LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Myth Board

พูดคุยทั่วไป 17 เม.ย. 2013 ♥ 0 👁 39 💬 1,540

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สถานีที่เริ่มแรกสำหรับการเล่นโหมดเนื้อหาคือห้องสมุด Tale โดย Tale จะส่งไปยังโลกต่างๆเพื่อไปผจญภัย

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,540 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
zeya สมาชิก
· #1181
เมื่อชาวเมืองที่อพยพไปยังอีกเมืองหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไกลพอสมควรตามที่ชาวเมืองบอกด้วยพลังของแองเจิลลีน่านั้น เหล่าร่างจำแลงนั้นจู่ๆบางส่วนกลับเป็นใบไม้แต่บางร่างจำลองนั้นกลับกลายเป็นร่างของชาวเมืองอยู่ในนั้นด้วยเหล่านักสู้ถึงกับทรุดเพราะพวกเขาได้สังหารชาวเมืองไปด้วย

"มะ....มันอะไรกัน......ทำไมกัน.....ทำไมมมมมมมมมมมมมม"แลนซ์ตะโกนลั่นจิมทรุดอย่างหมดแรงเซโก้ได้แต่คำรามเฟแรงค์นั้นหายเข้าไปในป่าไรก้านั้นหอนอย่างสุดเสียงด้วยความแค้นใจ

"ดีนะที่บลูกับแองเจิลลีน่ายังไม่กลับมา"เซโก้พูดดวงตาสีฟ้ามองไปยังท้องฟ้าด้วยสายตาเครียดแค้นพวกอายาเนะนั้นถึงกับพูดไม่ออกกับภาพที่เห็นและทางซอร์กับโซเดเนียก็ถึงกับพูดกันไม่ออก

"นี่มันอะไร.....พวกเราทำอะไรลงไป"วาเจสพูดพวกเขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าต่อที่สู้นั้นศัตรูจะทำแบบนี้กับพวกเขาแล้วทุกคนก็หันไปยังเสียงหัวเราะด้วยความสะใจก็พบกับอสูรทั้ง 7 และมังกรที่มาด้วยนั้นร่างสีดำและน้ำเงินของมันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งปีกขนาดมหึมา มังกรตัวนั้นส่งรังสีอำมหิตย์มายังเหล่านักสู้ดวงตาสีแดงของมันจ้องมองมายังเซโก้

"ไม่ได้พบกันซะนานนะเมไซอา...."มังกรตัวนั้นพูดเซโก้คำรามราชันย์แห่งราชันย์จ้องมองมังกรตัวนั้นไม่วางตา

"ลูซิเอล.....นี่แก"เซโก้คำรามพลางจะพุ่งเข้าใส่แต่ก็ช้ากว่าแลนซ์

"ไอ้พวกสัตว์นรกกกกกกกกกกก"แลนซ์คำรามทั้งน้ำตาร่างอวตาร์ของเทพหมายปลิดชีวิตอสูรตรงหน้าแต่กับโดนพลังอะไรบ้างอย่างซ็อตเอาไปทั่วร่างอย่างรุนแรงก็จะถูกราลิต้านั้นใช้ครีบเหล็กที่ข้อมือเฉือนแขนของแลนซ์ขาดแล้วใช้หางฟาดร่างของแลนซ์และแขนนั้นกระเด็นไปไกล

"แลนซ์!!!"จิมอุทานด้วยความตกใจในขณะที่รู้สึกถึงเสียงระเบิดบางอย่างหันไปก็พบกับคลื่นพลังที่เหล่าอสูรนั้นปล่อยออกมาและเซโก้นั้นสร้างคลื่นพลังเข้าไปปะทะกับคลื่นพลังของอีกฝ่าย

"เลิกทำบ้าๆซะทีลูซิเอล....แกทำแบบนี้ไปแล้วมันจะได้อะไร"เซโก้คำรามมังกรที่อยู่ท่ามกลางเหล่าอสูรที่เซโก้เรียกว่าลูซิเอลนั้นหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

"ได้สิ....ข้าได้เยอะด้วยเมไซอา....ทำไมเจ้าไม่มาร่วมกับข้าละ"ลูซิเอลพูดเซโก้นั้นจ้องมองมังกรตรงหน้าแต่ไม่ได้ตอบอะไร

"เอ๋.....นั้นน่ะเหรอค่ะท่านเซโก้ที่ท่านลูซิเอลเคยเล่าให้นาน่าฟังน่ะ"เสียงของนาน่าดังขึ้นเหล่านักสู้บางคนมองหาแต่ไม่เห็นตัวของเธอ

"ใช่แล้วนาน่า.....แต่ดูถ้าความคิดเจ้าไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลยนะเมไซอา"ลูซิเอลตอบแต่สายตายังคงมองไปที่เซโก้อยู่

"ไอ้ที่แกทำน่ะ....ให้ตายฉันก็ไม่มีวันเห็นด้วยลูซิเอล...จากนี้และตลอดไปด้วย....แกคิดจะหลอกใช้อะไรเซซินี่อย่านึกนะว่าฉันไม่รู้.....ที่ยอมให้นังนั้นสั่งการแกมาตลอดน่ะ"เซโก้คำรามลูซิเอลหัวเราะสะใจ

"ตอนนี้เจ้าไม่จำเป้นต้องรู้หรอกเมไซอา......เอาไว้ทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์เมื่อไหร่เจ้าจะเข้าใจเอง"ลูซิเอลตอบเหล่านักสู้บางคนพยายามที่จะโจมตีเหล่าอสูรแต่พลังมันผิดกับที่พวกเขาสู้ด้วยลิบลับจึงทำให้เหล่านักสู้นั้นได้รับบาดเจ็บหนัก พวกของลูซิเอลมองไปรอบๆเมืองพักหนึ่งแล้วหันมามองเหล่านักสู้ด้วยสายตาเย้ยหยันแม้เหล่าจะพยายามจะโจมตีอีกครั้งแต่พวกจอมมารนั้นก็หายไปลับตาไปด้วยพลังของเจนาส

สรุป

เหล่านักสู้ได้เดินทางมายังโลกของเซโก้ก็พบกับกองทัพของนายพลเบลราฟและได้ช่วยชาวเมืองเอาไว้ เด้กหนุ่มที่พวกเขาได้ช่วยเอาไว้นามทานอสซึ่งเป็นหลานของรัสวาส ฟากลาสเซ่นั้นได้วางแผนหลอกพวกเซโก้โดยจะพาไปหาบลูเพื่อจับตัวพวกเซโก้และเหล่านักสู้จนทำให้เฟแรงค์นั้นเกิดอาการคลั่งและท้ายสุดด้วยความช่วยเหลือจากไทรเด้น อีกไม่กี่วันต่อมาพวกเขาก็พบกับร่างจำลอง 8 อสูรในบัญชาของลูซิเอลมังกรที่ถูกรัสวาสดัดแปลงแบบเดียวกับเซโก้ที่ถูกปิดผนึกเอาไว้บุกโจมตีและเมื่อการบุกโจมตีสิ้นสุดลงภาพที่พวกเขาเห็นคือซากศพชาวเมืองที่ถูกพวกเขาฆ่านั้นเองและลูซิเอลก็ปรากฎตัวต่อหน้าแล้วก็หายกลับไปอีกครั้งพร้อมอสูรของมัน

บทสรุปของฉากจบ

good 0%
nomal 50%
bad 25%
fail 25%
maid guy สมาชิก
· #1182
"ไอ้บ้าเอ้ย"ไทรเด็นนั้นยิงกราดใส่ แต่ศัตรูนั้นได้หลบหนีไปในจังหวะที่ไทรเด็นยิงกราดใส่ แต่ลูซิเอลได้หายไปก่อนที่จะยิงเรลกันซ้ำ

"พวกเรา เผลอฆ่าไปเท่าไหร่"ไทรเด็นถามกลุ่มของเขา
"ฉันสองราย"เรย์ตอบ"ร่างที่เผลอระเบิดใส่และยิงอีกรายที่เหลือหลบได้แต่โดนคนอื่นกำจัดด้วย"
"ฉันสามราย"เฮทตอบ"กลางหัวเลย"
"ฉันหนึ่งราย"บลูตัสเอ่ย"ตอนพุ่งชนใส่"
"โชคดีที่ฉันไม่ทำ"ไทรเด็นเอ่ย"แต่เพราะความสะเพราะของพวกเราที่ทำให้พวกเขาตายตั้ง6คน ดังนั้นต้องโดนโทษทุกคน"
"นายพูดเวอร์ไปหรือเปล่า"ฮาคูโตะเอ่ย "ที่ผิดคือพวกมันต่างหากเล่า"

ผัวะ!

ไทรเด็นชกที่หน้าทันที เขาโกรธมากจนแทบจะฆ่าพวกคนที่ฆ่าชาวบ้านได้ทันที

"ไทรเด็น"เรย์เข้ามาห้าม"ใจเย็นๆไว้"
ไม่เย็นแล้วพี่ ถึงพวกเราจะโดนหลอกก็จริงแต่ความจริงที่ว่าพวกเราเผลอฆ่าคนไปก็เป็นความจริงแล้วพวกเราจะบอกครอบครัวหรือคนที่พวกเขารักว่ายังไงเล่า"
"เจ้างี่เง่า"เฟแรงส์เอ่ย"แกเองก็ฆ่าคนมามากแล้ว แกเองก้ไม่ต่างจาก......"
"ไม่ใช่"ไทรเด็นเอ่ย"พวกเราเคยบอกแล้วว่าจะไม่ฆ่าชาวบ้านที่ไม่มีทางสู้เรามีมาตรการลงโทษกับผู้ที่ฝ่าฝืนข้อดังกล่าว"
"ยังไงเล่า"เฟแรงส์พูดขึ้นมา แต่ไทรเด็นชักมีดสั้นยกสูงขึ้นออกมาแล้วหันคมชี้ไปทางแลนซ์
"เฮ้ย"

ฉึก!

ไทรเด็นแทงเข้าที่สีข้างโดยที่เลี่ยงอวัยวะภายใน

"พวกเราจะแทงเข้าที่ส่วนไดส่วนหนึ่งของร่างกายโดยที่เลี่ยงส่วนสำคัญและรักษาต่อไปและทำเรื่อยๆตามจำนวนที่เราฆ่าเพื่อให้รู้ว่าเป็นอย่างไร"บลูตัสพูด"แต่นายไม่ได้ฆ่าใครนิ"
"ไม่ก็เหมือนทำแหละ"
"แต่ว่า......"
"ไม่ต้องห่วงเฮท"ไทรเด็นลุกขึ้นมา"พวกนายกลับไปก่อนเดี๋ยวฉันจะไปตามหาเฟแรงส์เอง ฝากบอกคารินด้วยแต่ห้ามบอกเรื่องนี้กับเธอเด้ดขาดไม่ว่าใครก็ตาม"
"เจ้างี่เง่า"เฟแรงส์พูดกัยไทรเด็น
lancenater สมาชิก
· #1183
"คุณแลนซ์!"เรเทียกับจิมช็อกเมื่อวิ่งไปดูแลนซ์
"ท...ท่าทาง....ชั้น....คงต่้องด้วนไปตลอดชีวิต....แล้วสินะ....."แลนซ์พูดอย่างช้าๆและเบามาก
"ทำใจดีๆไว้ค่ะ เดี๋ยวชั้นจะรักษาให้เอง!"เรเทียทำท่าจะร่ายเวทย์
"ไม่...ไม่ต้อง"แลนซ์พูด"คง....ต้อง...ไป....แล้ว.....ทั้งๆที่...ฆ่ามัน..อ๊อก!"แลนซ์กระอักเลือด
"ฝาก....ฆ่า....มัน....และช่วย....ทุกคน...ให้ได้!!"แลนซ์จับมือจิมไว้แน่น ก่อนจะหลับตาไป
"ม่ายยยยย!!!!!!!!!!!!!"จิมร้องลั่น
.......
....
........
.......
"ชั้นล้อเล่นน่ะ"แลนซ์ลืมตามา
"เล่นบ้าอะไรเนี่ย!!"เรเทียด่า
"ของแค่นี้ผมคงไม่ด้วนหรอก"แลนซ์หยิบแขนตนขึ้นมาและกดเข้าไปตรงจุดที่ถูกตัด
"จิม เรเทีย ช่วยผมหน่อย"
"ด...ได้ครับ!!"
จิมใช้พลังความร้อนจากดาบกดเข้าไปให้ตัวแขนแลนซ์ติดกับตัว และเรเทียก็ร่ายเวทย์รักษาขั้นสูงออกมา และแขนเขาก็กลับมาเหมือนเดิม
"ติดแน่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"แลนซ์หมุนแขนตัวเองเล่น(ไม่ได้หมุน 360 องศา)
แต่เรเทียได้อยู่ในสภาพยืนไม่ไหว เพราะเวทย์รักษาขั้นต่ออวัยวะกลับได้นั้น กินพลังงานผู้ใช้สูงมาก
"แต่ว่า.....เจ้าพวกนั้นมัน....เอาชาวเมืองมาทำแบบนี้ได้ มันต้องชดใช้!!!"จิมกำดาบในมือแน่น
"......"แลนซ์และเรเทียไม่พูดอะไร ก่อนหยิบอาวุธตนออกมา และเดินกลับไปรวมกับทุกคน
"ผมยังพอไหวอยู่ แต่คงสู้ไม่ได้ซักพักล่ะครับ"แลนซ์บอก ก่อนเดินไปทางไทรเด็น
...............
"คุณไทรเด็น คิดจะทำอย่างนั้นจริงๆเหรอ"แลนซ์มองไทรเด็น
"ถ้ารู้อย่างนี้ผมคงไม่ต่อแขนตัวเองดีกว่า"
"ไม่ครับ"จิมบอก"ถสาพวกเรามายอมทรมานตัวเองก็ไม่ทำให้คนที่ตายแล้วดีใจหรอกครับ เราต้องทำการชดใช้สิ่งที่ทำกับพวกเขา โดยการ..."จิมยกดาบขึ้นมา"ฆ่าเจ้าพวกสวะเรื้อนๆพวกนั้นต่างหาก!!!!!"เขาตะโกนลั่น
เรเทียเห็นด้วยกับความคิดของจิม และเธอกำลังคิด
"อย่างน้อย...พวกเราก็รู้ว่าตัวจริงลูซิเอลคือมังกรดำ ไม่สิ หรือมันจะเปลี่ยนรูปร่างได้เหมือนกัน"
FroZen สมาชิก
· #1184
"ม่ายยยยยยยยย" โซเดเนียร้องแล้วกุมหัวอย่างเสียขวัญเมื่อเห็นคนตายอีกครั้ง
นับเป็นครั้งที่สองแล้วที่เธอเห็นคนตาย ถ้านับตั้งแต่โลกของไทรเด็นซึ่งมันก็นาน
พอสมควรแล้ว นานพอที่จะทำให้ภาพเหล่านี้กลับมาทำร้ายอีกครั้ง

โซวไวซอร์ยังคงมึนๆกับเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เขากับโซเดเนียโผล่มา
ตอนที่พวกตัวประหลาดๆเข้ามาโจมตีพอดี จึงไม่ได้รู้เรื่องราวว่าโลกนี้เป็นอะไร
อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ถามรายละเอียดกับเทลด้วย จึงไม่รู้เรื่องอะไรสักกะอย่าง
รวมถึงเรื่องคนที่มาพูดตะกี้แล้วหายไปด้วย เขายอมรับว่าสับสนจริงๆ
ที่จริงก็อยากจะถามอยู่หรอก แต่สถานการณ์ท่าทางไม่อำนวยจึงหุบปากเงียบไว้ก่อน

เรื่องที่จู่ๆจากปีศาจกลายเป็นศพชาวบ้านนั่น เขาก็ยอมรับว่านั่นแปลกใจมาก
แต่ว่าโซวไวซอร์ก็ไม่รู้จะแสดงออกกับเหตุการณ์อย่างไร จึงได้แค่เกาหัวอย่างงงๆเท่านั้น

และยิ่งตกใจมากไปอีกเมื่อไทรเด็นยอมแทงตัวเองเพื่อชาวบ้านที่ตายเหล่านั้น
...ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย ..หรือนี่คือสิ่งที่เรียกว่า "ศักดิ์ศรี" สินะ โซวไวซอร์คิด

=============================

ทางฝั่งไซเลนส์ก็แปลกใจ ทำไมจู่ๆพวกชาวเมืองกลายเป็นใบไม้กันไปหมด
และไม่น่าจะใช่เวทมนต์ที่เปลี่ยนคนเป็นใบไม้แน่ๆ นักบวชสาวจึงคิดว่านี่เป็นภาพปลอมแปลง

ถ้าอย่างนั้น เหล่าชาวเมืองหายไปไหนละ!? ไซเลนส์คิดอย่างร้อนรน
NAX99 สมาชิก
· #1185
“ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ เยี่ยม! เยี่ยม!! นี่แหละ ที่ฉันต้องการ!!”เสียงของหญิงสาวรายกล่าวขณะมองจอภาพที่ฉายถ่ายทอดเหตุการณ์ที่เมือง เธอเอาหน้าไปจ่อกับจอแทบจะติดกัน
”เถื่อน ดิบ ไร้ความเป็นมนุษย์ ไม่แคร์ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครก็ตาม พวกแกก็หัดเอาอย่างพวกนั้นบ้างเซ่! เพราะมัวแต่ห่วงโน้น พะวงหลังมันจะกลับมาเล่นงานเจ้าของ มัวแต่กลัวจะเกินควบคุม แล้วมันจะพัฒนาได้ยังง้ายย”เมื่อหันมาก็พบกับเหล่าสัตว์ประหลาดหรือตัวทดลองที่ถูกดัดแปลงส่วนนั้นส่วนนี้จนแลดูสภาพไม่ไหว บางตัวร่างเหมือนโคลนขยับเขยื้อนไปมาอย่างช้าๆ บางตัวร่างครึ่งหนึ่งนั้นแห้งสนิทเหมือนใบไม้รีบส่วนอีกครึ่งหนึ่งกลับมีน้ำมีนวล บางตัวกลายเป็นกิ้งก่าตัวใหญ่แต่ขากลับเป็นขากบกระโดดไปมารอบห้อง บางตัวเป็นเสือติดปีกมีหลายตาอยู่ตรงหน้า แต่สภาพของมันกลับแลดูร่อแร่ บางตัวปากและตาของมันฉีกแหวกกว้างออกมา มีรยางค์พุ่งออกมาจากจุดนั้น และเดินๆไปเหมือนมองไม่เห็นอะไร บางตัวมีสภาพเป็นมนุษย์ต้นไม้ แต่ครึ่งยังมีสภาพของคนอยู่
แต่ที่แน่ๆมีเสื้อคลุมสีขาวปกคลุมร่างเหล่านั้น พวกเขาเคยเป็นอดีตนักวิจัย แต่ตอนนี้โดดดัดแปลงกลายเป็นตัวประหลาดทดลองที่ไม่มีวี่แววของความเป็นคนหลงเหลืออยู่ พวกเขาต่างส่งเสียงร้องทรมาณออกมาโอดครวญไปทั่ว
“โอ้วววว อูววววว อ้าคคคคค พวกแกส่งเสียงร้องอย่างอื่นไม่เป็นรึยังไงกันเนี่ย”หญิงสาวกล่าวแลดูอารมณ์เสียเล็กน้อย
“ทะ ทำไม แก….ถึง….ทำกับ….พวกเราอย่างนี้….”เสียงของนักวิจัยที่ยังมีสภาพเป็นคนอยู่พูด ร่างกายเขาแห้งเงือกเหมือนขาดน้ำ แขนข้างหนึ่งของเขางอกเงือกเป็นสีม่วงเห็นได้ถึงอาการแพ้ของเซลล์ ปากของเขาเล็กจู๋เหมือนปากปลา
“ฮะ ทำไมฉันต้องสนต้องแคร์พวกแกด้วย ยังไงพวกแกก็ไม่ใช่ญาติติโกโหติกาฉันนี่หว่า แทนที่จะนั่งหงั่กๆ รายงานผลงานวิจัยไปวันๆ สู้เอาตัวไปเป็นตัวทดลองเองยังจะดีกว่าอีก”
“กะ กะ แกจะต้องชด…ใช้…เซซินี่ คิดหรือว่า….ลูซิเอล…จะยอมเชื่อฟังทำตามที่แกสั่ง…..ไปตลอดนะ…..”
“รู้อะไรมั้ย!? ฉันไม่แคร์หว่ะ!! ถ้าไอ้หมอนั้นจะพ่นไฟเผาฉันเป็นผงธุลีหรือจับฉันกินเข้าปากแล้วย่อยเป็นขี้ของมันออกมา ฉันก็จะกลับมา!! มันหลอกใช้ฉัน!? ฉันก็หลอกใช้มัน!! เพื่องานวิจัยของฉันอะไรมันจะเป็นยังไงอะไรทำไม ฉันไม่สน!! พวกชาวเมืองพวกนั้นเป็นผลการทดลองที่ดีเลยว่า วิทยาการพวกนายมันเจ๊ง แต่ในเรื่องสติสตางค์นี่สองจิตสองใจแฮะ”เซซินี่กล่าว ร่างนักวิจัยนั้นพยายามเค้นเสียงจะกล่าวกับเธอ

“ท่านวัสชาส….คิดผิด…..จริงๆ…..ที่เอาแกขึ้นมา….เป็น!”พูดได้แค่นั้นคอของนักวิจัยก็ขาดสะบั้นลงไปในทันที ด้วยอาวุธของมีคมชนิดหนึ่ง เซซินี่มองหัวนี่ถูกตัดกระเด็นกระแท็กเข้ากับคอมตัวหนึ่งบนโต๊ะวิจัยจนกระเด็นไป
“เอ้าๆ อย่าเพิ่งใจร้อนซิ โทเฟลล์ เจ้านี่ยังปล่อยมุขไม่จบเลยนะ”เซซินี่ว่ากับชายสวมฮู๊ดลักษณะแลดูวัยรุ่นเล็กน้อย ใส่หูฟังฟังเพลงอย่างสบายอารมณ์ ข้างๆกับชายผิวคล้ำอีกคนที่ผิวและสีผมดูคล้ายๆฮาคุโตะคือผิวคล้ำ ผมแดงเพลิง บนร่างมีรอยเย็บรอยแผลขาดปะตัวบนตัวเขาเต็มไปหมด แม้ว่าเขาจะสวมเสื้อคลุมดำ เสื้อกางเกงแขนยาวปกปิดบ้างแล้วก็ตามแต่มันก็เห็นได้อยู่ดี
“ขออภัยท่านแม่ แต่เจ้าหมอนี่มันดันทำให้เพลงท่อนฮุคที่ผมฟังอยู่ มันสะดุดขึ้นมานะ”โทเฟลล์หรือชายสวมฮู๊ดว่า
“เอ่อ เอ่อ ช่างเหอะ โอมมะลึ้กกึ้ยกุย หัวของแกจงโผล่มาใหม่ ปิ้ง!”เซซินี่กล่าวพลางทำท่าล้อเลียนเหมือนพวกจอมเวทย์ พลันหัวของนักวิจัยคนนั้นก็งอกโผล่ขึ้นมาใหม่อีกที
“อืม! ระบบเร่งเซลล์กับเซลล์ของหอยทากที่โดนตัดหัวไม่ตายกับเซลล์ของปลาดาวที่งอกอวัยวะขึ้นมาใหม่ได้นี่ แลดูตลกดีชะมัดเลย แต่ดันมาพลาดตรงเซลล์เงือกไม่ตอบสนองต่อร่างแกเนี่ยซิ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ”
“ฆะ ฆะ ฆ่าฉันที”นักวิจัยคนนั้นร้องออกมาด้วยความทรมาน
“อืม โทเฟลล์ เค้ารีเควสเพลงมาแน่ะ จัดการทีนะ ฉันต้องไปหาตัวทดลองมาเพิ่ม ไม่รู้มันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนแต่ก็เอาเหอะ โอ่ะ แล้วก็วิสกี้ ดูเหมือนจะมีหนูสกปรกมันจะมาเฉาะหัวฉันออกจากบ่า ช่วยไปเตรียมตัวต้อนรับมันหน่อยล่ะกัน”เซซินี่กล่าวพร้อมกับลุกออกมาจากเก้าอี้และเดินตรงไปยังห้องๆอื่นทันที
“รับทราบ ท่านแม่”ชายหนุ่มสองคนว่า ก่อนชายรอยแผลนามวิสกี้จะรีบเคลื่อนที่ออกไปจากที่นั้นอย่างรวดเร็ว ส่วนโทเฟลล์เดินมาที่นักวิจัยคนนั้น
“ขอฟังหน่อย เสียงดนตรีกรีดร้องทรมานของแกนะ”เขาถอดหูฟังออกมา
“หวะ เหวอ!! อ้าคคคคคคคคคคคคคคค”เสียงโหยหวนของเขาดังไปทั่วบริเวณ

ณ ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำ
เหล่านักสู้ทั้ง 3 คนยกเว้นวาเจสต่างนั่งมองกันอย่างไม่รู้จะทำอะไรเช่นไรต่อไป ทั้งหมดต่างนั่งเงียบๆมองดูกองไฟที่ค่อยๆมอดลง อายาเนะหยิบบันทึกของตนขึ้นมาเอาดินสอมาขีดๆเขียนๆไปเรื่อย คุโรคาเงะนั่นก็นั่งเอาไม้เขี่ยๆกองไฟ ฮาคุโตะเอามือมาลูบๆแผลโดนต่อยเล็กน้อย และตามนิสัยของเขา เขาคงบรรยากาศแบบนี้ไม่ได้ เลยรีบพูดโพล่งขึ้นมาทันที
“พวกนายจะนั่งซึมไปถึงเมื่อไรกัน!! อะไรที่ผ่านไปแล้วเรากลับย้อนไปแก้ไขมันใหม่ไม่ได้หรอกนะ! วิธีการจะแก้แค้นให้คนพวกนั้นได้มีวิธีเดียวเหมือนที่พวกแลนด์ว่านั้นแหละ คือต้องฆ่าพวกนั้นให้ได้”ฮาคุโตะกล่าว พร้อมกับโยนท่อนไม้เข้ากองไฟ
“รู้หรอก แล้วถ้านายเจอแบบเดียวกับเมื่อกี้อีกจะทำไง ฉันเองก็ฆ่าไปเยอะแล้วนะ”คุโรคาเงะว่า
“คนตายไปแล้วเขาไม่กลับมาหรอกนะ และนายก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนพลาดรอบสอง!!”
“ดูมั่นใจจังเลยนะ เพิ่งโดนเขาด่า เขาต่อยมาเมื่อกี้เนี่ย”คุโรคาเงะว่าและหยิบเหล้าขึ้นมาดื่ม
“ไม่รู้หรอกนะ แต่ตอนนี้ฉันทำใจไม่ไหวแล้วหว่ะ ถึงแม้เจ้าพวกนั้นจะเอาพวกชาวเมืองมาเป็นเหยื่อ แต่ แต่ แต่คนที่ฆ่าพวกเขามันก็คือพวกเราเปล่าหว่ะ”อายาเนะว่า เธอเริ่มน้ำตาซึมขึ้นมาบ้างแล้ว”ฮะ ฮะนี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย บ้าจริง”และเธอก็กอดเข่าทรุดลงไป
“ฉันไม่เช็ดน้ำตาหรือบอกให้เธอหยุดร้องหรอกนะ”คุโรคาเงะกล่าว พร้อมกันๆก็มีคนเดินตรงมาที่พวกเขา คุโรคาเงะซึ่งนั่งหันหลังให้เลยชิงพูดก่อน”ถ้าจะมาด่าหรืออะไรพวกฉันก็เชิญเลยนะ”
“เปล่าหรอก แค่เห็นพวกนายซึมๆเลยมานะ”พลันเมื่อได้ยินเจ้าของเสียงทั้งหมดก็หันไปมองกันเป็นสายตาเดียวกัน
“มายังไงล่ะเนี่ย คราโรส”ฮาคุโตะว่า

วาเจสเดินตรงไปอย่างเงียบๆ พลันในหัวก็เหมือนมีภาพย้อนหลังขึ้นมา ย้อนไปที่งานเลี้ยงเมื่อคืนที่ทุกคนเฮฮาสังสรรค์และสนุกกับมัน ย้อนไปที่เหตุการณ์เมื่อกลางวันที่เธอกำจัดพวกร่างจำแลงเป็นว่าเล่น และย้อนไปที่ความจริงปรากฏตัวขึ้นมาและเธอก็รู้สึกช็อค ณ ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองแลดูว่างเปล่าเสียเหลือเกิน เธอเดินโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเตะก้อนหิน เหยียบเศษซากปรักหักพัง สะดุดนั้น สะดุดนี้เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เธอเดินต่อไปแลดูไร้จุดหมายที่จะเดินไป พลันก็ไปเตะสะดุดตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง ดูจากท่าทางแล้วมันเคยเป็นของเด็กผู้หนึ่ง ตอนนี้เปอะเปลื้อนไปด้วยฝุ่นโคลนและรอยเลือด

เธอหยิบมันขึ้นมาและกอดมันเอาไว้ รอบๆตัวเธอนั้นคือซากศพของพวกชาวเมืองที่ตายไปแล้ว ที่เธอฆ่าไปแล้ว แม้จะเป็นความเข้าใจผิด แต่มันก็เป็นความจริงที่เธอเป็นคนฆ่าพวกเขาไป

“…………..หึ เราเองตอนนั้นก็เคยเอาชาวบ้านบริสุทธิ์มาบังคับขู่เข็ญ…..ไม่ต่างไปจากพวกนั้นหรอก”วาเจสคิดภายในใจพลางนึกตอนอยู่กับ 12 จักรพรรดิ
“ดาเนส ถ้าเป็นตอนนี้ เธอจะทำอย่างไรงั้นเหรอ?”
“ถ้าเป็นดาเนส เธอก็จะพูดว่าจงเดินต่อไปนั้นแหละ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่ว่าจะเลวร้ายขนาดไหน ไม่ว่ามันจะมืดมนขนาดไหน ไม่ว่ามันจะลึกลำบากยากเข็ญขนาดไหน ถ้าพวกนายยังคงก้าวเดินต่อไป สุดท้ายที่ปลายทางอุโมงค์ จะมีแสงสว่างส่องลงมาที่พวกนายเสมอแหละ”เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมันเป็นคนล่ะเสียงกับคนที่พูดกับพวกคุโรคาเงะ
วาเจสไม่ได้หันไปที่ต้นเสียง แม้แสงจันทร์จะสาดส่องจนเห็นคนพูดก็ตาม แต่แค่เสียงและแค่ท่าทางเธอก็เดาได้แล้วว่าคนๆนั้นคือใคร
“นี่เธอมาตอนไหนล่ะนี่…..ดาเนส”
zeya สมาชิก
· #1186
"เซซินี่.....มันจะรู้เรื่องนามธรรมหรือเปล่านะ"ไรก้าถามเซโก้นั้นถอนหายใจออกมาแรงดวงตาสีฟ้านั้นมองไปยังท้องฟ้ากว้าง

"ยัยนั้นสนใจแค่ชีวิตนิรันดร์.....ถึงมันรู้ก็ไม่ได้ทำให้มันได้ในสิ่งที่มันต้องการหรอก...นามธรรมที่พวกเรามี...ไม่สิพวกเราแค่ยืมพลังของมันมาใช้เพราะไม่มีใครควบคุมมันได้....ท้ายสุดของปลายทางนั้น.....คือความว่างเปล่าเท่านั้นละนิรันดร์ที่แท้จริงมันไม่มีอะไรเลย"เซโก้พูดไรก้านิ่งเงียบแองเจิลลีน่านั้นคุยกับบลูหญิงสาวผมสีฟ้านั้นมองเหล่านักสู้ที่ส่วนใหญ่ดูหมดกำลังใจ

----------------------------------------------------------

"คุณไม่จะไปช่วยเหรอครับ....คุณเบลด"เทลถามเบลดส่ายหน้าเด็กหนุ่มผมสีโลหะนั้นได้แต่ถอนหายใจ

"งั้นเหรอครับ....ดูถ้าว่าคนๆนั้นจะเล่นอะไรพิเรทร์ๆอีกแล้วสินะ"เทลถามเบลดถอนหายใจออกมาแรงๆผู้ดูแลมิติถึงกับส่ายหน้า

"นายเหนือหัวก็คือนายเหนือหัวนั้นละครับ...คุณเทล"เบลดพูดเทลนั้นไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่อ่านหนังสือเงียบๆอีกครั้งเบลดนั้นยืนพิงชั้นหนังสือมองผู้ดูแลมิติอยู่เงียบส่วนเฟรยก้านั้นหายตัวไปทำภารกิจกับพวกเพื่อนๆของเธอ

-----------------------------------------------------------

ณ ที่แห่งหนึ่งซึ่งล้อมรอบด้วยป่าซากุระและใจกลางป่าคือปราสาทคริสตัลที่งดงามราวกับอยู่ในเทพนิยายนั้นที่ชั้นบนสุดของปราสาทร่างของหญิงสาวเจ้าของปราสาทนั้นนอนมองเหตุการ์ณต่างๆพลางหัวเราะคิกคัก

"แม้ๆ.....นั้นไม่ไดีเลยน้า....ไม่ดีๆ"ร่างนั้นลุกขึ้นมานั่งพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นก็เกิดคลื่นพลังลูกเล็กๆขึ้นร่างนั้นดึงผมของตัวเองออกมาใส่ลงไปในคลื่นพลังลูกเล็กๆนั้นก่อนจะเป่าไปยังจอภาพซึ่งมีเหตุการ์ณบางอย่างเกิดขึ้น

"คนที่คิดว่าตัวเองจะเป็นนิรันดร์เอ๋ย......ไม่มีอะไรอยู่เป็นนิรันดร์หรอก....เกิดจากสิ่งใหนต้องดับสูญจากสิ่งนั้น"ร่างนั้นพูดพลางล้มตัวลงนอนอีกครั้ง
maid guy สมาชิก
· #1187
(ขออนุญาตเซยะแล้วเนื้อหาตอนนี้)

พวกไทรเด็นนั้นกลับไปยังที่หมู่บ้านแล้ว คารินรีบกลับมาทันที

"พี่คะ พวกชาวบ้านที่เหลือมีชีวิตอยู่ไหม"
"ตายหมดแล้ว"ไทรเด็นพูดพร้อมเดินผ่านไป"โดนพวกมันฆ่าหมดแล้ว"
"ท่านพี่"
"อย่าเลย"เรย์ยื่นมือคว้าคารินไว้"ปล่อยเขาไปซะ"

เมื่อไปถึงในห้องลับอีกห้องหนึ่ง ไทรเด็นนั้นลากทานอสที่ตอนนี้ไม่ได้ถูกมัดไว้แล้วเหวี่ยงใส่กำแพงทันที ส่วนเรย์และเฮทนั้นยืนคุมเชิงดูสถานการณ์

"นี่เป็นวิธีไม้แข็งสินะ"ทานอสพูดแต่ไม่ทันไรก็โดนคว้าคอด้วยมือขวาอีกครั้งแต่ครั้งนี้ทานอสโดนยกขึ้นและจับติดกำแพงทันที

"เปล่า"ไทรเด็นชักปืนด้วยมือซ้าย"ฉันจะประหารแกเสียตรงนี้เลยต่างหากเพราะแกไม่มีค่าพอแล้วสำหรับพวกมัน ฉันหลงคิดไปเองว่าแกพอมีค่าสำหรับองค์กรหรือกองทัพของพวกมันแต่ที่แกโดนฆ่านั้นแสดงว่าแกก็ไม่ต่างไปจากลูกน้องชั้นสวะที่กำจัดได้ "
"แต่แกจะไม่รู้ว่าพวกของท่านนายพลอยู่ที่ไหนหรอก"
"ไม่เป็นไร"เรย์พูด"พวกฉันปล่อยหุ่นสำรวจก็ได้ รวมถึงสำรวจเส้นทางลับ แค่เสียเวลาอีกนิดหน่อยเท่านั้นเอง"
"เว้นว่าแกรู้แล้ว"เฮทพูดต่อ"เราอาจจะปล่อยไปก็ได้shot"
"ไม่รู้จริงๆ ฉันก็แค่ติดต่อสายลับเท่านั้นเอง"
"ใคร"ไทรเด็นรัดคอให้แน่นอีก
"นาน่าที่ใช้ร่างแปลงปลอมตัวมา นอกนั้นไม่รู้จริงๆ"
"เสียเวลาจริงๆ"ไทรเด็นเหวี่ยงทิ้งที่เพดานด้านซ้ายของเขาพร้อมใช้ปืนยิงใส่ทันที "นึกว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์แต่ที่ไหนได้ เราต้องตามหาพวกมันเองแล้วแบบนี้"
"ใช่"เรย์พูดและเดินออกไปพร้อมไทรเด็นและเฮทนั้นเดินออกไปเช่นกันและปิดประตูโดยปล่อยให้ทานอสที่หยุดนิ่งอยู่กับที่ กระสูนที่น่าจะฝังหัวของตนนั้นเฉียดหูซ้ายไปราวกับเขานั้นไม่มีค่าให้ฆ่าเลยแม้แต่น้อย

"เรารีบวางแผนว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี" เรย์พูด"เพราะตอนนี้พวกชาวบ้านคงไม่อยากร่วมมือกับเราเท่าไหร่หรอก"
"ใช่"ไทรเด็นเอ่ย"โดยเฉพาะไอ้พวกบ้าบางคนที่สะเออะโชว์เทพฟันชาวบ้าน"
"และแบบนี้เราจะหากำลัเสริมมาได้ยังไงกัน"
"ไม่ต้องห่วงกำลังเสริมมาแล้ว"
"เดี๋ยว พี่ไม่ได้รับการติดต่อจากกองทัพเลยนะไทรเด็น"
"ฉันไม่ได้พูดนะ เดี๋ยวเฮท นั่นก็ไม่น่าจะใช่เสียงนายนะ"
"เสียงฉันเอง"เดรโก้ที่โผล่มาแบบไม่ให้พวกเขารู้ตัว"หากต้องการกองทัพฉันใช้พลังจิตเชิดหุ่นแทนก็ได้สักสองร้อยตัวน่าจะพอนะ"
"พี่เดรโก้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"ไทรเด็นตกใจทันที
"ตั้งแต่ตอนที่พวกนายเจอกับเจ้ามังกรยักษ์นั่นแหละ ตอนนี้ที่นี่แย่พอควรสินะ"
"ใช่เลยตอนนี้เราต้องการคนช่วยอย่างมาก แบบนี้พวกเราไม่ต้องกลัวแล้ว"
"ยกเว้นว่า"ดราก้อนโผล่ออกมา"แกจะคลั่งอีกรอบนะ ถ้าคลั่งอีกรอบพ่อฆ่าทิ้งจริงๆนะ"
lancenater สมาชิก
· #1188
ทั้งสามกลับมาที่หมู่บ้านแล้ว แลนซ์บอกว่าตอนนี้ตนน่าจะยังพอสู้ไหว จิมนั่งเช็ดอาวุธเงียบๆ และเรเทียเริ่มนั่งและพยายามฟื้นฟูพลัง
"ผมจะไปดูเจ้าทานอสหน่อยนะ"จิมว่าก่อนเดินไปที่ที่ขังทานอสไว้ ก่อนจะเดินสวนกับไทรเด็นที่เพิ่งเดินออกมา
ทานอสตอนนี้อยู่ในสภาพช็อค ตัวนิ่งไป
จิมเดินไปที่ทานอส ชูนิ้วโป้งและนิ้วชี้ขึ้นมา และล้วงปากทานอส และจับไปที่ฟันหน้าซี่หนึ่ง
เป๊าะ!!!!
"อ้ากกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"นี่แค่เบาะๆ"จิมว่าก่อนเอาดาบไปไว้ที่ข้อมือทานอส"รับของต่อไปซะ"
ฉัวะ!!
จิมตัดเส้นเอ็นข้อมือทานอสทิ้ง
"สำหรับที่ทำกับทุกๆคน"
ทานอสยังอยู่ในสภาพช็อค
"โอ๊ะโอ ขอโทษว่ะ ไม่มีใครมาช่วยแกอีกแล้วล่ะ เพราะพวกนั้นไม่จำเป็นต้องมีแกแล้ว"จิมปิดท้ายโดยเตะขาทานอสอย่างแรงจนหักไป ก่อนเดินอย่างชิวๆออกมาจากที่ขังทานอส
"แขนผมตอนนี้คงยังใช้ได้ไม่เต็มร้อย ยังดีที่แค่แขนข้างซ้ายนะครับ ถ้าเป็นข้างขวาผมคงแย่"แลนซ์เอาดาบเขี่ยๆกองไฟ พลางสาปแช่งราลิต้าไปที่ตัดแขนตน
"คุณเซโก้คะ ไม่ต้องห่วงเรื่องเจ้าลูซิเอลนั่นหรอกค่ะ แค่พยายามให้ถึงที่สุดก็พอค่ะ"เรเทียปลอบใจลูซิเอล
NAX99 สมาชิก
· #1189
“อ่อ เจอเรื่องแบบนี้มาเหรอ พวกนายจะซึมก็ไม่แปลกอ่ะนะ”ดาเนสกล่าว ขณะที่ทั้ง4คนและคราโรสมานั่งรอบๆกองไฟ บรรยากาศนั้นเป็นไปอย่างเงียบๆสงบๆ ตอนนี้เหล่านักสู้ทุกคนนั้นไปที่เมืองที่ชาวเมืองอพยบอยู่ไปหมดแล้ว เหลือเพียงแต่กลุ่มพวกเขานั้นที่ยังอยู่เป็นกล่มสุดท้าย
“แต่….ว่ากันตามตรงนะ….ถูกที่ส่วนหนึ่งเป็นความผิดของพวกนายที่สู้โดยไม่คิดอะไร แต่อีกส่วนหนึ่งก็เพราะความรู้ไม่เท่าถึงการณ์หรือเปล่า”
“ไม่ต้องแก้ตัวให้พวกเราหรอก พวกเรานะผิดเต็มๆเหมือนที่หมอนั้นว่านั้นแหละ”คุโรคาเงะว่า
“เฮ้ย นี่พวกฉันไม่อยากให้พวกนายนั่งซึมหง่อแบบนี้ตลอดไปหรอกนะ”คราโรสพูด

“ใช่ ฉันไม่รู้ แต่ฉันก็ฆ่าพวกเขาจริงๆนี่ แถมแบบนี้พวกเราจะไปพูดกับคนพวกนั้นยังไงล่ะ เราไม่มีหน้าไปเจอพวกเขาแล้วนะ ฉันไม่กล้าไปที่เมืองนั้นเลย”อายาเนะว่าขณะกอดเข่าก้มหน้า
“แถมดูท่าจะโดนหลายๆคนรังเกียจเหม็นขี้หน้าด้วยแหละ”วาเจสว่า
“นายพูดเหมือนกับพวกเราไม่เคยโดนรังเกียจเลยอย่างนั้นแหละ”
“นั้นซินะตอนไปบ้านกีโอก็โดนต้อนรับด้วยมีดดาบ ตอนไปบ้านคาเนซึมิก็โดนจ้องโดนมองแปลกๆกันทั้งเมือง ตอนไปบ้านฉันก็โดนถีบส่งออกจากเมืองนี่นะ”คราโรสว่า
“ที่นายเอาปืนจ่อหัวดาเนสใช่มั้ย”คุโรคาเงะว่า
“ใช่ ตอนนั้นโดนอัดน่วมเลย พับผ่าซิ”และทุกคนก็หัวเราะกันเล็กน้อย

“ตอนนั้นยังดีนะภายหลังพวกเขากลับมาร่วมมือกับเรา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่นะ กองกำลังทหาร สัตว์ดัดแปลง นายพล เซซินี่ แถมยังลูซิเอลอะไรนั้นอีก จำนวนมากขนาดนี้แบบนี้มันไม่ไหวหรอกนะ”คุโรคาเงะพูด
“พวกชาวเมืองคงไม่หันมาพึ่งพวกเราแล้วล่ะ”วาเจสพูดเสริม
“ชาวบ้านไม่ร่วมมือไม่เป็นไร แต่ถ้าเราแตกคอกันเองเนี่ยซิ ปัญหาใหญ่ ดูเหมือนตอนนี้พวกเรากับกลุ่มไทรเด้นจะมีปัญหากันหน่อยแล้วล่ะนะ”ดาเนสว่า ทุกคนก้มหน้าเหมือนไม่รู้จะว่าไงต่อไป ดาเนสถอนหายใจออกมา
“เอาเหอะ ฉันจะพูดไม่ขอโทษหมอนั้นให้พวกนาย ส่วนเซโก้แล้วแต่สถานการณ์ เพราะเรื่องนี้ขอโทษไปมันก็ช่วยอะไรไม่ได้ มันไม่มีอะไรย้อนกลับมาได้หรอก ขอโทษแล้วภายหลังแย่อีกและขอโทษไปเรื่อยๆคงไม่ได้ ไว้ทุกอย่างจบลงค่อยขอโทษทีเดียวล่ะกัน”ดาเนสว่าหยิบท่อนฟืนโยนเข้าไปในกองไฟอีก”แต่ต่อจากนี้จะทำอะไรก็คิดดีๆล่ะกัน”
“แล้วพวกเราจะทำอะไรต่อไปล่ะ”อายาเนะถาม
“อายาเนะ คุโรคาเงะดูจากสภาพพวกนายคงไม่ไหวแล้ว ไปพักก่อนเถอะ เดี้ยวคราโรสจะพานายกลับไปเอง”
“ตามนั้นล่ะกัน เซ็นส์ฉันเองคงไม่เหมาะกับที่นี่เท่าไร สงสัยฉันคงอยู่ในสนามรบนานไป ว่าแต่ฉันนึกว่านายจะมาเปลี่ยนตัวนะนี่”คุโรคาเงะว่า
“ไม่อ่ะ ฉันแค่มาพาพวกนายกลับไปเท่านั้น”คราโรสว่า
“ส่วนวาเจส ฮาคุโตะพวกนายยังไปไหวใช่ไหม?”ดาเนสถาม
“เอ่อ ฉันต้องเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกทั้งหัวทั้งหางแน่ โดยเฉพาะไอ้ตัวที่ชื่อเจก้านั้นแหละ!”ฮาคุโตะกล่าว
“มันชื่อเจนาสไม่ใช่เหรอ?”คุโรคาเงะแย้ง
“ไม่รู้อ่ะ ชื่อเจก้ามันเรียกง่ายกว่าอ่ะ!!”

“ฉันนะ…มือเคยเปื้อนเลือดคนบริสุทธิ์มาแล้วก็จริง แต่ใช่ว่าฉันอยากให้มันเปียกโชกตลอดแบบนี้หรอกนะ ฉันจะไปต่อ และก็”เธอถอดถุงมือทิ้งโยนลงกองไฟ”ฉันจะใช้มือล้วนๆนี่แหละต่อยหน้ามันตรงๆเองตัวแรกขอเป็นไอ้คิลเลอร์ล่ะกัน”
“…..ถ้าเจอแบบเมื่อกี้อีกล่ะ”ดาเนสถาม
“พวกเราก็มีวิธีของเรานะ!”ฮาคุโตะกล่าว
“ถ้าพลาดฉันจะฮาให้นะ”คราโรสว่า

ภายหลังอายาเนะ คุโรคาเงะและคราโรสก็เดินทางกลับไปยังโลก เหลือเพียงพวกดาเนส วาเจส ฮาคุโตะยังคงอยู่ แม้จะเป็นช่วงเวลาพักผ่อน แต่พวกเขากลับนอนไม่หลับกัน ต่างมองกองไฟค่อยๆมอดไปอย่างช้าๆ แต่สุดท้ายก็เอาท่อนฟืนใส่เข้าไปใหม่ ให้มันลุกพรึ่บและมองมันใหม่ไปเช่นนี้ทั้งคืน
ex0 ผู้สนับสนุน
· #1190
คาลาห์นที่กำลังนั่งเศร้าอยู่ได้พูดขึ้นมา "ทั้งๆที่คิดว่าจะปกป้องได้แท้ๆทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้" คาลาห์นปล่อยโฮออกมา
"ถ้าชั้น...ล่ะก็....คงช่วยพวกนั้นได้"เสียงของเธอเริ่มขาดๆหายๆ
"ถ้าคิดจะเดินทางในเส้นทางนี้แล้วไม่คิดจะสูญเสียเธอก็คิดผิดไปแล้วแหละ"อัสเรียลพูด
"อัส นายพูดอะไรน่ะ"คาลาห์นแสดงถ้าทางฉงนเล็กน้อยกับสิ่งที่อัสเรียลพูด
"ทุกคนน่ะพลาดกันได้น่าเช่น ถ้าชั้นเชื่อเธอว่ามันรู้สึกแปลกๆล่ะนะบางทีทุกอย่างคงจะดีขึ้นมานิดหน่อย แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ผ่านไปแล้วจะมัวคิดเล็กคิดน้อยก็คงไม่ดี ไว้ตั้งต้นใหม่ก็ไม่เสียหาย"อัสเรียลว่า
"ถึงอย่างนั้นสิ่งที่นายจะทำต่อไปคืออะไรล่ะ จะหนีอีกเหรอ"คาลาห์นถามอัสเรียล
"ชั้นหนีมันมานานเกินไปแล้วแหละ"อัสเรียลกระแอมเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ"ถึงชั้นจะไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแต่ชั้นก็มองโลกในแง่ดีได้อยู่นะ เธอน่ะตอนนี้คงคิดเหมือนชั้นตอนนั้นอยู่ล่ะสิ..."อัสเรียลพูดก่อนจะโดนคาลาห์นพูดแทรก "ชั้นจะมามัวเศร้าอยู่ไม่ได้สินะ" คาลาห์นพูดแล้วลุกเดินไป
"คิดแบบนี้ก็ดีแล้ว.....ตอนนี้นะ เธอยังไม่รู้ว่าจะต่อสู้ไปเพื่ออะไร"อัสเรียลพึมพำก่อนจะโยนเศษไม้ลงบนกองไฟ
zeya สมาชิก
· #1191
ในคืนนั้นที่ไทรเด้นออกไปตามหาเฟแรงค์นั้นก็พบร่างของพยัคฆ์ทมิฟนั้นร่างที่เต็มไปด้วยบาดของมันชุ่มไปด้วยเลือดอย่างที่ไทรเด้นไม่เคยเห็นเพราะที่ผ่านมาถึงเฟแรงค์จะบาดเจ็บแต่ไม่เคยมีเลือดออกจากร่างของมัน รอบป่านั้นถูกถางจนราบเป็นหน้ากลอง

"ไอ้งี่เง่า....."เฟแรงค์หันไปมองไทรเด้นที่เดินเข้ามาเห็นทันใหนนั้นท่อนซุงที่ถูกอะไรสักอย่างมัดตกลงมาทับร่างของเฟแรงค์อย่างแรงแล้วถูกยกขึ้นอีกครั้ง พยัคฆ์ทมิฟนั้นค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาไทรเด้นเห็นแล้วก็พอเข้าใจแต่แล้วจู่ๆทานอสที่หลุดออกมาจากที่คุมขังนั้นก็พรวดพราดเข้ามายังที่ๆเฟแรงค์และไทรเด้นอยู่

"แก!!!!!!"เฟแรงค์คำรามมันละจากที่ๆมันทำโทษตัวเองพุ่งเข้ามาขย้ำคอของทานอสจนเลือดของเด็กหนุ่มกระฉูดออกมาจากลำคอร่างของเฟแรงค์นั้นกัดและขย้ำร่างของทานอสจนสาแก่ใจ

"กินแกไป....มีหวังท้องเสียแน่....เป็นอาหารพวกนกพวกสัตว์ป่าไปเหอะ...นั้นเป็นโอกาสแก้ตัวครั้งสุดท้ายของแกจริงๆ..."เฟแรงค์คำรามไทรเด้นจะพูดอะไรแล้วก็เงียบไปก่อนจะเดินไปกับเฟแรงค์

"วิธีลงโทษตัวเองของนายนี่เอาเรื่องเลยนะเจ้าเหมียว"ไทรเด้นพูดเฟแรงค์มองหน้า

"หรือแกจะเอามั้งละจัดให้ได้"เฟแรงค์พูดไทรเด้นนั้นแค่หัวเราะออกมาเบาๆ ในคืนนั้นหลังจากจัดพิธีศพเสร็จพวกเซโก้ก็มารวมตัวกันบลูเอาจดหมายจากผู้นำของเมืองนี้มาให้เซโก้อ่าน

"พวกเขาแจ้งไปทางเมืองหวงเรื่องพวกเราแล้วละค่ะหัวหน้า....จากนี้...ก็คงจะเป็นการตัดสินใจของหัวหน้าละนะค่ะ"บลูพูดเซโก้นั้นนิ่งเงียบและมองไปยังกลุ่มอื่นๆที่คุยกันบ้างนอนบ้างแล้วสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ

"พวกนายฟังนะ....ฉันไม่ทนให้เรื่องบ้าๆนี้เกิดขึ้นอีกแล้วและไม่ขอความเห็นจากพวกนายด้วย.....อยากแห่กันมาเองพรุ่งนี้พวกนายทุกคนต้องไปเมืองหลวงกับพวกฉันไปจัดการเรื่องไอ้เวรเบลราฟให้มันจบๆ..."เซโก้คำรามบางคนหันไปมองบางคนลุกขึ้นมามองราชันย์แห่งราชันย์

"คิดว่านายเป็นใครมิทราบถึงมาสั่งเอาๆ"ใครบางคนประท้วงขึ้นมา

"ก็คนที่รู้จักโลกนี้ไงละ.....คนที่รู้โลกนี้มาร้อยปีแล้วยังไงละ.....พวกนายคงนึกสินะว่าอายุของฉันพอๆกับสุนัขธรรมดาน่ะคิดผิด....ฉันอายุมากกว่าที่นายคิด"เซโก้คำรามดวงตาสีฟ้าของมันวาวโรจน์ด้วยความโมโหและไม่คิดอยากจะฟังอีกแล้วมันเป็นห่วงเรื่องที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ต่างหากเพราะสถานการ์ณตอนนี้เกือบจะบีบบังคับให้มันใช้สิ่งนั้นซึ่งสำหรับมันแล้วเป็นวิธีที่ท้ายสุดในท้ายสุดที่มันจะใช้แล้ว

"จะเอายังไงก็ไปคิดกันเอาเอง....แต่ฉันไม่ฟังอีกแล้วพรุ่งนี้พวกนายเตรียมตัวได้เลย....จะบ้าแล้วเว้ย"เซโก้พูดมันเดินไปยังที่ๆไกลที่สุดโดยมีแองเจิลลีน่ารีบบินตามไปอย่างรวดเร็วไรก้าถอนหายใจเดินไปนอนที่ซอกหลือของตึกที่เป็นมุมมืดเฟแรงค์นั้นมองพวกที่เหลือพักหนึ่งแล้วพาบลูหายลับไปในมุมมืดของตึกที่ถูกทำลายไปเหล่านักสู้ที่เหลือมองหน้ากัน
NAX99 สมาชิก
· #1192
“แม้แต่เซโก้ยังพูดอย่างนั้น แล้วจะเอาไงต่อล่ะ”ฮาคุโตะถาม
“….คิดจะปล่อยให้หมอนั้นไปคนเดียวเหรอ? อย่าพูดบ้าๆนา เราก็ต้องตามพวกเขาไปซิ รีบเตรียมตัวกันเถอะ”ดาเนสกล่าว
“จะเป็นผู้ตามที่ดีเหรอ? บอกตรงๆฉันไม่ชอบเลย”
“ฮะฮะ ไม่รู้นะ แต่สถานภาพเราตอนนี้เป็นผู้ตามนั้นแหละดีแล้ว แต่ไว้มีอะไรขัดๆค่อยยกมือขอค้านก็ล่ะกัน”เธอกล่าวและเดินตามพวกเซโก้เตรียมตัวไปเมืองหลวงต่อไป

ส่วนวาเจสนั้นเธอเดินไปมองที่สุสาน เด็ดดอกไม้สีขาวที่เอามาจากป่ เธอวางบนหน้าหลุมศพแต่ล่ะอันอย่างดี เธอมองมันซักพัก ก่อนจะหันหลังเดินออกมา และรีบตามดาเนสไป
lancenater สมาชิก
· #1193
แลนซ์เงียบไป ไม่พูดอะไรเลย ท่าทางเขาจะเครียดมากกับเรื่องครั้งนี้ ทุกๆคนต่างเครียดกัน แม้แต่พวกไรก้าและเซโก้ทีี่ดูไม่โหดร้ายยังเครียดจนแทบบ้าไปแล้ว และแลนซ์ก็แทบบ้าเช่นกัน ชีวิตเขาไม่เคยรู้สึกกดดันมากขนาดนี้มาก่อน เขาฆ่าผู้บริสุทธิลงไป แถมยังอาจเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องด้วย
"ชาวเมือง...คงเกลียดพวกเราแล้วจริงๆล่ะ"จิมที่หันไปมองรอบๆหันไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง เธอหันหน้ามาทำหน้าเคียดแค้นก่อนสะบัดหน้าออกไป
"....."เรเทียตบบ่าจิม และกระซิบ
"ชาวเมืองคงไม่อยากฟังอะไรเราแล้วล่ะ แต่ตอนนี้เราตามพวกคุณเซโก้ไปเถอะ"
แลนซ์เดินไปหาวาเจสที่อยู่ตรงสุสาน และทำความเคารพวิญญาณ
"ผมเข้าใจว่าพวกคุณคงแค้นพวกเราสินะ พวกเราจะชดใช้เอง...โดยการละเลงเลือดเจ้าพวกนั้นเอง"
แลนซ์เดินกลับออกมา และเดินตามพวกดาเนสไป
จิมกับเรเทียเดินไปเก็บของของพวกตน โดยจิมหันไปเห็นเรเทียมองฟ้า และเริ่มร้องไห้
"พวกเรามัน...โง่จริงๆ..."
"...."จิมตบบ่าเธอ และแบกของเดินตามแลนซ์ไป
แลนซ์ในตอนนี้ไม่มีความเฮฮาหรือรอยยิ้มที่เคยมีบนหน้าอีกแล้ว เขาต้องการเพียงจะช่วยพวกไรก้า เซโก้ เฟแรงค์ในการกำจัดลูซิเอลและสวะพวกนั้นเท่านั้น
maid guy สมาชิก
· #1194
"พวกเรา"เรย์พูด"ใครมีเหล้าเหลืออยู่หรือปล่า"
"เหลือเหล้าน้ำผึ้งขวดสุดท้าย"ไทรเด็นพูดพร้อมเอามาให้กับเดรโก้ที่ใช้พลังจิตบังคับให้เหล้าออกจากขวดแล้วแบ่งเป็นจำนวนเท่าๆกันแล้วใส่ในแก้วที่ได้รับการเจียระไนจนใสราวกับเพชร

"แม้ว่าเราจะเดียวดาย เราจงสู้ แม้ถูกทรยศ เราจงสู้ แม้ว่าจะเหลือเพียงมือเปล่าเราจงสู้จนเลือดหยดสุดท้าย"ทุกคนพูดพร้อมกัน
"แด่ศึกในวันพรุ่งนี้"เดรโก้พูดแล้วทุกคนนั้นดื่มด้วยกันหมดแล้วทิ้งแก้วลงพื้นทันทีแล้วทุกคนนั้นก็แยกย้ายกันนอนรอบเมืองโดยทุกคนนั้นนอนในลักษณะต่างๆกัน เฮทนั้นนอนพิงฝาผนังแล้วนอนหลับ ส่วนเรย์นั้นนอนบนกิ่งไม้ที่หนาทึบ คารินนั้นนอนในท่าคู้ตัวนอนตะแคงบลูตัสนอนหงายแล้วเอามือประสานที่หัวไว้แทนหมอนเดรโก้นั้นได้ใช้พลังจิตสร้างเก้าอี้นอนและไทรเด็นนั้นนั่งโดยใช้ต้นไม้แทนที่อิงแล้วนั่งหลับ แต่ทุกคนทำเหมือนกันหมดคือส่งหุ่นยนต์ลาดตระเวณและถืออาวุธประจำกายทุกคน(ใครเข้าใกล้โดนจู่โจมทันที)
zeya สมาชิก
· #1195
ณ นอกโลกของพวกเซโก้นั้นร่างสีเงินร่างหนึ่งยืนมองโลกใบนี้แล้วทอดถอนหายใจออกมาแรงๆมือทั้งสองโอบอุ้มลูกพลังที่ส่องสว่างสีเงินอยู่ดวงตาสีฟ้าอมม่วงคู่นั้นมองลูกพลังนั้นแล้วโลกที่เหล่านักสู้อยู่

"สังขารเอ่ยจงยุติ กาลเวลาเอ่ยจงหยุดนิ่ง วัฏจักรเจ้าเอ่ยจงหลับใหล พักเถิดหนา พักเถิดโลกาที่อ่อนล้า จงหลับใหลในห้วงนิทราอันไร้ฝัน ทุกสพรรสิ่งนั้นจงหยุดลง "เสียงอันอ่อนโยนของร่างนั้นขับขานบทเวทย์บางอย่างออกมาลูกพลังในอ้อมกอดนั้นนิ่งเปล่งแสงขึ้นเรื่อย

----------------------------------------------------------

เทลมองหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ค่อยๆกลายเป็นผลึกแก้วไปอย่างช้าๆก็ถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าเศร้าๆเบลดนั้นถอนหายใจออกมาแรงๆ

"ผมคงต้องรอพวกเขาไปอีกพักใหญ่สินะครับ....นายเหนือหัวท่านทำแบบนี้น่ะ"เบลดพูดเทลได้แต่พยักหน้ารับ

----------------------------------------------------------

"ข้าขอผนึกเจ้าไว้ให้หลับใหลจนกว่าจะถึงวันที่สมควรค่า โลกาเจ้าเอ่ยจงหยุดลง"สิ้นเสียงร่ายเวทย์นั้นลูกพลังในอ้อมกอดของร่างบางก็เปล่งแสงจ้าอาบโลกที่เหล่านักสู้อยู่และทำให้พวกนักสู้รวมถึงบลูนั้นออกมาจากโลกนั้นทันทีและจากนั้นการเวลาและทุกอย่างๆในโลกนั้นก็หยุดนิ่งลงทุกคนในโลกนั้นและแม้แต่เซซินี่และคนที่ติดตามเธออีก 2 คนที่มาจากต่างโลกก็หยุดเคลื่อนไหวและทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนั้นก็ถูกผลึกแก้วขนาดมหึมาห่อหุ้มเอาไว้ไม่ให้ใครหนีหรือเข้ามาได้อีก ร่างสีเงินนั้นก็หายลับไปในทันทีเช่นกัน

----------------------------------------------------------

ณ อีกมิติหนึ่งร่างของเจ้าของปราสาทนั้นก็มองสิ่งที่เกิดขึ้นดจากจอภาพด้วยความเศร้าใจ

"ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้หรอกนะ....แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นเลยสักนิด....จะปล่อยให้มันเกินเลยกว่านี้ไปไม่ได้แล้วด้วยทางนี้เป็นทางเดียวเท่านั้น"ร่างนั้นพูดเธอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"อภัยให้ด้วยกับสิ่งที่ฉันทำแต่การแก้ไขทุกอย่างใหม่หมดมันต้องใช้เวลา"ร่างนั้นพูดก่อนจะฝุบลงไปกับเตียงแล้วเริ่มร้องให้

--------------------------------------------------------

เบลดมองหนังสือที่กลายเป็นคริสตัลไปด้วยแววตาเศร้าสร้อยพอๆกับเทลซึ่งมองหนังสือนั้นให้กับเด็กหนุ่มผมสีโลหะนั้นรับมาดูแล

"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเทล.....อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือแก"เซโก้คำรามพลางจะพุ่งเข้าไปหมายจะขย้ำแต่ถูกเบลดขวางเอาไว้ก่อน

"คุณเทลไม่ได้ทำอะไรหรอกครับ.....มีอะไรบางอย่างหรือใครบางคนทำให้โลกของพวกคุณเกิดปัญหาจนร้ายแรงจนสายเกินแก้....นายเหนือหัวของผมจึงได้ทำแบบนี้เพื่อทำให้โลกของพวกคุณกลับมาสมดุลไม่ต้องห่วงหรอกครับ......ไม่มีใครบาดเจ็บหรือว่าตายหรอก.....แค่รอเวลาที่เหมาะสมในวันที่พวกคุณจะกลับไปกอบกู้มันอีกครั้ง"เบลดพูดน้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังเซโก้มองภาพที่ทุกสิ่งทุอย่างหยุดนิ่งแม้กระทั่งเซซินี่กับลูซิเอลเองก็ด้วย

"ฉันยังมีโอกาสกลับไปช่วยโลกอยู่อีกสินะ...."เซโก้พูดเบลดพยักหน้าแล้วมองบลูที่ยืนเคียงข้างเฟแรงค์

"เอ่อ....ฉันเป็นคนของโลกนั้นแล้วทำไม....."บลูยังถามไม่ทันจบ

"ก็เพราะคุณน่ะเป็นหนึ่งในคนที่จะกอบกู้โลกของพวกคุณด้วยน่ะสิครับ....เพราะงั้นเพื่อวันที่ผลึกนี่ถูกปลดออกวันนั้นพวกคุณคงมีพร้อมทั้งพลังและความสามารถมากกว่านี้"เบลดพูดพวกเซโก้มองหน้ากัน

"ขอให้แกพูดจริงเหอะ..."เซโก้พูดแล้วพาทุกคนกลับไปยังห้องพักทันทีโดยไม่สนใจใคร

สรุป

เหล่านักสู้ได้เดินทางมายังโลกของเซโก้ก็พบกับกองทัพของนายพลเบลราฟและได้ช่วยชาวเมืองเอาไว้ เด้กหนุ่มที่พวกเขาได้ช่วยเอาไว้นามทานอสซึ่งเป็นหลานของรัสวาส ฟากลาสเซ่นั้นได้วางแผนหลอกพวกเซโก้โดยจะพาไปหาบลูเพื่อจับตัวพวกเซโก้และเหล่านักสู้จนทำให้เฟแรงค์นั้นเกิดอาการคลั่งและท้ายสุดด้วยความช่วยเหลือจากไทรเด้น อีกไม่กี่วันต่อมาพวกเขาก็พบกับร่างจำลอง 8 อสูรในบัญชาของลูซิเอลมังกรที่ถูกรัสวาสดัดแปลงแบบเดียวกับเซโก้ที่ถูกปิดผนึกเอาไว้บุกโจมตีและเมื่อการบุกโจมตีสิ้นสุดลงภาพที่พวกเขาเห็นคือซากศพชาวเมืองที่ถูกพวกเขาฆ่านั้นเองและลูซิเอลก็ปรากฎตัวต่อหน้าแล้วก็หายกลับไปอีกครั้งพร้อมอสูรของมัน ไม่นานนักก็เกิดเหตุประหลาดทำให้นักสู้ทุกคนถูกขับออกจากโลกใบนี้และหนังสือที่ใช้ไปยังมิตินี้นั้นก็กลายเป็นผลึกพวกเซโก้จึงไม่มีทางเลือกนอกจากจะเดินทางไปโลกอื่นๆเพื่อฝึกฝนตนเองเพื่อที่จะเผ้ารอวันที่ผลึกนั้นจะคลายและกลับไปช่วยมิติของตน

Super Fail Ending - The Freezer กาลเวลาที่หยุดนิ่ง

(จากวันที่ 14 - 20 พ.ย นี้ถ้ายังไม่มีใครมารับช่วงต่อจะเริ่มเนื้อเรื่องในโลกของนาเซกิที่ง่ายและจบเร็วที่สุดแทน)
meumiu ผ สมาชิก
· #1196
ณ โลกของพวกเซโก้ บุรุษในชุดคลุมคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาเดินผ่านโลกนี้ที่ถูกแช่แข็งไว้

เล่นวิดีโอ YouTube

"ได้มาอีกชิ้นแล้ว...." ชายปริศนากล่าว

กลับมาที่อีกด้านหนึ่ง

ณ โลกของ Tale เหล่านักสู้ถูกส่งกลับมาอย่างฉุกละหุกต่างปรากฏตัวอีกครั้งในโลกของ Tale ซึ่งดูเหมือนเขากำลังนั่งรออยู่

"ผมว่าผมเคยเตือนไปแล้วนะว่า การใช้พลังที่มากไปอาจส่งผลต่อมิติเกิดความผิดเพี้ยนได้ เรื่องบางเรื่องมันควรจะเกิดขึ้น เรื่องบางเรื่องไม่ควรจะเกิดขึ้น หรืออะไรก็ตาม" Tale กล่าวขึ้นแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานในห้องสมุด

"แต่เอาเถอะ นี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดอย่างงี้ ตอนนี้ Dimension Knight ได้เคลื่อนไหวแล้ว และผมจะส่งพวกคุณไปยังโลกดังกล่าว ตอนนี้เตรียมตัวให้พร้อมแล้วกลับมาหาผมที่นี้ หรือถ้าคุณพร้อมแล้ว ผมจะส่งพวกคุณไปทันที" Tale กล่าว
FroZen สมาชิก
· #1197
"อะไรกัน เจ้านั่นออกมาแล้วเรอะ" โซวไวซอร์ร้องขึ้น
ขณะกำลังกระตือรื้อร้นกำลังคุยกับโซเดเนียและไซเลนส์
ทำให้สองสาวหันควันมาทางเทลอย่างสนอกสนใจ

"ไดเมชิ... นายต์..?" โซเดเนียฟังแล้วทวนคำออกมา
แล้วเอียงหัวอย่างสงสัย คิ้วทั้งสองข้างเข้ามาชนกัน
มือข้างหนึ่งจับปลายคางเอาไว้ "มันคืออะไรหรอค่ะ?"

"ก็อัศวินที่รุกรานมิติไง" โซวไวซอร์ตอบเสียเอง
โดยพูดสรุปรวบรัดง่ายๆพอเข้าใจ "ถ้าปล่อยเจ้านั่นไว้
มันมารุกรานมิติเธอแน่"

ปีศาจสาวทำท่าตกใจอ้าปาก เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมในปาก
และท่าทางแปลกๆ "อ๊ะ ถ้างั้นมิติเราก็ตกอยู่ในอันตรายนะสิคะ!!?"
ไซเลนส์พยักหน้าตอบรับ

"ใช่แล้ว" โซวไวซอร์พูดพร้อมกับขยับแว่นฟิล์มดำให้เข้าที่
แล้วบิดเส้นบิดสายนิดหน่อย "ถ้างั้นพวกเราไปกันเถอะ"
zeya สมาชิก
· #1198
"ฉันขอไปพักละ.....เหนื่อยเหลือเกิน"เซโก้พูดมันเดินไปอย่างช้าๆเหมือนคนหมดแรงแองเจิลลีน่าเห็นคนรักของตนแบบนั้นก็รีบบินตามไปไรก้าเองก็ไปตาม

"นายละเฟ"บลูถามเฟแรงค์นั้นมองหน้าคนรักของตน

"เพราะฉันแข็งแกร่งไม่พอ....โลกของเราถึงเป็นแบบนี้....เพราะงั้นฉันจะไปในที่ๆไอ้อัศวินตัวแสบนั้นอยู่"เฟแรงค์พูดบลูนั้นก็มองหน้าเขา

"ฉันเองก็เหมือนกัน....ฉันเองก็ต้องแกร่งกว่านี้"บลูพูดเฟแรงค์พยักหน้า

"ถ้าเป็นแบบนั้นละก็....ผมก็คงขอไปด้วยละครับ"อินโฟโนที่เดินเข้ามาในห้องอสูรหนุ่มนั้นมองไปยังเบลดที่ดูแลหนังสือที่กลายเป็นผลึกแก้วไปแล้ว

"เอ่อ...."อินโฟโนพูดไม่ทันจบเฟแรงค์ก็ส่ายหน้าราวกับไม่ต้องการจะได้ยินอะไรอีกอินโฟโนจึงไม่ถามเมื่อเห็นแบบนั้น

"พวกเราสองคนกับ...เอ่อ..คุณอินโฟโนจะไปจัดการกับDKค่ะ"บลูพูด
maid guy สมาชิก
· #1199
"DK"เมื่อได้ยินแค่นั้นไทรเด็นที่เคยล่ามาหลายครั้งลุกขึ้นมาทันที"เจ้าบ้านั่น"
"ไทรเด็น ฮันคิดว่าเราควรกลับดาวดีกว่ส"เรย์พูด"เพราะสถานการณ์การรบเริ่มย่ำแย่แล้ว"
"พวกท่านพี่เชิญกลับไปก่อนเถอะ"ไทรเด็นพูด"้แค่ขาดฉันแค่คนเดียวพวกพี่สู้ได้อยู่แล้ว"
"ไม่ได้"เดรโก้พูด"เราต้องกลับซะ"

ปล.กำลังคิดว่าแต่งต่อหรือไม่เพราะช่วงนี้งานเยอะ
FroZen สมาชิก
· #1200
ยาวนิดหน่อยครับ แล้วก็แต่งได้เมามาก

=======================================================

"เอ่อจริงสิ" โซวไวซอร์พูดขึ้นเหมือนนึกอะไรได้ แล้วหันไปทางโซเดเนีย
ที่กำลังยืดเส้นยืดสายด้วยการวิดพื้น ชายหนุ่มรูปร่างค่อนข้างสมส่วนพูดรั้ง
ปีศาจสาวไว้ว่า "ยัยเอ๋อ รออยู่ตรงนี้นะ" แล้วเดินจากไป

สาวผมแดงพยักหน้าอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจคำเรียกชื่อแล้วทำการยืดเส้นยืดสาย
โดยกวักมือเรียกไซเลนส์ให้นั่งลงบนหลังของเธอขณะที่เธอทำการวอร์มอัพ
สาวเงียบเลิกลักแล้วใช้สายตามองปีศาจสาวอย่างไม่แน่ใจ โซเดเนียพยักหน้าหงึก
เป็นสัญญาณบอกว่า ฟังไม่ผิดหรอก ให้ขึ้นมานั่งได้เลย

หลังจากเวลาผ่านไปสักพักที่โซเดเนียทำการวอร์มอัพ(?)แบบไม่สนใจใครว่าจะ
มองกันแบบไหน โซวไวซอร์เดินลากดาบ มาหาพร้อมกับพูดบ่นด้วยอาการเหนื่อยหอบ
ดาบที่ซอร์ลากมานั้น เป็นดาบขนาดใหญ่ ใบดาบกว้างราวๆหนึ่งฝ่ามือ ความยาวดาบ
ประมาณครึ่งตัวของโซวไวซอร์ และมีรอยสลักชื่อเล็กๆด้วยภาษาต่างมิติบนใบดาบ

นักบวชใบ้เห็นว่ามาแล้วก็เลยลุกออกและเดินไปนั่ง ปีศาจสาวรู้สึกเลยลุกขึ้นยืนแล้วยืนรอ
โซวไวซอร์หอบแฮกๆแล้วโยนดาบในมือให้โซเดเนียและตะโกน "เอาดาบนี่ป๊ายยยย"
ดาบหมุนควงเป็นวงรอบครึ่งเข้าหา ปีศาจสาวคว้าหมัดรับดาบไว้ในมืออย่างง่ายดาย
แล้วเหวี่ยงดาบไปรอบๆ ซอร์ทำหน้าหน้าตายขณะมองดาบที่แบกแทบตายถูกเหวี่ยง
ไปรอบๆอย่างง่ายดาย

"เอาดาบมาให้เราทำไมคะ" โซเดเนียถามขณะถือดาบหลวมๆไว้ข้างตัว
โซวไวซอร์หลับตายกมือขึ้นมาเกาหัว "เห็นหล่อนใช้มือเปล่าแล้วดูน่าสมเพช
ก็เลยให้ไอ้ดาบหนักมหากาฬนั่นให้ใช้ไง"

โซเดเนียมองดาบขนาดใหญ่ที่อยู่ในมือ "ก็ไม่เห็นจะหนัก.เท่าไรนี่คะ..."
"เอาๆไปเหอะน่า" โซวไวซอร์พูดดังๆแล้วโบกมือไปมาเป็นเชิงตัดบทสนทนา
"จะใช้ยังไงก็เหลือของหล่อนแล้วกัน ตูไปละ" พอพูดจบก็เดินดุ่มๆไปเลย
ทิ้งให้โซเดเนียเกาหัวมองดาบใหญ่อย่างงงๆ ทำให้สังเกตเห็นชื่อเล็กๆที่อยู่บนใบดาบ
มันเขียนว่า Mercy...ช่างตีดาบของโลกคาซาเดีย...

โซเดเนียชูดาบของเมอร์ซี่ขึ้นมาแล้วขมวดคิ้วข้างหนึ่ง เหมือนว่ายังมีข้อสงสัยอะไรบางอย่าง
จากนั้นก็เอาดาบเหน็บไว้ที่ข้างเอว โดยใช้เสื้อกั้กที่สวมอยู่เป็นผ้ามัดดาบทแล้วแขวนไว้ข้างเอว



หลังจากวิ่งไกลออกจากโซเดเนียแล้ว โซวไวซอร์ชูมือยกขึ้นยกลงอย่างดีใจเหมือนคนวางแผนอะไรสำเร็จ
-JUST AS PLANNED- ชายหนุ่มผมดำทำหน้าแสยะยิ้ม จนใบหน้าเหมือนใครบางคนที่ถือสมุดแห่งความตาย

ในที่สุดก็หาทางกำจัดไอ้เจ้านี่ได้สักที!! ถึงจะแอบเสียดายนิดๆก็เหอะ

ก็มันเป็นอาวุธแรกๆที่เขาได้ซื้อมาจากต่างมิติเลยนี่นาแล้วมันก็อยู่กับเขามานาน
จนทำให้เกิดความรู้สึกเสียดาย แต่ถ้าเก็บไว้มันก็เสียของซะเปล่าๆแถมเปลือง
พื้นที่อีกด้วย แต่ถ้าจะทิ้งก็ไม่อยากทิ้งอีกนั่นแหละ ก็อาวุธมันสร้างมาเพื่อใช้
ไม่ได้สร้างเพื่อทิ้งขว้าง...

ซอร์ก็เลยคิดจะเอาไปให้คนอื่น แต่คนอื่นที่ว่าก็มีแต่พวกมาจากต่างมิติทั้งนั้น
แล้วแต่ละคนก็มีอาวุธประจำตัวที่ดูเจ๋งกว่าดาบนี้ตั้งเยอะ โซวไวซอร์จึงไม่ได้
เอาไปให้ใครเลย จนกระทั่งพึ่งมานึกได้ไม่นานนี่แหละ ว่าโซเดเนียยังไม่มีอาวุธ
แถมมีพละกำลังเหมาะกับการใช้ดาบใหญ่นี่พอดี ก็เลยได้ข้ออ้างให้ของซะเลย
เผลอๆได้ค่าน้ำใจที่ติดหนี้บุญคุณด้วยอีกต่างหาก

"ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยวุ้ย ฮ่าๆๆๆ เรานี่มันเก่งจริงๆ!!"
โซวไวซอร์หัวเราะอย่างชั่วร้าย เท่านี้ก็ได้ที่เพิ่มสำหรับใส่วัตถุดิบในการทำวิจัยสักที!

........

ณ มิติไทม์ซิส บนดาดฟ้าของตึกแห่งหนึ่งซึ่งขณะนี้ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
ลมปลิวไสวพัดผ่านตามธรรมชาติเหมือนอย่างเคย ก่อนที่ร่างของมนุษย์คนหนึ่งปรากฏออกมา
อย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ร่างที่ปรากฏออกมามีผมสีม่วงเรียบยาว แววตาสีม่วงอันแหลมคม
ฉายแววตาไม่สบอารมณ์ออกมา บนร่างกายของเขามีผ้าคลุมหุ้มไว้อย่างมิดชิด

"จิตหายไปอีกแล้ว.." ชายผมม่วงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "เคลื่อนที่ช้าซะขนาดนั้น
แล้วจะไปไหนไกลได้... หรือว่าจะมีคนพาไป..?"

ชายผมม่วงหันซ้ายขวา แล้วพูดคนเดียว "อืม เป็นไปได้... ถ้างั้นที่ตรงนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว"
'พระเจ้า' ขยับมือเหล็กที่อยู่ใต้เสื้อคลุมออกมา จากนั้นอากาศด้านหน้าของชายผู้นี้ก็มีรอยแตกขึ้นมา
และเปิดกว้างออกเป็นรูที่เหมาะสำหรับคนๆหนึ่งเดินผ่านไปได้

"..เอาที่นั่นแล้วกัน" เขาพูดแล้วเดินผ่านเข้าไปในหลุมมิติข้างหน้า เมื่อเข้าไปแล้ว
หลุมมิติก็ปิดตัวลงอย่างเงียบๆ และบนดาดฟ้านั้นก็กลายเป็นความเงียบสงบอีกครั้ง
ราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

=======================================================