำไปซ้ำมาเรื่องเดิมๆจนพูดไม่ได้แล้วในหัวก็ยังคงคิดเรื่องเดิมๆ
จนกระทั่งเวลาผ่านไปชั่วโมงสองชั่วโมง

โซวไวซอร์ก็ลุกขึ้นยืนปาดน้ำตาทิ้งไปและใส่แว่นอัจริยะฟิล์มดำตามเดิม
"คนตายไม่อาจจะทำให้ฟื้นได้.." โซวไวซอร์พูดกับตัวเอง "..เราต้องเดินหน้าต่อไป ไม่ยึดติดกับอดีต..."

"ใช่ ไม่ยึดติดกับอดีต.." เขาพูดทวนคำพูดของตัวเอง
ชายหนุ่มผมดำเดินออกไปจากสถานที่แห่งความไว้อาลัยและความเศร้าโศกอย่างเงียบๆ
หลุมศพก็ยังคงโดนแสงอาทิตย์ส่องประกายกล้าเช่นเคย จากนั้นก็เสียงที่เหมือนพูดลอยตามลมก็ดังขึ้นมาว่า


"คราวนี้ผมจะปกป้องคนที่มีชีวิตอยู่ให้ได้... และจะไม่แค่พูดแต่ปากอีกต่อไป"
NAX99 สมาชิก
· #891
“ไม่ต้องไปถามยัยนั้นให้เสียบรรยากาศเลย จำไม่ได้หรือที่ไปถามคราวก่อน แล้วคุณเธอรีบวิ่งออกไปนะ”ไรก้ากับเฟแรงค์ที่กำลังคุยกันอยู่ มองหน้าหาต้นเสียง คาเนซึมินั้นเอง “เอ้า นี่ของที่พวกนายต้องการ”
“ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ?”
“เห็นท่าทางเป็นเดือดเป็นแค้นขนาดนั้น ก็พอเดาได้ว่าพวกนายอยากรู้จักศัตรูมากเท่าใด อีกอย่างฉันก็ถามแวนโซด้วยอ่ะนะ เลยพอรู้เรื่องพวกนายนิดหน่อย เพราะงั้นฉันก็เลยไปรวบรวมข้อมูลเอกสารมาให้ รวมผลงานวิจัยและประวัติทั้งหมดของเฟอร์นานโซ เอ็กเซซินี่ หรือเซซินี่ที่พวกนายแค้น”คาเนซึมิยื่นหนังสือสีขาวให้ ไรก้ารับมาทันที
“ขอเตือนไว้ก่อนว่าก่อนจะอ่านให้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้หน่อย เหล่าผู้เสียหายหลายรายในนั้นเลือกที่จะตายมากกว่ามีชีวิตอยู่ เผลอๆมันอาจไปปลุกอดีตหรือฝันร้ายที่พวกนายไม่อยากเจอก็ได้ พวกนายที่ยังอยู่ตรงนี้ได้นี่ ไม่รู้เพราะมีกำลังใจดีเยี่ยมหรือเพราะมีความแค้นที่เต็มกำลังกันแน่แฮะ”
“ขอบใจมาก แต่นอกจากเรื่องนี้แล้ว ขอถามหน่อย ยัยนั้นข้ามมิติมายังโลกเราได้ยังไง?”
“เสียใจ แต่ข้อนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ”คาเนซึมิว่าต่อ
“นี่เธอไม่ไปดาดฟ้าเหรอ?”ไรก้าถาม
“ไม่ ฉันไม่ค่อยชอบงานอำลาเท่าไรนะ”เธอกล่าว ก่อนเดินหลบฉากไป

“ให้สอนเทคนิคเหรอ อืม”มาเรียกล่าว“หากให้ฉันพูดนะนอกจากการตัดปีกนางแอ่นแล้ว วิชาดาบของฉันนะจะเน้นการป้องกันซะส่วนใหญ่ ไม่เหมือนมาซานาระกับฮาคุโตะที่เน้นการโจมตี แต่ของฉันคือการสวนกลับ”
“สวนกลับ?”
“ใช่หากเขาฟันมา เราก็ต้องฟันสวนกลับ ไม่ใช่ฟันเพียงเพื่อป้องกัน แต่ฟันให้รวดเร็วกว่าต่อสู้ตรงหน้าที่ฟันเข้ามา และสวนกลับไปยังตำแหน่งที่เป็นจุดบอดหรือจุดอ่อนยังไงล่ะ ตัดปีกนางแอ่นคือการชักดาบและฟันรอบเอวศัตรูอย่างรวดเร็ว ยักษ์ล้มคือการโต้อาวุธกลับให้ศัตรูเสียสมดุลและแทงช่องคอซึ่งแม้จะตัวใหญ่ขนาดใหญ่ไหนหากแทงโดนช่องคอก็ล้มตึงอยู่ดี และปักพสุธาคือการเอาดาบปักแทงลงเท้าศัตรูและเอาตัวกระแทกศัตรูให้กระเด็นออกห่างไป ฉันอธิบายได้ประมาณนี้ นายเอาไปประยุกต์ใช้ให้เข้ากับสไตล์ของนายล่ะกัน”
“ขอบคุณมากครับ ว่าแต่ผมคิดไปเองรึเปล่า แต่ว่าฝีมือดาบคุณนี่เหมือนพวกเชื้อชั้นพระวงค์ชั้นสูงยังไงอยู่นะครับ”
“…..คิดไปเองล่ะมั้ง คิดว่าดาบฉันมันจะเหมือนกับไอ้พวกผู้ดี ที่ดีแต่ทำอะไรเพื่อหน้าเพื่อตาตัวเองงั้นเหรอ”มาเรียกล่าวก่อนจะเก็บดาบ

“ไอ้เหลือๆของนายนี่อะไรฟ่ะนะ? ฉันว่าฉันพูดไปแล้วนะว่ายังมีพวก12จักรพรรดิที่เหลือที่ฉันต้องเคลียร์นะ และดูเหมือนพวกนายจะมีธุระที่อื่นด้วยนี่ ไม่ต้องกังวลเรื่องฝั่งนี้มากนักหรอก เราเคลียร์กันเองได้”ดาเนสว่า”และถ้านายหมายถึงวาเจส แม่สาวผมแดงที่ยืนอยู่ตรงนั้นนะ ใครกันฟ่ะ”และเธอก็ชี้ไปที่วาเจสซึ่งกำลังมองดูฟ้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นมือเธอก็กำลังโดนล่ามอยู่ เธอหันมาเห็นจิมพอดี เธอยิ้ทตอบกลับมา และทำท่ามือเหมือนกับว่าตนไม่เป็นไร
“นี่ นี่ พี่สาว ท่าอย่างนั้นมันทำยังไงเหรอ?”ปีศาจสาวผมแดงเข้ามาคุนกับดาเนสต่อ
“ท่าอย่างนั้น?”
“ไอ้ท่าที่ทำให้ร่างกายเป็นแบบนั้น แล้วก็ตูม!!นั้นนะค่ะ”
“อ่อ เธอหมายถึงการปลดปล่อยผนึกซินะ”แวนโซตอบให้
“ใช่ ใช่ นั้นแหละค่ะ!!”
“อ่อ ถ้าเธอหมายถึงอย่างนั้น ฉันก็บอกได้ แต่คนที่อยู่โลกอื่นจะทำได้เปล่านะ การปลดปล่อยผนึกนะคือถ้าให้อธิบายแบบไม่เอาอะไรมากก็คือการฝึกฝนตัวเอง และขวนขวายประสบกาณ์การต่อสู้จนชำชอง แต่ถ้าจะอธิบายให้ลุ่มลึก ทั้งปลดปล่อยผนึกและปลดปล่อยพันธนาการนั้นคือการ…”ดาเนสเว้นไว้ช่วงหนึ่ง”การค้นหาตัวตนของตนเอง ค้นหาวิธีการต่อสู้ของตนเอง แสดงจิตวิญญาณของตนเองออกมาเป็นรูปลักษณ์ มาเป็นเกราะ เป็นพลังให้กับตัวของเรา เข้าใจมั้ย?”
“งงมากค่ะ แต่จะพยายามเข้าใจค่ะ!!”
“นั้นตูว่าแล้วเชียว…”

“บันทึกนะ”กราเซียตอบกลับมา
“บันทึก?”
“อืม เรื่องราวน่ะนะ ผ่านเข้ามาและก็หายไปไม่ได้รับการบันทึกหรือระบุอะไรเอาไว้ เป็นเรื่องที่น่าเศร้าและน่าเสียดายนะที่เรื่องสำคัญๆต่อเราต้องหายไปกับกาลเวลาและไม่ได้ถูกเล่าต่อให้กับใครเลยอีกอย่างฉันไม่อยากให้พี่ริวเซียต้องหายไปเพียงเป็นแค่เศษเสี้ยวความทรงจำของฉันหรอกนะ”
“ถ้าแบบนั้น ถ่ายรูปเอาก็ได้นี่ค่ะ”
“แค่ถ่ายรูป มันเล่าความรู้สึกที่มีอยู่ในนั้นทั้งหมดออกมาไม่ได้หรอกนะ เพราะอย่างนั้นนอกจากฉันจะเป็นพยาบาลคนหนึ่งของกลุ่มนี้ เป็นน้องสาวของพี่ริวเซียและพี่โยชิทากะ ฉันคือผู้บันทึก ฉันจะบอกเล่าเรื่องราวของพี่ริวเซียที่ฉันรู้จักและอ่อนโยนคนนั้น แม้พี่จะตายไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ตายในความทรงจำและความรู้สึกของฉันหรอกนะ”กราเซียอธิบาย เสียงบนดาดฟ้าเริ่มเอะอะมากขึ้น ใกล้ได้เวลาแล้ว
“คุณกราเซียได้เวลาแล้วนะคะ”
“อ่า ขอโทษนะ ฉันคงไปไม่ได้หรอก ยังไงก็ ขอให้โชคดีนะจ๊ะ!”

เหล่านักสู้กลุ่มThe Sun of Alive ทุกคนเว้นเพียงคาเนซึมิและกราเซียที่ไม่มา ยืนหน้ากระดานประจันกับเหล่านักสู้ที่มาจากต่างมิติ ดาเนสเดินออกมานอกหน้ากลุ่ม และเริ่มกล่าวขอบคุณ“อืม แค่ก แค่ก อ่า จะให้ฉันว่ายังไงดี ฉันไม่ถนัดพวกพูดอะไรเป็นทางการๆด้วยแฮะ เอาเป็นว่าในฐานะที่พวกฉันเป็นหัวหน้ากลุ่ม ฉันมาเชล ดาเนสต้องขอบคุณขอบใจพวกนายทุกคนมากเลยนะที่อุตส่าห์พยายามช่วยเหลือและเป็นมิตรกับพวกเรามาตลอด ทั้งที่พวกเราเป็นใครก็ไม่รู้ในสายตาพวกนาย และไม่ใช่คนโลกของพวกนายด้วย แม้จะเป็นเพียงความช่วยเหลือเพียงสั้นๆแต่ก็มากเพียงพอแล้ว ต้องขอบคุณพวกนายจริงๆ”ดาเนสกล่าวพร้อมก้มหัวคำนับ“ขอโทษทีที่พวกเราคงจัดงานเลี้ยงอำลาให้พวกนายไม่ได้ เพราะสถานการณ์ไม่อำนวย แต่ถ้าเกิดอยากมาเที่ยวเล่นหรืออยากมาช่วยพวกเราล่ะก็ พวกเรายินดีต้อนรับเสมอ”
“ทุกคน!! ทำความเคารพ!!”ดาเนสสั้งพร้อมกับกระทืบเท้าจนเสียงดังสนั่น ทุกคนเอามือมาวันทยาหัตถ์ส่งท้ายเหล่านักสู้ ฃ และเมื่อทางไปต่างมิติถูกเปิดออกอีกครั้ง ทุกคนต่างเดินกันเข้าไปในนั้น เหล่านักสู้ทุกคนเริ่มกล่าวลา
“ลาก่อน! เจอกันคราวหน้านะ!!”
“แล้วมาใหม่นะ!!”
“โชคดีครับ!!”
“ว่างๆก็มาเที่ยวได้นะ!!”
“ถ้าอยากให้ช่วยหรือทำอะไรให้ก็บอกล่ะ!! ยินดีเสมอ!!”
“อย่าลืมซื้อของฝากมาล่ะ!”
“ของฝากอะไรหว่ะ!!”
เสียงของทุกคนไล่ตามหลังมาล้วนแล้วแต่เป็นคำอวยพรและคำเชื้อเชิญ ก่อนที่ประตูมิติไปยังโลกไทม์ซิสจะปิดลง ทุกคนกำลังเดินทางกลับไปยังมิติของเทล ในระหว่างนั้นเองกราเซียได้ขึ้นมาบนดาดฟ้าและมองดูการจากไปของเหล่านักสู้อย่างสงบ”ขอบคุณมากนะ”

“สุดท้าย พวกเราก็ช่วยคุณริวเซียไม่ได้ นี่มันดีแล้วจริงๆเหรอครับ”จิมถามขึ้นมา
“ดีแล้วล่ะครับ”เกียงเซ็นโผล่ออกมาอีกครั้งหนึ่ง”เพราะไม่ว่าจะพวกคุณจะพยายามยังไง ชะตากรรมของอาซาคุนะ ริวเซียก็ต้องตายอยู่ดีครับ”
“ในเมื่อยังไงก็ต้องตายอยู่ดี แล้วมันจะดียังไงล่ะ”ซอร์กล่าว
“ดีซิครับ คุณยังจำอาซาคุนะ ริวเซียที่เจอก่อนจะมาโลกแห่งนี้ได้มั้ย นั้นคืออาซาคุนะ ริวเซียที่ได้ตายลงไปแล้ว หากโลกนี้ไม่ได้การแก้ไขเธอคงไปนั่งสิ้นหวังอยู่ในนรกไปแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ เธอกลับมาพร้อมมีเป้าหมายและความหวัง เหมือนอย่างในสิ่งที่พวกคุณจะเห็นต่อไปนี้ ช่องมิติส่วนหนึ่งกลายสภาพเหมือนกลายเป็นจอทีวีขนาดใหญ่ มันเริ่มปรับคลื่นระหว่างนั้นเกียงเซ็นก็เล่าต่อไป
“อย่างที่ทุกคนหลายๆคนทราบอาซาคุนะ ริวเซียได้ตายลงไป หลังจากนั้นหลายปีเธอได้ถูกปลุกคืนชีพขึ้นมาเพื่อใช้ต่อสู้กับน้องตน แต่เธอได้เปลี่ยนไปแล้ว เธอจึงฆ่าคนที่อัญเชิญเธอและไปหาน้องด้วยตนเอง ระหว่างนั้นก็ถูกยมทูตไล่ล่าเพื่อให้กลับสู่นรก จนกระทั่งมาเจอยมทูตโอจิและได้เดินทางข้ามมิติ และมาเจอพวกคุณ……แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”เกียงเซ็นเผยให้ทุกคนเห็นภาพอีกครั้ง

คราวนี้ภาพน่าจะเป็นภาพของอนาคต เผยให้เห็นริวเซียที่เฟแรงค์ ไรก้า ไทรเด้น บลูตัส ซอร์ และพวกแลนด์คุ้นเคย ริวเซียในร่างที่ใช้อำนาจดำและน้ำแข็ง ปากร้ายแต่จิตใจดี เธอนั่งอยู่บนบังลังค์น้ำแข็งภายในถ้ำแห่งหนึ่งอันมืดมิด มีเพียงแสงส่องประกายจากคริสตันเท่านั้น เธอทำท่าเหมือนกำลังรอคอยใครบางคนอยู่
“นี่ หล่อนมั่นใจแน่นะ”โอจิหรือยมทูตที่ต้องมาคอยคุมริวเซียที่ละเมิดกฎเป็น-ตายมาบนโลกกล่าว
“เอ่อซิ ถามทำไม”
“ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ฉันขี้เกียจจจจจจจจจรออออออออธุระของหล่อนเสร็จนี่แหละ! เข้าใจไหม? ทำไอ้นั้นก็ไม่ได้ด้วย”
“ถ้าไม่พอใจ ก็กลับไปก่อนก็ได้นี่”
“กลับไปฉันก็ได้โดนเอ็ด โดนหยิกหูจนยาวเหมือนพวกเอลฟ์แน่ๆ ไม่เอาหรอกย่ะ! โฮ่ย! ไปงีบก็ได้ ใช้ของเสร็จก็มาปลุกด้วยล่ะ”
“อืม”ริวเซียว่า ขณะมองร่างของโอจิที่เดินหลบฉากไปอย่างไม่สบอารมณ์ ริวเซียมองหน้ากากภายในมือ มันเป็นหน้ากากแบบเดียวกับที่เธอใช้ปลดปล่อยพันธนาการ แต่จุดประสงค์ในการใส่คราวนี้ของเธอต่างออกไป เธอใช้มันปกปิดตัวตนของเธอเพียงเท่านั้น เมื่อเธอได้ใส่หน้ากาก ไม่นานคนที่เธอรอคอยก็เดินทางมาถึง

“มาแล้วเหรอ”ริวเซียเป็นฝ่ายถามก่อน
“เอ่อเซ่ มาตามคำท้าที่ส่งมาให้เลย ไม่ต้องถามนะว่ามากี่คน คนเดียวเฟ้ย! จู่ๆส่งจดหมายมาว่าฉันว่าไอ้ไก่อ่อน และอวดเบ่งว่าตนเองจะช่วยฝึกและพัฒนาความสามารถของฉัน ที่สำคัญมาเขียนเย้ยหยันเป้าหมายของฉันอีก! เขียนแบบนี้มันฉุนนะเว้ย!! รู้ไหมเป้าหมายของฉันนะมันยิ่งใหญ่ขนาดไหน!!”หญิงสาวหรือชายหนุ่มก็ไม่รู้จากรูปร่างภายนอก แต่จากเสียงแล้วท่าจะเป็นผู้หญิง เธอกล่าวอย่างฉุนเคืองพลางชี้หน้าไปหาริวเซีย
“รู้หรอกนา เป้าหมายของเจ้านะ ก็คือคนที่จะก้าวขึ้นไปเป็นจุดสูงสุดหรือเจ้าโลกนี่นา แต่ไก่อ่อนแบบนี้ออกไปสู้ก็ดีแต่ตายเป็นซากให้แร้งแคะกินเล่นโดยไม่มีใครเหลียวมองอยู่ดีถ้าไม่น่าสมเพชก็น่าอดสูสิ้นดี”
“ห๊ะ!?”อีกฝ่ายดูท่าจะโมโหมากขึ้นไม่น้อย
“แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เวลาที่นี่ต่างกันมาก 10 เดือนนับต่อจากนี้ จะนับเท่ากับ 10 วันของข้างนอกนั้น เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นและสามารถสู้กับศัตรูของเจ้าได้ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นานโซ เอ็กเซซินี่ หรือดาคิก้า จีเบล รวมทั้งปกป้องคนที่เจ้าต้องการจะปกป้องด้วย”
“นะ นี่หล่อนเป็นใครกันเนี่ย!?
“....อเวค....เรียกฉันอย่างนั้นล่ะกัน”ริวเซียตอบ เธอไม่ต้องการให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอซะเท่าไร
“อเวค(ตื่น)....ชื่อแปลกโคตรๆ”ฝ่ายตรงข้ามกล่าวพลางทำท่าเอียงคอ ก่อนจะดึงธนูที่ห้อยหลังและดาบที่ห้อยเอวออกมา “งั้นเดี้ยวฉันจะทำให้เธอกลับไปสลีฟ(นอน)ต่อเองล่ะกัน!”
“หึ แล้วจะได้รู้กัน”ริวเซียว่า ก่อนจะลุกขึ้นจากบังลักค์น้ำแข็ง “เข้ามาเลย อาซาคุนะ ฟรีเดีย!!”
“โอ้ส! มาเลย!!”ฟรีเดียตอบ และทั้งคู่ก็พุ่งเข้าปะทะกัน ภาพของทั้งสองถูกตัดลงก่อนจะได้ประดาบโดยเกียงเซ็น

“หากอธิบายเพิ่มไปอีก หลายๆท่านคงงงน่าดู ขอพูดสั้นๆว่า ฝ่ายตรงข้ามที่เห็นนั้นคืออาซาคุนะ ฟรีเดียน้องสาวคนสุดท้องของริวเซียเองครับ และนี่ก็คือการฝึกเพื่อให้น้องของเธอแข็งแกร่งขึ้นครับ”
“กลับมาฝึกให้น้องงั้นเหรอ….แล้วโยชิทากะกับกราเซียล่ะ”ไทรเด้นถาม
“อืม การโผล่ไปปรากฏต่อหน้าพวกเขา2คนอีกครั้งจะเป็นการเสียการณ์เปล่าๆ แต่สำหรับน้องคนสุดท้องที่ต่างฝ่ายต่างไม่เคยเจอนั้นเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดครับ”
“อ้าว ไหนบอกในอดีตเคยเจอกัน”
“เวลาตั้งเนิ่นนาน มาเจออีกทีก็ไม่คุ้นแล้วล่ะครับ”
“เอ่อ แล้วเรื่องคุณเอสล่ะครับ”จิมถาม
“ธันซาเดอร์ เอสต้องถือว่าเขาได้ตายเยี่ยงอย่างวีรบุรุษแล้วล่ะครับ ซึ่งผมเล่าคงไม่ถนัด ถามจากผู้เกี่ยวข้องโดยตรงของเขาเองล่ะกันครับ ดูเหมือนเขาเองก็อยากให้ทุกคนได้รับรู้เหมือนกันนะครับ หึหึ”
“เดี้ยวนะ ในเมื่อยัยนั้นอยากชดใช้ความผิดให้ครอบครัวตน แล้วทำไมถึงต้องสู้กับน้องตัวเองอีกรอบล่ะ”เกรซว่า
“อ่อ ก็แค่การฝึกสอนนะครับ บางทีนี่อาจเป็นการชดใช้ความผิดในสไตล์ของเธอก็ได้นะครับ หึหึ ลาล่ะครับ บางทีเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก ถึงแม้ผมไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรง แต่คุณริวเซียคงต้องพูดคำนี้แน่ๆว่า ขอบคุณมาก”เกียงเซ็นกล่าวก่อนจะหายไป และทุกคนก็กลับมายังมิติของเทล

สรุปเนื้อเรื่องทั้งหมด
จากการข้ามมิติหลายต่อหลายครั้ง และ DK ทำให้ชิ้นส่วนนั้นหลุดเข้าไปในโลกไทม์ซิส เหล่านักสู้จึงต้องตรงมาจัดการ ครั้งแรก พวกเขาได้วารป์มาเมื่อ 3 ปีก่อน และได้พบกับริวเซียและคุณตาของเธอซึ่งกำลังทำการปราบโจรอยู่
เหล่านักสู้ทำการปราบอากิล่า หัวหน้าโจรได้สำเร็จ แต่ทว่า พวกเขากลับถูกคนของรัฐบาลโลกที่เห็นแก่ลาภยศทรยศ ตาของริวเซียและเพื่อนของเธอตายในสงคราม และเธอก็เปลี่ยนไปจากความแค้นและอำนาจยาเสพติด ต่อมาเหล่านักสู้ได้วาร์ปมายังเวลาปัจจุบัน พวกเขาได้เจอกับแวนโซอีกครั้งและได้เจอกับพรรคพวกของเขา
ณ ตอนนั้น นอร์ทไลน์ได้ถูก 12 จักรพรรดิกลุ่มอำนาจขนาดใหญ่เข้าทำการบุคยึดเมืองนอร์ทไลท์ เพื่อเอาแรงงาน เหล่านักสู้ได้ขัดขวางและเอาชนะวาเจส รองจักรพรรดิไฟลงได้ แต่แลกกับการถูกจับตัวไปของพรรคพวกของเหล่านักสู้
ต่อมา พวกเขาได้เดินทางไปยังแดนใต้หรือแดนทะเลทราย เนื่องจากได้ข่าวถึงการปลุกวิญญาณแค้นกลับขึ้น เกรฟ เพื่อนของริวเซียได้ถูกปลุกขึ้นด้วยความแค้น เหล่านักสู้ได้ทำการต่อสู้ชำระล้างวิญญาณเขา และในที่สุดพวกเขาก็ได้พบกับริวเซียอีกครั้ง
แต่ริวเซียในตอนนี้ ได้ถูกกล่อมและโดน12จักรพรรดิล้างสมองไปหมดแล้ว สถานการณ์ยิ่งแย่ลงเมื่อดาร์คเนส ปลุกวิญญาณตาและเพื่อนเธอมาสู้ นั้นทำให้จิตใจของเธอดำดิ่งลงไป และทำให้น้องสาวของเธอโศกเศร้ากว่าเดิม
ดาร์คเนสเมื่อได้พลังมาเต็มที่ ก็ได้ออกมาอาละวาดจากร่างนาเซกิ เหล่านักสู้ได้ทำการต่อสู้จนพลังดาร์คเนสอ่อนแอลงและกลับไปผนึกในร่างนาเซกิตามเดิม
เหล่านักสู้ได้มายังป่าหวนคืนหรือสุสานของเหล่านักสู้ พวกเขาได้พูดคุยกับเอสที่ตายไปแล้วอีกครั้ง และพบกับวาเจสที่พาคนที่ถูกจับตัวไปมา เหล่านักสู้ได้ทำการกล่อมจนเธอกลับใจ และก็ต้องพบกับเหล่าจักรพรรดิทั้ง 5 คนแต่ก็กำจัดและขับไล่ไปได้
วาเจสได้เล่าเรื่องราวของริวเซียและบอกที่อยู่ของเธอ เมื่อไปถึงก็เจอตามนั้นพร้อมกับไวเปอร์จักรพรรดิไฟที่มาดักรอเหล่านักสู้ก่อนหน้านั้น จากการต่อสู้ที่สาหัสพอควร ในที่สุดริวเซียก็กลับใจได้ แต่ทว่ากลับก็ต้องถูกช่วงชิงชีวิตไปด้วยฝีมือของวาตานาเบะ เบคล็อค เหล่านักสู้โกรธแค้นเป็นอันมากและเข้าปะทะกับวาตานาเบะหรือ EK เพราะเขาได้นำชิ้นส่วนของDKใส่เข้าไปในตัว
ปรากฏว่าวาตานาเบะไม่ใช่คน เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างโดยเซซินี่ และเป็นคนที่ทำร้ายชีวิตของพวกเฟแรงค์ พวกเขาได้เข้าหำหั่นกันจนในที่สุด มาเชล ดาเนสก็กำจัดวาตานาเบะลงได้ แต่ก็ไม่สามารถช่วยริวเซียที่แตกสลายกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว
ถึงกระนั้นบทสรุปก็ถือว่าไปได้ดี เหล่านักสู้ได้เดินทางกลัย และได้เห็นริวเซียในอนาคตซึ่งดูมีชีวิตชีวาและมีความหวังเพียงพอที่จะส่งต่อสิ่งๆนั้นไปยังรุ่นต่อไป

Normal End : Still in the Memory
maid guy สมาชิก
· #892
เมื่อทุกคนได้กลับมายังโลกของเทล ฝังมาร์คัสกลับทำการเปิดประตูมิติ

"นายจะไปไหน"ไทรเด็นทักก่อน
"เรามีภารกิจที่จะต้องไป"มาร์คัสพูดแล้วยิ้มให้"หากพวกนายต้องการก็แค่บีบคริสตัลอันนี้"มาร์คัสโยนคริสตัลรูปมังกรให้"ฉันจะมาช่วยเอง"

เมื่อทั้งสามนั้นมาถึงแล้วสิ่งที่พวกเขาคิดก็คือจะไปหาพวกเรย์ยังไงดี(เพราะไม่รู้ว่าตอนสู้โดนวาร์ปไปไหน)

"อืม มีไอ้เดนตายที่กลับมาจากนรกตั้งสองคน"ไทรเด็นเริ่มพูด"และคนที่เป็นคนทรยศของดาวเราแบบนี้จะไปเจอยังไงดีเนี่ย"
"ฉันว่าให้ฉันไปอธิบายดีๆดีกว่านะ"เดรโก้เสนอ
"หรือไม่ก้"ดราก้อนเข้าขัด"ต่อสู้แ่งเลยแล้วค่อยบอกเลยว่าพวกเรายังไม่ตายเท่านั้นเอง"
"ดราก้อน"เดรโก้คืนร่าง"นายนี่มัน......."
"แต่ตอนนี้เราไปทานข้าวดีกว่า"
"แกเพิ่งยัดของลงท้องไปมิใช่หรือไงกัน"ไทรเด็นต่อว่า
zeya สมาชิก
· #893
"ไอ้พวกติ๊งต๊อง"เสียงเฟแรงค์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเอื้อมๆขณะมองไทรเด็น บลูตัสและดราโก้คุยกันมันส่ายหน้าแล้วเดินตามไรก้าไป

"เตรียมเจอเทศนาล้านจบหรือยังเฟ"ไรก้าถามกึ่งหัวเราะเฟแรงค์ที่คาบถุงใส่เอกสารและแฟ้มต่างๆนั้นทำหูลู่ลงด้วยท่าทางจ๋อยและทั้งสองใช้พลังสู้กับวาตานาเบะไปมากจนไม่สามารถใช้พลังของตนได้ไปพักใหญ่โดยเฉพาะไรก้าที่ต้องพักยาวเพราะพลังที่มันทุ่มพลังตอนสู้กับวาตานาเบะนั้นคือการผสานกับนามธรรมทั้งสองซึ่งใช้ทั้งพลังเกือบทั้งหมดเพื่อควบคุมมันเฟแรงค์นั้นไม่หนักเท่าไรก้าอีกห้าถึงหกวันมันก็สามารถจะกลับมาใช้ความสามารถของมันได้

"ไงละเจ้าตัวแสบ......รู้สินะว่าจะเจออะไรเฟ"เซโก้มองเฟแรงค์ด้วยสายดุๆพยัคฆ์นั้นจ๋อยยิ่งกว่าเดิมแองเจิลลีน่านั้นยืนกอดอกมองอยู่

"อย่าพึ่งเลยหัวหน้า...พวกเรามีเรื่องจะคุยด้วย....เอ่อหัวหน้า....แล้วเกเบรียลละ"ไรก้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจเซโก้เองก็พอเข้าใจความหมาย

"พอดีเจอพวกเด็กๆที่มาจากโลกอื่นน่ะ.....เลยไปเล่นกันแล้วละ....เล่ามาเถอะ"แองเจิลลีน่าตอบแทนไรก้าพยักหน้าแล้วเล่าเรื่องของวาตานาเบะพร้อมเอาเอกสารที่พวกคาเนซึมินั้นให้มามอบให้เซโก้แล้วจู่ๆดวงตาสีฟ้าเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างมันถึงกับหน้าถอดสีแล้วเปลี่ยนธาตุในตัวเป็นพลังจิตเอาเอกสารทั้งหมดไปทันที

"ฉันขอเอาไปศึกษาก่อนละกัน.....แล้วเราค่อยมาคุยกันทีหลังพวกนายไปพักซะ....แองเจิลถ้ามีภารกิจเธอช่วยไปได้มั้ย..."เซโก้ถามแองเจิลลีน่าคุ้นคิดอยู่พักนึงก่อนจะมองหน้าคนรักของตน

"ดาร์ลิ้งค์.....ถ้าเกเบรียลตามไปด้วยละ..."แองเจิลลีน่าถามเซโก้เงียบอยู่นานก่อนจะถอนหายใจแรงๆ

"ถ้าเขาจะตามไปน่ะได้เพื่อจะได้ฝึกฝนเขาไปในตัวด้วย.....ถ้ามันอันตรายเกินไปละก็....ส่งเขากลับมาหรือถ้ามีเด็กไปด้วยก็ส่งเด็กพวกนั้นมาเลย"เซโก้พูดแองเจิลลีน่าพยักหน้ารับ

"ฉันรู้ค่ะดาร์ลิ้งค์.....ถึงคุณไม่พูดฉันก็ทำอยู่แล้ว"แองเจิลลีน่าพูดเซโก้พยักหน้าแล้วไปหาที่ห้องแล้วเก็บตัวอยู่ในห้องเพื่อศึกษาเอกสารทั้งหมดส่วนไรก้ากับเฟแรงค์ต่างก็กลับห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อนจาการต่อสู้ที่ยาวนาน

ทางด้านนาเซกิและอินโฟโนนั้นมองดูไวเวริน์ ฮิคาริและเกเบรียลเล่นกันอย่างสนุกสนามในโรงอาหารตอนนี้ทั้งคู่เองก็ต้องการเวลาเพื่อฟื้นฟูและทำให้ตัวเองสงบลงก่อนจะเข้าสู้สนามต่อสู้ต่อไป
lancenater สมาชิก
· #894
แลนซ์ที่กลับมาได้ดูภาพรอบๆอย่างค่อนข้างมีความสุข ในที่สุดทุกคนก็กลับมาแล้ว เรื่องทั้งหมดคงไม่มีอะไร และเขาก็คง.....
"อุ้ก!!"อยู่ดีๆแลนซ์ก็ทรุดลงไป
"เป็นอะไรไปครับ!!"จิมรีบพุ่งเข้าไปดูอาการ
"ส...สงสัยการต่อสู้นั่นผมจะใช้พลังมากไป อั้ก!!"แลนซ์เริ่มดูเหมือนอาการแย่ลงเรื่อยๆ
"ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องหยุดทั้งหมดแล้วมั้งคะ ไปหาคุณเทลเถอะ!"เรเทียรีบบอก
"ม...ไม่เป็นไร"แลนซ์ลุกขึ้นมาเอาดาบค้ำตัวเองเอาไว้"ผมยังพอได้ ถ้ารออีกหน่อยอาการคงเหมือนเดิมเอง"
จิมกับเรเทียมองหน้ากัน ถึงอยากห้าม แต่ก็พอเข้าใจ และมองไปที่แลนซ์
"จะว่าไป พวกคุณรอที่นี่เถอะ"แลนซ์บอกทั้งคู่
"ทำไมล่ะครับ"จิมถาม
"พวกนายยังมีเรื่องที่อยากทำไม่ใช่เหรอ ผมคนเดียวคงยังพอสู้ได้"
ทั้งคู่เข้าใจและเดินออกไป ส่วนแลนซ์ที่พอยึนตรงๆได้แล้วจึงเดินไปหาทุกคน
"ถ้าเป็นผมคิด ซักพักต้องมีเรื่องใหญ่มาอีกลูกแน่"เขาคิด
FroZen สมาชิก
· #895
"เรื่องตายไม่ตายมันสับสนเหลือเกิ้นให้ตายสิ.." โซวไวซอร์เอามือนวดขมับ
ในตอนนี้เขากลับมาที่หอพักส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ซอร์นั่งบนเก้าอี้ทำงาน
โต๊ะทำงานมีสิ่งของวิจัยค้างเอาไว้วางอยู่้เต็มไปหมด "แต่แบบนั้นคงดีกับเธอแล้วสินะ ริวเซีย"

โซวไวซอร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ พร้อมกับหยิบของออกมาจากในเสื้อ
ชิ้นส่วนคริสตัลสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือก็ส่องประกายออกมา ซึ่งได้มันมาจาก
ห้องคริสตัลของอัศวินธาตุนั่นเอง "จากนี้ก็คงพยายามขึ้นเยอะๆสินะ..."

-------------------------------------------------------

หลังจากกลับมิติ ไซเลนส์ก็นั่งอยู่ห้องอาหาร ซึ่งจริงๆเธอก็ไม่ได้หิวหรอก
แต่ที่นี่เป็นที่เดียวที่มีที่นั่งที่เธอพบเจอ สาวเงียบอยากไปหยิบหนังสือมาอ่าน
แต่ว่าดูเหมือนหนังสือที่ห้องสมุดเหล่านั้น จะจับต้องไม่ได้ด้วยเหตุผลบางประการ

ห้องพยาบาลเธอก็ไม่อยากไปนัก เพราะมันจะทำให้นึกหวนตอนที่ยูกิโฮะมา...
พอแค่คิดเธอก็รู้สึกเสียววูบทีคอซะอย่างนั้น สาวเงียบก็เลยไปสนใจคนที่ทานอาหารรอบข้าง
ดูเหมือนจะสนุกสนานกันดี

------------------------------------------------------

โซเดเนียนึกถึงคำสอนที่ดาเนสพูดมาเธอก็ไม่เข้าใจจริงๆนั่นละ
" 'แสดงจิตวิญญาณของตนเองออกมาเป็นรูปลักษณ์' หรอคะ?" ปีศาจสาวเอานิ้วจิ้มที่ปาก
เอียงคออย่างงุนงงขณะเดินไปโรงอาหาร "ไม่เข้าใจเลยค่าา.."

พอถึงโรงอาหารเธอก็ปลดเรื่องที่คิดไว้แล้วปคิดเรื่องอาหารที่จะกินแทน
แล้วปีศาจสาวก็สั่งอาหาร แล้วอาหารก็ปรากฏซึ่งมัน ...เยอะจนกระทั่งเลยไปสองสามโต๊ะ
ดูเหมือนจะเป็นพวกตะกละตะกลามแต่เวลากินเธอกับสงบเสงียมได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"อื้ม.. " โซเดเนียตวัดช้อนเอาอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย "อาหารที่นี่อร่อยจังนะคะ"

"แต่ว่า.. ของแม่อร่อยกว่าอยู่แล้วละคะ!"
======================================================
meumiu ผ สมาชิก
· #896
อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เหล่านักสู้กลับมาจากต่างมิติแล้ว Tale กำลังรอพวกเขาอยุ่ที่ห้องสมุดอยู่ เพื่อรอไปยังสถานที่ต่อไปอยู่


[เหตุการณ์จะดำเนินต่อเมื่อมีคนไปหาเขา 3 คน (3 Players)]
zeya สมาชิก
· #897
แองเจิลลีน่ารู้สึกว่ากำลังมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นซัสคิวบัสสาวนั้นรู้ว่ามีภารกิจอย่างเธอจึงไปที่้องสมุดของเทลแต่ทว่า

"แม่ฮะ....แม่จะไปใหนเหรอฮะ"เกเบรียลถามแองเจิลลีน่านิ่งเงียบอยู่นานสักพักไวเวริน์กับฮิคาริก็ตามมาสมทบกับเกเบรียล

"นี่ๆคุณน้าจะไปใหนเหรอฮะ..."เด็กทั้งสองถามแองเจิลลีน่านั้นถอนหายใจออกมาแรงๆมองบุตรชายของตนกับเด็กทั้งสอง

"แม่จะไปทำภารกิจน่ะเกเบรียล"แองเจิลลีน่าตอบสองพี่น้องมองหน้ากัน

"พวกเราขอไปด้วยสิฮะ....พวกเราน่ะตามหาของบางอย่างอยู่น่ะฮะ...นะฮะ"ไวเวริน์พูดแองเจิลลีน่านั้นมองทั้งสองพลางมองเกเบรียลที่ท่าทางจะตามไปด้วยแน่ๆ

"ก็ได้จ๊ะ...."แองเจิลลีน่าพูดพร้อมมองพวกเด็กๆก่อนจะำพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แต่อย่าทำอะไรเกินตัวละกัน...แล้วก็ต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่นะ"เมื่อฟังจบทั้งสามพยักหน้ารับแองเจิลสีหน้ายิ้มบางๆแล้วเดินนำไปยังห้องของเทลเป็นกลุ่มแรก

"ฉันกับเด็กๆพวกนี้พร้อมแล้วค่ะกรุณาด้วย"แองเจิลลีน่าพูดพวกเด็กๆพยักหน้า
lancenater สมาชิก
· #898
แลนซ์ที่ปัจจุบันอาการดีขึ้นมากได้เดินออกไปที่ห้องสมุดเทลเพราะรู้สึกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่อยู่ดีๆเขาก็นึกขึ้นได้ว่า....
เขาเคยบอกแล้วว่าจะไม่ให้ใครตายอีกตั้งแต่กลับจากดาวเฮอโรเคลสแล้วว่า จะไม่ให้ใครตายอีก แล้วนี่มันอะไร
มีคนตายไปอีก....สองคน
หรือว่าเขานั้น...ไร้ประโยชน์จริงๆ
แต่เขาก็เลิกคิด เพราะยังไงเขาก็ต้องทำหน้าที่ตนต่อ และเดินไปที่ห้องสมุด
maid guy สมาชิก
· #899
กลุ่มของไทรเด็นเมื่อได้รับสัญญาณจากเทลทั้งหมดก็เดินไปยังที่ห้องสมุดของเทล

“ฉันคิดว่าควรให้นายไปก่อน”เดรโก้พูดเมื่อถึงหน้าห้องของเทล “เพราะนายคุ้นเคยกับมิตินี้มากที่สุด”
“ครับท่านพี่”

แต่เมื่อไทรเด็นเข้าไปในห้องเขาเจอการโจมตีที่คาดไม่ถึง มีร่างๆหนึ่งนั้นได้พุ่งเข้ากระแทกเข้าที่ท้องทันที

“ท่านพี่ไทรเด็น”ร่างที่พุ่งเข้ามานั้นกอดและร้องไห้ให้กับไทรเด็น คารินนั่นเอง“หนูได้ยินมาจากเทลว่าท่านพี่ไม่ตาย ฮึก หนูดีใจมากเลยค่ะ”
“ใจเย็นๆหน่อย”เรย์พูด “เดี๋ยวเขาได้กระดูกหักก่อนหรอก”แล้วเรย์มองไปที่บลูตัสที่สวมหมวกเหล็กสลับกับไทรเด็น “ยินดีที่ได้กลับมานะ”
“อือ เรย์”บลูตัสกล่าว”แต่ว่าฉัน”
“ฉันรู้จากเทลแล้วว่านายไม่สามารถกลับดาวได้”
“เฮท”ไทรเด็นพูดกับเฮทหลังจากที่คารินปล่อยตน “นายหล่อขึ้นจมเลย”
“ไม่ได้เจอกันนานก็ปากเสียเลยหรือไง”เฮทพูด

แต่เมื่อเห็นเดรโก้ทั้งสามก็รีบหลบและเล็งปืนไปทางเดรโก้ทันที

“ใจเย็นๆก่อน”ไทรเด็นเอ่ย “ตอนนี้เขาเป็นพวกเราแล้ว”
“ไม่เป็นไรไทรเด็น”เขาพูด”พวกเธอคงไม่ไว้ใจได้ทันทีหรอก”
“เพราะไม่รู้ว่าไอ้บ้าอย่างฉันจะออกโรงอีกเมื่อไหร่ไงเล่า”ดราก้อนแทรกขึ้นมา คารินถึงขั้นร้องกรี๊ดทันที
“เอาเป็นว่า”บลูตัสแนะนำ “เราไปหาเทลก่อนดีกว่า”
meumiu ผ สมาชิก
· #900
ภายในห้องที่มี Tale กับเหล่านักสู้จากต่างมิติ เมื่อเห็นว่ามาพร้อมหน้ากันจำนวนหนึ่งแล้ว Tale ก็เริ่มเล่าสถานการณ์ทันที

"เอาหล่ะครับ สำหรับสถานที่ต่อไปที่เราจะไปกันคือ มิติบิดเบี้ยวครับ" Tale กล่าว

"มิติบิดเบี้ยว?" หนึ่งในกลุ่มอุทานขึ้น

"ใช่ครับ และครั้งนี้ก็ไม่เกี่ยวกับ Dimensions Knight แต่ยังไม่ทราบแน่ชัด แต่คร่าวๆคือ โลกนั้นเป็นจักรวาลที่เกิดจากการบิดเบี้ยว ซึ่งทำให้คนจากต่างมิติในจักรวาลนั้นมาเจอกัน ซึ่งผมขอเรียกด้วยชื่อชั่วคราวว่า Paradox Dimensions World โดยศูนย์รวมความผิดเพี้ยนมาจากเครื่องจักรที่ชื่อว่า Sailon โดยมันคือหุ่นยนตร์อัจริยะที่สามารถพัฒนาตัวเองได้เรื่อยๆ" Tale หยุดหายใจเล็กน้อย่อนจะพูดต่อไปว่า

"สำหรับส่วนที่เหลือทุกท่านจะทราบเองเมื่อไปถึงอีกโลกหนึ่งแล้ว" พูดจบ Tale ก็เดินไปชั้นหนังสือและเปิดมันออกมา ทันใดนั้นประตูบานหนึ่งก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา

"ถ้าพร้อมแล้วเชิญเข้าประตูได้เลยครับ" Tale กล่าว

(เมื่อมีผู้เล่นเดินเข้าไปในประตู 3 User แล้วจะเริ่มเรื่องต่อ)