LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ตอนสั้น, one-shot, omakeของเหล่าOCและอื่นๆ

พูดคุยทั่วไป 2 ต.ค. 2013 ♥ 0 👁 16 💬 88

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ห้องนี้ตั้งขึ้นมาโดยมีจุดประสงค์คือเพื่อเอาไว้เป็นที่ลงผลงานที่ไม่มีโอกาศได้เอาลงในโรลอื่นๆ สั้นเกินกว่าที่จะทำให้เป็นเรื่องเป็นราวได้ ไม่เกี่ยวข้องกับโรลนั้นๆหรือไม่มีโอกาศ ห้องนี้จะไม่มีการกำหนดกฏใดๆทั้งสิ้นและจะลงอะไรไว้ก็แล้วแต่ท่าน ขอให้เป็นตอนสั้นเท่านั้นแต่จะมีกี่ตอนก็ย่อมได้

ตัวอย่างแบบฟอร์ม
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ประเภท : ดราม่า/โรมานซ์/ผจญภัย ฯลฯ(มีหรือไม่มีก็ได้)
ที่มา : โรลFight Board/โรลMyth Board/โรลCrossover/Original ฯลฯ(จำเป็นต้องมี)

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

88 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
lancenater สมาชิก
· #21
ชื่อเรื่อง : วันๆของพวกผมก็อย่างนี้แหละ(เหรอ)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : แลนซ์,โอม,ปาล์ม,เทนชิ,ยูยูโกะ
แนว : ตลก
ที่มา : โรลCrossover
............................
"เช้านี้...ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกมั้ง..."แลนซ์ได้ทำการเดินไปที่โรงเรียนโดยทำหน้าเบื่อๆ แต่เขาคิดผิด
นี่ก็ผ่านมา 2 วันหลังจากเจอเทนชิแล้ว เขาเจอทั้งเทนชิ ยูยูโกะ ซิลิก้า คงไม่มีอะไรหรอก ถึงปาล์มจะบอกว่าที่อื่นมีตัวละครโผล่มาเต็มเลยก็เถอะ
"โหย ดูเอลกันแต่เช้าเลยเรอะ!!"แลนซ์ที่เห็นภาพภายในห้องตนได้ตกใจมาก ทั้งๆที่เป็นช่วงก่อนไปเข้าแถว แต่พวกเขากลับดูเอลราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมบนสนามของเพื่อนเขาคนหนึ่งยังมี"อูเรีย""ฮาม่อน""ราปิเอล"ครบ 3 ตัวด้วย
"พวกนายเล่นอะไรกันน่ะ"เทนชิที่ได้เดินตามแลนซ์มาได้ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"อ๋อ นี่เรียกว่าการ์ดยูกิน่ะ วิธีการเล่นมันก็คือ..."
แต่ แน่ แน่ แน แน้ แต้ แน แน่ แน้ แน.....
"เสียงเรียกเข้าแถวมาแล้วเฟ้ย!!"นักเรียนคนหนึ่งประกาศก่อนทุกคนจะรีบไปเข้าแถว
.................................
"เอาล่ะ นักเรียน คือตอนนี้เราอยากจะบอกปัญหาอย่างหนึ่ง คือว่าตอนนี้ผอ.ของเรา..."
"เฮ้ย ตูดูข่าวมาได้ยินมาว่าโรงเรียนที่หนึ่งมีเฮฮาจิไปเป็นผอ.แล้วด้วย"แลนซ์ที่อยู่ในแถวได้บอกปาล์ม
"เออ โรงเรียนเราคงไม่มีเรื่องแบบนั้นแน่ๆนะ"ปาล์มบอกก่อนฟังประกาศต่อ
"ตอนนี้เราได้ ผอ. คนใหม่แล้ว เขาคือ..."ครูบนเวทีเดินออกไปก่อนคนๆหนึ่งที่ไม่น่าจะคุ้นก็ออกมายืน แลนซ์สตั้นไปทันที
"ชั้นคือ ผอ. โรงเรียนอรหันต์! คุมาดะ คินโซ!!"
"บ้าที่สุด!!!!!!!!!!!"
โอมสบถก่อนจะหันไปมองรอบข้าง ก่อนจะพบว่าอยู่ดีๆแสงสีรุ้งที่คุ้นเคยได้ออกมาจากท้องฟ้าอีกครั้ง คราวนีนักเรียนแตกตื่นโกลาหลไปทุกทิศ
"คราวนี้จะเอาไงดีวะ"นักเรียนในห้องแลนซ์ถาม
"ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าเป็นอย่างนี้วันนี้คงไม่มีเรียน ไปดูเอลกันเถอะ"อีกคนตอบ
"เดี๋ยว"มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง"ถ้าจะดูเอล ขอพวกเราร่วมด้วยได้มั้ย"
ทั้งหมดหันหลังไป และพบ....
หัวปลาดาว...
หัวเป็ด...
หัวปู...
หัวกุ้ง...
ครบจตุรเทพสัตว์น้ำครับพี่น้อง
"เฮ้ย คิดว่าพวกเรามีโอกาสชนะกี่เปอร์เซ็นต์"ปาล์มถาม
"0%"ซาปตอบกลับมา
....................................
"ถึงช่วงพักกลางวันก็คงไม่มีอะไรให้เป็นห่วงแน่นอนครับ"แลนซ์บอก เพราะถึงจะมีเรื่อง โรงเรียนนั้นก็ยังไม่ได้หยุด ยังดีที่ครูยังไม่เป็นพวกตัวการ์ตูนแบบเนกิหรือโคโมเอะ แต่พวกเขาคิดผิด...
วันนี้กับข้าวที่โรงอาหารอร่อยผิดปกติ หลายคนสงสัยมาก และข้อสงสัยก็หายไปเมื่อพวกเขามองไปที่เจ้าของร้าน
"อาหารคือการดวล!!!"
ใช่แล้วครับ อากิยามะ จาง มาขายข้าวที่นี่นี่เอง
เท่านั้นยังไม่พอ เมื่อพวกเขาออกมา ก็มีตัวละครออกมาเต็มโรงเรียนแล้ว และสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจมากที่สุดคือ เฮฮาจิได้มาเยือนโรงเรียนนี้แล้ว
"คงไม่มีอะไรแล้วล่ะ ถ้ายูจิโร่จะมาอีกนี่ยอมโดน***เลยนะเนี่ย"นักเรียนคนหนึ่งพูด
ตูม!!!
ยูจิโร่กระโดดลงมาจากฟ้าเข้ามาต่อยกับเฮฮาจิ
"หันตูดมา"
.......................
"ตอนนี้สิ่งที่ผมห่วงมีอย่างเดียว เวทีที่หอประชุมยังใช้ได้อยู่มั้ยครับ!"แลนซ์รีบถามครู
"ตอนนี้เหรอ ยังได้อยู่ แต่คงไม่มีใครอยู่ตรงนั้นหรอก"
"ได้ครับ!! ต้องรีบไปแล้ว เพราะถ้าเป็นที่ผมคิดจะเกิด..."
"ฉาน คือ ไจแอนททททททททททททททท์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"การี้ดดดดดดดดดดดด!!!"นักเรียนทั้งโรงเรียนถึงกับลงไปนอนกุมหูที่พื้น แต่กลับไม่สะทกสะท้านการต่อสู้ของยูจิโร่และเฮฮาจิที่เริ่มดุเดือดขึ้นทุกที ถ้าปล่อยไว้โรงเรียนอาจล่มสลายได้ในวันนี้
"ม...มีวิธีเดียวที่จะกู้โรงเรียนได้แล้วครับ!!"แลนซ์รีบพยายามลุกขึ้นและจูงเทนชิวิ่งตามไปที่เวที
"เดี๋ยว..เดี๋ยวนะ!?"เทนชิหน้าแดงก่ำที่มีคนมาจูงตน
..................
เพลงที่ไจแอนท์ร้อง
"Ore wa Jaian gakidaishou
Tenka muteki no otoko da ze
Nobita Suneo wa me janai yo
Kenka supootsu dontokoi
Uta mo umai ze makashi..."
ป้าบ!!
"ขอโทษนะครับ!!"แลนซ์เอามือฟาดให้ไจแอนท์สลบไปก่อนหันไปทางเทนชิ
"ช่วยร้องเพลงทีครับ อะไรก็ได้ครับ!!"เขารีบบอกเธอ
"หา?"
"ที่ผมจะให้ทำนี่มันก็คล้ายๆเรื่อง Macross น่ะครับ รู้จักมั้ยครับการร้องเพลงเพื่อหยุดสงครามน่ะ!!"
"ง..งั้นเหรอ.."เทนชิลังเล ก่อนจะตัดสินใจหยิบไมค์ขึ้นมาและร้องเพลง...
เพลงที่ร้อง
เสียงเพลงนั้นทำให้ความโกลาหลที่เกิดขึ้นสงบลง และยูจิโร่กับเฮฮาจิก็ยอมรามือออกไป
"ฉ..ฉิวเฉียดเลยเฟ้ย"ปาล์มลุกขึ้นมาปัดฝุ่นตัวเองก่อนจะดูรอบๆตัว
"กู้โรงเรียนไว้ได้ทันเวลาเลยนะเนี่ย"โอมหันไปทางเทนชิและแลนซ์ที่เดินออกมา
"จะว่าไป ต่อไปนี้เรื่องพวกนี้คงเป็นเรื่องธรรมดาแล้วสินะครับ...."
NAX99 สมาชิก
· #22
ชื่อตอน : The Sun of Alive DM : Normal Day Normal Date….maybe? – Part1
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : มาเรีย เจเนสซี่ / วาเจส / ฮาเดล คุโรคาเงะ / อีน็อฟ แวนโซ / คราโรส วอร์ซ็อฟซิกี้
ที่มา : โรล Might Board / Original

“อ้าาาาาาา สงบสุขดีจังเลยน้าาาาาา”เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งสวมเสื้อเชี้ตกากี กางเกงขายาวสีลายพลางกล่าว ขณะนั่งเอนตัวพิงราบกับเก้าอี้ในร้านกาแฟอย่างสบายใจ ชายคนที่นั่งถัดไปซึ่งสวมเสื้อกั๊กแบบพวกสิงมอไซต์ทับเสื้อยืดดำ กางเกงยีนต์น้ำเงินก็แสดงท่าทางสบายใจไม่แพ้กัน เอาขาพาดโต๊ะ มือหนึ่งถือนสพ. มือหนึ่งถือกาแฟดื่ม
“ช่ายยยยยย สงบสุขดีจริงจริ้งงงงงง อยากให้เป็นแบบนี้ไปตลอดจังเลย”ชายอีกคนซึ่งไม่ใช่สองคนแรกว่า เขาเอาหัวไปวางราบกับโต๊ะ การแต่งกายเขาใส่เสื้อเชี้ตลายชายหาดสีเขียว ตามด้วยกางเกงขายาวถึงเข่าสีน้ำตาล สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว
“นับตั้งแต่ศึก 12 จักรพรรดิจบลงนี่ก็ผ่านไป 4 เดือนแล้วซินะ”ชายคนที่เอนตัวกับเก้าอี้ลุกขึ้นมา”แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีข่าวคราวของจักรพรรดิเหล็กอารอนหรือจักรพรรดิแรงโน้มถ่วงอนัตตาที่หนีหายไปเลยนะ และเรื่องของเซซินี่ นึกว่ากำจัดวาตานาเบะแล้วจะได้เรื่องซะอีก แต่กลับหายเข้ากลีบเมฆแบบนี้ นายคิดว่าไงล่ะ คุโรคาเงะ”
“ไม่รู้ซิ แวนโซ เราเองก็ต้องคอยระวังเรื่องนั้นด้วยเหมือนกัน ตอนนี้ก็พักให้เต็มอิ่มเตรียมสำหรับศึกต่อไปเถอะ”คุโรคาเงะหรือชายที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์กล่าว”คราโรส เรื่องอุปกรณ์ที่ดาเนสและพวกฉันไหว้วานไปถึงไหนแล้ว”
“80%“คราโรสที่เอาหน้าทาบโต๊ะว่าพลางทำมือบ่งบอกเป็นเลข 80”การใช้งานก็ง่ายๆ แปบเดียวก็คล่องระดับโปรแล้วล่ะ แต่ตูจะหนักใจก็ไอ้บ้านั้น”
“ไอ้บ้านั้น?”
“ไอ้ฮาคุโตะนะเซ่!! ว่าก็ว่าเหอะ ไอ้บ้านั้นแขนขาดแล้วยังมาเรื่องมากอีก!! ตอนแรกๆก็เห็นใจอยู่หรอกนะ แต่ตอนนี้ไม่เลยหว่ะ น่าจะให้ตาแก่นั้นหักแขนทิ้งอีกข้างนะ!!”คราโรสกล่าวอย่างฉุน ก่อนจะเอาหน้าขึ้นมาจากโต๊ะ
“เอานา เอานา ใจเย็นๆ ฮาคุโตะกับมาซานาระรอดมาได้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?”แวนโซพยายามปลอบ
“แต่คิดดูเซ่! ไอ้เจ้านั้นแขนด้วนและอยากได้แขนกลเหมือนฉัน และทีนี้แม่งเสือกเรื่องมากอีก อันไหนๆก็ไม่พอใจเจ้าตัว จะไม่ให้น่าโมโหได้ยังไงกันฟ่ะ!! ลองมาเป็นฉันที่ต้องมาประดิษฐ์แขนกลอันซับซ้อนแบบนั้นให้แม่งดิ แล้วจะรู้สึก!!”
“หุบปาก แล้วดิ่มด่ำกับความสงบไม่เป็นรึยังไง ไอ้เรื่องเครียดๆพรรค์นั้น ช่างหัวมันซิ เราอุตส่าห์ได้มีเวลาแบบนี้แล้ว ใช้ให้คุ้มค่าเถอะ”คุโรคาเงะว่า
“นั้นซิ ตอนนี้ที่นี่ก็สงบสุขดีจัง ตอนไม่มีศึกแบบนี้ เห็นสาวดอกไม้ขายดอกไม้รดน้ำอย่างร่าเริง”แวนโซพูดไปเรื่อย“เห็นคนเล่นปาแคชกับสุนัขของตน เห็นพวกสาวพนักงานมาพูดคุยสังสรรค์นินทาตามปกติ เห็นมาเรียกับวาเจสเดินไป.....”
“ห๊ะ!?”ทั้งสามคนเหมือนสังเกตได้ถึงบางอย่าง ก่อนจะพละตัวจากการเอนพิงเก้าอี้และเฝ้ามองไปยังเป้าหมายของตน ซึ่งอยู่ตรงบ่อน้ำพุใจกลางเมืองแห่งนี้ และอยู่ตรงหน้าร้านกาแฟที่สามหนุ่มอยู่ และตรงหน้ามาเรียและวาเจสกำลังพูดคุยกันอยู่ โดยวาเจสสวมเสื้อฮุ๊ตสีส้มโดยหัวฮู๊ดเอาไว้ด้านหลัง สวมกางเกงขายาวสีครีม ส่วนมาเรียนั้น..เธอใส่มาเต็มที่เลย เธอมัดผมยาวของเธอเป็นหางม้า สวมเสื้อยืดเปิดไหล่เปิดหน้าอกสีดำ และกระโปรงแบบพวกสาวทำงานใส่กัยสีเทา ใส่สร้อย และส้นสูง แถมยังห้อยกระเป๋าตังค์อีก แต่ดูเหมือนจะไม่แต่งหน้า แต่ก็สลัดคราบสาวนักรบของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

“ทะ ทำไมสองคนนั้นถึงมาเจอกันล่ะเฮ้ย ดูจากสภาพไม่ใช่การเที่ยวช็อปปิ้งแน่ๆอ่ะ”คราโรสว่า
“อ่ะ จะว่าไปเห็นมาเรียบอกว่าวาเจสไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับในเมืองหรือพวกเทคโนโลยีอะไรซะเท่าไร ก็เลยกะว่าจะพาเที่ยวเยี่ยมชมเมืองรึไงนี่แหละนะ”แวนโซว่า
“เหรออออออ พาชมเมืองเหรออออออ แล้วทำไมแต่งตัวซะอีกคนก็แต่งซะสวย อีกคนก็แต่งซะดูเผินๆเป็นผู้ชายเลยน่ะนะ ไอ้ของแบบนี้มันคืออะไรล่ะเฮ้ยยยยยย”คราโรสว่า
“คือ อาจจะแค่แต่งตัวให้ดูดีหน่อยก็ได้มั้ง จะให้อยู่ในชุดสภาพเข้ม สมเป็นนักรบตลอดมันก็ไม่ใช่นะ อีกอย่างวาเจสเพิ่งเข้ากลุ่มพวกเราได้ไม่นานเอง”
“การพบรักกันในสมรภูมิรึ น่าสนใจดีนี่”
“นายก็เอาด้วยเหรอ คุโรคาเงะ!”แวนโซพูด

“นี่ตกลงเธอจะไม่ใส่กระโปรงที่ฉันซื้อให้ก่อนหน้านี้จริงๆเหรอ?”มาเรียพูดกับวาเจส
“ก็....มันขยับขาลำบากนี่นา….”วาเจสว่า
“เป็นผู้หญิงหัดแต่งให้สมกับเป็นผู้หญิงหน่อยซิ!
“ทำไงได้ ฉันไม่เคยใส่ชุดหรืออะไรแบบนั้นมาก่อนนี่นา”
“เอ้อ....ก็นะ ครั้งแรกที่เธอใส่กระโปรง เธอก็เล่นฉีกตรงกลางออก เพื่อให้ขยับขาสะดวกนี่นะ”มาเรียถอนหายใจ
“ขอโทษเรื่องนั้นด้วยนะ......วันนี้วันสุดท้ายใช่มั้ย ที่จะพาฉันชมเมืองนะ แล้วเธอจะพาฉันไปไหนเหรอ?
“ก็วันนี้ก็คงไม่มีอะไรมากแล้วล่ะ ก็คงเดินเที่ยวชี้โน้นชี้นี่แล้วบอกว่าอะไรเป็นอะไรนั้นแหละ และบางทีค่อยแวะตามแต่สถานการณ์อ่ะนะ”
“อืม อืม”
“อย่ามัวแต่ยืนคุยกันอยู่ตรงนี้เลย เราไปกันเถอะนะ”มาเรียกล่าว ก่อนจะเดินไป แต่ดูเหมือนส้นสูงจะไปติดตรงชะแง่งของพื้นกระเบื้อง ทำให้มาเรียสะดุดล้ม วาเจสรีบจับตัวเธอที่กำลังล้มพยุงตัวทันที
“บร๊ะ! เจอกันตอนแรกก็มีอีเว็นส์เลยเหรอ!?”คราโรสกล่าวขึ้น
“ขะ ขอบใจมากนะ”มาเรียว่าขณะที่เธอหน้าแดงเล็กน้อย
“บอกแล้ว ว่าอย่าใส่เจ้านั้นนะ ขาเธอใหญ่ขนาดนั้นจะไปยัดใส่รองเท้าเล็กแบบนั้นได้ยังไงล่ะ”วาเจสว่าด้วยอารมณ์สบายๆแบบเจ้าตัว
เพี้ยะ!!
แต่มาเรียคงไม่สบายใจเท่าไร เลยตบหน้าวาเจสไปฉาดใหญ่ดังเพี้ยะ จนถึงกับทำให้วาเจสร้องโอ้ยเลยทีเดียว
“......นายคิดว่าจะไปรอดเปล่า ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่...”คุโรคาเงะว่า
“ฉันก็ว่าไม่นะ....”คราโรสและแวนโซพูดพร้อมกัน
“อ่ะ พวกนั้นจะไปกันแล้ว ตามไปกันเถอะ!”คราโรสว่า ก่อนจะลุกตาม
“เฮ้ย เดี้ยวนี่พวกเราจะตามพวกเขาไปจริงๆเหรอ”แวนโซแย้ง
“ถ้านายไม่พอใจก็นั่งดื่มกาแฟตรงนี้ให้เฉาตายไปเลยไป!” เวลาตอนนี้คือ 10 โมงครึ่ง

ทั้งสองคนได้เดินไปรอบๆใจกลางของเมือง พวกเธอได้ชมมุมทิวทัศน์รวมไปถึงบรรยากาศของตัวเมือง มีการแวะโน้น มองนี่ ดูส่วนต่างๆ วาเจสเองแม้จะตื่นเต้นที่ได้เห็นอะไรแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมามากเท่าไรตามนิสัยเธอ ส่วนมาเรียก็ดูมีความสุขดี
“แม้ดี้ด้า ดี้ด๊ากันจังนะ ยัยพวกนั้น”คราโรสซึ่งกำลังตามรอยทั้ง2คน โดยเว้นระยะห่างไปพอสมควร แถมไปหาแว่นดำมาจากไหนก็ไม่รู้มาใส่ ซึ่งหนุ่มอีก 2 คนก็ใส่เหมือนกัน
“โธ่ พวกเขาอาจจะแค่สนุกตามประสาพวกหญิงก็ได้นา”แวนโซแย้ง
“ตูไม่เชื่อ!! ตูมั่นใจว่ามันต้องมีมากกว่านั้น!!”คราโรสว่า และแล้วพวกสองสาวก็เดินมาถึงอาคารแห่งหนึ่ง มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับโดมๆหนึ่ง
“ที่นี่คือ?”
“โรงโบว์ลิ่งนะ พวกเราเวลาเบื่อๆ หรืออยากมาสังสรรค์ก็จะมาเล่นที่นี่กันเป็นประจำนะ เอ้า เข้าไปกันเถอะ”มาเรียว่าก่อนจะลากวาเจสเข้าไปข้างใน สามหนุ่มสามมุมเองก็ตามเข้าไปด้วย

“โฮ้ คนเยอะจังเลยอ่ะ”มาเรียว่าขณะมองบรรยากาศภายในนั้น เหล่าผู้คนต่างกำลังเล่นโยนโบว์ลิ่งกันมากมาย แถมมีคนจ่อต่อคิวอีกประมาณ3-5 คิว ซึ่งถ้ารอคงนานน่าดู แถมยังมีบางคนเข้ามาพักตักแอร์ของที่นี่ด้วย บรรยากาศเลยแลดูอึดอัดในบางส่วน
“วันหยุดก็งี้แหละนะ”วาเจสกล่าว
“งั้นเราไปที่อื่นกันเถอะ...”มาเรียว่าไม่ทันจบก็มีคนเข้ามาทักพวกเธอ
“อ้าว อ้าว พวกเธอสองคนมาทำอะไรกันล่ะนี่”เสียงอันคุ้นหูกล่าวขึ้น เมื่อหันไปก็เห็นอายาเนะกับกราเซียเดินเข้ามาหาพวกเธอ อายาเนะนั้นใส่ชุดเดิมปกติของเธอ ในปากคาบอมยิ้มเล่นอยู่ ส่วนกราเซียนั้นใส่ชุดพยาบาลปกติสีขาว แต่ถอดหมวกเก็บออก
“แล้วพวกเธอล่ะมาทำอะไร”
“ก็พอดี วันนี้ฉันโดนเรียกให้ไปรายงานอะไรเล็กน้อย พอเสร็จ มันก็ว่างอ่ะ เลยอยากมาโยนโบว์ลิ่ง แล้วพอดียัยนี่ก็เพิ่งเสร็จงานพยาบาลกะดึกของเมื่อวานนะ ฉันก็เลยมาชวนมาเล่นด้วยนะ”
“อ๋อ”
“แล้วตกลง นี่พวกเธอสองคนมาทำอะไรล่ะนี่”อายาเนะถาม
“ก็วาเจสนะไม่รู้เรื่องอะไรกับในเมืองเลยนี่นา ฉันก็เลยอาสาเป็นไกด์นทางชมเมืองให้นะ”
“.....แน่ใจนะว่าแค่เที่ยวชมเมือง.....”อายาเนะว่าหลังจากมองทั้งสองคนอย่างดีๆ
“ใช่ซิ แล้วเห็นเป็นอะไร!”มาเรียตวาด เธอเริ่มหน้าแดง
“ฉันเห็นเป็นพวกเธอมาเ.....”กราเซียเอามือมาอุดปากอายาเนะไว้ก่อน
“เอ้า เอ้า อย่ามัวแต่มายืนคุยกันอยู่เลยน่า มาโรงโบว์ลิ่งนะ ก็ต้องเล่นโบว์ลิ่งกันซิจ๊ะ นี่วาเจสเธอคงไม่เคยเล่นโบว์ลิ่งซินะ มานี่ซิ”กราเซียว่าก่อนจะจูงมือวาเจสไปยังโซนโบว์ลิ่งของพวกเธอ
“โบว์ลิ่งนะ เขาจับลูกกันอย่างนี้นะจ๊ะ จากนั้นก็เห็นลูกพินบอลตรงนั้นไหม เราก็เอาลูกโบว์ลิ่งนี่โยนไปให้โดนลูกพวกนั้นให้ล้มลงทั้งหมดเลยนะจ๊ะ แบบนี้นะ”กราเซียว่าพลางทำท่าทางประกอบ และโยนลูกโบว์ลิ่งไป
“ว้าว!! สไตรค์!”มาเรียตบมือให้กราเซีย
“แค่ทำให้ลูกฟินพวกนั้นหล่นหมดซินะ”วาเจสตอบตามความเข้าใจ
“ใช่แล้วล่ะ เธอเองก็ลองดูบ้างซิ”กราเซียว่าก่อนจะเอาลูกโบว์ลิ่งไปให้วาเจส วาเจสเมื่อจับได้นั้น เธอจับลูก มองเป้าหมาย แล้ว....
โครม!!
“เฮ้ย.............”มาเรีย อายาเนะ และกราเซียอึ้งไปตามๆกันกับการกระทำของวาเจส อายาเนะถึงกับทำอมยิ้มหล่นจากปาก ลูกโบว์ลิ่งถูกโยน... พูดให้ถูกคือถูกขว้างไป มันพุ่งตรงเข้าไปแต่ไม่กระแทกกับตัวพินบอล มันพุ่งตรงเข้าไปพังทำลายแสตนด์โบว์ลิ่งจนพังกระจุยไปเลย.....
“โอ๊ะ! เบากว่าที่คิดแฮะ กะแรงผิดเลย แต่ก็หนักพอเหมาะสำหรับการฝึกแรงแขนและความแม่นแฮะ”วาเจสว่า
“ยัยบ้า!! ใครเขาเอาโบว์ลิ่งมาปากันแบบนั้นเล่า!? การละเล่นนะ!! รู้จักบ่? การละเล่นนะ!!”อายาเนะโวยวาย
“เอ๊ะ?”
“ซื่อดีจริงๆ ยัยนี่”คราโรสว่าจากเก้าอี้ที่อยู่ห่างออกไปไกลพอสมควร
“ต้นแบบพระเอกแสนดี แสนซื่อของแท้”คุโรคาเงะว่า
“แม่งเอ่ย ทั้งๆที่อีกคนอุตส่าห์สร้างอีเว็นส์แบบไม่ตั้งใจให้ แต่อีกฝ่ายนี่ก็บื้อเหลือครณาดีจริงๆ แบบนี้ฉันเซ็งนะเว้ย!”คราโรสกล่าว
“จะว่าบื้อทำนองบ้านนอกเข้ากรุง หรือบื้อแต่กำเนิดดีล่ะเนี่ย?”คุโรคาเงะว่า
“เอ่อ เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าแต่พวกนายไปเอากล้องมาจากไหนล่ะนั้น”แวนโซถาม ทั้งคราโรสและคุโรคาเงะตอนนี้ในมือของเขามีกล้องดิจิตอลเหมือนพร้อมที่จะกดชัตเตอร์ได้ทุกเมื่อ
“ม่ะ มาๆๆ เอ้านี่มาเรียเธอก็ช่วยจับท่าจับทางให้วาเจสหน่อยซิ เป็นไกด์ไม่ใช่เหรอ?”อายาเนะว่าก่อนจะดึงมาเรียมาจับท่าให้กับวาเจส
“ดีมาก อายาเนะ!”คราโรสว่า

ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่ทั้งมาเรียและวาเจสได้เข้าใกล้มากกว่าปกติ ได้สัมผัสตัวมากกว่าปกติ ช่วงเวลานั้นเหมือนอะไรซักอย่างหยุดนิ่งลง ทั้งคู่ได้สบตากัน และ....
“อ่ะ ขอโทษนะ”มาเรียและวาเจสรู้สึกได้ เลยพูดพร้อมกันและปล่อยมือจากลูกโบว์ลิ่งพร้อมกัน
ตึง!!
“อุ๊ก!!.......อุ๊.......”กราเซียร้องอย่างเจ็บพอควร นั้นก็เพราะไอ้ลูกโบว์ลิ่งนั้นหล่นไปทับเท้าของเธอเต็มๆและเธอก็ยืนอยู่ๆใกล้ๆ 2 คนนั้นด้วย เธอลงไปนอนดิ้นกอดเท้าอย่างทุรนทุรายบนพื้น เธอพยายามอย่างมากที่จะไม่ส่งเสียงร้องโวยวายออกมาดังๆ เพราะมันก็น่าอายพอสมควร
“ปะ เป็นไรไหมเนี่ย กราเซีย”อายาเนะถาม
“มะ ไม่เป็นไร ฉะ ฉะ ฉันไม่เป็นไร”กราเซียหันหน้าตอบกลับมา
“ร้องไห้! ร้องไห้อยู่ชัดๆ!”หญิงสาวทั้งสามคนคิดในใจขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่นัดหมาย
“เอ่อ ขอโทษนะ”วาเจสและมาเรียพูดพร้อมกัน

“เมื่อกี้ถ่ายได้ไหม เพ่เงาดำ?”คราโรสถาม
“พอดีเลยอ่ะนะ”
“นี่พวกเราไม่ใช่ปาปารัชชี่นะ....”แวนโซว่า
“แม่ค่ะ นั้นพวกพี่ๆ เขากำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?”
“อย่าไปมองลูก!”
“เอ่อ พวกผมไม่ใช่คนน่าประหลาดหรือน่าสงสัยหรอกนะครับ....”แวนโซกล่าวกับ2แม่ลูกที่เดินผ่านไป

สองสาวได้เดินออกมาจากโรงโบว์ลิ่ง เรื่องที่กระทำไปเมื่อกี้นั้นเกินพอแล้ว ทั้งไปทำแสตนด์โบว์ลิ่งพังไปสามแสตนด์ ทั้งทำลูกโบว์ลิ่งพังไปหลายลูก แถมทำให้สนามของเขาเป็นหลุมเป็นบ่อ(เพราะวาเจสโยนโบว์ลิ่งแล้วมันไปฝังติดกับพื้น) ซึ่งรบกวนอายาเนะกับกราเซียซะมาก และเสียค่าใช้จ่ายไปพอควร แถมโดนเจ้าของดุอีกต่างหาก เกรงว่าขืนอยู่ต่อคงวุ่นวายกว่านี้แน่ๆ พวกเขาเลยเดินออกมา ส่วนพวกอายาเนะนั้นไปอีกทางหนึ่ง
“คือ.....ฉันต้องขอโทษ....เรื่องทุกอย่างมากเลยนะ”วาเจสว่า
“.....ไม่เป็นไรหรอก ของครั้งแรกสำหรับเธอนี่นะ จะไม่คุ้นก็ไม่เป็นไรหรอก”มาเรียตอบ
“อ่า...อืม...ขอโทษแล้วก็ขอบคุณมากนะ”
“เอาละ ต่อไปก็....”
“หืม นั้นมันคนที่ชื่อแซนแลนด์ใช่มั้ย?”วาเจสคิดภายในใจ แซนแลนด์กำลังเดินโซซัดโซเซไปมาภายในเมืองอย่างสะบัดสะบอม ผมเผ้ากระเซิง แถมตาดำเหมือนไม่ได้นอน“มะ มาเรีย กับวาเจสนี่นา”แซนแลนด์กล่าวสั้นๆ ก่อนจะวิ่งตรงเข้าไปหาสองคนนั้นอย่างรวดเร็ว วาเจสเห็นท่าทางไม่ดี เธอจึงเอาตัวมาขวางด้านหน้าด้านหน้ามาเรียทันที
“มาเรียหลบไป!!”
“เหยดโด้ว! อีเว็นส์พระเอกปกป้อง!”คราโรสกล่าวจากระยะที่ห่างออกไป ก่อนจะกดรัวกล้องไม่ยั้งต่างจากคุโรคาเงะที่ถ่ายทีล่ะช็อตๆ
“หืม? เดี้ยวนั้นมันแซนแลนด์นี่หว่า นี่อย่าบอกนะว่า....”แวนโซพูด
“เดี้ยวก่อน วาเจส นั้นนะ!”

แซนแลนด์พุ่งเข้ามาก้มหน้าเทียบกับพื้น คุกเข่าตรงหน้าวาเจสและมาเรีย”ขอเงินหน่อยเถอะ!! มาเรีย เดือนนี้ฉันจะไม่รอดแล้ว!!”เขากล่าวออกมา
“11 วันสถิติใหม่เลยนะเนี่ย”คุโรคาเงะว่า
“อืม ถังแตกได้เร็วขึ้นแฮะ”แวนโซพูด
”หมอนี่วางแผนเก่งในเรื่องการรบ แต่การวางแผนทางเงินหมอนี่ห่วยแตกสิ้นดีเลย....”คุโรคาเงะว่าต่อ
“อะไรเนี่ย ยังไม่ถึงกลางเดือนนายถังแตกแล้วเหรอ?”มาเรียว่า
“ทำยังไงได้ข้าวของค่าใช้จ่ายในเมืองหลวงมันแพงนี่หว่า!”
“ข้าวของแพงหรือนายเอาไปถลุงบ่อนหมดย่ะ!”
“เรื่องนา! ทำไงได้ก็เงินมันไม่พอ มันก็ต้องเพิ่มด้วยทางนั้นซิ!
“ถ้าอย่างนั้นนายไปรับจ้างจับกังเอาก็ได้นี่”
“ก็......”แซนแลนด์เอานิ้วชี้ทั้งสองข้างมาจิ้มๆ”...มันเร็วกว่าอ่ะ”
“เอ้อ....”มาเรียถอนหายใจ
หลังจากที่ทั้งคู่เคลียร์กับแซนแลนด์เรียบร้อย ซึ่งให้เงินหรือไม่ให้นั้นก็ไม่รู้ได้ แต่ทั้งคู่ก็เริ่มการชมเมือง(หรืออย่างอื่นตามแต่จะเข้าใจ)กันต่อไป เวลาตอนนี้คือบ่ายโมงครึ่ง ขณะเดียวชายหนุ่มทั้งสามก็ยังคงติดตามทั้งคู่ต่อไป เพื่อรอดูว่าเหตุการณ์นี้มันจะจบลงยังไง ขณะเดียวกันมีคนกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่ เขามองไปที่เหล่านักสู้ก่อนจะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
zeya สมาชิก
· #23
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Vacancy
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เซโก้
ที่มา : โรลFight Board/โรลMyth Board

เซโก้นั้นรู้สึกตัวอีกครั้งในที่ๆเป็นที่โล่งกว้างสีขาวไร้ที่สิ้นสุด ราชันย์แห่งราชันย์นั้นพยายามจะติดต่อกับคนอื่นๆแต่ก็ไร้ผล พยายามจะออกไปจากที่แห่งนี้ก็ออกไปไม่ได้พลังของมันดูเหมือนจะไร้ผลในดินแดนแห่งนี้และเมื่อมันมาคิดทบทวนความจำของมันแล้วนั้นมันก็นึำกขึ้นได้ว่ามันใช้สิ่งที่อันตรายที่สุดนามธรรมสูงสุด ความว่างเปล่า ที่ให้กำเนิดทุกสิ่งและเป็นจุดจบของทุกๆสิ่งและเซโก้รู้ดีกว่าใครๆในเรื่องนี้เป็นที่สุดเพราะ

ความว่างเปล่านั้น

ไม่มีสงคราม

ไม่มีสันติภาพ

ไม่มีความหิวโหย

ไม่มีความอิ่มหนำสำราญ

ไม่มีเพื่อน

ไม่มีศัตรู

ไม่มีการแข่งขัน

ไม่มีการแย่งแยก

ไม่มีการทะเลาะเบาะเเว้ง

ไม่มีการเกิด

ไม่มีความตาย

ไม่มีความรัก

ไม่มีความเกลียดชัง

ไม่มีความแค้น

ไม่มีความเมตตา

ไม่มีความแข็งแกร่ง

ไม่มีความอ่อนแอ

ไม่มีการแบ่งแยก

ไม่มีการรวมกัน

ไม่มีชัยชนะ

ไม่มีความพ่ายแพ้

ไม่มีตัวตน

ไม่มีความโหยหา

ไม่มีการจากลา

ไม่มีความหวัง

ไม่มีความสิ้นหวัง

เพราะมันไม่มีอะไรทั้งอตีด ปัจุบัน อนาคตหรือแม้แต่สิ่งใดๆทั้งสิ้นต่อหน้าของนามธรรมอันยิ่งใหญ่นี้ทุกสรรพสิ่งก็คือความว่างเปล่าเท่านั้น เซโก้ได้แต่คำรามลั่นแต่ทว่ามันไม่สามารถทำได้อีกแล้วเพราะตัวมันเองนั้นกำลังจะค่อยๆกลายเป็นส่วนนึงของนามธรรมที่ร้ายกาจและไม่มีอะไรจะมาหยุดยั้งนามธรรมนี้ได้อีกต่อไป

"ท้ายสุดคนที่เป็นพญามาร...ก็ตัวฉันเองงั้นหรือ....งั้นแบบนี้ดีแล้วละจะได้ไม่ต้องมีใครทรมานอีกต่อไป"เซโก้คิดในขณะที่ตัวมันกำลังจะสลายไปสู่จุดจบของทุกสรรพสิ่งนั้นก็คือความว่างเปล่านั้นเอง
maid guy สมาชิก
· #24
ชื่อตอน : หุ่นรบสุดเท่หกับชายชาติทหาร
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ทหาร/แชมเบอร์
ที่มา : cross over

ทหารนายหนึ่งที่กำลังขับรถER-6Nอยู่กลางถนน เขานั้นทำหน้าเซ็งเพราะโดนสั่งไห้ไปจองโรงแรมสำหรับจัดเลี้ยง เพราะเขานั้นมีความคล่องตัวสูงโดยเฉพาะเมื่อขับรถสุดรัก

"อืม ชักอยากได้อะไรที่เร็วกว่านี้เพื่อทำงานได้เร็วๆแล้วสิ"เขาบ่นออกมา จากนั้นเขาจึงมองไปยังท้องฟ้า เขาเห็นมวลอากาศที่บิดเบี้ยวไปมาและเห็นตัวละครจากการ์ตูนหลายตัวร่วงมาจากฟากฟ้า

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย หวังว่าคงไม่มีหุ่นยนต์ร่วงลงมานะ"

ไม่ทันขาดคำ หุ่นยนต์สีดำได้ร่วงลงมายังฟากฟ้า เขานั้นแทบเบรกไม่ทันเพราะตกใจที่มันร่วงลงมาแบบนี้

รูปภาพ

"นี่มันอะไรกันเนี่ย"

หุ่นยนต์ตัวนั้นได้เดินย่างก้าวเข้าหา เขาได้แต่งงงวยจนกระทั่ง......

"ได้โปรด.....อย่า........กลัว"
"พูดได้ด้วย"
"เรา...มา....อย่าง....สันติ"
"นายมาเพื่อสันติหรือ เพื่ออะไร"
"เรา....คือ...เชมเบอร์......"มันตอบ"จักรกล........ต่อต้าน......ฮีเดียส..และ.......เกิด....เหตุการณ์........ผิด......ปกติ........เกี่ยวกับ....มิติ"มันพูดต่อพร้อมเดินมาหา และมันเริมพูดเก่งขึ้น"ข้า.....มายังที่นี่.....เพราะมิติบิดเบี้ยว.....และเพราะเหตุนี้.....สิบโทเรด.....จึงหายไป......เราต้องการผู้ใช้.....คนใหม่"
"แล้วทำไมต้องเป็นฉัน"
"เพราะคุณมีคุณสมบัติ.....การตอบสนองที่เข้ากันได้...เราจึงขอท่านช่วย"
"งั้นหรือ"ทหารพูด"นึกออกแล้ว นายคือหุ่นที่น้องฉันให้ดูเมื่อก่อนนิ"
"ถูกแล้วพี่"ครูนั้นได้แหวกออกมาจากมิติ"หุ่นตัวนี้เจ๋งมากเลยพี่ หากได้ขับละก็ พี่จะเก่งเทพไปเลย"
"นายโผล่มาจากไหนไอ้อ้วน"ทหารเรียกครู"ว่าแต่ไอ้มิตินี้มัน"
"มิติของยูคาริไงพี่ ตอนนี้โลกการ์ตูนได้เข้ามายังโลกเราแล้ว"
"งั้นหรือ แล้วเจ้านี้เก่งไหม"
"เรา.....โคตร.....เก่ง"
"งั้นก็ดี"ทหารกล่าว"ฉันเลือกนายก็ได้
........................................................................
แต่ครึ่งปีผ่านไป เชมเบอร์ก็ได้เพียงขนของเพราะว่าต้องประหยัดพลังงานสำรองเอาไว้

"จะเอาของพวกนี้ไปไว้ไหนดีครับ ทหาร"เขาถามทหาร
"เตรียมไว้ตรงนั้นแหละ"เขาสั่งให้เชมเบอร์ขนเวทีไว้ที่ลานกว้าง
"ผมไม่เห็นด้วยกับการกระทำของท่านที่ยังไม่ออกรบเลย"
"เอาน่า หากโจมตีไปแล้วเราจะเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกมันจะคุ้มไหม"
"ไม่มีข้อบกพร่องกับตรรกะของท่าน"
zeya สมาชิก
· #25
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : ข้าพเจ้านั้นมีชื่อว่ามีมิวเจ้าค่ะ
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เซยะ/นิว มีมิว/บราโก้
ที่มา : โรลCrossover

กรุงเทพยามเช้าที่ร้านซักรีดของสองแม่ลูกเซยะและนิวก็สงบสุขดีจนกระทั่ง

"เจ้าพี่เจ้าค่ะ.....ข้าพเจ้ายินดีเหลือเกินที่ได้พบกับเจ้าพี่อีก"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นเซยะหันไปมองก็ถึงกับต้องตกใจเมื่อจู่ๆเธอถูกหญิงสาวตรงหน้าพุ่งเข้ามากอดจนเธอเเทบเสียการทรงตัวนิวนั้นหันไปมองบราโก้ที่กำลังกุมขมับกับสิ่งที่คนที่คู่กับตัวเองกำลังทำอยู่

"เจ้าพี่เจ้าค่ะ....เหตุใดเจ้าพี่มิได้บอกข้าพเจ้าเลยว่าเจ้าพี่ได้ย้ายที่อยู่ตัวข้าพเจ้าน่ะคิดถึงเจ้าพี่เหลือเกินนะเจ้าค่ะเจ้าพี่"หญิงสาวตรงหน้ายังคงพูดต่อไม่หยุดนิวนั้นมองแม่ตัวเองแกะมือปลาหมึกของหญิงสาวตรงหน้าออกด้วยสายตาสงสัย

"เมื่อไหร่แกจะเลิกลิเกซะทีเหอะ....มีมิว...แล้วนั้นบราโก้ใช่มั้ย"เซยะถามมีมิวพยักหน้ารับ

"ใช่แล้วละเจ้าค่ะเจ้าพี่....บราโก้นั้นเป็นคู่หูของข้าพเจ้า....ข้าพเจ้าเองก็มิได้อยากจะเชื่อเลยเจ้าค่ะเจ้าพี่"มีมิวพูดเซยะมองบราโก้ด้วยสายตากึ่งสงสาร

"เอ่อ....นี่ลูกชายเจ๊เอง...หนูนิว"เซยะพูดมีมิวกับบราโก้นั้นมองมายังนิว

"ข้าพเจ้าชื่อมีมิวยินดีอย่างยิ่งที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ"มีมิวพูดนิวนั้นแปลกใจกับวิธีการพูดของหญิงสาวตรงหน้าแล้วพยายามนึกถึงเรื่องที่เซยะเล่าให้ฟัง

"...ครับแม่เคยเล่าให้ผมฟังถึงคุณอยู่บ่อยๆน่ะ...แต่คุณกับครอบครัวอยู่ที่เนเธอร์แลนด์นี่แล้วทำไม...."นิวถามไม่ทันจบ

"มิวอยากกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดแล้วก็กลับมาเยี่ยมคนที่รับคนบ๊องส์ๆอย่างมีมิวเป็นน้องน่ะ...มันก็แค่นั้น"บราโก้ตอบแทนเพราะถ้าให้มีมิวตอบคงเป็นอะไรที่ยาวและเข้าใจยากแน่ๆ

"บราโก้ทำไมใจร้ายกับข้าพเจ้าเยี่ยงนี้ละเจ้าค่ะ....ข้าพเจ้าไม่ได้เป็นเช่นที่บราโก้กล่าวหานะเจ้าค่ะ"มีมิวเริ่มโวยวายเซยะจึงต้องรีบเข้าไปห้าม

"เอาน่าๆ...ใหนๆก็มาแล้วมาเข้ามานั่งในบ้านกก็มา"เซยะพูดก่อนจะพยักหน้าให้นิวพาแขกเ้ข้ามานั่งในบ้านแล้วหลังจากนั้นทั้งสี่ก็พูดคุยกันเรื่องต่างๆจนค่ำ

"ข้าพเจ้าต้องกลับโรงแรมแล้วนะเจ้าค่ะพรุ่งนี้..."มีมิวพูดไม่ทันจบ

"พวกเรายังมีที่ๆต้องไปอีกหลายที่น่ะ...ขอโทษละกันที่มารบกวน"บราโก้แย่งพูดมีมิวทำหน้าไม่พอใจแล้วทั้งคู่ก็เดินจากไป

"เป็นคนแปลกดีนะครับคุณมีมิวนี่น่ะแม่..."นิวพูดเซยะยิ้มบางๆ

"ยัยมีมิวจะพูดแบบนี้กับคนที่สนิทๆเท่านั้นละ....คนไม่รู้จักน่ะมีมิวไม่มีทางพูดแบบที่ลูกเห็นหรอก"เซยะพูดนิวมองหน้าเซยะแบบงงๆ

"เอ๋....."นิวร้องออกมาอย่างสงสัยเซยะยิ้มออกมาบางๆ

"คนเราน่ะำไม่มีใครสมบูรณ์แบบมาแต่เกิดหรอกนะนิว...อยู่ที่ว่าเราจะรับส่วนที่เป็นตัวตนที่แท้จริงของเขาได้แค่ใหน.....สำหรับมีมิวแล้ว.....เธอจะพูดแบบนั้นเป็นสิ่งที่เธอสบายใจที่สุด....แต่นั้นละที่ทำให้มีมิวเป็นมีมิว...แม้บางทีแม่คุยแล้วแม่จะปวดหัวก็เหอะ"เซยะพูดนิวนั้นนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรแลวทั้งคู่ก็ช่วยกันปิดร้านเพื่อพักผ่อน
maid guy สมาชิก
· #26
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : ดวงดีหรือดวงร้าย
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : นักศึกษา/โคงาราชิ(Maid guyตัวจริง)
ที่มา :cross over

นักศึกษาที่ตอนนี้เหมือนจะอกหักจากแฟน เธอนั้นเริ่มร้องไห้ทันที

"ทำไมน้า เราถึงได้เจอผู้ชายเฮงซวยแบบนี้หนอ ก็แค่ชายหล่อๆที่เอาใจเรายอมช่วยเหลือเราไม่มีเลยหรือไงกัน"
"มีสิ"มิทันไรร่างหนึ่งร่วงลงมาที่พื้น ร่างนั้นเป็นร่างชายชาตรีที่สวมหน้ากากคล้ายกับเหยี่ยวที่ปิดบังหน้าผากและผมที่ยาวสยาย กล้ามเป็นมัดๆนั้นมีมหาศาลแต่การแต่งตัวกลับใส่ชุดเมดที่แขนกุดและสวมกางเกงใว้ข้างในด้วย

"นายเป็นใครกันเนี่ย"
"ข้าคือโคงาราชิหรือเมดกายข้าผู้นี้จะเป็นคนดูแลเจ้าเอง"

ครึ่งปีต่อมา นักศึกษาที่กำลังหลับสนิทได้ยินเสียงนกร้องจนตื่นขึ้นมาทันที

"เหมือนจะเป็นเช้าที่สงบสุข กรี๊ดดดดดดดดดดด"เธอกรีดร้องแน่นอนเพราะในห้องนั้นเต็มไปด้วยนกกนะจอกเต็มห้อง
"ตื่นแล้วหรือนายหญิงขี้เซา"
"ดีกะผีน่ะสิ"เธอเอาไม้เบสบอลฟาดใส่ทันที
zeya สมาชิก
· #27
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : นายเหนือหัว
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เบลด/??????
ที่มา : โรลFight Board/โรลMyth Board

ทุกอย่างจบสิ้นสลายลงและการเริ่มต้นใหม่ก็เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า วัฎจักรที่หมุนเวียนไม่มีที่สิ้นสุดของการเกิดใหม่และการสิ้นสุด เธอได้แต่มองมันด้วยสายตาที่ผ่านกาลเวลามานานแสนนานผู้อยู่เหนือนามธรรมผู้มีเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีฟ้าอมม่วงที่ไม่อาจคาดเดาไม่ออกคนที่เคยพบกับเธอต่างบอกกันว่าเธอนั้นเป็นเสมือนมหาจักรวาลที่คาดเดาได้

"นายเหนือหัว"เบลดมือขวาคนสนิทนั้นมองผู้อยู่เหนือนามธรรมในร่างหญิงสาวกำลังนั่งนั่งอยู่บนโซฟายาวบนตักมีสิ่งมีซีวิตขนฟูสีชมพูอ่่อนหน้าตาคล้ายกระต่ายมีปีกสีขาวและเธอกำลังเกาหัวมันอยู่สายตามองไปยังสิ่งที่คล้ายจอโรงหนังแต่มีภาพหลายภาพฉายอยู่

"หืม....เรื่องนั้นสินะ....อืม....เอาไว้ก่อนแล้วกัน"นายเหนือหัวพดขึ้นเบลดได้แต่นิ่งเงียบเพราะรู้ดีว่าถ้าผู้เป็นนายตนพูดแบบนั้นเขาก็ไม่อาจจะขัดได้

"ฉันไม่เข้าใจเจ้าเพื่อนบ้าพวกนั้นจริงๆ....จักรวาลทั้งหลายต่างมีเรื่องสนุกๆรออยู่แท้ๆ....ทำไมต้องนอนยาวแบบนั้นด้วย...น่าเบื่อตายซัก"นายเหนอหัวพูดเบลดแค่เพียงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร

"เฮ้อ....ให้ตายสิเจ้าพวกนั้น....น่าเบื่อเนาะปั๊บป๊า"นายเหนือหัวพูดกับสัตว์ที่เจ้าตัวกำลังลูบหัวเล่นอยู่ซึ่งมันก็ครางตอบมาเบาๆ

"นั้นสินะ.....แกยังเห็นด้วยเลย...ทำแบบนั้นน่ะมันน่าเบื่อ"เธอมองไปยังจอภาพโดยมีเบลดยืนรอรับคำสั่งอยู่เงียบๆ
ray ผ สมาชิก
· #28
ชื่อตอน : First Contact : Meeting under the sunlight - Part 2
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : นิตยา, โจเซฟ(priest)และอื่นๆ
ที่มา : โรลCrossover Board

"...ตกลงว่านั่นคือเรื่องทั้งหมดที่แกเจอมาก่อนจะลากสังขารตัวเองมาที่นี่ และเพราะบรรดาตัวละครที่เธอว่ามาไม่รู้ว่าจะทำอะไรก็เลยเชิญกันมาทั้งหมดมาสุมหัวกันที่ร้านคอมร้านนี้เนี่ยนะ?"นายกริช ไอ้แว่นเพื่อนซี้ขาประจำร้านอินเทอร์เน็ตอยู่ปีเดียวกันกับนิตยาพูดขึ้น
"ดูแกจะไม่ค่อยตกใจเลยนะ"
"เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะพาพวกนี้ไปที่ไหนเหมือนกันน่ะสิ"กริชว่าพลางชี้ไปข้างหลัง"แถมประหลาดกว่าแกอีกต่างหาก"เมื่อนิตยาและคนอื่นหันไปมองก็พบกับเด็กแฝดสามสวมชุดสีส้มกำลังคุยกันอย่างออกรสโดยสองคนในนั้นมีท่าทางดีใจมากแต่อีกคนนั้นออกนิ่งๆมากกว่าอีกสองคนที่เหลือและพกดาบไว้ที่ข้างหลังอีกด้วย
"...นั่นนารูโตะใช่ไหม แต่เดี๋ยวสิ? สามคนเลยเหรอ?"นิตยาถามออกมา
"ตอนฉันเจอคนแรกก็ยังมืดแปดด้านเหมือนกันนั่นแหละว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากพอจะได้คำตอบคร่าวๆอีกสองคนก็โผล่ออกมาเพิ่มความงุนงงเข้าไปอีก"กริชถอนหายใจอีกครั้งแล้วอธิบายต่อ
"หลังจากอธิบายให้ทั้งสามคนนั้นเข้าใจสถาณการณ์ว่าพวกเขาเป็นไครและเป็นอะไรในโลกใบนี้แล้วฉันก็เลยถามข้อมูลที่พอจะมีประโยชน์กับทางนี้ รู้ไหมว่าฉันได้อะไรกลับมา?"กริชเว้นช่วงให้คนอื่นเรียบเรียงข้อมูลเล็กน้อย
"ดูเหมือนว่าทั้งสามคนนี้จะมีประวัติแตกต่างกันไปด้วยน่ะ"นิตยาและเมย์อึ้งไปเล็กน้อย
"....เฮ้ยๆๆ บ้าแล้ว มันเป็นไปได้ด้วยเรอะ"
"ไม่หรอก หลังจากที่ฉันเห็นการปรากฏตัวของตัวละครพวกนี้แล้วฉันเองยิ่งมั่นใจเลยล่ะ ถ้าการมีตัวตนของพวกเขาที่นี่เป็นการยืนยันถึงโลกคู่ขนานของเราแล้ว การที่พวกเขาจะมีโลกคู่ขนานของพวกเขาเองก็ไม่น่าจะแปลกใจซักเท่าไหร่หรอก"เขาพูดจบก็หันไปเรียกนารูโตะทั้งสามคน
"เฮ้ พวกนาย...และเธอช่วยมาทางนี้หน่อยสิ"
"เธอ?"นิตยาพูดขึ้นอย่างสงสัย
"แล้วเธอจะเข้าใจว่าฉันต้องปวดหัวแค่ไหน"กริชพูดทิ้งท้ายไว้แล้วค่อยๆแนะนำตัวทีละคน
"คนแรกนี่คือนารูโตะแบบฉบับcanonที่พวกเรารู้จักกันดี"เขาชี้ไปที่คนแรก
"ที่นี่มีราเม็งขายบ้างไหมttebayo?"นารูโตะคนแรกถาม
"ส่วนคนที่เงียบๆนั่นคงไม่ต้องบอกนะว่ามาจากโลกคู่ขนาน เขาใช้ดาบได้ดีทีเดียวจากที่เขาเล่ามา"
"...ไอ้เครื่องจักรรอบๆนี่เสียงดังเป็นบ้าเลย"นารูโตะคนที่สองว่าพลางเอามืออุดหู
"ส่วนคนที่สาม....นอกจากที่ว่าผมจะยาวกว่าคนแรกเล็กน้อยแล้วก็แทบไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย แต่ฉันบอกว่า"แทบ"นะ เพราะคนที่สามนี่น่ะ.....เป็นผู้หญิง"เขาว่าพลางเอามือนวดขมับเล็กน้อย
"นายเป็นคนแรกเลยนะเนี่ยที่มองออกว่าฉันเป็นผู้หญิงได้เร็วขนาดนี้"นารูโตะคนที่สามพูดกับคนที่สอง
"หืม? เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ"คนที่สามพูดพลางค่อยๆคลายมือออกช้าๆ
"ฉันต้องเสียเวลาแยกคนที่หนึ่งกับคนที่สามแทบตายจนคนที่สองพูดออกมานี่แหละว่าคนที่สามเป็นผู้หญิง"จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เลิกกุมขมับ
"แล้วทำไมเธอต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ?"นิตยาถาม
"ตอนฉันยังเด็กๆฉันทำหมากฝรั่งติดผม ก็เลยพยายามตัดผมเพื่อเอาออกแต่ตัดไปตัดมามันก็กลายเป็นทรงนี้ล่ะ"คนที่สองตอบพลางยิ้มให้กับนิตยา
"แล้วไม่ไว้ให้มันยาวกลับมาเลยเหรอ?"
"ทีแรกก็คิดอย่างนั้นแหละ แต่พอปู่โฮคาเงะพูดว่าฉันหน้าตาเหมือนผู้ชายมากในทรงนี้ ฉันก็เลยคิดแผนการที่ทั้งหมู่บ้านจะต้องตะลึงขึ้นมาเลยไงล่ะ"
"ขอเดานะ นี่เธอทำตัวเป็นผู้ชายมาตั้งแต่ตอนนั้นเลยงั้นเรอะ?"
"ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ทั้งหมู่บ้านก็ยังไม่รู้เลยล่ะttebane"เธอพูด
"เตบาโยะ? เตบาเนะ?"นิตยาพูดขึ้นอย่างสงสัย
"ประโยคลงท้ายที่นารูโตะเวอร์ชั่นญี่ปุ่นชอบใช้น่ะ ทีมพาก์ยไทยเราไม่สามารถถึงขั้นใช้คำนั้นในภาษาเราได้หรอก"
"แต่พวกเขาเองก็พูดอยู่นี่?"
"อย่ามาถามฉัน ถามไอ้คนแต่งนู่น"
"คนแต่ง? นี่นายพูดถึงอะไรกัน?"แต่ก่อนที่บทสนธนาจะไปต่อได้นั้นเองก็มีป้ายขนาดใหญ่ตกลงมาบริเวณหน้าร้านอินเทอร์เน็ต
"...ไอ้คนแต่งมันมุกตันรึไงวะ?"กริชพูดขึ้นเมื่ออกมาดูสภาพนอกร้าน
"นี่นายพูดถึงคนแต่งอีกแล้วนะ อย่าบอกนะว่าพวกเราเองก็เป็นโล-"แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงประกาศภาษาอังกฤษดังออกมา
"the robot are here, protect the mann co."
"mann co.?"กริชพูดขึ้นพลางมองไปที่ป้ายที่ตอนนี้ไปพิงอยู่กับร้านอินเทอร์เน็ตเจ้าประจำของเขา
"....เฮ้ย"คราวนี้เขาหน้าซีดเผือด เมื่อเขาหันไปมองที่พื้นเขาก็พบตัวส่งสัญญาญของอะไรซักอย่างกระจายทั่วบริเวณ
"เฮ้ยๆๆๆ!!!"คราวนี้เขาร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด
"อะไรวะไอ้บ้า ทำหน้าอย่างกับร้านโดนทิ้งระเบิดใส่อย่างงั้นล่ะ"
"ร้านจะโดนทิ้งระเบิดใส่แน่ๆล่ะ!! ก็ไอ้ป้ายบ้านั่นมันมาพาดอยู่หน้าร้านนั่นไง!!!"เมย์หันไปมองอย่างเสียไม่ได้

"MANN CO.
We Sell Product And Gets In Fights"


".....เ*ย"เธอพูดออกมาได้แค่นั้นก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงเหล็กกระแทกพื้นค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ

Part 2 End


ตอนต่อไป

First Contact : Meeting In The Crossfire

"ไอ้หุ่นกระป๋องพวกนี้มันจะมากันเยอะไปแล้วโว้ย!!!"
"kage bunshin no jutsu!!!"
"Double your gun, double the fun"
"it\'s time to kick ass and chew bubble gum"
"capture it was easy, holding it will be hard"
"drive me closer, I want to hit them with my fist!"
NAX99 สมาชิก
· #29
ชื่อตอน : The Sun of Alive DM : Normal Day Normal Date….maybe? – Part2
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : มาเรีย เจเนสซี่ / วาเจส / ฮาเดล คุโรคาเงะ / อีน็อฟ แวนโซ / คราโรส วอร์ซ็อฟซิกี้
ที่มา : โรล Might Board / Original

“ว้าว! มองเห็นศาลจากตรงนี้ด้วยแฮะ”วาเจสกล่าวขณะส่องกล้อง ที่นี่คือหอFar View หอคอยที่ตั้งอยู่ใจกลางของเมือง เป็นชุดชมวิวอย่างดีแห่งหนึ่งของตัวเมืองหลวง ทุกคนสามารถเห็นสถานที่ต่างๆของเมืองหรือไกลออกไปจากเมืองได้จากตรงนี้ อีกข้อคือลมและอากาศบนนี้นั้นเย็นสบายมาก จนไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องปรับอากาศ
“อืมดีนะ ที่เธอตื่นเต้นกับมัน แต่ทำไมต้องมองศาลด้วยล่ะ ที่นั้นเกือบจะฆ่าเธอเลยนะ มองอย่างอื่นที่มันสบายตาเถอะ”มาเรียซึ่งอยู่ข้างๆว่า
“แต่ที่ฉันรอดมาได้ก็เพราะพวกคุณอินเชสแล้วก็พวกเธอค้านศาลกันจนชนะได้ไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่มีพวกเธอ ฉันคงไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอก”วาเจสผละออกจากล้องและหันมายิ้มให้มาเรีย “ขอบคุณมากๆเลยนะ ตอนนั้น”
“วาเจส…..”
ขณะเดียวกันด้านล่างของตัวหอคอย สามหนุ่มซึ่งตามสโตกกิ้งสองสาวอยู่นั้น คราโรสกำลังโวยวายอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าหอคอย
“แม่งเอ่ย!! ทำไมพวกนายไม่หัดพกตังค์มากันเยอะๆฟ่ะ! มีกัน3คนแต่ตังค์จ่ายขึ้นไปบนหอคอย คนเดียวยังไม่พอเลย!!”
“ก็ความตั้งใจของพวกเราเดิมทีแค่มาพูดคุย กินกาแฟเล่นเองนี่ จะพกเงินมาทำไมเยอะแยะ”แวนโซว่า
“Fuuuuuuuuu…. แบบนี้ถ้าเกิดมีอีเว็นส์สะดุดหกล้ม! แล้วทั้งคู่หล่นไปทับ!! หรืออีเว็นส์ที่ทั้งคู่มองกล้องด้วยกัน! ตูก็อดหมดเซ่!!”
“เพ้อเจ้อนา…”คุโรคาเงะว่า

“นี่…..บ้านของกราเซียอยู่ไหนงั้นเหรอ?”วาเจสถามขึ้น ขณะยังส่องกล้องอยู่
“บ้านกราเซียไม่ได้อยู่ในตัวเมืองนะ ห่างจากที่นี่ไปไกลพอควรล่ะ จะรู้ไปทำไมล่ะนั้น?”
“เปล่า ฉันก็แค่อยากรู้ว่าบ้านของแต่ละคนอยู่ตรงไหนกันบ้างนะ ได้ยินว่ามีแต่กราเซียที่มีบ้านในเมืองหลวง นอกนั้นมาจากต่างทวีป”
“อืม….งั้นเหรอ แต่ปกติพวกเราถ้าไม่พักในหอทหารก็เช่าอพารท์เม็นส์กัน แต่ส่วนใหญ่เลือกอันหลังเพราะกฎระเบียบมันน้อยกว่านะ”
“อ๋อ”
“ก็อย่างตรงโน้นเป็นอพาร์เม้นส์ของดาเนส ตรงนั้นเป็นห้องเช่าของคราโรส ส่วนตรงนี้คือตึกแถวของกีโอ”มาเรียว่าพลางชี้นิ้วประกอบ
“เอ่อ เธอชี้ๆไป แล้วแบบนี้ฉันจะเห็นเหรอ?”
“โอ้ย มานี่เลยม่ะ”มาเรียว่าก่อนจะให้วาเจสเขยิบไปเล็กน้อย ก่อนเธอจะส่องกล้องโดยส่องแค่ด้านเดียว”ตรงนี่นะ ไอ้ตรงตึกที่ดูหรูๆนะข้างๆมีอพาร์เม้นส์ที่ดูจืดๆใช่มั้ยนั้นแหละ ดาเนสอยู่นั้น ส่วนตรงนั้นตรงอาคารบ้านเรือนที่ดูแออัดๆนั้น คราโรสเช่าอยู่ตรงนั้น แล้วก็….”มาเรียหันหน้ากลับมาหาวาเจส และเธอก็เพิ่งรู้ว่าหน้าเธออยู่ใกล้กับหน้าวาเจสมาก เมื่อเห็นดังนั้นเธอก็หน้าแดงทันที ส่วนวาเจส….
“มีอะไรเหรอ?”วาเจสถามอย่างงงๆ แต่สถานการณ์แบบนั้นก็ถูกขัดซะก่อน ด้วยคำพูดของคนๆหนึ่ง
“หอคอยสูงๆแบบนี้มีหวังมีพวกฆ่าตัวตาย หรือเด็กพลัดตกร่วงลงไป หรือไม่ก็พวกคนซุ่มยิง กับคนคอยวางระเบิดอยู่ก็ได้แฮะ ไม่ดีเลย ไม่ดี”คนที่มองโลกแง่ร้ายแบบนี้มีเพียงอยู่คนเดียว ทั้งสองคนชะงักกับการกระทำ ณ จุดๆนั้น และหันไปมองคนที่ส่องกล้องอยู่ข้างๆ แล้วก็เห็นคาเนซึมิซึ่งอยู่ในชุดประจำตัวของเธอคือสวมสีขาวทั้งชุดเหมือนไปไว้ทุกข์
“หรือบางทีเครื่องบินอาจตกมาชนกับตัวหอคอย หรือตัวฐานหอคอยเริ่มร้าวจนตึกถล่มก็ได้ เป็นไปได้ทั้งนั้น”คาเนซึมิยังคงพูดต่อไป
“นี่! พอเลยย่ะ! อย่ามาพูดเรื่องอะไรแบบนี้นะ”มาเรียว่า
“อ้า ไม่ดีเลย ไม่ดี เราพูดเรื่องแย่ๆจนโดนคนอื่นเขาท้วงเอาอีกแล้วเหรอนี่”
“ถึงเป็นคนใกล้ตัวก็ท้วงย่ะ!”
“หืม? อ้าว มาเรียกับวาเจสหรอกเหรอ?”คาเนซึมิผละออกมาจากการส่องกล้อง“ทำไมพวกเธอสองคนถึงมาที่นี่ล่ะ แถมการแต่งตัวก็…. อย่าบอกนะว่า….ได้กันแล้ว”เธอทำท่าเหมือนนึกอะไรออก
“ดะ ดะ ดะ ดะ ได้อะไรย่ะ!!”มาเรียหน้าแดงมาก
“เล่นเกมพระราชา แล้วบังเอิญดาเนสได้เป็นคิงส์ ก็เลยให้เลข4กับ7ออกไปเดทโดยเลข4แต่งเป็นชาย เลข7แต่งเป็นหญิง ซึ่งบังเอิญพวกเธอดันจับได้ซะงั้น”
“แล้วจะสรุปเรียบยอดเหลือแค่”ได้กัน”ไปทำไมเล่า! แล้วนี่ก็ไม่ใช่เดทหรือเกมนะย่ะ!! อย่ามโนขึ้นมาเองซิ!”
“เปล่าหรอกนะคาเนซึมิ คือมาเรียแค่พาฉันเที่ยวชมเมืองนะ เพราะฉันเองก็ไม่ได้รู้จักอะไรที่นี่มากซะด้วย แล้วเรื่องเดทนี่..…”วาเจสว่า มาเรียรีบหันหน้ามาอย่างรวดเร็ว”....มันคืออะไรเหรอ?”
“อยะ อย่ารู้เลยจะดีกว่านะ”มาเรียรีบพูดทันที

“อ่อ เหรอ แค่พาชมเมืองซินะ”คาเนซึมิว่าพลางทำหันไปส่องกล้องตามปกติ แต่ก็มีการแอบยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
“แล้วเธอมาทำอะไรล่ะนี่”มาเรียถามคาเนซึมิ
“ไม่มีอะไร ก็แค่อยากหาอะไรคลายเครียดๆทำนะ”
“มาคลายเครียด แต่มาพูดเรื่องเครียดๆ แล้วมันจะหายเครียดไหมนั้น”มาเรียกล่าวตอบ
“ฉันแค่พูดในสิ่งที่เป็นไปได้และมันมีโอกาสขึ้นเท่านั้นเอง อ่ะ จริงสิ อาจมีสัตว์ประหลาดโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินจนทำลายเมืองหรืออาจมีผู้ร้ายแฝงตัวปลอมตัวอยู่ในนี้ก็ได้แฮะ”
“……..ถ้าฉันผลักหล่อนตกหอคอยตรงนี้เลยจะว่าอะไรไหม?”มาเรียถาม เธอเริ่มหน้าถอดสี
“ไม่ว่าหรอก แต่ฉันจะลากเธอให้ตกลงไปด้วย”คาเนซึมิตอบ

ทั้งสองคนเมื่อได้ชมวิวจนพอใจแล้ว…แต่พูดให้ถูกคือมาเรียทนกับความคิดแง่ลบที่คาเนซึมิพูดพล่ามๆจนต้องขอตัวออกมาก่อน ทั้งคู่ออกมานั่งพักตรงที่นั่งพักระหว่างทาง มาเรียนั้นนั่งอยู่ ส่วนวาเจสนั้นไปซื้อน้ำให้
“เอ้อ เหนื่อยจังเลยวันนี้”มาเรียบ่น ขณะเดียวกัน 3 หนุ่มก็กำลังซุ่มมองอยู่ต่อไป
“ฉันว่า เราพอได้แล้วมั้ง ตามแบบนี้ต่อไปฉันรู้สึกไม่ดีเลย”แวนโซวว่า
“หนวกหูนา นายกลับไปหาแฟนของนายเลยไป้!”คราโรสกล่าว
“ก็โซเฟียกลับไปทำธุระที่คราวน์ฮิวแล้วนี่นา ให้ทำไงล่ะ”
“ตูไม่ต้องการคำตอบ!”
“เอ้า นี่”เสียงของวาเจสเอ่ยขึ้น พร้อมกับมีกระป๋องน้ำอัดลมแตะเข้าที่แก้มของมาเรีย ความเย็นของกระป๋องทำให้มาเรียสะดุ้งเล็กน้อย”ดูเหมือนเหนื่อย ก็เลยซื้อมาให้นะ”
“อ่ะ อืม ขอบคุณ”มาเรียกล่าวก่อนจะรับน้ำมาดื่ม วาเจสก็หยิบกระป๋องกะจะเปิดเช่นกัน
“บร๊ะ! เพราะเอ็งเลยตูเลยถ่ายไม่ทันอีเว็นส์”ยื่นกระป๋อง” “คราโรสโวยวายกับแวนโซ
“ฉันผิดเหรอ”
“เอ่อเซ่!!”
“โชคดี ถ่ายทัน”คุโรคาเงะพูดในใจ
แกร๊ก!! ฟู่!
“อ่ะ”วาเจสเปิดกระป๋องน้ำอัดลมขึ้น ไม่รู้เพราะอะไรน้ำจากขวดนั้นพุ่งออกมามากจนหกเลอะเสื้อและเปื้อนหน้าของวาเจส
“แย่ล่ะซิ มานี่มา ฉันจะเช็ดให้”มาเรียว่าก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าถือหวังจะคว้าผ้าเช็ดหน้า
“มาแล้ว! อีเว็นส์[ฉันจะเช็ดให้เอง!] จัวหวะนี้แหละ!!”คราโรสว่าพร้อมกับคว้ากล้องขึ้นมา แต่ทว่า….
“ไม่ต้องหรอก แค่นี้ก็ได้แล้ว”วาเจสกล่าวก่อนจะเอาชายแขนเสื้อมาปาดๆเช็ดๆหน้าของตนเอง”เห็นมั้ย หายแล้ว”
“อ่ะ อ่า งั้นเหรอ”มาเรียแลดูผิดหวังเล็กน้อย
“Nooooooooooooo”คราโรสโหยหวน
“รำคาญ”คุโรคาเงะว่า ก่อนจะเอามือทุบหัวของเขา

เวลาผ่านไป ทั้งสองคนแม้จะพักจนหายเหนื่อยแล้ว แต่ก็ยังนั่งต่อไป พวกเธอมองโน้นมองนี่ไปเรื่อย พลางพูดคุยตามอารมณ์ว่าคุยเรื่องอะไรกันอยู่ เวลาตอนนี้คือ 4 โมงเย็น
“หืม นั้นมันกีโอไม่ใช่เหรอ มาทำอะไรแถวนี้นะ”วาเจสว่าหลังจากเห็นกีโอใส่ชุดเหมือนพนักงานขนของ กำลังแบกตู้เสื้อผ้าขึ้นรถกระบะ
“อ่อ กีโอเขาทำงานเสริมอยู่ในบริษัทรับจ้างย้ายของนะ แถมยังทำงานในอู่ยานยนตร์ด้วยนะ”มาเรียอธิบาย
“พอเห็นกีโอทำงานขยันแบบนี้ แล้วนึกถึงแซนแลนด์แปลกๆแฮะ”วาเจสว่า
“อ่านะ….”มาเรียว่า
“งั้นเราแวะไปหาซะหน่อยไหม?”
“อืม แล้วแต่เธอล่ะกัน”ว่าแล้วทั้งสองก็ลุกจากม้านั่งแล้วเดินไปหากีโอ
“ไง กีโอทำอะไรอยู่เหรอ”วาเจสเป็นฝ่ายเข้าไปถามก่อน
“หืม? อ้าว? พวกเธอมาทำอะไรล่ะนี่?”กีโอซึ่งกำลังแบกของอยู่ว่า ก่อนจะยกลังกระดาษลังหนึ่งขึ้นไปวางบนรถ จากนั้นจึงหันมาพูดคุยกับทั้งสอง
“ก็แค่เที่ยวฃมเมืองนะ”
“อ๋อ งั้นเหรอ ส่วนฉันก็กำลังฃ่วยขนย้ายของๆบ้านนี้ไปที่อื่นนะ พอดีเจ้าของเขาย้ายไปที่บ้านชานเมืองนะ นี่ก็เสร็จไปบางส่วนแล้ว
“อ๋อ แล้วคนอื่นๆไปไหนหมดซะล่ะ? ทำไมมีแต่นายที่ยกของคนเดียวล่ะ”
“อ่อ คือเรื่องของเรื่องก็คือวันนี้ฉันดันตื่นสาย เลยมาทำงานสายนะ ฉันก็เลยโดนหัวหน้าลงโทษโดยการให้มายกของย้ายบ้าน บ้านนี้เพียงคนเดียวนะ มันไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเท่าไรหรอก แต่พูดตรงๆนะฉันอยากได้คนมาช่วยซักตนแฮะ ยกของเข้า-ออกเยอะๆแบบนี้คนเดียวมันก็งานหนักนะนี่”กีโอว่าพลางเกาหัวเล็กน้อย
“ให้ช่วยเอาไหม?”
“ห๊ะ? จะดีเรอะ รู้สึกว่าพวกเธอจะมีธุระส่วนของพวกเธออยู่ไม่ใช่เหรอ?”
“อื้อ ไม่เป็นไรหรอก เราเองก็ไม่ได้รีบได้ร้อนอะไรมากนี่ เนอะมาเรีย?”
“อืม ถ้าเธอว่าอย่างนั้น.... ตามใจเธอล่ะกัน”
“งั้นเอางี้นะ ฉันจะยกของจากข้างใน มาวางไว้ตรงนี้ เธอก็หยิบของจากตรงนี้ไปวางไว้หลังรถ โอเคนะ”
“อืม ตกลงตามนั้นเลย”
“งั้นเริ่มกันเลย!”กีโอว่าพร้อมกับทกแขนเสื้อขึ้นและเข้าไปข้างใน
“เอ่อนี่วาเจส ฉันขอตัวซักครู่หนึ่งนะ”มาเรียพูดขึ้นมา
“ทำไมเหรอ?”
“คะ คือฉันอยากเข้าห้องน้ำนะ”มาเรียว่า
“เอ๊ะ? เหรอ งั้นเธอไปเข้าก่อนก็ได้ ตรงนี้ฉันก็แค่ยกของวางเองใช่มั้ยล่ะ? ไปก่อนเถอะ”
“งั้นเดี้ยวฉันมานะ!”มาเรียว่าก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันที
“เอาล่ะ..”วาเจสว่าก่อนจะจัดเสื้อให้เข้ารูปและเริ่มต้นการยกของ

“อืม....ตรงนี้ คงไม่มีเหตุการณ์หรืออะไรพิเศษหรอกมั้ง ฉันว่าพวกเราเข้าไปช่วยกีโอกับวาเจสขนของกันหน่อยไหม?”แวนโซเสนอขึ้นมา
“จะบ้าเรอะ นายแสนดี! เข้าไปอย่างนั้นเขาก็รู้ตัวซิ”คราโรสรีบคว้าคอเสื้อของแวนโซที่จะเดินไปตรงนั้น
“บอกว่าแค่เดินผ่านมาช่วยคงไม่เป็นไรมั้ง แล้วพวกนายจะแยกตัวออกมาก็ได้นี่ บอกว่ามีธุระก็จบ”
“เอ่อ นายจะบอกอย่างนั้นก็ได้ แต่ประเด็นสำคัญที่ฉันไม่อยากเข้าไปคือ....”
“คือ?”
“ฉันยังไม่อยากโดนตุ๋ย!!”คราโรสว่า
“ได้ข่าวมาว่า ผู้ชายอ้อนแอ้นขี้โวยวายอย่างนายไม่ใช่สเป็คหมอนั้นไม่ใช่เหรอ”คุโรคาเงะว่า
“คุณตำรวจค่ะ ผู้ชายสามคนตรงนั้นแหละค่ะ เขาทำตัวลับๆล่อๆน่าสงสัยมากๆเลยล่ะค่ะ”ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งว่า พร้อมกับพานายตำรวจมาสองนายมาด้วย ซึ่งมันก็แหงล่ะการแต่งตัว พกกล้องตามสโตกกิ้งชาวบ้านในสายตาของคนอื่นๆมันก็น่าสงสัยจริงๆนั้นแหละ
“เชี่ยแหละไง!”ทั้งสามคนอุทานขึ้นมาในใจอย่างพร้อมๆกัน “เอาไงดี เราไม่ได้เอาบัตรประจำตัวมาด้วยซิ”
“อ่ะ เอ่อ พวกเราไม่ใช่บุคคลหรือใครน่าสงสัยหรอกครับ ความจริงแล้วพวกเราเป็นทหารนอกเครื่องแบบกำลังปฏิบัติในหน้าที่สะกดรอยตามผู้ร้ายครับ”
“ถ้าอย่างนั้นขอดูบัตรเจ้าหน้าที่หน่อยครับ”
“บะ บัตรเจ้าหน้าที่เหรอครับ……..เอ่อ.....”
“ไม่รอดแล้วซินะ”คุโรคาเงะกับแวนโซคิดภายในใจ
“.....คือ.........แบบว่า…..อ่ะ! โจรกำลังปล้นร้านเพชร!!”คราโรสว่าพร้อมกับชี้ไปที่ด้านหลัง ตำรวจและเจ้ผู้หญิงหันไปมอง ก็ไม่เห็นว่ามีอะไร เมื่อหันกลับมาอีกทีทั้งสามหนุ่มก็วิ่ง400เมตรหนีไปเรียบร้อย
“หยุดนะ!! นี่ตำรวจ! หยุด!!”เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายรีบวิ่งตามไปในทันที
“ไม่หยุดครับ!”คราโรสตะโกนตอบกลับ
“นายไม่ต้องตบมุกทุกสถานการณ์ก็ได้มั้ง”คุโรคาเงะว่า

“ทางนั้นโวยวายอะไรกันนะ หนวกหูกันจัง”วาเจสว่าก่อนจะยกตู้เย็นขึ้นไปวางบนรถ
“เอาล่ะ ชิ้นสุดท้ายแล้วล่ะนะ เรียบร้อยรึยังวาเจส”กีโอวึ่งอยู่ข้างในว่า ก่อนจะยกลังกระดาษออกมาจากบ้าน
“อืม เรียบร้อยแล้วล่ะ”วาเจสว่าพร้อมกับโชว์ให้เห็นสิ่งของต่างๆซึ่งเธอเอาไปวางไว้ มันไม่ได้ถูกจัดระเบียบให้เข้าล็อก หรือมัดไม่ให้ร่วงอะไรเลย เธอวางของต่างๆกองพะเนินเป็นหอคอยสิ่งของขนาดย่อมที่สูงถึงชั้นสองของบ้าน เอาของใหญ่ทับของเล้ก เอาของใหญ่ๆไปยัดๆในที่แคบ เหมือนกับตู้เสื้อผ้าที่อัดเสื้อผ้าแน่นเต็มตู้และพร้อมที่ระเบิดออกมาทันทีที่เปิดมันออก ซึ่งทำให้กีโอตะลึงพอควร และทำให้ลังกระดาษที่เขาแบกมาหล่นตุบกับพื้น
“.....เดี้ยวนะ วาเจส ทำให้เธอถึงวางตั้งเป็นหอคอยอย่างนั้นล่ะ ทำไมเธอไม่จัดวางหรือมัดอะไรเลยล่ะ”
“ห๊ะ เอ๊ะ? ต้องทำด้วยเหรอ?”
“ถ้าไม่ทำ ของอาจจะร่วงหล่นลงมาก็ได้นะ! ข้าวของอาจเสียหายแต่ที่แย่กว่านั้น มันอาจหล่นลงมาทับคนเอาก็ได้นะ”กีโอว่า ซึ่งตอนที่พูดนี่ของเขิงที่วาเจสวางก็มีท่าทีเอนๆคล้ายจะร่วงลงมาแล้ว มันเอนลงมาจะทับวาเจสได้ “เวรล่ะ หลบลงไปจากนั้นซะวาเจส!!”
“อ่ะ”
“นี่ วาเจส! เป็นยังไงบ้างล่ะ! เสร็จไปถึงไหนแล้วเหรอ….”มาเรียซึ่งกลับมาจากห้องน้ำพูดซึ่งเป็นจัวหวะเดียวกับที่ข้าวของจะหล่นลงมาทับตัววาเจส
โครมๆๆๆ!! เคร้งๆๆ!!

ตอนนี้เวลา 5 โมงครึ่ง ในที่สุดหนึ่งวันก็ผ่านพ้นไปสำหรับสองสาว พวกเธอได้กลับมาที่ม้านั่งตรงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ตรงหน้าพวกเธอคือป่าลูกไม้หย่อมขนาดเล็ก ด้านหลังเป็นน้ำพุขนาดพอควร มีพวกเด็กๆและคนหลายคนเริ่มที่จะทยอยเดินกลับบ้านกัน มีบางส่วนที่ยังคงวิ่งเล่นอยู่แถวนั้นอยู่บ้าง เสียงนกเสียงกาเริ่มกลับเข้ารัง พระอาทิตย์ก็ใกล้ที่จะลับขอบฟ้า แสงแดดสีแดงส้มได้สาดส่องลงมาหาพวกเธอ ซึ่งมาเรียกำลังทำแผลให้วาเจสอยู่
“วันนี้ต้องขอบคุณเธอมากเลยนะ ที่พาเราชมเมืองนะ”วาเจสพูด
“ช่วยพูดอะไรที่เข้ากับสถานการณ์หน่อยได้มั้ย นี่เธอเพิ่งโดนของทับลงมาหมาดๆเองนะ”มารียว่าก่อนจะ เอาพลาสเตอร์ติดที่แก้มของเธอ เพราะเกิดแผลถลอก
“แต่ฉันเป็นนักรบอยู่แล้ว ของแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอก”
“นี่เธอไม่เคยได้ยินคำว่าหมองูตายเพราะงู นักปีนเขาตายเพราะตกบันไดหรือยังไง! ของแบบนี้อันตรายนะยะ แล้วถ้าเธอไม่ใช่นักรบ แต่เป็นคนธรรมดา เธอจะรอดไหม?”
“ก็…..ขอโทษนะ”วาเจสพูด ขณะเดียวกันที่พุ่มไม้ในป่าหย่อมนั้นเอง

“อืม ระหว่างที่เราหนีตำรวจนี่ มันเกิดอะไรขึ้นหว่า”คราโรสถามขึ้นจากพุ่มหญ้าฝั่งตรงข้ามของทั้งคู่
“ถามฉัน แล้วฉันจะรู้ไหม?”คุโรคาเงะพูด
“ไม่รู้นะ แต่ฉันว่าเหมือนเราจะเข้าช่วงฉากสุดท้ายแล้วแฮะ”แวนโซพูด
“ถ้าก่อนหน้านั้นล่ะก็ พอดีของมันหล่นทับวาเจสนะ แต่เธอก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรเท่าไร แถมข้าวของก็ไม่ได้เสียหายอะไรมากด้วย”เสียงๆหนึงดังขึ้นจากข้างหลัง
“อ๋อเหรอ ขอบใจนะ.....อ้าว! เฮ้ย!”เมื่อพวกคราโรสหันไปก็เห็นอายาเนะ กราเซีย แซนแลนด์ คาเนซึมิ และกีโอกำลังนั่งซุ่มมองดู”มากันยังไงล่ะนี่!”
“อารมณ์เดียวกันกับพวกแกนั้นแหละ ก็มันลุ้นนี่หว่า อยากรู้ว่าจะไปรอดไหม วาเจสยิ่งดูบื้อๆอยู่”อายาเนะว่า
“ก็นะ คือยังไงดีล่ะ แบบว่าพอเห็นคนรักกันได้แล้วแบบว่า…ยังไงดีล่ะ”กราเซียว่า พร้อมกับทำท่ามือเหมือนจะทำท่าประกอบ
“อาการอารมณ์อย่างหนึ่งที่เรียกว่าฟินซินะ ก็หวังว่านิสัยซื่อๆของวาเจสคงไม่ทำมันพัง หรือไม่ก็มีอะไรแปลกๆมาขัดก็ล่ะกัน”คาเนซึมิว่า
“เธอไม่ใช่เหรอตัวขัดอารมณ์ของแท้”คราโรสว่า
“แต่ดีนะ ที่ดาเนสไม่อยู่ ถ้าอยู่….”
[ดีล่ะ ฉันขอประกาศ!! ฉันจะทำให้สองคนนี้เลิฟๆกันให้ได้เลย!]
“…ต้องพูดประมาณนี้แน่ๆ และก็จะให้เราสร้างอีเว็นส์บ้าๆชัวๆ”ทุกคนพยักหน้ากับความเห็นของกีโอ
“ว่าแต่ตอนเธอเห็นวาเจสวางของเธอไม่เข้าไปช่วยเหรอ”แวนโซถาม
“พวกฉันมาเห็นมาเจอตอนของมันหล่นทับเจ้าตัวพอดีนะ”กราเซียว่า
“ส่วนฉันก็อยู่ข้างในเลยไม่รู้นะ ใครจะไปรู้ล่ะว่า คุณเธอจะบื้อขนาดนั้น”กีโอพูด
“แต่ว่าก็ว่าเถอะ....อันที่จริง ฉันยังไม่ถังแตกหรอกนะ….แค่อยากให้พวกนั้นเกิดอีเว็นส์ก็เท่านั้นเอง”แซนแลนด์ว่า ทุกคนมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ
“เหรอ”ทุกคนพูดพร้อมกัน ก่อนหันหน้ากลับไปมองสองสาวกันต่อไป
“หง่ะ!”แซนแลนด์ถึงกับช็อคเลยทีเดียว

“อ่า ก็ต้องขอโทษแล้วก็ขอบคุณในหลายๆเรื่องมากเลยนะ ที่เธอพาฉันไปชมเมืองในวันนี้นะ แล้วก็ขอโทษที่ก่อเรื่องเอาไว้ซะเยอะล่ะ”วาเจสว่าก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วมองไปรอบๆ
“อื้ออือ ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่เห็นเธอสนุกเพลิดเพลินกับมันก็ดีแล้วล่ะ เธอสนุกไหมล่ะ วันนี้”มาเรียว่าแล้วเจ้าตัวก็ลุกขึ้นมาจากที่นั่ง
“อื้อ สนุกมากเลยล่ะ ได้เจอได้รู้ด้วยว่าเวลาแบบนี้พวกนั้นเขาทำอะไรกัน พวกเขาทุกคนนี่เป็นมิตรกับฉันดีจริงๆ”วาเจสว่าพลางมองขึ้นไปบนฟ้า
“อ่า ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ จะกลับกันเลยไหม?”
“อืม”
“อ้าาาาาาาา จบแล้วเหรอ ขอซีนหวานๆอีกซักฉากหนึ่งหน่อยซิ”อายาเนะรวมไปถึงคนอื่นๆที่ซุ่มอยู่บ่นด้วยความเสียดาย

“เคเวน เร็วๆซิลูกได้เวลาแล้วนะ”หญิงสาวผู้เป็นแม่คนหนึ่งกล่าวเรียกลูกชายของตนซึ่งกำลังเล่นอยู่กับเพื่อนๆอยู่
“ฮ่ะ!”เขาขานรับก่อนจะบอกบ้ายบายกับพวกเพื่อนๆและวิ่งไปหาแม่ของเขา แต่เผชิญตามนิสัยเด็กเขาเลยเผลอไปวิ่งชนกับมาเรียเข้า
“อ่ะ”
“อ่ะ ขอโทษนะ พี่สาว!”เด็กน้อยซึ่งเผลอวิ่งชนได้หันมาพูด แต่คงไม่ทันการเพราะการชนทำให้มาเรียเสียหลัก และทำให้เธอจะหล่นลงไปในบ่อน้ำพุ
“อ่ะ มาเรีย!”วาเจสเห็นดังนั้นก็รีบคว้ามือไปช่วย แต่ดูเหมือนจะไม่ทันการ วาเจสเลยพลอยร่วงไปด้วย
ตูม!! ซ่า!!
“อ่ะ.....”เหมือนทุกๆอย่างบริเวณรอบสองคนนั้นจะหยุดนิ่งลง มาเรียซึ่งตกลงไปในน้ำ และวาเจสก็ร่วงลงไปในน้ำพุ สถานการณ์อย่างนั้น ทำให้วาเจสบังเอิญไปคร่อมตัวของมาเรีย ทำให้สายตาและหน้าของทั้งคู่ใกล้ชิดกันเอามาก บวกกับน้ำจากน้ำพุและแสงจากพระอาทิตย์ที่ส่องประกายกับผิวน้ำ ทำให้บริเวณนั้นดูระยิบระยับ เหมือนเป็นความตั้งใจของธรรมชาติ
“โว้ว! มาแล้ว! อีเว็นส์ตกกระไดพลอยโจน!!”คราโรส และคุโรคาเงะคว้ากล้องมาเตรียมกดชัดเตอร์ภายในทันที ส่วนคนอื่นๆเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็ส่งเสียงว้ายๆเขินๆกริ้วๆตามแต่ล่ะคนออกมา

“เอ่อ พวกพี่สาวไม่เป็นไรใช่มั้ยฮะ”
“อ่ะ เอ่อ อ่ะ! ไม่เป็นไรจ๊ะ ไม่เป็นไร”ทั้งคู่ที่กำลังค้างอยู่ เมื่อเวลาผ่านไปซักพักก็เหมือนรู้สึกตัวได้จากเสียงของเด็กคนเมื่อกี้
“ขอโทษนะ! จะรีบช่วยเดี้ยวนี้แหละ”วาเจสว่าพร้อมกับผละตัวขึ้นมายืน และรีบดึงตัวของมาเรียขึ้นมาจากน้ำ แต่พลัน....“!!?”วาเจสหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เมื่อดึงมาเรียขึ้นมาจากน้ำ แต่เพราะเหตุนั้นทำให้เธอเผลอปล่อยมือที่จับตัวมาเรียไว้และทำให้มาเรียตกน้ำบ่อน้ำพุอีกรอบ
“ว้ายยยยย!! เดี้ยวเถอะ!! ปล่อยมือทำไมย่ะ” มาเรียตวาด
“กะ...ก็มองดูชุดเธอซิ”วาเจสว่าพลางเอามือขวามาปิดหน้าของตน ส่วนมือซ้ายนั้นเอามือมาชี้ๆมาเรีย
“ชุดมันทำไมน่ะ จากตรงนี้มองไม่ถนัดแฮะ”แวนโซว่า
“ชุดมันก็ต้องเปียก ก็ต้องเห็น….”
“อ่ะ”ทุกคนพูดอ่ะขึ้นมาอย่างไม่นัดหมาย
เมื่อมาเรียก้มมองดูชุดของเธอก็พบว่า เสื้อของเธอเปียกจนมองทะลุเห็นเสื้อชั้นในที่เธอใส่เอาไว้ ส่วนใส่สีและใส่ชนิดไหนนั้น ขอไม่เปิดเผย รู้เพียงว่ามันทำให้มาเรียหน้าแดงผ่าวเป็นอันมาก
“อยะ อย่ามองนะย่ะ ยัยบ้า!!”มาเรียคว้าดาบประจำตัวของเธอซึ่งเอามาจากไหนก็ไม่รู้ก่อนจะใช้สันดาบเหวี่ยงใส่วาเจส วาเจสหลบได้ แต่ดูเหมือนว่ามาเรียจะเผลอจับหลวมไปหน่อย มันเลยหลุด และเหวี่ยงไปยังทิศทางที่พวกคราโรสกำลังซุ่มอยู่
“เวรล่ะ!”
ซุ่บ!
ดาบถูกเสียบปักเขากับต้นไม้ เลยหน้าของแซนแลนด์ไปหน่อยหนึ่ง และเพราะเหตุนั้นทำให้มาเรียและวาเจสเห็นพวกเขาทันที

“นะ นี่พวกเธอมาตั้งแต่ตอนไหน!?”
“เอ่อ ก็.....ตั้งแต่เริ่มเลยล่ะมั้ง”แวนโซตอบ
“ถ้างั้น...ก็เห็นหมดแล้วซินะ”มาเรียว่าก่อนจะดึงดาบออกมาจากต้นไม้ ทุกๆคนถอยออกมาเกาะกลุ่มตรงจุดๆเดียวกัน
“มะ ไม่เห็น ไม่เห็น ไม่เห็นอะไรเลยจ้า!”ทุกๆคนส่ายหน้า ปัดๆมือและพูดปฏิเสธ แทบจะพร้อมๆกัน พลันกล้องของคราโรสก็หล่นลงมาจ่อตรงหน้ามาเรีย เธอหยิบมันขึ้นมาดู
“อ่ะ....กล้องของ....”
ฉึก!
“....ฉัน”กล้องถูกดาบตัดเป็นเสี่ยงๆ บ่งบอกถึงความโกรธและสิ่งที่จะตามมาได้เป็นอย่างดี คราโรสหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
“ตาย!!”มาเรียว่า พร้อมกับง้างดาบเตรียมฟันใส่พวกคราโรส ทุกคนเห็นดังนั้นก็ใช้สองเท้าที่ตนมี ก้าวเผ่นหนีไปในทันที มาเรียก็วิ่งตามพลางตวัดดาบไป แต่ว่ากันตามตรงพวกเขาก็แค่วิ่งวนเป็นวงกลมรอบน้ำพุเท่านั้นแหละ
“ขอโทดเน้อออออออ!!”แวนโซว่า
“เฮ้ย! แล้วพวกนายจะวิ่งตามฉันทำไม!”อายาเนะว่า
“เธอนั้นแหละ! จะมาวิ่งในเส้นทางเดียวกับฉันทำไม!”กีโอพูด
“อย่าอยู่เลย เจ้าพวกบ้า!! มานี่ฉันจะสับพวกแกเป็นชิ้นๆไปให้เป็ดกิน!!”
“เดี้ยว! ขอเวลาซัก 10 วิหน่อย แล้วก็ขอเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่เป็ดได้มั้ย?”คราโรสพูด
“หนวกหูนา!!”
“ขอโทษจ้า!! ขอโทษนะ มาเรีย! ฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครหรอก! ไม่บอกว่าเธอมาเด....”กราเซียพูด
“อะไรน่ะ!!”
“มะ ไม่มีอะไรจ๊ะ!”
ขณะเดียวกับที่วาเจสยืนมองดูเหตุการณ์เหล่านั้น พลางยิ้มออกมา

“....อืม ดูเหมือนว่าพวกนั้น จะเข้ากับเพื่อนคนใหม่ได้ดีแฮะ งั้นคงไม่ต้องห่วงแล้วล่ะนะ ว่ามั้ย โยชิทากะ”เสียงของชายหนุ่มดังมาจากหลังคาของอาคารตึกอาคารหนึ่ง เขานั่งมองดูเหล่านักสู้อย่างสบายๆอารมณ์
“…อืม ทีแรกก็เป็นห่วงอยู่ล่ะนะ แต่เท่านี้ก็อุ่นใจขึ้นเยอะเลย”
“ก็นะ นายเป็นตัวตั้งตัวตีในการยื่นอภัยโทษของตัววาเจสเลยนี่นะ จะห่วงว่าจะเข้ากันได้เปล่าก็ไม่แปลกหรอก”
“.....ฉันทำได้ก็แค่ยื่นคำร้องเท่านั้นแหละ ฉันไม่มีปากมีเสียงในนั้นหรอกนะ คงไม่เหมือนแม่นั้นหรอกที่บุกเข้าไปถึงศาลสูงสุดและพูดกับผู้พิพากษาแบบตัวๆแบบนั้น”
“อ่า พวกคนเฒ่าคนแก่พูดถึงดาเนสกันใหญ่เลยล่ะว่า “หนุ่มสาวสมัยนี้มารยาทสัมคารวะห่วยแตกสิ้นดี” ว่าแล้วก็ขำหว่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า“
“หึ....”โยชิทากะหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะยืนมองดูเหล่านักสู้ต่อไปอย่างเงียบๆ ซักพักก็มีนกพิราบตนหนึ่งพุ่งตรงมาหาโยชิทากะ ตรงขานั้นผูกเอกสารบางอย่าง เขาหยิบเอกสารตรงขานั้นมาอ่านดูอย่างพินิจพิเคราะห์
“.....รับทราบภารกิจ”โยชิทากะว่าก่อนจะดึงผ้าปิดปากขึ้นมาปิด “...ดูเหมือนฉันต้องไปก่อนนะ อินเชส”
“งานใหม่เหรอ ให้ทำอะไรล่ะ?”อินเชสถาม โยชิทากะหันหน้าตอบกลับมาสั้นๆ
“...กำจัดผู้ให้ความร่วมมือและทำลายเอกสารและโรงงานของเซซินี่”ว่าเสร็จเขาก็ใช้สายโซ่ดึงตัวเองตัดข้ามหมู่ตึกอาคารไปยังจุดมุ่งหมาย
NAX99 สมาชิก
· #30
ชื่อตอน : The Sun of Alive DM : A New Unknow Mist
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : อาซาคุนะ โยชิทากะ
ที่มา : โรล Might Board / Original

วันที่ 4 เดือนโกสฮ็อส ปี TC 2133
ทวีปเวตส์ การเด้น มหาสมุทรอันซีนแลนด์
สภาพอากาศแดดออก มีเมฆเบาบาง เวลา 12:31 นาฬิกา

“…..เกาะนั้นซินะ”เสียงของชายคนหนึ่งนามโยชิทากะกล่าวขณะล่องเรือยนต์เล็กไปยังเกาะแห่งหนึ่ง เมื่อเขาใช้กล้องส่องสังเกตตัวเกาะดู ก็พบว่าเกาะแห่งนี้ เป็นเกาะหินไม่มีต้นไม้หรือใบหญ้าขึ้นมีเพียงหินและพื้นแดงๆ มีโขดหินขรุกขระเต็มไปทั่วบริเวณหน้าผาของฝั่งตะวันตก ทางฝั้งใต้จรดตระวันออกมีหมู่ชายทะเล แต่จากการสังเกตไม่พบเงาคนหรืออะไรที่บ่งบอกว่ามีคนอยู้ คาดว่าเป็นหมู่บ้านร้าง แต่จุดเด่นจริงๆน่าจะเป็นตรงใจกลางของเกาะ มันคือโรงงานขนาดใหญ่ขนาดใหญ่ ซึ่งกำลังทำงานอยู่ มีควันมีเสียงเครื่องจักรดังออกมาจากในนั้น ทั้งๆที่ไม่มีคนอาศัยอยู่แล้ว แต่ตัวโรงงานกำลังทำงานและนั้นคือเป้าหมาย
“โรงงานนั้น ถ้าจำไม่ผิดมันเคยเป็นโรงงานขนส่งและแปรรูปสินค้ามาก่อน จนกระทั่งเกิดวิกฤตเรือขนส่งน้ำมันจมอ่าวและทำให้ปลาตายและระบบนิเวศเสียหายมาก ชาวบ้านที่อยู่ที่นั้น เมื่ออาชีพหลักอย่างการประมงหายไป ก็ทิ้งบ้านเรือนจากที่นี่ไปอาศัยที่เกาะอื่น เพราะงั้นไม่มีทางที่จะมีคนอยู่ได้หรอก”ชายหนุ่มหวนนึกถึงข้อมูลที่ได้ยินมา ก่อนจะเอาไม้พายมาพายเรือ เรือยนตร์แบบนี้เสียงเครื่องยนต์จะทำให้ศัตรูได้ยิน เขาจึงเลือกพายเรือเอาและตรงเข้าไปยังเกาะๆนั้น
เมื่อเรือได้เคลื่อนตัวมาถึงฝั่ง โยชิทากะก็ออกจากตัวเรือ และเดินบนชายหาดและเข้าไปยังบริเวณตัวหน้าผา เมื่อมาถึง
เขาตวัดโซ่ขึ้นไปยังด้านบนโขดหินทันที การปีนหน้าผาสูงของเขานั้นทำเหมือนกับเป็นเรื่องง่าย โดยการเอาโซ่ปักเข้ากับพื้นหินพร้อมกับดึงตัวของเขาเองขึ้นไปข้างบน ซักพักเขาก็ขึ้นไปถึงบนยอดแล้ว
“........นี่มันโรงพลังงานไฟฟ้าชัดๆ....”เขาว่าขณะมองตัวสถานที่ซึ่งมีขนาดใหญ่พอควร เสียงเครื่องจักรหลายๆเครื่องรวมไปถึงเสียงกระแสไฟฟ้าต่างๆดังออกมาจากที่แห่งนั้นมาแต่ไกล โยชิทากะหยิบแบบแปลนโครงสร้างตัวสถานที่แห่งนี้ซึ่งเดิมเคยเป็นโรงงานมาก่อนออกมา ซึ่งเขาได้มาจากผู้มอบหมายงานซึ่งเป็นใครนั้นไม่ทราบ เพื่อความปลอดภัยของตัวผู้ว่าจ้าง เขาเปิดดูสถานที่ พลางเดินไปยังตัวโรงงานไปพลาง อ่านแผนที่ไปพลาง
ตัวสถานที่ดูเหมือนจะถูกแบ่งเป็น 8 ส่วน มันถูกระบุโซนออกเป็น A-H แต่ล่ะที่ก็ถูกระบุหน้าที่ที่โซนๆนั้นกระทำการเช่นส่วนเก็บสินค้า ส่วนแปรรูป ส่วนจัดส่ง เป็นต้น แต่ปัจจุบันมันได้ถูกเปลี่ยนเป็นส่วนตรวจเช็คสภาพทางชีวะ ส่วนทดลอง ส่วนวิจัย รวมไปถึงส่วนห้องขังหรือโซนF ที่ๆเขาจะต้องเข้าไป เมื่อเขารู้ว่าโซนFอยุ่ตรงไหน สิ่งที่เขาจะต้องทำต่อไปคือเข้าไปข้างใน ซึ่งเขาก็เดินมาถึงตัวกำแพงซึ่งมีลวดหนามขดเอาไว้ล้อมรอบกำแพงดูแล้วน่าจะเป็นลวดไฟฟ้า ซึ่งไม่ใช่ปัญหาอะไรเท่าไร
เขาใช้โซ่ดึงตัวของเขาเข้าไปข้างในทันที ขณะลอยตัวอยู่เขาก็เห็นทหารหลายนายกำลังเดินตรวจตราอยู่ มีตู้คอนเทนเนอร์ รวมไปถึงกล่องต่างๆวางประปราย รวมไปถึงรถขนส่งที่กำลังขับเคลื่อนอยู่ เขารีบใช้โซ่ตวัดพุ่งตรงไปยังยอดเสาไฟฟ้าต้นหนึ่งซึ่งวางอยู่ตรงกลางจุดนั้นพอดี แต่มันก็สูงพอที่จะไม่มีใครมาเงยหน้ามามอง ยกเว้นถ้ามีหอคอย โชคดีที่มันไม่มี เขามองดูโดยรอบซักพัก ให้ระเอียดอีกทีเหล่าทหารหลายนายทุกคนสวมหน้ากากกันแก๊สกันทุกคน ไม่เว้นแม้แต่นักวิทยาศาตร์ แถมชุดนั้นยังมีการเคลือบสารอะไรบางอย่างทับเหมือนกันการโดนรังสี และหากเงี้ยหูตั้งใจฟังให้ดีๆโดยตัดเสียงพวกเครื่องจักรต่างๆออกไป มีเสียงของพวกสัตว์ต่างๆและเสียงคนดังโวยวายร้องขอความช่วยเหลือปนเปออกมาจากตู้คอนเทนเนอร์ด้วย
“...ที่นี่จริงๆด้วย....เซซินี่อยู่ที่นี่.....แถมนี่มันเป็นโรงงานดัดแปลงขนาดใหญ่ซะด้วย”
โยชิทากะคิดภายในใจสิ่งที่พวกเขาต้องทำต่อไปก็คือการลักลอบเข้าไปในโซนF และหาเป้าหมายให้พบ ที่นี่คือโซนC โดยเขาสังเกตได้จากตัวอาคารซึ่งมีหมายเลขกำกับในหลักร้อยเอาไว้ว่า C104 และเสื้อด้านหลังของทหารในหลักพันซึ่งดูเหมือนจะเป็นตัวเลขบ่งบอกหน่วยสังกัดรวมไปถึงโซนทำงานของตัวทหารนั้นๆคือ C8026
“...ดูเหมือนว่าโซน F จะไปทางนั้น”เขาว่าก่อนจะใช้โซ่จับตัวเพดานของตัวอาคาร อาคารหนึ่งแล้วดึงตัวไป

“เอ้ออออออออออออออ”เสียงของชายคนหนึ่งนั่งเอนพิงโซฟาชำรุดตัวหนึ่ง เขาถอนหายใจออกมาดังและยาว ภายในห้องที่ความจริงมันก็กว้าง แต่เพราะเครื่องไม้เครื่องมือเครื่องจักรต่างๆที่วางระเกะระนาดต่างๆ ไม่เป็นที่เป็นทางมันเลยดูรกและทำให้ห้องมันแคบ “เอ้อออออออออออออ”
“Quiet! เลิกถอนหายใจได้แล้วย่ะ!! หนวกหูรู้ไหม! คนเขากำลังทำงานอย่ามาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้น่ะยะ!! แล้วนี่มันก็ My home!! นายมาทำอะไรเนี่ย!! อินเชส!”หญิงสาวซึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานข้างๆว่า เธอกำลังง่วนอยู่กับตัวคอม พร้อมกับการพิมพ์ดีดที่พิมพ์เร็วมากพอควร แต่เพราะเมื่อกี้เธอเลยผละจากแป้นพิมพ์ หมุนเก้าอี้หมุนมาด่าอินเชส
“ทำงานเหรอ? ที่ฉันเห็นก็แค่เธอเปิดดูร้านเครื่องคอมเพื่อเอาสเป็คเครื่องที่ถูกและประสิทธิภาพดีที่สุดเองไม่ใช่เหรอ? ห๊ะ นางสาวยุ๊ฟฟี่”
“ถ้าเครื่องคอมไม่แรงพอแล้วเวลาจะทำนงทำงานเกิดเจ๊งกลางขันขึ้นมา ก็ชิบหายสิ แล้วอย่ามาตอกย้ำว่าฉันโสด No BoyFriendนะย่ะ!!”
“ฮ่ะฮ่า สู้ฉันก็ไม่ได้เรื่องทุกรงทุกอย่างอยู่ในสมองหมดแค่คิดแล้วเอามันออกมาใช้เท่านั้นเองงงง”อินเชสว่าพลางทำเสียงสูง
“จ้า จ้า พ่อนักปราชญ์ฉลาดปราดเปรื่องสุดแสนSmart ว่าแต่นี่นายว่างขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วคนอื่นๆล่ะ?”
“เบียตถึงแม้ว่าทวีปคราวน์ฮิวสงครามกลางเมืองจะยุติไปได้ 7 ปีแล้ว แต่เรื่องยุ่งยากต่างๆก็ยังมีอยู่ เลยกลับไปเคลียร์พร้อมกับเด็กตระกูลธันซาเดอร์ แม็คกัสก็ตามเดิม นายพลภาคที่ 3 ก็เงี้ยงานเต็มไปหมด ส่วนคาเลียก็ไปดูแลรักษาคนเจ็บจากเหตุ 12 จักรพรรดิพร้อมน้องสาวโยชิทากะนั้นแหละ ช่วงสงบสุขที่ไม่มีอะไรน่าปวดหัวแบบนี้ มันสมองกองทัพอย่างฉันก็ว่างล่ะนะ”
“แล้วโยชิทากะล่ะ?”
“โดนเรียกให้ไปทำงานสไตล์นักฆ่านินจาของเจ้าตัวนั้นแหละ ดูเหมือนว่าจะพบกับกระแสของเซซินี่เข้านะ”
“I see”
“เอ่อ นี่มาทายเล่นๆไหมว่าตอนนี้โยชิทากะกำลังทำอะไรอยู่?”อินเชสว่า
“แล้วฉันจะไปรู้ไหมเนี่ย!? อืม......ตอนนี้คงกำลังเข้าไปในท่อระบายอากาศของตัวอาคารแห่งหนึ่งอยู่ เพื่อลอบเข้าไปข้างในและสืบอะไรบางอย่างอยู่ล่ะมั้ง”
“ไม่ๆๆๆ นั้นมันเหตุก่อนหน้านั้นไปนานแล้วล่ะ ตอนนี้หมอนั้นกำลังหักคอใครซักคนอยู่ต่างหากล่ะ”

กร๊อบ!
คอของเจ้าหน้าที่ห้องนิรภัยหักภายในทันทีทั้งๆในสภาพที่นั่งมองดูกล้องวงจรปิดอยู่ และโยชิทากะก็ตรวจดูห้องเป้าหมายของเขาที่จะมาทันทีผ่านทางกล้องนิรภัย ห้องF08 เมื่อเขารู้ว่าจะไปห้องไหนต่อ เขาก็ออกไปจากห้องผ่านทางช่องระบายอากาศอีกที โดยไม่ลืมที่จะเก็บคีย์การ์ดจากศพด้วย

“เฮ้ย นายฝากดูแลเจ้าคนข้างในให้ดีๆล่ะ อย่าให้หลุดไปได้เชียวล่ะ”เสียงของทหารรายหนึ่งกล่าวกับเพื่อนร่วมงานซึ่งมาเปลี่ยนเวรกับตัวเขา
“เฮ้ยยยย วางใจได้เลยนา”คนที่มาเปลี่ยนเวรว่า ซักพักเพื่อนร่วมงานของเขาก็เดินหายไป ซึ่งภายในห้องขังนั้นมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเขาถูกเชือกมัดตรึงกับเก้าอี้ออกไปไหนไม่ได้ แต่งกายเหมือนนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง ตรงหน้าเก้าอี้มีโต๊ะซึ่งวางเอกสารอะไรบางอย่างอยู่ เขาทำหน้าแลดูท้อถอยแลเบื่อหน่ายเล็กน้อย
โครม! พลั่ก!! พลั่ก!! ตุบ!
เสียงเอะอ่ะดังขึ้นจากข้างนอก แต่ซักพักมันก็เงียบหายลง พร้อมกับมีคนเดินเข้ามาภายในห้อง โยชิทากะนั้นเอง
“อ่ะ ฮ้า ในที่สุดคนที่จะมาช่วยฉันก็มาซักที รีบๆพาฉันออกไปจาก....”
“อึก! อ๊อก!!”โซ่ของโยชิทากะพุ่งเข้าไปรัดคอเป้าหมายตรงหน้าทันที ชายตรงหน้าดิ้นทุรนทุรายจากอาการขาดอากาศหายใจ มือที่ถูกมัดอยู่นั้นไม่สามารถเอื้อมไปจับโซ่ที่รัดคอได้ เขาพยายามทำท่าวิงวอนขอชีวิต โยชิทากะไม่พูดหรือกล่าวตอบอะไร ซักพักร่างของชายตรงหน้าก็ไปนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น
“ขอโทษที เกรงว่าถ้านายมีชีวิตต่อไปจะลำบากและทรมาณเปล่าๆ จบลงตรงนี้เถอะ….”โยชิทากะกล่าวพลางคลายโซ่ เข้าไปหาศพที่ตายตาไม่ปิด ก่อนจะปิดตาลงให้ เมื่อเสร็จกิจเขาก็หันไปมองเอกสารซึ่งวางอยู่ตรงโต๊ะ เขาหยิบมันขึ้นมามองซักพัก
“…ถึงงานจะบอกว่าให้เราทำลาย ….แต่เอกสารพวกนี้อาจมีเงื่อนงำหรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับการทดลองต่อไปของเซซินี่ก็ได้ …..เก็บเอกสารพวกนี้ไปให้พวกอินเชสหรือเบียตดูจะดีกว่า”เขาว่าพลางเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ หลังจากนั้นก็ออกมาจากห้องโดยการแง้มๆประตูก่อนออกมา “ต่อไปก็....”

“มีผู้บุกรุก! มีผู้บุกรุก!! เราพบตัวบุคคลน่าสงสัยและคาดว่าเป็นอาซาคุนะ โยชิทากะที่เขต A!! ขอให้เจ้าหน้าที่ทุกหน่วยเข้าไปในยังบริเวณดังกล่าวเพื่อดำเนินการกำจัด!! และปิดทางเข้า-ออกในเขตA และในเขตพื้นที่บริเวณใกล้เคียงให้หมด!! ย้ำอีกครั้ง ขอให้เจ้าหน้าที่....”เสียงประกาศเตือนดังขึ้นจากตัวโรงงานทั่วทั้งพื้นที่ ทหารหน้ากากแก๊สเมื่อได้ยินคำประกาศนี้ก็รีบรุดเคลื่อนที่ไปยังบริเวณดังกล่าวอย่างรวดเร็วบางพวกเป็นทหารธรรมดาถือปืนตรงรุดเข้ามา บางพวกก็เป็นทหารเวทย์ถือดาบถืออาวุธต่างๆตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว บางพวกเป็นทหารช่างก็ขึ้นขี่หุ่น พกอุปกรณ์ต่างๆตรงเข้ามา เหมือนกันคือทุกหน่วยสวมหน้ากากแก๊สและชุดกันสารเคมีกันหมด
“....อืม ดูเหมือนจะไปได้สวยแฮะ”โยชิทากะพูด คนที่ประกาศฉุกเฉินเมื่อกี้คือตัวเขาที่แปลงเสียงแล้วนั้นเอง ที่นี่คือจุดกระจายเสียงหรือตรงกลางของตัวโรงงานแห่งนี้ ซึ่งโยชิทากะได้ลอบเข้ามาในห้องนี้และกำจัดยามและเจ้าหน้าที่ทุกคนซึ่งอยู่ภายในห้องนี้จนหมดแล้ว“เท่านี้เขตHซึ่งเป็นเขตตรงข้ามและไกลจากเขตAก็จะมีการป้องกันน้อยที่สุด เท่านี้ก็หนีได้สบายแล้วหล่ะ” เขาคิดภายในใจก่อนจะรีบออกจากห้องและตรงไปยังเขตHทันที
“ถึงภารกิจจะบอกให้ทำลายเลยก็เถอะ แต่กำลังทหารมากขนาดนี้คงไม่ไหว แถมยังไม่รู้ด้วยว่าเซซินี่จะเตรียมอะไรเอาไว้ให้รู้เปล่า อย่าเสี่ยงจะดีกว่า ทางที่ดีกลับไปวางแผนกันใหม่จะดีที่สุด เราเองก็รู้โครงสร้างและสถานที่แห่งนี้แล้วด้วย”เขาคิดขณะกำลังวิ่งออกมา ทางเดินนั้นโล่งกว่าที่คิด ไม่มีเสียงฝีเท้าตามหลังหรือวิ่งตรงมาหาเข้าเลย เขาจึงวิ่งออกไปได้ ซักพักเขาก็ออกมายังตรงด้านนอกของตัวบริเวณเขตH ที่นี่เป็นลานกว้างๆ มีตัวท่อส่งแก๊สหรือตู้คอนเทนเนอร์อยู่บ้าง มีราวกั้น และลานที่กว้างพอจะจอดฮอริคอปเตอร์เครื่องเล็กๆได้เครื่องหนึ่ง เมื่อโยชิทากะมองลงไปยังด้านล่ง เขาก็เห็นคลื่นทะเลกำลังซัดเข้ากับหินโสโครกดังซ่าๆ
“.....มันก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรมากมายนะ”เขาว่า ซักพักก็มีเสียงเปิดประตูอัตโนมัติของโรงงานก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา โยชิทากะรีบหันไปหาอย่างรวดเร็ว

“หืม....อะไรนี่……ตัวทดลองอันน่าสงสารงั้นรึ…..”โยชิทากะว่าพลางมองเจ้าสิ่งมีชีวิตที่ขยับที่ออกมาจากประตูโรงงานที่ถูกเปิดขึ้น ตัวของมันดูเหนียวๆหนืดคล้ายเมือก แต่ร่างกายกลับดูกำยำ ดำทมิฬ และแข็งลักษณะเหมือนเปลือกหอยแข็งๆได้เลย แต่ขณะเดียวกันจะว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็น[ชุดเกราะ]ก็เป็นไปได้ เพราะหน้าตาของมันก็เหมือนกับใส่หมวกเกราะ ไม่รู้ว่าปกปิดเพราะไม่อยากให้รู้ว่าเป็นใครหรือเพราะหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวเกินจะเห็นได้กันแน่ มันถือหอกอันแหลมคมตรงเข้ามาเข้าอย่างช้าๆ”….วิธีช่วยมีทางเดียว …..ต้องกำจัดเท่านั้น”เขากล่าวก่อนจะเอาผ้าปิดปากขึ้นมาสวม เข้าขยับตัวเล็กน้อยให้เข้ากับการต่อสู้ โดยรอท่าทีของอีกฝ่าย ว่าจะขยับเข้ามาโจมตีเมื่อไร
ทันใดนั้นมันก็เริ่มขยับพุ่งเข้ามาหาเขาทันที ด้วยความเร็วปกติที่ไม่เร็วหรือช้าเกินควร โยชิทากะไม่รอช้า จึงปาโซ่จากที่ซ่อนที่แขนทั้ง 2 ข้างโจมตีใส่ร่างของมันโดยเล็งไปที่ช่วงแขนทั้งสองข้าง แต่กลับกระเด็นกระแทกออกมา
“แข็งมาก….การโจมตีกายภาพไม่ต้องพูดถึงกันล่ะ”เขาคิดภายในใจก่อนจะตวัดโซ่อีกที คราวนี้เล็งที่บริเวณขาทั้ง 2ข้างโดยพุ่งตรงไปรัดขาของมัน ก่อนเขาจะดึงมันให้ล้มลงไป แต่มันก็แค่เสียหลักเท่านั้น เพราะมันตั้งหลักได้ทัน ซึ่งมันก็เพียงพอแล้ว เขารีบเข้าประชิดและทำการปลดอาวุธของมันด้วยการเตะมันออกมาจากมือจนกระแทกกับผนังพร้อมกับปาโครงเหล็กไปตรึงอาวุธของมันอีกด้วย เมื่อไม่มีอาวุธมันก็ใช้มือในการต่อสู้ ซึ่งดูจากการปล่อยหมัดนั้นหนักหน่วงมาก แต่โยชิทากะก็หลบพ้นได้ไม่ยาก
“....โทษที ฉันมีธุระ ขอจัดการให้จบๆเลยล่ะกัน”เขาว่าก่อนจะควักผ้าสีขาวๆเหนียวๆเหมือนเคลือบอะไรไว้ออกมาจากระเป๋าเสื้อพันรอบตัวมันอย่างรวดเร็ว
“ฮึบ!”เขาจัดการตวัดโซ่พันรอบคอของมัน ก่อนจะคล้องกับสายท่อส่งแก๊ส เขาขึ้นอ้อมไป และลงมาโดยจับปลายโซ่ทั้งสองเส้น ก่อนจะจัดการแขวนคอเจ้าสิ่งประหลาดนั้น ซักพักเขาก็หยิบไฟแช็คที่เก็บเอาไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา ก่อนจะจุดไฟใส่ผ้าสีขาวที่เขากัดเอาไว้ที่ปาก ไฟได้ลามไปอย่างรวดเร็วและพุ่งไปเผาร่างของมันภายในทันที สิ่งที่เขาเคลือบผ้าสีขาวเอาไว้คือน้ำมันนั้นเอง และมันก็อยู่ใกล้กับท่อส่งแก๊ส ซึ่งนั้นหมายความว่า…

ตูม!!!
เกิดระเบิดดังสนั่นขึ้นมายังบริเวณนั้นและมันก็ระเบิดต่อเนื่องจนกลายเป็นการระเบิดที่ใหญ่และรุนแรงพอควร การระเบิดทำให้บริเวณนั้นเกิดไฟลุกขึ้นมาไปทั่วบริเวณ ขณะเดียวกันทหารที่อยู่โซนอื่นๆเมื่อได้ยินการระเบิดนี้ก็รีบรุดเข้ามายังจุดๆนั้นภายในทันที ส่วนตัวโยชิทากะก็กลิ้งตัวหลบแรงระเบิดออกมาได้
“...ระเบิดแบบนี้ พวกทหารต้องรู้ตัวแน่ๆ รีบไปจะ....”เขาว่าเท่านั้นก็เห็นร่างของสิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นยืนอยู่“...ไม่เป็นอะไรเลยรึ”โยชิทากะพูดหลังจากเห็นสภาพร่างกายของมันที่ดูไม่มีร่องรอยของการโดนเผาหรือรอยขีดข่วนบนร่างของมันเลย มันเดินเข้ามาช้าๆอย่างดูไม่รีบร้อนอะไรซักเท่าไร
“อาวุธมันล่ะ...”โยชิทากะรีบหันมองหาตำแหน่งของหอกที่ถูกตรึงเอาไว้กับผนัง มันยังอยู่คงสภาพเดิม ตำแหน่งเดิมไม่มีการขยับเขยื้อนเปลี่ยนแปลง แต่เมื่อเขาหันกลับไปหาคู่ต่อสู้ของเขาอีกที
สวบ!
มีอะไรบางอย่างสีเงินๆแหลมคมพุ่งแทงเข้าจากด้านหลังของโยชิทากะ และพุ่งทะลุผ่านเอวของเขา เมื่อเขาหันไปมองก็พบว่ามันงอกยืดมาจากตัวหอกที่โยชิทากะปลดออกมาจากเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดและจับมันตรึงมัดกับกำแพงนั้นกำลังย่อยสลายเป็นเส้นเหล็กแหลมพุ่งผ่านร่างของเขาเข้าไปหาตัวเจ้าของ และซึมเข้าไปในร่างของมันผ่านทางอก
“หะ หอกนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของมันงั้นรึ….”ชายหนุ่มคิดภายในใจ ก่อนจะทรุดลงไป การโจมตีนั้นรุนแรงพอๆกับกระสุนฉมวกเลยก็ว่าได้ ทางฝั่งเจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นมันไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไป มันรีบเข้าไปประชิดและเอามือจับหมับที่คอของเขาทันที เมื่อมันจับได้ มือของมันก็เสกหอกขึ้นมาใหม่
โยชิทากะนั้นเมื่อโดนจับได้และอยู่ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน หอกจะเจาะแทงผ่านร่างเขาอีกทีเมื่อไรก็ได้ แต่เขายังคงใจเย็นเหมือนเดิม ตราบเท่าที่มือยังขยับได้ก็ไม่มีปัญหา เขาหยิบของที่เขาซุกเอาไว้ตรงกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนจะกดปุ่มของเครื่องมือที่เขาพกมา
วู๊บๆๆๆๆๆ
มันคือเครื่องสร้างโซนิคบูมขนาดเล็ก จะสร้างคลื่นเสียงโดยตรงเข้าไปในสมองของศัตรุหรือคนรอบข้าง เว้นเพียงแต่คนที่กดใช้งานมันเท่านั้นที่จะไม่ได้รับผลกระทบ มันไม่ได้รุนแรงขนาดจะฆ่าใครได้ แต่ก็รุนแรงพอจะสร้างความแตกตื่นและความทรมาณได้พอควร
เจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นเมื่อได้คลื่นเสียงนี้เข้าไปในหัว มันก็ทรมาณอย่างมาก พร้อมกับจับโยชิทากะปาใส่ขอบระเบียง แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนทำให้ตัวรั้วระเบียงหลุดออกไปด้านล่าง โยชิทากะรีบปาโซ่ไปพันคว้องกับตัวปลายรั้วระเบียงที่ยังไม่หล่นเอาไว้ได้ แต่เจ้าตัวประหลาดนั้นก็เดินมาหาเขาแล้ว พร้อมกับหยิบโซ่ของเขาหมายจะดึงเขาขึ้นไปยังด้านบน ทางด้านโยชิทากะก็ไม่ยอมง่ายๆ เขาใช้แรงดึงกลับหมายจะให้มันร่วงลงไป

ทว่าแรงของโยชิทากะที่เพิ่งบาดเจ็บมาจากการโจมตีเมื่อกี้ คงเอาชนะมันไม่ได้เป็นแน่ โยชิทากะจึงตัดสายโซ่ทิ้ง แรงดึงที่ใช้มาก ทำให้มันเสียหลักหกล้มในที่สุด เมื่อมันขว้างสายโซ่ที่ไม่มีร่างโยชิทากะทิ้ง มันก็รีบรุดมาดูเป้าหมายของมันก็พบว่า
โยชิทากะได้ร่วงตกเหวไปยังด้านล่างซึ่งเป็นโขดหินขรุกขระ มีคลื่นซัดเข้ากับหน้าผาตลอดเวลาไปเรียบร้อย หรือพูดให้ถูกคือเขาหนีไปแล้ว เจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นมองไปยังเป้าหมายที่ร่วงลงไป ในที่สุดมันก็เริ่มพูด”….โย….ชิ….ทา….กะ….”

ทันใดนั้นก็มีโซ่พุ่งจากด้านล่างขึ้นมาพันคอของมันอีกครั้งภายในทันที มันพยายามจะขัดขืนและปลดโซ่ออก แต่เพราะแรงดึงของแรงโน้มถ่วงของโลกมันจึงถูกดึงลงไปยังด้านล่างในที่สุด
“......ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมพอคนหล่นลงไป คนข้างบนถึงชอบก้มลงมาดูกันจัง...”โยชิทากะพูด ก่อนที่สายโซ่นั้นจะดึงเขาให้เข้าประชิดเจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นอีกครั้ง บนกลางเวหา เขาใช้สายโซ่อ้อมปีนขึ้นไปบนหลังของมัน “....แรงโน้มถ่วงนี่ พ่อทุกสถาบันจริงๆ”เขาว่า ก่อนจะใช้แรงถีบตัวกระโดดจากหลังของมันและใช้สายโซ่ดึงตัวเองไปยังฝั่งหมู่บ้านร้าง ส่วนเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดนั้นก็หล่นลงไปยัง...ชะงอยแหลมของหินโสโครกซึ่งโยชิทากะเล็งเอาไว้
สวบ!!
zeya สมาชิก
· #31
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Retrun
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เบลด/????/????
ที่มา : โรลFight Board/

"ถ้าแกย้อนเวลากลับไปได้แกจะทำแบบเดิมมั้ย.....ยัยบ้า"ร่างในชุดเกราะมังกรสีแดงเพลิงมีปีกมังกีนั้นเอ่ยถามผู้อยู่เหนือนามธรรมซึ่งคนตรงหน้าของเธอก็เป็นผู้อยู่เหนือนามธรรมอีกคนหนึ่งจากหนึ่งในสิบสองคนที่หลับใหลและจะตื่นมาเป็นพักๆ

"ยังจะถามอีกนะเอ็ง.....ตูไม่เคยคิดเปลี่ยนหรอก....ให้ตายสิ....ตื่นมาแล้วก็ถามคำถามน่าเบื่อเลยนะแก...จ้าวมังกร"ผู้อยู่เหนือนามธรรมกล่าวจ้าวมังกรนั้นหัวเราะออกมา

"เอ็งนี่ละน้า.....นี่สินะที่ทำให้แกยังตื่นอยู่....หัดปลงซะบ้างสิยัยปีกดำ"จ้าวมังกรพูดปีกดำแลบลิ้นปลิ้นตาใส่แล้วยกถ้วยชานมขึ้นมาดื่ม

"เรื่องเดะ....ปลงแล้วหลับตื่นๆแบบที่เอ็งทำนั้นน่าเบื่อตายซัก......ทั้งที่ยังมีเรื่องสนุกให้ทำอีกมากเลย.....ไอ้มังกรสันหลังยาว...."ปีกดำพูดเบลดนั้นมองเมดธาตุเอาของที่ทานกับชามาเสริฟให้ทั้งสอง ซึ่งเป็นหญิงสาวสองรูปลักษณ์คือลักษณธทางร่างกาย สีผม ดวงตามีสีเขียวอ่อนและสีฟ้าแยกออกเป็นลมกับน้ำ ลมนั้นมีสีเขียวอ่อนหูเป็นปีกนก น้ำสีฟ้ามีหูเป็นครีบปลาแต่เมดทั้งสองนั้นใสชุดเมดแบบเดียวกันและพูดไม่ได้เมดธาตุนั้นจะหัวเราะคิกคักตลอดเวลา

"เอ็งน่ะแก่แล้วยังชอบทำเป็นเด็กเหมือนเดิมเลยนะปีกดำ....ทั้งๆที่พวกเรา..."จ้าวมังกรพูดไม่ทันจบ

"พวกเราตอนนี้อยู่เหนือทุกสรรพสิ่งแล้วนะจ้าวมังกร......พวกเราเอาเข้าจริงก็อยู่เป็นนิรันดร์นี่....เพราะพวกเราตายไม่ได้....อยู่เพื่อเฝ้ามองทุกสรรพสิ่ง"ปีกดำพูดจ้าวมังกรถอนหายใจออกมาแรงๆดวงตามังกรจ้องมองดวงตาสีฟ้าอมม่วง

"อันนี้ตูก็รู้....เอ็งก็อย่ามาย้ำเรื่องนี้ได้มั้ย"จ้าวมังกรพูดปีกดำนั้นเหม่อมองออกไปข้างนอกปราสาทของตน

"ต่อให้เอ็งจะถามอีกครั้งก็จะตอบแบบเดิมทุกครั้งว่าตูจะทำแบบเดิมทุกครั้ง....ตูไม่คิดเสียใจหรอกนะที่ทำ.....แม้ท้ายสุดมันจะลงเอ่ยแบบนี้ก็ตาม"ปีกดำพูดจ้าวมังกรได้แค่เพียงถอนหายใจ

"นั้นสินะ....แกก็คือแกวันยังคำนี่....ไอ้เพื่อนบ้า"จ้าวมังกรพูดปีกดำไม่ได้โต้ตอบอะไรเธอเเค่เพียงมองถ้วยชาในมือเท่านั้น
zeya สมาชิก
· #32
ชื่อตอน : Brother
ที่มา : Fanfiction(rockman x) บทแห่งบาปของเทพธิดา,น้องสาวของพญามาร


ผู้อาจเอื้อม

"แม้ว่าจะต้องเป็นศัตรูกับโลกทั้งใบผมก็จะทำ....ต่อให้ต้องกลายเป็นจอมมารเพื่อเธอคนนั้นแล้วละก็....ผมก็ยอม....เพื่อเธอ....น้องสาวของผม..."กาเดียนได้แต่นิ่งคิดขณะมองร่างที่หลับใหลอยู่ในแคปซูลขนาดใหญ่มีเหล่านักวิทยาศาสตร์นับพันกำลังทำงานวิจัยอะไรบางอย่างกันอย่างวุ่นวาย

"เรน....ว่าตรีจะโกรธเราสองคนมั้ยนะ...ที่เราทำแบบนี้"กาเดียนถามเรนนั้นนิ่งเงียบไปเธอเองก็ตอบพี่ชายของเธอไม่ถูกเช่นกัน

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะพี่กาเดียน....แต่ลึกๆฉันเชื่อนะว่าตรีต้องให้อภัยเราน่ะ"เรนพูดพลางมองไปยังแคปซูลที่บรรจุร่างของตรีผู้เป็นน้องสาวของทั้งสองที่หลับใหลอยู่ในนั้ีนกาเดียนถอนหายใจออกมาแรงๆ

"เรามาไกลเกินกว่าที่จะย้อนกลับไป....มาไกลเหลือเกินนะ....มาไกลจนท้าทายพระเจ้าบนสวรรค์แบบนี้"กาเดียนพูดเรนส่ายหน้าพลางมองหน้าพี่ชายของตนด้วยสายตาปวดร้าว

"ก็เพราะไอ้พระเจ้าสารเลวนั้นไม่ใช่เหรอ....ที่มันทำกับเราแบบนี้น่ะ....ยัยตรีทำผิดอะไร.....พระเจ้าถึงได้ลงโทษเธอ....ยัยตรีก็แค่...อยากจะอยู่กับพวกเราเท่านั้น......เราก็แค่ทวงคืนสิ่งที่พระเจ้าทำไว้กับเราเท่านั้น..."เรนพูดพลางจับใหล่ของพี่ชายตนแน่น

"นั้นสินะ....ทั้งพระเจ้าและเจ้าพวกนั้นทำกับเราไว้ก่อน...พวกเราสามคนไม่เคยทำร้ายใครหรือทำให้ใครเจ็บซ้ำ....พวกเราน่ะ.....ทำไมต้องมาเจอแบบนี้นะ"กาเดียนพูดเขาได้แต่ถอนหายใจเรนนั้นได้แต่มองพี่ชายสลับมองร่างน้องสาวในแคปซูล

"การทำให้คนที่ตายแล้วฟื้นนี่.....ในอตีดคงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ทำได้...แต่ตอนนี้ไม่อีกต่อไปแล้ว...รอพวกพี่หน่อยนะตรี...พวกพี่จะทวงทุกอย่างรวมทั้งซีวิตของเธอกับมาไม่ว่ามันจะนานอีกกี่ร้อยปี....พวกพี่ก็จะทำ"เรนพูดแล้วมองเหล่านักวิจัยในบังคับบัญชาของตนกำลังวิจัยในสิ่งที่ผิดต่อศิลธรรมและอะไรต่ออะไรหลายๆอย่างในการที่จะชุบชีวิตน้องสาวของตนให้กลับคืนมาส่วนพี่ชายของเธอนั้นกำลังทำบางสิ่งเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่กลุ่มคนกลุ่มนึงแย่งชิงและใส่ร้ายป้ายสีน้องสาวของพวกเขาจนพบจุดจบแบบนี้

"ต่อให้พี่ต้องกลายเป็นคนบาปเพื่อเธอแล้ว....พี่ก็จะทำตรี....แม้เธอจะโกรธพวกพี่ก็ตามพวกพี่ก็พร้อมที่จะให้เธอโกรธ.....ขอแค่น้องสาวของพวกพี่กลับมา"กาเดียนคิดขณะมองแคปซูลที่บรรจุร่างไร้วิญญาณของน้องสาวผู้เป็นที่รักของพวกเขาทั้งสอง

____________________________________________________

เหตุผลของพญามาร

"พี่จ๋า....เจ้านี่มันมีไว้ทำอะไรเหรอ"ฮารุถามด้วยแววตาใสซื่อเมื่อมองนักวิทยาศาสตร์หลายคนที่ถูกซิกม่าจับมาเป็นทาสกำลังสร้างบางอย่างแต่ทว่าฮารุไม่รู้เรื่องนี้เพราะถ้าฮารุรู้เข้ามันคงทำให้้ฮะกุมะตัวน้อยนี่โทษตัวเองเป็นแน่แท้กับสิ่งที่เขาทำ

"พี่ให้พวกเขาสร้างของไว้เซอร์ไพรส์ฮารุไงละ.....รับรองฮารุต้องชอบแน่ๆก็อีกเก้าเดือนจะถึงวันเกิดใครหว่า"ซิกม่าตอบแล้วอุ้มฮารุเพื่อให้เห็นได้ชัดๆแต่เขาพูดจริงแค่ครึ่งหนึ่งจริงที่เครื่องจักรนี้สร้างมาเพื่อฮารุ

"อย่างงั้นเหรอพี่จ๋า...."ฮารุมองเครื่องจักรนั้นที่กำลังสร้างอย่างใคร่รู้ดวงตาสีแดงเปล่งประกายหูและหางเล็กๆสองหางสีทองกระดิกไปมา

"ท่านฮารุค่ะ...ได้เวลานอนกลางวันแล้วนะค่ะ"มาธาเรปนิลอยด์พี่เลี้ยงของฮารุเข้ามาพร้อมกับนาว่าคู่หมั้นของซิกม่าฮะกุมะตัวน้อยทำหน้าไม่พอใจ

"ฮารุยังอยากจะอยู่กับพี่จ๋าต่อนะ...พอฮารุตื่นมาพี่จ๋าก็งานยุ่งอีก"ฮารุพูดซิกม่านั้นมองน้องสาวบุญธรรมตัวน้อยในอ้อมแขนพลางจูบหน้าผากของเธอเบาๆ

"วันนี้พี่น่ะว่างทั้งวัน...ไม่งั้นเช้านี้จะมาเล่นกับฮารุได้เหรอ....เดี๋ยวพอฮารุนอนตื่นแล้วพี่ก็จะมาเล่นกับฮารุต่อไง..."ซิกม่าพูดฮารุกอดเขาทันทีที่ได้ยินทำเอานาว่าอดยิ้มไม่ได้ ซิกม่านั้นมีสองด้านคือด้านจอมมารร้ายที่ใครหลายๆคนรู้จักแต่อีกด้านที่ไม่มีใครรู้คือพี่ชายที่ใจดี อ่อนโยนและพร้อมจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อความสุขของฮารุฮะกุมะตัวน้อยน้องสาวคนละเผ่าพันธุ์ที่ซิกม่านั้นได้พบตอนยังเป็นอิเล็คกิวร่าฮันเตอร์และเรื่องของเผ่าพันธุ์ฮารุนั้นทำให้ซิกม่าตัดสินใจเดินทางเข้าสู่เส้นทางของจอมมารเพื่อน้องสาวคนนี้

"จริงๆนะพี่จ๋า....โกหกกินเข็มพันเล่มด้วย"ฮารุพูดซิกม่าหัวเราะก่อนจะขยี้ผมสีทองของน้องสาวตนด้วยความมหมั่นเขี้ยวซึ่งทำให้ฮะกุมะตัวน้อยหัวเราะไปด้วย

"พี่สัญญา....เอาละไปนอนได้แล้วฮารุ"ซิกม่าพูดฮารุพยักหน้าก่อนจะไปกับมาธาโดยดีโดยที่นาว่ามองตามทั้งฮะกุมะน้อยและพี่เี้ยงของเธอไจนลับตาก่นจะหันไปมองซิกม่า

"บอกฮารุไปแบบนั้นจะดีเหรอซิกม่า..."นาว่าถามพลางมองหน้าคนรักของตนซิกม่าถอนหายใจออกมาแรงๆ

"ก็บอกแค่บางส่วน...ไงซะที่ข้าทำก็เพื่อฮารุอยู่แล้ว...มันไม่ได้มีผลอะไรกับข้าเท่าไหร่นัก....ถ้าไม่มีพวกสามงี่เง่านั้นมาขวางอีกทุกอย่างก็จะราบรื่น...และมันจะทำให้ฮารุมีความสุขด้วย"ซิกม่าพูดนาว่านิ่งเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่เอสเปอร์สาวจะสวมกอดอิเล็คกิวร่าที่ถูกขนานนามว่าพญามารเอาไว้ซึ่งเขาเองก็โอบกอดเธอกลับเช่นกัน

"ฉันรู้ซิกม่า....คุณทำเพื่อฮารุเสมอ..สำหรับเธอแล้วคุณพร้อมจะทำทุกอย่างได้เพื่อเธอเสมอ.....และสิ่งที่คุณทำก็เพื่อเผ่าของเธอบนโลกด้วย..."นาว่าพูดซิกม่านั้นกอดเอสเปอร์สาวแน่นขึ้น

"พอข้ารู้ซะตากรรมอันโหดร้ายที่เผ่าฮะกุมะได้พบ...ข้าก็รู้แล้วว่าใครคือคนที่ข้าสมควรปกป้อง....แม้ว่ามันจะทำให้ข้าเป็นจอมมารก็ตาม.....นา่ว่าข้าถามเจ้าสักนิดสิ....เจ้าเกลียดจอมมารอย่างข้ามั้ยตอนนี้"ซิกม่าถามนาว่านั้นมองหน้าเขา

"ตอนแรกน่ะใช่....ตอนนี้น่ะเกลียดคุณลงฉันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับคนพวกนั้น...คุณมีเหตุผลที่คุณต้องกลายมาเป็นจอมมารนี่ค่ะ....เพื่อรอยยิ้มของเฮารุแล้วก็เผ่าของเด็กคนนั้นน่ะ"นาว่าตอบซิกม่านั้นไม่ได้พูดอะไรนอกจากโอบกอดคนรักของเขาและมองเครื่องจักรยักษ์ที่กำลังสร้างอยู่นั้น

"ฮารุ...เพื่อรอยยิ้มของเธอแล้วพี่จะทำทุกอย่าง....."ซิกม่าคิดในใจขณะมองการสร้างที่กำลังดำเนินไป
FroZen สมาชิก
· #33
ตัวละคร : แซส เซทเทน
ที่มา : โรลไฟท์บอร์ด



*คำเตือน นิยายอันนี้โครตยาว และมีบริบทเยอะแยะมาก*
==========================================================================

แซส เซทเทน หรือชื่อย่อว่าเซท เป็นเด็กชายผมดำรูปร่างผอมธรรมดา ด้วยการชอบเล่นเกม
และนอนดึก จึงทำให้สายตาของนักเรียนชายสั้นลงจนต้องใส่แว่นอย่างช่วยไม่ได้
ตอนนี้เขาอยู่ในชุดนักเรียนสีขาวแขนสั้นกับกางเกงสีดำยาวถึงเข่า แบกสเก็ตบอร์ดไป
ที่ลานเล่นตามความชอบของเขาก่อนที่จะกลับบ้านตามเวลาทุกๆวัน
ซึ่งการเล่นนั้นก็เล่นตามลิมิตร่างกายหรือก็คือเมื่อเหนื่อยก็เลิกเล่นแค่นั้นเอง

ชิวิตประจำวันของเขาก็น่าเบื่อคือ เรียน เล่นกับเพื่อน เล่นสเก็ตบอร์ด กลับบ้าน ทำการบ้าน
เล่นเกม ท่องเน็ต อาบน้ำ นอน

การอ่านหนังสือเรียนไม่จำเป็นจำหรับเขา เพราะฟังจากในห้อง บวกกับการท่องในเน็ตก็มากพอที่
จะให้เขานำไปคิดต่อยอดตีความได้มากโขอยู่แล้ว ดังนั้นหนังสือส่วนใหญ่ของเขาจึงเป็นพวกนิยาย
หรือการ์ตูนซะส่วนใหญ่ และสิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่คิดไปเอง แต่ผลการเรียนที่ออกมาทำให้แม่
ของเขาไม่ต้องบอกเตือนเหมือนแม่คนอื่นให้อ่านหนังสือ

ส่วนที่สนุกที่สุดในชีวิตเขาตอนนี้ก็คือ การที่ได้เล่นกับเพื่อนๆและคุยกับพ่อแม่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เพลิด
เพลิน อบอุ่น และมีความสุข ซึ่งเขาอยากให้เป็นแบบนี้ไปตลอดกาล ถึงในหัวเขาก็คอยเตือนยำ
อยู่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็อยากให้ชีวิตอยู่แบบนี้ไปอีกนานเท่าที่จะเป็นไปได้

....แต่ทว่าเหตุการณ์นั้นกลับมาเร็วกว่าที่คาดเอาไว้มากนัก.....

ก่อนหน้านี้เขาได้ยินข่าวว่าเกิดการทดลองผิดพลาดทำให้ไวรัสฟุ้งกระจาย ซึ่งนักข่าวเรียกเหตุการณ์
นั้นว่า "Zombie Apocalypse" ซึ่งเป็นไวรัสติดต่อจากสิ่งมีชีวิตสู่สิ่งมีชีวิตด้วยการกัด ทำให้เซทนั้น
ได้เลิกเรียนเร็วและเดินทางกลับบ้านตรอกซอย แต่เพราะเหตุผลบางประการ ทางตรอกซอยที่เซทต้องผ่าน
เข้าบ้านประจำกลับมีซอมบี้จำนวนมาก พอพวกมันเห็น เซทก็เลยโดนพวกมันไล่ตามอย่างช่วยไม่ได้

และการผจญภัยสู้ซอมบี้อย่างที่ไม่เคยคิดได้ฝันก็ได้เกิดขึ้นโดยที่ตัวเซทเองไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ด้วยความจำเป็น เขาจึงต้องปีนป่ายทำตัวเป็นโจรไปขโมยของในบ้านเพื่อสวัสดิภาพของตนเอง
เมื่อเวลาว่างๆ เขาก็เปิดมือถือคุยเล่นกับเพื่อนๆในกลุ่มซึ่งออนไลน์กันอยู่ครบ ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับเรื่องนี้
เอามากๆ และด้วยการคุยเล่นปล่อยมุขของเพื่อนๆ ทำให้เซทยิ้มขำออกมาได้อย่างมีความสุข

ส่วนพ่อแม่เขาก็โทรคุยด้วยความห่วงอยู่เนื่องๆและพร้อมบอกที่อยู่ของตนเพื่อให้ลูกของตนตามไปได้ถูก
และพร้อมบอกสถานที่ที่ควรไป ดูเหมือนว่าถึงแม้จะไม่ได้เจอหน้าแต่ความรู้สึกที่ผ่านโทรศัพท์นั้น ทำให้รู้สึก
เหมือนคุยกันอยู่ต่อหน้าอย่างประหลาด เซทยิ้มและตอบรับความเป็นห่วงนั้นไป แล้วทำตามที่พ่อแม่บอกไป

นั้นคือไปสถานที่อพยพ จึงทำให้เขาได้ไปพบกับกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง.. และก็ได้ร่วมมือตัดสินใจฝ่าฝันซอมบี้ออกไป
ถึงจะมีบางคนแยกตัวออกไปบ้าง แต่กำลังใจของแซส เซทเทนก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เพราะอยู่กับคนมากกว่าก็
มีโอกาสรอดมากกว่าอยู่แล้ว

แต่แล้วในเวลาต่อมาด้วยเหตุผลบางประการ ทำให้เซทกลับมาอยู่คนเดียวเหมือนเดิม และสู้รบกับซอมบี้
อย่างโดดเดียวอีกครั้ง และเมื่อเวลาหาที่ปลอดภัยได้ เขาก็เปิดมือถือขึ้นเช็คสถานะของเพื่อนๆ ซึ่งดูเหมือนว่า
หลังจากเลิกเรียนครั้งสุดท้ายนั้นจะออนกันตลอดเวลาไม่มีหยุด ส่วนพ่อแม่ของเขาก็ยังส่งกำลังใจและบอกที่อยู่เหมือนเคย
ด้วยสิ่งที่ทำให้มีความสุขทั้งสองอย่างนี้ ทำให้เซทมีกำลังใจขึ้นมาที่จะตะลุยต่อไปเพื่อพบหน้าพวกเขา

เมื่อเวลาผ่านไป ก็มีบางครั้งที่ได้ไปปะพบกับคนอื่นบ้างหรือคนที่รู้จัก แต่ว่าสุดท้ายก็ถูกแยกกันเพราะเหตุการณ์บังคับ
แต่เซทก็ยังคิดว่า ถ้าโชคชะตาต้องกันก็คงได้พบกันอีก เพื่อนๆและพ่อแม่ของเขาก็ส่งกำลังใจมาให้ทันทีเมื่อเขาโพส
ข้อความนี้ลงไป ทำให้นักเรียนชายหัวใจอบอุ่นอีกครั้ง เซทมองเสื้อตัวเองที่ผ่านการผจญภัยมามากเปรอะเปื้อนเลอะ
มากด้วยเลือดและโคลน เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนเสื้อกับตัวที่ถูกทิ้ง

และเขาก็ได้พบกับเหตุการณ์สยดสยองเมื่อเห็นคนถูกซอมบี้รุมฉีกกัดเนื้อต่อหน้าต่อตา ทำให้ใจเซทว้าวุ่นไปหมด
แต่เขาก็ไม่โพสข้อความเกี่ยวกับเรื่องนี้ลงไปเพื่อระบายอารมณ์อีก เพราะว่ามันจะทำให้เพื่อนและพ่อแม่
ของเขาเป็นทุกข์ แล้วอาจจะเกิดอาการซึมเศร้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ ซึ่งนักเรียนชายย่อมไม่อยากให้มันเกิด
กับคนที่เขารัก จึงจำเป็นต้องอดทนอดกลั้น และคุยกับเพื่อนคนอื่นๆเพื่อความสุขของตัวเองและคนอื่น

แต่ทว่าความสุขที่เป็นพักๆเหล่านี้ก็เริ่มหดหาย เมื่อเพื่อนที่เคยคุยเริ่มหายไปทีละคนสองคนซึ่งมีข่าวลือมาว่า
กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แต่เซทคิดในแง่บวกว่าอาจจะแค่แบตเตอร์รี่โทรศัพท์หมดเท่านั้นหรือไม่ก็เผลอทำโทรศัพท์
หล่นหายไป ในเวลาต่อมาบางคนก็สามารถเข้ามาแจ้งได้ว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่บางคนก็หายอย่างไร้ร่องรอย
ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครโพสถึงเรื่องใครตายใครไม่อยู่อีกต่อไป
นั่นอาจจะเป็นเหตุผลเดียวกับเซทก็ได้ คือ ไม่อยากให้ทุกคนซึมเศร้าเพราะการจากลาที่ไม่มีวันหยุด

ยิ่งผ่านไปนานเข้า จำนวนเพื่อนที่ออนไลน์ก็ยิ่งลดลง แล้วคราวนี้เซทเองก็รับรู้อย่างชัดเจนว่า นี่คือการสูญเสีย
เพราะกาลเวลาเป็นตัวพิสูจน์ เพื่อนที่ยังอยู่ก็เริ่มไม่พูดคุยด้วย ดูเหมือนจะอยู่ในวังวนความคิดของตัวเองเสียแล้ว
ซึ่งเซทก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไรดี ถึงแม้เขาจะพยายามดึงเรื่องแต่ก็ไม่ค่อยมีเรื่องให้คุยแล้ว จึงต้องปล่อยไปอย่างช่วยไม่ได้
พ่อแม่ก็ติดต่อมาบ้าง แต่ไม่ถี่เหมือนเมื่อก่อน

เนื่องจากไม่มีอุปกรณ์ที่จะตัดรวมถึงต้องโยกย้ายที่อยู่ไปมาบ่อยๆ ผมของเซทยาวจึงยาวมาถึงไหล่
เขาเปิดดูมือถือเช็ครายชื่อเพื่อนที่ออนไลน์อีกครั้ง ซึ่งเหลือไม่ถึงสิบคน เมื่อรวมถึงพ่อแม่ของเขาก็เป็นสิบสอง
นักเรียนชายถอนหายใจ ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบเจอหน้าพวกเขาจริงๆรึเปล่า แต่ถ้ามีโอกาสก็จะลอง
ตะลุยตะบี้ตะบันไม่ยั้งต่อไป..... ถึงแม้จะน้อยนิดก็ตาม

ตอนนี้เซทไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และเวลาเท่าไรอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องพวกนั้น
นักเรียนชายหมกมุ่นกับเรื่องวางแผนเอาตัวรอดจากซอมบี้ที่กระหายเลือดอย่างเดียวเท่านั้น ถ้าผิดพลาดก็
หมายถึงชีวิตของเขาเอง ส่วนเพื่อนเขาในตอนนี้ ไม่มีใครออนไลน์อีกต่อไปแล้ว ซึ่งเหมือนบางคนจะอยู่รอด
แต่สติและจิตใจกลับไม่ได้อยู่กับตัวอีกต่อไป กลายเป็นคนบ้าที่รอเวลาการตายของตัวเอง และพ่อแม่ของเขาก็
ไม่ได้ติดต่อมา..... แต่เซทก็ยังคงมั่นอยู่ลึกๆว่า พวกเขาคงไม่มีเวลามาติดต่อแค่นั้นเอง

และในตอนสุดท้าย... เซทก็มาถึงท่าเรือที่ เหมือนยังมีปาฏิหาริย์อยู่ เพราะมีสปีดโบ๊ทจอดทิ้งเอาไว้
อย่างกับว่ามันมารอเขาอยู่อย่างไรอย่างนั้น แต่ว่าปาฏิหาริย์นั้นก็แฝงด้วยดวงชะตาอันโหดร้าย

ขณะเซทกำลังจะสตาร์ทเรือสปีดโบ๊ทออกจากท่า เขาก็ได้เหลือบเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ไกลๆ
แต่ถ้าดูจากท่าทางแล้วพวกนั้นคงเป็นซอมบี้แล้วแน่นอน นักเรียนชายถอนหายใจ
แล้วอยู่ๆเขาก็นึกคุ้นกับคนที่อยู่ในกลุ่มนั้นขึ้นมา เขาจึงหันหน้าไปหาอีกครั้ง

นั่นทำให้ความรู้สึกที่ทนทานมาตลอดหลายเดือนพังลงในพริบตา เพราะสองคนในกลุ่มนั้น
คือ หนึ่งในสองกลุ่มที่ทำให้เขามีชีวิตอย่างร่าเริ่งจนถึงทุกวันนี้ กลุ่มแรกคือเพื่อนของเขา
และกลุ่มที่สองก็คือ...

พ่อแม่ ของแซส เซทเทนนั่นเอง....

เซทกำมือจับขอบเรือโบ๊ตแน่น เขาอยากจะพุ่งไปหาพ่อแม่แล้วกอดให้แน่นเหลือเกิน...!
อยากให้ท่านกัดให้กลายเป็นซอมบี้ไปด้วยกันซะเลย แล้วจะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้อยู่กันหลายเดือน...
ตะ แต่ว่า หากทำแบบนั้น.. การเสียสละของพ่อแม่ที่ให้กำลังใจให้เซทอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ก็สูญเปล่า

นักเรียนชายน้ำตาไหลพรากออกมา เมื่อความรู้สึกกับความคิดอ่านสวนทางกัน
เซทพยายามกดความรู้สึกของตนเองอย่างยากลำบากที่จะไม่พุ่งออกนอกเรือทำเรื่องสิ้นคิด
มือกำสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่เศร้าโศก และนั่นทำให้เซทสังเกตกระดาษโน๊ตที่อยู่บนพื้น
นักเรียนชายหยิบมาอ่าน และด้วยลายมือที่คุ้นเคยทำให้รู้ว่าเป็นของแม่

"
ถึงแซส เซทเทนลูกรัก

ลูกเก่งมากที่มาถึงตรงนี้ได้ เก่งมากๆเลยละจ๊ะ พ่อแม่ขอชื่นชม
ถ้าลูกฉลาดพอละก็ คงรู้นะว่าเรือนี้พ่อแม่ได้เตรียมไว้ให้
(อย่าซีเรียสนักนะลูก พ่อแม่รู้อยู่แล้วว่าลูกฉลาดจะตาย!)

สปีดโบ๊ทนี่เป็นของขวัญวันเกิดที่พ่อแม่เตรียมให้จ๊ะ หากลูกจำวันที่ไม่ได้แล้ว
นอกจากเรือแล้ว ก็มีอาหารและของที่ลูกอยากได้(พ่อไปทุบเอามาอย่าไปบอกใครเชียวละ)

ส่วนน้ำมันก็มีเต็มถังแน่นอน เครื่องทุกอย่างพร้อมสำหรับใช้งาน 100%
เพราะพ่อแม่ลองไปซิงกันมาแล้วก็เลยรู้ว่ามันใช้งานได้
(นานๆทีมีโอกาสใครจะไม่เอาละจริงไหม โฮะ โฮะ)

จริงสิ ต้องขอโทษเราด้วยที่ไม่ได้ติดต่อกลับไป เพราะแม่ทำโทรศัพท์ตกท่อน้ำจ๊ะ!
ส่วนของพ่อก็ถูกซอมบี้ตบลงพื้น แล้วพ่อแม่เองก็ไม่มีเศษเหรียญไว้หยอดโทรศัพท์สาธารณะด้วย
ด้วยเหตุทั้งหมดนี่ ก็เลยไม่ได้ติดต่อมาจ๊ะ(แล้วแม่เองคงไม่หยุดเก็บเหรียญตามทางหรอกนะ
แบบนั้นซอมบี้ก็คงกัดแม่พอดี)

ขระที่ลูกอ่านจดหมายอยู่นี่ พ่อแม่อาจจะไปลัลล้าที่ไหนสักแห่งแล้วละ อย่าเป็นห่วงไปนะ
สักวันพ่อแม่คงได้ไปเจอแน่ ดังนั้นอย่าเป็นห่วงพ่อแม่ละ พยายามเอาตัวรอดให้ได้ เข้าใจไหม

ขอจบจดหมายแค่นี้ละจ๊ะ เพราะเจ้าพวกซากศพมันมาแล้ว

ด้วยความรักสุดขัวหัวใจ
เรน เซทเทน/ริน่า เซทเทน
"

เมื่ออ่านจบเซทก็สตาร์ทสปีดโบ๊ท เคลื่อนตัวออกไปอย่างไม่รีรอ
เขาออกจากท่าเรือด้วยน้ำตาที่คลุมตาจนมืดและคำโหยหวนครั้งเดียวที่ยาวเหยียดที่สุดในชีวิต

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"





--------------------------------------------------------------------------------------------

ขณะเวลายามค่ำคืนมาถึง

เซทนั่งอยู่บนสปีดโบ๊ทคนเดียว ท้องทะเลสีฟ้าที่เงียบสงบไม่มีลม พื้นทะเลจึงนิ่งเรียบเหมือนกระจกใส
ทำให้คนที่มองเห็นดวงจันทร์สองดวงในเวลาเดียวกัน และบนท้องฟ้านั้นไม่มีก้อนเมฆอยู่เลย
นักเรียนชายจึงสามารถชมท้องฟ้าพร้อมกับพระจันทร์ในยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน

แซส เซทเทนหยิบของในถุงที่แม่เขาได้กล่าวถึงเอาไว้
ข้างในมีนิยายที่ติดตาม แถมยังมีฉบับล่าสุดที่ไม่ได้ซื้ออีกด้วย
เมื่อเซทนึกภาพว่า พ่อเป็นคนไปทุบเอามาก็อดขำเล็กๆไม่ได้
เพราะพ่อเขาเป็นคนจริงจังและซื่อสัตย์มาก

พอนึกถึงพ่อแม่เขาก็รู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้ง เพราะตอนนี้เขาไม่มีใครเหลืออีกแล้ว...
เซทรู้สึกเคว้งคว้างเป็นครั้งแรก นอกจากเพื่อนกับพ่อแม่แล้วเขาก็ไม่มีใครคุยอีก
ส่วนญาติๆทั้งหลายเขาก็ไม่เคยติดต่อมาเลย อาจจะโดนไปแล้วหรือไม่ก็ลืมเขาไปแล้ว

...เซทวางหนังสือนิยายกลับไปในถุงเหมือนเดิม เพราะเขาไม่อยากอ่านมันตอนนี้
เขานั่งกินอาหารเงียบๆ พร้อมกับร้องไห้ การร้องไห้ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความสูญเสีย
แต่เป็นเพราะความผิดหวังที่จะไม่ได้สัมผัสช่วงเวลาที่มีความสุขกับพ่อแม่และผองเพื่อน
หลังจากกินเสร็จเขาก็ผลอยหลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

แต่หลับไปไม่เท่าไรก็มีเสียงเดินเท้าดังขึ้นมา ทำให้เซทตื่นตัวขึ้นมาในพริบตา
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาผ่านอันตรายมาบ่อยครั้ง การระวังที่ทำให้เขาได้รอดมาถึงปัจจุบันนี้คงไม่มีอยู่
นักเรียนชายหยิบสเก็ตบอร์ดคู่ใจและหันไปยังทิศทางที่เสียงออกมา

ถึงรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ว่าจะมีใครหรืออะไรอยู่ในเรือ เพราะเขาตรวจสอบมาอย่างดีแล้ว
และแน่นอนว่าคงไม่มีอะไรซอมบี้หรือคนขึ้นเรือกลางทะเลแน่ๆ แต่เพราะเสียงทำให้เขา
คิดว่าไอ้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปแล้ว เซทก็ได้แต่ระมัดระวังไว้ก่อน

โชคดีที่มีแสงจันทร์ ทำให้เซทพอมองเห็นสถานการณ์ในเรือได้
เสียงเดินเข้าใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆ เซทก็ยิ่งตึงเครียดขึ้น และเมื่อเห็นเงาหัวพ้นออกมา
นักเรียนชายก็พุ่งไปหาเงาคนนั้นและเอาสเก็ตบอร์ดตีทันทีที่ถึงระยะ!

ทว่าพอตีไปแล้วก็รู้สึกถึงความว่างเปล่า.... ถ้าพุดให้ชัดอีกหน่อยก็คือ สเก็ตบอร์ดฟาดเข้าที่กลางอากาศนั่นเอง
เซทมึนงงวูบไปแต่ก็ยังตั้งหลักได้ เขามันใจว่าฟาดไปที่หัวอย่างแม่นยำแล้วแท้ๆ แต่ทำไมไม่โดยอะไรเลยละ
"อย่าตีมั่วๆสิวะ ไอ้งั่งเอ๊ย" เสียงเรียบๆแต่สื่อถึงแรงกดดันพูดขึ้น "ถ้าเกิดเจ้าตีคนจริงๆตายไปจะทำยังไงฮึ?"

เซทไม่เผยสีหน้าแปลกใจแม้แต่น้อยและพูดตอบโต้กลับไป "ไอ้คนที่ย่องเบาไม่ให้สุ่มให้เสียงก็เจตนาไม่ดีไม่ใช่หรอครับ"
"เจ้านี่มันไร้สมองจริงๆเลยวะ" ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเสียงพูดขึ้น แต่ด้วยผมสีม่วงที่ปรกหน้าทำให้เซทมองเห็นหน้าคนพูดไม่ชัดเจน
ทั้งร่างของเขาถูกปกปิดด้วยผ้าคลุม ทำให้เซทไม่สามารถเห็นสภาพร่างกายของชายคนนี้ได้
เขาเดินเข้ามาหาเซทอย่างช้าๆ แต่ยิ่งชายผมม่วงเดินเข้าใกล้มากเท่าไร เซทก็ถูกกดดันเพิ่มขึ้นตามเท่านั้น
"แต่ช่างมัน ข้าไม่ได้มาถึงนี่เพื่อแค่บ่นเรื่องนี้"

นักเรียนธรรมดาอย่างเซทเมื่อรู้สึกถึงแรงคุกคามก็รู้สึกได้เลยว่าตัวเองไม่รอดและถูกฆ่าตายตรงนี้แน่ๆ
จิตใจเซทอ่อนยวบเป็นกระดาษที่ถูกลมพัด เขาลงไปคุกเข่าในพริบตาแต่ก็ไม่ยอมปล่อยสเก็ตบอร์ดง่ายๆ

"หือ" จู่ๆคนตรงหน้าก็หยุดนิ่งลง "เจอแรงกดดันแค่เนี้ยถึงกับขาอ่อนเลยวะ"
เขาปัดผมยาวๆออกจากหน้า ทำให้แสงจันทร์ส่องเข้าถึงสีหน้าที่เกร็งเขม็งของชายคนที่พูดนี้

แต่พริบตานั้นเองเซทก็กระโดดถอยไปข้างหลัง และขว้างสเก็ตบอร์ดใส่
ชายผมม่วงทำสีหน้าเบื่อๆเอียงหัวหลบการโจมตีไปอย่างง่ายดาย และเป็นจังหวะเดียวกับเซทที่พุ่งไปข้างหน้า
กึง!! เสียงสเก็ตบอร์ดที่กระแทกกับผนังเรือดังขึ้น มันลอยขึ้นเหนือหัวของชายผมม่วง
นักเรียนชายกระโดดขึ้นและจับมันไว้ได้ แล้วอาศัยแรงโน้มถ่วงรวมกับแรงตัวเองเป็นการโจมตี
ชายปริศนายกมือที่เต็มไปด้วยเหล็กขึ้น จากนั้นเสียงโครมก็ตามมา

ชายผมม่วงยังยืนชูมือขึ้นอยู่เหมือนเดิม แต่ตำแหน่งที่เปลี่ยนไปคือเซทที่อยู่หลังของชายปริศนา
พื้นข้างหน้าเซทเป็นรอยแตกเล็กน้อยเพราะการโจมตีของสเก็ตบอร์ด เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ก่อนที่จะเหวี่ยงสเก็ตบอร์ดไปด้านหลัง

"ปฏิกิริยาดี" ชายผมม่วงพูดใช้มือเดิมรับได้สบายๆ และจับเหวี่ยงทั้งตัวเซทและสเก็ตบอร์ดไปด้านหน้าเรือ
เรือสั่นสะเทือนเล็กน้อยเพราะการกระแทก ชายผมม่วงปัดผมที่หน้าขึ้นอีกครั้ง
แต่น่าแปลกที่การการแทกนี้ไม่มีผลกับร่างกายของเซทอย่างที่ควรจะเป็น อย่างร้องกระอักออกมาเป็นอย่างน้อย

ชายผมม่วงกลับมาทำหน้าเคร่งอีกครั้ง "ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะเอาตัวเจ้าไป"
เซทเจอคำพูดนี้ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยในท่านั่ง แล้วก็เผยสีหน้างุนงงออกมา
"ไม่ต้องงง ความหมายตรงตัว" ชายผมม่วงพูดแจ่มชัด "เจ้าก็ไม่มีที่ไปแล้วไม่ใช่รึไง"

พอได้ยินคำถามเซทก็เคว้งคว้างไปเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า "คุณเป็นใครกันแน่"
"เรียกข้าว่า \'พระเจ้า\' ก็แล้วกัน" ชายผมม่วงตอบพร้อมเดินเข้ามาหาอีกครั้ง

คราวนี้ชูมือทั้งสองข้างขึ้นมา ข้างหนึ่งเป็นเหล็ก ข้างหนึ่งเป็นมือมนุษย์ธรรมดา
นักเรียนชายรู้สึกตัวและมองไปว่ามันต้องเป็นการโจมตีอะไรสักอย่างแน่

เซทใช้สเก็ตบอร์ดพุ่งไปข้างหน้า จังหวะเดียวกับชายผมม่วงพึมพำอะไรบางอย่าง
ก่อนที่แสงสีม่วงจะพุ่งออก เซทก็เบี่ยงทิศทางไปด้านข้างด้วยการใช้เท้าดีดตัวเองไป
แต่ทว่ากลับหลบรัศมีไม่พ้น ทำให้เซทถูกแสงสีม่วงกลืนกินไป

\'พระเจ้า\'ยืนดูส่วนที่เคยเป็นหน้าเรือ ซึ่งตอนนี้ได้หายแหว่งเหมือนถูกของมีคมตัดไป
ด้วยเหตุนั้นทำให้น้ำเข้าซึมเรือไปจำนวนมาก ตัวเรือเริ่มจมลงไปทีละหน่อยเหมือน
จมลงไปในทรายดูด

ชายผมม่วงปัดผมอีกครั้ง ยืนมองพระจันทร์เต็มดวงอย่างไม่ยี่ระแล้วหันไปหยิบถุงสัมภาระของเซท
ก่อนที่เรือจะจมลงไปใต้เส้นแบ่งระหว่างอากาศกับน้ำ เสียงคนที่เหลืออยู่ก็บ่นขึ้นว่า
"กว่าจะได้คนมาสักคนลำบากจังวะ ให้ตายเหอะ.."

.....

หลังจากซากเรือก็จมลงไปในมหาสมุทรลงไปสู่ก้นทะเลอันมืดมิดมิหวนกลับ
จันทราดวงที่สองก็กลับมาเป็นผืนเรียบดังภาพวาดอีกครา เหล่าดวงดาราส่องประกายระยิบ
แต่ก็มิอาจเทียบดวงจันทร์ที่อยู่เคียงข้างได้..

=================================================================
zeya สมาชิก
· #34
ชื่อเรื่อง : All zeya
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เซยะ
ที่มา : โรลZombie /Fanfiction/โรลCrossover/Original

เล่นวิดีโอ YouTubeบทที่ 1 บทแห่งการคงอยู่ - เซยะจากซอมบี้บอร์ด

"แม้ว่าจะต้องอยู่กับความหวังที่เหลือเพียงน้อยนิด.....ฉันก็จะอยู่ความหวังนั้น"เซยะนั้นค่อยตอกย้ำตัวเองอยู่เสมอว่าสักวันจะได้พบกับครอบครัวอีกครั้งแต่มันเริ่มจะเลือนรางไปทุกๆทีแล้วก็ตามเธอมองรูปหลานสาวและการ์ดโพแดงของคาลิสพรางมองบรรยากาศยามเช้าที่พวกซอมบี้นั้นนอนวอนบาทาอยู่ข้างนอกหญิงสาวนั้นยังคงพกค้อนคู่กายไว้แน่น

"........."เซยะนั้นมองคนอื่นที่อยู่ในบ้านร้างหลังนี้ทั้งเมดกาย แองเจิล แน็กซ์ โฟรเซน จูดิสและแลนซ์ที่เป็นเด็กที่สุดในกลุ่มด้วยพวกเขาเองก็ต่างมีเหตุผลและความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ต่างจากเธอ

"ไม่ว่ายังไง...ฉันเชื่อว่า....ทุกๆคนยังไม่ตาย...ยังไม่ได้เป็นไอ้พวกศพเดินได้นั้น"เซยะคิดขณะที่กำลังมองไปรอบๆเพื่อมองว่าใครจะไปหาของกับตนเองบาง

"อ้าว....ว่าไง...มีใครบ้าพอจะไปหาเสบียงกับนังนี่บ้าง....ของมันไม่ได้งอกเองนะโว้ย"เซยะพูดพลางเอาค้อนฟาดบ่ามองด้วยสายตาเซ็งๆว่าจะมีใครบ้างที่จะไปกับตนในเช้านี้

-----------------------------------------------------------

เล่นวิดีโอ YouTubeบทที่ 2 บทของปัจุบัน - เซยะจากครอสโอเวอร์บอร์ด

"ครับ..150 บาทครับทั้งหมดนี่"นิวพูดกับลูกค้าที่มาซักผ้าด้วยท่าทางสุภาพเซยะแค่ยิ้มทักทายลูกค้าจากที่รีดผ้าเท่านั้นแล้วเธอก็นิ่งเงียบไปคล้ายคิดอะไรบางอย่างที่มันทำให้ดวงตาคู่นั้นของเธอมีน้ำตาคลออกมา

"เราจะอยู่กับหนูนิวได้อีกนานแค่ใหน..."นั้นคือสิ่งที่เซยะคิดเพราะสักวันนิวต้องกลับไปยังที่ๆจอมเวทย์กันดั้มนั้นจากมาเธอกลัวว่าวันนั้นมาถึง เซยะไม่อยากจะคิดเลยว่าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วไม่เจอกับกันดั้มที่เธอเรียกว่าลูกอีกต่อไปนั้นจะทรมานแค่ใหน

"แม่เป็นอะไรเหรอครับ"นิวถามดวงตาจองจอมเวทย์กันดั้มมีแววของความกังวลออกมาเซยะรีบเซ็ดน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่อย่างรวดเร็ว

"ปะ...เปล่าจ๊ะหนูนิว...นี่ก็เย็นแล้วนี่....เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวให้ทานนะ"เซยะรีบกลบเกลื่อนแล้วจัดการเก็บบริเวณรีดผ้าของตน

"แม่โกหกไม่เก่งเลยนะครับ...."นิวพูดเซยะสะดุ้งโหยงแล้วหัวเราะกลบเกลื่อนไปในทันที

"พูดอะไรของลูกน่ะหนูนิว....แม่โกหกเรื่องอะไร"เซยะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆแต่นิวนั้นได้แต่ส่ายหน้าพลางมองคนที่ตนเรียกว่าแม่

"แม่ครับ....อย่ามาโกหกผมเลยดีกว่าน่า...ผมเห็นนะว่าแม่น่ะนั่งนิ่งมาตั้งนานแถมร้องให้อีกต่างหาก.....อย่ามามุกฝุ่นเข้าตาด้วย..."นิวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเซยะนั้นมองหน้าจอมเวทย์กันดั้มพลางทอดถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางเศร้าๆก่อนจะกอดเขาเอาไว้

"แม่กลัวน่ะหนูนิว.....คงเพราะความสุขมันบังตาจนแม่ไม่ได้นึกถึงเรื่องที่ว่าสักวันหนูนิวจะต้องกลับไปยังที่ๆหนูนิวกลับมา....กลัวว่าพรุ่งนี้ตื่นมาจะไม่เจอลูก....หรือเรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน"เซยะนั้นพูดออกมานิวนั้นกอดแม่ของตนตอบกลับเช่นกัน

"ผมเองก็เหมือนกันละครับแม่....กล้วว่าเรื่องนี้จะเป็นแค่ภาพลวงตา....หรือแค่ความฝัน.....แต่ว่าสิ่งที่ผมรู้อย่างนะแม่......แค่ตอนี้ผมได้อยู่กับเเม่ตรงนี้....ใช้เวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันตรงนี้ให้มีค่ามากที่สุดก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ"นิวพูดเซยะนิ่งเงียบไม่พูดอะไร

"ผมน่ะแค่ตอนนี้ได้ใช้เวลาอยู่กับ ณ ตอนนี้...เวลานี้...ในปัจุบันนี้ที่เราอยู่ด้วยกันผมก็พอใจแล้วละครับ...."นิวพูดเซยะนั้นไม่ได้พูดอะไรแต่คลายกอดแล้วเดินเข้าครัวไปโดยที่นิวมองตาม

"แม่...."นิวเรียกเซยะนั้นหันมามองแล้วยิ้มบางๆ

"แม่ไม่เป็นไหร่หรอกน่า....อย่าห่วงแม่นักสิหนูนิว"เซยะพูดแล้วเดินเข้าครัวต่อพอพ้นสายตาของจอมเวทย์กันดั้มนั้นหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ

"ทำไมเห็นแก่ตัวแบบนี้นะเรา.....คำตอบเรื่องแบบนี้มันก็มีแบบเดียวเท่านั้น....เรานี่บ้าจริงๆ"เซยะนั้นคิดในใจก่อนจะลงมือทำกับข้าวอีกครั้งเพราะเรื่องของตนกับนิวนั้นยังไม่แน่นอนขอแค่ตอนนี้จอมเวทย์กันดั้มยังคงอยู่กับเธอแค่นั้นเธอก็พอใจแล้ว

-----------------------------------------------------------

เล่นวิดีโอ YouTubeบทที่ 3 บทก่อนมหาสงคราม - เซยะจากแฟนฟิคชั่น Silver Tamer

เซยะนั่งมองกองไฟที่ลุกโชนดวงตาสีฟ้าอมม่วงนั้นเต็มไปด้วยความครุ่นคิดเพราะพรุ่งนี้คือวันเปิดฉากมหาสงครามกับเดเบลาสมอนกับเดวาซิลมอนเพื่อทวงเอาสันติสุขของโลกดิจิตอลกัลบมา

"เซยะ...."เสีงคุ้นหูดังขึ้นเทมเมอร์สีเงินเงยหน้าไปมองพลางยิ้มบางๆ

"แบล็คเองเหรอ.....แล้วพวกมิโนะจังละ"เซยะถามแบล็ควอร์เกรยมอนที่ตอนนี้ลงมานั่งเคียงข้างเธอ

"หลับไปแล้วละ....แล้วเธอไม่นอนอีกเหรอ"แบล็ควอร์เกรยมอนถามเซยะเอาหัวมาซบไหล่ของคู่หูตน

"มีเรื่องให้คิดน่ะแบล็ค....ตั้งแต่วันที่ฉันได้มาโลกนี้ครั้งแรก.....จนตอนนี้ที่ฉันกลายเป็นแม่ทัพที่จะต้องนำทัพไปรบกับเจ้า 2 จอมวายร้ายนั้น.....คิดๆดูมันก็นานเหลือเกินนะ..."เซยะพูดดวงตาสีฟ้าอมม่วงมองเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนของค่ายชั่วคราวที่เหล่าเทมเมอร์ใช้พักแรมเพื่อเริ่มเปิดฉากสงครามในรุ่งเช้า

"นั้นสินะ....ตั้งแต่ที่เราพบกัน...ก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายเลยนี่...แล้วก็..ใหนจะเรื่องของเราอีก"แบล็ควอรเกรยมอนนั้นถอนดรามอนคิลลเลอร์ออกแล้วกุมมือเซยะเอาไว้หญิงสาวเองก็หันไปมองหน้าดิจิมอนคุ่หุของตน

"ถ้าไม่เจอนาย....ฉันคงเป็นได้แค่เครื่องจักรสงครามที่รู้จักแต่การทำลายล้าง....แต่พอพบนายฉันถึงมาได้ถึงจุดนี้...."เซยะพูดแบล็ควอรเกรยมอนโอบกอดเธอเอาไว้ไม่ได้พูดอะไร

"ไปนอนเถอะ...พรุ่งนี้พวกเรามีสิ่งที่ต้องทำอยู่นะ...สิ่งที่โชคซะตากำหนดมาให้พวกเราสองคนน่ะ"แบล็ควอรเกรยมอนพูดเซยะพยักหน้าแล้วลุกขึ้นไปเข้าเต็นท์นอนของทั้งสอง

รุ่งเช้าที่ทุ่งโล่งกว้างนั้นเซยะกับแบล็ควอรเกรยมอนนั้นมองไปยังกองทัพศัตรูที่กำลังกรีฑาทัพเข้ามาในสนามรบเทมเมอร์สีเงินนั้นเอาหอกสีเดียวกับผมออกมาเตรียมพร้อมเหล่าเทมเมอรนั้นต่างก็เตรียมใจกับสงครามครั้งนี้

"พร้อมแล้วนะเซยะ....."แบล็ควอร์เกรยมอนถามเซยะนั้นมีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นตอบกลับมา

"นี่คือสิ่งที่ฉันเกิดมานะแบล็ค..และดีใจที่ฉันได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง....เพราะงั้นตอนนี้...พร้อมยิ่งกว่าพร้อมซะอีก"เซยะตอบพร้อมมองไปยังทัพข้าศึก

"ถามแค่คำเดียวตอบซะเยอะเลยนะ..."แบล็ควอรเกรยมอนพูดเซยะหัวเราะคิกคักแล้วหันไปมองพวกข้าศึกที่บัดนี้เข้าสู่ใจกลางสนามรบแล้ว

"บุก!!!!!!!!"เซยะตะโกนลั่นเหล่าเทมเมอร์และดิจิมอนคู่หูต่างกรีฑาทัพเข้าไปโรมรันกับทัพของจอมมารที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์

-------------------------------------------------------

เล่นวิดีโอ YouTubeบทสุดท้าย บทของนิรันดร์ - ผู้อยู่เหนือนามธรรม ปีกดำจากออริจินอล

"แม้จะย้อนเวลากลับไป......ฉันก็ยังจะทำแบบเดิมอีกโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย"ผู้อยู่เหนือนามธรรมคิดเมื่อครั้งอตีดที่เธอยังเยาว์นั้นเธอทำบางสิ่งโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยเพียงเพื่อจะได้พบกับคนที่เธอเฝ้ารอแม้ว่าเธอจะขายโลกทั้งใบให้จอมมารจนเกิดเป็นสงครามที่ทำให้เธอและพวกพ้องของตัวเองเข้ามาห้ำหั่นกัน

"ไม่คิดเสียใจแม้แต่น้อย....ที่ทำแบบนั้น....แม้ว่ามันจะเจ็บปวดมากแค่ใหนก็ตาม"ผู้อยู่เหนือนามธรรมคิดพลางมองป่าซากุระที่มีอยู่รอบปราสาทของเธอด้วสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ถูกเลย

"อมตะที่ใครๆปราถนานี่....ช่างไม่รู้เลยนะ.....ว่าที่แท้จริงแล้วก็คือบทลงโทษอันหดร้ายน่ะ"เธอพูดพลางมองไปยังจอภาพขนาดยักษ์ที่ฉายภาพเหตุการณ์ต่างๆด้วยแววตาครุ่นคิดเธอก็เลยทำอะไรบางอย่างขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ได้อีกครั้ง
lancenater สมาชิก
· #35
ชื่อเรื่อง:แต่งงาน?
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง:แลนซ์,เทนชิ
ที่มา:CrossOver Board
....................
"นี่"
"อะไรเหรอครับ"
"จะว่าไปเวลามันก็ผ่านมานานแล้วนะ"
ชายหนุ่มวัยทำงานใหม่ๆคนหนึ่งกำลังพูด หน้าตาใส่แว่น และสวมเสื้อกันหนาวอยู่ โดยที่ไม่แปลกเพราะแม้หน้าหนาวของประเทศสารขัณท์นี้ฤดูหนาวจะเหมือนฤดูร้อนมากกว่า แต่ว่าตอนนี้กลับมีหิมะตก คงเพราะจากตัวละครหลายๆตัวจากโลกอื่นมาที่นี่ล่ะมัง เช่นเล็ตตี้,โซเดโนะชิรายูกิ,หรือว่าเกรย์ต่างอยู่ที่นี่ ทำให้อากาศหนาวเย็นและมีหิมะตกอย่างน่าประหลาด
ส่วนอีกฝั่งหนึ่งเป็นหญิงสาวที่มีผมสีฟ้ายาว หน้าตาราวกับเทพธิดานั้นก็คือ"เทนชิ"นั่นเอง แต่หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมาย เศษเส้นแบ่งก็ยังมิอาจหามาจนแก้ไขเรื่องนี้ได้ ทำให้เธอยังอยู่ที่นี่และได้อายุมากขึ้นจนเป็นสาวไปแล้ว และแน่นอนว่าถ้านี่คือเทนชิ ชายผู้สวมแว่นคนนี้ต้องเป็น"แลนซ์"ในอนาคตแน่นอน
"มันก็จริงนะครับผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ผมยังจำได้ถึงตอนนั้น ที่เธอตกลงมาจากฟ้าในวันนั้น วันที่เธอเรียนกับชั้น วันที่พวกเราจบการเรียนมาได้ไงก็ไม่รู้ แถมยังการต่อสู้กับพวกองค์กรนั้นอีก และพวกเราก็อยู่มาถึงตอนนี้..."แลนซ๋ว่าก่อนมองฟ้า
"และที่ชั้นจำได้ วันนี้คือวันที่พวกเราเจอกันด้วยสินะ"เทนชิที่ไม่น่าจะจำอะไรทำนองนี้ได้กลับจำได้
"ใช่แล้วครับ"เขาพูด"และวันนี้ชั้นมีอะไรอยากจะบอกหน่อยน่ะ"
"อะไรเหรอ"เทนชิมองอย่างงงๆ อยู่ดีๆแลนซ์ก็คุกเข่าและยกกล่องมาใบหนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็เปิดกล่องออก
"แต่งงานกับผมนะครับ"แลนซ์บอกสิ่งที่เก็บไว้ในใจตนมาหลายปี
"หา! เห! อ...อะไรกัน?"เทนชิตกใจกับภาพเบื้องหน้า หน้าตาแดงก่ำ กำมือแน่น
......................................
"เอาล่ะ เจ้าสาว คุณจะรับเจ้าบ่าวเป็นคู่ชีวิตของคุณ จะซื่อสัตย์กับเขา และรักเขาไปตลอดหรือไม่"บาทหลวงคนหนึ่งได้กล่าว
"รับค่ะ"เทนชิในชุดเจ้าสาวที่ขาวบริสุทธ์ได้ตอบ
"เจ้าบ่าว คุณจะรับเจ้าสาวเป็นภรรยาของคุณ จะรักเธอ จะจงรักภักดีต่อเธอหรือไม่"บาทหลวงกล่าวอีกครั้ง
"รับครับ"แลนซ์ในชุดเจ้าบ่าวรับคำ
"ถ้าอย่างนั้น ขอประกาศว่าทั้งคู่เป็นสามีภรรยากัน ตั้งแต่บัดนี้"บาทหลวงประกาศ
แลนซ์ได้จูบเข้าไปที่เทนชิ แขกในงานได้ปรบมือ โดยแต่ละคนต่างเป็นคนที่แลนซ์รู้จักจากเรื่องที่ผ่านมาทั้งนั้น เซยะในวัยเริ่มแก่ จอมเวทย์นิว ต้นหว้าและเมฆ ลิโป้ทอลกิสและคิง ครูของเขากับยูคาริ โดยที่ยูคาริแอบยิ้มอยู่ ทหารกับแชมเบอร์(ตัวใหญ่หน่อยในงาน) นักศึกษากับโคงาราชิ(สยองคนในงานมาก) และอีกหลายคนปรบมือ....
..................
"ชั้นรักเธอนะ"แลนซ์ในห้องหอได้กล่าวกับเทนชิ
"ชั้นก็รักธอเหมือนกัน รักมาก..รักที่สุดเลย"เทนชิตอบกลับ
..............
"เป็นยังไงบ้างคะ"เทนชิในชุดผ้ากันเปื้อนกำลังอุ้มลูกของทั้งสองอยู่
"ก็ดีนะ เป็นไงบ้างลูก พ่อคิดถึงมากนะ"แลนซ์ในชุดสูทกลับมาจากการทำงาน
"ป๊ะป๋า ป๊ะป๋า"ลูกของแลนซ์และเทนชิได้เรียกพ่อของตน
......................
"เฮือก!!!"อยู่ดีๆแลนซ์ก็ลุกขึ้นมาจากเตียง พอเขาดูสภาพตนและสิ่งรอบๆ เขาก็ยังเป็นนักเรียนชายตอนนั้นอยู่ และนี่คือหอพักเขาแน่ๆ
"ค....แค่ฝันไปเองเหรอ"แลนซ์หน้าตาตกใจ เหงื่อตก
"ทำไม...ทำไมไม่เป็นความจริงนะเฟ้ยยยย!!!!!!!"แลนซ์แหกปากลั่น
"ทำบ้าอะไรยะ"เทนชิที่นอนใกล้ๆบ่นออกมาก่่อนขว้างหมอนใส่เต็มแรง
"บ้าที่สุด บ้าที่สุด บ้าที่สุดดดดด!!!!!!!"
ray ผ สมาชิก
· #36
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : บุนบุนมารุเวิร์ลดนิวส์
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : -
ประเภท : Humor
ที่มา : โรลCrossover Board

บุนบุนมารุเวิร์ลดนิวส์
ฉบับที่ 184 วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ.****

ซัดดัมพบอุปสรรคครั้งยิ่งใหญ่ USAหาตัวบินลาเดนไม่พบ จึงกระหน่ำทิ้งระเบิดลงอิรัก400,000ลูกแต่ไร้ผล ซัดดัมยังยืนยงคงกระพันธ์ฟันแทงไม่เข้า ล่าสุดท่านประธานาธิบดีแห่งสหรัฐฯ อาร์โนล์ด"คนเหล็ก"ชวาสเน็กเกอร์ประกาศจะลงไปไล่ล่าบินลาเดนด้วยมือตัวเอง ทางด้านญี่ปุ่นพันธมิตรของสหรัฐฯนั้นก็มีการแถลงการสนับสนุนการปฏิบัติการครั้งนี้เช่นกัน "พวกเราจะส่งกันดั้มเข้าไปในการปฏิบัติการครั้งนี้"ตัวแทนประเทศญี่ปุ่น คุณฮอนดะ คิคุกล่าวไว้ - อ่านต่อหน้าที่สอง
--------------------------------------------
หนุ่มหื่นกามถึงคราวเคราะห์ หลังจากไปลวนลามนางสาวต้นหว้าจนถูกลิโป้ทอลกีสอัดจนจำสภาพไม่ได้เมื่อหกเดือนก่อน ล่าสุดได้ออกมาจากคุกและก่ออาชญกรรมเช่นเดิม ทว่าจากการอยู่ในคุกนานเกินไปจึงไม่ทราบการแบ่งเขตอยู่อาศัยที่เกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์First Contact จึงถูกรวบตัวได้อย่างรวดเร็วโดยหน่วยรักษาความสงบสุขที่รับผิดชอบเขตอยู่อาศัยนั้น โดยหน่วยไล่ล่าดังกล่าวประกอบไปด้วยจัดจ์เม้นท์"เทเลพอร์ตเตอร์ ชิราอิ คุโรโกะ" เลเวลห้า"มิซากะ บิริบิริ มิโคโตะ" และนักสืบอัจฉริยะ"แอล"ที่บังเอิญอยู่ในพื้นที่ ล่าสุดในขณะนี้อาชญกรกำลังถูกสอบสวนและควบคุมการประพฤติอย่างไกล้ชิด"รับรองว่าเขาจะไม่ทำเรื่องเช่นนี้อีกแน่นอนหลังจากคอร์สการควบคุมประพฤติของพวกเรา อุโฮะ"นายทาคาคาซุ อาเบะผู้เชี่ยวชาญและผู้ดูแลควบคุมความประพฤติกล่าวทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะปิดประตูห้องควบคุมความประพฤติ แต่ทว่าเสียงโหยหวนที่ลอดออกมานั้นก็ยังคงเป็นปริศนาว่าวิธีการที่เขาใช้นั้นเป็นเช่นไร
NAX99 สมาชิก
· #37
ชื่อตอน : The Sun of Alive DM : Pleases Remember Him
ที่มา : โรล Might Board / Original

ณ วันธรรมดาวันหนึ่งในทวีปคราวน์ฮิว ในประเทศไฮเนสเฮฟเว่น อันเป็นประเทศศูนย์กลางหลักของทวีป ในเมืองซีคคูแล็กอันเป็นเมืองหลวง ในวันธรรมดา วันสงบสุข วันปกติเหมือนเช่นทุกวัน เพียงแต่วันนี้เมื่อ 5 ปีก่อน ณ ที่นี่ไม่ใช่อย่างนั้น วันนี้เมื่อ 5 ปีก่อน คือวันที่สงครามกลางเมืองในทวีปคราวน์ฮิวได้จบลงไป สงครามที่กินเวลา 2 ปี สร้างความสูญเสียไปมากมายได้จบลง ณ วันนั้น และนำพาซึ่งความสงบสุขแก่ทวีป ทว่าแม้ทุกอย่างจะสงบสุขลงทุกอย่าง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังประทุอยู่อย่างเล็กๆ....

ในใจกลางเมืองซิคคูแล็คเป็นถนนคนเดิน ขายสิ่งของและบริเวณสถานที่ได้ชัดเจนเรียกว่าสี่แยกไนติงเกล แยกเหนือขายเครื่องมือและอาวุธเทคโนโลยี แยกขวาคือย่านอาหารและเครื่องดื่ม แยกใต้คือสวนสาธารณะและสวนเด็กเล่น รวมไปถึงร้านเกม ร้านบันเทิง และร้านเสื้อผ้า แยกซ้ายคือจิปาถะต่างๆอาทิพาหนะ โรงเรียนสอนต่างๆ เป็นต้น ซึ่งหากเลยแยกซ้ายไปหน่อยก็คือลานกว้างพื้นหินยาวไปจนถึงฝั่งตะวันออกของตัวเมือง ตรงกลางสี่แยกนั้นคือจุดนั่งพักเล่นๆมี 4 จุดด้วยกันจัดวางเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ในจุดๆมีเสาไฟต้นหนึ่งและม้านั่งไม้ล้อมรอบโคมไฟเรียกเป็นทรงสามเหลี่ยม อยู่ 3 ตัว

หญิงสาวรายหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้อันหนึ่ง ณ จุดนั่งพักจุดหนึ่งอย่างเงียบๆ เธอสวมเสื้อเชี้ตขาวขาดๆทับด้วยแจ็คเก็ตสีเขียวเหลืองแก่ สวมกางเกงยีนต์น้ำเงินที่ขาดลุ่ยหน่อยๆ ผมยาวดำ ตาสีฟ้า หน้าตาอายุคร่าวๆประมาณ 30 ปีไม่ก็เกือบๆ แขนซ้ายถือกระป๋องน้ำอัดลม เธอนั่งมองเหล่าผู้คนเดินไปมา มาตั้งแต่ 8 โมงเช้า เวลา ณ ตอนนี้คือบ่าย 4 โมงเย็น เธอไม่เคลื่อนย้ายไปไหน นอกจากจะไปซื้อน้ำอัดลมเพื่อดื่มเพิ่มกับเข้าห้องน้ำ
เธอนั่งมองเหล่าผู้คนเดินผ่านไป
มองเหล่านักช็อปปิ้งสาวพูดคุยเดินไปมาอวดเสื้อผ้าที่ซื้อมา
ดูชายหนุ่มคนหนึ่งทะเลาะต่อราคากับเจ้าของร้านเครื่องใช้ไฟฟ้ารายหนึ่ง
มองแม่ค้าที่สั่งลูกจ้างอย่างดุดันเพราะลูกค้าเต็มร้านอาหาร
มองแม่ท้องแก่กับลูกอีก2คนเดินไปมาเล่นพูดคุยอย่างสนุกตามประแสแม่ลูก
มองพนักงานร้านปาจิ้งโกะไล่คนเล่นที่โกงออกมาจากร้านก่อนจะตามด้วยการซัดหมัดตามความผิดไป 2-3หมัด
มองตำรวจที่เฝ้ายามและปฏิบัติหน้าที่อย่างขยันขันแข็งออกมาตักเตือนการทะเลาะวิวาทกันในร้านๆหนึ่ง
มองเด็กน้อยที่เล่นกับสุนัขของตนอย่างสนุกสนาน เจ้าสุนัขก็เลียหน้านายน้อยมันอย่างเอ็นดู
มองช่างซ่อมรถรายหนึ่งกำลังพูดคุยเรื่องค่าใช้จ่ายแก่หญิงสาวดูรวยๆคนหนึ่ง พลางทำท่าเหม็นน้ำมันเครื่อง
มองชายอ้วนคนหนึ่งที่กินอาหารยัดใส่ปากอย่างตะกละตะกลามไม่เกรงใจคนรอบข้าง

เธอมองไปที่ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเรื่อยๆ พลางคิดภายในใจ
“สงบสุข....สงบสุขเกินไปแล้ว....สงบสุขจนเหมือนเรื่องราววันนั้นแค่เรื่องโกหก....ไม่มีเลย ทำไมไม่มีใครรู้หรือแสดงการรำลึกหรือพูดถึงเรื่องวันนั้นเลยล่ะ.....
ไม่มีการพูดกล่าวถึง
ไม่มีการแสดงอารมณ์อาวรณ์
ไม่มีอนุสรณ์ ไม่มีอนุสาวรีย์
ไม่มีการรำลึก
ไม่มีกิจกรรมหรืออะไรที่อ้างอิงถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น
มีเพียงแค่ข้อความบนหน้าสือประวัติศาสตร์เพียง 6 บรรทัดครึ่ง
ทั้งๆที่เวลาเพิ่งผ่านไปแค่ 5 ปี แต่ทุกคนกลับลืมมันซะ และหันหน้ากลับมายิ้มแย้มใช้ชีวิตเหมือนปกติ ราวกับเรื่องเมื่อวันนั้นเป็นเรื่องปกติ ทั้งๆที่เกิดเรื่องใหญ่ที่ทำให้ประเทศวุ่นวายถึง 2 ปีนี่นะ! ลืมอดีต อยู่ปัจจุบัน ก้าวไปอนาคต ใครมันเป็นคนตั้งวลีบ้าๆนี้ขึ้นมากัน!! นี้คิดจะลืมและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยงั้นรึ บ้าชัดๆ นี่มันบ้าไปแล้ว สิ่งที่หมอนั้นทำไปไม่มีใครคิดจะจดจำเลยรึยังไงกัน!! ทุกอย่างของหมอนั้นมันเปล่าประโยชน์งั้นเหรอ!!?”หญิงสาวคิดในใจพร้อมกับบีบกระป๋องน้ำอัดลมในมือจนเริ่มบู้บี้ลง น้ำในกระป๋องเริ่มกระฉอกออกมา หกใส่มือ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมัน เพราะสิ่งในสมองความคิดในนั้นมันคอยรบเร้าเธออยู่ ทำให้เธอไม่สนใจเท่าไร

เธอยังคงนั่งมองเหตุการณ์ที่ปกตินี้ต่อไป ภายนอกเหมือนปกติ แต่ในใจเธอแทบจะบ้าไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้บ้าพอที่จะลุกขึ้นมาโพล่งพูดอะไรตามใจตัวเอง และชี้หน้าด่าคนหรอก เพราะทำอย่างนั้นมันก็แค่ทำให้ทุกคนคิดว่าเธอบ้าก็เท่านั้น เธอมองเด็กคนเมื่อกี้ที่เล่นกับหมาเล่นปาแคชบอลกับหมาของไป แต่ดูเหมือนเขาจะปาแรงไปมันปลิวกระเด็นลอยไปไกลก่อนจะตกลงมาและกลิ้งหล่นลงไปในท่อระบายน้ำ
หญิงสาวมองไปที่ลูกบอลที่กลิ้งลงไป “ปรากฏออกมาและลับหายไป ทำไมกัน!? ทำไม.....หมอนั้นถึงต้องถูกลืมหายไปด้วยล่ะ ทำไมทุกคนต้องต่างพากันลืมเขาไปด้วย ทั้งๆที่หมอนั้นทั้งทุ่มเทเพื่อทวีปแห่งนี้ ทั้งสละอะไรต่างๆ แม้กะทั่งชีวิตตัวเองแท้ๆ แต่ทุกคนกลับ......”
ซักพักก็มีบุรุษผู้หนึ่งสวมฮู๊ดคลุมหัวไม่เห็นหน้า ใส่หูฟังเพลง สวมกางเกงยีนส์ดำ ดูท่าทางเหมือนวัยรุ่น เข้ามานั่งข้างๆกันกับเธอ ชายคนนั้นเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาคนแรก
“นี่เธอนะ ได้ยินมาว่าเธอมีข้อมูลของระบบCB และต้องการจะร่วมมือกับเราเพื่อพัฒนาการทดลองของท่านแม่นั้นเป็นเรื่องจริงงั้นรึ?”หญิงสาวนิ่งเงียบกับผู้สนทนาซักพัก ก่อนจะตอบออกไป
“.......แล้วคิดว่าฉันทำอะไรอยู่ล่ะ? ใช่ ฉันมี......และฉันก็อยากร่วมมือกับพวกนายร่วมไปถึงท่านแม่นายด้วย แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกรัฐบาลหรือพวกทหารแล้ว เพราะงั้นฉันไม่ได้เป็นสปายหรอกนะ”
“โอ้ ตอบตรงดีนี่ แต่ว่าก็ว่าเหอะวีรชนอย่างเธอเนี่ยนะ จะมาร่วมมือกับอาชญากรระดับร้ายพวกเรา? ล้อเล่นรึเปล่า!?”
“วีรชนเหรอ...... เฮอะ ของพรรค์นั้นก็แค่ชื่อเรียกที่ถูกลืมไปแล้วนั้นแหละ......”เธอเค้นเสียงออกมาก่อนจะใช้มือซ้ายที่มีเพียงข้างเดียวยกขึ้นมาดื่มกระป๋องน้ำอัดลม และโยนลงถังขยะข้างๆ
“งั้นเธอมีจุดประสงค์อะไรกันล่ะ? ต้องการอะไรจากเรางั้นรึ?”
“จุดประสงค์เหรอ.........ฉันก็แค่........อยากให้ชื่อของธันซาเดอร์ เอสถูกจดจำขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง.......”
lancenater สมาชิก
· #38
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : ดดดดดดดูเอล!! part I
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : แลนซ์
ประเภท : Humor
ที่มา : Original
ในโลกที่มีตัวละครต่างๆมากมายเข้ามาแล้วนั้น ก็ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่บนโลก เทคโนโลยีจากตัวละครมิติต่างๆทำให้เกิดสิ่งแปลกๆมามากมาย แม้แต่...
ดูเอลดิสค์...
................................................................
“เอาล่ะครับวันนี้ยินดีต้อนรับสู่ดูเอลทัวร์นาเม้นท์ครั้งที่1ของประเทศไทยนะครับ วันนี้เป็นวันที่พวกเราน่าจะยินดีนะครับ เพราะว่าการดูเอลนี้เป็นการดูเอลครั้งแรกของโลกที่มีความเสมือนในการ์ตูนไม่มีผิด ไม่ว่าจะเป็นการเรียกการ์ดออกมาจริงๆหรึอว่าเอฟเฟค แต่ที่สำคัญที่สุด ผู้แข่งขันสามารถสร้างการ์ดมาแข่งได้ในขอบเขตที่กำหนดนะคร้าบบบบบบ”โฆษกได้ประกาศเสียงดังลั่นบนสนามดูเอลที่กว้างขวางราวสนามฟุตซอลหนองจอก(ถ้าสร้างเสร็จ) ผู้คนต่างมากันหนาแน่น และคนที่มีคู่หูก็ต่างมาดูกันเต็มไปหมดเช่นกัน
“เอาล่ะ เรามาดูคณะกรรมการกันนะครับ ประกอบไปด้วย”
“นักพากย์ผู้พากย์สดได้ทุกสถานการณ์ คุณสปีดวาก้อน!”โฆษกประกาศชื่อกรรมการ ตามมาด้วยเสียงตบมือ
“อาจารย์จากดูเอลอะคาเดเมีย อาจารย์โครนอส!”ชื่อต่อมาดังขึ้น แต่เสียงตบมือกลายเป็นเสียงคนผวากันแทน
“โยวไคแห่งเขตแดน ยาคุโมะ ยูคาริ!”หลังชื่อดังขึ้น ก็มีคนบางคนลุกขึ้นมาเฮกันโดยมีผ้าคาดที่หัวว่า”I love BBA”
“และคนสุดท้าย ผู้เชี่ยวชาญด้านกันดั้ม เซ็ตซึนะ เอฟ เซย์เอย์!!”เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง
“เอาล่ะ คู่แรกของการดูเอลนี้ก็คือ แลนซ์ ผู้ใช้เด็คเก็นโซเคียว และสมยศ ผู้ใช้เด็คนักกล้ามนะคร้าฟฟฟฟฟฟ”
ทั้งคู่ได้จับมือบนสนาม และได้เข้าไปยืนบนที่ของตน และกางดูเอลดิสค์
“ดูเอล!!”
แลนซ์ lp 4000
สมยศ lp 4000
“เทิร์นของชั้น!!”สมยศได้เริ่มเปิดเกม”ขอลงมีกล้ามแมนลงบนสนามในสภาพตั้งโจมตี!!”
วาบบบ มอนส์เตอร์รูปร่างคล้ายร็อคแมนแต่ร่างกายอุดมไปด้วยกล้ามได้ลงมาบนสนาม(atk 1600/def 1600 4 ดาว)
“หลังจากนั้นขอหมอบการ์ดสองใบ และจบเทิร์น!”
“โอเรโนะทาน ดรอว์!”แลนซ์ได้พยายามพูดเป็นภาษาญี่ปุ่นเพื่อทำเป็นเท่
“ขอลงชาเมย์มารุ อายะ ลงบนสนามในสภาพตั้งโจมตี!”
อายะได้ลงมาในสนาม พร้อมพัดและกล้องของตน (atk 1500 def 1400 4 ดาว)
“ความสามารถของอายะ สามารถเปิดการ์ดใบใดดูก็ได้บนสนามคู่ต่อสู้หนึ่งใบ!”แลนซ์ทำการใช้เอฟเฟคเปิดการ์ดใบหนึ่งบนสนาม
“การ์ดกับดักกระบอกเวทย์หรอกเหรอ”เขาทำหน้าเซ็งๆก่อนเริ่มใช้การ์ดเวทย์
“การ์ดเวทย์มนตร์ ไซโคลน! ทำการทำลายการ์ดกระบอกเวทย์ซะ!”ไซโคลนได้เข้าไปทำการปั่นกระบอกเวทย์กระจุย
“หลังจากนั้นขอสั่งอายะโจมตี!!”อายะได้พุ่งเข้าไปหามีกล้ามแมนด้วยความเร็วสูง
“บ้าหรือไง พลัง1500 จะมาสู้ 1600 ได้ยังไง”สมยศดูถูก
“อย่าประมาทเชียวนะเฟ้ย เพราะว่าการ์ดใบนี้น่ะ สามารถลดพลังโจมตีของคู่ต่อสู้ลง 300 ด้วยการสร้างข่าวลือยังไงล่ะ!!”
“หา!!”
ไม่ทันแล้ว มีกล้ามแมนได้ถูกลงข่าวฉาวหนังสือพิมพ์บุนบุนมารุจนจิตตกไป (atk 1300) และอายะได้ทำการใช้พัดเรียกพายุออกมาพัดมีกล้ามแมนปลิวออกไปและแตกกระจุยเป็นโพลิก้อนไป
สมยศ lp 3800
“อย่าได้ใจไป!”สมยศกดปุ่มบนดูเอลดิสค์”ขอใช้การ์ดกับดัก สารสเตียรอยด์! นำการ์ดประเภทนักกล้ามขึ้นมาบนสนามพร้อมเพิ่มพลังโจมตี 500 หน่วย!!”
มีกล้ามแมนกลับมาบนสนามอีกครั้งพร้อมกล้ามที่ใหญ่ขึ้น (atk 2100)
“ตายล่ะหว่า คราวนี้จะทำยังไงดี”แลนซ์เครียด
“ขอหมอบการ์ดหนึ่งใบ ทาเอนโดะ!!”
“เทิร์นของชั้น! ขอสั่งมีกล้ามแมนโจมตี!!”มีกล้ามแมนได้ทำการแท็คเคิลอายะจนแตกเป็นโพลีก้อนตาม
แลนซ์ lp 3400
“บ้าที่สุด!”แลนซ์สบถ
“จบเทิร์น!”
“คิๆๆ”
“เป็นอะไรฟะ!”
“เอฟเฟคของอายะอีกหนึ่งอย่าง! เมื่อถูกทำลายจะลดพลังโจมตีของมอนส์เตอร์ตัวนั้นลง 1000!!”
“หนานี่!!”
มีกล้ามแมนได้ถูกสังคมประณามว่าทำร้ายผู้หญิงเรียบร้อย (atk 1100)
“โอเรโนะทาน ขอใช้การ์ดไหละโมบจั่วการ์ดสองใบ และเรียก หง เหม่ยหลินออกมาตั้งโจมตี!”(atk 1400/def 2100 4ดาว)
“และขอใช้การ์ดเวทย์มนตร์ฟิล์ด คฤหาสน์มารแดง! เพิ่มพลังมอนสเตอร์ที่เกี่ยวกับคฤหาสน์มารแดงขึ้น 500 หน่วย!”
ปราสาทได้ผุดขึ้นมาเป็นแบ็คกราวน์การต่อสู้
“ขอสั่งหง เหม่ยหลิน โจมตี!!”มีกล้ามแมนถูกฝ่ามือแทงทะลุร่างไปเต็มๆ (atk 1900)
สมยศ lp 3000
“และขอหมอบการ์ดสามใบ จบเทิร์น!!”
“แกนะแก!!”สมยศตวาด
“เทิร์นของชั้น ขอทำการรีมูฟมีกล้ามแมนออกนอกเกม เพื่อเรียกแดนนี่ ลีออกมาแบบพิเศษ!!”(atk 2100/def 2000 6ดาว)
“โจมตีเหม่ยหลินเลย!!”
“ไอ้ฟาย! เอฟเฟคเหม่ยหลิน เมื่อถูกโจมตีจะเปลี่ยนเป็นสภาพตั้งรับทันที!” ค่าพลังโจมตีและปัองกันทั้งคู่หักลบกันพอดี จึงไม่เกิดอะไรขึ้น
“แกนะแก!!”
“สามัญสำนึกน่ะ ใช้ในเก็นโซเคียวไม่ได้หรอกเฟ้ย”
“กรอด...หมอบการ์ดหนึ่งใบแล้วจบเทิร์น!”
“เทิร์นของชั้น ขอสังเวยหงเหม่ยหลินพื่อเรียกอิซาโยอิ ซาคุยะออกมา!” (atk 2000/def 1900 6 ดาว)
“และเมื่อการ์ดที่เกี่ยวกับการ์ดฟิลด์ใบนี้ถูกลง เรียกโทเคนภูตเมดออกมาหนึ่งตัว!”(atk/def 1000 3 ดาว)
“พลังทั้งคู่เพิ่มเพราะการ์ดฟิลด์คฤหาสน์มารแดง!!”(ซาคุยะ atk 2500 ภูตเมด atk 1500)
“เอาล่ะสิครับ สถานการณ์ของสมยศแย่แล้วไงครับ แลนซ์จะทำการโจมตีแล้ว สมยศจะทำยังไง!”สปีดวาก้อนพากย์อย่างรวดเร็ว
“โจมตียัดแมร่ง!”
“อ้ากกกกกกก”
ซาคุยะ vs แดนนี่ลี
ภูตเมดโจมตีโดยตรง
สมยศ lp 1100
“กรอดดดด”
“จบเทิร์น!”
“เทิร์นของชั้น ใช้การ์ดแบล็คโฮล!! ต่อด้วยการ์ด มนุษย์กล้ามรีเทิร์น นำมอนส์เตอร์ประเภทนักกล้ามจากนอกเกมเข้าสนาม ชั้นเลือกมีกล้ามแมน และใช้การ์ดชุบชีวิตแดนนี่ลีขึ้นมา!”
“เหวยๆเกมมันตัดสินกันไปแล้วเฟ้ย ถึงฟิล์ดตรูจะไม่มีอะไรก็เถอะ”
“ไม่จบโว้ย! สังเวยการ์ดทั้งสองใบ เรียกบิลลี่ เฮอริงตันออกมา!!”(atk 2700 def 2500 7 ดาว)
“และลงฟิล์ดทับ ห้องล็อกเกอร์ในตำนาน! เพิ่มพลังเกย์กล้ามขึ้น 500 หน่วย!!”คฤหาสน์มารแดงแตกสลายไป และที่ๆพวกเขายึนอยู่กลายเป็นห้องล็อกเกอร์ที่คุ้นตาคนบางคน
“ตีตูดมันเลย!!”
“อุโฮะ อ้ากกกก!!!!”แลนซ์ร้องลั่นหลังโดนโจมตี
แลนซ์ lp 200
ขณะแลนซ์โดนไปนั้น เขาเริ่มคิดไปถึงทุกอย่าง
“ทุกๆคน.... ทั้งๆที่พยายามมาถึงตรงนี้แล้วแท้ๆ แต่ว่ากลับทำอะไรไม่ได้....”
และขณะเขาคิด เขาก็นึกไปถึงคนบางคน คนที่เขามองเหมือนกับนางฟ้ามาตลอด เขาจะแพ้ไม่ได้ เพราะเธอ....
“ไม่ยอมโว้ยยยยยย!!!!!!”
แลนซ์ลุกขึ้นมาด้วยแรงฮึดสุดท้ายก่อนสั่งงานการ์ดที่หมอบอยู่
“การพิพากษาแห่งตุลาการโลกนรก!! โยนหัวก้อยแล้วทาย ถ้าทายผิดลด lp 1000 แต่ถ้าทายถูก ไลฟ์พ้อยน์ทของฝั่งที่มากกว่าจะถูกลดจนเท่ากับคนที่น้อยกว่า และลงการ์ดทีมีดาวเท่ากับการ์ดที่ดาวสูงที่สุดของอีกฝ่าย!!”
ชิคิเอคิได้โผล่ออกมาพร้อมที่นั่งตุลาการ ก่อนจะโยนเหรียญขึ้นไปบนฟ้า
“ขอทายว่าหัว!!”แลนซ์ทายทันที”ชะตากรรมขึ้นอยู่กับการทายครั้งนี้แล้ว!!”
เหรียญหมุนบนอากาศ และตกลงมาได้ว่า...
“หัวเฟ้ย!! ขอลดไลฟ์พ้อยน์ทแกล่ะ!!”
สมยศ 200
“และเรียกเอซการ์ดของชั้นออกมา ฮินานาอิ เทนชิ!!” (atk 2700/def 2600 7 ดาว)
“คิดจะโจมตีแลกเรอะ จบเทิร์น!”สมยศที่มั่นใจในตัวเองได้เยาะเย้ย
“ไม่เป็นอย่างนั้นหรอกเฟ้ย! โอเรโนะทาน ขอใช้การ์ดเวทย์มนตร์ฟิลด์ เก็นโซเคียว!! การ์ดที่เป็นตัวละครโทโฮจะไม่ถูกทำลายจากการต่อสู้ หลังจากนั้นขอใช้การ์ดสวมใส่ กระบี่ไร้คนึง! เพิ่มพลังโจมตีของเทนชิ 700 หน่วย! โจมตีซะ!”
“แย่ล่ะสิ การ์ดป้องกันหมดแล้ว!!!”
ซูมมมม!!!!
สมยศ lp 0
“ผู้ชนะคือแลนซ์!!!!”โฆษกประกาศลั่น
“รู้สึกยังไงกับการดูเอลครับคณะกรรมการทั้งหลาย”
“เมื่อกี้ชั้นพากย์สดมันส์มากเลย”
“เป็นดูเอลที่สนุกมากเลยฮ้า!!”
“สุดยอดเลยนะ แต่ทำไมถึงเป็นการ์ดเทนชิกันนะ”
“ชั้นคือกันดั้ม!!”
“เอาล่ะครับ นี่คือความเห็นของกรรมการ และนี่คือคู่แรกนะครับ ส่วนคู่ต่อไป ติดตามตอนต่อไปนะคร้าบบบบ!!!!”
....................
การ์ดใหม่
-มีกล้ามแมน
4 ดาว/เผ่านักกล้าม/โจมตี 1600/ป้องกัน 1600/ไม่มีเอฟเฟค
-ชาเมย์มารุ อายะ
4 ดาว/เผ่านก/โจมตี 1500/ป้องกัน 1400/มีเอฟเฟค
เอฟเฟค:เมื่อลงการ์ดใบนี้แบบธรรมดาหรือพิเศษได้ เปิดการ์ดใบใดก็ได้บนสนามของคู่ต่อสู้ดู 1 ใบ แล้วหมอบไว้ตามเดิม(เอฟเฟคของฟลิปไม่ทำงาน) เมื่อการ์ดใบนี้ทำการต่อสู้ ลดพลังโจมตีและป้องกันคู่ต่อสู้ลง 300 และเมื่อการ์ดใบนี้ถูกทำลายจากการต่อสู้ ลดพลังโจมตีการ์ดใบที่โจมตีการ์ดใบนี้ลง 1000
-หง เหม่ยหลิน
4 ดาว/เผ่านักรบ/โจมตี 1400/ป้องกัน 2100/มีเอฟเฟค
เอฟเฟค:เมื่อการ์ดใบนี้เป็นเป้าหมายการโจมตี เปลี่ยนรูปแบบการ์ดใบนี้เป็นตั้งป้องกัน และเมื่อการ์ดคู่ต่อสู้ทำการโจมตีการ์ดใบอื่นที่ไม่ใช่การ์ดใบนี้ เปลี่ยนเป้าหมายการโจมตีมาที่การ์ดใบนี้
-คฤหาสน์มารแดง
เวทย์มนตร์ฟิลด์
เอฟเฟค:เพิ่มพลังโจมตีและป้องกันของการ์ดที่เกี่ยวกับคฤหาสน์มารแดงและการ์ดเผ่าปีศาจ 500 หน่วย และเมื่อการ์ดที่เกี่ยวกับคฤหาสน์มารแดงถูกลงมา เรียกโทเคน"ภูติเมด"ลงบนสนาม(3 ดาว/โจมตี 1000/ป้องกัน 500)
-แดนนี่ ลี
6 ดาว/เผ่าเกย์กล้าม/โจมตี 2100/ป้องกัน 2000/มีเอฟเฟค
เอฟเฟค:เพิ่มพลังโจมตีการ์ดใบนี้ตามจำนวนการ์ดที่มีชื่อ"บิลลี่ เฮอริงตัน""แดนนี่ ลี""แวน ดาร์คโฮล์ม""ฮาร์ดเกย์"บนสนามใบละ 200 หน่วย
-บิลลี่ เฮอริงตัน
7 ดาว/เผ่าเกย์กล้าม/โจมตี 2700/ป้องกัน 2500/มีเอฟเฟค
เอฟเฟค:เพิ่มพลังโจมตีการ์ดใบนี้ตามจำนวนการ์ดที่มีชื่อ"บิลลี่ เฮอริงตัน""แดนนี่ ลี""แวน ดาร์คโฮล์ม""ฮาร์ดเกย์"บนสนามใบละ 200 หน่วย
-ห้องล็อกเกอร์ในตำนาน
เวทย์มนตร์ฟิลด์
เอฟเฟค:เพิ่มพลังโจมตีของการ์ดเผ่าเกย์กล้ามใบละ 500 หน่วย
-สารสเตียรอยด์
กับดัก
เอฟเฟค:นำการ์ดเผ่านักกล้ามที่ถูกทำลายในเทิร์นนี้กลับมาบนสนามพร้อมเพิ่มพลังโจมตี 500
-การพิพากษาแห่งตุลาการโลกนรก
การ์ดกับดัก
เอฟเฟค:ทำการโยนเหรียญแล้วทายหัวก้อย ถ้าทายถูก ลดไลฟ์พ้อยนท์ของฝ่ายที่มีไลฟ์พ้อยน์ทมากกว่าจนเท่าไลฟ์พ้อยน์ทฝ่ายที่มีไลฟ์พ้อยน์ทน้อยกว่า ถ้าทายผิด ผู้ใช้รับความเสียหาย 1000
-ฮินานาอิ เทนชิ
7 ดาว/เผ่านางฟ้า/โจมตี 2700/ป้องกัน 2600/มีเอฟเฟค
เอฟเฟค:????
zeya สมาชิก
· #39
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : หัวข้อ ก-ฮ ตอน ป-ร
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เซยะ จอมเวทย์นิว ลิโป้ทอลกิส
ที่มา : โรลCrossover

ป - ปวดหัว

"น้าเซ...นี่ๆดูสิ...แอ้มมีคู่หูแล้วนะน้าเซ"เสียงลานสาวตัวแสบดังขึ้นเรียกความสนใจจากเซยะและนิวที่นั่งทานข้าวกันอยู่เมื่อหันไปมองก็พบกับหุ่นสีดำยืนอยู่ข้างๆหลานสาวซึ่งเซยะนั้นแทบสำลักข้าวทันทีที่เห็น

".....มิดาเระซากิ...เฮียวกะ..."เซยะพูดชื่อของหุ่นยนต์ตัวนั้นออกมานิวนั้นมองหน้าเซยะออกมาอย่างงุนงงหญิงสาวจำเฮียวกะได้ดีเพราะ Kyouran Kazoku Nikki เป็นหนึ่งในการตูนเรื่องโปรดของเธอและเฮียวกะก็เป็นตัวละครที่เธอชอบมากจากเรื่องนั้นนิวนั้นมองเฮียวกะด้วยท่าทีสนใจ

"จะดีใจหรือเสียใจดีวะเนี้ย"เซยะบ่นพึมพำนิวมองแม่ด้วยสายตางุนงงนิวจึงหันไปมองแอ้มสายตาของจอมเวทย์กันดั้มเต็มไปด้วยคำถาม

"แล้วนี่เเอ้มเจอกับเฮียวกะตั้งแต่เมื่อไหร่ละแอ้ม...ไม่เห็นบอกพี่เลย"นิวถามเพราะทั้งแม่และเขาไม่ได้เจอหน้าแอ้มมาหลายวันแล้ว

"ก็ตอนน้าเซยะไปเซ็นเตอร์พอยน์ละมั้ง...แอ้มเรียนๆอยู่ก็เจอกับเฮียวกะนี่ละ"แอ้มตอบเซยะนั้นนึกถึงเหตุการ์ณที่บาทหลวงวิทยานั้นให้ลูซิมอนใช้เศษเส้นแบ่งมันส่งผลกระทบไปมากกว่าที่เธอคิดแล้วเสียงโทรศัทพ์ก็ดังขึ้นเซยะจึงรีบเปิดทีวีก็พบกับ

"ขอรายงานข่าวด่วนครับขณะนี้ก๊อตซิลล่าได้ปรากฎตัวที่อ่าวไทยและกำลังจะขึ้นฝั่งที่พัทยาซึ่งในตอนนี้กองทัพเรือและกองทัพอากาศนั้นกำลังออกไปสกัดการขึ้นฝั่งของเจ้าสัตว์ยักษ์นี้อยู่และนานาประเทศกำลังตามหาตัวคนที่เป็นคู่ของก๊อตซิลล่าอย่างสุดความสามารถล่าสุดตอนนี้ได้รับแจ้งว่า.....ที่เป็นคู่หูของมอสทร่าและ....ที่เป็นคู่หูของอุลต้าแมนไกอาออกไปตรึงก๊อตซอลล่าเอาไว้โดยที่มีนายทหารที่เป็นคู่กับเเซมเบอร์นั้นเป็นคนสั่งการ"ภาพข่าวที่รายงานนั้นถ่ายภาพระยะไกลถึงการต่อสู้อันดุเดือดเซยะกับนิวกินข้าวแทบไม่ลงแอ้มนั้นมองทั้งน้าและพี่ชายที่นั่งมองข่าวแบบอึ้งๆแล้วเฮียวกะก็สะกิดไหล่เด็กหญิง

"อะไรเหรอเฮียวกะ....."แอ้มถามเฮียวกะชี้ไปที่ทีวีซึ่งกำลังถ่ายทอดสดฉากการต่อสู้อยู่

"จะเอายังไงกับเจ้านั้นดีละ...."เฮียวกะถามแอ้มเองก็ส่ายหน้าอย่างไม่รู้เซยะนั้นมองหน้าหลานสาว

"แอ้มเอ่ย....ไปซื้อดีคอลเจนให้น้าหน่อย..."เซยะพูดพลางเอาเงินให้กับแอ้มแล้วเอาจานข้าวตัวเองออกเอาหน้าฝุ่บกับโต๊ะนิวมองหน้าแม่ของตน

"แม่เป็นอะไรครับ....."นิวถามเซยะครางออกมาอย่างอ่อนแรง

"ปวดหัว.....ไอ้องค์กรบ้านี่"เซยะครางนิวก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะการมาของพวกเขามันไม่ได้มีแต่เรื่องดีอย่างเดียวเท่านั้นมันมีเรื่องร้ายๆมาด้วย

--------------------------------------------------------

ร - เรื่องปกติ

ลิโป้ทอลกิสนั้นเดินตรวจตราชุมชนที่ตนอาศัยอยู่ตามปกติดังเช่นทุกวันแต่วันนี้ต่างจากทุกวันหรือเป็นไปตามปกติก็ไได้

"ไอ้ตัวแสบวันนี้แหละเอ็งต้องระเห็จออกจากที่นี่...."อันตพาลที่เคยโดนลิโป้อัดยับไปเมื่อสองเดือนก่อนนั้นยืนหัวเราะร่าพร้อมกับเเซ็คขนาดเท่าตัวจริง

"วันนี้ละวะ..ตูจะ....แอ็ก!!!!!"อันตพาลคนนั้นยังพูดไม่ทันจบก็ถูกลิโป้ทอลกิสจับอัดติดกับขาของแซ็คจนน่วมกว่าเก่า

"มะ...ไม่ให้ตูพูดจบแล้วขึ้นแซ็คก็เหรอเอ็ง....."อันตพาลคนนั้นครางลิโป้ทอลกิสนั้นเดินจากไปโดยไม่มองอนันต์นั้นเรียกตำรวจและหน่วยเคลื่อนย้ายมาเอาท้งอันตพาลและหุ่นแซ็คออกจากชุมชนคนที่เล่นหมากรุกอยู่แถวนั้นต่างมองและคุยกัน

"มันโง่เหรอเปล่าวะ....ถ้าขึ้นแซ็คแล้วไปท้าลิโป้มันก็อาจจะชนะไปแล้ว....นี่มันโผล่มาพล่ามนอกเครื่องก็โดนอัดฟรีละ....ไอ้ลิโป้มันถือว่ามาหาเรื่องมันก็จัดทันทีไม่ได้ฟังอยู่แล้ว"คนแรกพูดพลางเดินหมากแล้วมองคนที่สอง

"ถึงมันขึ้นขับ....แต่มันจะขับได้เหรอ....ไอ้หุ่นพวกนี้มันขับไม่ได้ง่ายๆซะหน่อย"คนที่สองพูดแล้วก็เดินหมากก่อนจะมองหน้าคนแรก

"เอ่อวะ.....เอ็งพูดถูก...."คนแรกพูดแล้วมองว่าจะเดินหมากอย่างไร
ray ผ สมาชิก
· #40
ชื่อตอน : First Contact : Meeting In The Crossfire - Part 1 (The Calm, The Storm, The Despair)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : นิตยา, โจเซฟ(priest)และอื่นๆ
ที่มา : โรลCrossover Board

"ชิบหายแล้วๆๆๆ!!!"กริชตะโกนขึ้นมาอย่างไม่หยุดพัก พลางเดินวนไปมารอบร้าน
"มันจะหายไปแน่ๆล่ะถ้าเอ็งไม่ทำอะไรซักอย่างน่ะ! หาอะไรมาวางกั้นประตูร้านสิเฟ้ย!!"นิตยาตะโกนพลางล้มโต็ะทำเป็นที่กำบังตามหลักสูตรการสู้รบภายในอาคาร
"ถ้าไอ้โต็ะไม้อัดกระหลั่วๆกับกระจกบางๆนั่นกันจรวดได้ก็บ้าแล้ว!"
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะเฟ้ย!"
"ในสถานการณ์แบบนี้น่ะพวกเราต้องใจเย็นๆกันก่อนไม่ใช่เรอะ"ฮิซาเมะ(ฝนหนาวเน็บ)กล่าว(นารูโตะทั้งสามคนรำคาญที่จะเรียกคนอื่นโดยสร้างความสับสนเต็มทนแล้วจึงเลือกชื่อเล่นของคนที่ไม่ได้มาจากcanonขึ้นมา)พลางดึงมีดคุไนออกมาจากซองก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง
"พวกเธอรู้ว่าพวกเรานั้นมีความสามารถอะไรกันบ้าง ดังนั้นฉันจะขอให้เธอช่วยพวกเราวางแผนป้องกันพื้นที่นี้ด้วย ตอนนี้พวกฉันทั้งสามคนใช้คาถาkage bunshinไปสกัดเอาไว้ก่อนแล้ว แต่ฉันไม่คิดว่าจะยื้อไว้ได้นานมากพอที่จะย้ายคนบริเวณนี้ออกไปได้ทันแน่ถ้าขนาดของระเบิดที่พวกนั้นขนมามันเป็นไปตามที่คุณกริชว่าไว้"
"เธอแน่ใจงั้นหรือ? ฉันไม่มั่นใจนักหรอกนะว่าจะทำแบบนั้นได้"นิตยาพูด
"สิ่งที่เธอทำเป็นอย่างแรกหลังจากรู้ข้อมูลคร่าวๆทันทีคือสั่งอพยพผู้คนในบริเวณไกล้เคียงและให้หาสิ่งของมาวางทำเป็นที่กำบัง นั่นน่ะต้องการความสามารถไม่ใช่น้อยเลยล่ะ"ฮิซาเมะกล่าว
"...เอาอย่างนั้นก็ได้"แล้วเธอก็เริ่มรวบรวมความมั่นใจก่อนที่จะพูดออกมาอีกครั้ง "นารูโตะ พวกเธอทั้งสามคนเป็นประเภทประชิดตัว วางตำแหน่งร่างแยกของพวกเธอไว้หลีงที่กำบังและเมื่อมีหุ่นยนต์เข้ามาไกล้พอก็ให้กระโจนเข้าใส่ในระยะประชิดทันที ใช้แทคติกhit and runเพราะพวกเธอรับห่ากระสุนตรงๆไม่ได้แน่นอน"แล้วเธอก็หันไปทางเร้ด
"เร้ด ฉันขอให้เธอช่วยหาคนที่อื่นมาช่วยพวกเราด้วย ฉันรู้ว่าเธออยากจะช่วยพวกเราที่นี่แต่ตอนนี้ศัตรูใช้อาวุธจริง ฉันไม่อยากให้ไครตายในตอนนี้ดังนั้นขอร้องล่ะ ขอให้ช่วยทำตามคำขอร้องนี้ด้วย"
"รับทราบ...ขอบคุณมากเลยนะที่นึกถึงความปลอดภัยของพวกฉันน่ะ"เขาพูดก่อนที่จะเดินออกไปหลังร้าน
"ชมรมSOS ขอให้คุณนางาโตะช่วยทำให้ที่กำบังที่พวกเรามีทนทานต่อการโจมตีให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ทั้งทางด้านจำนวนและคุณภาพ มิคุรุซัง ถ้าคุณยังมีคอนแทคเลนส์นั้นอยู่ก็ขอให้นำมันออกมาใช้ด้วย อย่ามาอ้างว่าเป็นข้อมูลปกปิดเพราะที่นี่ไม่ใช่โลกของคุณการแทรกแซงจากโลกอนาคตไม่มีผลที่นี่"
"รับทราบ.../ระ รับทราบค่ะ"ทั้งคู่ทำตามที่นิตยาบอก
"เร็วเข้าคุณนิตยา ตอนนี้ร่างแยกตัวสุดท้ายของฉันโดนกำจัดไปแล้ว พวกมันกำลังจะมาถึงภายในอีกไม่นานนี้แล้วล่ะ"นารูโกะ(นารูโตะหญิง)กล่าว
"...คุณนิตยา"นางาโตะเรียกนิตยาด้วยน้ำเสียงเรียบๆก่อนที่จะส่งไม้เบสบอลให้ "ไม้อันนี้ฉันลงคำสั่งหวดรวดเร็วรุนแรงไม่พลาดเป้าเอาไว้ ขอให้ช่วยใช้มันด้วยค่ะ"เธอกล่าว
"...จ้ะ"เธอรับมันมาก่อนที่จะส่งให้เมย์
"เฮ้ยเดี๋ยวสิ จะส่งมาให้ฉันทำไม?"เมย์พูด
"ก็เธอแรงเยอะกว่าฉันนี่หว่านังเมย์...และฉันก็ไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไปด้วย"เธอพูดประโยคหลังเบาๆให้เมย์ได้ยินเพียงคนเดียว
"นิต...เอาล่ะ วางใจได้เลย เดี๋ยวแม่จะหวดมันให้กระเด็นไปเลย!!!"เธอพูดพลางหวดซ้อมมือ ตัวกระบองนั้นได้ถากหน้าของนายกริสไปเพียงอะตอมเดียว
"เฮ้ย! ระวังหน่อยเซ่!"เขาพูดพลางถอยออกห่าง แต่ไม่นานเสียงไซเรนก็ดังขึ้นมาพร้อมกับการประกาศอีกครั้ง

"FIVE"
"ทุกคนเข้าที่กำบังเดี๋ยวนี้! ไอ้กริช!แกไปควานเอาเศษหินจากหลังร้านมาแล้วไปช่วยโยนให้นังเมย์ซะ!!"
"เออ! ไม่ต้องไปรับลูกตะกั่วจะเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ!!!"
"FOUR"
"KAGEBUNSHIN NO JUTSU!!!"นารูโตะทั้งสามคนตะโกนออกมาพร้อมๆกัน หลังจากควันที่เกิดจากการใช้คาถาหายไปแล้วนารูโตะจำนวนมากกว่าสามสิบคนก็ยืนอยู่รอบบริเวณ
"THREE"
เร้ดที่ตอนนี้ออกมาห่างจากพื้นที่พอสมควรได้เริ่มปั่นจักยานของเขาเพื่อไปหาคนช่วยได้หันกลับไปทางที่พวกนิตยาอยู่และอวยพรขอให้พวกเธอปลอดภัย
"TWO"
นางาโตะที่ตอนนี้ได้วางคำสั่งไว้ที่สิ่งปลูกสร้างรอบบริเวณให้ทนทานต่อการโจมตีทั้งปวงได้กลับมาอยู่ภายในร้านและหยิบมีดจากภายในครัวหลังร้านขึ้นมาร่ายคำสั่งลงไปและคอยดูสถานการณ์อย่างสงบนิ่ง
"ONE"
หลังจากคำประกาศสิ้นสุดลงไป เสียงไซเรนก็ดังไปทั่วบริเวณเขตนั้น
"เอาเลยเมย์!!!"นิตยาตะโกนให้สัญญาญ
"โอ้ว~~~!!!"กริชโยนหินให้เมย์หวดใส่อย่างเต็มแรง ความเร็วของมันนั้นทำให้หุ่นยนต์สเก้าท์ตัวแรกในระยะสายตาถึงกับลงไปนอนกองเป็นเศษเหล็กทันที
"ไนซ์! ตีไปเรื่อยๆอย่าหยุดนะ!!!"
"มิ มิ- มิคุรุบีม!!"เสียงเลเซอร์และเสียงระเบิดดังติดต่อกันหลายครั้งเป็นสัญญาญบอกว่าตอนนี้มิคุรุได้เริ่มปล่อยอาวุธของเธอแล้ว

หลังจากการศึกนี้ดำเนินไปได้เพียงหนึ่งชั่วโมงจำนวนเศษซากของหุ่นยนต์ที่กองอยู่ตามพื้นนั้นนับได้มกกว่าสามร้อยตัว มิคุรุบีมนั้นกวาดพวกที่รวมกลุ่มและพวกเกราะหนาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ส่วนลูกหวดของเมย์นั้นก็เก็บพวกที่แยกตัวออกมาและสไนเปอร์ได้อย่างแม่นยำ แต่จำนวนของหุ่นยนต์ที่ถาโถมเข้ามานั้นก็ไม่ได้อ่อนลงเลยแม้แต่น้อย
"เหนื่อยแล้วนะโว้ย!!!"เมย์ที่ตอนนี้มีเหงื่อผุดออกมาเต็มทั้งตัวบ่นขึ้น ความเร็วในการตอบสนองของเธอนั้นลดลงอย่างเห็นได้ชัด
"ชิบหายล่ะ! หลังร้านไม่มีหินเหลืออีกแล้ว!!!"กริชตะโกนขึ้น
"ปวดตาเมื่อยแขนจะแย่แล้วค่า~!"มิคุรุพูดขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อนหลังจากที่ต้องตั้งท่าเดิมเป็นเวลานานติดต่อกัน
"ไอ้หุ่นกระป๋องพวกนี้มันจะมากันเยอะไปแล้วโว้ย!!!"นารูโตะตะโกนขึ้น จากร่างแยกเงาจำนวนมากตอนนี้เหลือเพียงสิบตัวแล้ว
"หนอย! ไครก็ได้มาช่วยเร็วๆหน่อยสิโว้ย!"นิตยาตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด
"คงจะยากแล้วล่ะนิต...ลองฟังนี่สิ"กริชเปิดวิทยุขึ้น หลังจากที่เขาเห็นว่าไม่สามารถหาอะไรมาใช้เป็นกระสุนได้แล้วเขาจึงต้องหาทางช่วยทางอื่นแทน ซึ่งก็คือหาข่าวสารเท่าที่จะทำได้ แต่เขาก็ต้องมาพบกับเรื่องนี้เขาเสีย
"ขอให้เหล่าประชาชนอยู่ในความสงบ ตอนนี้พวกเราควบคุมสถานการณ์ ในเขต***ได้แล้ว ในเขตนั้นตอนนี้ไม่มีเหตุวุ่นวายใดๆทั้งนั้น ดังนั้นกองกำลังตำรวจและทหารจะเข้าประจำการตามจุดสำคัญต่างๆเช่นรัฐสภาและสถานีข่าวต่างๆแทน"
"นั่นมัน...เขตนี้นี่"เธอพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "ไอ้พวกนี้มัน...ทอดทิ้งพวกเราไปแล้ว...งั้นเหรอ?"
"โธ่โว้ย! เสียงระเบิดโครมครามขนาดนี้มันยังจะทำหูทวนลมอีกเหรอวะ!! ยังมีคนติดอยู่ตรงนี้อีกเยอะเลยนะ!!!"เมย์พูดขึ้น ตอนนี้ลมหายใจของเธอเริ่มขาดห้วงไปแล้ว
"จะเอายังไงกันดีล่ะ ทางเร้ดเองก็ยังเงียบฉี่อยู่แบบนี้แถมตำรวจทหารเองก็ไม่ใส่ใจทางนี้ด้วย...นี่พวกเราจะมาตายกันอยู่ตรงนี้งั้นเหรอ?"กริชพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ทว่าทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นหุ่นสเก้าท์ตัวหนึ่งแบกระเบิดมาถึงหน้าร้านแล้ว
"ชิบหายแล้ว! ทุกคนหลบเร็วเข้า!!!"เขาตะโกนขึ้นก่อนที่จะกระชากคนที่อยู่ไกล้ตัวเขาหลบอย่างรวดเร็ว

ตูม~~!!!!

.
.
.
.

เจ็บ

มือเท้าชาด้าน

หัวสมองตื้อตัน

นิตยาค่อยๆลืมตาขึ้นมาโดยพยายามข่มความเจ็บปวดไว้ สิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือกริชและเมย์ที่ตอนนี้หมดสตินอนอยู่ข้างๆเธอ ควันและเปลวไฟปกคลุมทั่วบริเวณ เศษหินและปูนกระจายไปทั่วพื้นถนน ไม่ว่าจะตั้งใจฟังเพียงใดก็ได้ยินแต่เพียงความเงียบงัน หูของเธอที่ตอนนี้อื้ออึงเพราะแรงระเบิดนั้นทำให้เธอไม่รู้เลยว่านารูโตะที่อยู่หลังที่กำบังนั้นพยายามที่จะเรียกเธออย่างเต็มที่โดยไร้ผล ข้างๆตัวเขาและนารูโกะนั้นคือฮิซาเมะที่เอาตัวเข้าบังแรงระเบิดให้ทั้งคู่นอนแอ้งแม้งอยู่

หุ่นยนต์เดโมแมนที่อยู่ไกล้ๆกันได้มองมาที่เธอ แต่ตัวมันนั้นหาได้พกเครื่องยิงลูกระเบิดแต่ในมือของมันนั้นคือดาบเคลย์มอร์เล่มโต

"EYE LANDER"

"DEMO KNIGHT"

"อัศวินตาเดียว"

มันค่อยๆเดินเข้ามาพลางเงื้อดาบขึ้นหมายจะปลิดชีพเธอตามคำสั่งที่นายมันตั้งเอาไว้ นิตยากระพริบตาอย่างช้าๆ ก่อนที่มันจะได้ลงดาบนั้นเองนางาโตะที่แอบคอยท่าอยู่นั้นก็ได้เข้ามารับดาบนั้นเอาไว้ด้วย...มีดหั่นผัก?

เธอใช้มีดทำครัวเล่มนั้นกันดาบอายแลนเดอร์อย่างไม่หวั่นเกรง เธอประลองกำลังกับเดโมไนท์นั้นชั่วครู่ก่อนที่เธอจะโดนผลักออก มันลงดาบอีกครั้งอย่างรวดเร็วแต่นางาโตะก็ยังคงรับไว้ได้ แต่คราวนี้นั้นเธอดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด หรือว่าจะเป็นเพราะการลงคำสั่งสิ่งกำบังรอบๆนี้นั้นกินแรงของเธอไปไม่ใช่น้อย?

เดโมไนท์ลงดาบอีกครั้ง คราวนี้นางาโตะตัดสินใจปิดฉากโดยการปับการฟันแนวตรงจากด้านบนแล้วอ้อมตลบหลังเดโมไนท์อย่างรวดเร็ว เธอแทงเข้าไปที่หลังของเดโมไนท์อย่างเหมาะเจาะ ส่งผลให้เดโมไนท์ตัวนั้นลงไปนอนกลายเป็นเศษเหล็กทันที

นางาโตะเดินมาที่นิตยาอย่างช้าๆแล้วก้มตัวลงหมายจะดึงเธออกไป ทว่าก่อนที่เธอจะทำได้นั้นเองเสียงมอเตอร์ก็ค่อยๆดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ

นางาโตะไม่รอช้าเอาตัวเข้าบังนิตยา

เสียงกระสุนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง นานเท่าใดมิอาจทราบได้

สิ่งต่อมาที่เธอเห็นนั้นคือนางาโตะที่เต็มไปด้วยเลือด

และหุ่นยนต์เฮฟวี่ที่เริ่มหันปืนมินิกันมาทางเธอ

'คุณลุงคะ...'เธอค่อยๆหลับตาลง ยอมรับชะตากรรมของเธอที่คืบคลานเข้ามา..


"PNEUMA!!!"เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่หุ่นยนต์เฮฟวี่จะสาดห่ากระสุนมรณะใส่เธอ เสียงกระสุนถูกยิงออกมาดังถี่ยิบ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นเม็ดกระสุนจำนวนมากค้างอยู่กลางอากาศตรงหน้าเธอ

หุ่นยนต์เฮฟวี่ตัวเดิมได้เบนความสนในไปที่เจ้าของเสียงนั้นและหันปืนไปทางต้นเสียง แต่ก่อนที่มันจะได้ทำอะไรนั้นเอง เลเซอร์ชี้เป้าที่จรดลงบนหัวของมันนั้นก็ตามมาด้วยเสียงคำรามของปืนจากที่ห่างไกลออกไป ส่งผลให่หุ่นเฮฟวี่ลงไปนอนกลายเป็นเศษเหล็กทันที

"SANTUARY!!!"เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

ความเจ็บปวดค่อยๆหายไป

หูที่เหมือนกับได้ยินเสียงต่างๆราวกับอยู่ใต้น้ำนั้นกลับมาสดับฟังเสียงต่างๆได้ชัดเจน

เมื่อเธอหันไปทางต้นเสียงก็พบกับคนสวมชุดคลุมยาวสีน้ำตาล เมื่อเธอมองลักษณะโดยรวมของเขาแล้วเธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาคือไคร

นักบวชแห่งรูนมิดการ์ด

เหล่าผู้อารีย์ที่ไม่เคยทอดทิ้งผู้ใดไว้เบื้องหลัง

Priest


"แม่นมากพ่อจิงโจ้!!"เสียงที่แฝงไปด้วยความความกระตือรือร้นดังขึ้นมาไกล้ๆเธอ เมื่อนิตยาหันไปมองก็พบว่าคนนั้นเขาสวมหมวกแก็บและหูฟัง ถือปืนซองแฝดเอาไว้ในมือ
"appriciated"เสียงนุ่มๆขานรับ
"ยิงแม่นพอๆกับคุณยายของฉันเลยว่ะ"ชายในหมวกเหล็กพูดขึ้น
"หุบปากไปเหอะ"ชายตาเดียวพูดขึ้น
"hudda hudda"
"erectin sentry!"
"right behind me dokta!!!"ชายร่างยักษ์พูดขึ้น
"rightz!"
"gentleman?"

ตรงหน้าของเธอตอนนี้คือทหารรับจ้างทั้งเก้าคนแห่งteam fortress

"นิตยา!"เมื่อเธอหันไปทางต้นเสียงก็พบเร้ดที่ตอนนี้กำลังหยุดพักหายใจอยู่ ดูเหมือนว่าตั้งแต่แยกกันเขาไม่ได้หยุดค้นหาคนช่วยเลย
"จะพูดกับไครก็ไม่ยอมฟังฉันเลย จะตำรวจทหารก็ไม่ยอมฟัง!"เขาหยุดพักหายใจชั่วครู่ "ฉันก็เลยขอความช่วยเหลือจากพวกเขาน่ะ"แล้วเร้ดก็ผายมือไปรอบๆตัวเขา เหล่าผู้คนจากเกมและอนิเมต่างๆยืนรายล้อมรอบบริเวณ
"Double your gun, double the fun, let's go duke!!!"ชายในเสื้อยืดที่มีลายลูกระเบิดพูดขึ้น
"it's time to kick ass and chew bubble gum. damn right, serious"ชายผมทองในเสื้อกล้ามสีแดงพูดขึ้น ก่อนที่พวกเขาทั้งคู่จะควักปืนกลมินิกันและเครื่องยิงจรวดขึ้นมากราดใส่หุ่นยนต์ทุกตัวที่ขวางทาง

Sam "Serious" StoneและDuke Nukem

เธอรู้สึกตื้นตันใจมาก

ก่อนหน้านี้ไม่นานเธอนั้นได้คิดว่าเธอจะต้องตายเสียแล้ว

แต่เธอยังอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆผู้คนที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเธอ



"ขอบคุณทุกๆคนมากเลยนะ..ขอบคุณมาก"เธอพูดขึ้น สกัดกั้นน้ำตาของเธอไม่ได้อีกต่อไป




First Contact : Meeting In The Crossfire - Part 2
"ฉันจะไม่ทิ้งไครไว้เบื้องหลังให้เผชิญกับความยากลำบากหรอก ต่อให้คนนั้นจะถูกคนทั้งโลกเมินเฉยฉันก็ไม่มีวันทอดทิ้งไว้อย่างเด็ดขาด! ไม่แม้แต่คนเดียว!!!"
"เอาล่ะ ไอ้เวรตัวไหนที่มันกล้าออกคำสั่งทิ้งเขตนั้นไว้! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยมันผู้นั้นเด็ดขาดเพราะหลานสาวฉันยังติดอยู่ในนั้นโว้ย!!!"