LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ตอนสั้น, one-shot, omakeของเหล่าOCและอื่นๆ

พูดคุยทั่วไป 2 ต.ค. 2013 ♥ 0 👁 19 💬 88

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ห้องนี้ตั้งขึ้นมาโดยมีจุดประสงค์คือเพื่อเอาไว้เป็นที่ลงผลงานที่ไม่มีโอกาศได้เอาลงในโรลอื่นๆ สั้นเกินกว่าที่จะทำให้เป็นเรื่องเป็นราวได้ ไม่เกี่ยวข้องกับโรลนั้นๆหรือไม่มีโอกาศ ห้องนี้จะไม่มีการกำหนดกฏใดๆทั้งสิ้นและจะลงอะไรไว้ก็แล้วแต่ท่าน ขอให้เป็นตอนสั้นเท่านั้นแต่จะมีกี่ตอนก็ย่อมได้

ตัวอย่างแบบฟอร์ม
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ประเภท : ดราม่า/โรมานซ์/ผจญภัย ฯลฯ(มีหรือไม่มีก็ได้)
ที่มา : โรลFight Board/โรลMyth Board/โรลCrossover/Original ฯลฯ(จำเป็นต้องมี)

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

88 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
nazzga สมาชิก
· #61
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : อัศวินที่ถูกมนต์ดำ
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ชายตาบอด,อัลทอร์เรียส(ดาร์คโซล DLC)
ประเภท : พูดคุย
ที่มา : Crossover/Original

"ทำไมถึงท่านไม่ใช่เศษเสี้ยว เพื่อช่วยพวกเค้า(พวกเซยะ) และห้ามปรามคนจากองค์กรนั้น กับสาวน้อยคนนั้น"
"ท่าฉันใช้ นายจะเป็นแบบนั้นอีก ไม่มีใครหยุดหรือควบคุมนายได้ แม้ทางหนึ่งก็ตาม" ชายที่อายุราว 40 ขึ้น ได้จับผ้าพันแผลที่ปิดรอบดวงตาทั้ง 2 ข้าง "ฉันจะไม่ให้มันเกิดขึ้น แบบเมืองๆนั้น นายก็รู้อัลทอเรียส ทั้งบาดแผลนี้ ความอัปยศนี้ พลังแห่งอาบีส ที่องค์กรนั้นต้องการ มีพลังที่จะทำให้สถานที่แห่งนั้นเป็นเขตุหวงห้ามอยู่ทุกวันนี้ ลูกชายของฉันก็ไม่ยอมรับฉันอีกแล้ว ต่อให้ฉันตาไม่บอดก็ตาม ก็แน่ล่ะก็ฉันเป็นคนทำให้คนรักของฉัน หรือก็คือแม่ของเค้าหายสาบศูนย์ไปตลอดการนี้ ถ้าข้าย้อนเวลาไปได้ ลูกชายของฉันก็ไม่อภัยอยู่ดี"
"ข้าก็บอกไปแล้วว่า นั้นมันไม่ใช่ความผิดของท่านนายใหม่ของข้า" เสียงจากมุมมืดบอกอย่างนั้น
"เรื่องนี้ค่อยคุยกันทีหลัง"ชายตาบอดตัดบท ได้เวลาที่ฉันกับนายต้องไปไถบาปด้ วยการสอนเด็กๆแล้วอัลทอเรียส"
ray ผ สมาชิก
· #62
ชื่อตอน : The Traveling Knight and The Wandering Mermaid - Part 1 Confrontation
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : วสันต์, ซากุระ เคียวโกะ, (???)
ที่มา : โรลCrossover Board

"เดี๋ยวก่อนสิ!"เสียงหนึ่งดังขึ้น หยุดทั้งวสันต์และคนในผ้าคลุมไว้

"มีอะไรงั้นหรือครับ?"วสันต์ถาม
"ฉันไม่ได้จะคุยกับนาย ที่ฉันจะคุยด้วยน่ะคือคนในผ้าคลุมนั่นต่างหากล่ะ"เด็กสาวในชุดเดรสสีแดงพูดขึ้น
"ก่อนที่จะพูดกับคนแปลกหน้าเราต้องแนะนำตัวกันก่อนไม่ใช่หรือครับ"วสันต์พูด
"หนอย แก!...ก็ได้ ฉันชื่อซากุระ เคียวโกะ"เด็กสาวในชุดเดรสสีแดงหรือในที่นี้คือเคียวโกะพูดขึ้น
"เช่นนั้น..หรือครับ เรียกผมว่าวสันต์ก็ได้นะครับ"เขาพูด แต่ท่าทางของเขานั้นกลับเริ่มมีพิรุธในทันทีที่เคียวโกะบอกชื่อของเธอ สร้างความสับสนให้คนผู้คนโดยรอบที่เห็นคนที่มักจะเป็นคนเงียบๆนั้นแสดงท่าทางแบบนี้ออกมา

"..."คนในผ้าคลุมไม่พูดอะไรออกมาแต่การที่ตัวผ้าคลุมเองนั้นสั่นเล็กน้อยก็เรียกความสนใจของคนรอบข้างได้ไม่ยาก
"คือเธอเป็นคนขี้อายน่ะครับ"วสันต์พูดพลางพยายามบังตัวคนในผ้าคลุมไว้

"ไม่รู้หรอกนะว่านายเป็นไคร แต่เธอคนนั้นน่ะคือคนที่ไม่อาจหาสิ่งใดมาแทนได้สำหรับฉันนะ!"เคียวโกะประกาศกร้าว หอกสีแดงของเธอกวัดไกวอยู่ในมือ
"ถ้านายไม่ยอมให้ฉันเจอกับเธอดีๆก็ต้องใช้กำลังเท่านั้นล่ะ!"เธอใช้ด้ามหอกของเธอนั้นตวัดใส่วสันต์แต่ก็พบกับคนในผ้าคลุมใช้ดาบสกัดไว้

"เธอ! ทำไมกันล่ะ! นี่ฉันเอง เคียวโกะไงล่ะ!!"เคียวโกะตะโกนพลางปัดป้องการโจมตีของคนในผ้าคลุม "แก! นี่แกทำอะไรน่ะ!"เคียวโกะตวาด
"อย่ายุ่งกับเธอนะครับ"วสันต์ประกาศกร้าว "เธอไม่สามารถเจอกับคุณได้หรอกนะครับ...ในตอนนี้น่ะครับ"เขาพูดขึ้น เคียวโกะค่อยๆก้มหน้าลงจนปลายผมปิดบังใบหน้าไว้

"นี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมเคียวโกะจากเรื่องสาวน้อยเวทย์(มืด)มนต์มาโดกะถึงพูดเหมือนกับรู้จักคู่หูของคุณวสันต์ได้ล่ะ?"แลนพูดขึ้น
"...ฉันว่าฉันพอจะเดาได้ลางๆแล้วล่ะว่าคนในผ้าคลุมนั่นเป็นไคร"เซยะพูดขึ้น เรียกความสนใจจากคนรอบข้างที่ต้องการรู้ถึงตัวจริงภายไต้ผ้าคลุมนั้น "แต่มันเป็นไปไม่ได้นี่สิ แล้วถึงอย่างนั้นทำไมต้องปกปิดตัวจริงด้วย"

"แกเป็นคนผูกมัดเธอไว้ด้วยสัญญาการเป็นคู่หูนั่นสินะ"เคียวโกะพูดขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไป "ถ้าเช่นนั้น....หากแกหายไปแล้วล่ะก็...สัญญา...มันก็จะเป็นโมฆะ"

Madoka Magica Portable OST - Prex(Materia Kyokoensis)

เคียวโกะพูดขึ้นอย่างเย็นเยียบก่อนที่จะปลดโซ่ข้อต่อและขว้างส่วนปลายหอกของเธออย่างเต็มกำลังเข้าใส่วสันต์

ทุกคนต่างตะลึงกับความบ้าเลือดของเคียวโกะที่จู่โจมคนธรรมดาได้อย่างไม่ลังเล ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้นเองคนในผ้าคลุมนั้นก็ปรากฏตัวตรงหน้าหอกของเคียวโกะ ดาบสองเล่มกวัดไกวเข้าปัดปลายหอก เคียวโกะเองนั้นก็เริ่มตวัดโซ่อย่างไม่ลดละเพิ่อฝ่าแนวป้องกันของคนในผ้าคลุม

"...คนในผ้าคลุมนั่นกำลังออมมืออยู่"ลิโป้ทอลกีสพูดขึ้น เรียกความสนใจจากคนรอบข้าง "เด็กสาวในชุดสีแดงนั่นมีฝีมือก็จริง แต่คนในผ้าคลุมนั่นน่ะยังไม่ได้สำแดงพลังเต็มที่ ไม่สิ ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งเลยด้วยซ้ำ"
"ถ้าเช่นนั้น คู่หูของคุณวสันต์มีพลังขนาดไหนกันนะ ถึงได้เก่งกว่าเคียวโกะคนนั้นได้"ต้นหว้าพูด
"...แต่มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล"ลิโป้ทอลกีสพูดขึ้นมาอีกครั้ง "คนในผ้าคลุมนั่นไม่ยอมใส่แรงเข้าคนที่ชื่อเคียวโกะเต็มที่เลยซักครั้ง"
"แล้วมันไม่ชอบมาพากลยังไงกันล่ะครับ?"แลนถามด้วยความสงสัย

คราวนี้ลิโป้ทอลกีสจ้องเขม็งใส่แลน "ในสถานการณ์ที่ไม่ต้องการฆ่าอีกฝ่ายสิ่งที่ควรทำก็คือตัดกำลังก่อนที่จะเล็งจุดอ่อนเพื่อน็อกให้สลบไป คนในผ้าคลุมนั่นมีฝีมือพอที่จะทำได้อย่างไม่ต้องสงสัย"ลิโป้ทอลกีอธิบายก่อนที่จะจับจ้องไปที่การต่อสู้อีกครั้ง

"แต่คนในผ้าคลุมนั่นก็ไม่ทำ...ไม่สิ ทำไม่ได้มากกว่า"เขาเงียบไปเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์การต่อสู้ของทั้งสองคนครงหน้า "คนในผ้าคลุมนั่นไม่ต้องการทำร้ายคนที่ชื่อเคียวโกะเลยแม้แต่น้อย...ทั้งคู่อาจจะรู้จักกันก็ได้"

\'หากเป็นคนรู้จักของเคียวโกะก็เท่ากับเหลือตัวเลือกไม่มาก คนที่โบสถ์ตัดไปได้เลยเพราะพวกเขาไม่สามารถต่อสู้ได้\'แลนใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อเปิดเผยตัวตนของคนในผ้าคลุม \'ก็เท่ากับว่าเหลือแค่เหล่าสาวน้อยเวทย์มนต์ด้วยกันเท่านั้น...แล้วไหนยังจะชื่อท่าของเธออีก\'

V-----------------------------------V

\'splash stinger\'คนในผ้าคลุมพูดขึ้นก่อนที่จะแทงใส่เป้าหมายอย่างรุนแรง

^-----------------------------------^

"splash? สาดซัด? น้ำงั้นรึ?"

V-----------------------------------V

\'Monsone - Duet\'คนในผ้าคลุมพูดก่อนที่จะดึงดาบขึ้นมาอยู่ในมืออีกเล่ม

^-----------------------------------^

\'มอนโซเน่นั่นไม่รู้หรอกนะ แต่ดูเอทนั่นหมายถึงการเล่นเครื่องดนตรีแบบคู่...หรือว่า!\'แลนเงียบไป เขาหันไปมองร่างของคนในผ้าคลุมอีกครั้ง
"เธอเองก็รู้แล้วสินะ"เซยะพูดขึ้น "ปริศนาตัวตนของคนในผ้าคลุมไขกระจ่างแล้ว...เท่านี้ก็เหลือแค่เหตุผลที่เธอคนนั้นต้องปิดบังตัวจริงแล้วล่ะ"

การต่อสู่ระหว่างเคียวโกะและคนในผ้าคลุมได้เป็นไปอย่างดุเดือด เคียวโกะฟาดฟันหอกของเธอเข้าใส่อย่างต่อเนื่องแต่ทว่าคนในผ้าคลุมก็ทำการปัดป้องได้ทุกครั้งไป

"อั่ก!"ในทันใดนั้นเคียวโกะก็ทรุดตัวลง เธอทำหน้าตื่นตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะดึงวัตถุทรงไข่ไก่ขนาดพอดีมือออกมา

"เฮ้ย! นั่นโซลเจมนี่!"แลนตะโกน
"กลายเป็นสีดำไปเกือบจะหมดแล้วด้วย!"คนหนึ่งพูดขึ้น

"เฮอะ...ต่อให้ต้องกลายเป็นแม่มดไปฉันก็ไม่แคร์หรอก!"เคียวโกะตะโกนขึ้น


เคร้ง!

ทุกคนที่ได้ยินเสียงเหล็กตกกระทบพื้นดังขึ้นได้หันไปทางต้นเสียง ซึ่งก็คือคนในผ้าคลุมที่ตอนนี้เริ่มมือสั่นขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

"ไม่ได้นะ...ไม่ได้นะเคียวโกะ!!"คนในผ้าคลุมตะโกนขึ้น หยดน้ำเริ่มไหลลงมาใส่ผ้าคลุมบริเวณใต้ใบหน้าของเธอ

ในทันใดนั้นเคียวโกะอีกคนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเหวี่ยงด้ามหอกเข้ากระแทกกับศรีษะของคนในผ้าคลุมอย่างรุนแรงจนเธอนั้นกระเด็นไปชนกับกำแพงจนพังลง

"Rosso Fantasma(ภาพมายาแดง)"เคียวโกะคนที่สองพูดขึ้น เคียวโกะคนแรกที่หยิบโซลเจมออกมานั้นได้สลายหายไปพร้อมกับทิ้งโซลเจมไว้
"เฮอะ ไอ้ของราคาไม่กี่ร้อยนี่ก็มีประโยชน์เหมือนกันแฮะ"เคียวโกะว่าพลางเก็บแบบจำลองโซลเจมขนาดเท่าของจริงที่ทาสีดำไว้เข้ากระเป๋า "รู้ไว้ซะ ตั้งแต่ที่ระบบสาวน้อยเวทย์มนต์ได้เปลี่ยนแปลงไประบบโซลเจมนั้นก็ไม่มีผลอีกต่อไป"เธอหมุนหอกในมือของเธออย่างสบายอารมณ์ "และการที่ฉันถึงกับยอมทิ้งศักด์ศรีใช้มายาแดงออกมาแบบนี้ก็เพื่อที่จะเอาเธอคนนั้นกลับมาให้ได้ยังไงล่ะ"

"เอาล่ะ...ตอนนี้ก็เหลือแค่นายกับฉันแล้วล่ะ"เคียวโกะพูดพลางเดินเข้าหาวสันต์ "ยกเลิกสัญญานั่นซะ แล้วลืมเธอไปจากชีวิตของนายไปซะด้วย"เธอยกหอกของเธอจ่อใส่วสันต์
"...ไม่ได้หรอกครับ"วสันต์พูด "ผมให้เธอกลับไปอยู่กับพวกคุณไม่ได้หรอกครับ"เคียวโกะหยุดไปซักครู่ก่อนที่จะทำหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อใส่วสันต์
"ไม่ได้งั้นหรือ...ไม่ได้งั้นเรอะ!!!"เคียวโกะเหวี่ยงหอกเข้าใส่วสันต์อีกครั้ง

ท่ามกลางความตกใจของบรรดาคู่หูที่วสันต์จะถูกฟันนั้นเอง ในชั่วพริบตาคนในผ้าคลุมก็กลับมาอยู่ตรงหน้าเคียวโกะและวสันต์อีกครั้งโดยเธอใช้มือจับล็อกหอกของเคียวโกะไว้

"ทำไมกันล่ะ! เจ้าหมอนี่มันผูกมัดเธอเอาไว้นะ!"เคียวโกะกัดฟันพูดกับร่างตรงหน้าของเธอ "ตอบฉันมาสิ!"


Mahou Shoujo Madoka Magica - Decretum - (remix)


จากการที่เคียวโกะเหวี่ยงด้ามหอกเข้าใส่เธออย่างรุนแรงนั้นถึงกับทำให้ส่วนฮู้ดของชุดคลุมขาดกระจุยไป ทุกคนต่างมองไปที่ใบหน้าที่หลบซ่อนอยู่ใต้เงาของผ้าคลุมนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา

ผมสีฟ้าราวท้องนภา

และดวงตาเศร้าหมองสีน้ำทะเล
.

.

"ซายากะ!"

-----------------------------------
หมายเหตุ - ได้เอาไปลงในกลุ่มของเฟสบุ้คมาแล้วครั้งนึงในช่วงที่เวปโลลิโดเมนหมดอายุ และคิดว่าได้เวลานำมาแบ่งปันที่นี่เสียที-w-
ray ผ สมาชิก
· #63
ชื่อตอน : The Gullible Knight and The Wandering Mermaid - Part 2 The Revelation
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : วสันต์, ซากุระ เคียวโกะ, มิกิ ซายากะ
ที่มา : โรลCrossover Board (Lolibaka.com)

"ซายากะ!"เคียวโกะตะโกนใส่เพื่อนรักตรงหน้าของเธอ

"ซายากะ! นั่นคือมิกิ ซายากะงั้นรึ!"ทุกนต่างโพล่งออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา แม้แต่แลนกับเซยะที่ไขปริศนาได้ก่อนหน้านั้นแล้วก็ตกใจไม่แพ้กัน

"...ถ้านั่นคือซายากะจริงๆล่ะก็นะ"เซยะพูดขึ้น เรียกความสนใจจากคนรอบข้าง
"เธอเองก็เห็นอยู่ตรงหน้าแล้วนี่?"คนหนึ่งพูด
"คุณยังลืมเรื่องหนึ่งไปนะ"แลนพูด "เสียงที่สองที่ฟังดูเหมือนไม่ใช่คนนั่นไงล่ะ"ข้อสังเกตุของแลนได้ทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบไปอีกครั้ง

"ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้นะซายากะ! ทำไมเธอถึงยังเต็มใจอยู่กับหมอนี่อีกน่ะ!"เคียวโกะใส่แรงลงไปอีกครั้งหนึ่งเพื่อกระชากหอกของเธอนั้นออกมา "ทั้งๆที่อุตส่าห์มีโอกาศได้เจอกันอีกครั้งหนึ่งแล้วแท้ๆเชียวนะ..."เธอเริ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย
"เพราะอะไรกันซายากะ! เพราะอะไรกัน!"หยดน้ำตาเริ่มไหลลงมาที่ข้างแก้มของเคียวโกะ

"...เพราะพวกเราไม่สามารถย้อนกลับไปได้"ซายากะพูดขึ้น
"เพราะฉันยังคิดถึงทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ"เสียงที่สองดังมาจากซายากะ เรียกความสนใจจากเคียวโกะที่ไม่เคยรู้ถึงเสียงนี้มาก่อน
"แต่ถึงกระนั้นฉันก็ไม่อาจกลับไปหาเธอได้"ซายากะสะบัดผ้าคลุมเพื่อเปิดให้เห็นถึงร่างกายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "เพราะมันไม่มีทางเป็นจริง..."

'เกราะเหล็ก? เมื่อไหร่กันที่ซายากะใช้เกราะเหล็กแทนชุดปรกติของเธอ?'เคียวโกะคิด

"เพราะชะตาขีดเส้นให้พวกเราเพียงได้เดินเคียงข้างกัน" ซายากะยื่นมือของเธอออกมา เสียงทั้งสองของเธอเริ่มผสานกันจนแยกไม่ออก แต่ในขณะเดียวกันนั้นเคียวโกะก็เริ่มสัมผัสถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยขึ้นมาได้

'ความรู้สึกนี้มัน...ไม่จริงน่า'เคียวโกะเริ่มถอยหลังกลับไปเล็กน้อยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร
.

Puella Magi Madoka Magica - She is a Witch
.

"...แต่มันก็ไม่เคยได้มาบรรจบกัน"ในตอนนั้นเองที่เธอแบมือออกมา

เผยให้เห็นถึงวัตถุทรงกลมสีดำสลักลายรูปโน้ตดนตรีที่มีก้านยื่นออกมาจากด้านล่างและบน

"กรีฟซี้ด!"ทุกคนตะโกนขึ้น

"แม่มด!"เคียวโกะพูดอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองพลางกระชับหอกในมือของเธอ

"มิกิ ซายากะไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว"ซายากะพูดขึ้น "นามของข้าคืออัศวินมัจฉา Oktavia Von Seckendorf" เธอเอ่ยพลางเก็บกรีฟซี้ดเข้าไปไว้ใต้ชุด

"สัตว์ประหลาดสวมหนังมนุษย์...ที่มีความทรงจำของเธอผู้ที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเท่านั้น" เธอตอบเคียวโกะอย่างเศร้าสร้อยก่อนที่จะชักดาบของเธอออกมา "ถึงอย่างนี้เธอยังจะเห็นว่าฉันเป็นซายากะคนเดิมอีกงั้นหรือ...ตอบมาสิ...เคียวโกะ?"

"ไม่จริงน่า...เมื่อสาวน้อยเวทย์มนต์กลายเป็นแม่มดน่ะ ทั้งวิญญาญและความทรงจำจะหายไปจนหมดไม่ใช่รึ"เคียวโกะกำหอกของเธอจนมือเริ่มสั่น "แต่เธอยังมีความทรงจำของเธออยู่ ในโลกใบนี้ที่ความเป็นไปได้จำกัดอยู่แค่จินตนาการน่ะ ต้องมีซักทางหนึ่งที่สามารถช่วยเธอได้แน่"เธอพูดอย่างมุ่งมั่น

"เคียวโกะ...เธอนี่มัน...บ้าจริงๆเลยนะ"ซายากะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ "หากยังมัวแต่ไล่ตามฉันที่เป็นเพียงแค่เศษซากที่เหลืออยู่จากสิ่งที่ล่มสลายไปแล้วอยู่ล่ะก็...เธอจะไม่สามารถก้าวต่อไปข้างหน้าได้หรอกนะ"

"หากต้องก้าวต่อไปโดยที่ทิ้งเธอไว้ล่ะก็...ฉันขอตายไปเสียดีกว่า!" เคียวโกะพูดขึ้น "เธอกลายเป็นแม่มดแล้วมันยังไงกันล่ะ! ในเมื่อพวกเขายอมรับเธอได้แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้! ถ้าชะตาชีวิตอะไรนั่นมันขีดเส้นแบ่งแยกพวกเราล่ะก็...ฉันจะซัดไอ้ชะตาอะไรนั่นให้กระจุยแล้วขีดเส้นนั้นขึ้นมาเอง!!!"

"...ขอบคุณมากเลยนะ...เคียวโกะ"ซายากะพูดขึ้น น้ำตาที่ไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีกต่อไปไหลออกมาเต็มสองแก้มของเธอ

"ก่อนอื่นก็ขอเริ่มจากสัญญาผูกมัดอะไรนั่นที่ทำให้เธอต้องทำตามคำสั่งตามที่คิวเบย์อธิบายให้ฉันฟังก่อนล่ะ! เตรียมตัวตายซะไอ้คุณวสันต์!"เคียวโกะตะโกนขึ้น ทว่าสายตาประหลาดใจจากคนรอบข้างนั้นกลับทำให้เธอหยุดชะงักลง "อะไรกัน? ทำไมพวกนายถึงมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นล่ะ?"เธอถามด้วยความสงสัย

"เอ่อ...การเป็นคู่หูนี่ไม่สามารถบังคับกันได้หรอกนะครับ และถึงแม้จะเป็นแล้วก็ไม่สามารถบังคับอีกฝ่ายให้ทำตามคำสั่งได้ด้วยนะครับ"แลนพูด "ไอ้ที่คุณว่ามานั่นมันคุณสมบัติของระบบเซอร์ว้อนท์ครับ"

"หะ! หา! ถ้างั้นซายากะก็ไม่ได้โดนควบคุมอยู่น่ะสิ!"เคียวโกะพูดพลางทำหน้าเหรอหรา

"อย่างที่คนๆนั้นพูดมานั่นแหละยัยบากะเอ้ย"เสียงหนึ่งดังขึ้น เรียกความสนใจจากบรรดาคู่หู

"เค้าไม่ได้บ้าซะหน่อยนะ!"ชิลโน่ตะโกนขึ้น "ไม่ใช่เธอ!" คนรอบข้างตะโกนกลับ

"แล้วเธอไปมุดกระโปรงไครที่ไหนมากันหา! ยัยEro-Mura(หื่นมุระ)เอ้ย!"เคียวโกะตะโกนพลางชี้ไปที่ผู้มาใหม่อย่างโมโหโกรธา
ตรงหน้าของเหล่าคู่หูทั้งหลายนั้นคือเด็กสาวผมสีดำยาวในชุดสีม่วงสลับขาว.....ที่สวมกางเกงในลายลูกไม้สีชมพูไว้บนหัว

"โฮมุ! หาตั้งนานดันไปอยู่ตรงนั้นเองหรอกเรอะ!"หื่นมุระ(โฮมุระ:อาเคมิโฮมุระเฟ้ย!)ทำท่าตกใจพลางเก็บวัตถุดังกล่าวลงกระเป๋ากางเกงของเธออย่างรวดเร็ว

"เอาล่ะค่ะ ดิฉันชื่ออาเคมิ โฮมุระและสิ่งที่คุณเพิ่งจะเห็นไปเมื่อซักครู่นี้เป็นเพียงเรื่องล้อเล่นนะคะ"เธอพูด "ดริฟกันหน้าด้านๆแบบนี้ไครจะไปเชื่อฟระ!"ทุกคนตะโกนขึ้น

"สาบานเลยว่าตั้งแต่เธอมาที่โลกนี้นี่เธอโรคจิตยิ่งกว่าเดิมขึ้นเยอะเลยฟร่ะ"เคียวโกะบ่นขึ้นอย่างเหนื่อยใจพลางดึงป็อกกี้หนึ่งแท่งขึ้นมากัด ก่อนที่จะยื่นกล่องไปทางซายากะ
“เอาไหม?”เธอถามซายากะที่ตอนนี้เงียบไปตั้งแต่ที่โฮมุระปรากฏตัวขึ้น “เฮ้? ซายากะ?”เคียวโกะถามเธอด้วยความเป็นห่วง

“...อาเคมิซัง”ซายากะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

โฮมุระที่ตอนนี้สงบลงแล้วได้ทำหน้าตาไร้อารมณ์พลางมองสำรวจซายากะที่ตอนนี้ได้กลายเป็นแม่มดไปแล้วตรงหน้าของเธอ “...มีอะไรงั้นหรือ”

“...รู้สึกยังไงบ้างที่เป็นคนเดียวที่รอดจากการตกนรกทั้งเป็นแบบนี้น่ะ?”ซายากะหย่อนคำถามลงไป บรรยากาศโดยรอบเงียบลงไปในทันทีที่เธอเอ่ยออกมา

“คนเดียวงั้นหรือ?”โฮมุระพูด คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“นั่นสิ เรื่องราวของฉันไม่ได้บันทึกเอาไว้ในสิ่งที่คนที่นี่เรียกกันว่าอนิเมนี่นะ”ซายากะพูดขึ้น “ลองนึกดูหน่อยสิ ในลูปที่เธอสามารถรวบรวมพวกเราทุกคนไปเผชิญหน้ากับวัลเพอร์กิสได้น่ะ”

โฮมุระทำหน้าประหลาดใจขึ้นมาก่อนที่จะพยักหน้า “ใช่แล้วล่ะ ฉันเคยทำอย่างนั้นครั้งหนึ่ง เธอจะบอกว่าเธอมาจากลูปนั้นงั้นรึ?”

“เธอรีเซ็ตลูปนั้นในตอนที่ทุกอย่างมันจบลง”ซายากะเสริมขึ้น “แต่ที่จบไปนั้นมันคือเรื่องราวของเธอ...ในขณะที่เรื่องราวของพวกฉันที่กลายเป็นแม่มดหลังจากนั้นไม่นานเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น”

ทุกคนตกใจกับการเปิดเผยเรื่องราวของเธอ ลูปที่หายไปและไม่มีในเรื่องราวอย่างเป็นทางการอย่างนั้นหรือ?
“รุ่นพี่โทโมเอะ...มาโดกะ...ตัวฉัน...และเคียวโกะ”เธอพูดอย่างช้าๆ “ทุกคนได้กลายเป็นแม่มดไป...ยกเว้นเพียงคุณเท่านั้น อาเคมิซัง”

“เฮ้ๆ ฉันจะกลายเป็นแม่มดไปได้ยังไงในเมื่อฉันอยู่ตรงนี้น่ะ”เคียวโกะพูดขึ้น

“พาราเรลเวิลด์(Pararel World) ที่เกิดขึ้นจากการที่คุณอาเคมิได้ทำการรีเซตลูปนั้นไปยังไงล่ะ”วสันต์พูดเสริมขึ้น “ในการรีเซตของเธอนั้นจะมีเรื่องราวที่แตกต่างไปจากลูปก่อนหน้าเกือบทุกครั้งความเป็นไปได้จึงไร้ขีดจำกัด และที่เรื่องราวของซายากะคนนี้ไม่ได้รับการบันทึกไว้นั้นผมมีทฤษฏีว่าอาจจะเป็นเพราะคุณอาเคมิไม่ได้รับรู้ด้วยตัวเองจึงไม่มีลงในอนิเมอย่างเป็นทางการ”

“ดังนั้นซายากะคนนี้น่ะไม่ใช่ซายากะของเธอหรอกนะ”วสันต์กล่าวสรุป “ถึงจะมีความทรงจำเดียวกันแต่ในทางเทคนิกพวกเธอทั้งสองคนนั้นเป็นคนละคนกัน”
เคียวโกะก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความอาลัย

“แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกคุณจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้นะครับ”วสันต์พูดขึ้นพลางส่งยิ้มให้ “ถึงแม้จะเป็นคนละคนกัน แต่ความทรงจำของเธอนั้นเป็นของจริงครับ ผมขอแค่เพียงอย่าได้ลืมซายากะของพวกคุณไปก็พอครับ”เขาพูดก่อนที่จะไปยืนอยู่ข้างๆซายากะ
“เธอกลัวครับ กลัวที่พวกคุณจะไม่ยอมรับสภาพของเธอที่กลายเป็นแม่มดไปแล้ว กลัวที่เธอจะถูกมองว่าเป็นเพียงตัวแทนซายากะของพวกคุณ”วสันต์หยุดไปเล็กน้อย “...และกลัวว่าตัวเธอเองจะแทนที่ซายากะของพวกคุณไปอย่างสมบูรณ์”

“ตอนที่ผมเจอเธอนั้นเธออยู่ในสภาวะไม่ตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างเลยล่ะครับผมนั้นต้องคอยดูแลเธออยู่ซักพักก่อนที่จะบังเอิญค้นพบวิธีเรียกความสนใจของเธอได้ครับ”วสันต์หยุดไปเล็กน้อย “นั่นคือเสียงดนตรีครับ”เขากล่าว

“ตัวผมเองนั้นเป็นนักดนตรีคลาสสิกโนเนมครับ ในขณะที่ผมกำลังซ้อมเล่นอยู่นั้นเธอก็ลุกขึ้นมานั่งฟังครับ”เขากล่าวพลางหัวเราะเล็กน้อย “ทำผมตกใจแทบแย่เมื่อตอนที่เธอลุกขึ้นมาแบบไม่บอกไม่กล่าวกันเลยล่ะครับ”

“โฮ่ เป็นแบบนั้นเองรึ”เคียวโกะพูดขึ้น “...ขอโทษด้วยนะ”เธอพูดเบาๆ

“ว่ายังไงนะครับ?”วสันต์พูด

“ก็บอกว่าขอโทษยังไงล่ะ!”เคียวโกะโพล่งขึ้น “ขอโทษที่เกือบจะเอาชีวิตนายไปไงล่ะ!”
“อ่า ครับ”วสันต์พูดพลางพยายามหาทางแก้ไขเรื่องตรงหน้าของเขาซึ่งก็คือเด็กสาวที่มีแรงมากพอที่จะหักกระดูกเขาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

“และขอบคุณด้วยที่คอยดูแลซายากะคนนี้น่ะ”เคียวโกะกล่าวเสริมขึ้น เธอยิ้มเล็กๆให้วสันต์ “แต่ถ้าฉันเกิดรู้ขึ้นมาว่านายแอบไปมีอะไรกับเธอล่ะก็รับรองว่าฉันจะอัดนายให้ยับก่อนจับส่งตำรวจแน่”เธอพูดพลางหักข้อมือของเธอ ส่งผลให้วสันต์ถอยหลังไปเล็กน้อย
“เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องนี้จบไปแล้วก็เหลืออยู่อีกเรื่องหนึ่งล่ะ”เซยะพูดขึ้น “ที่คิวเบย์พูดว่าซายากะถูกควบคุมไว้น่ะ”โฮมุระแสดงปฏิกิริยารังเกียจชื่อนั้นอย่างชัดเจน

“จะฟังยังไงก็เห็นกันอยู่ชัดๆว่าต้องการให้ทั้งคู่สู้กันจนหมดแรงแล้วค่อยเก็บทั้งคู่ไปพร้อมๆกันในตอนจบน่ะ”แลนเอ่ย “แล้วจะยังไงล่ะ? อีกซักพักหลังจากนี้จะมีหุ่นยนต์ยักษ์โผล่ขึ้นมาสู้กับพวกเธอหรือยังไงกัน?”

Puella Magi Madoka Magica – Sis Puella

“พวกคุณดูอนิเมมากเกินไปแล้วล่ะครับ”เสียงใหม่ดังขึ้นมาอีกครั้ง ซักพักต่อมาพวกเขาก็เห็นสิ่งมีชีวิตหน้าตาเหมือนแมวสีข-

“ไอ้เอเลี่ยนหน้าเลือดคิวเบย์นี่หว่า!”แลนขัดการบรรยายขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“น่าเสียดายนะครับ ทีแรกนั้นผมคิดว่าเคียวโกะจะรอจังหวะที่เหลือเพียแค่เธอกับคู่หูนั่นเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าเธอจะบ้าเลือดถึงขนาดท้าสู้ต่อหน้าคู่หูคนอื่นๆแบบนี้น่ะ”คิวเบย์พูดขึ้นด้วยหน้าตาปรกติที่เห็นกันอยู่ตลอดเวลา
“เห็นทีผมคงต้องจัดการด้วยวิธีการขั้นเด็ดขาดแล้วล่ะครับ”คิวเบย์พูดขึ้นอีกครั้งก่อนที่พื้นจะเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

โครม!

อาคารข้างหลังของคิวเบย์พังทลายลงพร้อมกับการปรากฏตัวของหุ่นยนต์สีขาวสลับชมพู เบื้องหลังของมันนั้นมีบางอย่างลอยอยู่อย่างช้าๆไม่ไกลนัก

“คิวเบเล่ย์ฮามานคัสต้อม!”แลนตะโกนขึ้น “นี่เอ็งล้อกันเล่นใช่ไหมวะเนี่ย!!!”

----------------------------------------------------------------

I asked for the light, and received darkness in its stead.
I asked for life, and was given the pain of loss.
I raged against the world, and begged for its hatred...instead, I received the love of the people most precious to me.
-
ยามเมื่อข้าวิงวอนขอแสงสว่างข้ากลับได้รับเพียงความมืดมิด
ยามเมื่อข้าวิงวอนขอชีวิตข้ากลับได้รับเพียงความเจ็บปวดจากการสูญเสีย
ยามเมื่อข้าแสดงความเคียดแค้นชิงชังและเฝ้ารอความอาฆาตกลับมา
ข้ากลับได้รับความรักและห่วงใยจากคนสำคัญที่ไม่อาจหาสิ่งใดมาเทียบเคียงได้
-นักเขียนไม่ได้กล่าวไว้
ray ผ สมาชิก
· #64
ชื่อตอน : The traveling Knight and The Wandering Mermaid - Part 3 The Retribution
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : วสันต์, ซากุระ เคียวโกะ, มิกิ ซายากะ
ที่มา : โรลCrossover Board

“คิวเบเล่ย์ฮามานคัสต้อม!”แลนตะโกนขึ้น “นี่เอ็งล้อกันเล่นใช่ไหมวะเนี่ย!!!”

“เงี้ยก~~!”เสียงประหลาดเหมือนแมวโดนรถทับดังก้องขึ้นมา เมื่อทุกคนมองไปทางต้นเสียง

ก็พบกับคิวเบย์ที่โดนซากตึกที่ถล่มลงมาทับอยู่

“นี่เอ็งพยายามจะฆ่าตรูใช่ไหมฟระเฮ้ย!”คิวเบย์พูดพลางพยายามแงะตัวเองออกมาจากซากตึก
“แล้วไครใช้ให้เอ็งไปยืนอยู่ใต้เงาตึกพอดีล่ะฟระ!”เสียงจากลำโพงดังมาจากคิวเบเล่ย์
“แล้วสัญยงสัญญาญก็ไม่ให้แบบนี้ตรูจะไปหลบทันได้ยัไงกันเล่าเฮ้ย ไอ้สมองทึบเอ้ย!”
“ตรูเป็นตัวสแปร์ เอ็งด่ามายังไงก็เข้าตัวเอ็งอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ!”เสียงจากหุ่นดังมาก่อนที่มือของคิวเบเล่ย์จะเอื้อมไปหยิบคิวเบย์ที่ติดอยู่ใต้ซากนั้นขึ้นมา

“นี่คือวิทยาการที่พวกเรารวบรวมมาได้และปรับปรุงให้ใช้ได้กับพวกเรา ก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไมต้องใช้ตัวนี้แต่มันก็ทำงานได้อย่างไร้ที่ติเลยทีเดียว”มันพูดก่อนที่จะกระโดดเข้าห้องนักบิน ไฟที่ดวงตาส่องสว่างขึ้นพร้อมกับที่ฟันเนลรอบๆตัวมันเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น

“เอาล่ะ พวกเธอทั้งสามคนและเหล่าตัวผู้ทั้งหลายก็เชิญตายๆกันไปซะให้หมด ส่วนเด็กผู้หญิงก็มาทำสัญญาเป็นสาวน้อยเวทย์มนต์กับผมซะดีๆนะครับ”เสียงดังมาจากลำโพงหุ่นคิวเบเล่ย์ “พูดจาหมานๆแบบนี้ไครจะไปยอมฟระเฮ้ย!”ทุกคนตะโกนขึ้นพลางเตรียมอาวุธขึ้นมาพร้อมๆกับที่ฟันเนลทั้งหมดของคิวเบเล่ย์ได้เริ่มเคลื่อนไหว

“เชมเบอร์! กางบาเรียเดี๋ยวนี้!”ทหารสั่งการหุ่นของตน หุ่นตัวนั้นกางบาเรียออกมาทันเวลาที่ฟันเนลทุกตัวระดมยิงเข้าใส่คนที่อยู่ไกล้ๆกันนั้น
“บ้าจริง! ช่วยไว้ได้ไม่หมด!”เขาสบถขึ้นพลางมองหาคนบาดเจ็บ แต่ก็พบว่าพรีสนั้นได้กางProtection Wallกันผู้คนที่เหลือไว้ได้

“ไนซ์เซฟ!”เข้าบอกกับพรีสหนุ่มก่อนที่จะเริ่มทำการตอบโต้
“โอ๊ะโอ๋ ผมไม่ได้พามาแค่เครื่องเดียวหรอกนะครับ”เมื่อคิวเบย์พูดจบก็มีคิวเบเลย์รุ่นผลิตจำนวนมากโผล่ออกมาจำนวนหนึ่งกระจายกำลังออกไปในเมือง

“ทุกคน! แบ่งกำลังกันไปช่วยรับมือด้วย!”ทหารสั่ง ซึ่งทุกคนต่างก็พร้อมใจกันจับกลุ่มแยกย้ายไปกำจัดคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้ค

-------------------------------------------------------------------------


-Machine of gargantia and The Maid Guy-
ทหารที่นั่งหุ่นเชมเบอร์นั้นประจันหน้ากับคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คเป็นคนแรก

“Laser Front! Optimum Power!”เขาตะโกนสั่ง เชมเบอร์ยิงเลเซอร์เข้าใส่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คตรงหน้าของเขา แต่มันกลับหลบไปได้อย่างฉิวเฉียด คราวนี้มันจึงเริ่มปล่อนฟันเนลเข้าใส้ชมเบอร์

“เชมเบอร์! หลบ!”เขาตะโกนสั่งอีกครั้ง เชมเบอร์หลบเลเซอร์ที่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คยิงออกมาอย่างว่องไว

“เอ้าดิ้นเข้า ดิ้นเข้าไปไอ้ลิงจ๋อ แกจะรอดไปได้อีกซักกี่น้ำกันเชียว”เสียงดังมาจากคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คตัวที่ทหารกำลังสู้อยู่

ทหารจึงตอบโต้กลับโดยการยิงฟันเนลทิ้งไปสองตัว ฟันเนลทั้งสองนั้นระเบิดกลายเป็นซากไปอย่างง่ายดาย

“ถึงตัวแกจะไวแต่ฟันเนลพวกนี้น่ะนายที่ไม่ได้เป็นนิวไทป์จะสามารถใช้มันไปได้ซักกี่น้ำกัน”ทหารท้ากลับ

“แค่ฟันเนลโดนทำลายไปอันสองอันแกอย่าคิดว่าจะชนะฉันแล้วสิ”แล้วมันก็ปล่อยฟันเนลออกมาเพิ่มเติม “ฉันยังมีสำรองอีกเพียบ แกจะทำแบบนั้นได้นานอีกซักแค่ไหนกันเชีย-“ แล้วทันใดนั้นแขนซ้ายของคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คนั้นก็หลุดออกมาจากข้อต่อ

“เฮ้ย อะไรกันวะเนี่ย!”มันร้องเสียงหลง

“เมดกายอาย แค่เพียงชั่วพริบตาตาข้าก็สามารถมองหาจุดเชื่อมต่อของหุ่นแกและขันตัวยึดออกมาได้อย่างง่ายดาย ยิ่งแกมันแต่พล่ามทุกอย่างมันก็ยิ่งง่ายเข้าไปอีก”เมดกายพูดพลางแยกชิ้นส่วนแขนขวาต่อไป

“บัดซบเอ้ย! รุมยิงมันซะ!”ฟันเนลทั้งหมดหันเข้าใส่เมดกาย ฟันเนลทุกตัวระดมยิงใส่เมดกายที่หลบมันได้ทุกนัด

“เมดกายเบรน! สมองของข้าสามารถคิดคำนวนมุมยิงของพวกแกทั้งหมดได้ภายในพริบตา อีกทั้งที่พวกแกยิงใส่ไปนั้น...”แล้วเมดกายก็กระโดดออกมาจากคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คที่ตอนนี้พรุนเป็นรังผึ้งไปเพราะฟันเนลของตัวเอง “มันก็ยังไปโดนตัวหุ่นเองซะด้วย”

“ไนซ์มากเมดกาย!”, “เก่งมากเลยเมดกาย!”ทหารและนักศึกษาพูดก่อนที่เซนเซอร์ของเชมเบอร์จะตรวจจับคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คได้อีกตัว “งานนี้ดูท่าจะยาวแล้วล่ะ!”

-------------------------------------------------------------------------

-Heavenly Maiden, Lady of the Dead, Young Tamer and Innovator-
เทนชิและยูยูโกะนั้นระดมยิงกระสุนดันมาคุเข้าใส่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คอย่างต่อเนื่อง

“ไม่แฟร์นี่หว่า! พวกแกเล่นยิงมาไม่หยุดแถมเยอะแบบนี้ทั้งที่ฉันยิงแล้วต้องหยุดพักเนี่ยมันจะขี้โกงเกินไปแล้ว!”คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คตัวนั้นตะโกนมา

“แกก็พอกันนั่นแหละ! คนปรกติโดนพวกเราสองคนรุมยิงเข้าไปตั้งขนาดนี้น่ะต่อให้อีซี่ก็จอดตั้งแต่ห้าวินาทีแรกแล้ว!”เทนชิตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด

“เกราะมันหนาเกินไป ยิงไม่เข้าเลยซักนิด!”ยูยูโกะพูด

“บ้าเอ้ย ก็คิดแล้วว่ากระสุนดันมาคุคงจะเจาะเกราะมันไม่เข้าแน่ๆ”แลนซ์พูด “แต่ไม่ต้องห่วง เพราะฉันได้ตามผู้ที่รับมือมันมาได้เรียบร้อยแล้วล่ะ”

“หืม ไครกันรึ?”โอม ปาล์มและซิลิก้าพูดขึ้นพร้อมๆกัน

“กันด้าาาาาาาาาาาาม!!!!”เสียงตะโกนแหกปากดังขึ้นพร้อมกับที่คิวเบเล่ย์ตัวนั้นโดนสับทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คได้ระเบิดขึ้นจนเกิดฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว แต่ฝุ่นควันนั้นก็ถูกเป่ากระจายไปด้วยการเร่งเครื่องของหุ่นยนต์สีฟ้าขาวที่มีเตาพลังงานอยู่บนไหล่ทั้งสองข้าง

“ไอ้ภูมิ!”โอมและปาล์มตะโกนขึ้นพร้อมๆกัน
“ไม่ต้องรอจนแก่หงอมเหมือนป้ามะลิ เพราะตูข้ามาอยู่ตรงนี้ที่นี่แล้ว!”เสียงตะโกนแหกปากของภูมิดังขึ้นมาจากหุ่นดับเบิ้ลโอไรเซอร์ตัวนั้น

“บอกตามตรงนะ หลังจากที่ไอ้ภูมิมันขันหุ่นนั่นวันนั้นแล้วมันบ้าเพิ่มขึ้นอีกหลายขุมเลยว่ะ”โอมพูด

“ฉันเองก็ดูจะไม่เอาจริงไม่ได้แล้วล่ะ!”แล้วเทนชิก็ดึงสเปลการ์ดเรียกแก่นหินออกมา

“ตัวฉันเองก็ต้องทำอะไรบ้างแล้วล่ะนะ”ยูยูโกะเอ่ยชึ้นพลางดึงสเปลการ์ดของเธอออกมาเช่นกัน

-----------------------------------------------------------------------------

-Young Sorcerer, Warlord and Black swordman -

นิวนั้นได้ร่ายเวทย์ไฟความเร็วสูงเข้าใส่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คอย่างต่อเนื่องแต่ก็ไม่อาจระคายผิวมันได้ ในทันใดนั้นคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คตัวดังกล่าวก็ยิงบีมจากมือเช้าใส่จอมเวทย์นิวนั้น

“แย่แล้วล่ะ!”นิวพูดขึ้น เขาหลับตารอช่วงเวลาที่บีมนั้นจะโดนตัวเขา
แต่มันก็มาไม่ถึง

เมื่อเขาเปิดตาขึ้นมาก็พบกับลิโป้ทอลกีสที่ยืนประจัญหน้ากับคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้ค ทวนจันทร์เสี้ยวของเขานั้นมีควันลอยขึ้นมาเล็กน้อย

“เจ้านี่มันช่างเกะกะเสียจริง”ลิโป้พูดก่อนที่จะเป่าปากเรียกเซ็กเธาว์ม้าคู่ใจของเขา “แต่เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลัง”แล้วเขาจ้องเขม็งไปที่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คอย่างแค้นเคือง “เอาไว้ข้ากำจัดไอ้ตัวอัปมงคลนั่นได้แล้วค่อยว่ากัน” แล้วเขาก็ควบเซ็กเธาว์ดีดตัวไปตามตึกอย่างรวดเร็ว

“อย่าคิดมากไปเลยนะคะ...คือว่าเขาปากไม่ค่อย...ตรงกับใจน่ะค่ะ”ต้นหว้าพูดขึ้นปลอบจอมเวทย์นิว

“ไม่เป็นไรหรอกลูก”เซยะพูดปลอบนิวเช่นกัน

“อ่า ไม่เป็นไรครับ...แต่ถ้าผมเป็นประโยชน์ได้มากกว่านี้ล่ะก็”จอมเวทย์นิวพูด

“นายลองใช้ไฟฟ้ารึยัง”เสียงหนึ่งดังขึ้นเรียกความสนใจของนิว เซยะและต้นหว้า
“ปรกติพวกศัตรูประเภคเครื่องจักรถ้ามีระบบอีเล็กทรอนิกส์ซับซ้อบมันจะโดนการโจมตีประเภทไฟฟ้าได้แรงกว่าปรกติน่ะ”เจ้าของเสียงคนดังกล่าวนั้นคือคิริโตะที่มาพร้อมกับโซอี้คู่หูของเขา
“อย่าท้อใจไปเลยนะ อย่าให้คำดูถูกของเขามาฉุดเธอลงไปได้ล่ะ”โซอี้พูด

“คะ ครับ!”จอมเวทย์นิวพูดขึ้น

“ถึงจะพูดเท่ๆไปอย่างนั้นก็จริง...แต่ฉันจะไปสู้กับหุ่นตัวใหญ่ขนาดนั้นยังไงกันล่ะเนี่ย”คิริโตะพูดพลางยิ้มแห้งๆ

“ผมสามารถใช้เวทย์ลมเสริมความเร็วของคุณได้นะครับ”จอมเวทย์นิวพูด “อย่าว่าแต่เพิ่มความเร็วเลยครับ ถ้าคุณมีฝีมือพอจะเหาะหรือกระโดสองสามชั้นก็ไม่มีปัญหาครับ”จอมเวทย์นิวพูดอย่างร่าเริง ส่งผลให้คิริโตะนั้นยิ้มขึ้นอย่างมั่นใจ
“ได้เลยจอมเวทย์น้อยเอ๋ย พวกเราไปลุยกันเลย!”คิริโตะพูดพลางดึงดาบทั้งสองเล่มของเขาออกมา

------------------------------------------------------------

-Unmoving Library, The Outcast Sith and ⑨-
สตาร์คิลเลอร์นั้นกระโดดไต่ไปตามตึกต่างๆอย่างรวดเร็วก่อนที่จะปาไลท์เซเบอร์ของเขาเขาใส่ส่วนหัวของคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้ค ยังผลให้กล้องตรวจจับด้านบนของมันนั้นพังลงไป

“เจ้าลิงจ๋อเอ้ย! อย่าคิดว่าเซนเซอร์ตรวจจับจะมีแค่ที่หัวสิ!”คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คตัวนั้นพูดก่อนที่จะยิงบีมจากนิ้วมือเข้าใส่สตาร์คิลเลอร์

ส่วนทางด้านเอ็กซ์นั้นก็กำลังมองคู่หูของตนซึ่งก็คือพาชูลี่ซึ่งกำลังนั่งหอบอย่างรุนแรง

“...ไหวไหมแพทชี่?”เอ็กซ์ถาม
“ไม่ไหวแล้ว...การยืนรอในลิฟท์ขึ้นมาสิบชั้นนี่มันเกินกำลังของฉันจริงๆ”พาชูลี่พูด หน้าของเธอนั้นซีดราวไข่ต้ม

“เค้านี่แหละแข็งแกร่งที่ซู้ด~~~” ชิลโน่ตะโกนพลางยิงกระสุนน้ำแข็งของตนเข้าใส่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คอย่างต่อเนื่อง แต่จากการที่หุ่นพวกนี้นั้นสามารถใช้ในอวกาศที่อุณหภูมิต่ำอย่างสุดขั้ว กระสุนน้ำแข็งของเธอจึงไม่ได้ผลเท่าที่ควรนัก

“ไอ้แมลงน่ารำคาญนี่!”แล้วคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คตัวนั้นก็ใช้มือตบชิลโน่กระเด็นไปตกที่ข้างๆพาชูลี่พอดี

“...ไหวไหมสาวน้อย?”เอ็กซ์ถามภูติน้ำแข็งตรงหน้าของตนพลางใช้กิ่งไม้สะกิดตัว

“คะ เค้านี่แหละแข็งแกร่งที่สูด~”ชิลโน่พูดออกมาทั้งที่ตาเธอยังลายอยู่

“ไม่ไหวแล้วล่ะ สภาพนี้ต่อให้นับนิ้วยังไม่ได้เลย.....ไม่สิ ปรกติก็นับไม่ได้อยู่แล้วนี่นะ”แล้วพาชูลี่ก็เริ่มเปิดหนังสือของตน “ไหนดูซิว่ามนต์บทนั้นอยู่ไหนกัน...นี่ไงล่ะ”

แล้วพาชูลี่ก็เริ่มร่ายมนต์ เกิดพายุน้ำแข็งขึ้นรอบๆตัวชิลโน่ บรรยากาศโดยรอบนั้นเกิดเย็นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นพายุน้ำแข็งก็ถูกผ่าออกมาด้วยดาบเล่นที่ใหญ่จนน่าจะเรียกว่าฝาบ้านเสียมากกว่า

“เค้านี่แหละจะทำให้แกเป็นเพียงแค่ความทรงจำเอง!”เจ้าของเสียงที่ดังออกมานั้นคือชิลโน่ที่ตอนนี้สวมชุดรบสีน้ำเงินเข้ม กลิ่นไอของพลังแผ่ออกมารอบๆตัวเธอ

“เธอมีเวลาอยู่ในร่างนี้จำกัด เพราะฉะนั้นรับเข้าล่ะ”พาชูลี่พูด
“ไว้ใจเค้าได้เลย! เพราะเค้าน่ะแข็งแกร่งที่สุดยังไงล่ะ!”แล้วชิลโน่ก็บินออกไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนพาชูลี่นั้นก็กลับลงไปนั่งพักกับม้านั่งข้างๆตามเดิม

“......ที่เธอร่ายมนต์นั่นใส่เด็กคนนั้นก็เพราะเธอจะได้ไม่ต้องลงไปสู้เองใช่ไหม?”เอ็กซ์พูด

------------------------------------------------------

-Hammer and Sickle-

ยูริซึ่งตอนนี้กำลังใช้ปืนกลหนักในมือของตนกราดยิงเข้าใส่หุ่นยนต์ยักษ์ตรงหน้าของเขากำลังประสบปัญหาที่กระสุนของเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย

“ไอ้โง่เอ้ย! คิดหรือว่าแค่ลูกตะกั่วน่ะสามารถทำอะไรข้าได้น่ะ!”คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คตัวนั้นพูดออกมา

ยูริได้ทำการทิ้งปืนกลนั้นไปก่อนที่จะหยิบเครื่องยิงจรวดจาวาลินออกมาและพยายามล็อกเป้า

“ตายซะไอ้ลิงจ๋อ!”แล้วคิวเบเลย์ตัวนั้นก็เริ่มทำการชาร์จพลังงานบีมเข้าฟันเนลทุกตัว

“บ้าจริง ไม่ทันรึนี่...”เขารำพึงกับตนก่อนที่จะเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าคิวเบเลย์ตัวนั้นอยู่ในสภาพที่เกราะหน้าอกหลุดกระจุยออกมาจากการยิงของปืนขนาดใหญ่ เขาหันหลังกลับไปก็พบกับรถถังที่มีปืนหลักสองกระบอกอยู่ห่างจากเขาพอสมควร

“นายเกือบจะเป็นศพไปแล้วนะสหาย”ทหารเดินเท้าคนหนึ่งเดินมาหาเขา ดูจากหน้าตาและสำเนียงของเขาแล้วยูริรู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นคนรัสเซีย

“วิคเตอร์ เรสนอฟ สังกัดกองกำลังดูแลความสงบในพื้นที่แถบนี้”ชายคนดังกล่าวพูด “ขอบคุณมากที่ช่วยยื้อเวลาให้โดยที่นั่นไม่ใช่หน้าที่ของคุณด้วยซ้ำ”วิคเตอร์ตบบ่าของยูริก่อนที่จะปีนขึ้นไปบนตัวรถถัง

“สนใจจะไปล่าด้วยกันหน่อยไหมสหาย?”เขาถามยูริ

-------------------------------------------------------

*หมายเหตุ* จริงๆยังมีของซาคุยะด้วย แต่ที่แต่งไว้นั้นค่อนข้างหลุดจากคาแรคเตอร์ที่เจ้าของตั้งไว้ถึงแม้ว่าที่เจ้าของตั้งไว้นั้นมันจะห่างไกลจากคาแรคเตอร์เดิมสุดกู่อยู่แล้วก็ตาม จึงจำเป็นต้องหั่นออกเพื่อป้องกันการกระทบกระทั่งของผู้แต่งและเจ้าของคนดังกล่าว แต่หากต้องการจะอ่านตอนของซาคุยะก็สามารถติดต่อได้ในโรลที่ผู้แต่งลงเล่นอยู่(ซึ่งปัจจุบันคือMythและCrossover)หรือเฟสบุ้คหรือผู้เล่นโรลดังกล่าวคนอื่นๆเพื่อให้ผมส่งตอนนี้ไปให้อ่านได้เช่นกัน
ray ผ สมาชิก
· #65
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : บุนบุนมารุเวิร์ลดนิวส์ 3
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : -
ประเภท : Humor
ที่มา : โรลCrossover Board

บุนบุนมารุเวิร์ลดนิวส์
ฉบับที่ 186 วันที่ 31มีนาคม พ.ศ.****

เกิดการแตกตื่นกลางเมือง - เมื่อเด็กผู้หญิงสวมสวมโค้ตสีน้ำตาลยาวพร้อมหน้ากากกันแก็สโผล่ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยขึ้นกลางเมืองพร้อมกับตะโกนว่า "โอโนะเระ ดีเคโด้!" ล่าสุดคุณนารุทากิประกาศว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเด็กสาวคนดังกล่าว

"ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเด็กคนนั้นเลยแม้แต่น้อยครับ แต่ทว่า...หนอยแน่เจ้าดีเคด!!!"
- คุณนารุทากิกล่าวไว้

------------------------------------------------------

ลูแปงที่สามปรากฏตัวขึ้นอีกครา - ลูแปงที่สามส่งสารท้าไปถึงเศรษฐีนามสมมุติ***(ชื่อและข้อมูลทุกอย่างที่โยงไปถึงผู้เสียหายถูกลบไปในวินาทีสุดท้ายเพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจจะเกิดจากการที่คุณอายะไปเอาเรื่องกับบุคคลดังกล่าว - By อินุบาชิริ โมมิจิ) เพื่อชิงอัญมณีที่เชื่อกันว่ากักขังแม่มดไว้ ล่าสุดคอมมิซซาร์เรเยฟว่า ฮาร์คอฟประสานกำลังกับสารวัตรเซนิกาตะ โคอิจิเพื่อเตรียมการดักจับลูแปงต่อไป

"พวกเราล้อมรอบบ้านของนาย***ไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีทางที่ลูแปงจะเล็ดรอดเข้ามาได้หรอก...แต่ถ้าไอ้***นั่นมันกล้าจับหน้าฉันอีกล่ะก็ฉันจะยัด***ของมันเข้าปากมันด้วยมือของฉันเองเลยคอยดู"
- คอมมิซซาร์เรเยฟว่า ฮาร์คอฟกล่าว

"ลูแปง~~~!!!"
- สารวัตรเซนิกาตะ โคอิจิแห่งตำรวจสากลกล่าวไว้
ray ผ สมาชิก
· #66
ชื่อตอน : The traveling Knight and The Wandering Mermaid - Part 4 The Fight Continue
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : วสันต์, ซากุระ เคียวโกะ, มิกิ ซายากะ, ETC.
ที่มา : โรลCrossover Board (Lolibaka.com)
-Puella Magi e Strega-
ในขณะที่คนอื่นได้แยกย้ายออกไปกำจัดคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คนั้นเอง กลุ่มของเคียวโกะ โฮมุระและซายากะเองก็ได้เข้าปะทะกับคิวเบเล่ย์ฮามานคัสต้อมโดยมีพรีสคู่หูของนิตยาคอยสนับสนุน

“ดีมากเลยว่ะคิวเบย์! ฉันเหม็นขี้หน้าแกมานานแล้ว ขออัดแกให้สาแก่ใจหน่อยเถอะ!”เคียวโกะพูดพลางตั้งท่าพร้อมจู่โจม

“หลังจากวันนั้นฉันก็คิดว่าแกสามารถกลับตัวกลับใจได้แล้วเชียวนะ...น่าดีใจจริงๆที่ตอนนี้ฉันสามารถยิงแกได้แบบไม่ต้องหาเหตุผลอีกครั้งน่ะ”โฮมุระพูดก่อนที่จะหยิบปืนไรเฟิลขนาดใหญ่ออกมา

“...ฉันจะฉีกแกออกเป็นชิ้นๆซะ”ซายากะพูดก่อนที่จะหันปลายดาบเข้าใส่คิวเบเล่ย์
“น่าเสียดายนะครับ ที่พวกเธอทั้งสองคนไม่สามารถกลายเป็นแม่มดได้อีก..ในขณะที่เธอน่ะเป็นแม่มดไปเสียแล้ว”คิวเบย์พูดออกมาจากลำโพง “เพื่อแผนการที่วางไว้ ผมคงต้องกำจัดพวกเธอเสียก่อนล่ะครับ”แล้วฟันเนลจำนวนมากก็เคลื่อนไหวเร็วขึ้น

“มาจบการดิ้นรนที่ไร้ความหมายนี่กันเถอะครับ”แล้วในพื้นที่นั้นก็เต็มไปด้วยแสงสีเหลืองจากฟันเนลของคิวเบเล่ย์

--------------------------------------------------------------------------

-The Silent Tiger-
ทางด้านลิโป้ทอลกีสนั้นเองก็กำลังต่อกรกับคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คที่ตอนนี้ระดมยิงเลเซอร์เข้าใส่เขาอย่างต่อเนื่อง

“ตายซะทีสิเฮ้ย!”เสียงดังมาจากคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คที่ตอนนี้เริ่มหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากเลเซอร์ทุกนัดนั้นถูกทวนจันทร์เสี้ยวในมือของลิโป้ปัดป้องได้หมดทุกครั้ง

“แกนั่นแหละที่จะตายก่อน!”ลิโป้คำรามขึ้น เขาควบเซ็กเธาว์พุ่งเข้าใส่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คก่อนที่จะแทงทวนจันทร์เสี้ยวของเขาเข้าใส่ส่วนหัวของคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คอย่างรุนแรง
ด้วยความรุนแรงของการแทงนั้นทำให้ส่วนหัวใช้การไม่ได้ แต่อุปกรณ์ตรวจจับอื่นๆนั้นยังคงใช้งานได้มันจึงยังไม่หยุดเคลื่อนไหว

“อย่าคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้นะ!”มันตะโกนขึ้น แต่เมื่อกล้องตรงลำตัวแสดงภาพออกมาก็พบกับลิโป้ที่ตอนนี้ตั้งท่าอยู่ตรงบริเวณหน้าห้องนักบิน

“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้นอยู่แล้ว”เขาพูดก่อนที่จะแทงทวนของเขาเข้ากลางลำตัวคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คอย่างรุนแรงจนเกราะของมันนั้นไม่อาจทนรับความเสียหายได้อีกต่อไป ลิโป้ควบเซ็กเธอว์ออกมาก่อนที่คิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คจะล้มลงแล้วตามมาด้วยการระเบิดอย่างรุนแรง

“ต่อไปก็ไอ้ตัวการล่ะ”เขาตั้งท่าจะมุ่งไปหาคิวเบเล่ย์ตัวต้นแบบ แต่ทว่าก็มีคนหยุดเขาไว้เสียก่อน “ท่านลิโป้!”
“หว้า! นี่เจ้าออกมาทำไมกัน!”เขาตะโกนออกมา
“กรุณาใจเย็นลงด้วยค่ะ ฉันรู้นะคะว่าคุณแค้นเคืยงคิวเบย์เพราะเขานำรูปลักษณ์ของ..คนรักเก่าของคุณมาทำเรื่องแบบนี้ แต่ถ้าคุณปล่อยให้อารมณ์ควบคุมแบบนี้แล้วล่ะก็จะไม่ดีเอานะคะ”
“ถ้าข้าปล่อยให้มันเอารูปลักษณ์ของเตียวเสี้ยนมาทำเรื่องแบบนี้เธอคงจะนอนตาไม่หลับน่ะสิ!”
“ถ้าคุณเป็นอะไรไปเพราะปกป้องศักดิ์ศรีของเธอแล้วล่ะก็เธอก็ไม่ดีใจเหมือนกันนั่นแหละค่ะ!”ต้นหว้าตะโกนออกมา แก้มของเธอเริ่มร้อนผ่าวจากหยดน้ำที่ไหลลงมาจากดวงตาของเธอ ส่งผลให้ลิโป้หยุดชะงักไป
“...หว้า ข้าขอโทษด้วย”เขาพูดออกมาเบาๆ
“ท่านลิโป้”เธอตอบ แต่ในทันใดนั้นเองคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คก็ปรากฏตัวออกมายิงบีมเข้าใส่

“ฮึ่ย!”ลิโป้ตวัดทวนปัดบีมออกไป แต่ในทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นคิวเบเล่ย์ตัวที่สองชาร์จบีมอยู่ แต่หัวใจเขาก็แทบจะหยุดเต้นไปในทันทีที่เขาสังเกตว่ามันไม่ได้เล็งมาที่เขา

“หว้า!!!”แต่เขานั้นช้าไป มันได้ยิงบีมออกมาแล้ว ภาพตรงหน้าของเขาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ดวงตาของต้นหว้าที่เบิกกว้างและท่าทางของเธอนั้นค่อยๆฝังลึกลงไปในในดวงตาของเขา..

“กาโอวเค็น!!”เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับบีมของคิวเบเล่ย์ที่ถูกปัดออกไปอีกครั้ง เมื่อแสงจากบีมหายไปพวกเขาก็เห็นร่างของหุ่นยนต์สีฟ้าขาวประดับสีทองยืนขวางระหว่างต้นหว้าและคิวเบเล่ย์

“..ซงเค็น(ซุนกวน)เดนโดรเบี้ยม”ต้นหว้าค่อยๆพูดออกมา
“พยัคฆ์สงัด..บุตรของพยัคฆ์แห่งกังตั๋งงั้นรึ”ลิโป้พูดออกมา พร้อมกันนั้นเขาก็ทำท่าเหมือนกับเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น ถึงแม้มือของเขาที่กำทวนจันทร์เสี้ยวไว้จะไม่บอกแบบนั้นก็ตาม

“คิดว่าคุณคงจะต้องการคนช่วยสินะครับ”ซุนกวนพูดขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปทางลิโป้
“...แกได้รับโอกาสครั้งนี้เท่านั้น”ลิโป้ตอบพลางปัดมือของซุนกวน
“ก็คิดเอาไว้แล้วล่ะครับ”ซุนกวนหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปทางต้นหว้า “เธอเป็นอะไรไหมครับ”
“มะ ไม่เป็นไรค่ะ”เธอตอบ
“ผมไม่รู้นะครับว่าคุณทำได้ยังไง แต่ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเขาเป็นห่วงไครมากขนาดนี้คือตอนที่..เธอคนนั้นยังมีชีวิตยู่น่ะครับ”เขาพูดโดยเลี่ยงชื่อที่อาจทำให้ลิโป้หันมาฟาดฟันกับเขาแทนศัตรูตรงหน้า “แต่ก็ดีแล้วล่ะครับที่เขาเป็นห่วงไครซักคนแบบนี้ ผมกลัวว่าเขาจะหาทางฆ่าตัวเองในการต่อสู้ไปเสียก่อนถ้าเขาไม่ได้มาเจอคุณแบบนี้น่ะ”

“เราเสียเวลามากพอแล้ว ตกลงว่าแกจะมาช่วยข้าสู้กับมันหรือจะมาพูดคุยกับเธอกันแน่”ลิโป้พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
“เข้าใจแล้วครับ”ซุนกวนพูดขึ้นพลางยิ้มอย่างเข้าใจบางอย่าง ดูเหมือนขุนศึกที่น่ากลัวที่สุดแห่งมิลิชาจะสามารถเยียวยาหัวใจของเขาได้เสียที
“หว้า ขึ้นไปอยู่บนหลังของเซ็กเธาว์ซะ”เขาพูดพลางลงจากหลังอาชาคู่ใจของตน ซึ่งต้นหว้าก็ปฏิบัติตาม
หลังจากนั้นแล้วเขาและซุนกวนก็กระโจนออกไปโดยมิได้นัดแนะกันแม้แต่น้อย

ลิโป้พุ่งเข้าประชิดคิวเบเล่ย์อย่างรวดเร็วพลางหลบบีมของมันก่อนที่จะใช้ทวนของเขาหวดเข้าใส่จนมันกระเด็นไป อีกทางหนึ่งซุนกวนเองก็ปัดบีมของคิวเบเล่ย์เข้าใส่ตัวหุ่นจนมันชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่เขาจะเหวี่ยงดาบเข้าใส่จนมันกระเด็นไปชนกับคิวเบเล่ย์ตัวที่ลิโป้ฟาดกระเด็นมาเช่นกัน

“ฮาจินเงคิ!/กาโอวเค็น!”ทั้งคู่ตะโกนออกมาก่อนที่จะหวดอาวุธของตนเข้าใส่คิวเบเล่ย์ทั้งสองตัวอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยการปะทะกันของทั้งคู่ทำให้คิวเบเล่ย์นั้นพังในชั่วพริบตา

“...ไม่เลวนี่ซุนกวน”ลิโป้พูด ซึ่งซุนกวนก็พยักหน้ารับ เขาเข้าใจดีว่าศักดิ์ศรีของขุนศึกคนนี้นั้นมีมากเพียงใด เขาจึงเข้าใจดีว่าคำขอบคุณที่เขานั้นช่วยผู้หญิงคนนั้นไว้จะต้องมาในลักษณะนี้อย่างแน่นอน
“อย่าอยู่ห่างจากเธอคนนั้นเกินไปซะล่ะครับ”ซุนกวนตอบกลับอย่างรู้เท่าทัน ซึ่งลิโป้นั้นก็ได้แต่เพียงเงียบไป

------------------------------------------------------------------------------------

-The sorcerer and Black Swordman(s)-
“เอาล่ะนะครับ”จอมเวทย์นิวพูดพลางรวบรวมพลังเวทย์ของเขาไว้
“ได้เลยจอมเวทย์นิว”คิริโตะตอบ ตอนนี้ในมือของเขามีดาบทั้งสองเล่มพร้อมเข้าปะทะ
“อาภรณ์วายุ!”นิวตะโกนขึ้นพร้อมๆกับที่รอบตัวคิริโตะมีออร่าสีเขียวล้อมรอบตัว
“โอ้ส! ไปล่ะนะ!”คิริโตะพูดก่อนที่จะกระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว

“ระ เร็ว!”คิวเบย์พูดออกมา ตอนนี้คิริโตะกลายเป็นภาพเบลอสีดำบนกล้องตรวจจับของคิวเบเล่ย์ไปแล้ว

คิริโตะได้ทำการไต่กำแพงและกระโดดซิกแซ็กไปมาเพื่อหลบการตรวจจับของมัน ในทันทีนั้นเขาก็พุ่งตัวข้ามไปที่ตึกอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ตามมานั้นคือฟันเนลจำนวนหนึ่งที่อยู่ระหว่างทางของเขาได้ระเบิดกลายเป็นซากไปในทันที

“ฉันไม่ได้มีแค่นั้นนะเว้ย!”คิวเบย์ตะโกนขึ้นก่อนที่จะเรียกฟันเนลออกมามากขึ้น

“Double circular!”คิริโตะตะโกนขึ้นพลางฟันส่วนที่เก็บฟันเนลไว้ก่อนที่มันจะทันได้เรียกฟันเนลออกมาทั้งหมด
“บ้าเอ้ย!”คิวเบลย์ตะโกนอย่างหัวเสียก่อนที่จะเรียกดาบออกมาจากมือ แต่ในทันทีที่มันหันไปหาคิริโตะก็พบกับชายที่ถือดาบที่ใหญ่โตมาก ไม่สิมันน่าจะเรียกว่าแท่งเหล็กสีดำมากกว่าดาบเสียอีก

“...ปีศาจงั้นรึ”ชายคนดังกล่าวว่าพลางจับที่หลังคอของเขา ก่อนที่จะยกมือซ้ายของเขาขึ้น

สิ่งที่ตามมาคือเสียงดังสนั่นของปืนใหญ่ที่อยู่ในรูปของแขนเทียมของเขา

คิวเบเล่ย์นั้นกระตุกอย่างรุนแรงจากกระสุนที่เข้าปะทะกับตัวเครื่อง จนต้องย่อตัวลงเพื่อรักษาสมดุล

ชายคนดังกล่าวไม่รอช้าวิ่งเข้าใส่คิวเบเล่ย์ที่ย่อตัวลงนั้นพร้อมกับเหวี่ยงดาบเขาใส่ตรงคอ(ข้อต่อส่วนคอ)ที่ไม่มีผิวหนัง(เกราะ)ที่แข็งดุจเหล็กนั้นอย่างรุนแรง เลือดสีดำ(น้ำมัน)พุ่งกระเซ็นออกมาอย่างรุนแรงจากแผลนั้น

“ไม่รู้ว่าเป็นไครแต่ขอบคุณมากครับ!”คิริพูด “นิว!”แล้วเขาก็ตะโกนเรียกจอมเวทย์นิว

“ครับ!”จอมเวทย์นิวขานรับ ตอนนี้รอบตัวเขาเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าแล่นแปลบปลาบไปทั่ว

“อาภรณ์วายุ!”เขาร่ายเวทย์เสริมความเร็วให้ตัวเองก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่คิวเบเล่ย์พร้อมกับสายฟ้าที่รวมเป็นก้อนขนาดเท่าลูกฟุตบอลในมือของเขา
“เวทย์สายฟ้า! อัศนีทะลวงรวมศูนย์!”นิวตะโกนขึ้นพร้อมกับที่เขาเสียบมือของเขาเข้าใส่ตรงบริเวณห้องนักบิน มือของเขาทะลุผ่านเกราะของคิวเบเล่ย์ไปได้อย่างไม่ยากเย็น ส่วนคิวเบย์ที่อยู่ข้างในนั้นก็ถูกย่างสดไปทั้งอย่างนั้น

หลังจากนั้นแล้วพวกเขาทั้งสามคนเดินออกมาจากซากของคิวเบเล่ย์อย่างไม่เร่งรีบ
“ฝีมือดาบดีนี่ไอ้หนุ่ม”ชายในชุดดำเอ่ย
“ขอบคุณครับ คุณ?”คิริตะตอบกลับ
“กัตส์”เขาตอบสั้นๆ “แต่นายเองก็ไม่เบานี่ ขนาดสวมเกราะทั้งตัวก็ยังเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนั้น”แล้วเขาก็หันไปทางจอมเวทย์นิว
“เอ๋?”นิวพูดขึ้น

---------------------------------------------------------------

-Star Killer and Advent Cirno-
สตาร์คิลเลอร์พุ่งไปตามตึกรอบๆอย่างรวดเร็วก่อนที่จะขว้างไลท์เซเบอร์ของเขาออกไปอีกครั้ง แต่ก็เหมือนที่เขาปาไปมากกว่าห้าหกครั้งก่อนหน้านี้ คือทำได้แค่เกิดร่องรอยที่เหมือนกับโดนความร้อนสูงบนตัวเครื่องของคิวเบเล่ย์เท่านั้น

“บ้าเอ้ย!”เขาสบถขึ้นก่อนที่จะเก็บไลท์เซเบอร์ของเขา ตัวเขาเองนั้นสามารถใช้Forceจัดการกับมันได้อย่างแน่นอนแต่เขาไม่มีโอกาศมากพอที่จะรวบรวมพลัง ถ้าหากว่ามีคนที่สามารถถ่วงเวลาได้ล่ะก็...

Advent Cirno OST - Cirno's theme: Ally of Justice

ทันใดนั้นอุณหภูมิรอบๆก็ลดต่ำลงพร้อมๆกับที่มีร่างของเด็กผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ที่ถูกปัดกระเด็นไป แต่ตอนนี้เธอคนนั้นดูต่างออกไป ทั้งชุดที่ดูจะเตรียมมาเพื่อการต่อสู้และบรรยากาศรอบตัวของเธอ มันไม่ได้เป็นความใสสื่อของเด็กอย่างที่เขาสัมผัสได้ก่อนหน้านี่ หากแต่เป็นความมุ่งมั่นที่จะกำราบศัตรูตรงหน้าของเธอ

“พวกเรานี่แหละที่จะกำราบแกเอง!”เธอตะโกนออกมาอย่างดังก้องก่อนที่จะหันมาสบตาของเขาชั่วครู่ ด้วยเวลาเพียงแค่นั้นพวกเขาและเธอทั้งคู่ก็รับรู้กันได้ในทันที

ชิลโน่เริ่มด้วยการใช้ดาบอันใหญ่โตนั้นฟาดเข้าไปที่ตัวของคิวเบเลย์จนมันถอยหลังครูดไปกับพื้น พร้อมๆกับที่สตาร์คิดเลอร์เริ่มรวบรวมพลังของเขา เธอเหวี่ยงดาบใส่มันอย่างรุนแรงอีกครั้งจนมันถอยหลังไปอีกพอสมควร แต่คราวนี้เมื่อมันตั้งท่าได้ก็เริ่มชาร์จบีมขึ้นอีกครั้ง

“ตายซะ!”คิวเบย์ตะโกนขึ้นทว่าก่อนที่มันจะทำอะไรได้นั้นสตาร์คิลเลอร์ก็ใช้พลังทั้งหมดของเขาเข้าโจมตีคิวเบเล่ย์ทันทีโดยการซัดForceเข้าใส่มันเสียจนลอยขึ้นกลางอากาศไป

“ตอนนี้ล่ะ!”สตาร์คิลเลอร์ตะโกนขึ้นพร้อมกับที่วิ่งเข้าใส่ชิลโน่
“โอ้ส!”เธอตอบรับ เมื่อสตาร์คิลเลอร์กระโดดขึ้นเล็กน้อยเธอก็รับโดยการใช้ด้านข้างของดาบเธอเข้ารับใต้เท้าของเขาก่อนที่จะเหวี่ยงสุดแรงส่งเขาลอยขึ้นไปหาคิวเบเล่ย์ ก่อนที่เธอจะกระโดดตามขึ้นไปในทันที

สตาร์คิลเลอร์ใช้Forceดึงซากตึกขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่คิวเบเล่ย์อย่างรุนแรง ก่อนที่ชิลโน่จะเริ่มออกท่าไม้ตายของเธอ

“จงโปรยปราย!”เธอตะโกนออกมาพร้อมๆกับเหวี่ยงดาบขึ้นอย่างรวดเร็ว ชิ้นส่วนดาบต่างๆที่ติดอยู่กับตัวดาบหลักนั้นหลุดลอยออกมารายล้อมรอบๆตัวคิวเบเล่ย์
“...กระพ้มไม่เห็นจะเข้าใจเลย”คิวเบย์พูดขึ้น

“หนึ่ง!”ฃิลโน่ตะโกนขึ้นก่อนที่บนหลังของเธอจะมีปีกน้ำแข็งงอกขึ้นมาและบินเข้าฟาดฟันดาบในมือเธอเข้าใส่คิวเบเล่ย์

“สอง!”เธอพุ่งเข้าหาดาบเล่มหนึ่งจากทั้งหมดห้าเล่มที่อยู่รอบๆคิวเบเล่ย์แล้วพุ่งเข้าฟาดดาบทั้งสองเล่มในมือเข้าใส่

“สาม!”เธอประกอบดาบสองเล่มแรกเข้าด้วยกันก่อนพุ่งไปหยิบเล่มที่สามและรวมเข้าไว้ด้วยกันอีกครั้งและฟาดเข้าใส่คิวเบเล่ย์หักหน่วงยิ่งขึ้น

“แอปเปิ้ล!”เธอตะโกนขึ้นส่งผลให้สตาร์คิลเลอร์เหงื่อตกเล็กน้อยก่อนที่จะไปรับดาบอีกเล่มแล้วใช้มันฟาดเข้าใส่คิวเบเล่ย์

“⑨!”เธอตะโกนออกมาก่อนที่จะพุ่งเข้าไปรับดาบเล่มสุดท้าย

...และวืดไปหลายเมตร

“ฮึ่ย!”สตาร์คิลเลอร์ใช้Forceดึงเธอกลับเข้าวงพร้อมกับตัวดาบนั้นเข้ามือของเขาก่อนที่ทั้งคู่จะฟาดเข้าใส่คิวเบเล่ย์อย่างรุนแรงจนมันตกลงไปบนพื้น
“สุดท้ายล่ะ!”เธอพูดขึ้นก่อนที่จะรับดาบเล่มสุดท้ายจากสคาร์คิลเลอร์และประกอบทั้งหกเล่มเข้าด้วยกันก่อนหันดาบเข้าหาพื้นพร้อมกับที่สตาร์คิลเลอร์ที่อยู่เหนือเธอนั้นชาร์จForceเข้าไว้มือ

“Force Blast!”เขาตะโกนขึ้นก่อนที่จะซัดเข้าใส่ชิลโน่ให้พุ่งเข้าใส่คิวเบเล่ย์ที่อยู่บนพื้น

เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวในทีนทีที่เธอเข้าปะทะกับคิวเบเล่ย์ตัวนั้น

สตาร์คิลเลอร์นั้นหลังจากที่เข้าใช้Forceลดแรงปะทะตอนลงพื้นแล้วก็มองหาเด็กคนนั้นทันที

เมื่อผ่านไปได้ไม่นานเขาก็พบกับเด็กผู้หญิงผมสีฟ้าคนนั้นกลับไปอยู่ในร่างเดิมของเธอเมื่อตอนแรกที่เขาเริ่มสู้กับคิวเบเล่ย์ตัวดังกล่าว

“The force is strong within this child…”เขาพูดพลางยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะแบกเธอขึ้นหลังและมองหาที่พักรักษาตัวพวกเขาทั้งคู่
ray ผ สมาชิก
· #67
ชื่อตอน : Past Appearance
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : อลิส, ไอแซค, นาตาช่า
ประเภท : ตลก
ที่มา : Original

“...เอาล่ะอลิส เธอมีอะไรจะแก้ตัวไหม”ไอแซคพูดพลางเอาคลิปบอร์ดเคาะหัวเด็กสาวสวมหน้ากากกันแก็สที่อยู่ตรงหน้า

เด็กสาวคนที่ว่านั้นกำลังหัวเราะแห้งอย่างเคอะเขินพลางเกาหัวเล็กน้อย
“แฮะๆๆ คือว่าเค้าอยากจะให้นาตาช่าร่าเริงขึ้นเท่านั้นเองอ่ะ”เธอตอบด้วยท่าทางใสซื่อ ซึ่งไอแซคนั้นไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย
“ที่เธอเป็นห่วงนาตาช่าน่ะฉันเข้าใจดี...แต่การดึงตัวนาตาช่าจากอดีตมาที่นี่น่ะ มันทำลายสถิติความบ้าทั้งหมดที่เธอเคยทำมาเลยนะ”ไอแซคพูดพลางเสหัวไปทางมอนิเตอรที่แสดงภาพโรซ่าที่ตอนนี้กำลังมัดผมให้กับเด็กสาวท่าทางอายุไม่เกินสิบสองขวบคนหนึ่งอยู่

เธอมีผมสีดำยาวและตาสีฟ้าครามพร้อมกับรอยยิ้มประดับบนใบหน้าที่ดูราวกับทำให้ที่นี่ดูสดใสขึ้นอีกมากมาย

“ขอบคุณมากค่ะ คุณ?”เธอพูด
“โรซ่าจ้ะ”โรซ่าตอบ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอนั้นดูอิ่มเอมกว่าปรกติมากนัก
“ขอบคุณค่าคุณโรซ่า!”เด็กคนดังกล่าวพูดขอบคุณ เอฟเฟกความสว่างไสวปรากฏขึ้นข้างหลังเธอ

ส่งผลให้โรซ่าเริ่มมีเลือดไหลออกมาจากทางโพรงจมูกอย่างควบคุมไม่ได้

“เป็นอะไรไปคะคุณโรซ่า!”เด็กคนดังกล่าวถามด้วยความเป็นห่วง
“มะ มะ ไม่เป็นไรจ้ะ”โรซ่าพูดพลางพยายามประคองสติไม่ให้ดับวูบไปเพราะความน่ารักของเด็กสาวตรงหน้าเธอ ก่อนที่เธอจะทันได้หันกลับไปนั้นเด็กสาวคนดังกล่าวก็ได้สวมกอดเธออย่าแน่นหนาเสียก่อน

“อย่าเป็นอะไรไปนะคะ! นาตาช่าจะเป็นเด็กดี จะทำตามที่คุณโรซ่าพูดทุกอย่างเพราะอย่างนั้นอย่าเป็นอะไรไปนะคะ!”เธอพูดพร้อมกับเสียงกระซิกเหมือนจะร้องไห้
“...ได้เลยจ้า”โรซ่าทำหน้านิ่งๆก่อนที่จะเริ่มลุกขึ้นยืน “เช่นนั้นแล้วฉันจะไปห้องพยาบาลตราจเช็กอาการก่อนนะจ้ะ เดี๋ยวฉันจะเรียกเพื่อนของฉันมาเล่นด้วยนะจ้ะ”โรซ่าพูดก่อนที่จะเปิดประตูเลื่อนและเดินออกไป

เธอเดินมาที่ห้องพักรวมที่ซึ่งสมาชิกคนอื่นๆมักจะมารวมตัวกัน ทุกคนในห้องนั้นหันมามองเธอที่ตอนนี้ทำเพียงยืนจ้องตาไรคอฟอยู่เงียบๆ

“เอ่อ...มีอะไรหรือครับ”ไรคอฟถาม
“...ฝากเธอด้วยนะ...ไรคอฟ”เธอพูดก่อนที่เลือดจะพุ่งออกมาจากทางโพรงจมูกของเธออย่างควบคุมไม่ได้
“เฮ้ย! โรซ่า!”ไรคอฟตะโกนพร้อมกับจับเสื้อของเธอไว้ไม่ให้ล้มหัวฟาดพื้น
“แพทย์สนาม!”คนอื่นๆในห้องเองนั้นก็โกลาหลไม่แพ้กัน
“น่ารักน่ารักน่ารักน่ารักน่ารักน่ารักน่ารัก”โรพูดพึมพำออกมาเบา ตอนนี้ใบหน้าของเธอที่แดงระเรื่อและรอยยิ้มของเธอนั้นเริ่มจะทำให้คนรอบๆเริ่มตื่นตกใจยิ่งกว่าเดิม
“ช่างหัวแพทย์สนามล่ะโว้ย! ไครก็ได้ตามตัวอลิสมาที!”คนหนึ่งตะโกนขึ้น

“...”ไอแซคที่ตอนนี้มองดูเรื่องราวทั้งหมดกำลังนวดขมับ
“เห็นไหมล่ะ เธอน่ะดูร่าเริงขึ้นจริงๆนะ”อลิสพูด
“ไครจะไปรู้กันวะ ว่านาตาช่าตอนอายุสิบสองจะเป็นเด็กดีขนาดนี้”ไอแซคพูดพึมพำเบาๆ
“อยากรู้จริงๆว่าคนอื่นๆที่ฉันพามาจะเป็นยังไงกันน่ะ”อลิสพูดขึ้นอย่างร่าเริง

“...คนอื่นๆ?”ไอแซคพูดขึ้นมาอย่างสงสัย
ray ผ สมาชิก
· #68
ชื่อตอน : Another Past Appearance
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : อลิส, ไอแซค, ไรคอฟ, นาตาช่า, นาตาช่า, นาตาช่า
ประเภท : ตลก
ที่มา : Original

“...คนอื่นๆ?”ไอแซคพูดขึ้นมาอย่างสงสัย เขาอยู่กับมนุษย์พลัง(โรค)จิตจอมป่วนคนนี้มานานพอที่จะจับเค้าความวุ่นวายได้เมื่อเธอพูดอะไรทิ้งท้ายไว้แบบนี้
“ใช่แล้วล่ะ แค่นาตาช่าตอนเด็กคนเดียวมันดูจะเหงาไปฉันเลยลักพา...ดึงตัวนาตาช่าจากช่วงเวลาอื่นๆมาด้วยน่ะ”เธอตอบพลางหัวเราะออกมาเบาๆ

ไอแซคนิ่งไปซักพักก่อนที่จะเดินอย่างช้าๆไปที่โต๊ะของเขา ก่อนที่จะดึงเหล้าออกมาจากลิ้นชักและรินมันลงแก้ว

“เอาวะ ให้พวกข้างนอกนั่นรับมือยังดีกว่าให้ฉันออกไปเองล่ะนะ”เขาเอามือกุมขมับพลางดื่มเหล้าที่เขารินไว้

---------------------------------------------------------------------------------------

“ไรคอฟ!”เสียงของคนๆหนึ่งดังขึ้น เรียกความสนใจของเด็กหนุ่มผมสีขาว
“มีอะไรงั้นหรือครับ?”เขาตอบกลับ ตอนนี้เขาเพิ่งจะกลับจากอุ้มโรซ่าไปส่งที่ห้องพยาบาล
“มาช่วยทางนี้หน่อยได้ไหม พวกเราไม่มีไครพูดภาษารัสเซียได้เลยซักคนน่ะ”
“...ไม่ใช่ว่าทุกคนที่นี่พูดภาษากลางกันได้ทุกคนไม่ใช่หรือครับ”
“เธอไม่ใช่คนที่นี่น่ะสิ...แต่จะพูดให้ถูกคือคนที่เหมือนกับคนที่อยู่ที่นี่มากกว่านะ”คนดังกล่าวตอบก่อนที่จะดึงตัวไรคอฟไป
“....แต่ที่นี่มันอยู่ในรอยต่อของมิตินะ?”เขาพูดออกมา

แล้วจะมีไครที่พวกเขาไม่รู้จักโผล่ออกมาได้ยังไงกัน?

------------------------------------------------------------------------

เมื่อเขามาถึงที่เกิดเหตุก็พบกับทหารคนอื่นๆในโครงการกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมผู้หญิงสองคนที่ตอนนี้อยู่ที่มุมห้อง

คนหนึ่งนั้นสวมชุดประชาชนธรรมดาซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ในฐานที่มีเพียงนักวิทยาศาสตร์และทหารดัดแปลงพันธุกรรมนี้ อายุของเธอนั้นดูจะไม่เกินสิบห้าหรือสิบหกปี ผมสำดำยาวและดวงตาสีฟ้า แต่ทว่าความว่างเปล่าในดวงตาของเธอและการที่เธอไม่ตอบสนองสิ่งใดเลยนั้นทำให้เขาเริ่มเป็นห่วงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

คนที่สองนั้นสวมชุดทหาร แต่เป็นชุดทหารที่เก่ามาก เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นตั้งแต่ตอนที่สงครามเย็นผ่านพ้นไปเลยแม้แต่น้อย อายุของเธอน่าจะอยู่ที่ราวๆสี่สิบปีขึ้นไป ผมสีดำตัดสั้นและดวงตากร้านโลกสีฟ้า เธอนั้นถือใช้มือซ้ายจับมีดในลักษณะพร้อมต่อสู้ระยะประชิด แต่ที่เขาเป็นกังวลนั้นคือแขนขวาของเธอที่หายไปจนถึงบริเวณหัวไหล่ที่ดูจะได้รับเพียงแค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นนั้นเริ่มมีเลือดไหลออกมานองเต็มพื้นแล้ว

เธอยืนขวางทหารคนอื่นๆจากเด็กผู้หญิงคนแรกที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องนั้นอย่างเกรี้ยวกราด ตอนนี้เขานับทหารเลเวลสี่ที่โดนเธอเล่นงานจนลงไปนอนกองกับพื้นไปแล้วถึงสามคน นับเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายมากนักเพราะถึงพวกเขาจะอยู่ในระดับที่เกือบจะต่ำที่สุดแต่พวกเขาเองนั้นก็คือทหารดัดแปลงพันธุกรรมที่มีความสามารถมากกว่าคนปรกติมากมายนัก แต่เขาสังเกตุเห็นว่าตัวเธอเองนั้นแค่จะประคองสติไม่ให้ดับวูบไปก็เต็มกำลังของเธอแล้วในขณะนี้

ไรคอฟตัดสินใจเข้าไปคุยกับเธอก่อนที่เธอหรือทหารที่เธอจัดการไปนั้นจะเลือดออกมากเกินไปเสียก่อน

“กรุณาใจเย็นลงด้วยครับ”เขาพูดด้วยภาษารัสเซียกับเธอ
“ถ้าแกเข้ามาไกล้กว่านั้นอีกก้าวเดียวล่ะก็แกได้กลายเป็นศพแน่ไอ้เด็กเวร”เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

ไรคอฟหยุดอยู่กับที่ตรงนั้น เมื่อสังเกตุดีๆแล้วเขาพบว่าดวงตาของเธอนั้นไม่จับจ้องไปที่ไหนเลย แสดงถึงสัญญาญว่าตอนนี้เธอนั้นเสียเลือดจนเริ่มจะมองอะไรไม่เห็นแล้ว

“กรุณาลดอาวุธลงด้วยครับ ตอนนี้ทั้งคุณและเธอคนนั้นต้องเข้ารับการรักษาอย่างด่วนที่สุดนะครับ”
“ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ ไอ้คนทรยศ”ความขุ่นเคืองแฝงอยู่ในคำสุดท้ายของเธอ ไรคอฟนั้นหยุดชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะตั้งข้อสงสัยว่าเธอผ่านอะไรมาก่อนหน้านี่กันแน่

“...นี่มันเกิดอะไรขึ้น”เสียงเรียบๆอันคุ้นเคยดังขึ้นมา เมื่อเขาหันกลับไปก็พบกับนาตาช่าที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเพิ่งจะกลับมาจากห้องอาบน้ำ สังเกตุได้จากหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามตัวเธอที่เต็มไปด้วยแผลเป็นมากมาย

...และสภาพของเธอที่สวมแต่เพียงกางเกงขาสั้นรัดรูบกับผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนไหล่ขวาของเธอที่ปิดอวัยวะบางส่วนได้ไม่มิดเอาเสียเลย

“...ห้องอาบน้ำอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของตึกข้างๆใช่ไหมวะ”ทหารคนหนึ่งถามคนที่อยู่ข้างๆเขา ซึ่งคนนั้นก็พยักหน้าตอบอย่างช้าๆ

นาตาช่ามองไปที่ร่างอันคุ้นเคยตรงหน้าของเธอ ก่อนที่จะเดินเข้าประชิดตัวทหารหญิงคนนั้น

“ถอยไปซ-“นาตาช่าก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ทหารหญิงคนนั้นไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำเมื่อเธอโดนจับล็อกตัวอยู่บนพื้น ก่อนที่จะได้ทำอะไรนั้นนาตาช่าก็กดจุดเส้นประสาทน็อกเธอไปในทันที

นาตาช่าลุกขึ้นมาจากท่าจับล็อก ปล่อยให้คนแพทย์สนามและคนอื่นๆเข้ามาจัดการกับสถาณการณ์ตรงหน้าของเธอ ไรคอฟทำท่าจะพูดอะไรซักอย่างก่อนที่จะโดนนาตาช่าชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน

“ไว้ฉันจะอธิบายเรื่องหน้าตาของฉันกับเธอสองคนนั้นทีหลัง...แต่ฉันบอกได้ตอนนี้เลยว่าอลิสเป็นตัวการแน่ๆ”เธอพูดพลางเอามือนวดขมับ ภาพของเธอที่ไม่ได้สวมหน้ากากปิดภาพของผิวหนังตั้งแต่ใต้ระดับตาถึงกระดูกไหปลาร้าที่โดนทำลายไปจนเห็นแต่เพียงชั้นกล้ามเนื้อของเธอนั้นเป็นที่รับรู้กันโดยทั่วไปในฐานนี้ ดังนั้นจึงไม่มีไครพูดอะไรมากนักแต่หลายๆคนนั้นยังคงรู้สึกกระวนกระวายใจเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอที่ไม่ได้สวมหน้ากากอยู่บ้าง

“...ไปที่คลังเสบียง...แล้วก็หยิบว็อดก้ามาซักลังจะได้ไหมไรคอฟ”เธอพูดออกมาอย่างยากลำบากเล็กน้อยเพราะเธอไม่ได้ใช้หน้ากากหนังเทียม “ฉันรู้สึกว่า...ระหว่างที่ฉันต้องไปเค้นถามอลิสฉันต้องใช้มันมากพอสมควรเลยล่ะ”
ray ผ สมาชิก
· #69
ชื่อตอน : The traveling Knight and The Wandering Mermaid - Part 3.5 The Lost Chapter
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ซาคุยะ
ที่มา : โรลCrossover Board


-The Murderer-

เสียงกรีดร้อง

กลิ่นสนิมในอากาศ

เลือด

เหม่ยหลิงกำลังจ้องมาที่เธออย่างไม่เชื่อสายตา

พาชูลี่ที่สังการเหล่าภูติเมดอย่างเอาเป็นเอาตาย

คุณน้องเล็กฟรานที่จองมองมาที่ตัวฉันด้วยสายตาว่างเปล่า

พวกจะจ้องมองมาที่ฉันทำไมกัน?

ไม่สิ...พวกเขาจ้องลงมาที่-

แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็หยุดนิ่งลง

เลือด

เลือดที่เปื้อนเต็มตัวของฉัน

และ...

ร่างไร้ลมหายใจของเรมิเลีย

ที่มีมีดสีเงินส่องประกายปักลงไปตรงที่หัวใจของเธอ

“ซาคุยะ!”


----------------------------------------------------------------
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ที่นี่ที่ไหนกัน?

ห้องที่ไม่คุ้นเคย

และมีดในมือที่ฉันกำแน่นเสียจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อของฉัน

ฉันสำรวจตัวเองซักพักก่อนที่จะจำได้ว่าฉันนั่งโต้รุ่งมาสามวันติดๆเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอกับฝันร้ายนั่น

ฝันถึงคืนที่จันทราส่องประกาย และมือของฉันที่เปื้อนเลือดเจ้านายของฉันเอง

“ไอ้ฝันบ้าเอ้ย...แค่แกไม่มาฉันก็รู้สึกแย่มากพอแล้วล่ะ...”เธอค่อยๆยืนขึ้นอย่างช้า ความง่วงที่เกาะกินเธอเริ่มค่อยๆหายไปทีละน้อย

เพียงเพื่อที่จะล้มลงไปอีกครั้งเพราะการลงจอดของคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้ค

“.....”เธอไม่พูดอะไร แต่เมื่อเธอมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบกับตัวการที่ทำให้เธอต้องล้มหน้าคว่ำ

เมื่อคิวเบเล่ย์แมสโปรดั้คเห็นตัวเธอแล้วมันจึงเริ่มหันฟันเนลใส่เธอ

“...จงเสียใจเสียเถอะ ที่มาหาเรื่องฉันตอนที่อารมณ์บูด”แล้วเธอก็หยิบมีดสีเงินส่องประกายวาบวับออกมา

“จงเสียใจซะที่มาหาเรื่องกับอิซาโยอิ ซาคุยะ! ฆาตกรแห่งคฤหาสน์มารแดงคนนี้น่ะ!”
ray ผ สมาชิก
· #70
ชื่อตอน : The traveling Knight and The Wandering Mermaid - Part 5 End Game and Uncertain Future
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : วสันต์, ซากุระ เคียวโกะ, มิกิ ซายากะ, ETC.
ที่มา : โรลCrossover Board

-Knight and Mermaid-

“Angelus!”พรีสตะโกนขึ้น “Blessing!”เขาตะโกนชื่อมนต์สนับสนุนของเขาอีกครั้ง
“จัดการมันให้ได้ล่ะ!”เขาพูดก่อนที่จะปาดเหงื่อของเขาเล็กน้อย

“รับทราบ!”เคียวโกะพูดก่อนที่จะเหวี่ยงหอกของเธอเข้าใส่คิวเบเล่ย์ ส่งผลให้มันถอยหลังไปเล็กน้อยจากแรงของเธอร่วมกับบัฟที่พรีสร่ายให้เธอ “เยี่ยมไปเลยนี่หว่า!”

ทางด้านโฮมุระเองนั้นได้หยิบปืนกลเบาM249ขึ้นมาระดมยิงใส่ฟันเนลจำนวนมากของคิวเบย์นั้นอย่างแม่นยำ “ตายซะเถอะ! เจ้ากันดั้ม!”เธอตะโกนขึ้น

“...เธอเป็นแบบนั้นอยู่ประจำเลยหรือเปล่า?”ซายากะที่ตอนนี้ได้เข้ามาอยู่ไกล้กับเคียวโกะถามขึ้น
“อย่าไปคิดมากเรื่องโฮมุระเลย ตั้งแต่เธอมาที่โลกนี้นี้ก็เหมือนจะเปิดโหมดสลับนิสัยไปมาอยู่เรื่อยๆน่ะ จนป่านนี้ยังหาสาเหตุไม่ได้เลย”เคียวโกะตอบก่อนที่เธอจะเหลือบไปเห็นโฮมุระดึงหอกสีแดงออกมาจากช่องเก็บของของเธอ
“หายไปซะ!”โฮมุระพูดขึ้นก่อนที่เลเซอร์สีแดงจะพุ่งออกมาจากปลายหอกนั้น

“อะไรกัน! นั่นมันพลังงานGNไม่ใช่รึ!”คิวเบย์พูดขึ้นก่อนที่จะระดมยิงเข้าใส่เธออย่างต่อเนื่อง

“ก็ไม่รู้หรอกนะว่าโฮมุระทำอะไรลงไป แต่ได้โอกาศล่ะ!”เคียวโกะพูดขึ้น

แล้วเธอก็ปลดโซ่และเหวี่ยงหอกของเธอเขาปะทะกับคิวเบย์ แต่ในทันใดนั้นมันได้หันกลับมารับไว้ในมือและเริ่มออกแรงดึงเคียวโกะเข้าหามัน ทางเคียวโกะเองนั้นก็ดึงกลับสุดความสามารถ

“ซายากะ!”เคียวโกะตะโกนเรียกเพื่อนของเธอ ในทันใดนั้นคิวเบย์มองเห็นซายากะวิ่งบนโซ่ของเคียวโกะเข้าประชิดตัวของมันอย่างรวดเร็ว

“Volante Stinger(เวหาทะลวงฟัน)!”เธอพุ่งตัวเข้าใส่คิวเบเล่ย์อย่างรวดเร็วและรุนแรง ดาบของเธอนั้นทิ่มทะลุเกราะแขนของคิวเบเล่ย์อย่างง่ายดาย ส่งผลให้แขนข้างนั้นไม่สามารถใช้งานได้

“อย่าคิดว่ามันจะจบง่ายๆนะเฟ้ย!”คิวเบย์ตะโกนขึ้นก่อนที่บาเรียสีชมพูจะแผ่พุ่งออกมาจากตัวมัน กระแทกซายากะและเคียวโกะจนกระเด็นออกมาอย่างแรง

“ทีนี้อะไรกันอีกเล่าเฮ้ย!”เคียวโกะตะโกนขึ้นพลางพยายามดึงตัวซายากะให้ลุกขึ้นมา

-----------------------------------------------------------------------------------------------

อีกด้านหนึ่งนั้นเอง แลนที่บังเอิญหันกลับมาดูกลุ่มที่สู้กับคิวเบเล่ย์ฮามานคัสต้อมนั้นก็อุทานออกมา

“ไซโคฟิลด์! งานงอกแล้วไง!”เขาตะโกนขึ้น

--------------------------------------------------------------------------------------------------


“ไม่ไหว ยิงไม่เข้าเลยซักนิด!”โฮมุระที่พยายามยิงเลเซอร์จากหอกในมือเข้าใส่คิวเบเล่ย์พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“แย่แล้วล่ะสิ จะทำยังไงกันดีเนี่ย!”นิตยาพูดขึ้น แต่ทันใดนั้นเองโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เมื่อเธอหยิบขึ้นมาก็พบว่าเป็นสายของคุณอลันนั่นเอง เธอกดปุ่มต่อสายในทันที

“คุณอลันคะ ตอนนี้เรากำลังเข้าปะทะกับหุ่นยนต์ยักษ์อยู่คุณไปอยู่ที่ไหนกันคะ!”เธอตะโกนลงโทรศัพท์
“ใจเย็นน่านิตยา ตอนนี้พวกฉันกำลังพยายามแกะรอยสัญญาญที่ส่งมาจากที่แห่งนึงไปยังหุ่นพวกนี้แหละ”เขาพูด “ดูเหมือนหุ่นพวกนี้จะถูกควบคุมจากระยะไกล ดังนั้นถ้าพวกเราจัดการกับแหล่งส่งสัญญาญได้ เราก็จะลดกำลังรบของพวกมันลงไปได้มากเลยล่ะ”

“แล้วจะเจอเมื่อไหร่หรือคะ”เธอถามอลัน
“เธอไม่ต้องรอนานหรอก”เขาพูดก่อนที่จะมีเสียงเหมือนรถเบรกดังขึ้น “ถ่วงเวลาไว้ซักครู่นะ ทหารขี่ม้าขาวกำลังจะมาช่วยแล้วล่ะ”

--------------------------------------------------------------------------------------------------

-Hammer, Sickle and a Adamantium Balls-

“วางกำลังรอบๆบริเวณเป้าหมายซะ ฉันต้องการพลซุ่มยิงและปืนกลหนักเข้าประจำที่ให้เร็วที่สุด ไครที่ที่ถืออาวุธแต่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบเดียวกันกับพวกเราหรือมีหน้าตาคล้ายๆกับแมวสีขาวชมพูล่ะก็ยิงทิ้งได้เลย”คอมมิซซาร์เรเยฟว่าตะโกนสั่งผู้คนรอบๆตัวเธอ

“อาคารเป้าหมายมีทางเข้าสามทาง คือประตูหน้าสองและทางด้านหลังอีกหนึ่ง ประตูแรกจ่าสิบเอกเรซนอฟและยูรินำกองกำลังรักษาความสงบเขตAเข้าปะทะ ส่วนประตูที่สองนั้นฉันและอลันจะเข้าจัดการเอง”เธอพูดเสร็จแล้วก็หยิบอาวุธของเธอขึ้นมา
“แล้วอีกด้านนึงล่ะคอมมมิซซาร์เรเยฟว่า?”เรซนอฟถามเธอ
“เรามีคนรับหน้าที่นั้นแล้วล่ะ”เธอตอบอย่างมีเล่ศ์นัย

-----------------------------------------------------------------

ที่ช่างแอร์จากด้านหลังตึกนั้นเอง คนสองคนกำลังพยายามแอบเข้าไปในตึกอย่างเงียบๆ

“หวังว่าพวกเราจะไม่หลงทางนะ”ชายในชุดสีขาวพูด
“ระดับอย่างฉันน่ะไม่ต้องห่วงเรื่องหลงหรอกเอนซิโอ้”ชายในชุดสีและหมวกทรงสูงสีขาวตอบกลับ
“ให้มันได้อย่างนั้นจริงๆเถอะ คิด”เอนซิโอ้พูดพลางยิ้ม

---------------------------------------------------------------------------

ทางด้านประตูหน้านั้นเอง ทีมของเรซนอฟและเรเยฟว่าเองก็พร้อมแล้ว

ตูม!

“Breaching! Breaching!”พวกเขามุ่งหน้าเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ไม่นานพวกเขาก็พบกับการต่อต้านจากภายใน

จากด้านในนั้นเองพวกเขามองเห็นหุ่นยนต์จำนวนหนึ่งถือปืนกลมินิกันกำลังระดมยิงใส่พวกเขา

“บ้าชิบ! FIRST TEAM! SECOND TEAM! OPEN FIRE!”เรเยฟว่าตะโกนขึ้นก่อนที่จะโผล่ออกมาจากที่กำบังและช่วยกันระดมยิงเข้าใส่หุ่นยนต์ตรงหน้า แสงเลเซอร์สีแดงจำนวนมากจากปากกระบอกปืนLasgunของเหล่าImperial Guardในอาณัติของเรเยฟว่า และอาวุธหนักเบาจากทางด้านของเรซนอฟนั้นฉีกกระฉากเกราะเหล็กผสมของพวกมันลงได้ภายในเวลาไม่นานนัก
“ENTRANCE CLEAR!”เรเยฟว่าตะโกนขึ้น พวกเขาบุกต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งพบกับห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีเหล่าหุ่นเหล็กTerminatorจำนวนมากปักหลักอยู่เต็มไปหมด

“WE’RE PINNED! WE’RE PINNED!”เรซนอฟตะโกนขึ้น
“นี่ทีมบุกถึงทีมแทรกซึม! จะถึงเมื่อไหร่กันวะ!”เรเยฟว่าตะโกนลงเครื่องสื่อสาร

-------------------------------------------------------------------------------------

“ที่นี่แหละ สัญญาญที่ส่งไปหาหุ่นยนต์พวกนั้นมาจากที่นี่แหละ”คิดพูดขึ้น ก่อนที่จะดึงกล้องขนาดเล็กออกมาและสอดออกไปทางช่องระบายอากาศ

เมื่อภาพปรากฏขึ้นเขาก็พบกับคิวเบย์จำนวนมากกำลังนั่งอยู่ที่หน้าเครื่องคอม เมื่อเขาลองซูมเข้าไปไกล้ๆก็พบว่าภาพบนหน้าจอเหล่านั้นมาจากมุมมองที่ลอยอยู่กลางอากาศ เพราะเขาเห็นตัวหุ่นคิวเบเล่ย์เองด้วย

“คิวเบย์พวกนี้น่าจะควบคุมฟันเนล มิน่าล่ะทำไมพวกมันถึงสามารถใช้ฟันเนลได้มากขนาดนั้น”คิดพูดขึ้น

“ตอนนี้เป็นหน้าที่ของฉันแล้วล่ะ”อัลแตร์พูดขึ้นก่อนที่จะหยิบหน้ากากกันแก็สขึ้นมาสวม ซึ่งคิดเองก็หยิบขึ้นมาสวมเช่นกัน

“ไม่รู้นะว่าตอนเขาทำไอ้นี่ขึ้นมาจะได้นึกไว้หรือเปล่า ว่าจะมีครั้งหนึ่งที่มันจะได้ช่วยเหลือผู้คนน่ะ”อัลแตร์พูดขึ้นก่อนที่จะหยิบวัตถุทรงกระบอกขนาดพอดีมือจำนวนหนึ่งที่มีสลักนิรภัยออกมา

เขาทุบช่องแอร์นั้นออกมาก่อนที่จะปลดสลักและขว้างวัตถุทรงกระบอกไปรอบๆอย่างรวดเร็ว ควันสีขาวได้แพร่กระจายออกมาจากสิ่งที่เขาขว้างออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เฮ้ย!”คิวเบย์ตัวหนึ่งพยายามที่จะไปกดปุ่มสัญญาญเตือนภัย แต่เมื่อมันสูดควันที่ออกมานั้นเองมันก็ได้ออกอาการหัวเราะออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

“ฮะๆๆๆๆ! นะ! อะฮะ! นี่มันอะไรวะเนี่ย! ฮ่าๆๆๆๆ!”มันพยายามพูดลอดเสียงหัวเราะของมันออกมาอย่างยากลำบากก่อนที่เอนซิโอ้จะเสียบมันตายคาที่ด้วยดาบของเขา

“น่าประหลาดใจจริงๆที่SMILEXจะใช้ได้ผลกับพวกนี้ด้วยน่ะ”เอนซิโอ้พูด
“ฉันว่าที่นายไปได้ของพวกนี้มานี่แหละที่มันน่าประหลาดใจกว่าน่ะ”คิดพูดก่อนที่จะมองหาตัวเครื่องควบคุมหลักพลางหลบเหล่าคิวเบย์ที่หัวร่องอหายกลิ้งไปมา

เขาเดินไปได้ซักพักก่อนที่จะมาเจอกับเครื่องหนึ่งที่ต่อเข้ากับตัวเชื่อมเครื่องทุกตัวเข้าด้วยกัน
“บิงโก เจอล่ะ”แล้วเขาก็ลงมือเคาะแป้นอย่างรวดเร็ว

“นี่ทีมบุกถึงทีมลอบเร้น! จะถึงเมื่อไหร่กันวะ!”เสียงของเรเยฟว่าดังมาจากเครื่องสื่อสารของพวกเขาทั้งสองคน
“แล้วก็ เสร็จฉันล่ะ!”คิดพูดขึ้นก่อนที่จะจิ้มคีย์สุดท้ายลงไป

---------------------------------------------------------------------------------

ทางด้านทีมของเรเยฟว่านั้นกำลังเข้าปะทะกับเหล่าคนเหล็กอย่างต่อเนื่อง

ตัวเธอนั้นพังกำแพงออฟฟิซที่บางเบาลงด้วยPower Fistของเธออย่างง่ายดายและนำทีมของเธอเข้าจู่โจมจากด้านข้าง

“เมื่อเธอพังกำแพงลงอีกครั้งหนึ่งนั้นเธอก็พบกับหุ่นตัวหนึ่งกำลังระดมยิงเข้าใส่ทีมของเรซนอฟ มันหันกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับปากกระบอกปืนที่หมุนพร้อมยิง

เธอใช้ปืนในมือซ้ายของเธอกระแทกเข้ากับลำกล้องของปืนที่หมุนอยู่ ส่งผลให้ปืนของมันติดขัดไปแต่ปืนของเธอเองก็พังเสียหายไปด้วย

เมื่อเห็นว่าอาวุธของมันใช้การไม่ได้มันจึงใช้มือที่ว่างอยู่เข้าโจมตีเรเยฟว่า แต่คอมมิซซาร์แห่งImperial Guardคนนี้นั้นไม่ได้ไร้เขี้ยวเล็บเลยแม้แต่น้อย เธอใช้แขนกลของเธอปัดการโจมตีของมันอย่างชำนาญก่อนที่ปล่อยหมัดฮุกเข้าใส่กลางลำตัวของมันส่งผลให้เกราะกลางลำตัวของมันพังเสียหายไป

“F*** OFF!!!”เธอตะโกนพลางชูนิ้วกลางในมือจักรกลใส่มันก่อนที่จะต่อยเข้าใส่หน้าของมันอย่างรุนแรงทั้งๆที่นิ้วกลางนั้นยังกางอยู่ ส่งผลให้หน้าของมันยุบไปโดยที่ตรงกลางนั้นมีรอยโดนทิ่มลึกลงไปอย่างชัดเจน

ในตอนนั้นเองที่หุ่นทั้งหมดได้หยุดทำงานลงพร้อมๆกัน

“นี่ทีมแทรกซึม ปลดระบบรักษาความปลอดภัยสำเร็จแล้ว ตอนนี้กำลังค้นหาตำแหน่งสำคัญอื่นๆภายในอาคาร”คิดพูดขึ้นมาทางเครื่องสื่อสาร

“ดีมาก ตอนนี้หุ่นเหล็กทั้งหมดได้หยุดทำงานลงแล้ว ให้คนข้างนอกเข้ามาได้เลย”เธอพูด

“นี่ทีมเฝ้าระวังรายงาน! หุ่นยนต์ยักษ์ข้างนอกทั้งหมดได้หยุดทำงานลงแล้ว แต่ตัวที่มีสีขาวชมพูนั่นยังทำงานอยู่!”เสียงตื่นตระหนกจากวิทยุของเธอดังขึ้นมา

“ว่ายังไงนะ!”

---------------------------------------------------------------------

-Puella Magi e Striges-

“ชิ ดูเหมือนว่าศูนย์ควบคุมจะเดี้ยงไปแล้วสินะ”คิวเบย์พูดขึ้น “แต่เครื่องตัวนี้น่ะไม่หยุดทำงานเพราะแผนการแค่นี้หรอก!”

มันพูดขึ้นก่อนที่จะลดโล่สีชมพูลงและเรียกฟันเนลออกมายิงอีกครั้ง

“แกเป็นอินโนเวเตอร์ด้วยรึไงกัน! ไอ้นักบินกันดั้ม!”โฮมุระตะโกนขึ้น
“เธอนั่นแหละช่วยใจเย็นลงหน่อยโฮมุระ!”เคียวโกะตะโกนกลับ
“มันฆ่าพ่อกับแม่ฉัน! ฉันจะล้างแค้นมัน!”
“ช่วยเลิกบ้าซักห้านาทีแล้วหาทางกำจัดมันซักทีได้ไหมเฮ้ย!”เครียวโกะตะโกนกลับอย่างเหลืออด

แต่ในชั่วขณะที่ทั้งคู่ได้ตะโกนใส่กันนั้นคิวเบเล่ย์เองก็ได้หันแขนข้างที่เหลือนั้นเข้าหาเคียวโกะ

“เคียวโกะ!”ซายากะตะโกนร้องเรียก

แต่ในจังหวะที่มันกำลังจะยิงออกมานั้นเอง

“Tiro Infinito!”เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่จะตามมาด้วยห่ากระสุนสีทองที่พุ่งเข้าหาคิวเบเล่ย์อย่างรุนแรง

“อึก! กระสุนนี่มัน!”คิวเบย์พูดขึ้นก่อนที่เซ็นเซอร์ของหุ่นจะจับภาพของผู้โจมตีได้

“รอกันนานไหม ทุกคน”เสียงอันคุ้นเคยได้ดังขึ้น

Puella Magi Madoka Magica – Pugna Cum Maga

“รุ่นพี่มามิ!”เคียวโกะตะโกนขึ้น
“มามิงั้นรึ”โฮมุระพูด
“...คุณ...มามิ?”ซายากะพูดขึ้น

“ถึงฉันจะดีใจที่ได้เจอกับทุกคนอีกครั้งก็เถอะ แต่ตอนนี้พวกเราต้องปราบเจ้านี่ก่อนล่ะนะ”เธอพูดขึ้นอย่างยิ้มๆก่อนที่จะหันหน้าไปทางคิวเบเล่ย์ที่ตอนนี้เพิ่งจะทรงตัวได้หลังจากที่โดนมามิถล่มยิงไป

“บ้าเอ้ย! ก็จำได้ว่าส่งคนไปเก็บเธอแล้วนี่นา!”มันพูดขึ้นอย่างหัวเสีย
“ถ้าเช่นนั้นแล้วคนที่เธอส่งมาน่ะไม่ได้เรื่องเลยแม้แต่น้อยยังไงล่ะ”เธอพูดขึ้นอย่างเรียบๆ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเธอ

“เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนก็มากันครบแล้ว! มาเริ่มกันเลย!”เคียวโกะตะโกนขึ้นก่อนที่จะพุ่งออกไปพร้อมกับซายากะ
“คุณโฮมุระ ช่วยฉันสนับสนุนพวกเธอด้วยค่ะ”มามิพูดขึ้น ซึ่งโฮมุระก็พยักหน้าตอบ

มามิและโฮมุระเริ่มระดมยิงปืนของพวกเธอเข้าใส่ฟันเนลของคิวเบเล่ย์อย่างต่อเนื่อง โดยยกหน้าที่เข้าปะทะตัวหุ่นเองนั้นให้กับเคียวโกะและซายากะ

เคียวโกะและซายากะเข้าจู่โจมใส่คิวเบเล่ย์อย่างต่อเนื่อง โดยที่ฟันเนลของมันเองนั้นโดนยิงทำลายอย่างต่อเนื่องจากการยิงของมามิและโฮมุระ

“Legare(รัดตรึง)!”มามิพูดขึ้นก่อนที่จะยิงกระสุนจำนวนหนึ่งลงไปที่พื้นรอบๆคิวเบเล่ย์ ไม่นานนักริบบิ้นสีเหลืองจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นมารัดตัวของคิวเบเล่ย์ไว้ “ตอนนี้ล่ะทุกคน!”

“Scintilla(พริบตา)!”ซายากะที่เก็บดาบเข้าฝักนั้นได้กระชากมันออกมาอย่างรวดเร็วและเหวี่ยงมันเข้าใส่แขนของคิวเบเล่ย์ที่ยกขึ้นตั้งรับจนเกิดรอยฟันขาดใหญ่ขึ้น

“โอร่าห์!!!”เคียวโกะนั้นได้เหวี่ยงหอกของตนเข้าฟาดตัวเครื่องคิวเบเล่ย์อย่างรุนแรง ความเสียหายที่มันได้รับนั้นมีมากจนทำให้เสียสมดุลไป

“ตายซะ! กันดั้ม!”โฮมุระพูดขึ้นก่อนที่จะยิงบีมที่ชาร์จเอาไว้จากหอกสีแดงของเธอใส่คิวเบเล่ย์อย่างรุนแรง

ตูม!!!

คิวเบเล่ย์ที่ทนรับความเสียหายไม่ไหวนั้นได้เกิดการระเบิดขึ้นทันที

“เฮ่อ จบซะที”เคียวโกะนั้นได้ทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นหลังจากนั้นไม่นานนัก
“อะ อะไรกัน? หอกนี่มันมาจากไหนกันน่ะ?”โฮมุระพูดขึ้นอย่างสับสน

‘นี่ฉันสมควรจะเข้าไปคุยกับเธอหรือเปล่านะ...’ซายากะนั้นทำได้แค่เพียงยืนมองเคียวโกะอย่างลังเล

“ไปหาเธอซะสิซายากะ”มามิพูดขึ้น “ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอผ่านอะไรมา แต่ความโดดเดี่ยวในสายตาของเธอน่ะ ฉันเห็นมันอย่างชัดเจนเลยนะ”เธอพูดขึ้นก่อนที่จะเข้าสวมกอดซายากะ
“เธอน่ะไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกนะซายากะ เธอยังมีฉัน คู่หูของเธอ และเคียวโกะกับโฮมุระของโลกนี้อยู่นะ...ซายากะจัง”
“..คุณมามิ”ซายากะเธอลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะกอดมามิกลับไป “...ขอบคุณค่ะ”เธอพูดพร้อมทั้งน้ำตา

---------------------------------------------------------------------------

-Paranormal Activity-
“...เธอคิดว่าเธอเล่นแรงไปหรือเปล่า แองเจิล”ชายคนหนึ่งถามผู้หญิงที่ชื่อแองเจิลตรงหน้าเขา ที่ตอนนี้กำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างสบายใจ
“ฉันว่ามันน่าสนใจดีออกนะ เพราะว่าฉันได้ทั้งกำราบคิวเบเล่ย์พวกนี้และ-“

“ม่าย! อย่า! ไม่เอาแล้ว! กรี๊ด!”เสียงกรีดร้องดังออกมาจากคิวเบเล่ย์ตัวหนึ่งที่ยืนนิ่งไปเพราะนักบินไม่สามารถจะควบคุมมันได้ในขณะนี้

“-บลัดดี้แมรี่ของฉันเองก็ได้ระบายความเครียดอีกด้วย”เธอตอบพร้อมทั้งปั้นหน้ายิ้มหวาน
“...บอกตามตรงเลยนะมากัส ฉันว่าฉันยิ้มให้น่ากลัวแบบเธอไม่ได้แน่ๆ”เชสเซียพูดพร้อมกับรอยยิ้มประจำตัวของเขา แต่ครั้งนี้นั้นรอยยิ้มของเขาดูจะแห้งลงไปอย่างถนัดตา

-------------------------------------------------------------------------

-The Case of Scarlet Devil Mansion-

“เอาล่ะ ไม่ทราบว่านายจะอยากตายแบบไหนกัน หืม? คุณแมวสีขาว”ซาคุยะพูดกับคิวเบย์ที่ตอนนี้ถูกจับล็อกไว้ด้วยมือของเธออย่างแน่นหนา
“อึก..หึ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆที่จะได้มาเจอเธออีกครั้งหนึ่งที่นี่น่ะ”มันพูดขึ้น
“โอ้ ดิฉันจำไม่เห็นได้เลยนะคะว่าได้เจอกับคุณน่ะ”ซาคุยะตอบ
“หึ เธอจะไปเห็นฉันได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อตอนนั้นเธอกำลังเปื้อนเลือดของเจ้านายตัวเองอยู่นี่นะ”มันแสยะยิ้ม ส่งผลให้แรงบีบมือของซาคุยะแรงขึ้นอีกหลายเท่าตัว
“กะ แกรู้ได้ยังไงกัน!”เธอตะเบ็งเสียงใส่คิวเบย์
“อ่อก! นะ นั่นสินะ ถึงแกจะรู้ไปก็สายไปแล้วนี่นะ”มันแค่นเสียงพูดออกมา “พวก..เรา..นี่แหละ...ที่..วาง...ยา....แก”ซาคุยะฟังคิวเบย์พูดได้เพียงเท่านี้ก่อนที่เธอจะทิ้งสัญชาตญาญความเป็นมนุษย์ของเธอไป ซาคุยะแยกเขี้ยวยาวโง้งของเธอออกมา และกัดหัวของมันอย่างหิวโหยราวสัตว์ป่า


--------------------------------------------------------------------------------


PROLOGUE

“...เคียวโกะ”ซายากะพูดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเรียกเคียวโกะจึงหันกลับมา
“มานั่งทางนี้ด้วยกันสิ ซายากะ”เคียวโกะพูดพลางชวนให้ซายากะมานั่งข้างๆเธอ ซายากะลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะนั่งลงข้างๆเคียวโกะ
“เป็นวันที่วุ่นวายสุดๆไปเลยนะ วันนี้น่ะ”เคียวโกะพูดเปรยๆออกมา
“...นั่นสินะ”ซายากะยิ้มออกมาเล็กน้อย “มีทั้งการได้พบกับเธอ การได้รับความเป็นห่วงจากเธอ...มันทำให้ฉันได้รู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียวเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว”

ด้านโฮมุระนั้นเล็งเห็นว่าเพื่อนของเธอได้มีช่วงเวลาดีๆกันอยู่ เธอจึงค่อยๆย่องออกไปแต่ทว่า

ตรู้ดๆๆ!!!

“ไอ้โทรสัปปะรังเคเอ้ย!”โฮมุระพูดขึ้น เคียวโกะและซายากะที่ตอนนี้ได้มุ่งความสนใจไปที่โฮมุระซึ่งกำลังสนธนาอย่างออกรส

“เอาล่ะ ไครโทรมาขัดจังหวะกันหา!”โฮมุระพูด
“นี่มามินะโฮมุระ! ฉันโดนหุ่นยนต์สีเทาพวกนี้ลอบโจมตีมาน่ะ! พวกเธอไม่เป็นอะไรนะ!”เสียงจากปลายสายดังขึ้นอย่างลนลาน
“พวกเราไม่เป็นไรค่ะ...ที่จริงแล้วคุณเองก็มาช่วยพวกเราด้วยไม่ใช่หรือคะ?”โฮมุระพูดขึ้น ตอนนี้สีหน้าของเธอเริ่มซีดลงอย่างชัดเจน
“นี่ฉันอยู่ที่ญี่ปุ่นนะโฮมุระ ครั้งล่าสุดฉันจำได้ว่าเธอตามเคียวโกะไปเพราะเธอได้ข่าวของซายากะที่ประเทศไทยไม่ใช่รึ?”

-----------------------------------------------------------------------------------

ห่างออกไปพอสมควร โทโมเอะ มามิคนที่มาช่วยพวกซายากะสู้กับคิวเบย์นั้นได้หันกลับไปมองทางทิศที่พวกซายากะยังอยู่

“...จงจำเอาไว้ซะล่ะซายากะ...ว่าเธอน่ะ...ไม่ได้อยู่เพียงลำพังหรอกนะ”เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกไป ใช้เงาของกลางคืนปิดบังรูปลักษ์ของเธอที่ถูกกลืนไปจนเหลือแต่เพียงดวงตาสีทองส่องประกายที่ค่อยๆหายไปไปในความมืดมิด
lancenater สมาชิก
· #71
ชื่อตอน : ข่าวในช่วงที่ผ่านมา ภาคที่เท่าไหร่แล้วหว่า
ที่มา : โรลCrossover Board
-เพจ"โอตาคุพ่อตายทั้งหมด"ได้ทำการปิดตัวลง โดยเจ้าตัวได้ออกมาขอโทษทุกคนที่ตนได้ไปว่าโอตาคุไว้ พร้อมกล่าวว่า"ถึงโอตาคุจะไม่ใช่พวกที่ดี แต่ผมก็ไม่มีสิทธิที่จะไปว่าเขา ผมต้องขอโทษจริงๆครับ" แต่ภายหลังจากการสืบ พบว่าจริงๆแล้วที่แอดมินปิดเพจเพราะ นส.ลาคัส ไคลน์ ได้ไปนำเรือ Eternal ไปจอดไว้หน้าบ้านแอดมินเพจ พร้อมทำการเจรจาให้ปิดเพจ และยังบอกไว้ว่าถ้าไม่ปิดเพจ เธอจะส่ง Strike Freedom กับ Infinity Justice ไปถล่มบ้านด้วย

-แต่ก่อน นส.ลักส์ ไคลน์ จะทำการบุกบ้านแอดมินนั้น แอดมินได้ลงข่าวที่ทำให้โอตาคุเสื่อมจนถึงที่สุด นั่นคือข่าวโอตาคุคลั่งไล่ลวนลามอาซึสะจาก k-on กลางสาธารณะ แต่ได้นายไอแซค คลาร์ค และนายไซม่อน เบลมอนต์ช่วยไว้ได้ทัน ทำให้ภาพลักษณ์โอตาคุแย่ถึงขีดสุด แต่ปัจจุบันเรื่องถูกทำความเข้าใจได้แล้ว
"พวกคุกับคนเกลียดคุก็พอๆกันทั้งคู่เลย //กุมขมับ"-เซยล่า แมสส
-ประกาศตามหาคนหาย หากใครพบหญิงสาวผมสีทอง หน้าตาดูเครียดๆ หรือพูดอะไรเกี่ยวกับการทำลายกันดั้ม โปรดติดต่อนายซาจิ ครอสโรดได้ หมายเลข 08XXXXXXXX
"กลับบ้านเถอะหลุยส์ ที่นี่ไม่มีพวกเซอเลสเชี่ยลบีอิ้งแล้วนะ"-ซาจิ

-จับกุมนายโทนี่ ฮอว์ค ข้อหาไปเซิร์ฟแข่งกับซิลเวอร์เซิร์ฟเฟอร์บนสะพานพระราม 9 จนการจราจรเสียหาย ขณะนี้ทาง Nitori Electronics กับเอนจิเนียร์ทีม BLU กำลังซ่อมสะพานอยู่

-ด่วน! นายปูวจ๋า หรือเจ้าของเฟส"ปูจ๋า หล่อ งุดๆ" หลังถูกจับกุม ข้อหากระทำอนาจารสาวๆไป 194203 คน และลวนลามไป 925134 คน โดยผู้พิพากษา "ชิคิเอย์คิ ยามาซานาดู" ได้สั่งเข้าสถานบำบัด"ครุยซิ่งซาวน่า" เป็นเวลา 3 เดือน ได้ออกมาจากสถานบำบัดเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับกล้ามเนื้ออันกำยำล่ำสัน พร้อมบอก"ผมตอนนี้เลิกกระทำอนาจารสาวๆแล้วครับ ว่าแต่เฟคต๋า เฟตต๋า ลุงปัน เทียนจ๋า หอยจ๋า หมึกจ๋า เสี่ยแนน ไมโกะ หันกล้ามตรูดมาทางนี้ทีสิครับ แฮ่กๆๆๆๆๆ"

-คอนเสิร์ตการกุศลได้จัดแล้ว ร่วมสนุกกับนักร้องในตำนานทั้งหลายทั้งที่แม้จะดับไปแล้ว แตด้วยความช่วยเหลือจาก"คนบางคนที่ไม่ประสงค์ออกนาม"ทำให้พวกเขากลับมาอีกครั้ง รวมถึงนักร้องที่มาจากมิติอื่น เช่น เดอะบีตเทิล,ไมเคิล แจ๊กสัน,พุ่มพวง,บียอนเซ่,สายันห์ สัญญา,หญิงลี,สึซึมิยะ ฮารุฮิ,retrospect,ลาคัส ไคลน์,แรงกะ ลี,วิทนี่ย ฮุสตั้น,บี้ เดอะสตาร์,เอมี่ ไวน์เฮาส์,เมียร์ แคมป์เบล,เลดี้กาก้า,วงแรปเตอร์,บาซาร่า,โทโมเอะ มามิ, DMC และอีกมากมาย โดยคอนเสิร์ตนี้จัดถึง 7 วัน สามารถจองตั๋วได้ที่ไทยทิกเก็ตเมเจอร์ เปิดวันที่ %#$^&$% อาริน่า อิมแพกต์ เมืองทองธานี
ปล. เทนชิ ฮินานาอิ(จากมิติ fanart) จะอยู่บนเวทีในการแสดงของวง DMC และจะรับบทโดนท่านเคราเซอร์เหยียบด้วย
"อ้าาา มันรู้สึกดีมากๆเลยค่ะ แรงอีกกกกก"-เทนชิ ฮินานาอิ(จากมิติ fanart)
"ยัยนั่นไม่ใช่ชั้นนะ!! ไม่ใช่แน่นอน!!! มันไม่ใช่ชั้นแน่นอน ชั้นไม่ใช่คนมาโซแบบนั้นแน่ๆ ใช่มั้ย ****!!!!!!!"-เทนชิ ฮินานาอิ(จากมิติออฟฟิเชียล)(และเป็นคนที่อยู่กับแลนซ์)
lancenater สมาชิก
· #72
ชื่อตอน : นักเชิดตุ๊กตาลึกลับ และเด็กหนุ่มผู้ไม่คิดอะไรมาก
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เจดี,อลิส มาร์กาทรอยด์
ที่มา : โรลCrossover Board
................................
เจดี นักเรียนชายที่ดูตัวเตี้ยๆในหมู่พวกเพื่อนเขาได้เดินเล่นไปตามท้องถนนขณะจะซึ้อ"นิเสะโค่ย"เล่มใหม่นั้นได้พบกับอะไรบางอย่างบนฟุตบาธ
"หึม? ละครหุ่น มาแสดงที่ข้างถนนเนี่ยนะ?"เขาเห็นเด็กสาวคนหนึ่งในชุดโกธิคโลลิต้ากำลังเชิดหุ่นตุ๊กตาให้เหล่าเด็กๆแถวๆนั้นดูเล่น โดยฝีมือเธอนั้นไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นฝีมือมนุษย์ ราวกับตุ๊กตาเหล่านั้นมีชีวิตจิตใจจริงๆ
"เอาล่ะ วันนี้พี่สาวคงต้องไปก่อนล่ะ ลาก่อนล่ะน้าาาา"เด็กสาวได้เก็บหุ่นของตนและโบกมืออำลาเหล่าเด็กๆที่ค่อนข้างทำหน้าเสียดายอยู่
เจดีเห็นดังนั้นจึงลองเข้าไปถามอะไรเด็กๆดู
"นี่ๆ น้องครับ พี่สาวคนนั้นเป็นใครเหรอ?"
"อ๋อ พี่สาวคนนั้นสินะ พี่เขาชื่ออลิสน่ะ เขาชอบมาเชิดหุ่นให้พวกเราดูเล่นตลอดเลย ว่าแต่ถามทำไมล่ะ"
"อึม ไม่มีอะไรหรอก ขอบคุณมากนะ"เจดีรู้สึกสนใจเด็กสาวคนนี้เป็นพิเศษ และได้ตัดสินใจเดินตามเธอไป จนไปถึงตรงจุดๆหนี่งที่เป็นเหมือนบ้านในตึกแถวที่ดูซอมซ่อ ท่าทางจะเป็นบ้านให้เช่า และเด็กสาวคนนั้นกำลังคุยกับชายใส่สูทสีดำและแว่นตาดำ
"ไม่เอาน่าคุณอลิส ก็บอกแล้วไงว่ามาทำงานกับพวกเราเถอะ จะให้เงินเดือนเดือนละแสนสองเลยก็ได้ ขอให้มาทำงานกับโรงละครเราเถอะ"ชายคนนั้นชูกระเป๋าเงินสดให้ดู
"เสียใจด้วยค่ะ ชั้นปฎิเสธไปหลายครั้งแล้วนี่คะว่า ชั้นไม่ได้ทำไปเพื่อเงินหรือรีดไถใครเหมือนพวกคุณ ชั้นทำเพื่อความสุขชั้นเอง"
"กรอด....ไม่ฟังใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้น!!"ชายคนนั้นเริ่มเกร็งแขนขาตัวเอง และหนามจำนวนมากก็ทะลุเสื้อผ้าเขาออกมา จนกระทั่งเขาเปลี่ยนไปเป็นเหมือนสัตว์ประหลาดทั้งตัว
"ต้องแสดงให้เห็นแล้วว่าการมีเรื่องกับโซอานอยด์เป็นอย่างไร!!"สัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ยกแขนขึ้นเตรียมตะปบอลิส
"เฮ้ย!! ชิบหาย!! เรื่องกายเวอร์ด้วย!!"เจดีได้พยายามวิ่งเข้าไปพร้อมก้อนอิฐแถวนั้นเพื่อจะหยุดโซอานอยด์ แต่ก่อนที่เขาจะเริ่มทุบมัน ตุ๊กตาขนาดใหญ่ตัวหนึ่งก็ลากเขาออกไปข้างๆ
"เกียวโต ลอนดอน"ตุ๊กตาสองตัวเริ่มขยับและหยิบอาวุธออกมาพุ่งเข้าใส่โซอานอยด์เข้าที่คอทั้งสองด้านจนของเหลวสีเขียวพุ่งกระจายออกมา
"อุ๊บ เอื้อก!!!"เจดีสลบไปทันทีเมื่อเห็นภาพข้างหน้า
"อ๊ะ แย่ล่ะสิ"อลิสรีบวิ่งเข้าไปหาเจดีทันที
...................................................
"อึม....อึม....เอ่อออมม...."เจดีลุกขึ้นมาจากเตียงที่นอนอยู่
"ตื่นแล้วสินะ"อลิสที่กำลังเย็บชุดตุ๊กตาอยู่ข้างๆหันมามอง
"อ..อะไรกันเนี่ย...."เจดีมองไปรอบๆ ถ้าจากการคาด นี่น่าจะเป็นในบ้านเช่าของอลิส แต่ว่าการตกแต่งต่างๆกลับดูผิดจากสภาพซอมซ่อด้านนอก ตุ๊กตาตามชั้นวาง ของใช้ของเด็กผู้หญิง และม่านสีชมพู
"ถ้าตื่นก็คงดีแล้วล่ะ ถ้าอย่างนั้นคงหมดธุระ..."อลิสลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตู แตเจดีหยุดไว้ก่อน
"เดี๋ยวสิครับ!"เจดีจับมืออลิสไว้ แต่โดนเธอแกะมือด้วยแรงที่มากกว่า
"มีอะไร"
"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ครับ ทำไมไม่ไปหา เอ่อ....คู่หูแบบพวกคนที่มาจากโลกนั้นหลายคนล่ะครับ?"
"นั่นน่ะเหรอ....คงเพราะชั้นไม่ค่อยเชื่อใจคนพวกนั้นล่ะมั้ง พวกมนุษย์หลายคนน่ะชอบโกหกกัน หลอกลวงกัน ก็เหมือนกับเธอคนนั้น....แต่เธอคนนั้น....คนที่ชั้นหามานาน แต่ก็ยังหาไม่เจอซักที สุดท้ายก็เลยอยู่ที่นี่จนกว่าจะหาเธอคนนั้นได้ แล้วก็จะได้ไปอยู่ด้วยกันล่ะมั้ง"อลิสตอบพลางมองไปที่รูปบนโต๊ะข้างๆ เป็นรูปของเด็กสาววัยรุ่นในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวและชุดสีดำตรงกลางภาพ เธอมีผมสีทอง และหมวกแม่มดใบใหญ่ ด้านขวานั้นเป็นเธอเอง และด้านซ้ายเป็นหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีม่วง หมวกสีเดียวกัน และผมสีม่วงยาว
"แต่ว่า....ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะหลอกลวง ปลิ้นปล้อนนี่ครับ"
"นั่นสินะ......จะว่าไป.....ถ้ามีนายการหาเธอคนนั้นน่าจะง่ายขึ้นมากเลยล่ะ......"
"หา?"
"ชั้นตัดสินใจแล้วว่า จะเป็นคู่หูนายซักพักแล้วกัน จนกว่าจะหาเธอคนนั้นได้ แล้วก็ตอนนั้นชั้นจะออกไปน่ะ แต่ว่านายต้องช่วยชั้นหาเธอคนนั้นนะ"
"ค...ครับ!!"เจดีรับคำ เนื่องจากเพื่อนเขาหลายคนมีคู่หูแล้ว แต่เขายังไม่มีจนถึงตอนนี้
..........................................
"และนั่น....ก็คืออดีต......."เจดีทำหน้าเซ็งๆกับเครื่องบันทึกเสียงในมือ
"โย่ว นี่นายทำอะไรอยู่เนี่ย?"มาริสะเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เจดีนั่งอยู่"
"ผมต้องถามพวกเธอมากกว่า!! ไหนอลิสบอกแล้วไงว่าถ้าหาพวกเธอเจอแล้วจะไปกับพวกเธอ แล้วไหงย้างมาอยู่บ้านผมหมดเลยเนี่ย!!! แล้วไอ้ที่ข้าวของผมมันหายไปบ่อยๆมันอะไรกัน!!!!!!!"เจดีว้าก
"ก็พวกชั้นไม่มีบ้าน แถมบ้านนายใหญ่น่าดู แล้วพ่อแม่นายก็อนุญาติแล้วด้วยนี่"
"แล้วเรื่องของจะเอาไงครับ!!!"
"เอาน่า เล็กๆน้อยๆ"
"ไม่เล็กน้อยแล้วคร้าบ!!!"
"มาริสะ....วันนี้.....ไปเดินเล่นกันเถอออออะะะะะ"อลิสโผล่ออกมาเกาะมาริสะแน่น
"เธอก็เหมือนกัน บ้านผมทำไมมันมีแต่ตุ๊กตาเต็มห้องเลย แถมวันดีคืนดีบางตัวมันระเบิดด้วย!!"
"เอาน่า อย่างน้อยแพตชูลี่ก็ไม่ได้มาน่า"อลิสบอก
"อ้ากกกก ปวดตับ ปวดตับบบบบบ!!!!!"เจดีกุมขมับ
lancenater สมาชิก
· #73
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : you...(1)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : แลนซ์,โอม,เทนชิ,ยูยูโกะ
ที่มา : Crossover board
........................................
"ฝน.....เหรอ....."แลนซ์ที่เดินท่ามกลางฝนพร้อมกับร่มด้วยหน้าที่ไม่ค่อยอารมณ์ดีนัก
"เหมือนเดือนนั้นเลย.....เมื่อปีก่อน......."เขาเดินต่อไป และทำท่าจะเข้าไปในห้างแห่งหนึ่ง แต่ก็ถูกคนๆหนึ่งดึงตัวไว้
"หาเจอซะที~~~"เทนชิดึงแขนเสื้อแลนซ์ไว้"บอกว่าวันนี้จะเลี้ยงนี่"
"ก็ใช่น่ะสิ อุตส่าห์เอาเงินที่เก็บมาเพื่อมาเลยนะ"แลนซ์ยิ้มและเปิดประตูเข้าสู่ห้าง
............................
"ว่าแต่ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ"เทนชิสงสัยขณะตักข้าวห่อไข่เข้าปาก โดยที่ๆทั้งคู่มานั้นคือ"เมดคาเฟ่"นั่นเอง
"ก็...ไม่มีอะไรหรอก...."แลนซ์ตักข้าวห่อไข่ไปเช่นกัน แต่ที่มุมปากเขาแอบยิ้มเล็กน้อย ด้านหลังเขาเหมือนมีอวตารชายบางคนทำหน้าแสยะยิ้มพร้อมประโยค"Just as planned"อยู่
"เก็บเงินค่ะ"พนักงานเมดได้เดินมาพร้อมใบเสร็จ
"ได้เวลาแล้ว"แลนซ์คิดพร้อมเริ่มทันที
"อ๊ะ แย่ล่ะสิ!! ลืมเอากระเป๋าเงินมา!!"แลนซ์ปั้นหน้าตกใจ"จะทำยังไงล่ะเนี่ย!!"
"หา!! เอาจริงเหรอ!! ไม่ตลกนะ!!"เทนชิตกใจเช่นกัน โดยไม่รู้ว่าแลนซ์วางแผนไว้แล้ว
"อ่า....ไม่มีเงินจ่ายสินะคะ....ถ้างั้น น้องไปที่ห้องตรงนั้นแล้วหยิบสก็อตไบร์ทมานะคะ ส่วนน้องผมฟ้าคนนั้น...."เมดคนนั้นยิ้ม"มากับพี่สิคะ"
"หา?"เทนชิสงสัยแต่ก็ตามไป ส่วนแลนซ์เดินเข้าห้องครัวพร้อมหน้าแสยะยิ้มแบบพี่แสง
.............................
"อย่าน้าาาา ไม่น้าาาาาาา!!! อย่าถอดน้าาาาาา!!!!"
"น่าๆ น้องคะ แฮ่กๆๆๆ ใส่เจ้านี่หน่อยเถอะค่ะ"
"แต่...มันไม่ดูผู้ใหญ่ไปเหรอ!!!!!"
"แล้วก็นี่ด้วยค่ะ"
"อ่ะ.....ส...เสร็จแล้ว"
"ว้าย สุดยอดเลย น่ารักมากเลย ว่าแต่ สวมเจ้านี่อีกอันด้วยสิคะ"

แลนซ์ที่ได้ยินเสียงออกมาจากห้องแต่งตัวขณะล้างจานยังแสยะยิ้มไม่เลิก ล้างจานหนึ่งวันก็ยังคุ้มวะ!!!!
"เอาล่ะ น้องคะ ออกไปได้แล้วค่ะ แล้วก็ช่วยรับแขกตามที่พี่สอนด้วยนะคะ"
"อุ๊....."แลนซ์แทบไม่เชื่อภาพที่เห็น เทนชิในชุดเมดสีดำ-ขาวที่เป็นแบบเปิดช่วงไหล่และคอ กระดิ่งที่ค่อ หูแมวสีฟ้า และหางแมวที่ออกมาจากกระโปรง
"ย....ยินดีต้อนรับค่ะ เมี้ยว~~~~~~"
และนั่นทำให้แลนซ์เริ่มมีเลือดไหลออกจากจมูก....ลงบนจานที่ล้างอยู่
"เฮ้ย! จาน! จานเปื้อนเลือดแล้ว!!! อาการออกนอกหน้าแล้วโว้ยยยยยยย!!!!!"
....................................
เหล่าลูกค้าได้แห่มาเข้าร้านอย่างถล่มฟ้าทลายดินเนื่องจากเทนชิ และเหลือลูกค้าอีกคนเดียวก็จะใช้เงินหมด เทนชิเดินไปรับออเดอร์ทันที
"สวัสดีค่ะนายท่าน...อ๊ะ!!!"ลูกค้าที่นั่งอยู่บนโต๊ะนั้นคือโอม และยูยูโกะนั่นเอง
"อุ๊ฟ..อุ๊...."โอมกลั้นหัวเรา
"ฮิ..ฮิๆๆๆ ฮ่ะๆๆๆๆๆ"ยูยูโกะหัวเราะลั่น
"ย...อย่ามาหัวเราะเยาะนะ!! แล้วพวกเธอมาได้ไงกัน!!!!"
"อ๋อ ชั้นแค่ตัดสินใจจะพาโอมเขามาเลี้ยงเล็กๆน้อยๆเอง ไมมีอะไรหรอก ว่าแต่คุณเมดดดด~ช่วยรับออเดอร์ได้มั้ยค้าาาาา"
"ฮึ่มมมม....ก็ได้ค่ะ.....ลูกค้าจะรับอะไรคะ?"
"อึม...ชั้นขอเอา.....ข้าวห่อไข่แล้วกัน...."ยูยูโกะเริ่มสั่ง เทนชิจดออเดอร์ แต่....
"เดี๋ยวๆค่ะ ข้าวห่อไข่นี่สามจานนะคะ แล้วก็ข้าวแกงกระหรี่ยักษ์ห้าจาน แล้วก็พาร์เฟ่ต์สองอัน แล้วก็เครปอีกสองนะคะ"
".......ปรี้ด"
.......................................
"โอยยยย คุณยูยูโกะกินไปหมดได้ไงครับเนี่ยยยยย"โอมที่ฟุบไปกับโต๊ะเริ่มสงสัยเกี่ยวกับยูยูโกะ เพราะว่าก่อนกินกับหลังกิน ยูยูโกะยังนั่งชิลๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท้องก็ไม่ป่องออกมา จนสงสัยว่าไปเก็บตรงไหน หรือว่าไปเก็บตรง.......
"ฮิๆๆๆ ก็ชั้นเป็นวิญญาณนี่จ๊ะ ปกติก็ไม่เยอะขนาดนี้หรอก เห็นว่าเลี้ยงโอมคุงด้วยนี่"
"อุ๊บ.....ดีนะที่คุณยูยูโกะเลี้ยง อ๊ะ จริงด้วย วันนี้มัน.....เทนชิยังไม่รู้สินะ"โอมพยายามฝืนสังขารเดินไปหาเทนชิที่กลับมาใส่ชุดปกติแล้วและกำลังเดินกลับพร้อมแลนซ์
"เดี๋ยว....เทนชิ....ผมมีเรื่องจะคุยด้วย...."
"หา?"
.....................
"ทำไมถึงเรียกมาคุยที่นี่ล่ะ"เทนชิที่ยืนพิงผนังร้านหนังสือถาม โดยทั้งคู่ออกมาถามข้างนอก ส่วนแลนซ์ดูหนังสือข้างใน
"รู้มั้ยว่าทำไมหมอนั่นอยากพาเธอมา"
"ก็อยากจะแกล้งชั้นนะสิ!! แค่อยากให้ชั้นใส่ชุดเมดเท่านั้นเอง!!"เทนชิทำหน้างอนแลนซ์
"เปล่าหรอก...."โอมทำหน้าจริงจัง"ไม่รู้อะไรสินะ เดือนนี้เป็นเดือนที่หมอนั่นอกหัก ถึงสองรอบ"
"ห๊ะ!!"
"ก่อนที่พวกเธอจะมาจากโลกนั้น หมอนั่นเคยพยายามจีบสาวไปสองคน แต่คนแรกเป็นเลสเบี้ยน ส่วนคนที่สองหลังจากนั้นก็แทบไม่เข้าหน้าหมอนั่นไปจนถึงทุกวันนี้"โอมพูดเงียบๆ
"แล้ว..."เทนชิก้มหน้า
"หมอนั่นอยากจะล้างอดีตตัวเอง เพราะมันไม่อยากจะคิดถึงอดีตที่ล้มเหลวไป อ๋อ อีกอย่างหนึ่ง เดือนนั้นเป็นเดือนที่ฝนตก เหมือนกับวันนี้......."โอมมองไปข้างนอกที่ฝนยังตกอยู่
".....หมอนั่นมองชั้นเป็นแค่นั้นเหรอ"
"เปล่าหรอก ไอ้ด**มันชอบเธอมากเลย ไม่อยากจะให้เกิดความผิดพลาดอีกครั้ง กลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้ง เลยพาเธอมายังไงล่ะ....."
"ขอบคุณที่บอกนะ......"
.....................
"ใจร้ายจังน้า....ไม่ยอมบอกเรื่องนั้นให้ชั้นรู้น่ะ"เทนชิโอบแขนแลนซ์เดินออกจากห้าง
"ก็ผมกลัวเธอจะไม่พอใจที่ผมเคยพยายามทำอะไรโง่ๆแบบนั้นน่ะแหละ แต่ว่าตอนนี้ แค่มีเทนชิอยู่ ผมก็พอใจแล้วล่ะ"
"อึ้ม!! แต่....ฝนยังไม่หยุดเลยนะ...."เทนชิสังเกตุฝนที่ออกมา ทั้งคู่เดินออกมา แต่อยู่ดีๆ ก็เกิดอะไรขึ้นบางอย่าง แลนซ์ลงไปกุมหัวอยู่บนพื้น เทนชิพยายามเดินเข้าไปดูอาการ แต่กลับโดนผลักกระเด็นออกมา
"อ๊ะ!!! นายทำอะไรน่ะ!!!"เทนชิพยายามลุกขึ้น แต่โดนแลนซ์ต่อยฮุคเข้าที่ท้อง
"อ๊อก....."เทนชิถอยหลังไปสองสามก้าว
"หุบปากไป....ยัยหมูโสโครก คิดว่าที่ผมพูดมันเป็นเรื่องจริงเหรอ? ไอ้ที่ชวนมาคาเฟ่ ผมก็แค่อยากดูเธอใส่ชุดเมดเท่านั้นแหละ โอ้ยยยย เห็นชุดเมดแล้วรู้สึกดีสุดๆเลย"
"นาย....เป็นบ้าอะไรไป!! ทำไมพูดแบบนี้!!"เทนชิพยายามเข้าไปหาแลนซ์แต่กลับโดนตบหลังมือตนหน้าหัน
"ผมก็แค่หลอกเธอมาตลอดว่าชอบ แค่คิดว่าเธอหลงรักผมเต็มๆโดยไม่รู้ว่ามันโกหก ก๊ากกกก ตลกจริงๆ"แลนซ์หัวเราะเยาะเย้ย
"นาย......"เทนชิกำมือแน่น ทั้งคู่ตากอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ
"โอ้ๆชอบทีทำเมื่อกี้เหรอ มาโซจริงๆ แค่ชมนิดหน่อยก็เชื่อว่ารักจริง ตัวจริงก็มาโซล่ะว้าาาาา อ่อนหั....."แลนซ์ที่ทำท่าจะพูดต่อแต่กลับโดนเทนชิตบหน้าอย่างแรง
"ฮึก....ฮือ....ชั้น....มัน...โง่เอง......."
"อ๊ะ!"แลนซ์เหมือนจะลงไปกุมหัวตัวเองอีกครั้ง และเมื่อเขาลุกมาอีกที เขาก็พบเทนชิที่มองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา
"ทำไม...ถึงมาอยู่กลางฝนนี้ได้เนี่ย รีบกล...."แลนซ์ถูกเทนชิต่อยท้องอีกหมัดจนลงไปคุกเข่ากับพื้น และโดนเทนชิชักดาบจ่อหน้า
"ออกไปซะ"เทนชิกล่าวด้วยเสียงอันเย็นชา
"อะ...อะไรเนี่ย เมื่อกี้ยัง...."ก่อนที่แลนซ์จะพูดอะไรได้อีกก็โดนเทนชิตวาดใส่
"ออกไปซะ!! ออกไป!! ออกไปจากชีวิตชั้นซะ!! ผู้ชายมันโง่จริงๆน่ะแหละ!! คงเพราะอยู่เก็นโซเคียวมากจนไม่รู้น่ะแหละ ว่าผู้ชายมันก็เหมือนๆกัน!! สวะ!! ไปตายซะ!!! ไอ้หมูโสโครก!!!"
เทนชิหยุดแค่นั้นและร้องไห้ และวิ่งหนีออกไปโดยที่ไม่ทราบว่าไปที่ไหน ส่วนแลนซ์ก้มหน้าคุกเข่าบนถนน และน้ำตาไหลไม่หยุด
"อา.....ฝน....เหมือนวันนั้นไม่มีผิดเลย......"แลนซ์ต่อยลงกับพื้นถนนจนมือแตกเลือดอาบ รถบีบแตรใส่เขา แต่ว่าเขาไม่สนใจ
"อะฮ่ะๆๆๆ ฮ่ะๆๆฮ่าาๆๆๆๆ ก๊ากกกก!!!!!"แลนซ์สลบไปตรงนั้น
....................................
"อึม....อ่า...."แลนซ์ลุกขึ้นมาจากเตียง และจากการมองไปรอบๆ เขาก็พบว่าเป็นห้องของโอมในหอนั่นเอง โดยตัวเขามีผ้าขนหนูแปะหัว และผ้าพันรอบมืออยู่
"......."โอมนั่งเงียบๆโดยดูทีวีอยู่
"นี่มัน....อะไร....."แลนซ์ถามโอม
"......เอ็ง....กูก็เข้าใจว่าเอ็งเป็นยังไง"โอมหันหน้ามา
"อะไรวะ?"แลนซ์พยายามลุกขึ้นจากเตียง
"นึกว่ามึงคนเดียวที่เทนชิตวาดแล้วหนีไปเหรอวะ?"
"หมายความว่ายังไง!!"
"เมื่อวานยูยูโกะก็ทิ้งกูเหมือนกัน"
"!!??"
"กูไม่เข้าใจอะไรเลย กูเหมือนกูจะปวดหัวไป แล้วพอกูรู้สึกตัวอีกที ยูยูโกะก็เอาพัดจ่อคอกู แล้วก็บอกจะฆ่ากูซะ แล้วก็หายไป แล้วมึงรู้อะไรมั้ย?"
"อะไรอีก....."แลนซ์มองไปที่ทีวี และพบกับรายงานสด
"ประกาศ ตอนนี้เกิดเหตุประหลาดในเขต********** โดยเหล่าผู้ที่มีคู่หูได้ทำร้ายคู่หูอย่างรุนแรงด้วยวิธีใดก็ตาม หรืออาจจะไม่ แต่ว่าหลังจากนั้นเหล่าคู่หูได้แยกทางอย่างเป็นทางการแทบทุกคน โดยตอนนี้ผู้ที่ยังไม่เสียคู่หูไปเท่าที่ทราบ ยังไม่มีค่ะ"
"อึ้ก.....กู? ทำร้ายเทนชิ?........"แลนซ์ทรุดลงกับพื้นอีกรอบและมองไปที่วีดีโอคลิปที่รวบรวมมา มันเป็นภาพเขาที่ตะคอกเย้ยหยามเทนชิ และภาพเขาที่คุกเข่าเป็นบ้าบนถนน ตัดไปเป็นภาพยูยูโกะที่เอาพัดจ่อคอโอม อลิสที่ใช้ตุ๊กตาปักเจดีไว้ตรงชายเสื้อติดผนังและเดินออกไป และหลายๆคนที่เขาคุ้นเคย
"กูเข้าใจล่ะว่ะ"โอมเดินไปหยิบอะไรบางอย่าง
"มีอะไรที่ให้กูเข้าใจอีก?"แลนซ์ถาม ก่อนมองไปที่มือของโอม มันคือ....
"Marvel Comics?"แลนซ์เปิดมันอ่าน โดยตอนที่เขาอ่านคือตอนที่เกิดการล้างสมองขึ้น
"ใช่ กูจะบอกว่า มีคนบางคนกำลังควบคุมจิตใจพวกเราเป็นเวลาสั้นๆและทำให้เกิดความเข้าใจผิดใหญ่หลวง นี่คือสิ่งที่กูวิเคราะห์"
"แล้ว...จะทำยังไง?"
"เราต้องรีครูทพวกพ้องของพวกเราทั้งหมด ที่ไม่ใช่ผู้มาจากต่างมิติ เพื่อทำความเข้าใจ"
"ไอ้ภูมิ....มันน่าจะได้นะ? คู่หูก็หุ่นนี่ ไม่น่าจะมีอะไร?"
"ไม่ได้ เพราะว่าไอ้ภูมิมันไปล็อกระบบมั่วไว้ ผลคือไม่สามารถขับได้แล้ว หรือจะมีใครแก้ได้"
"แต่ว่าตอนนี้...."แลนซ์แกะคูลฟีเวอร์บนหน้าผาก"มันอาจเป็นภารกิจที่ใหญ่หลวงที่สุดของพวกเราตอนนี้......."
..................................
เทนชินั่งกินขนมปังที่ได้มาจากเซเว่นอยู่กับพวกกุ๊ยข้างถนน ดูเหมือนเธอจะทำความรู้จักกับคนพวกนี้เพื่อหาคนคุย
"โล้วววว ไอ้หมอนั่นก็ทิ้งเธอใช่มั้ยยยยยย"กุ๊ยถาม
"ใช่แล้ว และชั้นก็เลยมาอยู่แบบนี้ไง เฮอะ ไม่คิดว่าบุตรีของผู้ปกครองสวรรค์จะมาจบแบบนี้"
"ง้านนน สนใจพี่มั้ยน้องงงงงง"กุ๊ยถามต่อ แต่โดนดาบจ่อ
"อย่าแม้แต่จะคิด"เทนชิพูด แต่ก็มีชายในผ้าคลุมดำเดินเข้ามา
"เหวยยย อารายยยย มาใส่ผ้าคลุมดำทามอา..."ชายชุดดำยิงกุ๊ยทันที
"!?"เทนชิตกใจเล็กน้อย แต่ก็ถาม"องค์กรเหรอ ชั้นไม่สนใจเข้าพวกนายหรอก"
"เปล่า...."ชายในชุดดำถาม"อยากจะเข้ากับพวกเรามั้ย เพื่อไปล้างแค้นหมอนั่น" เขายื่นมือออกมา เทนชิสังเกตุว่าข้อมือเขามีรอยสักอยู่
เป็นรูปโลงศพที่มีมือกระดูกยื่นออกมา.....
..................................
"พาพวกคนใหม่มาแล้ว"ชายในผ้าคลุมดำพาเทนชิมาสถานที่แห่งหนึ่ง
"ดีมาก ตอนนี้คนก็เพิ่มมาหลายคนแล้ว"มีคนหลายคนในนั้น ชายคนหนึ่งมีหน้ากากสีขาวและผมสีทองสั้น อีกคนมีศีรษะโล้นเลี่ยน อีกคนเป็นชายในชุดญี่ปุ่นสีขาวทับดำ อีกคนเป็นชายผู้มีร่างสีเงินและผ้าคลุมสีเขียว
"จะแนะนำให้รู้จัก"ชายชุดดำชี่ไปทางแต่ละคน"ชั้น เดธกัน เจ้าหน้ากากนั่น ราอูล เลอ ครูเซ่ เจ้าโล้นนั่น มันดัส เจ้าหน้าสวยนั่น โซสุเกะ ไอเซ็น ส่วนเจ้าตกถังสีนั่น ดร.ดูม จริงๆยังมีอีกหลายคน และเจ้าคนในกรงนั้น...."เดธกันชี้นิ้วไปทางชายผู้หนึงในกรงที่มีสายระโยงระยางต่อเข้าไปที่บางอย่างที่ครอบตาซ้ายเขาไว้"ลูลูซ วี บริทาเนีย ไม่ใช่พวกเราหรอก แต่ต้องขอบคุณความสามารถกีอัสของเราที่ทำให้ อุ๊บ"
ไอเซ็นเดินมาปิดปากเดธกัน"ไม่ดีนะเนี่ย เดี๋ยวก็ตื่นกันหมดหรอก"
"อย่าไปเชื่อพวกมัน...."ลูลูซพยายามหันหน้าไปทางเทนชิ"หนีไป...."
"เฮอะ สภาพใกล้ตายแล้วมั้ง ไม่มีซีทูก็อ่อนแอ ใช้กีอัสไม่ได้ยิ่งอ่อนแอ ไม่ต้องสนมันหรอก เดี๋ยวจะมีเครื่องแบบพิเศษให้นะ แต่เธอพร้อมใช่มั้ย ไม่มีทางกลับแล้วนะ"มันดัสพูด
"ชั้นขอยอมรับ"เทนชิก้าวเข้าไปตามมันดัส
"แลนซ์ ชั้นจะ....เป็นจุดจบของนาย"
...................
maid guy สมาชิก
· #74
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : สัตว์เลี้ยง-การพบเจอ
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง :
ที่มา : Ori
........................................

ฉันเกิดมาลืมตาโลกในบ้านหลังหนึ่ง ฉันเกิดมามีลายสีขาวและสีดำตัดกันเพราะสายพันธ์ของแม่ของฉันที่ขาวบริสุทธ์และพี่น้องตัวอื่นด้วย แต่ทว่ากลับคนที่เลี้ยงแม่ของฉันเหมือนจะไม่พอใจมากนัก

"ไอ้เจาคนข้างบ้านมันดูแลไม่ดีหรือไงถึงปล่อยให้เจ้าสัตว์ชั้นต่ำมายุ่งกับแอนนี้ได้ ลูกที่เกิดเลยมัพันธ์ทางปนมาด้วย"เจ้าของบ่นฉันไม่เข้าใจว่าอะไร พันธ์ทางคืออะไร แต่พอรู้เลาๆว่าทันไม่ดีแน่เพราะว่าฉันถูกเลี้ยงแบบผิดกับพี่น้องตัวอื่นเพราะฉันมีขนแปลกกว่างั้นหรือไง เมื่อฉันโตขึ้นเล็กน้อยตัวของฉันก็โตผิดกับเหล่าพี่น้อง คงเพราะเหตุนี้ละมั้งที่ไม่มีใครเอาฉันไปเลี้ยงต่อ ฉันจึงได้อยู่กับเจ้านายไปก่อน

แต่จุดที่เปลี่ยนไปคือ มีครั้งหนึ่ง เจ้านายได้พาผู้หญิงคนหนึ่งมาเยี่ยมเยือนด้วย ผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวราวกับว่าพยายามยั่วยวนเจ้านายด้วยสัดส่วน แถมยังมีกลิ่นอันชั่วร้ายที่แฝงตัวที่ต่อให้กลบด้วยกลิ่นหอมแค่ไหนก็ไม่อาจกลบได้หมด ไม่ได้การผู้หญิงคนนี้ต้องคิดร้ายต่อนายแน่ๆ ฉันจึงต้องตะปบเจ้าหญิงเลวคนนั้นทันทีและมองเจ้านายว่าฉันปกป้องเจ้านาย

แต่เจ้านายกลับใช้ไม้ตีเข้าที่หัวของฉันแทนที่จะชมเหมือนบรรดาพี่น้องที่เจ้านายฝึกมา

"โอ้ยเจ้าเสือตัวนี้มาข่วนฉันได้"
"ขอโทษด้วยเจ้านี่เป็นสัตว์พันธ์ทางมันเลยโง่มาก"
"ไม่รู้ละ ถ้าอยู่กับเจ้าตัวนี้ฉันไม่วานโดนมันกัดหรือ"
"งั้นพี่จะทิ้งมันไปเอง"พูดแล้วเจ้านายก็ทื้งฉันไปพร้อมกับไล่ตีฉันอีกหลายทีราวกับว่าฉันนั้นเป็นสัตว์ร้ายทั้งๆที่ฉันนั้นทำเพื่อเจ้านาย ฉันกลัวเจ้านายคนนี้มากจึงได้หนีออกไปให้พ้น

ฉันเดินไปตามทางเรื่อยๆ บางครั้งเจอกับคนอื่นไล่ตีบ้าง บางคนก็สาดน้ำใส่ฉันบ้างราวกับไม่ต้องการ และต้องมาเจอกับฝูงหมาที่ตัวโตกว่าทำร้าย ฉันถูกมันกัดเข้าที่ขาจนเป็นแผล เดิมทีก็เป็นแผลที่เจ้านายตีฉีนไปแล้วฉันเจ็บจนถึงกับลากขาเดินในความมืด ฉันหวังว่าเจ้านายจะยอมให้ฉันนั้นกลับมาเพราะบางครั้งเมื่อพี่น้องฉันหายไป เจ้านายตามกลับมาเกือบทุกครั้งแต่เปล่าเลย เมื่อหันกลับไปกลับเจอแต่ความมืดมิด

พอที ฉันไม่เชื่อใจมนุษย์อีกแล้ว

สายตาของฉันได้ดับลงกลางหลอดไฟของรั้วแห่งหนึ่ง

....................................................................................

"เฮ้ เป็นไงบ้าง"เสียงหนึ่งได้ปลุกฉันขึ้นมา เสียงนั้นทำให้ฉันตื่นขึ้นมา ตรงหน้านั้นเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขามีกล่องบางอย่างที่เป็นสีขาวและมีกากบาทสีแดง ฉันรู้ดีว่ามันคืออะไร เพราะฉันเคยเห็นคนที่ถือกล่องนี้พร้อมหลอดอะไรบางอย่างฉีดใส่น้องสุดท้องของฉันที่อ่อนแอ จากนั้นเจ้าตัวนั้นก็ไม่เคลื่อนไหวอีกเลย

เขาจะฆ่าฉันอีกรายหรือไง

ฉันได้ถอยหนีออกห่าง เมื่อสังเกตอีกทีพบกับเด็กผู้หญิงอยู่ข้างหลังอีกคน

"พี่จ๋า มันกลัวพี่นะคะ"
"งั้นหรือ"เขาพูดตอบและเกาหัว"ลืมไปว่าสัตว์มักจะกลัวคนแปลกหน้า แต้าลองเอาอาหารให้มันจะเริ่มเปิดใจให้"เด็กหนุ่มพูดพลางยกเนื้อให้ก้อนหนึ่ง มันดูน่ากินมากแต่ฉันยังกลัวว่าเขาจะทำอะไร หรือว่ามันอาจจะมียาพิษก็ได้

"ไม่มีหรอกเจ้าตัวจิ๋ว"เด็กหนุ่มพูด"ฉันจะพิสูจน์เอง"แล้วเขากัดคำหนึ่งให้ฉันดู เขาพยายามเคี้ยวเนื้อราวกับอกว่ามันกินได้ จากนั้นจึงนำมาวางให้กับฉัน

"กินสิ"

ฉันรีบกินมันทันทีรสชาติของมันนั้นอร่อยกว่าอาหารที่เคยกินเสียอีก ไอ้อาหารแข็งๆรรสชาติเหม็นๆที่ผิดกับเหล่าพี่น้องที่ได้กินเนื้ออร่อยๆ ฉันกินไปเรื่อยๆ

"พี่คะ มันคงหิวมากสินะ"
"ไม่เป็นไร ยังมีอีกก้อน"
"งั้นน้องให้เอง"

แต่ว่าเด้กหญิงเข้าใกล้เร็วไปราวกับต้องการจะแตะต้องฉันกลัวที่จะถุกทำร้ายเพราะไม่ไว้ใจมนุษยNอีกจึงได้ตะปบทันที

ฉัวะ!

แต่ทว่าคนที่ฉันข่วนกลายเป็นแขนของเด็กหนุ่มที่ให้เนื้อแก่ฉันเขาคงเอาตัวป้องกันเด็กผู้หญิง ฉันรู้ทันทีว่าได้เผลอทำร้ายคนไปอีกแล้ว คราวนี้ฉันคงต้องโดนตีอีกแน่ไม่ได้การ ต้องรีบหนี แต่ขาของฉันกลับไม่ยอมขยับ

"พี่คะมันข่วนพี่"
"เพราะคารินไปเข้าใกล้มันน่ะสิ"
"แต่น้องแค่อยากอ่านใจเท่านั้นเอง"และเธอก็ยื่นมือมาจับที่ขา ไม่นะ อย่ามาจับฉันนะ ฉันจะข่วนอีกครั้งแต่พอเห็นเด็กหนุ่มที่ทำหน้าตากดดันฉัน ฉันก็ไม่กล้าลงมืออีกเพราะกลัวจะเหมือนกับเจ้านายที่เอาไม้ตีฉันอีกครั้ง

"พี่คะ เจ้าตัวนี้เคยถูกเจ้านายคนเก่าตีค่ะ"เด็กผู้หญิวพูดขึ้นมา"มันจึงกลัวคนมากค่ะ"
"งั้นหรือ"เด็กหนุ่มพูด "ก็พอเดาได้จากแผลละนะ คงโดนตีมาเพราะทำอะไรไม่ดีแบบโหดร้ายสินะ"

ไม่ใช่นะ ฉันแค่ปกป้องเจ้านายจากผู้หญิงไม่ดี แต่เจ้านายกลับไม่เข้าใจและทุบตีฉันต่างหาก

"เปล่าคะพี่ มันถูกตีเพราะปกป้องเจ้านายแต่เพราะเขาไม่เข้าใจเลยทุบตีค่ะ"

ฉันตกใจมากเพราะว่าเจ้าเด็กหญิงคนนี้รู้ว่าฉันโดนตี แต่กระนั้นเด็กหนุ่มกลับยิ้มให้และเดินใกล้กับฉันฉันจึงข่วนอีกครั้งหนึ่ง แต่เขากลับไม่สะบทสะท้านเลยแม้แต่น้อย

ไม่นะ ฉันคงโดนตีอีกแล้ว

แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น เด็กหนุ่มกลับยกฉันขึ้นมาและจ้องตา แววตาของเขานั้นจ้องมองฉันอย่างสงสาร และเขานั้นได้อุ้ทฉันโดยเอาตัวฉันวางบนไหล่และลูบหลังตั้งแต่หัวจนถึงก้น มันทำให้ฉันรู้สึกดีมากราวกับการเลียของแม่ฉันเมื่อนานมาแล้ว

"ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะเลี้ยงดูแกอย่างดีเอง"เด็กหนุ่มพูดขึ้น ฉันนั้นรู้สึกตื้นตันใจจนหากฉันเป็นมนุษย์คงได้ร้องไห้แล้ว ฉันส่งเสียงครางให้กับเขาเพื่อบอกว่าฉันขอโทษที่ได้ข่วนเขาเด็กหญิงจึงจับที่หัวเช่นกัน

"พี่คะ"เธอพูดขึ้น"เขาสงบแล้ว"
"ฉันรู้แล้วน่า"
"และพี่จะทำยังไงดี"
"ฉันจะลองไปถามท่านพ่อก่อนว่าจะลองเลี้ยงได้ไหม อย่าวน้อยเอาไว้ช่วยเฝ้าบ้านก็คงได้ และถ้าเลี้ยงมันคงได้ตั้งชื่อให้ด้วยดีกว่า"
"แล้วพี่จะให้ชื่อว่าอะไร"

เด้กหนุ่มนึกในใจก่อนเอ่ยว่า"ทามะแล้วกัน"
lancenater สมาชิก
· #75
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : you...(2)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : แลนซ์,โอม,เทนชิ,ยูยูโกะ,เจดี,etc.
ที่มา : Crossover board
........................................
"นี่ๆ"
"อะไรเหรอ?"
"ชั้นชอบเธอนะ"
"มัน.....ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ.....แล้วอีกอย่าง...."
"อะไรเหรอ...."
"ชั้น.....เป็นเลสเบี้ยน"
...........................
"ชั้นชอบเธอนะ......."
"......."
"เอ่อ... ฮะ เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อนครับ!! หยุดก่อน!! ผมขอโทษ หยุดเถอะ!!"
.....................

"ฝัน....สินะ"แลนซ์ลุกจากเตียงออกมาและสวมแว่น
"แปลกนะ ความหลังกลับมาแบบนี้......ในเวลานี้"
.............................
"คุณ ไม่ทราบว่าคุณใช่แฮคเกอร์ที่ร่ำลือใช่มั้ยคะ?"หญิงสาวคนหนึ่งได้กุมโทรศัพท์คุยกับปลายสาย
"คุณต้องการอะไร หรือว่า แกจะเป็นต้นเหตุ! แกคือคนที่สั่งหมอนั่นมาคืนนั้นใช่มั้ย!!"
"เปล่าค่ะ แต่ชั้นอยากจะขอคุณให้ช่วยเจาะข้อมูลบางอย่างหน่อยค่ะ ส่วนเงิน ชั้นมีพอค่ะ"
........................................
"และนี่คือแผน"โรงเรียนในละแวกที่เกิดเหตุถูกหยุดการเรียนการสอนชั่วคราว พวกแลนซ์จึงได้รวมตัวกันในห้องพักของโอมที่ตอนนี้เต็มไปด้วยการ์ตูนมาร์เวลช่วงทานอส เครื่องชงกาแฟ คอมพิวเตอร์แต่ละคน ซึ่งปัจจุบันมันเป็นฐานทัพไปเรียบร้อย และโอมกำลังกางแผนที่ออก
"จากข่าวการเกิดเหตุ พบว่าละแวกที่เกิดเหตุทั้งหมด ถ้าตีเส้นจากขอบจะเป็นแบบนี้"โอมลากเส้นล้อมเขตเกิดเหตุจากจุดที่อยู่ตรงขอบละจุด ทำให้กลายเป็นวงกลม
"ถ้าเป็นการกระจายคลึ่นแล้ว จุดกระจายก็ต้องอยู่ตรงกลางสินะ"ภูมิเอามาร์คเกอร์จุดไปที่ตรงกลางวงกลม
"น่าจะ ซึ่งตรงนั้นไปตรงกับโกดังร้างแห่งหนึ่งพอดี พล็อตแม่งโคตรหนังไทย"แลนซ์พูด
"ตอนนี้เราเริ่มรวบรวมคนได้เล็กน้อย แต่ว่าฝ่ายตรงข้าม.....ถ้าสามารถทำเรื่องได้ถึงขนาดนี้ คนแค่นี้ก็ไม่พอ ถึงจะได้คนที่อยู่นอกเขตและคู่หูยังไม่แยก ก็ยังไม่พอ"เซฟเปิดทีวีซึ่งแสดงข่าวว่าบางที่เริ่มมีการเดินขบวนต่อต้านการมีคู่หู และสนับสนุนให้ทำการคุมตัวคู่หูไว้"และตอนนี้มันก็ยังควบคุมจิตใจหลายคนได้ พวกเราโจมตีฐานมันไม่ได้หรอก"
"นั่นสิ...."มายด์คิด"จะทำยังไงดี"
แต่ชณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดนั้น โอมที่กำลังกดกาแฟก็โดนธนูแบบหัวยางยิงจากไหนก็ไม่รู้ยิงทะลุกระจกกระแทกหัวเต็มๆ
"เฮ้ย!! ไรฟะ!!"เจดีรีบวิ่งไปหาโอม
"กู...กูยังไม่เป็นไร แต่...มันมีอะไรติดอยู่?"โอมคลี่กระดาษที่ห่อกับธนูออก
สวัสดี
ตอนนี้ชั้นรู้ความต้องการพวกเธอ แต่ว่าพวกเธอตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้ ออกมาก่อน มาที่ลานกีฬาตอนนี้สิ
โฮบินรู้ดแห่งป่าเวอร์ชู้ด

"...."ภูมิทำหน้าแดกจุด
"กับดักเปล่าวะ"แลนซ์สงสัย
"ใช่ไม่ใช่ พวกเราคงต้องไปล่ะ"
...................................
โอมเดินนำเข้าไปในสนามกีฬาและพบว่า......
"ค...คุณยูยูโกะ!!!! คุณไม่ได้ทิ้งผมเหรอ!!"
"อย่างที่พวกเธอคิดน่ะแหละ มีคนที่กำลังควบคุมจิตใจคนอยู่ และชั้นก็ได้ยินพวกเธอคุยแผนกันจากสิ่งนี้"ยูยูโกะหยิบเครื่องดักฟังออกมา"ใช่ว่าพวกเธอตอนนี้ทำอะไรไม่ได้ แต่ชั้นติดต่อคนบางคน และชั้นมีแผนอะไรบางอย่าง โอม มายด์ มาทางนี้"
"ครับ/ค่ะ"ทั้งคู่เดินตามยูยูโกะไป
".............."
"อ..เอาจริงเหรอคะ แต่ก็ได้ค่ะ!!!"
โดยทั้งคู่ไม่รู้ว่า กำลังมีช่องมิติเล็กๆเปิดอยู่ข้างๆพวกเขา
....................................
อีกทางหนึ่ง ภายใต้โกดังร้างมีสถานที่เหมือนกับฐานลับอยู่ และมีหญิงสาวผมสีฟ้าในชุดบอดี้สูทสีดำที่เสริมการป้องกันบางส่วนกำลังตวัดดาบเหล็กอยู่
"ท่าทางจะชินแล้วสินะ เทนชิคุง"ไอเซ็นเดินเข้ามา
"ก็แน่นอน แผนการคือพรุ่งนี้สินะ ทุกๆอย่าง"
"อา...ใช่แล้วล่ะ"
.................................
ชายผู้หนึ่งผู้ดูมีอายุ กำลังมองไปบนจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์และยิ้มอย่างพอใจ
"นายกำลังดีใจสินะ"ดร.ดูมมองไปที่จอ
"ใช่แล้ว ด้วยสิ่งนี้ พวกเราจะครอบครองทุกอย่าง การตัดกำลังเป็นไปได้ด้วยดี ถ้าความร้าวฉานยิ่งมาก โอกาสที่พวกเราจะทำลายได้ก็สูงขึ้น"ชายแก่แสยะยิ้ม
"ร้ายจริงๆนะนาย"มันดัสเดินเข้ามา
"เอาล่ะ ไอ้เจ้าลู...ลูลูซอะไรนั่นมันก็แค่ของหลอกเจ้าพวกมาใหม่ที่คิดจะหนีกลับไปบอกน่ะแหละ เจ้านั่นก็ไม่ต่างกับของตั้งโชว์ ของจริงคือ"ชายแก่หยิบไม้เท้าออกมา"เจ้านี่"
มันเป็นไม้เท้าที่มีอัญมณีประหลาดสีแดง เขียว และฟ้าอยู่บนหัวไม้เท้า
............................................
"เวลา ตรง สถานที่ ตรง ทุกอย่างเป็นไปตามแผน"โอมพูดบนมือถือ"เริ่มได้เลยครับ"
เหล่านักเรียน ม.ปลายต่างรู้ดี เพราะจากข้อมูลยูยูโกะ พวกเหล่าคู่หูหลายคนกำลังซุ่มอยู่ และม็อบที่ต่อต้านคู่หูจะเดินขบวนที่นี่วันนี้ การนองเลือดจะเกิดขึ้นถ้าแผนล้มเหลว
"ได้ล่ะนะ"ยูยูโกะที่กำลังถือมือถืออยู่อีกด้านพร้อมกับวิทยุสื่อสารได้หยิบวิทยุมาพูดใส่"เริ่มได้เลยค่ะ"
"ได้เวลาพอดีเลย"แลนซ์มองเหล่าม็อบที่เดินเข้ามาพอดี พร้อมกับมองไปที่จอขนาดยักษ์หลายจอที่เป็นของประดับนอกห้าง
ฟึ่บ!!!!
ภาพบนจอเปลี่ยนไป กลายเป็นภาพของหญิงสาวผมสีชมพูที่มัดไว้ เครื่องประดับผมสีทอง และหน้าตาที่จริงจัง
"สวัสดีค่ะ ชั้น ลักส์ ไคลน์"
"เย็ดเข้!! เหมือนโคตรๆ!!"เจดีกระโดดเหวี่ยงมือ"ไม่นึกว่ามายด์จะคอสได้เนียนขนาดนี้!!"
"หลอกได้แบบนี้ก็คงจะได้ล่ะ"เซฟมองภาพรอบๆ เหล่าม็อบต่างตะลึงกับภาพบนจอ
"เหล่าผู้ที่ต่อต้านคู่หู พวกคู่หูที่คิดจะต่อสู้กับ ทำไมพวกท่านถึงคิดจะขัดแย้งกัน ต่อต้านกัน ทำร้ายกันเพราะอะไร?"
"เอาล่ะสิ แต่ว่า.....พวกนั้นได้ยินเปล่า"โอมหันไปทางบางจุด คนบางคนที่อยู่ในชุดหนาๆเริ่มสะดุ้ง แสดงว่าอาจเป็นเหล่าผู้มาจากอีกโลก
"ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ ท่านกำลังทำอะไร นี่คือความต้องการของท่านอย่างนั้นหรือ?"
"ถ้ากูจำไม่ผิดดดด.... ประโยคต่อไปก็......"เจดีเริ่มคิด
"ความขัดแย้งเหล่านี้จะนำความสุขที่แท้จริงมาสู่พวกท่านอย่างนั้นหรือ!?"
"เยดดดดด แม่งได้ผลลลล!!!!"เหล่าคนที่คาดว่ามาจากอีกโลกต่างลงไปกุมหัวบนพื้น ม็อบเริ่มได้สติและวางอาวุธและป้าย
"ว่าแต่....มันเนียนไปเปล่า? มายด์ไม่ได้เสียงแบบนั้นนี่"ยูยูโกะโทรอีกครั้งไปที่โอม
"งั้นเหรอ อาจเครื่องปลอมเสียงเปล่า เฮ้ย!!" โอมตกใจมากเมื่อเห็นมายด์วิ่งออกมา คนในจอไม่ใช่มายด์อย่างนั้นเหรอ!!
"อ่าว ชิบหายล่ะ มึงดูแบ็คกราวด์!!"แลนซ์ชี้ไปที่แบ็คกราวนด์ มันเป็นราวกับยานอีเทอร์นอลของจริง
"ขอโทษที!! ชุดที่เตรียมปลอมตัวมาหายไปไหนไม่รู้ แล้วบนจอ...มันอะไรกัน!!"มายด์ตะลึงกับภาพเบื้องหน้า
"ฝีมือชั้นเองล่ะ"หญิงสาวในชุดโกธิคโลลิต้าสีขาว-ม่วงเดินออกมาจากความว่างเปล่า ไม่สิ ประตูมิติ
"ยูคาริ!!!"โอมตกใจกับภาพที่เห็น
"ชั้นแอบฟังแผนที่พวกเธอคุยกันแล้วล่ะ แล้วยูยูโกะก็บอกทุกอย่างด้วย แล้วชั้นก็คิดว่าการปลอมแบบนั้นอาจไม่แนบเนียนพอ ชั้นเลย...ขอยืมตัวตัวจริงมานิดหน่อย"
และทั้งหมดยังตกใจไม่พอ พวกเขายังเห็นยานสีชมพูลอยกลางอากาศด้วย
อีเทอร์นอล!!
..............................................
ราอูลมองภาพบนจอพร้อมคนในฐานลับ"พวกนั้นดูท่าจะรู้ความจริงแล้ว"
"ชิ....คงต้องใช้ไม้แข็งล่ะ!!!"ชายแก่กุมไม้เท้าในมือแน่น
..................................
อยู่ดีๆก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดซ้ำสอง มีกองกำลังลึกลับโผล่ออกมาเข้าทำร้ายผู้คนและคู่หู
"ชิบ....หาย....มึง.....เห็นแล้วใช่มั้ย!!!"แลนซ์ชี้นิ้วไปทางกองกำลังลึกลับ
ฮิตเลอร์ กับกองกำลังนาซีอันเกรียงไกร!!!
กองทัพอินเดียนแดง!!!
ชาวไวกิ้งพร้อมอาวุธครบมือ!!!
ทหารสงครามโลกครั้งที่สอง!!!
อัศวินเทมพลาร์!!
"แย่ล่ะสิ พวกนั้นไม่ได้นำคู่หูมาจากต่างโลก แต่ว่าทำการเรียกวิญญาณของเหล่านักรบในประวัติศาตร์ออกมา โดยนั่นไม่ใช่ร่างเนื้อหรอก"ยูยูโกะประเมินสถานการณ์
"หรือสิ่งที่กูคาดการณ์มันเป็นจริงแล้ว!! ควบคุมจิตใจ วิญญาณ ความสามารถแบบนี้!!"โอมตะโกน
............................
"ตราบใดที่มีสิ่งนี้ พวกนั้นก็ไม่มีทางชนะชั้น"ชายแก่กำหัวไม้เท้าเอาไว้
"สิ่งนี้....."
..........................
"อินฟินิตี้เจม!!!!!!!!!!!!/อินฟินิตี้เจม....."
....................
"ถ....ถุงมือเหี้ยนั่นใช่มั้ย!!"แลนซ์ตกใจ
"พวกเรา...สู้ไม่ได้หรอก"
"ไม่ใช่หรอก พวกเราไม่ได้โดดเดี่ยวหรอก"ยูคาริเปิดประตูมิติออก และยูยูโกะก็ออกมา พร้อมหลายๆคนที่เขารู้จัก
"เมดิก!!"
"แอร์แมน!!"
"ชิลโน่!!"
"แรมโบ้!!แต่แม่งแรมโบ้จากรีบอร์น!!"
"ฮิๆ ไม่นึกถึงเลยว่าเธอจะมาด้วย โยวมุ"ยูยูโกะหัวเราะเมื่อเห็นเพื่อนที่ดีที่สุดและคนสวนของตนออกมาเช่นกัน
"ยินดีที่ได้กลับมาค่ะ ท่านยูยูโกะซามะ"โยวมุโค้งคำนับ
"เรื่องนั้นไว้ทีหลัง พวกเราตอนนี้พร้อมแล้วล่ะ"โอมปลดเป้ยักษ์ที่แบกมาและโยนของบางอย่าง
"ปืนพก ได้มาจากพวกเกรซ ต้องขอบคุณไอ้ด** ที่ใช้เส้นกับมันทำให้ได้มา"แต่ละคนที่ไม่ใช่จากอีกโลกกุมปืนพกไว้
"อ๋อ แล้วก็สิ่งนี้"ประตูมิติขยายใหญ่ขึ้น แสดงให้เห็นหุ่นสี่ฟ้าขาวที่คุ้นเคย
"ดับเบิ้ลโอ....ไรเซอร์?"ภูมิตะลึงงัน
"ด้วยสิ่งนี้ พวกเราก็พร้อมแล้วสินะ"โอมชักปืน"ไปกันเถอะ!! ศัตรูอยู่ในโกดัง!!"
"โอ๊ส!!!!!!!!!!"
และทั้งหมดก็เริ่มวิ่งเข้าไปในดงเหล่าวิญญาณจากอดีต
ray ผ สมาชิก
· #76
ชื่อตอน : F.U.B.A.R.
เกี่ยวเนื่องมาจาก : you...(1)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : วสันต์, ซายากะ/ออคตาเวีย, ?
ที่มา : Crossover Board

ซายากะมองฝนที่ตกลงมาอย่างเงียบๆโดยที่วสันต์นั้นยังนั่งเขียนเพลงอยู่ไม่ห่างออกไปนัก

"...อยากออกไปไหมครับ"วสันต์พูด
"ไม่เป็นไรหรอก"ซายากะพูดแต่ทว่า ".....แต่ถ้าได้ก็ดีสิ" ออคตาเวียแย้งออกมา ซายากะนิ่งไปเล้กน้อยก่อนที่จะพยักหน้า
"เช่นนั้นแล้วก็อย่ากลับดึกนักนะครับ"วสันต์พูด
"...ไม่นานนักหรอก/ไม่นานนักหรอก"ซายากะและออคตาเวียตอบพร้อมกัน

------------------------------------------------

ซายากะเดินออกมาจากบ้านของวสันต์พอสมควรก่อนที่จะหยุดกระทันหัน
"...ออกมาซะ"ออคตาเวียพูดขึ้น

ในเงามืดข้างๆเธอนั้นปรากฏร่างของชายในชุดสีขาวที่มีรอยยิ้มไม่น่าไว้วางใจคนหนึ่งออกมา
"ไม่นึกเลยนะครับว่าคุณจะสามารถตรวจจับคลื่นนั่นได้ด้วย"ชายคนนั้นกล่าว
"บ้านหลังนั้นและผู้อยู่อาศัยได้รับความคุ้มครองจากอาณาเขตของฉัน เธอคิดว่ากลเล็กน้อยนั่นจะสามารถผ่าด่านของแม่มดที่ยึดติดอย่างฉันได้เช่นนั้นหรือ?"เธอตอบก่อนที่จะดึงดาบของเธอออกมา
"ที่จริงแล้วเราไม่จำเป็นต้องใช้เขาเลยด้วยซ้ำครับ"ชายคนนั้นพูดก่อนที่จะดึงดาบของเขาเองออกมา ซายากะจับจ้องเขาอย่างไม่วางตาเพื่อเตรียมตัวตั้งรับ แต่ทว่า...

"คุดะเคะโระ(จงสลาย)"ซายากะมองชายคนดังกล่าวพูดออกมาอย่างสงสัย
"คุณไม่รู้อะไรเลยสินะครับ"ชายในชุดขาวพูดออกมาอย่างนิ่งเรียบ "นามของผมคือไอเซ็น โซสึเกะและตอนนี้คุณได้ตกอยู่ในภาพลวงตาของผมแล้วล่ะครับ" ในทันใดนั้นเธอก็จับสัมผัสบางอย่างได้จากด้านหลัง เธอจึงหันหลังกลับและตวัดดาบในมือของเธออย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงเหล็กกระทบกันพร้อมกับความรู้สึกว่าดาบของเธอติดกับอะไรบางอย่างที่เธอสัมผัสได้
"ยอดเยี่ยมมากเลยครับ สามารถตรวจจับสัมผัสตัวตนของผมได้ในขณะที่ตกอยู่ใต้ภาพลวงตาของผมแล้วน่ะ"เสียงของชายคนดังกล่าวดังขึ้นจากความว่างเปล่าตรงหน้าของเธอก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงเหมือนกระจกแตก

ในทันทีนั้นเธอก็มองเห็นชายคนดังกล่าวกำลังงัดดาบของเธออยู่ตรงหน้า "แต่ดูเหมือนดาบของเธอจะไม่สามารถปกปิดตัวตนของตัวเองได้นะ" ซายากะพูดก่อนที่จะใช้แรงมากขึ้น
"ผมนั้นไม่อาจปกปิดตัวตนของดาบของผมได้ก็จริง" เขาพูดออกมา "แล้วตัวผมเองล่ะครับ?"

ซายากะจ้องคนตรงหน้าเธออย่างสงสัยเล็กน้อยก่อนที่เธอจะรู้สึกว่าถูกของมีคมแทงจากด้านหลัง เมื่อเธอหันหลังกลับไปก็พบกับไอเซ็นถือดาบอีกเล่มหนึ่งเอาไว้โดยที่ดาบเล่มเดิมของเขายังปักอยู่กับพื้นตรงหน้าของเธอแทน
"กระทั่งโดนแทงเข้าไปแบบนี้ยังยืนได้อีกอย่างนั้นหรือครับ สมแล้วที่เขาคนนั้นมุ่งความสนใจมาที่เธอ"เขาพูดอย่างเรียบๆก่อนที่จะบิดดาบที่เสียบเธออยู่นั้นอย่างไร้ความปราณี

ซายากะกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะเหวี่ยงดาบของเธอเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว ทว่าไอเซ็นก็ได้ถอยออกนอกระยะดาบของเธออย่างรวดเร็ว

เธอหอบออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มเริ่มรู้สึกว่าเรี่ยวแรงของเธอได้ค่อยๆหายไปเรื่อยๆ เมื่อเธอจ้องมองไปที่ตัวดาบดีๆแล้วเธอก็พบว่าตัวดาบนั้นทำมาจากเงินและมีลายสลักต่างที่เธอไม่อาจเข้าใจได้อยู่
"ดาบเงินปลุกเสกคาถาปัดเป่ามนต์ดำนี่ใช้ได้ผลกับเธอจริงๆด้วย"เขาพูดออกมา

"Monsone!"เขาได้ยินเธอตะโกนออกมา "Orchestra!" ในพริบตานั้นดาบจำนวนมากก็ได้พุ่งเข้าหาไอเซ็นอย่างรวดเร็ว ไอเซ็นนั้นเพียงใช้ท่าเท้าของเขาหลบไปรอบๆจนกระทั่งดาบจำนวนมากนั้นได้หมดลง
"ไม่นึกเลยนะครับว่าคุณจะมีท่าใหญ่ขนาดนี้เก็บซ่อนเอาไว้ด้วย แต่ก็หมายความว่านั่นคือการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของคุณแล้วล่ะครับ" เขาพูดออกมาก่อนที่จะเงื้อดาบขึ้น

ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรเขาก็ถูกคนๆหนึ่งล็อกคอจากข้างหลังอย่างแน่นหนาก่อนที่จะถูกปลดดาบออกจากมือและโดนจับทุ่มลงพื้น โดยทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในชั่ววินาทีเดียว

ไอเซ็นที่ตอนนี้นั้นขยับได้อย่างยากลำบากเพราะความเจ็บปวดได้พบว่าผู้ที่ลอบโจมตีเขานั้นเป็นคนในชุดรบอะไรซักอย่างที่ปิดใบหน้าส่วนล่างโดยเปิดตั้งแต่ระดับดวงตาขึ้นไปเอาไว้

"tango down, securing perimeter, request backup"เขาพบว่าคนลึกลับผู้นี้นั้นคือผู้หญิงจากเสียงพูดของเธอก่อนที่จะถูกคนดังกล่าวกระทืบหัวเขาอย่างแรงจนสลบไป

----------------------------------------------------------------------

'ทีแรกก็คลื่นสัญญาญที่สามารถสะกดจิตผู้คนได้ คราวนี้ก็มีคนที่ใช้ภาพลวงตาออกมาทำร้ายผู้คนงั้นรึ' คนลึกลับดังกล่าวนึก 'เรื่องเกิดขึ้นห่างกันไม่ถึงวันแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะ' แล้วเธอก็เดินไปที่เด็กสาวในชุดเกราะที่ตอนนี้เริ่มจมกองเลือดของตัวเองก่อนที่จะหยิบวัตถุหน้าตาคล้ายปากกาออกมาและแทงส่วนเข็มเข้าไปที่แขนของเด็กคนนั้น
"...หวังว่ายาห้ามเลือดนี่จะใช้กับพวกเธอได้นะ"เธอพูดก่อนที่จะอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นมา ทว่าหลังจากที่เธอเดินไปได้ซักพักนั้นเธกก็รู้สึกว่าตัวของเธอนั้นหนักขึ้นเรื่อยๆ

เธอสะบัดหน้าไล่ความรู้สึกนี้ออกแต่ไม่ได้ผล ทว่าคราวนี้นั้นเธอกลับรู้สึกปวดหัวขึ้นมาด้วย

"...นี่มัน!"เธอกุมหัวก่อนที่จะเซไปพิงกำแพงข้างทาง "บ้าจริง...นี่มัน...ออกไปนะ!"เธอตะโกนออกมาก่อนที่จะดึงมีดออกมาจากซองเก็บและแทงมันลงไปที่ต้นขาของเธอ

"โฮ่ จริงๆแล้วเธอน่าจะโดนควบคุมเต็มๆไปได้แล้วนี่นา"เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อน ผู้หญิงในชุดรบนั้นค่อยๆบิดมีดที่ปักอยู่ที่ต้นขาของเธออย่างช้าๆเพื่อคงสติไว้
"หึ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังสู้ได้อีกงั้นรึ! ไม่นึกเลยว่าการที่ฉันออกมาครั้งนี้จะได้ของติดมือกลับไปถึงสองเลยทีเดียว!"เขาพูดออกมาก่อนที่จะเพ่งสมาธิไปที่ผู้หญิงคนนั้น

แต่ถึงเวลาแม้จะผ่านไปอีกกว่าสามนาทีแล้วตอนนี้เธอนั้นก็ยังคงมีสติอยู่ "...เธอนี่มันจะอึดไปได้ถึงขนาดไหนกันนะ...แต่ไม่นานหรอก ไหนดูซิว่าเธอมีความลับดำมืดอะไรเก็บซ่อนไว้บ้าง"

ผู้หญิงในชุดรบคนนั้นตาเบิกกว้างเล็กน้อยก่อนที่ความทรงจำของเธอค่อยๆถูกดึงออกมา

---------------------------------------------------

-ทุ่งหิมะยาวไกลสุดสายตา-

-หมู่บ้านเล็กๆอับสงบสุข-

-สงคราม-

-ผู้คนล้มตาย-

-เลือด-

-เข้าร่วมกองทหาร-

-สหายล้มตาย-

-เลือด-

-สงครามจบลง-

-ความขัดแย้งและข้อพิพาท-

-ผู้คนล้มตาย-

-กลับเข้าสู่หน่วยรบอีกครั้ง-

-ภารกิจลับนอกบ้านเกิด-

-เพื่อนร่วมทีมค่อยๆล้มหายไปทีละคน-

-ส่งมอบภารกิจสำเร็จ-

-ทรยศ-

-เพื่อนๆที่เหลือล้มตายจนหมด-

-เลือด-

-ถูกจับ-

...

........

...........

.................

........................


"Project - Legacy"

"forced override"

"clearance approved"

"command password : voyevoda"

--------------------------------------

"***!!!"ชายลึกลับคนนั้นสบถออกมาก่อนที่จะพยายามใช้กำแพงข้างๆทรงตัวเองไว้
"เลือดกับซากศพกองพะเนินขนานนั้น! อีนี่มันไครวะเนี่ย!"เขาสบถออกมาอีกครั้งก่อนที่เขาจะสังเกตุว่าตัวเธอนั้นจ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่าไปแล้ว
"...ยืนขึ้น"เขาสั่ง ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็ปฏิบัติตาม "...แบกเด็กผู้หญิงคนนั้นกับไอ้หน้าสวยนี่ตามฉันมา" เขามองดูผู้หญิงคนนั้นหยิบทั้งสองคนขึ้นมาโดยไร้การต่อต้าน
"...หึๆๆ น่าสนใจจริงๆ"เขาพูดพร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะออกมา

---------------------------------------

-ในที่แห่งหนึ่ง-

"ขาดการติดต่อกับโลนวูลฟ์ไปแล้ว!"เสียงผู้หญิงดังขึ้น
"กำลังเสริมที่เธอขอไว้ล่ะ!"คราวนี้เสียงของผู้ชายดังขึ้นแทน
"อีกสิบนาทีครับ!"
"ไม่ทันแล้ว! สัญญาญหายไปแล้ว!"

ความวุ่นวายเกิดขึ้นในห้องที่ใช้เป็นศูนย์กลางชั่วคราวของกลุ่มคนนี้
"รายงานสถานการณ์ทั้งหมดมาเดี๋ยวนี้!"เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับที่เด็กผู้หญิงสวมหน้ากากกันแก็สเปิดประตูเข้ามาภายในห้อง
"ไปไหนมากันเนี่ยหา! รู้ไหมว่าตอนนี้น่ะมันวุ่นวายขนาดไหน!"
"ฉันไปดูที่ที่เธออยู่ก่อนที่สัญญาญหายไปมาแล้วล่ะ" เด็กผู้หญิงคนนั้นพูด "ตรวจพบคลื่นพลังจิตหลงเหลืออยู่ในบริเวณนั้นแต่ไม่พบเธอเลย"

คราวนี้ทุกคนในห้องนั้นได้เงียบลงไปแทน "ธะ เธอจะบอกว่าโลนวูลฟ์โดนเจ้าของคลื่นพลังจิตนั่นกำจัดไปแล้วรึ"
"ไม่หรอก" เธอตอบ "โลนวูลฟ์ถูกเจ้าของคลื่นนั่นควบคุมไปแล้ว"
"นี่เธอจะบ้าเหรอ! ก็เธอเป็นคนจัดการด้วยตัวเองเลยนี่ว่าจะไม่มีไครทำแบบนั้นได้น่ะ!"
"อีกฝ่ายมีวัตถุสื่อกลางที่ทรงพลังมากเลยล่ะ ถึงขั้นสามารถขุดเอารหัสสั่งการฉุกเฉินที่ฉันฝังมันเอาไว้ลึกที่สุดออกมาได้น่ะ"เธอตอบ "เคราะห์ดีที่ความทรงจำในช่วงหลังจากเธอเข้าโครงการจะไม่สามารถถูกอ่านได้เลยแม้แต่น้อย แต่รหัสสั่งการนั่นมันได้ตกไปอยู่ในมืออีกฝ่ายแล้ว" เธอหยุดไปเล็กน้อยเพื่อให้คนอื่นๆในห้องค่อยๆซึมซับเรื่องราวที่เธอพูด

"พวกเธอทั้งหมดจะต้องกลับไปที่ฐานแม่โดยไม่มีข้อโต้แย้ง พวกเราจะปล่อยให้เจ้านั่นรับรู้ไม่ได้เลยว่ารหัสนั่นยังใช้ทำอะไรได้อีกบ้างกับพวกเธอ"
"แล้วโลนวูลฟ์ล่ะ?"
"...ในบรรดาพวกเราทั้งหมดคนที่รหัสนั่นไม่มีผลมีแค่เลเวลศูนย์เท่านั้น ซึ่งฉันเองไม่สามารถออกไปได้เพราะต้องดูแลที่นี่แทนพวกเธอทั้งหมด"เธอหยุดเพื่อคิดเล็กน้อย

"...ดูท่าว่าพวกเราคงต้องส่งพี่สาวของเธอไปช่วยแล้วล่ะ"เธอพูด
lancenater สมาชิก
· #77
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : you...(3)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : แลนซ์,โอม,เทนชิ,ยูยูโกะ,เจดี,ภูมิ,เซฟ,etc.
ที่มา : Crossover board
่................................
"ทุกคน ถึงจะพร้อมแล้ว แต่ผมมีสิ่งที่อยากให้ทำอยู่"โอมพูดขึ้นมา
"อะไร?"ทุกคนหันมาทางโอม
"การต่อสู้ครั้งนี้ อย่าฆ่าใครเด็ดขาด!!"
"!?"
"เพราะว่าการต่อสู้ครั้งนี้ เราไม่ได้มาเพื่อกำจัดใคร หรือทำให้ใครตาย เรามาเพื่อการเจรจาเท่านั้น ฉะนั้น แม้จะเป็นวาส มอนเตเนโกร เราก็คงฆ่าไม่ได้หรอก ยกเว้นพวกวิญญาณ พวกมันไม่มีอะไรที่ต้องห่วงอยู่แล้ว ถ้าเสร็จแล้ว ไปต่อเลย!!"
..........................................
"ม่างเอ้ยยยย มีของแบบนี้ด้วยเหรอ"เซฟมองไปบนฟ้า เหล่าหุ่นกาฟรานจาก Gundam AGE ออกมาเริ่มทำลายบ้านเมือง
"ผมจะหยุดมันเอง!!"
เล่นวิดีโอ YouTube
หุ่นยนต์ตัวหนึ่งพุ่งผ่านหัวเซฟไป ดีไซน์ของมันดูประหลาด เพราะถูกตกแต่งราวหุ่นของโจรสลัด ดาบในมือขนาดใหญ่ และปืนหน้าไม้ที่มีปากกระบอกปืนถึงเก้ากระบอก
"ครอสโบนกันดั้ม!!!"
"ผมจะหยุดพวกนั้นให้เองครับ!!"โทเบียได้เริ่มโจมตีเหล่าหุ่นกาฟรานโดยไม่ได้โจมตีให้คนขับตาย เพียงแค่ให้หมดสภาพแล้วนักบินหนีเท่านั้น โดยไม่รู้ว่าหุ่นพวกนั้นใช้บอทขับ
"อ๊ะ!!"ภูมิที่ขับ 00 raiser ได้สัมผัสได้ถึงคลึ่นควอนตั้มลึกลับ
"คลึ่นสมองแบบนี้ อินโนเวเตอร์ที่แท้จริงสินะ แต่ว่าไม่ใช่เจ้านั่นรึ?"รีบอนส์กันดั้มได้พุ่งลงมาจากฟ้าและยิงเข้าใส่พื้น ทำให้ประชาชนที่ไม่รู้เรื่องตายเป็นจำนวนมาก
"แก!!!!"ภูมิพุ่งเข้าใช้ gn sword iii ฟันใส่รีบอนส์กันดั้มทันที
"หึม....ฝีมือไม่เลว แต่ว่ายังอ่อนหัด"
แต่ภูมิไม่รู้ว่า ด้านหลังเขากำลังมีดรากูนลึกลับกำลังพร้อมยิงใส่อยู่
"อันตราย!!"โทเบียยิงใส่ดรากูนนั้นทันที แต่ว่ามันกลับหลบได้และเข้าไปหายูนิตอีกตัว
"โพรวิเดนซ์...กันดั้ม....ราอูล เลอ ครูเซ่!!!!"ภูมิกัดฟันกรอด
"คุณโทเบีย!! จัดการเจ้าหุ่นสีแดงนั่น ผมจะจัดการตัวสีเทาเอง!!!"ภูมิเปลี่ยนเป้าหมายไปที่โพรวิเดนซ์กันดั้ม
"ฮ่ะๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!!!"ราอูลหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"แย่ล่ะสิ หมอนั่นมาได้ยังไง"ลักซ์ในยานอีเทอร์นอลไม่อยากจะเชื่อถึงการปรากฏตัวของโพรวิเดนซ์กันดั้ม
.....................
"ด**!! เอ็งไปที่โกดังร้างแล้วช่วยเทนชิซะ พวกเราจะถ่วงเวลาให้เอง!!"โอมสั่ง แลนซ์รีบวิ่งไปที่โกดังที่น่าจะเป็นจุดฐานของพวกศัตรูทันที แต่ก่อนที่เขาจะไปได้นั้น ชายคนหนึ่งได้ดึงเขาไว้ก่อน
"เดี๋ยว"
"?"
"เอาเจ้านี่ไป"เมดิกได้ยื่นกระติกลึกลับที่มีป้ายสีแดงแปะ"ใช้ในยามจำเป็นเท่านั้น อ๋อ ระวังด้วย หัวใจนายไม่ได้ติดเครื่องแบบพวกของชั้น ต้องเว้นระยะการใช้พอสมควร แล้วมันก็ใช้ได้แค่สามครั้งเท่านั้น"
"เจ้านี่ด้วย"สปายโยนเครื่อง zapper ให้แลนซ์อีกคน"เผื่อว่าจะมีกลไกอะไร"
"ขอบคุณครับ!!"แลนซ์รีบวิ่งออกไปทันที
...........................................
มันดัสได้เข้ารวมกับตึกทั้งหลายจนกลายเป็นอสูรกายขนาดยักษ์เข้าโจมตีเหล่าคู่หูและผู้คน ดูเหมือนแต่ละคนจะพยายามสู้เช่นกัน แต่ดูไม่มีผลเลย
"โยวมุ เธอมีคู่หูหรือเปล่า"ยูยูโกะถามคนสนิทเธอ
"ไมมีค่ะ"
"ดีแล้วล่ะ เพราะว่าตอนนี้ คงต้องใช้ท่าไม้ตายของเธอแล้วล่ะ"
"รับทราบค่ะ ยูยูโกะซามะ"โยวมุได้พุ่งเข้าไปหามันดัสทันที
มันดัสปล่อยคลึ่นพลังจำนวนมากใส่ยูยูโกะและโยวมุ แต่ว่าทั้งคู่หลบได้อย่างง่ายดาย
"ท่าประสาน!!!!"
ผีเสื้อวิญญาณจำนวนมากได้รายล้อมตัวมันดัสไว้เพื่อก่อกวนสายตาของมัน มันทำท่าเหมือนจะโจมตีแบบรอบทิศทางออกมา แต่ว่ากลับช้าไป
"断迷剣「迷津慈航斬」"(ดาบผ่าความสับสน「เรือนำทางหลุดพ้นฟาดฟัน」)
พลังที่รุนแรงพุ่งออกมาจากดาบโรวคันเคนจนกลายเป็นดาบขนาดยักษ์ผ่ามันดัสออกเป็นสองซีก
"สำเร็จ!!"โอมทำท่าดีใจ
"ไม่หรอก"ยูยูโกะทำหน้าเครียด ร่างกายของราชาอสูรกลับมาต่อกันอีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และมันก็ทำการพ่นลาวาออกมา
"แย่ล่ะ!!"
ฟู่วววววว
ลาวาที่พ่นออกมากลายเป็นแค่หินอัคนีที่ทับถมบนพื้น ความเย็นที่สามารถทำให้ลาวากลายเป็นหินได้!!
"เค้าน่ะ สุดแกร่งจริงๆด้วย ใช่มั้ยล่ะ!!!"ชิลโน่ยืนยิ้มกอดอกพ่นลมหายใจ ก่อนพุ่งเข้าไปหามันดัส
ป้าบ
โยวเซย์น้ำแข็งถูกตบร่วงลงพื้นในพริบตาด้วยมือขนาดยักษ์
"แย่ล่ะสิ......"โอมมองเห็นว่าสถานการณ์ปัจจุบันกำลังย่ำแย่กำลังคิดแผน แต่ขณะนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นแรมโบ้ที่กำลังร้องไห้และหยิบบาซูก้าทศวรรษออกมายิงตัวเองพอดี
"จริงด้วย!!!!"โอมรีบพุ่งเข้าไปแย่งบาซูก้าจากแรมโบ้ทันที
"แย่งของคุณแรมโบ้ทำไมมม"แรมโบ้พยายามดึงกลับ
"ขอยืมหน่อยเถอะ!! ชะตากรรมของโลกอยู่กับเจ้านี่แล้ว!!"โอมยกบาซูก้าประทับบ่าและยิงใส่ชิลโน่ที่หัวปักพื้นทันที
ตูม!!!!!!!
.............................
"ถ...ถึงจนได้!!"แลนซ์บุกเข้าไปในโกดังร้างพร้อมแซปเปอร์และปืนพกในมือ
"มันต้องมีทางเข้า ที่ไหนซักที่แน่ๆ!!!"เด็กหนุ่มเหลือบไปเห็นลิฟต์ลึกลับตรงจุดหนึ่งจึงรีบหยิบแซปเปอร์ออกมาแปะทันที
"ได้ผลเถอะ!!"ลิฟต์เปิดออกมา แลนซ์แกะแซปเปอร์ออก และกดปุ่มลงชั้นที่ลึกที่สุดทันที
เด็กหนุ่มกำปืนในมือแน่นขณะลิฟต์ลงสู่ชั้นล่างสุด และเมื่อเขาก้าวออกจากลิฟต์ ประตูเหล็กขนาดยักษ์ก็ตกมาปิดลิฟต์ทันที
"เฮ้ย!!"สิ่งที่เขาตกใจไม่ใช่การที่เขาโดนปิดตาย แต่เป็นภาพเบื้องหน้าต่างหาก
"เทน......ชิ"แลนซ์ยื่นมือออกไปหาเด็กสาวด้านหน้าทันที แต่กลับถูกชี้ดาบคาตานะเหล็กเย็นใส่ทันที ใบหน้าของเธอไม่เหมือนเมื่อก่อน แววตาที่ว่างเปล่า หน้าตาอันเย็นชา และชุดที่เหมือนบอดี้สูทเสริมเกราะบางจุด
"แก.....มาที่นี่อีกทำไม....."เด็กสาวถามด้วยเสียงหยาบกระด้าง
"ก็เพื่อพาเธอกลับไปไง!! เพื่อขอโทษทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อจะไม่ให้มันเหมือนเดิม!!"
"โกหก...."เทนชิพูด"เขาบอกความจริงเกี่ยวกับนายมาหมดแล้ว?"
"เขา?"แลนซ์สงสัย แต่เทนชิพูดต่อ"นิสัยดีจังเลยนะ ไม่เหมือนตอนนั้นเลย ตอนที่นายเคยจะฆ่าคน!!! ฆาตกร!!"
"!!!!!!!!"แลนซ์เอามือปิดปากทันที เทนชิมองด้วยสายตาสมเพช
..........................................
ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง เคยมีคดีที่นักเรียนคนหนึ่งเกือบฆ่าเพื่อนตัวเองด้วยมีดสับหมูกลางการประชุม สาเหตุเนื่องจากฝ่ายหนึ่งแกล้งโยนเหล็กกระทบเพื่อรบกวนผู้ก่อเหตุ ผู้ก่อเหตุจึงแค้นใจและเดินไปโรงครัวเพื่อจะหยิบมีดสับหมูมาฆ่า การกระทำครั้งนั้นเกือบจะสำเร็จ ถ้าคณะครูไม่มารั้งเขาไว้ก่อน แต่เรื่องนั้นก็หายไปกับเวลา....
..........................
"และคนๆนั้น....คือนาย"เทนชิพูด"มีอะไรประกันว่า นายจะไม่ฆ่าชั้น หรือไม่ฆ่าใครอีก"
"เรื่องนั้นมันก็แค่อดีต!! อดีตที่ผิดพลาด!! ผมไม่คิดจะทำความผิดครั้งนั้นซ้ำซากอีกแล้ว!! ต่อไปนี้มันคืออนาคตต่างหาก!!!"
"อนาคตเหรอ....นายจะไม่มีสิ่งนั้นหรอก"เด็กสาวแกว่งดาบในมือเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่ม
"ผม....ไม่อยากทำมันเลย....อย่าบังคับให้ผมทำ!!!"แลนซ์ชักปืนออกมายิงเข้าใส่เทนชิทันที แต่ถูกปัดกระสุนได้สบายๆ
แลนซ์ยิงเข้าใส่เทนชิอย่างไม่หยุด โดยเขาเล็งแค่จุดที่จะหยุดเธอไว้ได้ แต่ว่ากระสุนทั้งหมดถูกหลบด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ และปืนก็ถูกปัดตกออกไป
"เสร็จชั้นล่ะ!!"เทนชิตวัดดาบเหล็กใส่แลนซ์ทันที
"แย่ล่ะ!!"แลนซ์หยิบกระติกอูเบอร์ออกมาทันที
ฉัวะ!
....
...
...
...
....
หญิงสาวที่ตึ่นตระหนกปล่อยดาบตกพื้นและเอามือปิดปาก
เด็กหนุ่มที่ยืนยิ้มอย่างอ่อนโยน
แขนข้างซ้ายที่ตกลงบนพื้น
และแขนข้างซ้ายของเด็กหนุ่มที่ขาดจนถึงศอก
"แลนซ์!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
.....................................
เล่นวิดีโอ YouTube
ร่างที่ปรากฏต่อหน้าโอมนั้นคือหญิงสาวผู้งดงามในชุดสีฟ้า
ผมสีฟ้ายาวสลวย
โบว์ผูกผมสีน้ำเงิน
ปีกน้ำแข็งที่กลายเป็นเหมือนวงแหวนของคานาโกะ
"ชิล....โน่"
"ที่นี่ที่ไหนกัน?"หญิงสาวทำหน้าสงสัยแต่ก็หยุดเมื่อเห็นมันดัสภายหน้า
"ไม่รู้หรอกว่าแกเป็นโยวไคจากไหน แต่ชั้นจะเล่นสนุกกับแกซักหน่อยแล้วกัน แค่9นาทีก็เกินพอ แล้วแกจะรู้เองว่า ความแข็งแกร่งของโยวไคแห่งฤดูหนาวรุ่นที่สองเป็นอย่างไร!!!"
มันดัสพยายามใช้มือขนาดยักษ์ของมันโจมตีชิลโน่ แต่ว่าเธอกลับหลบและยิงกระสุนน้ำแข็งใส่มันดัส และแช่เย็นบริเวณที่ถูกยิงไป
"อ่อนหัดจริงนะ"ชิลโน่บินว่อนเพื่อหลบการโจมตีของมันดัส ทำให้ราชาอสูรโกรธและพ่นลาวาออกมาอีกครั้ง
ฟู่วววววว
ลาวาเหล่านั้นกลายสภาพเป็นหินในน้ำแข็ง และแตกสลายเป็นผลึกออกไป
"เห แข็งแกร่งเหมือนกันนี่ ถ้าอย่างนั้นคงต้องเผด็จศึกแล้วล่ะ....."ชิลโน่หยิบสเปลออกมา เนื่องจากเป็นสิบปีในอนาคตของเก็นโซเคียว จึงไม่มีกฏการแลกเปลี่ยนของเธอ
"ยันต์แช่แข็ง「Perfect Freeze」"
ก่อนที่มันดัสจะทำอะไรได้ น้ำแข็งจำนวนมหาศาลก็ลามจากพื้นเข้าห่อหุ้มร่างกายจอมอสูร มันคำรามอย่างโกรธแค้นก่อนจะกลายเป็นประติมากรรมขนาดยักษ์
"แล้วก็...."ชิลโน่ชี้นิ้วเป็นปืนใส่มันดัส"พิชู้นนนนน"
ชิลโน่กระดิกนิ้ว และอดีตจอมปีศาจก็เกิดรอยร้าวทั่วตัว และกลายเป็นละอองน้ำแข็งในชั่วเวลาพริบตา
"9 นาทีพอดี"ชิลโน่ยิ้ม ก่อนที่จะเกิดควันรอบๆตัวเธออีกครั้ง
"อ๊ะ เกิดอะไรขึ้น เค้ากลับมาแล้วเหรอ"ชิลโน่ในปัจจุบันกลับมาอีกครั้งด้วยหน้าตาอันสงสัย โอมถอนหายใจ
...................................
"จบแค่นี้แหละ!!"ครอสโบนกันดั้มได้ชกเข้าใส่รีบอนส์กันดั้มเต็มแรงจนมันเกิดการระเบิดสีแดงกลางอากาศ
"ดันผิดกฎห้ามฆ่าใครซะแล้วสิ...."โทเบียถอนหายใจ"อ๊ะ จริงด้วย เขาล่ะ!!"
ภูมิดูท่าจะเสียเปรียบราอูลพอสมควร และดูเหมือนถ้าเขายังทำอะไรไม่ได้ เขาอาจจะต้องตาย
"หึๆ"ราอูลหัวเราะ"ตายซะเถอะ!!"
โพรวิเดนซ์กันดั้มได้ทำการจ้วงเข้าใส่00 raiser เข้าที่ค็อกพิทด้วยบีมเซเบอร์ทันที แต่กลับเกิดเหตุประหลาดขึ้น
"!?"หุ่นตัวนั้นกลับสลายไปเป็นอนุภาคสีเขียว
"ไม่จริง!! เป็นไปไม่ได้!!"
"มันต้องเป็นไปได้สิ!!"ภูมิใน 00 raiser ที่ตอนนี้เป็นสีแดงทั่วตัว "Trans-AM"ได้ถูกปลดออกแล้ว
"ไม่ ไม่!!"
"นี่คือ!!"อนุภาค GN กระจายออกไปทั่วทุกที่"พลังของพวกเรา!!!!!!!!!"
....................................
แลนซ์รู้สึกประหลาด เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ที่ๆเขาอยู่ตอนนี้เป็นที่ๆว่างเปล่า เขาสำรวจตัวเองและพบว่าแขนซ้ายเขาหายไปจริงๆ แต่ว่าเขากลับอยู่ในสภาพที่ไม่สวมอะไรเลย และเขาก็มองไปเห็นเทนชิในสภาพเดียวกับเขา
"ที่นี่.....ที่ไหนกัน...." แต่แลนซ์ก็หยุดเมื่อเหมือนจะเห็นเทนชินั่งกุมหัวร้องไห้
"หยุด..ไม่นะ!! อย่า!!"เทนชิร้องไห้อยู่
"เธอ.....เป็นอะไรไป!!"แลนซ์พยายามจะเดินเข้าไป แต่ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง
"อ๊ะ!!!"
ทั้งคู่ต่างสัมผัสถึงบางสิ่ง ความคิด ทุกๆอย่าง ความรู้สึก อารมณ์ ความทรงจำ ราวกับนี่เป็นมิติที่พวกเขาสื่อสารกันอย่างไม่มีอะไรปิดกั้น
"เธอ....ไม่ได้อยากทำงั้นเหรอ?"
"ใช่.....คนทีทำ....ไม่ใช่ชั้น.....แต่ชั้นโดนเจ้าหมอนั่น มันควบคุมจิตใจชั้นอยู่!!!!"
"ไม่เป็นไรหรอก"แลนซ์เดินเข้าไปโอบเทนชิ"ผมเข้าใจ"
"ฮึก! ฮือๆๆๆๆ"เทนชิโอบแลนซ์กลับด้วยความเสียใจ
.......................................
"อ๊ะ!!"แลนซ์กลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง แขนเขายังมีเลือดกระฉูดออกอยู่ และเทนชิก็กำลังกุมหัวด้วยความเจ็บปวด
"อึ้ก...อ....แล....แลนซ์?"เทนชิเหมือนได้สติมาอีกครั้ง
"เทน...ชิ"แลนซ์เดินเข้าไปหาเทนชิ
..........................
"ไม่ได้การ ได้สติแล้วเหรอ"ชายชราทุบเก้าอี้ที่นั่ง"ควบคุมอีกครั้ง!!!"
..................
"อ้าาาาา"เทนชิกุมหัวอีกครั้งและหันมาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าอีกครั้ง เธอหยิบดาบเหล็กกลับมาและพุ่งด้วยความเร็วใส่แลนซ์
"เทนชิ!! หยุดนะ!!!"แลนซ์กางมือขวาง แต่ว่าไม่ทันแล้ว เขาจึงเดิมพันครั้งสุดท้าย
...
..
...
...
เทนชิที่ได้สติอีกครั้ง
แลนซ์ที่โอบเทนชิไว้ด้วยแขนขวา....
และแขนซ้ายที่กลับมาต่ออีกครั้ง.....
ร่างกายที่ราวกับเคลือบด้วยโลหะสีแดง....
ดาบที่แตกเป็นส่วนๆ.....
"ให้ตายสิ ตอนเธอฟันใส่ชั้นดันใช้ไม่ทันอีก"แลนซ์เดินถอยออกมา พร้อมกับร่างกายที่กระพริบซักพักและกลับมาเป็นเหมือนปกติ
"ด**.....ชั้น...ชั้นขอโทษ!!!!"เทนชิพุ่งเข้ามากอดแลนซ์อีกครั้ง
"ไม่เป็นไรหรอก....ทุกอย่าง...ชั้นเข้าใจหมดแล้ว....ที่เหลือ....ก็แค่ตัวการ"แลนซ์เดินออกไปที่ประตูและหยิบแซปเปอร์ออกมาแปะอีกครั้ง เทนชิเรียกดาบที่แท้จริง"กระบี่ฮิโซว"มาอีกครั้ง เธอกลับมาเป็นเทนชิคนเดิมแล้ว
..............................
00 raiser ทำสำเร็จ มันแทงเข้าทะลุค็อกพิทของราอูลแบบมิดด้าม แต่ว่า 0 raiser ที่ประกอบอยู่ก็เสียหายจากการโดนดรากูนยิงจากด้านหลังจนเสียหายใช้ไม่ได้แล้ว
"ส...สำเร็จ"ภูมิถอยออกมาจากโพรวิเดนซ์กันดั้มที่เกิดการระเบิดครั้งใหญ่
"แต่ว่า.... 00 gundam อย่างเดียวไม่น่าสู้กับกองทัพกาฟรานได้นี่ ไมมีตัวควบคุมเตาแล้วนะ"โอมเตือน
"ไม่ต้องห่วงค่ะ"ลักซ์ทำการส่งสัญญาณเข้ามาที่หน้าจอของภูมิ"บินมาที่อีเทอร์นอลตอนนี้เลยค่ะ"
"?"ภูมิสงสัยแต่ก็บินเข้าไป และมีสิ่งหนึ่งบินออกมาหาเขา
"M.E.T.E.O.R?"ภูมิไม่อยากจะเชื่อว่าจะให้หุ่นขี่ยานข้ามซีรีส์
"ไม่ต้องห่วงค่ะ พลังงาน GN น่าจะถ่ายทอดเข้าตัวยานได้"
"งั้นเหรอ เอาก็เอาว่ะ!!"ภูมิเข้าประกอบกับยานเมเทโอ และมันได้ผล
"ได้ผล!! คราวนี้ก็สนุกล่ะ!!"ภูมิเริ่มพุ่งด้วยความเร็วสูงใส่กองทัพกาฟรานทันที
"Full Burst Mode!!!!!!!!!!"ยานเมเทโอได้ยิงบีมจำนวนมหาศาลและมิสไซล์เข้าใส่เหล่ากาฟรานทันที ทำให้กองทัพกาฟรานแทบหายไปหมด
................................
ประตูเปิดออก แลนซ์และเทนชิเดินเข้าไปในประตู และพบกับชายชราผู้หนึ่งหมุนเก้าอี้มาทางพวกเขา
"บราโว่ บราโว่ ไม่อยากจะเชื่อว่าพวกแกจะมาถึงขนาดนี้ได้"เขาตบมือ
"แก!! คิดจะทำอะไรกัน!!"แลนซ์ชักปืนออกมาเล็งใส่ชายชราทันที
"จุ๊ๆ ใจเย็นๆก่อน ชั้นที่ทำก็เพื่อนำโลกไปสู่สิ่งที่มันควรจะเป็น รูปแบบที่มนุษย์ควรเป็นใหญ่ พวกนั้นก็แค่ทาสชั้นน่ะแหละ"
"ไม่จริง!!"เทนชิตะโกน"มนุษย์และพวกเราสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ต้องมีการแบ่งแยกหรอก!!!"
"ปากดีจริงนะ แม่หนูน้อย"ชายชรากดรีโมท และกรงก็ตกลงมาขังพวกเขาทั้งสองคนไว้"นี่คือกรงที่ทำจากหินไคโร พวกแกจงดิ้นรนในสภาพที่ใช้พลังไม่ได้ซะเถอะ ฮ่ะๆๆๆๆ!!!!"
ฉับๆๆๆๆๆ
กรงกลายเป็นแค่เศษหินอย่างรวดเร็ว
"หินไคโรมันใช้ได้แค่ผู้กินผลปีศาจนะลุง"
"............"
ชายชรารีบวิ่งไปหยิบไม้เท้าตนอีกครั้งเพื่อหวังจะสะกดจิตเทนชิ แต่มันไม่ได้ผลอีกแล้ว
"อะ....อะไรกัน!! อินฟินิตี้เจมทำไมไม่ได้ผล!!"
"มันไม่มีทางได้ผลอยู่แล้ว"แลนซ์เดินเข้าไป"จิตใจพวกเราตอนนี้ ทุกคนตอนนี้เป็นหนึ่งเดียวกันด้วยการเชื่อมต่อของอนุภาค GN พูดง่ายๆ พวกแกไม่สามารถควบคุมจิตใจพวกเราได้อีกต่อไปแล้ว!!"แลนซ์ยิงปืนใส่ไม้เท้าทันที อินฟินิตี้เจมสองอันกระเด็นออกไปที่มุมห้อง แต่ว่าอันสีฟ้ายังตกที่เท้าของชายชรา
ชายชรารีบหยิบมันมาใช้ทันที เทนชิทำท่าจะไปขวางแต่กลับหยุดนิ่ง
"ควบคุมจิตใจไม่ได้ แค่ทำให้ทำอะไรไม่ได้ก็ยังดี"เขาโยนอินฟินิตี้เจมออกไปที่มุมห้อง และหยิบมีดสองเล่มออกมา"แกมาดวลกับชั้นแบบตัวต่อตัวดีกว่า โยนอาวุธแกทิ้งก่อน ตัดสินกันไปเลยว่าใครจะชนะ"ชายชราโยนมีดเล่มหนึ่งมาให้แลนซ์ แลนซ์รับมันไว้ โยนปืนลงและเริ่มพุ่งเข้าไปทันที
ปัง!!
"ไอ้โง่ เชื่อชั้นอีก"ชายชราหัวเราะหลังยิงแลนซ์ไปด้วยปืนที่ซ่อนในเสื้อ แต่เขาลืมอะไรบางอย่าง
"อูเบอร์สามารถใช้ได้อีก 2 ครั้ง"แลนซ์ลุกขึ้นมาด้วยร่างกายที่เป็นสีแดงอีกครั้ง
"ก...แก...ไอ้ปีศาจจจจ!!!!"ชายแก่ยิงแลนซ์นับไม่ถ้วน แต่กระสุนต่างกระเด้งกระดอนออกจากเขาราวไม่มีอะไร และเขาก็พุ่งเข้าไปฮุคใส่ชายแก่ทันทีด้วยหมัดที่แข็งราวเหล็กกล้า
"อ้อกกกกกก!!!!!"ชายแก่กระเด็นติดฝาขณะสำรอกเลือดออกมา
"จะ...ไม่...มี...ใคร...เป็น...เหยื่อ...ของ...แก...อีก!!!!"แลนซ์หยิบอินฟินิตี้เจมสีแดงออกมาเพิ่มพลังตัวเองถึงสุดขึดและระดมหมัดจำนวนนับไม่ถ้วนใส่ชายแก่จนเลือดสาดออกมาเต็มพื้น
"หมัดสั่งลา!!"แลนซ์ง้างหมัดสุดท้ายเต็มแรง แต่เทนชิกลับพุ่งมาหยุด
"ด***** หยุดเถอะ นี่ไม่ใช่เธอเลย หยุดเถอะ"เธอขอร้องทั้งน้ำตา
"เหรอ...."แลนซ์โยนอินฟินิตี้เจมสีแดงทิ้ง และหยิบสีฟ้ามาแทน"ชั้นไม่ฆ่าแกก็ได้ แต่ขอใช้พลังจิต ทำให้แกสมองไม่สามารถใช้การได้ตลอดชีวิต!!!!"
"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"
........................................
"แหม....ในที่สุดเรื่องก็จบสินะ"ยูยูโกะยิ้ม
"เรื่องนี้ก็คงจบแล้วสินะครับ"แลนซ์หยิบอินฟินิตี้เจมออกมาให้โอม
"จะไม่มีใครต้องโดนทำร้ายจากสิ่งนี้อีก"โอมนำอินฟินิตี้เจมไปให้บุรุษในตำนาน"หัวเม่น"ไป และเขาก็ใช้มือขวากำอินฟินิติ้เจม อัญมณีทั้งสามสลายไปในทันที
"เรื่องพวกนี้....จบซะทีสินะ"
"เดี๋ยวนะ!!!"เทนชินึกขึ้นได้"แล้วเจ้าเดธกันล่ะ!!"
"หา!!"โอมตกใจเมื่อได้ยินชื่อ"แล้วมันตอนนี้อยู่ไหน!!"
"ซวยแล้...."แลนซ์กำลังจะพูด
ฉึก
เข็มฉีดยาถูกปักที่หลังแลนซ์
ชายในผ้าคลุมที่หัวเราะสะใจออกมาด้านหลัง
ทุกคนต่างตกใจ และวิ่งเข้าไปซ้อมและกระทืบเดธกัน
แลนซ์ที่เริ่มมองไม่เห็นอะไร และสลบไป
เทนชิที่รีบเข้าไปหาแลนซ์ และร้องไห้
เมดิกที่พุ่งเข้ามาหาแลนซ์อย่างรวดเร็วและรีบฮีลเพื่อรักษาชีวิต
ร่างแลนซ์ที่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลสู่ห้อง ICU
เทนชิเกาะกระจกมองการรักษาแลนซ์และขอให้หมอยื้อชีวิต
และหญิงสาวผมสีเงินในชุดที่เป็นสีแดงและน้ำเงินสลับซีกก็เดินเข้ามา......
..........................
>Continue Which Part?
-True End
-Good End
-Bad End
lancenater สมาชิก
· #78
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : you...(All branch ending)
ที่มา : Crossover board
.............................
"เอย์ริน....งั้นเหรอ"เทนชิมองร่างเบื้องหน้า
"เด็กหนุ่มคนนั้นโดยฉีดสาร succinylcholine เข้าร่างกายไปแล้ว ยังดีที่ได้คนช่วยไว้"เอย์รินมองไปทางเมดิกที่กำลังรักษาพร้อมหมอคนอื่นๆอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นแบล็คแจ็ค หมอเฮาส์ ดร.ดูลิตเติ้ล(มาทำไม) ช็อปเปอร์ Dr.K
"แต่ว่าการจะช่วยเขาตอนนี้เป็นเรื่องยาก แต่ว่า....มีโอกาสรอดเพียง 30% เท่านั้น
เทนชิก้มหน้า"โปรดช่วยรักษาเขาเถอะค่ะ......"
...........................
แม้จะพยายามสุดความสามารถ แลนซ์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น เทนชินั่งอยู่ข้างๆแลนซ์และกุมมือเขาไว้
"นี่ นาย ลืมไปแล้วเหรอ วันแรกที่เราเจอกันน่ะ"
เด็กหนุ่มยังอยู่ในสภาพนอนหลับราวเจ้าชายนิทรา
"ตอนที่ชั้นตกลงมาจากฟ้า แล้วนายก็รับชั้นไว้น่ะ แล้วชั้นก็จำได้ด้วยว่านายพยายามทำทุกอย่างเพื่อชั้น ตอนที่พวกเราสู้องค์กรนั่นครั้งแรก ตอนที่ชั้นเริ่มเข้าเรียน ตอนพวกเราไปเที่ยวสวนสนุก ตอนที่พวกเราไปคาราโอเกะ หรือตอนไปสวนสยาม มันเป็นช่วงเวลาที่ชั้นมีความสุขมากเลย"
เด็กหนุ่มยังนิ่งอยู่ เครื่องแสดงการเต้นหัวใจเริ่มแสดงกราฟที่ชันน้อยลง
"ตอนแรกชั้นคิดว่า ทำไมนายถึงได้น่ารำคาญแบบนี้ นายก็แค่พวกคนรับใช้ที่ไม่ต่างจากพวกบนสวรรค์ เป็นพวกที่ให้ชั้นแกล้งแบบยัยมิโกะ แต่ชั้นตอนนี้เข้าใจแล้ว พวกเราก็ไม่ต่างจากเส้นตรงที่ซ้อนทับกันไม่มีวันแยกออกจากกัน และชั้นเข้าใจว่าคนที่ชั้นจะรักหมดหัวใจคือนายคนเดียว"
ลมหายใจเด็กหนุ่มแผ่วลงทุกๆที
"ฉะนั้น ตื่นขึ้นมาเถอะ ได้โปรด ตื่นขึ้นมาที!!"เทนชิร้องไห้และลงไปซบบนหน้าอกของแลนซ์
มือของเด็กหนุ่มเริ่มขยับ เปลือกตาเริ่มเปิดออก เด็กสาวรีบลุกขึ้นมาด้วยความดีใจ เด็กหนุ่มคนนั้นเริ่มทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง......
..................................
1.Farewell,everyone(Bad End)
"ขอโทษ....นะ....."แลนซ์พูดไม่กี่คำ"ลาก่อน....นะ...."
และมือเด็กหนุ่มก็ตกลง เครื่องแสดงการเต้นหัวใจกลายเป็นเส้นตรงสมบูรณ์แบบ และสติของเด็กสาวก็ขาดสะบั้น เธอร้องไห้ฟูมฟายเข้าไปกอดบนร่างที่ไม่มีวันจะฟื้นขึ้นมาอีกตลอดชีวิต คนที่เธอรักที่สุด เพื่อนของเธอ คนที่เธอชอบที่สุด
แลนซ์ ตายลงแล้ว....
...
ซะเมื่อไหร่
ยูยูโกะเดินเข้ามาพร้อมโอมอย่างรวดเร็ว
"ไม่มีทางอื่นแล้ว!!"โอมประกาศทันที"ขอแลกเปลี่ยน!!"
มือของยูยูโกะส่องแสงสีชมพู และเมื่อเธอนำมือไปทาบที่หน้าอกของแลนซ์ เปลือกตาของเขาก็ลืมขึ้นมาอีกครั้ง
"เกือบไปแล้วสิ"ยูยูโกะถอนหายใจ"ดีนะที่ชั้นยังควบคุมความเป็นตายของวิญญาณได้"
"......."เทนชิทำหน้าอึ้งกิมกี่
".....รอดแล้วเหรอ"แลนซ์ถอดเครื่องช่วยหายใจและดันตัวขึ้นมานั่ง
(Almost,but not)Bad End //โดนตบคว่ำ
.......................................
2.Promise(True End)
เด็กหนุ่มเริ่มขยับตัวอย่างปาฏิหารย์ หมอเฮ้าส์ที่กำลังเข้าห้องมาถึงกับตกใจ เคสการรักษาที่คนไข้รอดแบบไม่มีสาเหตุแบบนี้เขาแทบไม่เคยเห็น
"เทน....ชิ....."แลนซ์ลุกขึ้นมานั่งอย่างช้าๆและถอดเครื่องช่วยหายใจออก
"ด**....***....."เทนชิโน้มตัวเข้าไปหาแลนซ์
และทั้งคู่ก็โอบกอดกัน
ณ เวลานั้น
ราวโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน
วิญญาณทั้งสองดวงกำลังเป็นหนึ่งเดียวกัน
เวลาหยุดเดิน มีเพียงเขาทั้งสองอยู่บนโลกนี้
ความเข้าใจทั้งหมดแทบจะถูกส่งออกเพียงมองตา
และทั้งคู่ก็จูบกัน........
......................................
"นี่"เทนชิถามแลนซ์ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงในหอพักพร้อมกับเธอ
"อะไรเหรอ?"
"ถ้าวันหนึ่ง พวกชั้นกลับไปที่เก็นโซเคียวล่ะ"
"ก็ง่ายๆเลย ผมก็จะพยายามสุดชีวิตเพื่อจะตามหาเธอให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม แม้จะต้องเรียนฟิสิกส์จนจะบ้าตาย ผมก็ต้องทำเพื่อหาเทนชิ แล้วเทนชิล่ะ จะรอผมอยู่ที่นั่นมั้ย หรือจะหายไป"
"ชั้นก็สัญญาว่าจะรอเธอ แม้ต้องรอเป็นพันปี ชั้นก็จะรอเธอ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ชั้นขอยอมรอ ถ้ามันทำให้ทั้งสองเราได้อยู่ด้วยกัน...."
"ถ้างั้น"แลนซ์ลุกไปที่โต๊ะของตน"ชั้นให้นี่"
มันเป็นแว่นตาของเขา ท่าทางมันดูเป็นแค่แว่นถูกๆที่ซึ้อได้ในราคาสามร้อยบาท แต่ก็เป็นของที่ทำให้เขายังอยู่ได้โดยไม่เดินชนอะไร หรือว่าอ่านอะไรไม่ออกซะก่อน
"เก็บมันไว้ ถ้าพวกเราเจอกันอีกครั้ง พวกเราจะเอามันคืนอีกฝ่ายอีกครั้ง อ๋อ ไม่ต้องห่วงนะ ผมมีแว่นสำรอง"แลนซ์หยิบแว่นอีกอันออกจากลิ้นชัก
"ชั้นก็ด้วยเหมือนกัน"เทนชิลุกขึ้นมาตามและหยิบหมวกที่มีลูกท้อประดับของเธอให้แลนซ์
"ของสำคัญแบบนี้เลยเหรอ...."
"ก็เพราะมันเป็นของสำคัญไง เลยอยากให้เธอเป็นคนเก็บมันไว้มากที่สุด"
"สัญญาแล้วนะ"แลนซ์หยิบหมวกมา
"ใช่ สัญญาแล้วนี่"เทนชิหยิบแว่นมาเช่นกัน
........
ที่โรงเรียนทุกคนต่างตะลึงเมื่อโรงเรียนกลับมาเปิด จากที่แลนซ์กับเทนชิเคยจะฆ่ากันตายเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้กับสนิทกันจนถึงขั้นเดินเกี่ยวแขนเข้ามาในห้องในคาบก่อนเข้าแถว
"ไอ้ด*****.....เมิง....เกินไปแล้ววววว"โอมกำหมัดแน่น
"จะหยามมมม ชายยย โสดดดด...ไปถึงไหนนนนน"ภูมิลุกขึ้นมา
"พวกกูยังหาแฟนไม่ได้เลยยยย...."เจดีลุกมาตามด้วยหนังสือเคมี
"หึม....โมโหอะไรดาร์ลิ้งเหรอคะ?"เทนชิทำหน้าสงสัย
"เดี๋ยวสิ!!! อยู่ที่โรงเรียนไม่ต้องเรียกดาร์ลิ้งก็ได้!!"แลนซ์ทำหน้าตกใจ
"เหรอ? ดาร์ลิ้งก็คือดาร์ลิ้งน่ะแหละ เธอคือคนที่ชั้นรักนี่นา"เทนชิโอบคอแลนซ์ไว้
".......แก.....มันน่าฆ่ากว่าราคุแล้วนะเว้ยยยยย"ทั้งสามคนเริ่มเหมือนมีแบ็คกราวนด์เป็นเปลวเพลิงออกมา
"เดี๋ยว! ฟังก่อน!!"
"ไม่ฟังเว้ย!!!"
และเช้านั้นแลนซ์ก็ต้องวิ่งหนีรอบห้องจากการไล่ล่าของโอม ภูมิ และเจดี ราวกับตอนฟรีด้อมเสียเปรียบฟอร์บิดเดนกันดั้ม คาลามิตี้กันดั้ม ไรเดอร์กันดั้ม แต่เขาก็ยังยิ้ม
"นี่แหละ..ชีวิตพวกเรา....."
True End
..............................
3.Genesis(ต่อจาก True End แต่อาจไม่ใช่ออฟฟิเชียล เหตุการณ์นี้คือเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นเมื่อคู่หูทั้งหมดกลับสู่โลกเดิม)
ชายหนุ่มวัย 27 ปีในชุดกาวน์สีขาวได้มองไปบนเครื่องจักรยักษ์ที่มีแคปซูลอันหนึ่ง หน้าของเขาดูไม่เหมือนกับไอ้แว่นตัวหนานิดหน่อยในสมัยก่อน บนหน้าไม่มีแว่นตาที่เคยสวมในอดีตอีก ในมือเขามีหมวกที่ประดับด้วยลูกท้อ เขาได้เดินไปบนจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์และป้อนค่าจำนวนมากลงไป และก่อนที่เขาจะเดินเข้าแคปซูลนั้น มีคนๆหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลัง
"ยินดีด้วยนะคะ ศาสตราจารย์แลนซ์"หญิงสาวผมสีฟ้ายาวเดินเข้ามาหาเขา"ที่ได้เป็นคนๆแรกทีจบศาสตราจารย์ในไทยได้เร็วที่สุด แถมยังคิดค้นเครื่องข้ามมิติได้ด้วย"เธอชม"แต่ว่าน่าสงสัยนะคะ ทำไมศาสตราจารย์ถึงมีความมุ่งมั่นที่จะสร้างเครื่องข้ามมิติ แถมยังเรื่องที่บ้าโหมเรียนจนจบการศึกษาได้คะแนนสูงสุด เพราะอะไรกันคะ?"
ชายคนนั้นถอนหายใจก่อนหันกลับมามอง"เพื่อคนที่เคยสัญญาไว้น่ะ"
"คนทีเคยสัญญา?"
"จริงสิ เธอเกิดไม่ทัน 10 ปีก่อนนั่นสินะ ก็เธอเป็นหุ่นยนต์นี่นะ ฟ้าใส"
"แหม มาเรียกชั้นว่าหุ่นยนต์ก็มากเกินไปนะคะ ชั้นคือปัญญาประดิษฐ์(A.I.)ของศูนย์วิจัยของไทยที่มีการพัฒนาจากแอพพลิเคชั่นใน 10 ปีก่อนเชียวนะคะ"
"เฮ้อ......"ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้ง"ผมอาจจะไม่กลับศูนย์วิจัยอีกแล้วล่ะ แต่ถ้าเธอคนนั้นอยาก ผมอาจจะกลับมาพร้อมเธอก็ได้นะ ที่นั่นมีสิ่งที่เรียกว่า"เวทย์มนตร์"อยู่ด้วย การกลับมาอาจสะดวกกว่าหน่อย"
"อ๊ะ ศาสตราจารย์"ฟ้าใสเรียกอีกครั้ง"มีคนเข้ามาเยี่ยมค่ะ"
คนจำนวนหนึ่งเดินเข้ามา พวกเขาคือคนที่คุ้นเคย
"เฮ้ย จะไปตามความฝันจริงๆสินะ"ชายร่างท้วมเล็กน้อยสวมแว่นถาม"ระวังนะเว้ย ถ้ารูเมียหรือมิสเทียงาบอยู่มึงเฟลแน่ อ๋อ ห้ามยุ่งยูยูโกะกูนะเว้ย"
"แน่นอนสิไอ้โอม ส่วนสถานที่ไม่ต้องห่วง กูตั้งที่ศาลเจ้าฮาคุเรย์ไว้แล้วเพราะยังหาพิกัดสวรรค์ไม่เจอ แล้วยูยูโกะกูคงยังไม่ไปหาหรอก แต่...ถ้าเครื่องนี้ได้ผลดีอาจมีเปิดให้พวกเอ็งใช้ก็ได้นะ"
"แหม่..... ถ้าเครื่องใช้ได้อย่าลืมพากูไปมิติกันดั้มด้วยล่ะ!! กูจะไปขอหุ่นจากเจ๊สุเมรากิ!!"ชายร่างสูงในชุดสูทโบกมือ
"ได้สิไอ้ภูมิ แต่มึงต้องโดน ELS แดกก่อนนะเว้ย"
"ด***** ขอโทษเรื่องสมัยก่อนแล้วกัน ช่างมันเถอะ ขอให้โชคดี! แล้วพาชั้นไปมิติอุตะปริ๊นซ์ด้วยนะ!! แล้วก็ไปหาโทคิยะอีกมิติด้วย!!"หญิงสาวในชุดไอด้อลตะโกน
"เออๆ ก็ได้ไอ้มายด์"
"โชคดีนะ"ชายอีกคนในชุดสูทพูดเช่นกัน
"ขอบคุณ ไอ้เจดี"
"เครื่องพร้อมแล้วค่ะ ใช้งานได้เลย"ฟ้าใสบอกแลนซ์
"ขอบคุณมากนะ"แลนซ์เดินเข้าไปในหลอดที่จะค่อยๆปิดลง
"Adios...."
............
ชายหนุ่มโผล่มาอีกครั้งในที่บางที่ มันไม่ใช่ศาลเจ้าฮาคุเรย์ แต่เป็นเหมือนวังของชาวจีนมากกว่า
"เชี่ย....เครื่องพิกัดดันไม่แน่นอนซะงั้น แต่ถ้าเป็นวังชาวจีน...ก็ถึงที่แล้วสิ!! ไปเลยดีกว่า!!"
"เดี๋ยว"ทหารคนหนึ่งโผล่ออกมาจับคอเสื้อกาวน์เขา"แกคิดจะบุกรุกเหรอ"
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ!!"ชายหนุ่มแก้ตัว"ผมแค่มาหาคนๆหนึ่ง"
"ใคร?"
"คนที่ชื่อ....ฮินานาอิ เทนชิ"
"หา! ท่านบุตรีของจ้าวสวรรค์งั้นเหรอ!!"ทหารทำหน้าตกใจ ชายหนุ่มยกมือมาบังด้วยกลัวว่าจะโดนจ้วงข้อหาพูดเป็นกันเอง
"พอดีเลย ผ่านมากว่า 10 ปีแล้ว"
"หา?"
"ท่านเทนชิน่ะหายไปจากวังเป็นเวลาหลายปี แต่ก็กลับมาเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน แต่พอกลับมาก็สั่งพวกเราทุกคนว่า ถ้าเจอผู้ชายคนใดปรากฏออกมาที่สวรรค์และดูไม่เหมือนกับคนธรรมดา ให้พาไปพบทันที มา ตามข้ามา"
...............
"ข้าไม่เข้าใจจริงๆลูกสาวข้า"ชายชราหนวดยาวให้อารมณ์เง็กเซียนฮ่องเต้นั่งบนบัลลังก์ และมีหญิงสาวผมฟ้าผู้งดงามในชุดสีขาวอยู่เบื้องหน้า
"ผ่านมาราว 10 ปีแล้ว เจ้ายังคิดจะตามหาชายคนนั้น มันเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะมาที่สวรรค์ได้ แถมยังเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีเกียรติ์อีก"
"แต่ท่านพ่อ"หญิงสาวสวน"เขาคือคนที่ข้าสัญญาเอาไว้แล้ว"
"เหรอ....ข้ารอมาเต็มทนแล้วก็ยังไม่มา ถ้าวันนี้เจ้านั่นยังไม่มาข้าจะเริ่มหาคู่หมั้นให้เจ้าแล้ว ซึ่งข้ารู้ว่าหมอนั่นมันไม่มีทางมาหรอก ต่อให้รอเป็นพันปี ข้าก็ว่ามันไม่มีทางมา ข้าต่อให้เลย ถ้าเจ้านั่นมาตอนนี้เลยข้าจะให้เจ้าแต่งกับหมอนั่นได้เลย ไมมีเงื่อนไข ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้"จ้าวสวรรค์ยกจอกเหล้าขึ้นมาจิบ เทนชิกำมือแน่น
"ท่านจ้าวววว!!!!"ทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามา"มีคนขอเข้าเฝ้าท่าน!!"
ชายชราถึงกับพ่นเหล้าที่ดึ่มอยู่ หญิงสาวน้ำตาไหลลงมา
เล่นวิดีโอ YouTube
ชายหนุ่มเดินเข้ามาอย่างเรียบร้อยสู่ท้องพระโรง หญิงสาวมองร่างที่เธอรอมานานนับสิบปี
"เทนชิ....."
"ด*****......"
ทั้งคู่รีบวิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายและสวมกอดกัน จ้าวสวรรค์เอามือกุมหน้าอกพร้อมเลือดออกมุมปาก
แลนซ์เช็ดน้ำตาให้เทนชิ"ไหนว่าจะไม่ร้องไห้ไง อ๋อ ชั้นทำตามสัญญาแล้วนะ"
เทนชิยิ้ม"ใช่แล้ว....ชั้นก็จำสัญญานั้นได้เหมือนกัน....."
แลนซ์หยิบหมวกมาสวมให้เธอ"หมวกนี้แหละ เหมาะกับเธอที่สุด"
เทนชิหยิบแว่นออกมาสวมให้เขาเช่นกัน"นายก็เหมาะที่จะใส่แว่นมากกว่า ไม่มีแว่นแล้วชั้นไม่ชินเลย"
ทั้งคู่ยิ้มให้กับ และจูบกันอีกครั้ง
เทนชิหันไปมองที่พ่อของตน"ท่านพ่อคะ ชายคนนี้มาตามสัญญาที่ท่านบอก ข้าหวังว่าท่านจะทำตามสัญญา"
และจ้าวสวรรค์ก็เป็นลมพับตรงนั้นเอง
"อ่าว เฮ้ย! ท่านพ่อตา!!"
.................................
"......5 ปีแล้วนี่"เทนชินั่งบนเก้าอี้พร้อมถักนิ้ตติ้ง
"ใช่แล้ว ตั้งแต่พวกเราแต่งงานกันมานี่นะ"แลนซ์กำลังเล่นกับเด็กๆสองคน คนหนึ่งเป็นเด็กชายมีผมสีฟ้าเหมือนแม่ เด็กหญิงมีผมสีดำเหมือนพ่อ
"แตว่า....ตั้งแต่เครื่องข้ามมิติถูกสร้างนี่ การเดินทางข้ามมิติก็เป็นเรื่องธรรมดา โลกตอนนี้เหมือนเมื่อหลายปีก่อนเลยนะ แต่ข้อเสียก็มีเหมือนกัน พวกผู้ก่อการร้าย โจร หรือว่าคนร้ายบางพวกไปก่อการร้ายที่มิติอื่นๆ เธอไม่กลัวเหรอว่าจะโดนคนประณามน่ะ?"เทนชิถาม
"ก็เพราะอย่างนั้นสิ ถึงต้องมีพวกเรา"แลนซ์ชูตราสัญลักษณ์อันหนึ่งขึ้นมา มันเป็นตราหกเหลี่ยมที่มีตัวอักษร DP ขนาดใหญ่
"ใช่แล้ว"เทนชิชูของเธอออกมาเช่นกัน แต่ซักพักตรานั้นก็เกิดการกระพริบขึ้น
"ท่าทางจะมีเรื่องต้องทำซะแล้วสิ นี่ ลูก รอซักพักนะ เดี๋ยวพ่อแม่จะกลับมานะ" ทั้งคู่วิ่งออกไปจาบ้านทันที
...........................
"หยุดเดี๋ยวนี้!! พวกเรายึดที่นี่ไว้แล้ว!!"กองโจรจำนวนหลายสิบคนได้บุกเข้าไปในธนาคารและจี้พนักงาน ยามรักษาความปลอดภัยทำท่าจะยิงปืนแต่กลับถูกโจรคนหนึ่งตวัดลิ้นอันยาวเหยียดมัดมือไว้ก่อนจับฟาด
"ถ้าใครซักคนเรียกตำรวจ พวกแกตายหมดนี่แน่"โจรอีกคนเอามือตนที่กลายเป็นใบมีดเหล็กไปหนึ่งข้างจ่อคอนายธนาคาร
"ตำรวจยังไม่มาหรอก แต่ว่าพวกนายจะถูกจับตอนนี้เนี่ยแหละ!"
"หา!!"พวกโจรหันหน้ามา แต่ก่อนที่พวกมันจะทำอะไรได้ หนึ่งในพวกมันได้ถูกใยแมงมุมยิงใส่จนถูกมัดไว้กับผนัก
"พวกนั้น....มาแล้วเรอะ!!"เหล่าโจรกัดฟันกรอด
"แค่โจรกระจอกพวกนี้ถึงกับต้องเรียกพวกเราเลยเหรอ?"เทนชิเดินควงดาบเข้ามาในธนาคาร
"เฮ้ พวกโจรบ้าห้าร้อย พวกนายไม่สนใจออกมาหน่อยเหรอ"สไปเดอร์แมนหย่อนตัวลงมาจากเพดาน
"ใครสนใจไปดื่มชาหลังงานนี้บ้างคะเดส?"คองโกวเดินเข้าประตูตามมาอีกคน
"....."ไป่หวู่หนานโผล่ออกมาจากความว่างเปล่า
"พวกโจรชั่ว ให้อภัยไม่ได้" ลิ้คิมฮวงเข้ามาพร้อมมีดในมือ
"อ่อนหัด มีความตั้งใจแต่ก็อ่อนหัด"ชัชชาติพังกำแพงตามมาอีกคน
"ชั้นจะจัดการพวกแกเอง"โฮมุระโผล่ออกมาอย่างลึกลับ
เซนทรี่พุ่งทะลุเพดานมาตาม ไอร่อนแมนพุ่งทะลุกระจกเข้ามาอีก ยูสุเกะยกนิ้วชี้ตัวเองเล็งไปที่โจร รันม่าตั้งท่าพร้อม
"ยาราไนก๊ะ?"อาเบะโผล่ออกมาจับหลังโจร
"I'll show you who's the boss of this gym."บิลลี่ถอดกางเกงและเสื้อกล้าม
"จัดการ!"
...............................
"พวกแก......เป็นใครกัน......."เหล่าโจรที่ถูกมัดรวมแบบหมดสภาพและนุ่งบ็อกเซอร์ตัวเดียวที่มีรอยโดนฉีกได้ถาม
เทนชิยกป้าย DE ของตัวเองขึ้นมา"ปกป้องมิติจากภัยร้าย ขจัดความขัดแย้งให้สิ้น เพื่อสันติภาพของทุกๆคน นี่แหละ Dimension Protector!!"
lancenater สมาชิก
· #79
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Crossover board The Movie:Back to the Future Perfect Continuous Tense
ที่มา : Crossover board
.....................................
แลนซ์และเทนชิไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองด้านหน้า แคปซูลขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นใจกลางโรงเรียนต่อหน้าพวกเขา และผู้ที่เดินออกมาทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่า มันเป็นชายคนหนึ่งในชุดสูท และใบหน้าเขากับแลนซ์ก็คล้ายกันอย่างน่าตกใจ
"นาย.....เป็นใคร...."
"ผมเหรอ....ผมคือคุณในอีก 20 ปีข้างหน้า และผมมาเพื่อจะหยุดการจบสิ้นของทุกชีวิตบนโลกที่จะเกิดขึ้นในอีก 1 เดือน"
"หา!!!!"
..........................
"นายมีแผนอะไรมั้ย!"คามิโจว โทวมะได้วิ่งอย่างสุดชีวิตบนซอยเล็กๆแห่งหนึ่งโดยไม่มองข้างหลัง เหล่าร้านแผงลอย ร้านหนังสือพิมพ์ หรือร้านบะหมี่เกี๊ยวต่างสงสัยว่าเขาหนีอะไร แต่ว่าสิ่งที่ตามเขามากลับทำให้พวกนั้นเข้าใจและหนีเข้าบ้านทันที
"ไม่มี"คัตสึรากิ เคย์มะ หรือว่าชายผู้ได้ฉายา"เทพตกหญิง"วิ่งตามโทวมะมาติดๆ
"ไหนว่าเล่นเกมเก่งไง พวกเกมเอาชีวิตรอดน่าจะเล่นไม่ใช่เหรอ!!"
"ก็นี่มันเหตุการณ์ชีวิตจริง แล้วดูของในมือมันก่อน"
สิ่งที่ทำให้ชาวเมืองแตกตื่นนั้นคือเลเธอร์เฟซจากหนัง"สิงหาต้องสับ"นั่นเอง พร้อมเลื่อยไฟฟ้าคู่ใจ
................................
ที่ขั้วโลกเหนือ กลางทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่และมีผาล้อมรอบเอาไว้ หุ่นสองตัวกำลังประจันหน้ากันอยู่
"แกเป็นใครกัน!!"ชิน อาสึกะ ได้ใช้ดาบยักษ์ของเดสตินี่กันดั้มชี้หน้าหุ่นลึกลับตรงหน้า ภายหลังเขามีซากเลเจนด์กันดั้ม และอิมพัลส์กันดั้มในสภาพพังยับเยินอยู่"ทำร้ายเพื่อนชั้นทำไม!!"
"ชิน....."ลูน่ามาเรียมองเพื่อนของตนประจันหน้าหุ่นที่เล่นงานพวกตน
"ชั้นเหรอ ก็ไม่รู้สินะ แต่ว่ามีคนจ้างให้ชั้นมาฆ่าพวกแกน่ะแหละ สาเหตุไม่ต้องรู้มากหรอก"หุ่นด้านหน้าพวกเขานั้นมีตัวสีแดงและแขนขาที่ยาวผิดปกติ ดาบยักษ์ในมือ และเตาพลังงานที่หลังมัน
"แก......"เดสตินี่กันดั้มได้กางปีกที่หลังออกมา มันได้เริ่มใช้งาน"ปีกแห่งแสง" พลังงานสีชมพูพวยพุ่งออกมาจากปีกเดสตินี่เป็นรูปปีก
"พวกแกไม่ต้องมากความ ตายซะเถอะ!!"อาลีได้ฟาดดาบยักษ์ใส่เดสตินี่กันดั้ม แต่มันกลับหายไป
"?!"
เดสตินี่กันดั้มออกมาปรากฏด้านหลังอาร์เช่กันดั้มด้วยความเร็วและกำลังจะแทงทะลุค็อกพิทมัน แต่ว่ากลับมีหุ่นลึกลับออกมาขวาง
"หยุดก่อน!!"หุ่นลึกลับโผล่ออกมาจากหน้าผา
"ใคร?"
หุ่นที่ออกมานั้นดูประหลาดกว่าหุ่นพวกเขาหน่อย หัวทรงโดม ตาสามดวงติดกัน ตัวป้อมๆ สีเขียว ในมือมันมีแมชชีนกันอยู่
"ตอนนี้พวกเรามีเรื่องใหญ่กว่าเรื่องนี้อยู่!!"
................................
"บ้าน่า หมัดอุดรเทวะยังไม่มีผลกับเขาเลยรึ!!"เค็นชิโร่ตกตะลึงกับชายเบื้องหน้าเขา เขาจำได้ว่าระดมหมัดใส่ชายผู้นี้ไปนับไม่ถ้วน แต่เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ฮย้ากกกกกกก"ชายลึกลับทำการเบ่งกล้าม และเสื้อเขาก็ขาดออก
แสดงถึงกล้ามเนื้อรูปใบหน้าปีศาจภายหลังเขา
..........................................
"เห็นชัดแล้วใช่มั้ย"แม็กนีโต้ได้ใช้พลังของเขายกสนามกีฬาทั้งสนามขึ้นมา แต่เขากลับไม่อยากเชือว่าแท้จริง ด้านล่างเขา รวมถึงพื้นดินด้านล่างเขากำลังถูกยกอยู่
"อ่อนหัด มีความตั้งใจแต่ก็อ่อนหัด"ชัชชาติได้ใช้มือเดียวยกพื้นดินขึ้นมา แต่ก็ถึงกับช็อกเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนยกซ้อนอีกชั้น
"............"ไป่หวู่หนานที่อยู่นอกอวกาศได้ใช้มือตัวเองยกระบบสุริยจักรวาลขึ้นมา
.....................................
"ในอีก 1 เดือนข้างหน้า ดาวพฤหัสบดีจะตกสู่โลก และทำลายทุกอย่างครับ"แลนซ์จากอนาคตบอกทุกคน
"เดี๋ยว!!"แลนซ์ถาม"แล้วผมรอดมั้ย!!"
"ดูสิวะว่ากรูเป็นใคร เดี๋ยวถีบเลยนี่สาส ถ้าตายจะมาตรงนี้มั้ยเฮ้ย"
"อ่าว เชี่ย นึกว่าเอ็งมาดคูลมาตลอด!!"
"แล้ว....ชั้นรอดมั้ย"เทนชิถาม"
"ไม่รอด......โอม ปาล์ม เซฟ เจดี ยูยูโกะ ไม่สิ ทุกอย่างจบสิ้นลง"
.....................................
"เอ็กซ์......คาลิเบอร์!!!!!!"เซเบอร์ใช้ท่าไม้ตายสุดยอดตนเข้าใส่หญิงสาวเบื้องหน้าแต่ว่ากลับไม่เกิดอะไรเลย
"ทำไมกัน!! แกไม่โดนการโจมตีของพวกเราได้ยังไง!!"โมโควที่สาดเพลิงอย่างไม่หยุดยั้งนั้นไม่มีผลกับหญิงสาวลึกลับเลย
"บ้าจริง!! กระสุนหมดแล้ว!!"ชินอนสบถเมื่อพบว่ากระสุนปืนทั้งหมดตนได้หมดลง
"ฮิๆๆ พวกเธอโจมตีเท่าไหร่ก็ไม่มีผลหรอก"หญิงสาวได้พุ่งวนไปรอบๆด้วยความเร็วจนเหมือนเห็นร่างแยก
"ชั้นจะบอกชื่อของชั้นให้พวกเธอรู้ก็ได้.....ชั้นชื่อ....."
ทั้งหมดหันไปทางเธอ
"แมรี่ ซู"
..........................................
"ไม่ทันแล้ว!! มันมาแล้ว!!"ผู้คนทั่วโลกตื่นตระหนกกับภาพเบื้องหน้าที่ถ่ายจากดาวเทียมอวกาศ ดาวพฤหัสได้พุ่งเข้าชนดาวอังคารจนแตกออกด้วยความเร็วที่เชื่องช้า และอีกไม่ห่างมากนักพวกเขาจะโดนชะตากรรมเดียวกัน
"ไม่...มันมีทางเดียว.......คือ....."
...............................
"เซคิไฮ เทนเคียวเค็น!!"
"เบรสต์ ไฟเยอร์!!"
"เก็ตเตอร์บีม!!"
หุ่นยนต์ทั้งสามตัวทำการยิงท่าไม้ตายของตนออกเข้าใส่ดาวพฤหัส แต่ดูเหมือนจะไม่มีผล ถึงพวกมันจะได้การขยายขนาดจาก"ไฟฉายขยายส่วน"ของโดเรม่อนก็ตาม
"พวกเราทำเท่าที่จะทำได้ ฝากพวกนายด้วยนะ!!!"
"ได้เลย!!"ชิม่อนในโชวกิงกะกุเร็นลากันน์ได้ใช้ท่าไม้ตายตนเข้าใส่ดาวพฤหัสเช่นกัน
"กีก้า....ดริลลลลล.....เบรก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
ดาวพฤหัสเริ่มเกิดรอยร้าวขึ้นบางจุดจากการระดมโจมตีของทุกฝ่าย โลกตอนนี้ขึ้นอยู่กับพวกเขา
"ยิง!!"ฮิตเลอร์และสตาลินได้ร่วมมือกันครั้งแรกในการคุมกองทัพยานรบอวกาศผสมของเยอร์มันและรัสเซีย
"อ่อนหัด!!"ชัชชาติใช้หมัดตนโจมตีใส่ดาวพฤหัสอีกครั้ง รอยร้าวเริ่มมากขึ้น
พระเจ้าโจ๊กยิงลำแสงยักษ์ใส่ดาวพฤหัส มันเริ่มร้าวไปทั่ว
ชัคนอรริสหมุนตัวเตะอัด ทิศทางมันเริ่มเบี่ยงออก
บรู๊ซลีระดมหมัดเข้าไม่ยั้ง รอยร้าวมากขึ้นไม่หยุด
"นี่แหละ!!"คองโกวระดมอัดปืนใหญ่ทั้งหมดของตนเข้าใส่ดาวพฤหัส
"พลัง!!"อาเบะรูดซีปเสื้อยิงบีมสีขาวขุ่นใส่ดาวพฤหัส
"ของ!!!"บิลลี่ทำการเล่นมวยปล้ำอวกาศใส่อีกแรง
"พวกเรา!!!"เรย์มุใช้สเปลสุดยอดตน"มุโซวเทนเซย์"ออกมา
"ทั้งหมดขึ้นอยู่กับนายสองคนแล้ว!!!!"ดวงดาวอันเปล่งประกายสองดวงพุ่งเข้าใส่ดาวพฤหัส แสดงให้เห็นเด็กหนุ่มผมชมพูคนหนึ่ง และกันพลาหนึ่งตัว
"ได้เลย!!!"
"กระบวนท่าดาบภูติสิบสองจันทรา!!!!!!!!"
"Build Knuckleeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!!!!"

.............................................
"พวกเรา....ทำได้แล้วใช่มั้ย....."แลนซ์ในยานอวกาศมองภาพดาวพฤหัสแตกเป็นเสี่ยงๆออกไปจากวิถีวงโคจร
"Yes we can!!"โอบาม่าชูกำปั้น
"เปล่า....."อาเบะทำหน้าอุโฮะ"มันยังไม่จบ"
ทั้งหมดมองไปทางดวงอาทิตย์และมีบางอย่างพุ่งเข้ามาทางกองเรืออวกาศ พวกมันเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆแสดงให้เห็นถึงกองทัพสัตว์ประหลาดหน้าตาหลุดโลกเข้ามา และสิ่งที่ทำให้แม้แต่ผู้ทีกล้าหาญที่สุดอย่างคุกกี้รสกล้าหาญยังต้องหวาดผวาก็คือ.....
ร่างที่แค่หัวก็ใหญ่ราวดวงอาทิตย์
หัวรูปปลาหมึกและรยางค์จำนวนมากที่ออกมาจากปาก
ตัวที่พิลึกพิลั่น
ปีกค้างคาวด้านหลัง
ทั้งตัวเป็นสีเขียว
"คธู....."ก่อนที่จะมีใครพูดจบ มันก็ชิงพูดก่อน
"มนุษย์ มนุษย์ มนุษย์ มนุษย์มีดีก็แค่การทำลายเท่านั้นแหละ แม้แต่การชำระล้างยังทำลายมันเสียไม่มีดี พวกแกเตรียมใจไว้เถอะ จงพบกับความหวาดกลัวที่แท้จริงซะเถอะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
....................................
CrossOver Board The Movie:
Back to the Future Perfect Continuous Tense
(ไม่มีทาง)เข้าโรง 31 กพ. 58 นี้
เป็นสักขีพยานกับการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก(ไม่นับกุเร็นลากันน์กับเก็ตเตอร์)

ปล.ผู้เข้าโรง 100.25คนแรกรับฟรี "พวงกุญแจอาเบะแอนด์เดอะแก๊งค์"หลากลายให้สะสม ไม่ว่าจะเป็นลายอาเบะ บิลลี่ แวน มาวิน เกย์ล่ำ มิสเตอร์สเลฟ ทาดาโคโระ
รูปปั้นเดวิดที่มีหัวเป็นอิจิกากตั้งอยู่ตรงทางเข้าโรงภาพยนตร์ให้สาปแช่ง ถุยน้ำลาย เขียนสาป ฉี่ใส่นั้นตั้งหน้าโรงทุกสาขา
Soviet Russia Edition จะมีฉากคนแต่งถูกส่งไปไซบีเรียเพิ่มมาหลังเครดิต แต่ Japan Edition จะมีคลิปรีมิกซ์เดธโน๊ตให้ดูหลังเครดิต
กันพลา"ผู้พันแซนเดอร์ limited edition"สามารถจองได้ตั้งแต่วันพรุ่งนี้
วันแรกที่ฉายสามารถรับชมบุรุษในตำนาน"นานาสุโยรุ"แจกลายเซ็นได้ที่หน้างาน พร้อมให้เตะ ต่อย ถีบ ตุ๊ยท้อง ผ่าหมากตามสบาย และหน้ากากจัสตินบีเบอร์ให้เอาไปครอบหน้าเขา
พิสูจน์ว่าเมดกายหน้าเหมือนลิงจริงหรือไม่ เร็วๆนี้
lancenater สมาชิก
· #80
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Crossover board The Movie II:Bangyee strikes back
ที่มา : Crossover board
.....................................
ปล.เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริงใน crossover board เป็นแค่ภาพยนตร์ล้อเท่านั้น โปรดใช้จักรยานในการรับชม เด็ก สตรี คนชราไม่ควรดูเกินวันละ 2 รอบ
..........................................
"การจะชำระล้างโลกใบนี้มันไม่ง่ายเลยนะ"คธูลูมองไปยังเหล่าผู้กล้าที่เพิ่งทำลายดาวพฤหัสไป
"ช่างมันเถอะ ข้าจะกลับมาอีกครั้งในไม่นานนี้ และเตรียมใจรับการลงทัณฑ์ไว้เถออะ!!!!"
....................
"ผ่านมา 6 เดือนแล้วก็ยังไม่เกิดอะไรเลยนะ"ปาล์มนั่งหน้าคอมของตัวเองพร้อมกับซิลิก้า ตอนนี้เขาอยู่ที่อากิฮาบาระ ซึ่งมีตัวละครจากต่างโลกและคนที่คอสเป็นตัวละครจากต่างโลกเต็มไปหมด จนแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นตัวจริงตัวปลอม
"นั่นสินะคะ อ๊ะ!"ซิลิก้าเห็นอะไรบนจอคอมพิวเตอร์
..........................
"ไป่ตู้อย่างนั้นเหรอ มันคงทำให้การครองโลกง่ายมากขึ้นแน่ๆ ข้าจะรับมันไว้แล้วกัน!!"คธูลูชื่นชมชายเบื้องหน้า
"ตามแต่ท่านจะต้องการ"ชายเบื้องหน้ามีใบหน้ากลมๆและใส่ชุดทหาร
..........................
"เชี่ยยยยย ทำไมลีกเล่นไม่ได้!!!!!!!!!!"เด็กเกรียนจำนวนมากโวยวายในร้านเน็ต
"ใจเย็นๆค่ะน้อง!! เดี๋ยวพี่จะดูให้นะ!!"หญิงสาวผมน้ำตาลใส่เสื้อกล้ามสีน้ำเงินเลิกเล่นเกม SDGO บนคอมพิวเตอร์ตนแล้วเข้าไปดูคอมฯเครื่องอื่นๆในร้านตน
"น่ะ...นี่มัน!!! ไป่ตู้! มาในเครื่องได้ยังไง!!!"หญิงสาวทำหน้าตกใจ
"หา! ไป่ตู้!! ชิบหาย!! แม่งเล่นอะไรไม่ได้แน่ๆ! ลบให้ที!!!!"
"เดี๋ยวนะคะ"หญิงสาวพยายามจะลบมันออก แต่คอมพิวเตอร์ทั้งหมดต่างดับลงและแสดงข้อความออกมา
"You have witnessed too much"
หญิงสาวช็อกตรงนั้น เธอรีบหยิบมือถือออกมาโทร
"นี่! แลนซ์คุง!!"
"สวัสดีครับคุณไมโกะ! ตอนนี้คอมพิวเตอร์ผมโดนไป่ตู้อยู่ ช่วยมาซ่อมได้มั้ยครับ?"
"ตอนนี้ที่นี่ก็โดนเหมือนกัน แล้วก็มี....."ก่อนหญิงสาวจะพูดอะไรได้ ลำแสงบีมสีชมพูขนาดยักษ์ก็ถูกยิงใส่ร้านเน็ต
"อ๊ะ......."
"แย่แล้ว!!"เมอริวในยาน Archangel ที่ออกมาไม่รู้จะทำอะไรได้กับภาพเบื้องหน้า
เปรี้ยง!!!!!!
หุ่นสีทองได้พุ่งเข้าไปเอาโล่ขวางการโจมตีไว้ บีมแตกออกเป็นเส้นเล็กๆพุ่งออกไปทิศทางอื่น
"ลืมไปแล้วเหรอเมอริว ชั้นคือคนทีทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ให้เป็นไปได้นะ"มูหัวเราะเล็กน้อย
เปรี้ยะ เปรี้ยะ เปรี้ยะ
"แต่.....กรณีนี้คงเป็นไปไม่ได้สินะ"มูเหงื่อตกเมื่อโล่ของหุ่นตนร้าวและใกล้แตกเต็มที
ฉับ!
บีมสีชมพูถูกตัดออกเป็นสองซีกและหายไป
"อ....อะไรกัน!"นาโนฮะตกใจกับภาพที่เกิดขึ้น สตาร์ไลท์เบรกเกอร์ของเธอถูกผ่าออกได้
"นาโนฮะ!! เธอทำอะไรกัน!!"หญิงสาวผู้มัดผมทวินเทลสีเหลืองตะโกน
"เฟตจัง! เธอมาทำอะไรที่นี่!!"
"นี่! เธอออกมาจากตรงนั้นนะ! ที่นี่อันตราย!!"มูพยายามหยุดเฟท
"ไม่ค่ะ! นาโนฮะ! ทำไมเธอถึงคิดจะฆ่าผู้บริสุทธิ์กัน!!"
"หา? ผู้บริสุทธิ์?!"นาโนฮะตกใจ
"หา?"
"นั่น....ไม่ใช่ฐานของพวกองค์กรเหรอ?"
"เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ ร้านเน็ตนั่นไม่ใช่ฐานอะไรทั้งนั้นแหละ เธอถูกหลอกเข้าเต็มๆเลย"หุ่นยนต์สีม่วงออกมาจากด้านบน
"แผนหลอกไม่สำเร็จแฮะ สงสัยต้องจัดการเองแล้ว"แองเจโลในโรเซ่นซูลูได้ปล่อยแขนกรงเล็บของตนเข้าโจมตี
ตูมมม!!!!!!
หุ่นยนต์สีม่วงเกิดการระเบิดแตกกระจุยเป็นเศษธุลี
"ไม่ให้ทำอะไรได้หรอก อุนิ้ว~"
"เยี่ยมมากโอคูว!!"ไมโกะออกมาจากร้านเน็ตพร้อมดีใจ
"แน่นอนอยู่แล้วล่ะไมโกะ ชั้นจะไม่ให้อะไรทำอันตรายเธอได้หรอก"โอคูวยิ้ม
"แหะๆ"ไมโกะทำหน้าแดง
..........................................
หญิงสาวผู้เปลี่ยนจากสาวน้อยเวทย์มนตร์ไปสู่จอมมารเพื่อคนที่รักนั้นได้นั่งอยู่บนบัลลังก์สีดำพร้อมร่างของสาวน้อยเวทย์มนตร์ผู้กลายเป็นแกนกลางของจักรวาลถูกมัดด้วยโซ่อยู่ภายหลังอย่างหมดแรงได้มองไปยังร่างสามร่างเบื้องหน้าตน
"แก! ยัยโฮมุระ!!! แกคิดจะทำอะไรกัน!!"เคียวโกะมองไปยังหญิงสาวบนบัลลังก์ด้วยสายตาดุดัน
"ทำอะไรงั้นเหรอ ก็แค่จัดการคนที่ขวางชั้นไม่ให้นำมาโดกะกลับมาเท่านั้นเอง"
"เธอ.....คิดว่าทำถูกแล้วเหรอ/นั่นเหรอคือสิ่งที่เธอทำกับคนที่รัก"หญิงสาวผมสีน้ำเงินสั้นในชุดเกราะและผ้าคลุมมองด้วยสายตาเย็นชา
"คุณอาเคมิ ชั้นไม่คิดเลยนะว่าคุณจะยอมลงสู่ความมืดเพื่อทำแบบนี้"หญิงสาวอีกคนในชุดสาวน้อยเวทย์มนตร์และผมสีเหลืองพูดและมองไปด้วยสายตาว่างเปล่า
"พวกเธอไม่เข้าใจหรอก ชั้นพยายามมาถึงขนาดนี้แล้ว และชั้น....จะไม่ถอยกลับเด็ดขาด ถ้าคิดจะหยุดชั้น ก็เข้ามากันทั้งสามคนน่ะแหละ"
"การต่อสู้มันเริ่มตั้งนานแล้วล่ะ"เคียวโกะตั้งท่า
"หืม?"โฮมุระเอียงคอเล็กน้อย และกางปีกพุ่งขึ้นไปข้างบนห้อง ทำให้หลบการโจมตีของร่างแยกเคียวโกะได้อย่างเฉียดฉิว แต่ก็ทำให้บัลลังก์แยกเป็นสองซีก
"ชิ หลบมายาแดง(Rosso Fantasma)ของชั้นได้อย่างนั้นเหรอ"
"รับมือ/รับมือ" ออคตาเวียพุ่งเข้าไปโจมตีใส่โฮมุระ
"splash stinger"เธอใช้ดาบทั้งสองในมือตนแทงเข้าใส่ร่างเบื้องหน้า แต่ว่าเธอรับได้ด้วยมือสองข้างและหักใบมีดออก และกระแทกพลังใส่จนปลิวไปกระแทกเสา
"อึ๊ก!!"
"แก!!"เคียวโกะควงหอกเข้าไปโจมตีอีกครั้ง แต่ก็ถูกโจมตีเช่นกัน
"หึๆๆๆ"ก่อนที่โฮมุระจะทำอะไรได้ เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ที่รุนแรงรวมตัวกัน
"ระยะเวลาการรอเสร็จแล้ว"แคนเดโรที่ถือปืนคาบศิลากระบอกยักษ์อยู่ด้านหลังโฮมุระได้ทำการเหนี่ยวไก
“Tiro Infinito!”
แต่ก่อนเธอจะเหนี่ยวไกได้ เธอก็ถูกลูกธนูสีชมพูแทงทะลุช่วงท้อง
แคนเดโรคุกเข่าลงไปกับพื้น ปืนคาบศิลาหายไป
มาโดกะในร่างพระเจ้าเดินออกมาจากด้านหลังแคนเดโรด้วยแววตาที่ว่างเปล่าเข้าไปหาโฮมุระ
"อึ้ก...แก.....ทำอะไรกับเธอ!"เคียวโกะกระอักเลือดออกมา
"ทำอะไรงั้นเหรอ ก็แค่ทำให้เธอเป็นของชั้นยังไงล่ะ"โฮมุระจับมาโดกะเชิดคอขึ้นมาและโลมเลียไปบนใบหน้า
.............................
"บอลไทยไปบอลโลกแน่ปีนี้!!!!"ชายบางคนในชุดสูทประกาศ
"แต่บอลโลกเริ่มไปแล้วโว้ยยยยยยยยย"หลายๆคนตะโกนด่าพร้อมปารองเท้าแตะใส่
...........................
"หยงบลัสเตอร์มันแรงจริงๆสินะ"มาวินมองภาพความเสียหายของตึกรามบ้านช่อง ในมือถือปืนใหญ่กระบอกหนึ่ง และใส่เพียงกางเกงในตัวเดียว สร้างความทรมานสายตาผู้คนยิ่งนัก
"แก....คือใครกัน?"เหล่าทหารมองชายสองคนเบื้องหน้าตน
"ชั้นเหรอ ชั้นก็แค่นักมวยปล้ำที่นิยมกล้ามตูดฟิตๆที่ผ่านมาเท่านั้นเองแหละ"บิลลี่ถอดกางเกงในตนและพุ่งเข้าไปหาเหล่าทหารพร้อมดอกกุหลาบตรงเป้าที่มีไลท์เซเบอร์งอกออกมาทันที
"อ๊ะ อ๊ะ อ้ากกกกกกก"
...................................
"คางุยะ....จริงๆแล้วน่ะ.....ชั้นชอบเธอนะ!!!"โมโควสารภาพรักต่อหน้าคางุยะ
"หา..หา?!!"
"ไม่ชอบ...สินะ..."
"เปล่าหรอก.....ทำไมเธอไม่บอกให้เร็วกว่านี้กัน อุรุไซๆๆๆๆๆ"คางุยะเข้าไปทุบหน้าอกโมโคว
...................................
"เฮ้ย บักแสง"
"อะไร"
"กูเผลอเซฟโปเกม่อนทับเครื่องเอ็งว่ะ"
"บากะยาโร่ววววววววว"
..............................
CrossOver Board The Movie II :
Bangyee strikes back
(ไม่มีทาง)เข้าโรง 13 มิ.ย. 58 นี้
หมูควายไม่มีโรค เกิดเป็นลาบอันประเสริฐ

ปล.ผู้เข้าโรงมีสิทธิลุ้นรับ"ตุ๊กตา Crossover board" 100 รางวัล โดยมีแบบ แลนซ์,เทนชิ,ครู,ยูคาริ,ต้นหว้า,ลิโป้ทอลกีส,แองเจิล,บลัดดี้แมรี่,วสันต์,ซายากะ ให้สะสม