LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Myth Board

พูดคุยทั่วไป 17 เม.ย. 2013 ♥ 0 👁 71 💬 1,540

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สถานีที่เริ่มแรกสำหรับการเล่นโหมดเนื้อหาคือห้องสมุด Tale โดย Tale จะส่งไปยังโลกต่างๆเพื่อไปผจญภัย

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,540 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
lancenater สมาชิก
· #641
"ท่าทางจะเจ็บสินะ"แลนซ์ว่า"นั่นจะได้สมกับที่แกทำมาตลอด แล้วเรียกชั้นว่าร่างทรงเทพสินะ ชั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรทำนองนั้นหรอก แต่ว่าก็ใกล้เคียงนะ"แลนซ์พุ่งไปสู้ด้วยความเร็วและแทงแผลเดิมซ้ำๆ
"อ้าก!!!!!"ดาร์คเนสร้องจากการโดนพลังแห่งเทพซัดใส่
"ให้ตายสิ ดูไม่เหมือนเทพเลยซักนิด"คาเนซึมิมองแลนซ์ที่สู้แบบโหดเหี้ยม
"ชั้นจะลากแกออกมาจากคุณนาเซกิเอง และจะทำให้แกสิงอะไรไม่ได้อีกเลยในชีวิตแก เพราะ แก จะ ต้อง ตาย ยัง ไง ล่ะ"แลนซ์ทวนคำช้าๆก่อนเริ่มดึงทวนและยัดนิ้วตัวเองเข้าไปในแผลดาร์คเนส
"Finger Blast..."ระเบิดที่เต็มไปด้วยพลังถูกระเบิดจากข้างในแผลดาร์คเนส วิธีการต่อสู้เขามันโหดเหี้ยมไปแล้ว...
"เอาล่ะ ชั้นรู้ว่ามันไม่มีทางฆ่าแกได้แน่ๆตอนนี้ แต่ทำให้แกเจ็บปวดก็พอใจแล้ว"แลนซ์ถีบดาร์คเนสอีกที แต่ก็ถูกการโจมตีบ้าง
แลนซ์ 65
NAX99 สมาชิก
· #642
"อย่า แลน อย่าเพิ่งรีบฆ่า เราไม่มั่นใจว่าถ้าฆ่าแล้ว มันจะเป็นอะไรกับตัวนาเซกิรึเปล่า"คาเนซึมิว่า เธอรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกวิญญาณพวกนี้ดี "ปลิงตัวอ้วนๆแบบนี้ ก่อนจะฆ่า ก็ต้องรีดตัวออกมาให้ผอม แล้วค่อยดูกันอีกทีว่าจะเป็นยังไงกันต่อ" เธอกล่าวก่อนจะรูดดาบอีกครั้ง คราวนี้ตัวดาบส่องแสงสีขาวๆเล็กน้อย
"ฉันอาบดาบให้ติดเศษละอองสวรรค์เล็กน้อย สำหรับแกนี่ก็คงเป็นไม้เงี่ยงร้อนๆดีๆนี่แหละนะ"เธอกล่าว ก่อนจะพุ่งเข้าไปฟัน

ดาร์คเนสสร้างกระแสคลื่นดาบใส่ แต่คาเนซึมิก้ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะหลบไม่หลบก็ไม่ต่างกัน เธอพุ่งผ่านเข้าไป ฟันแผลเก่าที่ดูเหมือนจะค่อยๆผสานของเขา และเอี่ยวตัวหลบอ้อมไปฟันหลังเป็นรูปกางเขนอีกรอบ ดาร์คเนสโดดหนีการโจมตีของคาเนซึมิ แต่มันก็เข้าทางแลนด์ที่รออยู่

"พร้อมนะ!"คาเนซึมิกล่าว ก่อนจะกระโดดขึ้นไปฟันตาม
"ครับ!!"แลนด์ขานตอบทั้งคู่ประสานดาบทวนฟันดาร์คเนสกลางอากาศทันที
"ดาร์คเนสสสสสสสสสสสสส!!"นาเซกิตะโกนลั่นก่อนจะกระโดดขึ้นไปฟันปิดท้ายอีกทีด้วยคาตานะคู่ของตน จนชิ้นส่วนและเลือดกระจัดกระจายไปคนล่ะทิศล่ะทาง

คาเนซึมิ HP 82 %
zeya สมาชิก
· #643
"อ๊ากกกกกก!!!!!!"ดาร์คเนสร้องลั่นเขาใช้ดาบของตัวเองยันกายขึ้นมาดวงตาสีแดงวาวโรจน์

"พวกแก......ดาร์คเนสคำรามพลางปล่อยคลื่นกระแทกออกมาเป็นบริเวณกว้าง

"หยุดบ้าได้แล้วดาร์คเนส......"นาเซกิตะโกนลั่นพลางพุ่งเข้าใส่ดาร์คเนสทั้งสองปะทะดาบกันอย่างรุนแรง

"เจ้านี่มันจริงๆเลยนะ.....นาเซะ.....เสียสละเพื่อคนอื่นเสมอ.....แต่ทำแบบนั้นไปมันก็ไร้ค่า"ดาร์คเนสพูดแต่เข้าไม่ได้ทันระวังด่านหลัง

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!"แลนซ์กับคาเนซึมีเข้ามาโจมตีจากด้านหลังจนเกราะของดาร์คเนสร้าวยิ่งกว่าเดิมนาเซกิฉวยโอกาสนั้นสะบั้นคาตานะเข้าใส่ดาร์คเนสเป็นชุดๆจนดาร์คเนสต้องใช้คลื่นกระแทกผลักทุกคนกระเด็นติดกำแพง

"แค่ก....."นาเซกิกระอักออกมาเป็นเลือดแล้วล้มลงก่อนจะยันกายลุกขึ้นมาด้วยท่าทางโซซัดโซเซจนเนลนั้นต้องรีบเข้าไปรักษาดาเนสรีบตามมาดู

"ใจนายนี่มันสุดยอดจริงๆ.....เป็นคนปกติได้นอนห้อง ICU เป็นปวันๆแน่แต่นายยังลุกขึ้นไหวนี่ก็ถือว่าแรงใจหรือแรงบ้าดีเดือดกันแน่"ดาเนสถามนาเซกิหัวเราะทั้งทียังเจ็บอยู่

"ผมก็ไม่รู้สิครับ.....ผมมันเป็นแบบนี้มาแต่ใหนแต่ไรแล้ว"นาเซกิพูดพลางมองไปที่ดาร์คเนสที่กำลังรับมือกับแลนซ์และคาเนซึมิก่อนจะพุ่งเข้าใส่ินักรบทมิฟอีกครั้ง

"พวกแกนี่มันน่ารำคาญ......หายๆไปซะ"ดาร์คเนสคำรามเกราะของมันเริ่มร้าวกว่าเดิมคลื่นกระแทกเริ่มมีพลังรุนแรงกว่าเดิมพร้อมกับสะบั้นดาบคู่ของตนสร้างคลื่นดาบอีกครั้งเพราะเวลาที่ดาร์คเนสเอาไว้คงสภาพของตัวเองเหลือน้อยแล้ว

สรุป

ดาร์คเนสบาดเจ็บหนักและใช้คลื่นกระแทกและคลื่นดาบเข้าใสทุกคนเวลาที่เหลือ 3 นาที

ดาร์คเนส 50/100

นาเซกิพุ่งเข้าใส่ดาร์คเนสอีกรอบ

นาเซกิ 10/100
NAX99 สมาชิก
· #644
"ถ้าใจร้อนไป ทุกอย่างก็สูญเปล่า"คาเนซึมิพูดด้วยน้ำเสียงโทนเดิม คือเรียบๆ ก่อนจะใช้ดาบสะบัดพวกคลื่นจำนวนนั้นไป ถึงโดนบ้างแต่ก็ไม่ใช่แผลหนักหรือร้ายแรงอะไร

"ไม่รู้หรอกนะ ว่าคิดอะไรไว้ แต่นายถอยอยู่ห่างๆน่าจะดีกว่านะ"คาเนซึมิพูดกับนาเซกิ
"ไม่! นี่คือการต่อสู้ของผม ผมต้องหยุดเขาเอาไว้ให้ได้!!"นาเซกิว่า
"ปล่อยเขาไปเถอะ คาเนซึมิ!! ก็ตามที่หมอนั้นพูดนั้นแหละ เรื่องของใคร คนๆนั้นก็เครียร์เอง ให้หมอนั้นจัดการเถอะ!"ดาเนสตะโกนพูด
"...ก็ตามใจ ถ้างั้นขอคิดในแง่ร้ายเผื่อไว้ก่อนนะ เผื่อนายตาย แขนขาหัก พิกงพิการ ไม่ได้ผุดได้เกิด หรือตกนรกชั่วกัลนาน ติดห้วงมิติอะไรว่าไป จะได้ไม่ต้องมาคิดมาก"
"ที่พูดมาแต่ละอย่างนั้น คือไม่คิดมากเหรอครับนั้น"แลนด์พูด
"แล้วแต่จะคิดล่ะกัน" ว่าแล้ว นักสู้ทั้ง 3 คนก็พุ่งเข้าไปซัดกับดาร์คเนส โดยที่นาเซกิไม่รู้ตัว คาเนซึมิแอบร่ายมนต์บางอย่างที่พอจะกันและทุเลาอาการบาดเจ็บใส่ตัวนาเซกิ มันเป็นเวทที่เบาบางจนดาร์คเนสสัมผัสไม่ได้

คาเนซึมิเล็งโจมตีไปที่แผลเก่าของดาร์คเนส เพื่อให้เขารู้สึกทรมาณ และยังเหมือนเป็นการไล่พลังอันชั่วร้ายของเขาออกไปอีกด้วย แต่ถึงกระนั้นก็พลอยทำให้เธอโดนฟันสวนไปด้วย
ทั้ง 3 คนต่างแลกดาบแลกเลือดกัน แต่ดาร์คเนสดูเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะเขาเริ่มแสดงท่าทีอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด
"ไหนดูซิ ว่าจะดิ้นไปได้ซักกี่น้ำกัน"
maid guy สมาชิก
· #645
ตูม

คิดนั้นปาระเบิดมือใส่ดาร์คเนสและโดนเข้าอย่างจัง จากนั้นมาร์คัสจึงวิ่งตามมา

"โชคดีนะเนี่ยที่ผานมาพอดี"คิดพูดขึ้น"หัวหน้าพอไหมไหม"

มาร์คัสนั้นมองไปที่ทั้งสองร่างและพูดเลยทันที"ฉันเห็นร่องรอยพลังเวทแล้ว"และใช้ไอรอลฟันทันที่ดาร์คเนสทันที
zeya สมาชิก
· #646
ดาร์คเนสโดนโจมตีอย่างหนักนาเซกิไม่รอช้าเข้าไปซ้ำร่างของดาร์คเนสพร้อมคาเนซึมิและแลนซ์ทันทีพร้อมทั้งคิด เคย์และมาร์คัสที่ใช้พุ่งเข้าใส่จากด้านหลังดาร์คเนสนั้นโดนทั้ง 6 พุ่งเข้าเสียบร่างอย่างไม่ทันป้องกันเกราะของมันมีแต่รอยร้าว

"พวกแก....."ดาร์คเนสคำรามมันมองออกไปทางหนึ่งด้วยสายตาที่เห็นภาพหลอนของหญิงสาวคนนึงผมยาวสีบลอนด์อ่อนจนเกือบขาวผมถึงพื้นผิวขาวสว่างชุดเดรสเกาะอกกระโปรงยาวลากพื้นสีมุกผ้าคลุมใหล่สีขาวอมฟ้าแต่หญิงสาวในภาพหลอนของดาร์คเนสไม่ใช่มนุษย์เพราะดวงตาฟ้าอ่อนของหญิงสาวไม่มีตาและตาดำขาวแถมหูของเธอก็เป็นปีกนกสีทองดวงหน้าของหญิงสาวนั้นดูราวกับเป็นเทพธิดายืนมองมาที่ดาร์คเนสดวงสายตาเศร้าสร้อย

"ลูน่าเซีย........นังตัวเเสบ....แกนะแก"ดาร์คเนสคำรามลั่นร่างของมันแตกสลายหายเข้าไปในร่างนาเซกิเด็กหนุ่มผมขาวก็เกิดภาพหลอนแบบเดียวกับที่ดาร์คเนสเห็นเช่นกัน

"คุณลูน่าเชีย.......ผมมันไม่ได้เรื่องจริงๆ.....ผม....."นาเซกิพูดไม่ทันจบก็ล้มลงไปกองกับพื้นท่ามกลางความตกใจของคนอื่นๆ

"คุณนาเซกิ.......!!!!!!"แลนซ์ตะโกนลั่นนาเซกินั้นล้าเต็มทนเขาฝืนยิ่งกว่าฝืนร่างของตัวเองในการต่อสู้กับดาร์คเนส

"คงจะฝืนตัวเองน่าดูเลยนะ....ตอนนี้พาเขาไปห้องพยาบาลเหอะ"เนลพูดขึ้น

สรุป

ดาร์คเนสหมดสภาพและกลับเข้าไปในร่างของนาเซกิส่วนนาเซกินั้นอยู่ในสถานะโคม่าอาการปางตาย
lancenater สมาชิก
· #647
"คุณนาเซกิ!"แลนซ์วิ่งไปที่นาเซกิทันที
"เจ้านั่น...ยังไงก็ฆ่าไม่ได้สินะ..."แลนซ์พูดก่อนเดินไปแตะที่นาเซกิ
ชิ้ง!
ตัวหนังสือเวทย์ปรากฎที่มือนาเซกิ
"เท่านี้ก็คงจะหยุดได้นานขึ้นบ้าง ใครก็ได้หามเขาไปทีครับ ส่วนผมจะไปหาจิมหน่อย"แลนซ์คลายเกราะะเริ่มเดินออกไป
NAX99 สมาชิก
· #648
เมื่อเหล่านักสู้ลากนาเซกิมาลงห้องพยาบาล และได้ให้เขาได้นอนพักเรียบร้อยแล้ว
"เอาละ ทุกอย่างตอนนี้ ก็เรียบร้อยดีแล้ว ไอ้เจ้าดาร์คเนสอะไรนั้นก็คงไม่โผล่หัวมาอีกนาน ตอนนี้ก็ได้เวลาถามแหละ พวกนายเป็นใครกันแน่?"ดาเนสถามโดยรวม เหล่านักสู้ได้อธิบายเรื่องทั้งหมด โดยมีเนลคอยช่วยพูดอีกแรง แต่พวกเขาไม่ได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับริวเซียเลย

"โลกต่างมิติเหรอ!? ของแบบนั้นมัน..."ดาเนสกล่าวพลางตัวสั่น
"ก็เข้าใจนะว่ามันเชื่อยาก แต่ว่ามัน..."เนลพยายามจะพูด
"มันเจ้งเป้งสุดๆไปเลย ไม่ใช่เหรอ!!"
"เอ๊ะ?"
"ได้เจอโน้น นี่ นั้น นู้น ได้ผจญกับโลกที่แปลกพิสดาร เจอผู้คนมากหน้าหลายตา มีอีเว็นส์เข้ามาไม่หยุดหย่อน นี่มันสุดยอดสุดๆไปเลยนี่!!"
"เอ่อ คือ ฉันว่ามันไม่ใช่แบบนั้นหรอกมั้ง"เนลพูด
"อืม ช่างเรื่องนั้นช่างเถอะ ตอนนี้เรื่องของนาเซกิ ฉันจะจัดการ คอยดูแลหมอนี่เองก็ล่ะกัน หรือถ้าเลวร้ายสุดๆก็คงต้องจับส่งโลกเดิม ให้ไปเครียร์กันเอาเองอ่ะนะ"คาเนซึมิว่า "อีกอย่าง เมื่อกี้มีคนส่งโทรเลขเข้ามาด้วย"
"โทรเลข? มันยังมีคนส่งของโบราณแบบนี้อยู่อีกเหรอ"ดาเนสกล่าว
"เพราะโบราณนี่แหละ คนเราจึงมองข้าม ไม่คาดคิดและทำให้หลงกลได้ง่าย"คาเนซึมิว่าอีกครั้ง ก่อนจะยื่นกระดาษใบหนึ่งให้ บนกระดาษนั้นเขียนว่า

[อีก 2 วัน มาเรีย เจอกันที่สุสานหวนคืน มากี่คนก็ได้ วาเจส]

"วาเจสงั้นเหรอ!? ยัยนั้นวางแผนอะไรอีกล่ะ!?"แลนด์กล่าวอย่างเดือดดาล
"ไม่รู้ซิ อาจท้าตัวๆกับมาเรีย และกะฝั่งศพทีเดียวเลยล่ะมั้ง"เธอว่า ก่อนจะหยิบกระดาษคืน และยื่นให้เนลเพื่อจะได้เอาไปให้มาเรีย "ได้ยินมาว่าวันมะรืนนี้ มันวันครบรอบวันตายของรุ่นพี่แวนโซนี่ พวกนายน่าจะรู้จักนี่จะไปไหว้ หรือไปพร้อมกัยพวกมาเรียเลยก็ได้นะ ฉันไม่ว่าหรอก"เธอว่าก่อนจะหันไปดูอาการนาเซกิต่อ

สรุป
เหล่านักสู้ได้จดหมายเชื้อเชิญจากวาเจส
สามารถไปได้ 2 ทาง คือ
1.ไปเยี่ยมหลุมศพกับแวนโซ
2.ออกไปพร้อมกับพวกมาเรีย
(ยังสามารถเลือก NPC Party ได้อยู่เป็นโอกาสสุดท้าย)
*คาเนซึมิและดาเนสจะรู้ตัวตนของเหล่านักสู้ และศึกต่อไปจะไม่สามารถใช้คาเนซึมิร่วมสู้ศึกได้
zeya สมาชิก
· #649
อินโฟโนนั้นอยู่ในห้องพยาบาลอสูรหนุ่มนั้นถอนหายใจนาเซกิยังคงนอนเป็นเจ้าชายนิทราอย่างไม่รู้สึกตัวเด็กหนุ่มนั้นสาหัสเกินกว่าจะฟื้นตัวได้ในวันสองวัน

"เจ้าดาร์คเนสนั้นมันเหลือเกินจริงๆ....."จู่เสียงเฟแรงค์ดังขึ้นมาในหัวอินโฟโนอสูรหนุ่มสะดุ้งเฮือก

"คุณเฟ......เอ่อ..."อินโฟโนพูดไม่ออกเฟแรงค์นั้นมองนาเซกิที่หลับใหลไม่ได้สติอยู่

"ฉันได้ยินว่าแวนโซจะไปที่บางที่น่ะ....นายจะไปกับฉันด้วยมั้ย"เฟแรงค์ถามอินโฟโนพยักหน้าแต่เขายังคงห่วงนาเซกิ

"ไม่ต้องห่วงหรอกฉันดูแลเจ้าหมอนี่อยู่......เกิดอะไรขึ้นจริงฉันน่าจะรับมือไหว"คาเนซึมิพูดอินโฟโนก้มหัวขอโทษหญิงสาวแล้วเดินไำปพร้อมกับเฟแรงค์

"นายดูเป็นห่วงเขานะ....."เฟแรงค์พูดอินโฟโนนั้นได้แต่เกาแก้มอายๆ

"ก็นะครับ....เขาต้องทนรับภาระอันหนักอึ้งผนึกเจ้าตัวอันตรายนั้นไว้คนเดียวมาตลอด....โดนเกลียดชังเพราะไอ้ตัวแสบนั้นมาก็เยอะ....ผมอยากให้เขามีความสุขบางน่ะครับ"อินโฟโนพูดเฟแรงค์แค่มองหน้าแล้วหันไปมองทางด้านหน้า

สรุป

นาเซกิอยู่ในสถานะโคม่าไม่สามารถรวมสู้ได้เป็นเวลา 10เม้นของโฮรส์

อินโฟโนกับเฟแรงค์ไปกับแวนโซ
maid guy สมาชิก
· #650
"ฉันจะไปก็ได้"มาร์คัสพูด"คราวนี้ฉันต้องสู้กับคนที่ลักพาตัวเกรซไป"
"เอาอีกแล้วหรือครับหัวหน้า"คิดบ่น"หัวหน้าไปคนเดียวอีกแล้วหรือ แล้วพวกเราละ"
"ฉันไปกับพวกนายด้วยมีปัญหาหรือไง"บลูตัสในร่างเกราะเดินมาหาพวกฝาแฝดได้แต่ตัวสั่นเพราะเห็นหัวของบลูตัสตอนถอดหัวมาแล้ว

สรุปมาร์คัสไปกับมาเรีย(เลือกกราเซีย)
พวกที่เหลือไปยังสุสาน(เลือกเนล)
ray สมาชิก
· #651
"...พวกเธอไปกับคุณมาเรียและคนอื่นๆเถอะ"นาตาช่าที่รู้เรื่องราวคร่าวๆผ่านทางการบอกเล่าได้บอกเพื่อนร่วมทีมของเธอ "อาการบาดเจ็บของฉันคงยังไม่หายไปอีกซักพัก...ไปตอนนี้ก็มีแต่ถ่วงพวกเธอเท่านั้น"
"แล้วภารกิจไม่เป็นอะไรหรือครับ คุณนาตาช่า?"ไรคอฟถามอย่างสงสัย
"...วิทยุสื่อสารยังใช้ได้อยู่...ใช้ระบบสื่อสารบนยานลำนี้ขยายคลื่นส่งเลยก็ทำได้...และที่นี่ก็ยังมีนาเซกิอยู่ด้วย...เขาเป็นตัวแปรที่ไม่แน่นอนเกินกว่าจะละสายตาได้...จำเป็นต้องมีคนจับตาดูไว้ด้วย"เธอพูดเรียบๆแล้วเก็บปืนพกไว้ที่ซองเก็บของชุดexoskeletonที่ตอนนี้มีเฉพาะท่อนล่าง และจัดผ้าพันแผลรอบๆใบหน้าส่วนล่างของเธอให้แน่นขึ้นเล็กน้อย
"รับทราบครับ ขอให้คุณหายไวๆนะครับ"ไรคอฟกล่าวเสร็จก็เดินออกไปบอกโรซ่าให้เตรียมตัว
-----------------------------------------------------------------------------------------
สรุป
นาตาช่า - อยู่บนยานเนื่องจากอาการบาดเจ็บยังไม่หายดี(เลือกอายาเนะ)
ไรคอฟและโรซ่า - ตามไปกับกลุ่มของมาเรีย(เลือกคุโรคาเงะ)
lancenater สมาชิก
· #652
"เอาล่ะ พวกเราตอนนี้คงต้องรีบไปจัดการเจ้าวาเจส จะได้ช่วยทุกคนออกมา"แลนซ์เริ่มทำท่าพร้อม
"ครับ"จิมตอบกลับและเดินตามไป
..............
ทั้งคู่เลือกเดินทางกับมาเรีย
NAX99 สมาชิก
· #653
ยานได้จอดลงที่สถานที่แห่งหนึ่ง มันเป็นป่าที่เต็มไปด้วยต้นเมเปิ้ลสีน้ำตาลที่กำลังผลัดใบ และหล่นลงสู่พื้นมากจนเป็นกองพะเนิน และมีทะเลสาบสีครามอยู่ใกล้ๆกัน ถัดไปเป็นภูเขาที่ด้านบนเป็นสีขาว เพราะมีหิมะปกตุมหนาแน่น ที่นี่เหมาะที่จะเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจเป็นอย่างมาก…สำหรับผู้วายชนม์
ที่นี่คือป่าหวนคืน ที่ๆใบไม้กลับสู่ดิน น้ำกลับสู่จุดกำเนิด และมนุษย์กลับไปหลับนอนชั่วกาลนาน

“ถ้ามีอะไรก็รายงานเข้ามาในยานล่ะ เดี้ยวพวกเราจะไปจอดยานหลังภูเขานั้นนะ”กีโอว่า ขณะจอดส่งพวกแวนโซ
“อืม แล้วเจอกันนะ”อายาเนะกล่าว และยานเคลื่อนที่ทางบกของพวกเขาก็ลับหายไป
“ทำไมเราไม่จอดเอาไว้ใกล้ๆล่ะครับ”จิมถาม
“เกิดเอาไว้ใกล้ๆ แล้วพวกนั้นไม่กล้าเข้ามาจะเป็นเรื่องนะสิ แบบนี้แหละดีแล้ว”มาซานาระว่า ก่อนที่เหล่านักสู้จะเดินเข้าไปในป่า ซักพักก็มีทางเดินบันไดหินซึ่งค่อนข้างเก่าจนมีต้นไม้ขึ้น
“ไม่มีใครคิดจะดูแลที่นี่เลยรึไงเนี่ย มันขึ้นลำบากนะ”อายาเนะบ่น
“ทำไงได้ นี่เป็นป่าช้าที่เป็นธรรมชาติสุดๆแล้ว ต้องปลายปีที่มีการทำความสะอาดใหญ่แน่ะ ถึงจะสะดวกขึ้นบ้าง”มาเรียพูด ซักพักพวกเขาก็ขึ้นมาถึงบนยอดสุด ซึ่งบนยอดนั้นเป็นเพียงศาลเจ้าสูงเพียงตาเก่าๆเท่านั้น เหล่านักสู้ทำการไหว้ซักพักแล้วก็เริ่มแบ่งกลุ่ม

“เดี้ยวฉันไปเฝ้าดูตรงประตูเอง ว่าใครจะมาพวกนายไม่ต้องมาหรอก คนน้อยยิ่งไม่ผิดสังเกต”คุโรคาเงะว่า ก่อนจะเดินไป
“งั้นพวกฉันรอตรงนี้ก็ล่ะกัน”พวกมาเรียกล่าว
“ถ้างั้น ฉันขอไปก่อนนะ”แวนโซว่า ในมือของเขาถือขวดไวน์องุ่นไปด้วย
“ฉันไปด้วย”กราเซียพูด”ฉันเองถึงไม่ได้รู้จักเขามาก แต่ก็ขอไปไหว้ด้วยนะ” เธอว่าก่อนจะเดินไปพร้อมกับพวกบลูตัส พวกเฟแรงค์ พวกเขาเดินหายเข้าไปในสุสานส่วนหนึ่ง พวกเขาเดินเข้าไปลึกพอควร ซักพักก็เจอผู้หญิงคนหนึ่ง เธอผมยาว แขนซ้ายไม่มี สวมเสื้อคลุมที่ปกปิดส่วนต่างๆบนร่าง เธอกำลังวางดอกไม้สีขาวนุ่มไว้หน้าหลุมศพหนึ่ง

“คุณเซล่า!”แวนโซกล่าวขึ้น เธอหันมามองแวนโซทันที
“หืม? แวนโซเหรอ? กะแล้วต้องเจอเธอที่นี่”เธอว่า ก่อนจะลุกขึ้นยืน “แล้วคุณน้องสาวโซเฟียล่ะ?”
“เอ่อ…คือ…”
“ไม่ต้องพูดอะไรหรอก เธอหรือฉันก็ต้องมีธุระส่วนตัวหรืออะไรบางอย่างที่พูดไม่ได้ล่ะนะ”เซล่ากล่าว
“คุณเซล่าไม่ได้เจอกันนานนะครับ ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้เจอคุณอีกเลย ไม่ทราบว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ”แวนโซถาม
“ก็…เรื่อยๆ ยังไงฉันก็ไม่อยากยุ่งเรื่องพรรค์นี้อีกแล้วนี่ ที่ฉันมาที่นี่วันนี้ ก็แค่อยากมาด่าเจ้าบ้านี่ ที่น่าจะถอนตัวแต่แรกก็ไม่ยอม สุดท้าย…..ก็เป็นยังนี้ไปแล้ว….เธอเอง ก็รีบๆถอนตัวออกมาได้แล้วล่ะ มันยังทันนะ….”เธอกล่าว หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ และเดินหายเข้าไปในป่า ลับหายไป
“คู่หูของรุ่นพี่นะครับ แต่ตอนนี้เธอไม่ยุ่งเรื่องการสู้รบแล้วล่ะครับ”

และแวนโซก็เดินไปที่หลุมศพ บนป้ายนั้นเขียนเอาไว้ว่า
[ธันซาเดอร์ เอส ได้พักผ่อนอย่างสงบ ณ ที่แห่งนี้ ]
“รุ่นพี่ครับ นี่ไงครับ ไวน์องุ่นของโปรดของรุ่นพี่ยังไงครับ”
“สวัสดีนะคะ คุณเอส”กราเซียกล่าวทักทาย คนอื่นๆก็เริ่มทำความเคารพหลุมศพของเขาเช่นกัน
“รุ่นพี่ครับ นี่ก็ 2 ปีกว่าแล้ว ที่รุ่นพี่จากผมไป นับจากตอนนั้นอะไรๆก็เปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ ตอนนี้ผมได้เข้ากลุ่ม the sun of alive ตามคำแนะนำของกราเซียและคนอื่นๆ คุณเซล่าเลิกยุ่งเกี่ยวกับการสู้รบ ระบบCBก็ไม่มีใครนำไปใช้อีกต่อไป สิ่งที่รุ่นพี่กังวลก่อนตายไม่มีอะไรเป็นไปตามที่คิดเลยครับ ถึงตอนนี้โซเฟียจะถูกจับตัวไป และทั่วโลกกำลังวุ่นวายอยู่ก็ตามที….”
“ทำไมเอสถึงตาย คุณเฟแรงค์ถามนะครับ”อินโฟโนพูดหลังจากสะกิดหลังแวนโซ แวนโซมองฟ้าแบบทำใจแปบหนึ่ง ก่อนจะอธิบาย
“ระบบ Cell Boots ระบบที่เร่งประสิทธิภาพของเซลล์ให้แสดงประสิทธิภาพออกมาจนถึงขีดสุด ระบบนั้นแหละครับที่เป็นตัวฆ่ารุ่นพี่ เพราะการเร่งเซลล์เป็นเหมือนการกระตุ้นให้เซลล์อายสั้นลง เซลล์ในร่างกายจะค่อยๆตายลงไปที่ละส่วน จนมีสภาพร่างกายคล้ายคนชรา นั้นแหละครับ รุ่นพี่แก่ตาย เซลล์และระบบอวัยวะทุกส่วนตายลงจนหมด รุ่นพี่ตายลงเมื่ออายุเพียง 23 เท่านั้นเองครับ…”แวนโซกล่าว และลุกขึ้นยืน ปลีกตัวไปมุมหนึ่ง การพูดเรื่องนี้ เหมือนเป็นการดึงอดีตที่เขาไม่อยากนึกถึงออกมา “แต่ อ้า ผมจะมาแสดงความอ่อนแอตรงนี้ไม่ได้ ถึงรุ่นพี่จะตายไปแล้ว โซเฟียจะถูกจับตัวไป แต่ว่าผมยังยืนอยู่ ยังมีความหวังที่รุ่นพี่มักพูดถึงอยู่เสมออยู่ ตอนนี้รุ่นพี่คงจะโกรธผมมากซินะครับที่ไม่ได้ดูแลโซเฟียเอาไว้ให้ดีๆ แต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ทั้งโซเฟีย ทั้งนอร์ทฮิวส์ ทั้งทุกๆคน ผมได้ให้สัญญากับตัวเองไว้แล้ว ว่าจะปกป้องทุกคน!! ถึงมีอะไรรอผมอยู่ ผมก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว!!”แวนโซว่า เขากุมมือเอาไว้แน่น

ซักพักเมื่อเหล่านักสู้พูดคุยกับเอสหน้าหลุมศพกันเสร็จ พวกเขาก็กลับไปรวมกลุ่มกับพวกมาเรีย
(แวนโซจำบลูตัสไม่ได้ เพราะใส่เกราะคนละแบบ แถมหน้าตาหลังหมวกยังคนละแบบกับที่โลกไทรเด้น”
[สามารถแต่งกล่าวอะไรเล็กน้อยกับเอสได้(เรียกวิญญาณเอสมาคุยไม่ได้นะ) ]

(อีกด้านหนึ่ง)
วาเจสพาพวกเกรซและโซเฟียผ่านห้องวารป์ เธอพูดคุยเล็กน้อยกับพนักงานที่นั้น ซักพักพวกวาเจสก็เดินเข้าไปยืนตรงวงเวทแห่งหนึ่ง มันส่องแสงวาปแปบหนึ่ง และทุกอย่างก็สว่างโร่ เมื่อเหล่านักสู้ที่ถูกจับลืมตาขึ้น พวกเขาก็อยู่ในใจกลางของป่าเมเปิ้ล
“ที่นี่คือ…”โซเฟียพูดขึ้น
“ป่าหวนคืนยังไงล่ะ”วาเจสตอบ ก่อนจะหยิบกุญแจขึ้นมา เธอจัดการไขกุญแจมือที่ล่ามทุกคนเอาไว้จนหมด
“นี่คิดจะทำอะไร”เกรซพูดขึ้น วาเจสยื่นดาบของเกรซคืน พร้อมกับนกหวีด
“อาวุธของเธอ เอาคืนไปซิ”และก็ยื่นคทาของเรเทียคืนให้ พวกเขาทำท่างงๆกับสิ่งที่วาเจสทำ และวาเจสก๋ยื่นกุญแจมือให้เกรซ ซึ่งหลังจากบื่นให้ เธอก็เอามือไขว่หลัง ยื่นให้เกรซจับ
“จับกุญแจมือฉันซิ”
“ตะ แต่…”
“จับเซ่!!”วาเจสพูด เกรซยอมทำตามแต่โดยดี และวาเจสก็เดินนำหน้าไป โดยมีเกรซคอยคุมอยู่ด้านหลัง ซักพักคุโรคาเงะก็สังเกตเห็นพวกเกรซ

“อืม… มามอบตัวเหรอ?”คุโรคาเงะพูดเล็กน้อย เมื่อพวกวาเจสขึ้นมาถึงบนยอด เหล่านักสู้ก็ได้เจอกันอีกที
“เรเทีย!!”จิมและแลนด์เข้าไปหาเพื่อนของขาทันที
“ทุกคน!!”เรเทียกล่าว ก่อนจะเข้าไปสวมกอดเพื่อนพ้องของตน
“ไง มาร์คัส! พวกแก!!”เกรซกล่าว ก่อนจะเดินไปหาเขา
“ไง ยินดีต้อนรับกลับมานะ
“อาเจ้!!”ฝาแฝดเรียกเธอพร้อมๆกัน
“โซเฟีย!!” “แวนโซ!!” พวกเขา 2 คนต่างเรียกชื่อของแต่ละคน และเข้าไปสวมกอด ทุกๆคนมีความยินดีเป็นอย่างมาก ที่ได้เจอพวกพ้องของตนอีกครั้ง

“เอาละ ต่อไปก็ตาฉันแล้ว”วาเจสกล่าว ก่อนจะคลุกเข่าลงไปกับพื้น พร้อมกับกุญแจมือที่จับด้านหลังอยู่ “ฆ่าฉันซิ มาเรีย ด้วยดาบของเธอนั้นนะ”
“ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้นด้วยละ?”มาเรียถาม
“ฉันนะก่อกรรมไว้เยอะแล้ว ทำคนลำบากก็มาก ฆ่าคนบริสุทธิ์ไปก็เยอะ สิ่งที่ฉันทำไปก็เพื่อสนองความต้องการตัวเองอย่างที่พวกเธอพูดนั้นแหละ ตอนนี้สิ่งที่จะชดใช้บาปของฉันได้ ก็มีแต่ความตายของฉันเท่านั้นแหละ ฆ่าฉันซะเถอะ เพราะยังไงฉัน…..”

พลั่ก!!
“อย่ามาพูดบ้าๆนะ!! ตายเพื่อชดใช้ความผิดงั้นเหรอ!!? “ดาเนสพูดหลังจากทำการต่อยวาเจส จนเธอนั้นหน้าหันไปอีกทาง “ที่เธอทำไปก็แค่การหนีปัญหาเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ!!”
“…แล้วจะให้ฉันจะทำยังไงล่ะ มือของฉันนะ มันเปื้อนเลือดไปหมดแล้วนะ”วาเจสพูด
“วิธีชดใช้ความผิดและบาปนะ มีอีกเยอะแยะ อย่างน้อยๆก็ไม่ใช้วิธีนี้แน่ๆน่ะนะ”มาเรียกล่าว ก่อนจะตัดกุญแจมือออกเป็นเสี่ยงๆ
“ใช่แล้ว ถ้าเธออยากชดใช้ความผิดมากนักล่ะก็”ดาเนสกล่าว ก่อนจะกระชากคอเสื้อของวาเจส “มีชีวิตอยู่ต่อไปเซ่! มีชีวิตชดใช้ในส่วนคนที่ฆ่าไป มีชีวิตชดใช้ช่วยเหลือผู้คน มีชีวิตต่อเพื่อเหล่าคนพวกนั้น นั้นแหละคือการชดใช้บาปที่รอเธออยู่”
“…ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ว่า สำหรับฉันแล้ว มันยังทันอยู่อีกเหรอ?”
“ทันซิ!!”ดาเนสว่าอีกครั้ง และปล่อยคอเสื้อออก จนวาเจสลงไปกองกับพื้น “มองขึ้นไปบนฟ้าซิ! มองบนสวรรค์ที่ประทานโอกาสมาให้พวกเรามีชีวิตอยู่! ตราบที่ยังมีชีวิตอยู่ ยังมีแขนขาใช้การได้ ไอ้การจะกลับตัวกลับใจนะมีให้เสมอไป ถ้าเธอคิดว่าหมดหวังล่ะก็ คิดผิดแล้ว!! ดูนั้นแสงอาทิตย์ยังสาดส่องประกายลงมาเราอยู่ ความหวังนะยังมีอยู่นะ!!”
“ก็อย่างที่ดาเนสว่ามานั้นแหละ เธอยังมีความหวังและโอกาสอยู่นะ เอาละยื่นมือมาซิ”มาเรียกล่าวพร้อมกับยื่นมือไป วาเจสลังเลเล็กน้อยแต่ก็ยื่นมือไปหา เมื่อวาเจสถูกดึงตัวขึ้น เธอก็หันไปถามกับเหล่านักสู้
“พวกนาย ยอมรับฉันงั้นเหรอ”
[สามารถแต่งพูดคุยอะไรก็ได้กับวาเจส(จะต่อยก็ได้แต่อย่าเกินควร)]
zeya สมาชิก
· #654
".......อีกคนแล้วสินะ.....เจ้าบ้านั้น....แล้วทีนี้ก็นาย.....ฉันนี่มันตัวซวยหรือไงนะ"เฟแรงค์พูดกับหลุมฝังศพของเอสพยัคฆ์ทมิฟเคยร่วมสู้กับเอสมาพอสมควรจึงมองเอสเหมือนเพื่อนสนิทคนนึงการเจอกับอตีดคู่หูในตอนที่ร่วมกันป่วนการรบในคาซาเดียอีกครั้งในสถานการณ์ที่อีกฝ่ายตายจากไปแบบนี้ก็ทำให้มันเศร้าอยู่ไม่น้อย อินโฟโนไม่ได้พูดอะไรเขาได้แต่ยืนมองเฟแรงค์ที่ยืนมองหลุมศพของเอสด้วยความเศร้าก็พอเข้าใจว่าเฟแรงค์นั้นสนิทกันพอสมควร

"ผมไม่รู้จักคุณดี....แต่คุณคงเป็นคนดีมากนะครับคุณเอส....หลับให้สบายเถอะนะครับ"อินโฟโนพูดเฟแรงค์ยังคงมองหลุมศพของอตีดเพื่อนอย่างเงียบๆ
lancenater สมาชิก
· #655
แลนซ์ได้คิดว่า"คุณเอสตายแล้วสินะ"แลนซ์นึกถึงตอนเจอเขาครั้งแรกที่ร้านขายยานของเนียส ตอนสู้ในสนามรบ และตอนที่เขาต่อยหน้าตนเพื่อเรียกสติจากความมึด
ธันซาเดอร์ เอส ตายลงแล้ว....
แลนซ์เดินไปที่วาเจส
"แม้คุณจะฆ่าคุณไปเยอะ แต่ถ้าคุณแค่ยอมกลับใจ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าฆ่าตัวตายแน่นอนครับ เรื่องพวกนั้นก็เป็นแค่อดีต ปล่อยมันไป แล้วก็กลับมาเป็นคนที่ดีกว่าเดิมเถอะครับ จากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ"ความอยากฆ่าเธอของแลนซ์หายไปแล้ว เขาใด้ให้อภัยวาเจสและอยากให้เธอเลิกทำชั่วอีก แต่คนอื่นเขาไม่รู้ว่าจะคิดเห็นอย่างไร
"ใช่ค่ะ ตอนนี้ยังไม่สายที่จะกลับตัวนะคะ"เรเทียเดินออกมา
"ทุกคนยังพร้อมให้อภัยคุณนะครับ"จิมพูด
maid guy สมาชิก
· #656
บลูตัสนั้นทำความเคารพต่อหลุมศพด้วยวิธีของเขาคือ คุกเข่าโดยยกขาซ้ายขึ้นมาและกุมที่หน้าอกราวหนึ่งนาที

"ขอให้วิญญาณไปสู่สถานที่อันสงบสุข"เขาพูดออกมาเสียงของเขานั้นทำให้บางคนหันหน้ามาแลนซ์นั่นเอง

"คุณบลูตัสนี่น่าคุณรอดตายงั้นหรือ"แลนซ์ถาม
"เปล่า"เขาตอบ"ฉันมาจากมิติของคาซาเดียและกลับมาหลังสงคราม ว่าแต่ฉันไม่พบพวกเรย์เลย"
"คือว่าหลังจากที่เสร็จสงคราม พวกเขาไม่โผล่มาเลยครับ"แลนซกล่าว"ส่วนไทรเด็นนั้น เขาเสียชีวิตแล้ว"
"งั้นหรือ"บลูตัสกล่าว"ช่างน่าเสียดายจริงๆ"

ฝั่งมาร์คัส
"เกรซ เธอกล่อมวาเจสสำเร็จสินะ"
"ใช่พูดเหมือนที่นายพูดประจำแหละ"เกรซเดินเข้ามากอดทันที"ยินดีที่ได้เจอนายอีกครั้ง"
"เช่นกัน"(ใครก็ตามที่แซวจะโดนเหล่าสัตว์เลี้ยงของมาร์คัสเล่นงาน)

"พวกนาย ยอมรับฉันงั้นเหรอ"เธอถามมาร์คัส
"หากเธอสำนึกผิดต่อการทำบาป หลทางแห่งการชำระความผิดบาปก็เปิดออก"มาร์คัสยิ้มเล็กน้อยให้กับวาเจสซึ่งทำให้สองแฝดตกตะลึงเพราะปกติเขาไม่ค่อยยิ้มให้กับใครมากนัก
"แปลกใจที่นายยิ้มนะ"เกรซทัก
"จะมีสิ่งไหนที่ดีกว่าการที่เห็นคนที่หลงผิดกลับใจได้ล่ะ"และเขาก้หยุดยิ้ม
"แหวะ อยากจะอ้วก"ใครสักคนพูดออกมา(และจะโดนไอรอลตะครุบหลังทันที)
ray สมาชิก
· #657
"ฉันจะไม่พูดอะไรสวยหรูอย่างการให้อภัยหรอกนะ เพราะคนที่สามารถให้อภัยเธอได้น่ะ...ไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว"การพูดของโรซ่าคราวนี้ทำให้นักสู้รอบๆถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย
"นี่เธอพูดอะไรกันน่ะ วาเจสอุตส่าห์กลับใจแล้วนะ!"คุโรคาเงะที่อยู่ไกล้ๆพูดขึ้น
"ความจริงยังไงล่ะ ต่อให้พูดสวยหรูแค่ไหน แต่การที่เธอฆ่าคนไปน่ะมันเปลี่ยนแปลงได้งั้นหรือ?"โรซ่าจ้องเขม็งไปทางคุโรคาเงะ "เธอไม่สามารถล้างกลิ่นเลือดบนมือเธอได้หรอก ต่อให้เธอต้องตายไปก็ตาม"
"จงมีชีวิตอยู่ต่อไป...และสำนึกถึงความโง่เขลาของตัวเองที่ทำให้ผู้คนมากมายต้องตายลงไปซะ"โรซ่าพูดส่งท้ายก่อยเดินออกห่างจากกลุ่มนักสู้
"เธอเป็นไครกันแน่นะ...เหมือนกับมาจากคนละโลกกันเลย"คุโรคาเงะพูดขึ้นโดยมีความหมายทั้งทางตรงและทางอ้อม
"อย่าคิดมากเลยนะครับคุณคุโรคาเงะ"ไรคอฟพูดให้คุโรคาเงะได้ยินเพียงคนเดียว "เธอแค่ไม่ต้องการให้คุณวาเจสต้องเจอกับชะตากรรมที่เลวร้ายเหมือนพวกเราน่ะครับ"
"ชะตากรรมที่เลวร้าย?"คุโรคาเงะถามอย่างสงสัย
"ผมเองก็บอกได้ไม่มากนักหรอกครับ....แต่เอาเข้าจริงแล้วเธอน่ะอาจจะฆ่าคนมามากกว่าคุณวาเจสเสียอีกครับ"ไรคอฟหลบสายตาพลางถอนหายใจเล็กน้อย "โลกของผมน่ะมีวิธีการพิเศษในการ...รักษาสภาพทหารเอาไว้ เห็นอย่างนั้นแต่เธออยู่ในสนามรบในฐานะผลซุ่มยิงมามากกว่าสี่สิบปีแล้วครับ"
"สี่สิบปี?"คุโรคาเงะถึงกับตะลึงไป
"นั่นคือข้อมูลเท่าที่ผมสามารถรวบรวมมาได้หลังจากที่พวกเรา...โดนทิ้งโครงการไป จริงๆแล้วเธออาจจะมีอายุมากกว่าหกสิบปีแล้วครับ"ไรคอฟหยุดไปซักพัก "ตลอดเวลานั้นพวกเราถูกควบคุมจิตใจ มีคำสั่งอะไรพวกเราก็ทำตามโดยไม่ลังเล...หลังจากที่การควบคุมจิตหมดสภาพไป พวกผมส่วนมากถึงกับคลั่งตายไปเพราะไม่สามารถทนอยู่โดยต้องแบกซากศพขนาดนั้นเอาไว้บนหลังได้อีกต่อไป...มีเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้นที่สามารถยอมรับความจริงและใช้ชีวิตที่ยาวนานนั้นอยู่ต่อไปเพื่อไถ่บาปที่พวกเราทำลงไป...การที่คุณวาเจสหยุดได้ตั้งแต่ตอนนี้ถือว่าโชคดีมากแล้วล่ะครับ"
"เลวร้ายจริงๆ ไครกันที่ทำแบบนี้"คุโรคาเงะถึงกับหน้าซีดไปเล็กน้อยเพราะเรื่องราวของไรคอฟ
"...พระเจ้าสร้างมนุษย์...แต่มนุษย์นี่แหละครับที่สร้างนรกขึ้นมา...สงครามไร้ที่สิ้นสุด เหล่าผู้คนที่กระหายอำนาจ ผู้บริสุทธิที่ต้องสังเวยชีวิตไปเพราะความขัดแย้ง และอีกหลายๆอย่างทำให้โลกของพวกผมบิดเบี้ยวได้มากถึงขนาดนี้ครับ"ไรคอฟถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะพูดอย่างอ่อนแรง "ขอโทษนะครับ...นี่มากเท่าที่ผมจะสามารถพูดได้โดยไม่เป็นอะไรไปเสียก่อน...ขอผมอยู่เงียบๆซักพักนะครับ"ไรคอฟเดินไปที่ใต้ต้นไม้ไกล้ๆแล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ
-------------------------------------------
สรุป
ไรคอฟเปิดเผยอดีตของทีมนาตาช่าเล็กน้อย
NAX99 สมาชิก
· #658
"อืม"คุโรคาเงะเกาหัวเล็กน้อย ก่อนจะพูดบ่นเบาๆเล็กน้อย"เพราะงี้ไง ฉันถึงไม่ค่อยอยากสอดรู้อดีตของคนอื่นๆนะ"
"….ฉันก็กะจะยอมรับมันอยู่แล้วล่ะนะ"วาเจสพูด"ยังไงก็ ขอบคุณทุกๆคนมากนะ ที่ยอมรับฉัน"เธอเริ่มยิ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ที่แท้ มาอยู่ที่นี่เองเหรอ วาเจส"เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะหันไป ชายหนุ่มที่ปรากฏที่นอร์ทไลน์ จักรพรรดิไฟ และพี่ชายของวาเจสนั้นเอง
“อย่าบอกนะว่า นี่เป็นแผนล่อพวกเราของเธอนะ!”อายาเนะกล่าว
“ไม่ใช่หรอก สบายใจได้ ฉันไม่มีวันทำเรื่องขี้ขลาดแบบนั้นแน่”จักรพรรดิไฟตอบ”และฉันก็ไม่มีทางเสียตัวประกันง่ายๆแบบนั้นแน่”
“ท่านพี่ค่ะ”วาเจสเริ่มพูดขึ้น”พอเถอะคะ เรื่องทั้งหมดนะตอนนี้ ถึงแม้ก่อนหน้านี้เราจะฆ่าคนไปมาก สร้างความเดือดร้อนไปทั่วก็ตาม แต่ตอนนี้ มันยังทันนะคะ!!”
“…วาเจส เธอแน่ใจเหรอว่าจะทำมันได้นะ กลับใจเหรอ? ของแบบนั้น มันสายเกินไปสำหรับเธอและก็ฉันแล้วนะ”
“ไม่มีคำว่าสายไปแล้วหรอกนา!! ถ้าเลือกทางเดินใหม่ แล้วกลับใจได้ มันไม่มีคำว่าสายเกินไปหรอก ว่าแต่เมื่อกี้นายไม่ได้ฟังที่พวกฉันพูดไปเลยเหรอ!!”
“เขาเพิ่งโผล่มาไม่ใช่เหรอ?”มาซานาระนึกแย้งในใจ
“ใช่ ก็อย่างที่เขาพูดนั้นแหละ ท่านพี่ เรายังมีโอกาสอยู่นะ”
“โอกาสเหรอ? มันอาจจะมีอยู่ก็ได้ แต่วาเจสเธอแน่ใจเหรอว่า ต่อจากนี้เธอจะใช้ชีวิตในเส้นทางนั้นต่อไปได้นะ เธอจะแบกรับสิ่งที่เธอได้ทำไป เธอมั่นใจเหรอว่าจะอยู่กับตราบาปนั้นได้ แน่ใจที่คนในความมืดอย่างเธอจะมาใช้ชีวิตในแสงสว่างได้งั้นเหรอ?”
“พูดคล้ายยัยนั้นเลยนี่หวา”อายาเนะนึกบ่นในใจ เธอหมายถึงพวกโรซ่า
“แน่ใจซิค่ะ! ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาหนูจะก้าวเดินไปในทางที่ผิด แต่เพราะพวกเขาที่ยืนอยู่ ณ จุดนี้ พวกเขาได้ดึงหนูกลับมา มันทำให้หนูสามารถยืนหยัดและกลับมาเผชิญหน้ากับแสงตะวันได้อีกครั้ง มันทำให้หนูได้รับรู้ถึงสิ่งที่หนูต้องการจริงๆ หนูได้เจอเส้นทางของหนูแล้ว เส้นทาง….แห่งอิสระของหนู!!”วาเจสกล่าวอย่างหนักแน่น

“งั้นรึ….เหมือนว่าพวกเราจะเดินไปในทางเดียวกันไม่ได้แล้วล่ะนะ”จักรพรรดิไฟกล่าว พร้อมกับหยิบถุงมือขึ้นมาสวม
“ท่านพี่!!”วาเจสตะโกนเรียก แต่เขาก็ไม่คิดที่จะหยุด เขาใส่ถุงมือ และตั้งท่าต่อสู้
“ช่วยไม่ได้แฮะ”คุโรคาเงะกล่าว ก่อนจะชักปืนขึ้นมาเตรียมยิง แต่ก็มีสายลมเกรี้ยวกราด พัดเอา จนเขาตั้งศูนย์เล็งไม่ได้
“ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า ช้าๆแบบนั้น ไม่ทันได้กินน้ำกันหรอก พวกแก”เมื่อมองไปที่สุสานด้านซ้ายก็เห็นจักรพรรดิลม ยืนอยู่เหนือป้ายหินหลุมศพขนาดใหญ่ พลางหยิบดาบเซเบอร์ยาว เตรียมตั้งท่า
“คิคิคิ ดีเลย ได้ฆ่าหนอนแมลงเน่าที่ทรยศแล้ว ยังได้ฆ่าพวกขยะดีๆอย่างพวกแกทีเดียวเลย”เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์และน่าคุ้นหูดังออกมาทางขวา เมื่อหันไปก็เจอเซเรคิก้ายืนอยู่ เธอมาพร้อมกับหอกที่สร้างขึ้นมาด้วยเวทสายฟ้า “ไอ้เจ้าปลิง(ดาร์คเนส)ดูดเวทนั้นไม่อยู่รึ เสียดายจังแฮะ”
“คราวก่อนที่พวกแกทำลายกองทัพวิญญาณของข้านั้น แสบหนักนะ! แต่คราวนี้อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย”จักรพรรดิความมืดหรือโอซุระกล่าวก่อนจะเดินจากสุสานด้านหลังเข้ามา พร้อมกับกระบี่คู่
“หึหึ แต่ละคนนี่ทั้งเท่และสง่างามยิ่งนัก แต่ว่ามันก็ไม่ได้ถึงครึ่งของผมหรอกนะครับ”เสียงชายคนหนึ่งกล่าว ก่อนจะโรยตัวลงมา พร้อมกับมีกรีบกุหลาบโรยตัวออกมาจากด้านบน แลนดิ้งที่พื้นอย่างนิ่มนวล เขาเป็นชายที่หน้าสวยเกินกว่าจะเป็นผู้ชาย รูปร่างนั้นเรียวเกินกว่าจะเป็นผู้ชาย หน้านั้นก็เรียวงามเกินกว่าจะเป็นผู้ชาย “อันตัวข้าคือจักรพรรดิพืช อันเตริโก้ แมซนี่ซี ยินดีที่ได้รู้จักครับ”เสียงเขาก็อ่อนนุ่มเกินกว่าจะเป็นผู้ชายเช่นกัน แถมเขายังแอ่นตัวและเก๊กแบบสุดๆ
การปรากฏตัวของอันเตริโก้ ทำเอาทุกคนเงียบสนิท
“อุบาทว์สิ้นดี!”ดาเนส และเหล่านักสู้หลายคนนึกบ่นในใจ จนจักรพรรดิไฟเริ่มพูดเปลี่ยนบรรยากาศ

“เอาละ ดูท่าว่า พวกเราคงหลีกเลี่ยงการต่อสู้นี้ไม่ได้แล้วแฮะ ฉันจักรพรรดิไฟ ไวเปอร์ พร้อมจะเป็นคู่มือให้พวกนายเอง!”เขากล่าว พลางกระทืบเท้าจนเศษหญ้าเศษหินปลิวลอยขึ้นมา

“ฮึก ท่านพี่”วาเจสรู้สึกกลัวเล็กน้อย
“อื้อหือ จักรพรรดิโผล่มาทีเดียว 5 คนเลยเหรอเนี่ย จะว่าลาภเข้า หรือว่าซวยสุดๆดีล่ะเนี่ย”อายาเนะกล่าวขณะที่เหล่านักสู้ต่างเอาหลังชนกันมอง
“ไม่รู้แฮะ ไว้หลังจบศึกค่อยดูกันอีกทีล่ะกัน”คุโรคาเงะกล่าว พร้อมกับชักลำกล้องปืน
“ถึงจะมีอะไรรออยู่ตรงหน้า พวกเราก็จะสู้!”แวนโซกล่าวและหยิบปืนคู่ขึ้นมา
“ถึงไม่มี หรือมี พวกเราก็ทำอย่างนั้นอยู่แล้วนี่”เนลว่าและสร้างเถาวัลย์หนามขึ้น
“ทุกคน…”วาเจสพูดเบาๆ
“อะไรรึ คุณวาเจส”แลนด์ถาม
“ขอบคุณนะ ที่มาสู้เคียงข้างฉันนะ”
“ถึงไม่ต้องพูด พวกเราก็พร้อมจะต่อสู้เคียงข้างกันเสมออยู่แล้ว เพราะพวกเราเป็นพวกเดียวกันนี่นา”มาเรียกล่าว
“เอาล่ะ! ลุยกันให้เต็มที่ไปเลยพวกเรา!!” ดาเนสกล่าว พร้อมกับที่ทุกๆคนแยกตัวเข้าไปต่อสู้กับศัตรูตรงหน้า

“ไม่น่าเชื่อนะว่า สุดท้ายพวกเรา 2 พี่น้องต้องมาต่อสู้กันอย่างนี้”ไวเปอร์พูดกับน้องสาวของตนก่อนการปะทะกันของทั้งคู่
“ท่านพี่”
“เธอแน่ใจแล้วซินะ วาเจส ที่จะต่อสู้กับพี่ของเธอนะ”มาเรียถาม
“อืม ถึงแม้ว่าจะเป็นท่านพี่ แต่เพื่ออิสระของหนูแล้ว ถึงเป็นท่านพี่ ก็ขวางทางหนูไม่ได้หรอก!”
เพลงประจำตัวของวาเจสได้ถูกบรรเลงขึ้น
Crimson Shura God
“งั้นรึ ถ้างั้นก็เข้ามาเลย วาเจส!!”ไวเปอร์กล่าวท้าทาย และวาเจสก็พุ่งเข้าไปต่อสู้กับเขา

สรุป เหล่านักสู้ได้เผชิญกับเหล่าจักรพรรดิ และต่อสู้กัน
โดยผู้เล่น ต้องทำการเลือกว่าจะสู้กับใครเป็นหลัก
จักรพรรดิไฟ ไวเปอร์ (วาเจส มาเรีย)
จักรพรรดิลม เลโอ (ดาเนส คุโรคาเงะ)
จักรพรรดิสายฟ้า เซเรคิก้า (แวนโซ โซเฟีย)
จักรพรรดิความมืด โอซุระ (มาซานาระ กราเซีย)
จักรพรรดิพืช อันเตริโก้ (อายาเนะ เนล)
maid guy สมาชิก
· #659
"เกรซ"มาร์คัสตะโกน"เธอจงสู้กับเจ้าไวเปอร์ธาตุน้ำของเธอจะได้เปรียบกว่า"
"ค่ะ"เธอพูดพร้อมควงดาบ เหล่าน้ำได้รวมตัวกันเพื่อห่อหุ้มดาบอีกครั้ง
"บลูตัส นายไปโจมตีเลโอ ตัวนายหนักปานนั้นคงไม่โดนพัดแน่"
"โอส"บลูตัสถือค้อนของตนและพุ่งเข้าหาเลโอทันที
"สองแฝด สนับสนุนคนอื่นซะ"
"ครับx2"คิดและเคย์เตรียมพร้อมคิดนั้นหยิบมีดใหญ่ขึ้นมา ส่วนเคย์นั้นเรียกหุ่นเชิดที่ติดปืน
"ส่วนชั้น"มาร์คัสพูด"จะสู้กับโอซูระเอง"มาร์คัสค่อยๆเดินเข้าหาอย่างช้าๆพร้อมร่ายเวท

"รับไป คมดาบวารี"เกรซเริ่มด้วยฟาดฟันดาบน้ำใส่ไวเปอร์ทันที ส่วนมาร์คัสนั้นเจรจาก่อนเลย

"ถ้านายไม่อยากตายจงยอมแพ้ซะ การทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไม่ใช่ทางออกที่ดี"
zeya สมาชิก
· #660
อินโฟโนนั้นเข้าไปเสริมทัพอายาเนะกับเนล เฟแรงค์นั้นไปช่วยแวนโซกับโซเฟียรับมือกับเซเรคิก้ามันกลายร่างเป็นหมุษย์หัวทีวี อินโฟโนนั้นซักเรเปียออกมาเปลวไฟสีดำทมิฟลุกโชนออกมาจากดาบของตนอินโฟโนนั้นมองหน้าอันเตริโก้ดวงสายตาที่บอกไม่ถูก เฟแรงค์นั้นไม่รอช้าเริ่มการต่อจิ๊กซอว์ด้วยความไวเหลือเชื่อสร้างเป็นเครื่งยิงรูปร่างประหลาดออกมา

"ทำบ้าอะไรของแกเนี้ย...."เซเรคิก้าหัวเราะเฟแรงค์นั้นมองหญิงสาวอย่างไม่ใส่ใจแต่เมื่อเครื่งเริ่มทำงานมันสร้างอะไรบางอย่างออกมาแล้วยิงใส่เซเรคิก้าเป็นชุดแต่หญิงสาวหลบได้อย่างรวดเร็วแล้ว เฟแรงค์ไม่รอช้ากลายร่างเป็นหญิงสาวพลังจิตสร้างมีดพลังจิตกระหน่ำใส่โดยมีแวนโซกับโซเฟียนั้นค่อยโจมตีเช่นกัน

อินโฟโนนั้นยืนนิ่งมองท่าทางของอันเตริโก้อย่างใจเย็นอสูรเดเบลหนุ่มนั้นรอค่อยอโอกาสเหมาะเพราะเปลวไฟนรกของเขาอาจจะไปทำร้ายเนลที่เป็นพืชได้เช่นกัน

สรุป

อินโฟโนปะทะกัน จักรพรรดิพืช อันเตริโก้

เฟแรงค์สู้กับ จักรพรรดิสายฟ้า เซเรคิก้า

นาเซกิเหลืออีกแปดโฮรต์เม้นท์จะสามารถมาสู้ได้ ดาร์คเนสเหลืออีกสามสิบโฮรต์เม้นท์ถึงจะกลับมาสู้ได้