LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ตอนสั้น, one-shot, omakeของเหล่าOCและอื่นๆ

พูดคุยทั่วไป 2 ต.ค. 2013 ♥ 0 👁 20 💬 88

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ห้องนี้ตั้งขึ้นมาโดยมีจุดประสงค์คือเพื่อเอาไว้เป็นที่ลงผลงานที่ไม่มีโอกาศได้เอาลงในโรลอื่นๆ สั้นเกินกว่าที่จะทำให้เป็นเรื่องเป็นราวได้ ไม่เกี่ยวข้องกับโรลนั้นๆหรือไม่มีโอกาศ ห้องนี้จะไม่มีการกำหนดกฏใดๆทั้งสิ้นและจะลงอะไรไว้ก็แล้วแต่ท่าน ขอให้เป็นตอนสั้นเท่านั้นแต่จะมีกี่ตอนก็ย่อมได้

ตัวอย่างแบบฟอร์ม
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ประเภท : ดราม่า/โรมานซ์/ผจญภัย ฯลฯ(มีหรือไม่มีก็ได้)
ที่มา : โรลFight Board/โรลMyth Board/โรลCrossover/Original ฯลฯ(จำเป็นต้องมี)

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

88 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
lancenater สมาชิก
· #81
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Crossover board The Movie III : Men of Destiny
ที่มา : Crossover board
.....................................
ปล.เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริงใน crossover board เป็นแค่ภาพยนตร์ล้อเท่านั้น โปรดใช้จักรยานในการรับชม ซูลู แซมบาลู ซูลูมาชิกา(ซ้ำ) คิม ดินยัสสะกาเร ยุสซัฟฟาริกา อะบูดา ลิมันอะกาลู ลีมัน อะกาลา ซูมการิการิกา ริซูม การิการิซูม (ซ้ำ)
...............................
"ครบกำหนดแล้ว ได้เวลาชำระล้างแล้วล่ะท่าน"
"งั้นเหรอ ได้เวลาแล้วสินะ ถ้าอย่างนั้น เริ่มการชำระล้าง!!!!"
................................
"อ้ากกกกก"แลนซ์และทุกคนวิ่งแตกตึ่นไปอย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้เกิดภัยพิบัติขนาดยักษ์ แผ่นดินไหว 12 ริกเตอร์ สึนามิยักษ์ ภูเขาไฟระเบิด ทอร์นาโดออกมาถล่ม
"กันพลากรู!!!!!!!!! ต่อมาตั้งนานนนนน!!!!!!!"แลนซ์แหกปากขณะวิ่ง
"มันใช่เวลามานึกถึงเรื่องพวกนี้เหรอวะ!!"โอมด่าไล่หลัง
"เวรล่ะ วันนี้มันวันสิ้นโลกชัดๆ หายนะของแท้เลยล่ะ พวกเราไม่รอดแน่วันนี้"
ก่อนที่ทั้งหมดจะสิ้นหวัง มีลำแสงหนึ่งพุ่งลงมาจากฟ้าสู่พื้นดินแถวๆนั้น
"รีบขึ้นมา!! ก่อนที่จะตายกันหมด!!"เสียงลึกลับสั่ง
"หา!?"ทั้งหมดสงสัย แตก็ทำตามโดยไปยึนในแสง อย่างน้อยก็อาจจะดีกว่าตายเปล่า
...............................
"นี่มัน......."ทุกคนมองไปรอบๆตัวเองในปัจจุบัน มันเป็นเหมือนภายในยานอวกาศไฮเทคขนาดยักษ์ คล้ายๆยานในเกม PSO2 เพียงแต่ใหญ่กว่ามาก และพวกเขาก็หันไปที่กระจกข้างยาน
"โลก.....กำลัง....."เจดีช็อก
"ใช่แล้ว.....ไม่มีโลกอีกต่อไปแล้ว...."ยูยูโกะแสดงสีหน้าเครียด
โลกกำลังปะทุไปด้วยแมกม่าออกมาจากทุกส่วน ไม่นานนัก โลกก็แสดงรอยร้าวไปทั่ว และแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
"ไม่จริง...."แลนซ์ลงไปคุกเข่ากับพื้น
"ถึงจะจริงไม่จริง พวกนายก็ต้องยอมรับ"
ทั้งหมดหันไป และไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
กัปตันไบร์ท!
กัปตันฮาร์ล็อก!
ลักซ์ ไคลน์!
เมอริว ราเมียส!
สุเมรากิ ลี โนริเอกะ!
เจมส์ ที เคิร์ก!
กัปตันอเมริกา!
ลูฟี่!
"ที่นี่คือที่ไหนกันแน่ครับ!"โอมยิงคำถามทันที
"นี่น่ะเหรอ มันคือยานอวกาศขนาดยักษ์ที่ถูกสร้างมาเพื่อรับมือกับการล่มสลายของโลกครั้งนี้ [โนอา MK-II] ยังไงล่ะ" เจมส์ตอบ
"ชั้นรู้น่ะว่าพวกเธอสงสัย แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว เราช่วยคนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ไป 82%ของโลกมาบนยานนี้ เพื่อจุดประสงค์เดียว"ไบร์ทพูด"ทำการกำจัดคธูลู"
ทั้งหมดทำหน้าเหวอ แค่โลกแตกยังไม่พอ พวกเขาต้องมาล้มเทพเอลเดอร์ก็อดด้วยเหรอ!
...........................................
"พวกแก.....นี่เหรอสิ่่งที่พวกแกใช้ชั้น"โฮมุระร่างมารอุ้มมาโดกะร่างพระเจ้าไว้ในแขนของตน ด้านหน้าเป็นร่างของสิ่งมีชีวิตเล็กๆสามตัว
"ใช่แล้ว แกนกลางของจักรวาลเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องใช้เพื่อทำลายโลกนี้ ฉะนั้นเราจึงให้ผู้ที่มีความสามารถทำได้แม้จะควบคุมแกนกลางของจักรวาลมายังไงล่ะ แล้วแกก็ทำลายคนที่ตัวเองรักที่สุดไปแล้ว....."
โฮมุระวางมาโดกะลงและเรียกธนูสีดำสนิทออกมา
"ชั้นทำสิ่งที่ไม่มีทางให้อภัยไปได้ แต่ชั้นจะแก้ไขมันเอง แม้มาโดกะจะไม่มีวันกลับมา แต่เธอยังอยู่ที่นี่ ในตัวชั้นตลอดมา!!!"พลันพลังงานจำนวนมากก็ปะทุออกมา แสงสว่างส่องไปทั่ว ชุดที่เคยเป็นสีดำกลายเป็นสีขาว ปีกที่เหมือนปีกกาได้กลายเป็นปีกรูปแบบนกสีขาว คันธนูเปลี่ยนเป็นเหมือนที่มาโดกะเคยใช้
"ตื่นขึ้นแล้วสินะ พลังที่เทียบเท่ามาโดกะตอนนั้น โฮมุระ เธอคิดจะกลายเป็นศูนย์กลางของจักรวาลอีกคนงั้นหรือ?"แสงนั้นทำให้เห็นสิ่งมีชีวิตสามตัวนั้น มันคือคิวเบย์ เจอร์รี่ และโมโนคุมะ
"พวกแกจะไม่มีทางทำอะไรได้อีกแล้ว"โฮมุระเหนี่ยวคันธนูและเรียกลูกศรสีขาวออกมา
"งั้นเหรอ ถ้าแกคิดว่าทำได้ แน่จริงก็ทำให้ดูแล้วกัน"
หุ่นยนต์สามตัวผุดออกมาจากด้านหลังพวกมัน
คิวเบเล่ย์
เกลกุ๊กสีน้ำตาล
อัคไกสีดำและขาวครึ่งตัว
.........................................
"พวกมนุษย์ที่ต่ำต้อยมาแล้วอย่างนั้นรึ"คธูลูมองไปยังยานอวกาศที่พุ่งเข้ามา ขนาดของยานนั้นใหญ่กว่าตัวมันซักประมาณสามเท่า
"แก......ทำลายโลกใบนี้สินะ"ซุน โกคูกำหมัดมองไปยังร่างเบื้องหน้า
"ชั้นจะไมให้อภัยนายเด็ดขาด"คองโกวเรียกป้อมปืนออกมา
"...."กัซหยิบดาบที่หลังออกมา
"ชั้นจะจัดการแกเอง"ยูสุเกะเตรียมยิงกระสุนจากนิ้ว
"พวกเราจะไม่ปล่อยแกเอาไว้"เจเนสิคกาโอไกการ์ตั้งท่า
"ไม่ว่าแกจะเป็นโยวไคอะไร ชั้นจะไม่ปล่อยให้แกทำตามอำเภอใจได้"เรย์มุกางยันต์
"แกคือความบิดเบี้ยวของโลก"ดับเบิ้ลโอควอนต้าเรียกซอร์ดบิท
"ไอ้หน้าปลาหมึก แกมีปัญญาทำอะไรได้"เอดาจิมะ เฮฮาจิกอดอกยืนบนหัวยาน
"ผมจะไม่ยอมแพ้ ตราบใดที่ชาติอเมริกายังอยู่ ผมจะปกป้องมันเอง" กัปตันอเมริกาจับโล่ตนเอง
"พวกเรา....."กัปตันเจมส์เริ่มออกคำสั่ง
"ลุยเลย!!!!"
........................................
เล่นวิดีโอ YouTube
การโจมตีจากทุกฝ่ายทำให้คธูลูบาดเจ็บไปมาก แต่ว่ามันกลับไม่แสดงอาการออกมา และมันยังโจมตีกลับจนหลายคนบาดเจ็บ หรือหมดสภาพไป โชคดีที่คนตายแทบไม่มี แต่คนที่ตายก็ได้การชุบชีวิตจากผู้ที่ชุบชีวิตได้
"ชิ! การควบคุมความตายใช้กับมันไม่ได้!!"ยูยูโกะสบถเมื่อความสามารถเธอใช้ไม่ได้ผล
"การควบคุมชะตากรรมก็ยังไม่ได้!!"เรมิเลียถอยออกมาซัดหอกกุงนีร์โจมตีใส่ต่อ
"เดธโน๊ตก็ยังไม่ได้ แม้แต่พลังของฮารุฮิก็ไม่มีผล!!"พี่แสงทำหน้าเครียด
"ชั้นจัดการเอง!!!"อีเดี้ยนพุ่งเข้าไปใส่คธูลู
"อีเดี้ยนซอร์ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
อนิจจา แม้อีเดี้ยนซอร์ดจะรุนแรง แต่มันก็ทำได้แค่สร้างรอยแผลเล็กน้อยให้กับมัน
"ท่าทางจะมีวิธีเดียวสินะ"อาเบะพูด เหล่าสหายเกย์ต่างพยักหน้าและหยิบไดนาไมต์ออกมา
"หรื่อว่า....ไม่นะ!! อย่า!!"มิซึชิตะพยายามจะห้าม เขารู้ดีว่าอาเบะจะทำอะไร
"อย่าร้องไห้เลย คู่ขา นายต้องอยู่ต่อไปเพื่อทุกคนบนโลกใบนี้ที่ยังมีชายรักชายอยู่ จำไว้ ตราบใดที่ยังมีมนุษย์ พวกเขาจะรู้ว่า โมเอะแค่สะใจ ความเป็นไบอยู่ในสายเลือด เอาล่ะ บิลลี่ ใช้มันเลยดีกว่า!!"
"ได้เลยอาเบะ!! ระเบิดตัวเอง take it boy!!"
ซวบ!!!!
ฉากอันน่าสยดสยองเกิดขึ้น(อย่าให้อธิบายเลย)และอาเบะ บิลลี่ แวน มาวิน เกย์ล่ำ ทาโดโคโระ มิสเตอร์สเลฟ ตงฟางปุ๊ป้าย(ออริจินอล) หยง โทนี่เหมา ต้นวูซ่า ก็ได้บินพุ่งไปที่ยังจุดทวารหนักของคธูลู และทั้งหมดก็พุ่งเข้าไปในลำไส้ตรงมัน
"พร้อมแล้วสินะ การเสียสละเพื่อโลก"
"โอ๊ส!!!!"
ชี่ๆๆๆๆๆ
ตู๊ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อยู่ดีๆคธูลูก็เกิดอาการชะงักขึ้น เลือดไหลออกจากรูทวารไม่หยุดยั้ง
"ไม่....ไม่...."มิซึชิตะร้องไห้
"อย่าร้องไห้เลย"ทีเอเรียในราฟาเอลกันดั้มบอก
"ลองมองไปที่นั่นสิ"มิซึชิตะลองมองไปตามที่ทีเอเรียบอก กลุ่มดาวใหม่กำเนิดขึ้นแล้ว
กลุ่มดาวที่ 89-กลุ่มดาวเสือไบ
"นัน่....สินะ"เขาได้สติ และดอกกุหลาบที่เป้าเขาก็กลายเป็นสีทอง ปีกขนาดยักษ์หกปีกงอกออกมา และดาบเลเซอร์ขนาดยักษ์ก็งอกออกมา
"รับไปซ้าาาาาาาาาาาาา"มิซึชิตะตวัดดาบ
ซู่มมมมมม.......
ช่วงตั้งแต่ข้อมือของคธูลูขาดลง
..................................
"ท่านลิโป้!!!"ต้นหว้ารีบวิ่งไปดูอาการของยอดขุนศึก ลิโป้ทอลกีสบาดเจ็บหนักจนน่ากลัว เธอพยายามจะแตะตัวเขาเพื่อรักษา แต่ว่าลิโป้กลับเอามือแตะหน้าหว้า
"อย่าร้องไห้เลย....ข้าไม่อยากให้เจ้าร้องไห้"
"ท่าน...."
"น่าเสียดายนัก ที่ข้าไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ หว้า ข้า....."
ก่อนที่ยอดขุนศึกจะพูดอะไรไป บาดแผลตามตัวเขากลับหายไปราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น และลิโป้ก็กลับมาลุกขึ้นเหมือนเดิม
"เกือบไปแล้วนะ"พรีสพูด
"......"ลิโป้ไม่พูดอะไรพลางควบเซ็กเธาว์เข้าไปต่อสู้ต่อ
.........................................
"แกก็ไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆน่ะแหละ"คธูลูดูถูกโฮมุระที่ตอนนี้กลับไปเป็นร่างมารเหมือนเดิมและลงไปทรุดด้วยอาการบาดเจ็บหนัก
"มาโดกะ....ชั้น...ขอโทษ..ที่ทำลงไป...ชั้นจะไปเจอเธอแล้วนะ..."โฮมุระก้มหน้าลง สติเธอใกล้หลุดลอยเต็มที
"ไม่หรอก"เสียงที่คุ้นเคยทำให้โฮมุระไม่อยากจะเชื่อและหันไปทางต้นเสียง
"โฮมุระจัง ยินดีต้อนรับกลับมานะ"
"มาโดกะ!! ทำไมเธอถึง!!"
"ขอโทษนะที่ทำให้เธอตกใจ จริงๆแล้วชั้นยังไม่ตายหรอก และยังไม่หายไป ตราบใดที่ยังมีเธอ ชั้นจะไม่ให้เธอเป็นอะไรหรอก"
"อึก...."โฮมุระร้องไห้ออกมา
"ไม่เป็นไรแล้วนะ"ทั้งคู่โอบกอดกัน
"ดีเลย!! พวกเจ้าทั้งสองคนอยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นใช้"เจ้านั่น"เลยดีกว่า!!!"มาสเตอร์เอเชียในมาสเตอร์กันดั้มตะโกน
"ไอ้นั่น? แล้วตาแก่นี่ใคร?"โฮมุระสงสัย
"อ๋อ คุณลุงคนนี้ช่วยชั้นไว้น่ะ แล้วก็สอนอะไรบางอย่างให้ชั้นด้วย"มาโดกะยิ้ม
"ว่าแล้ว...ก็มาใช้มันเถอะนะ"
.................................
"เมื่อมือข้างนี้ของเราลุกไหม้เป็นสีแดงฉาน!"มาโดกะกุมมือโฮมุระไว้
"มันกำลังร่ำร้องให้พวกเราคว้าความสุขมา!!"โฮมุระและมาโดกะกางมืออีกข้างออกมา
ทั้งคู่เริ่มทำท่าเหมือนเต้นรำกัน และเริ่มรวบรวมพลังไปที่มือ
"ก็อด ฟิงเกอร์!!!!"
"เซคิ"
"ไฮ"
"เลิฟ เลิฟ"
"เทนเคียวเค็น!!!!!!!!!!!"

พลังงานอันรุนแรงถูกยิงเข้าใส่คธูลู น่าประหลาด พลังที่ทั้งคู่ยิงไปราวมีหน้าคิวเบย์ปวดขี้ติดไปด้วยกับพลังงาน และตัวคธูลูก็เกิดรูขนาดยักษ์รูปหัวใจกลางลำตัวตน
"อ้ากกกกกกกกกก"
"สำเร็จ!!"มาโดกะดีใจ
"ไม่ มันยังไม่จบ"มาสเตอร์เอเชียเตือน
ก้อนเนื้อน่าขยะแขยงผุดออกมาจากรูบนตัวมัน และไม่นานนัก มันก็กลายสภาพเป็นอะไรที่ใหญ่กว่าเดิม ขนาดของมันน่าจะประมาณเป็นร้อยเท่าของกาแล็กซี่
"อะไร....วะ"โอมสบถ
"มันเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่ใช่คธูลู....มันคือ...เนียลาโธเธป"ปาล์มเครียด
"แม่ง....จะมาก็มาแบบเนียวรุโกะไม่ได้เหรอ"เจดีทุบพื้น
"งานนี้...มีแต่แก็งกุเร็นที่ทำได้แล้วเคสนี้"แลนซ์สิ้นหวัง
"เฮ้ย! แก็งกุเร็นที่มึงพูดถึงมาแล้ว!!"
"แล้วก็ไม่ได้มาตัวเดียวด้วย!!"
ภายหน้าคธูลูนั้นคือร่างขนาดยักษ์ทัดเทียมกันที่เป็นพลังงานสีฟ้ารูปร่างคนสวมผ้าคลุมแดง และสวมเกราะสีม่วงดำเอาไว้
"ซุปเปอร์โชวเท็นเก็นทปปะ กุเร็น ลากันน์!!!!!!!"
"ไม่อยากจะเชื่อว่าต้องร่วมมือกับพวกแกเลยนะ"แอนตี้สไปรัลพูด
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ปิดฉากมันครั้งเดียวจบไปเลย!!!"
"ได้!!"
"ซุปเปอร์โชวเท็นเก็นทปปะ กีก้าาาาาาาาา ดริลลลลลลลลลลลล เบรกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!"
สว่านขนาดใหญ่ยิ่งกว่าเข้าพุ่งใส่เนียลาโธเธป มันดูเหมือนจะรับได้สบายๆ แต่กลับไม่ใช่อย่างนั้น
"ทุกคน ชูมือขึ้น!! ชั้นจะส่งพลังเข้าไปด้วย!!"โกคูยกมือเตรียมสร้างบอลเก็งกิ
"ได้เลย!!!!"ทุกสรรพชีวิตยกมือขึ้นมา
"ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
พลังจากบอลเก็งกิถูกเข้าไปรวมกับสว่านยักษ์ อวัยวะที่เนียลาโธเธปรับสว่านไว้กระจุยกระจายออก และสว่านก็เจ้าทะลวงมันเป็นรู
"เยส!!!!!!!!"
......................................
"ในที่สุด...โลกก็กลับมา....ต้องขอบคุณถุงมือเทพ"แลนซ์เดินบนถนนกลับบ้าน
"ใช่แล้วล่ะ เพราะอินฟินิตี้เจมสีเหลืองแท้ๆเลยนะนี่"โอมหัวเราะ
....................................
Crossover board The Movie III :
Men of Destiny
ฉายเมื่อไหร่ช่างมันแล้ว
FroZen สมาชิก
· #82
ตัวละคร : ไซเลนส์,(?),(?),(?),(?),(?)

ชื่อตอน : มิติหกเหลี่ยม I
ที่มา : Original-Myth Board

........ ....?

ที่นี่คือ...?

หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวได้ลืมตาขึ้น สายตาของเธอเหม่อมองไปด้านบนของตัวเองและก็ได้เห็นเพดาน จึงอนุมานไปว่าอยู่ในห้องๆหนึ่ง
เธอปรับท่าที่จากนอนขึ้นมาเป็นนั่งเธอหันไปรอบข้างอย่างงุนงง 'ห้อง' ที่เธออยู่ในขณะนี้มีลักษณะเป็นรูปหกเหลี่ยม ทั้งพื้นเพดานและ
ผนังมีสีขาวทั้งหมด หญิงสาวในชุดขาวรู้สึกโล่งอย่างพิลึกเหมือนห้องนี้เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ไม่นาน ไม่น่ามีอายุเกินอาทิตย์ด้วยซ้ำ
เมื่อสังเกตดีๆก็พบว่าไม่มีร่องรอยอะไรสักอย่างบนผนัง เพดาน หรือแม้แต่พื้นเพื่อแสดงว่ามีคนเคยเดินเข้ามา ราวกับเธอถูกเคลื่อนย้าย
เข้ามาห้องนี้อย่างกระทันหัน

หญิงสาวยกมือที่กำวางไว้ที่อกอย่างอึดอัดใจ ก่อนที่จะลุกขึ้นมาและสังเกตเห็นสิ่งที่ทุกห้องต้องมี ประตูไม้สีน้ำตาลที่ปรากฏตัวอย่าง
ลึกลับที่หญิงสาวมั่นใจว่าไม่เคยเห็นมันมาตอนแรกเธอจ้องมองมันอย่างสงสัยชั่วขณะ ก่อนที่จะจัดสินใจลุกเดินไปเปิดปรตู

หญิงสาวกุมลูกบิดก่อนที่จะตระหนักว่า เบื้องหลังประตูไม้นี้จะมีอะไรรออยู่ คนที่น่ากลัวอยู่หลังประตู หรือตัวการที่เคลื่อนย้ายเธอมาที่นี่!?
ใจของเธอเต้นตุ้มๆต่อมๆด้วยความตื่นเต้นเหงื่อที่กุ่มลูกบิดเต็มไปด้วยเหงื่อเปียกๆที่ไหลท่วม เช่นเดียวกับร่างของเธอที่รู้สึกเย็น เธอหลับตา
แน่นก่อนที่จะหมุนลูกบิดและดันประตูไม้ออกไป ยังไงซะการอยู่ในห้องนี้มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่แล้ว ถ้าเธอเจอตัวการละก็อาจจะได้รู้เรื่อง
ว่าอะไรเป็นอะไร หญิงสาวลืมตาขึ้นมาก็พบว่า ข้างในห้องนั้นไม่มีใครเลย

เธอยืนเก้กังที่หน้าประตูเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจที่ตัวห้อง เมื่อเท้าสัมผัสพื้นก็พบว่ามันต่ำกว่าประตูอยู่เล็กน้อย และไม่เรียบเลย
บางจุดเหมือนพื้นยกขึ้น บางจุดเหมือนพื้นต่ำลงที่กลางห้องนั้นมีแท่นทรงกระบอกสูงราวๆครึ่งตัวของคน

จู่ๆเธอก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างขยับ หญิงสาวร้องอย่างไร้เสียง มือที่สวมถุงมือของเธอขยับโดยอัตโนมัติ สึกอะไรบาง
อย่างพุ่งผ่านออกจากร่างกายไป... เสียงเคร้งของเหล็กกระทบข้างหูอย่างรุนแรง ส่งผลทำให้หญิงสาวล้มลงไปกระแทกพื้นที่ไม่สมดุล

"ทำไมเธอ" เสียงโทนพูดไม่สูงไม่ต่ำไร้อารมณ์พูดขึ้น "ทำไมเธอถึง 'ป้องกัน' กลางอากาศได้" หญิงสาวหันไปทางต้นเสียง พบชายที่
ใส่เสื้อตัวในสีขาว เสื้อคลุมและกางเกงฮากามะเป็นสีน้ำเงินยืนถือกระบองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ผมสีน้ำเงินของเขาดูสั้นและแข็ง ราวกับว่า
ถ้าแตะมันแล้วจะเหมือนจะโดนผมแทงเข้าที่มือได้ เขาพูดต่อโดยขยับริมฝีปากเพียงน้อยนิดว่า "ใช้เทคนิคอะไร"

หญิงสาวตั้งใจจะพูดอธิบายตัวเองแต่ก็ไม่มีเสียงออกมา เธอจับคอตัวเองอย่างงุนงงเหตุผลร้อยแปดหมุนวนอยู่ในหัว ชายหนุ่มใช้สายตา
สีน้ำทะเลมองแล้วพูดขึ้นว่า "เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันงั้นสิ" แววตาสีน้ำเงินเหมือนน้ำทะเลไหววูบ มือหญิงสาวขยับและคราวนี้เธอก็ได้เห็น
และรู้สึกว่าอะไรที่ป้องการโจมตีเมื่อกี้ปรากฏออกมา

หากไม่เห็นว่ากระบองหยุดอยู่กลางอากาศ สาวใบ้ก็ไม่มีทางรู้เลยว่ามีกระจกใสที่ลอยกลางอากาศป้องกันเธออยู่ ชายหนุ่มเห็นการโจมตี
ถูกหยุดด้วยวิธีไม่รู้จักก็กระโดดถอยกลับไป แต่เมื่อมองดีๆแล้วกลับรู้สึกคุ้นอย่างประหลาดเหมือนเคยเห็นมาก่อน ชายชุดฮากามะมอง
หญิงสาวอย่างประเมินพยายามคิดวิเคราะห์ความสามารถที่เป็นไปได้

ชายผมน้ำเงินขยับอีกครั้ง ตั้งท่าเตรียมจู่โจม กระบองถูกสะบัดไปอยู่เบื้องหลังของเขา สีหน้ายังคงนิ่ง เมื่อหญิงสาวพยายามลุกขึ้นมา
เขาก็พุ่งเข้ามาหาในพริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว และในจังหวะเดียวกันมือหญิงสาวก็ขึ้นมา กระจกใสได้ถูกกางออกมาในทันที ก่อน
ที่กระบองกับกระจกจะได้ปะทะกันชายผมน้ำเงินก็ดีดตัวสองจังหวะเข้าที่ด้านข้างของหญิงสาว ซึ่งตกใจอย่างรุนแรงเพิ่งเริ่มขยับมืออีกข้าง
เพื่อกางกระจกใสอีกจังหวะ แต่ว่ามันสายเกินไปแล้ว

"รุกฆาต" ขณะที่ชายหนุ่มจะหวดกระบองเข้าที่เอว แต่จู่ๆก็ดีดตัวถอยกลับ เสียงปืนลั่นดังสนั่น จุดที่ชายหนุ่มอยู่ไม่นานมานี้เกิดเป็นรอยยุบ
สองสามจุด สายตาน้ำเงินเข้มดุจทะเลหันไปมองตามเสียงที่เดินมา ก็เห็นสาวที่ใส่ชุดคาวบอยใช้ปืนลูกโม่ที่มีควันขึ้นกรุ่นดันหมวก เธอสวม
ผ้าคลุมทับชุดไว้อีกชั้นหนึ่ง ผมของเธอที่มัดเป็นทรงผมม้ามีสีเขียวขจีทำให้คนมองรู้สึกสดชื่น มือปืนสาวยิงฟันแล้วใช้สายตาสีแดงจ้องเขม็ง

"มาสู้กับฉันดีกว่าน่า คุณพ่อกระบอง" เธอชี้ปืนไปหาเป็นเชิงท้าทาย "อย่าไปสู้กับคนที่ไม่มีอาวุธแบบนั้นเลย" ชายหนุ่มไม่ตอบรับอะไร
แต่ดีดตัวไปเรียบร้อยแล้ว เป้าหมายใหม่หยิบปืนชนิดเดียวกันที่อยู่ด้านในเสื้อคลุมแล้วยิงสวนเข้าจู่โจม ชายหนุ่มเปลี่ยนท่าทางดีดตัวไป
เป็นรูปฟันปลาพร้อมกับควงกระบองป้องกันด้านหน้าไปด้วย

สาวมือปืนเห็นว่ากระสุนโดนปัดไปก็โยนปืนลูกโม่ขึ้นฟ้า มือทั้งสองข้างเข้าล้วงและหยิบปืนอีกสองกระบอกออกมา ซึ่งเป็นคนละชนิดกัน
เธอฉีกยิ้มแล้ววิ่งสวนเข้าหาชายหนุ่มที่ฟาดทันทีเมื่อเข้ามาในระยะ สาวคาวบอยดีดตัวหลบข้ามหลังชายถือกระบอง เธอเล็งปืนออโต้สีดำ
ใส่ศัตรูขณะที่ยังอยู่ในสภาพกลับหัว ในจังหวะที่เล็งสายตาน้ำทะเลก็ไหววูบ กลับหันมาเตรียมจะเข้าฟาดอยู่เช่นกัน

ก่อนที่การโจมตีไหนจะเข้าถึงฝ่ายตรงข้าม ก็มีแรงกดดันเข้ามาหาทั้งสองอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงระเบิดตูมดังขึ้นอย่างรุนแรง ชายถือ
กระบองไถลตัวออกมา สาวมือปืนดีดตัวลอยออกมาแล้วถีบเท้าถอยไปอีกหนึ่งจังหวะ เมื่อควันจางไปเล็กน้อย ก็พบกระจกใสลอย
ขวางทางหมัดของคนที่ยังอยู่ในกลุ่มควัน หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวยืนด้วยท่าทีที่มั่นคง มือที่สวมถุงมือขาวชูไปข้างหน้าบ่งบอกว่า
ตนเป็นคนทำ

"คนมาใหม่อีกคนสินะ คิหึหึ" หญิงสาวพูดอย่างสนุกสนาน เธอหัวเราะคิกคักราวกับเป็นเรื่องตลกดี ก่อนที่จะนึกออกว่าต้องไปขอบคุณ
จึงหันไปบอกสาวใบ้ว่า "เอ้อแล้วขอบใจแล้วกัน แม่สาวขาว!" ชายที่เปิดการต่อสู้แรกไม่เผยสีหน้าใดๆออกมา แววตาน้ำทะเลลึกมอง
คนที่อยู่หลังบาเรีย

คนๆนี้มีผมตั้งสีแดงของเขาดูเหมือนจะเรืองแสงออกมาได้ รูปร่างค่อนข้างจะบึกบึนมีกล้ามสมส่วน สวมเสื้อกล้ามและกางเกงขายาว
ที่แขนขวามีรอยแผลขูดขีดเป็นทางยาวตั้งแต่ข้อมือถึงศอก ตอนนี้เขาตั้งท่าต่อยค้างไว้กับกระจกใจที่ลอยกันเอาไว้ เมื่อมองที่สีหน้า
ก็พบอารมณ์โกรธอย่างรุนแรงราวกับไปเพิ่งเจอเรื่องใหญ่โตมา

"โมโห...." ชายกล้ามคำรามลอดฟันออกมา
"โอ๋?" หญิงสาวแกว่งปืนไปมา เอียงคอเล็กน้อย
"โมโหโว้ยย! อย่ามาขวางทาง!!!" คนอารมณ์พลุ่งพล้านคำรามลั่นก่อนจะยัดอีกหมัดเข้าที่กระจกใส เสียงระเบิดดังก้องอีกครั้ง
กระจกแตกกระจุยเป็นชิ้นๆ แล้วพุ่งเข้าหาคนทั้งสาม ชายที่ถือกระบองกำลังจะเตรียมป้องกันก็ชะงักลง เมือได้ยินเสียงปืนดังเป็นชุด
กระจกที่พุ่งมาแตกกระจุยเป็นชิ้นกลางอากาศ สาวคาวบอยยืนเป่าควันออกจากปากกระบอกปืน

"เหะ" หญิงสาวยิ้มเมื่อเห็นคนที่โกรธเลือดขึ้นหน้าพุ่งเข้ามาหา พอจะยิงปืนใส่ก็พบว่ามีคนเข้าไปคลุกวงในก่อน ชายถือกระบองหวด
คนที่โกรธเลือดขึ้นหน้าที่สีข้างกลิ้งกระเด็นไปอยู่บนพื้นก่อนที่กลับมาตั้งหลักใหม่ แม่สาวคาวบอยเห็นแล้วก็พูดหยอกเย้าทันที
"อะไรละนาย รู้สึกติดหนี้บุญคุณรึไงถึงได้รับหน้าแทน?"

เสียงไม่ขึ้นสูงไม่ลงต่ำพูดขึ้นมาโดยไม่หันว่า "ข้าไม่ได้ตอบแทนบุญคุณ แต่คนเลือดร้อนแบบนี้มันจะเป็นปัญหาของทั้งสองฝ่าย"
หญิงสาวขยับปีกหมวกแล้วขำคิก "แหม ทีนายไปฟาดผู้หญิงถึงสองครั้ง ไม่เรียกเลือดขึ้นหน้าหรอออ..?" ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร
แล้วมองคนที่โมโหคลั่ง

สาวใบ้ลงไปนั่งกองบนพื้นอีกครั้งด้วยความงุงงง เธอนึกในใจว่า นี่มันอะไรกันแน่

"อย่ามาขวางทางได้ไหม!!?" คนที่โกรธจนคลั่งตะโกนก้องอีกครั้งจู่ๆทั้งร่างก็เปล่งแสงออกมาแล้วเกิดการระเบิดครั้งใหญ่ควันฟุ้ง
กระจายบดบังทัศนวิสัยไปชั่วขณะ แล้วเผยให้เห็นออร่าสีแดงล้อมรอบชายคลั่ง เส้นเลือดผุดขึ้นที่หัว เหมือนฟิวขาดไปแล้ว
"แกนะไปตายซะเถอะ..!!!" ชายถือกระบองไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปเลย แววตาน้ำทะเลยังคงเรียบนิ่งอยู่เหมือนเคย

"ขวางทางอะไร?" ชายหนุ่มพูดเรียบๆขณะที่ใช้กระบองดันหมัดพลังรุนแรงออกจากตนเอง คลื่นพลังหมัดระเบิดกระจายตามจุด
ต่างๆของห้อง สาวคาวบอยยิงกระสุนเข้าที่เศษหินดินหรืออะไรที่เข้าใกล้อย่างสนุกสนานเหมือนกับการเต้นไม่ปาน สาวใบ้ที่ใช้
พลังกาง\'กระจกใส\'ไว้รอบตัวเองก็ยังหวั่นๆว่า จะกลับเข้าห้องไปดีไหม

"ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ" ชายโกรธคลั่งตะโกนกระแทกกระทันหมัดต่อยรัวอย่างรุนแรง หมัดที่เฉี่ยวไปทำให้เกิดรอย
แผลถากยาวไปบนหน้าของหนุ่มผู้ใช้กระบองและเช่นเดียวกับร่างกายตามจุดต่างๆ

เมื่อสาวคาวบอยเห็นเข้า ก็ตะโกนล้อเลียนว่า "หน้าเสียโฉมแล้วววว!!!"

ชายผมน้ำเงินไม่สนใจเปลี่ยนท่าทีขยับกระบองเข้าที่ขากำลังก้าวอย่างแรง ฝ่ายตรงข้ามเสียสมดุลในพริบตา ขาทั้งสองถูก
ตวัดขึ้นไปบนฟ้า ชายผมแดงกัดฟันดัดท่าเป็นหมุนตัวเตะแทน ถึงแม้ว่าจะเอากระบองมากันไว้ทันเวลา แต่แรงที่ส่งมามีมากเกินไป
ชายหนุ่มจึงปลิวไปพร้อมกับกระบองคู่ใจชนอัดกับกำแพงดังโครม นักสู้มือเปล่าหันไปหาหญิงสาวสองคนที่เหลือแล้วพูดน้ำเสียง
โมโหฉุนเฉียวอย่างรุนแรงว่า "ถึงตาพวกแกแล้ว!!!"

"คิหึหึ เกมยังไม่จบหรอก!" สาวคาวบอยยืนยิ้มพร้อมกับพยักเพยิดไปทางที่คนที่พลิวไป
"เจ้าโมโหอะไร" เสียงโมโนโทนถามซ้ำอย่างเรียบๆ ชายหนุ่มในชุดฮากามะเดินก้าวออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ที่หน้าของเขามีรอยฟกช้ำใหม่่ คนที่โมโหคลั่งเห็นคนที่เตะส่งไปยังไม่ตายก็โมโหขึ้นอีกรุนแรง "โมโหน้ำเสียงของแกนั่นแหละ!!!"

"ถ้าไม่หายโกรธคงพูดดีๆด้วยไม่ได้..." ชายหนุ่มใช้ตาสีน้ำทะเลจ้องที่ฝ่ายตรงข้ามอย่างเรียบๆ "..เดี๋ยวข้าจะดับอารมณ์นั่นไป
พร้อมกับชีวิตเจ้าเสียเลย"

"โอโห้ พูดใหญ่โตจัง!" สาวคาวบอยพูดล้อๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศตึงเครียดคลายลงเลย
สาวใบ้นึกอย่างงุนงงว่าทำไมต้องมาสู้กันด้วย ไม่มีเหตุผล เอาซะเลย

ชายทั้งสองคนดูเหมือนอารมณ์ต่อสู้จะเข้าถึงที่แล้วยืนดูเชิงกันทั้งสองฝ่าย และแน่นอนว่าฝ่ายคนที่อารมณ์รุนแรงเป็นคนขยับก่อน
"โอ้วววววววววววววว" ชายคลั่งตะโกนกู่ร้องเหมือนสัตว์ป่า ดวงตาที่ถูกกลืนกินโดยสัญชาตญาณจ้องเขม็งไปฝ่ายตรงข้าม ราวกับ
จะฉีกเป็นชิ้นๆ ชายชุดฮามากะก็ขยับเช่นเดียวกัน ทั้งสองฝ่ายต่างพุ่งเข้าหากัน สาวคาวบอยยืนร้องเชียร์อย่างครึกครื้นอยู่เบื้องหลัง
ส่วนสาวเงียบก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี และไม่มีเหตุผลที่จะช่วยสองคนที่จะพยายามฆ่าตนด้วย

"พอได้แล้ว!" จู่ๆคนสวมผ้าคุลมก็หมุนตัวโผล่มาระหว่างทั้งสองคน คนที่กำลังสู้ทั้งสองต่างก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ชายคลั่งจึงตะโกนแหกปาก
อย่างไม่สบอารมณ์ว่า "อย่ามาขวางทาง!! ไปตายซะ!!!"

คนที่อยู่ในผ้าคลุมสะบัดมือไป ทันใดนั้นเองก็มีพืชไม้เขียวมามัดที่ตัวของนักสู้มือเปล่ารั้งไว้ไม่ให้เข้าไปใกล้ชายสวมผ้าคลุมได้อีก
"พืชบ้านี่มันอะไรกัน!?" ชายหนุ่มคำรามลั่น แต่ว่าการโจมตียังไม่หมดแต่นั้น เส้นพืชที่สองสามเส้นเข้ามามัดที่แขนทั้งสอง บังคับ
ให้คนที่โกรธเลือดขึ้นหน้าอยู่ในท่าทางกางแขนเหมือนกางเขน ชายผมน้ำเงินผู้ใช้กระบองรู้สึกว่าชายในผ้าคลุมไม่ใช่คนที่เข้าไป
ต่อกรได้ง่ายๆ แล้วดูเหมือนเขาจะรู้อะไรบางอย่างกับที่นี่ด้วย... เขาจึงตัดสินใจอยู่นิ่งเฉยเอาไว้ดีกว่า

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์สงบลงแล้ว สาวมือปืนจึงหยุดส่งเสียงพร้อมบ่นนิดหน่อยว่า "กำลังดูอะไรสนุกๆเชียวน้า..." ส่วนสาวผู้เสก
กระจกใสก็หยุดใช้พลังของเธอเช่นกัน

ชายสวมผ้าคลุมหันหามาผู้ใช้กระบอง ทำให้เห็นหน้ากากที่เจาะรู้แค่ตาเอาไว้ "เจ้าตัดสินใจดีแล้วที่ไม่เข้ามาปะทะกับข้า ไม่งั้นคงจบ
ไม่ดีเหมือนเจ้านั่นหรอกนะ" ชายสวมผ้าคลุมชี้นิ้วโป้งไปที่คนที่พยายามจะสะบัดพืชที่บัดนี้มันกลายเป็นสีดำและรัดแน่นขึ้นไปอีก
"ปล่อยนะโว้ย เดี๋ยวจะฉีกแกเป็นชิ้นเลยคอยดู!!!" เขาตะโกนโหวกเหวกคำรามลั่น คนในผ้าคลุมสะบัดอีกครั้ง จู่ๆเสียงตะโกนโหวก
เหวกก็เงียบลงไปในทันที ราวกับไมโครโฟนที่สายขาด

"ดูเหมือนว่านายจะรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่ใช่ไหม?" คาวบอยสาวเดินก้าวสาวเข้ามาหา ปืนไม่ได้อยู่ที่มืออีกต่อไปดูเหมือนจะเก็บเข้าซอง
ที่อยู่ในผ้าคลุมเอาไว้แล้ว เธอเดินแบมือมาหาเหมือนจะบอกว่า ฉันไม่มีอะไรให้สู้ หญิงสาวในชุดขาวเดินมาบ้างเมื่อเห็นว่าทุกอย่าง
สงบลงแล้ว

ชายในผ้าคลุมนิ่งเงียบไปเล็กน้อยแล้วตอบคำถาม "ใช่ข้ารู้ แต่ว่าข้าไม่ได้รู้ทั้งหมดหรอก"
"รู้หมดไม่หมดก็ช่างเหอะ" สาวคาวบอยไขว้แขนไปข้างหลัง "เอาเป็นว่าบอกเท่าที่บอกได้แล้วกัน"
หญิงสาวจะพูดด้วยเช่นกัน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเสียงก็ไม่ออกเลยเหมือนมีอะไรอุดที่ช่องคอ ตาชายชุดฮากามะมองมาอย่างเงียบๆ
"หรือว่าเจ้าเป็นคนลักพาตัวเราทั้งหมดนี่มา" เสียงพูดไม่สูงไม่ต่ำดังขึ้น

เมื่อคำวินิจฉัยนี้หลุดออกมา บรรยากาศก็กลับไปเคร่งครึมอีกครั้ง หญิงสาวเดินถอยหลังไปตั้งหลัก สาวคาวบอยหยิบปืนสองกระบอก
ขึ้นมาเตรียมมือ ชายถือกระบองจับอาวุธแน่น แต่ชายสวมผ้าคลุมกลับเฉยๆกับเหตุการณ์เหล่านี้ "ถ้าข้าต้องการจัดการพวกเจ้า
ป่านนี้ก็คงเรียบร้อยไปนานแล้ว" สาวคาวบอยใช้ตาสีแดงจ้องเขม็ง "โอ๋ มั่นใจอะไรขนาดนั้นเชียว? คิดว่่าตัวเองเก่งเหนือกว่า
ทุกคนในนี้งั้นสี?"

"แน่นอน" ชายสวมผ้าคลุมพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน "ใช้สมองของพวกเจ้าคิดหน่อยว่าข้าจะลักพาตัวพวกเจ้าเพื่ออะไร
ถ้าหากข้าเป็นคนทำจริง หรือจะบอกว่ามีเหตุผลเป็นล้าน? ฮึ ข้าคงไม่อยากให้เจ้าเป็นทาส หรือเครื่องระบายอารมณ์
หรือหาเงินเพื่อสนองความต้องการตัวเองอยู่แล้ว" แสงสีม่วงที่อยู่ใต้หน้ากากขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนคำพูดจะต่อไปอีก
"เพราะของพวกนั้นข้าทำเองได้อยู่แล้วยังไงเล่า"

"เจ้านี่ มั่นใจเกินไปรึเปล่า" ชายที่แต่งชุดฮากามะเอ่ยขึ้น แววตาหรี่ลงเล็กน้อย หญิงสาวตั้งท่าขึ้นมาเตรียมพร้อมจะกางบาเรียทุกเมื่อ
ส่วนสาวคาวบอยขมวดคิ้วเหมือนพิจารณาอะไรอยู่ และจู่ๆก็ยิ้มออกมา เธอเก็บปืนทั้งสองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสดใสว่า
"นั่นสินะ! ถ้าอย่างนั้นช่วยเล่า เรื่องราวความเป็นมาของที่นี่ทีแล้วกัน"

===========================================================

มิติหกเหลี่ยม I <<
ray ผ สมาชิก
· #83
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Death Battle - Round 1
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : เดธกัน(GGO) VS. นาตาช่า
ประเภท : Action, Humor
ที่มา : โรลCrossover Board

Field - สำนักงานรับจ้างปราบปีศาจDevil May Cry(ชั้นสองเป็นร้านสารพัดรับจ้าง)

"คิดหรือว่ากับแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวจะปราบเดธกันคนนี้ที่สังหารผู้คนมาแล้วนับไม่ถ้วนน่ะ?" ชายในชุดคลุมลายพรางและหน้ากากหัวกระโหลกหรือเดธกันพูดขึ้น "ข้าจะประหารเจ้าเอง!"

เดธกันพูดขึ้นก่อนที่จะยิงปืนใส่หญิงในชุดPower Suitสีดำหรือก็คือนาตาช่า ซึ่งเธอก็กระชากโต๊ะขึ้นมาบังกระสุนได้อย่างไม่ยากเย็น

"...หึ" เธอแค่นเสียงหัวเราะออกมา "นับตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบันมีเพียงแค่ตัวข้าเท่านั้นที่เลือกวันตายของข้าเองได้!" เธอตะโกนออกมาพร้อมกับดึงปืนกลของเธอออกมาจากซองเก็บที่ต้นขาแล้วเริ่มเปิดฉากยิงโต้กับเดธกัน

"จะสู้ก็ไปสู้กันนอกร้านฉันสิเว้ยเฮ้ย!"ชายผมขาวในเสื้อโค้ทสีแดงหรือดันเต้ตะโกนขึ้น

เพล้ง!

"ม่ายยยยยยยย!!! สตรอเบอรี่ซันเดย์ของช้าาาาาาานนน!!!" เสียงโวยวายดังขึ้นมาจากชั้นสองก่อนที่จะตามมาด้วยการปรากฏตัวของชายผมขาวอีกคนหนึ่งที่ชูถ้วยแก้วที่แตกอยู่

"พวกแกรู้บ้างมั้ยว่าหมอบังคับให้ฉันกินได้แค่อาทิตย์ละถ้วยนะเฮ้ย!" ซากาตะกินโทกิตะโกนออกมา
"กินโทกิ! ไอ้นั่นน่ะมันสตรอเบอรี่ซันเดย์ของฉันต่างหากโว้ย!" ดันเต้ตะโกนสวนพร้อมกับดึงรีเบลเลี่ยนออกมาเหวี่ยงใส่กินโทกิ ซึ่งซากาตะกินโทกิเองนั้นก็ดึงดาบไม้ของตัวเองออกมาตีโต้กับดันเต้อย่างดุเดือด

กลับมาที่การต่อสู้ของคู่แรก เดธกันอาศัยจังหวะในตอนที่นาตาช่าบรรจุกระสุนใหม่นั้นเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจากการกระโดดไปตามโต๊ะที่วางอยู่เต็มร้าน นาตาช่าจึงทิ้งปืนกลนั้นไปก่อนที่จะดึงปืนพกของเธอเองออกมาและเข้าห้ำหั่นกับเดธกันในระยะประชิดแทน

"นี่น่ะรึนักล่าที่ทุกคนต่างหวาดกลัวน่ะ? น่าขำ! ข้าจะแสดงพลังที่แท้จริงให้เจ้าเห็นเอง!" มันพูดก่อนที่จะใช้มือซ้ายล็อกมือข้างที่ถือปืนของนาตาช่าไว้ก่อนที่จะเล็งปืนใส่กลางลำตัวของเธอ "ตายซะ!"

ปัง!

เดธกันเหนี่ยวไกออกไป แต่ทว่าในจังหวะที่เขาเหนี่ยวไกนั้นนาตาช่าได้บิดข้อมือของเขาอย่างแรงเสียจนตัวเขานั้นกลิ้งโคโล่ลงไปอยู่กับพื้น เธอไม่รอช้าใช้จังหวะนี้ยิงเข้าใส่เดธกันที่เสียจังหวะ แต่แล้วเดธกันก็แสดงความสามารถที่เหลือเชื่อโดยการพลิกตัวขึ้นมาได้ทันก่อนที่เขาจะโดนยิงและเปิดโหมดล่องหนของผ้าคลุมมันขึ้นมา

นาตาช่าที่นั้นในทันทีที่เห็นว่าเดธกันได้หายตัวไปก็ได้ดึงวัตถุหนึ่งขึ้นมาอยู่ในมือ "DOLBOED! BRASSAI GRANATO!!!" เธอตะโกนก่อนที่จะโยนวัตถุทรงกลมในมือของเธอนั้นออกไป

"เฮ้ย! ยัยนั่นบ้าไปแล้วววว!"กินโทกิตะโกนขึ้นก่อนที่จะกระโจนลงไปหลบหลังเค้าท์เตอร์

ตูม!

"ร้านช้าาาาาาานนนน!!!"ดันเต้ตะโกนขึ้นพร้อมกับที่ด้านหน้าร้านของเขานั้นจะถล่มลงมา

ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้นเดธกันที่ตอนนี้ระบบล่องหนได้เกิดขัดข้องก็ได้เผยตัวออกมาด้วยสภาพสะบักสะบอม ทางนาตาช่านั้นได้เก็บปืนของตัวเองลงซองก่อนที่จะดึงมีด(ที่น่าจะเรียกว่าดาบสั้น)ออกมาโดยที่สภาพของเธอนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก

"davayte tantsevat"เธอพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมๆก่อนที่จะเข้าปะทะกับเดธกันอีกครั้งในระยะประชิด
maid guy สมาชิก
· #84
ชื่อตอน : ศักดิ์ศรีของลูกทหาร
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ไทรเด็น,คาริน,ตัวประกอบอื่นๆ
ที่มา : นึกได้ใส่เอา(ไม่ลงเนื้อหาหลัก)

หลังจากที่เดรโก้นั้นได้หนีหายไป กองกำลังของตระกูลเดอุสพรามนั้นได้ลดน้อยลงไปมากจนกลายเป็นหน่วยย่อยเพราะคนที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชานั้นต่างหวาดกลัวและไม่อยากข้องแวะกับตระกูลเดอุสพรามยกเว้นแต่ทหารที่ยังจงรักภัคดีบางส่วน แต่ถึงกระนั้นควาแข็งแกร่งในการต่อสู้นั้นยังคงเกรียงไกรแม้นจะเหลือคนจำนวนเพียงหยิบมือราวกับว่าได้รับการคัดสรรค์อย่างดีเยี่ยม และในตอนนี้คือเรื่องราวของหญิงสาวที่จะมาเป็นกองกำลังหลักอีกหนึ่งคนที่มากด้วยความสามารถจนกล่าวขวัญในภายภาคหน้า

"หนาวจัง"คารินนั้นบ่นพลางเดินในชุดเครื่องแบบที่มีสีขาวบริสุทธ์ที่ปกคลุมด้วยเสื้อโค๊ทกันหนาวอีกชั้น เสื้อสูทที่เป็นเครื่องแบบติดเครื่องหมายพยาบาลนั้นถึงจะหนาพอที่จะปกปิดความหนาวแต่ส่วนหน้าอกนั้นกลับต้องเปิดออกเพราะขนาดของมันนั้นไม่สามารถปิดบังหน้าอกได้และกระโปรงเครื่องแบบหรือก็สั้นเต่อ ขนาดสวมถุงเท้ายาวยังทำให้หนาวได้ เธอนั้นเดินดูผลการเรียนที่แสดงเบื้องหน้าราวกับรู้เบื้องหน้าแล้วว่า ผลการเรียนเป็นอย่างไร ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงพากันชมเธอเป็นการใหญ่

"นี่หรือลูกสาวของครูเพลงชื่อดังเธอสวยน่ารักเสียจริง"
"นอกจากน่ารักแล้วยังฉลาดด้วยสมกับเป้นนักเรียนข้ามชั้นจริงๆ"
"สมแล้วที่เป็นคุณหนูเสียจริง การเรียนเป็นเลิศแบบนี้คงมีคนชอบแหงะ"
"อืม น่าชื่นชมจริงๆ"

แต่เมื่อคารินเดินผ่านไป หลายคนนั้นต่างไม่กล้าแตะตัวเธอนัก บางคนนั้นสะกิดใส่นิดเดียวก็ตกใจและถอยห่าง

"เชอะ ยัยนี่คงยัดตังค์ละสิ ก็พ่อเธอออกจะรวยนี่น่า"
"สงสัยเอาตัวแลกเกรดละมั้งยิ่งหน้าอกหน้าใจแบบนี้หนุ่มๆคนไหนไม่อยากยุ่งกันเล่า"
"ผู้ชายหลายคนอยากคบเป็นแฟน แต่มีแต่ถูกบอกปฏิเสธ ยัยนี่ชอบเล่นตัวนักนะ"
"หนอยยัยนี่ การเรียนอันดับ1แบบนี้คงแอบใช้พลังจิตสิท่า"

แต่ทว่าเมื่อใกล้จะถึงห้องเรียน กลับมีท่อนแขนขวางอยู่ตรงหน้าเธอ ฝ่ามือนั้นประดับด้วยแหวนทอง เมื่อเธอมองที่เจ้าของแขนของเธอนั้นเธอก็รู้ว่าเจ้าของแขนนั้นเป็นใคร ผู้หญิงคนนี้แต่งกายด้วยเครื่องประดับฉูดฉาด เสื้อกันหนาวสีแดงสดราวกับผ้าคลุมของกษัตริย์ก็มีประกายทองอร่าม หน้าตาก้แต่งเข้มราวกับว่าต้องการสวยเลิศผิดกับคารินที่แต่งหน้าพอควร อีกทั้งจงใจถอดกระดุมเพื่อโชว์หน้าอกที่ต่างจากของคารินที่ไม่ได้จงใจ

"เธอแย่งความนิยมของชั้นอีกแล้วนะยะ นังตัวประหลาด"ผู้หญิคนนั้นพูด เสียงหัวเราะคิกคักนั้นดังจากข้างหลังของหญิงสาว ผู้หญิงที่เหมือนผู้ติดตามสามสี่คนนั้นหัวเราะชอบใจ"เธอคงใช้พลังจิตของเธอละสิในการโกงข้อสอบ"
"คุณก็น่าจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้นะคุณลินดา"คารินพูด"ก็รู้นิว่าที่นี่เขามีการตรวจสอบการโกงและการบล๊อคพลังจิตด้วย หากฉันใช้ละก็พวกเขาจะรู้ทันที"
"เชอะ แก้ตัวไปได้นะ"ลินดาพูด
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอกลับไปนั่งที่ก่อนละคะ"คารินพูด แต่กระนั้นกลับถูกจับที่ไหล่ไว้ คารินเกือบห้ามใจไม่ไหวเพื่อที่จะจับทุ่ม แต่ถึงกระนั้นเธอก็แค่หันมามอง

"นี่เธอกล้าเมินฉันที่เป็นลุกของทหารระดับสูงงั้นหรือนังอวดดี"เธอพูดขึ้นมา"พ่อเธอแค่เป็นอาจารย์นักแต่งเพลงเท่านั้น อย่ามาเทียบชั้นกับพ่อของชั้นเลยดีกว่า"
"หรือคะ"เธอพูดแค่นั้น "ก็แค่คนที่อาศัยบารมีของพ่อเท่านั้นเองมิใช่หรือไงคะ"

แค่คำพูดเพียงประโยคเดียวแต่มันกลับสร้างความฮือฮาให้กับบรรดาเหล่าคนที่อยู่รอบๆได้ เหล่าคนติดตามนั้นอึ้งกับคำพูดจนอยากด่ากลับไป แต่นั่นเทียบไม่ได้กับลินดาที่หน้าแดงเกือบเท่าชุดกันหนาวที่เธอใส่เลย

"แกกล้าดียังไง"เธอตบหน้าคารินทันที ที่จริงคารินนันหลบได้แต่เพราะเธออยากซ่อนฐานะที่แท้จริงจึงไม่หลบ
"เชอะ นึกว่าจะแน่"เธอนั้นพูดเหยียดหยาม แต่สักพักครูนั้นเข้ามาห้ามทันที
"นี่มันเร่องอะไรกัน เราเป็นนักศึกษาแพทย์นะ ทำไมต้องใช้กำลังด้วย"
"ก็ยัยนั่นหาเรื่องชั้นก่อนนิคะ"ลินดาพูด"ครูเองก็มีหน้าที่แค่สอนไป ไม่ต้องยุ่งเรื่องส่วนตัวของพวกชั้น"และพวกเธอก็กลับไปยังห้องเรียน ทุกคนนั้นต่างพากันกลับเข้าห้องเรียนครูนั้นดูที่หน้าของคาริน เหมือนแหวนของลินดาจะทำให้หน้าของคารินเป็นแผล

"เดี๋ยวไปห้ามเลือดก่อนนะ"ครูนั้นจับมือของคารินขึ้นมา แต่คารินกลับอ่านใจของครูทันที

"ครูขอโทษแทนด้วยนะ เพราะน้องชายของครูเองก็เป็นทหารเช่นกัน การไปหาเรื่องก็เท่ากับทำให้เขาลำบากไปด้วย"
"ไม่เป็นไรค่ะ"คารินพูด"ครูเองก็ลำบากเช่นกันนะคะ"
"ครูคะ ไปแตะต้องตัวประหลาดแบบนี้ไม่กลัวโดนล้วงความลับหรือคะ"ลินดายังพูดหาเรื่องใส่
"นั่นสิ หรือโดนล้วงอะไรต่อมิอะไรจนไม่กลัวไปแล้ว"และกลุ่มของพวกคุณหนูต่างพากันหัวเราะอีกด้วย
"ไม่เป็นไรค่ะ"คารินปัดมือออกไป "ครุอย่ายุ่งกับหนูเลยดีกว่า"และคารินนั้นเดินออกไปเพื่อไปหายามารักษาแผลที่หน้า แต่กระนั้นกลับมีหยดน้ำย้อยลงมาราวกับพยายาสมานแผลของเธอ

แน่นอนว่าเธอมักถูกเรียกว่าตัวประหลาดจากลินดาเพราะว่าเธอนั้นเป็นเด็กเลื่อนชั้น เธอพยายามเรียนเพื่อที่จะเป็นกำลังหลักในการเข้ากองทัพ และเพราะมีพลังจิต เธอจึงเลือกที่จะเป็นแพทย์สนามเพราะว่าเธอนั้นมีพลังจิตการเรียนของเธอจึงก้าวหน้าเพราะคารินนั้นแทบจะเรียกได้ว่าจดจำตำรา แถมไอคิวของเธอจัดว่าเป็นเลิศหากเทียบกับทุกคนในบ้านแต่เพราะอย่างนั้นเะอจึงเรียนเพื่อที่จะเป็นแพทย์ให้ได้ แต่เพราะความอิจฉาของคนโดยเฉพาะลูกคุณหนูที่เคยเป็นจุดสนใจเพราะมีตำแหน่งของพ่อเธอคอยคุ้มกะลาหัวและผู้คนอื่นๆ เธอจึงดดนเรียกอย่างหยาบๆว่าตัวประหลาด

...................................................................................

เมื่อกลับบ้านไปแล้วคารินนั้นต้องเอาผ้าปิดที่ใบหน้าของเธอ คารินนั้นยืนอยู่ในลิฟต์ที่ให้กับบรรดาแขกหรือคนในครอบครัวที่ยังไม่สามารถฝ่ากับดักภายในป่าได้ เมื่อมาถึงยังบ้านของเธอ ทามะที่ตอนนี้สวมชุดกันหนาวที่เหมือนกับหมีนั้นรีบตรงมาเลียที่หน้าของเธออย่าวรวดเร็วราวกับต้องการต้อนรับ

"หวัดดีกั๊บ คุณพี่สาวคาริน"มันนึกในใจ"เล่นกับป๋มหน่อยไหม"
"ไม่ละทามะ ฉันอยากจะพักผ่อนเสียก่อน เดี๋ยวสักพักค่อยเล่นด้วยก็ได้"
"อืม ว่าแต่ที่หน้าติดอะไรเอาไว้น่ะ ป่มสงสัยเสียจริงอ่ะ"มันพูดพลางดมดู น้ำเสียงของมันที่ร่าเริงพลันกดดันากขึ้น"พี่สาวบาดเจ็บนิ เกิดอะไรขึ้นมา"
"ไม่มีอะไรหรอก"คารินพูด
"ไม่มีทาง"ทามะพูด"ยัยนั่นอีกละสิ อี$&#*มันทำร้ายพี่สาวอีกแล้วหรือ พี่สาวน่าจะให้ป๋มตะปบมันตั้งแต่เจอกันคราวก่อนแล้วนะตอนที่พี่สาวพาป๋มไปหาซื้อเสื้อน่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า"
"แบบนี้เจ้านายคงดกรธจัดแน่นอนเลยหากรู้เข้าน่ะ"
"แล้วท่านพี่มาหรือยัง ท่านพ่อด้วยล่ะ"
"ไม่เลย ท่านพ่อและเจ้้านายยังไม่มาเลย พี่เรย์ด้วย"
"เฮ่อ"คารินนั้นถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าไปยังบ้านของเธอ คารินนั้นไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียน เธอจึงสั่งให้คนใช้นั้นคอยปิดเป้นความลับ โดยเฉพาะกับไทรเด็น เธออยากให้เขารู้เรื่องนี้เป็นคนสุดท้าย

แค่ทว่าเมื่อถึงห้องโถงแล้ว เธอกลับพบว่าที่จริงแล้วพี่ชายตนนั้นกำลังนั่งอยู่หน้าเตาผิงเลย ไทรเด็นนั้นกำลังปิ้งสิ่งที่เหมือนขนมมาชเมลโล่อยู่ คารินนั้นไม่เห็นสีหน้าของพี่ชายของเธอเพราะกำลังหันหน้าเข้าหากองไฟในเตาผิงเลยไม่รู้ว่าพี่ของตนเห็นหน้าตนตอนนี้หรือเปล่า

"กินขนมหน่อยไหม"ไทรเด็นพูด"ขนมมาชเมลโล่ย่างที่เธอชอบไง"เขาวางขนมที่ปิ้งได้ที่ราวสองสามอันวางบนจานและวางไว้นโต๊ะ คารินนั้นรู้ว่าไทรเด็นมักทำให้เมื่อเธอนั้นกำลังทุกข์ใจ

"พี่คะ มีอะไรหรือถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้"
"สถานการณ์แนวหน้าเสร็จเร็วกว่าที่คิดฉันจึงกลับมาที่นี่ ส่วนท่านเชสตอนนี้กำลังรายงานผลภารกิจกับท่านคิงส์ลีโอดัสอยู่"
"แล้วทำไมทามะถึงไม่รู้ว่าพี่มาละคะ"
"พี่อยากจะเซอร์ไพรส์น้องเสียหน่อยเลยล่องหลมา แน่นอนว่าอาศัยช่วงที่คนใช้เข้ามาเลยล่องหลมา"
"พี่คะ......."
"ทานสิ"ไทรเด็นพูดพลางชี้ไปที่ขนมที่เขาทำให้ คารินสังเกตว่าพี่ของตนคงกำลังเสียบชุดใหม่ให้เลยยื่นมือมาหยิบไป

หมับ!

ไทรเด็นคว้าแขนของน้องสาวของตนเมื่อคารินนั้นจ้องที่ใบหน้าของไทรเด็น ถึงเธอไม่ต้องอ่านใจก็รู้ว่า ตอนนี้พี่ชายของเธอนั้นโกรธจัดเสียจนแทบจะฆ่าคนเลยก็ว่าใด้ ใบหน้าเยือกเย็นนั้นจ้องไปยังเปลวเพลิงที่เธอเพิ่งสังเกตว่ามีขนมมาชเมลโล่ที่ไหมเพราะย่างไม่ดีกองจนเป็นภูเขา เธอจึงตระหนักว่าไทรเด็นนั้นโกรธจัดมากจนมือสั่นและย่างไม่ดีเลยทำเสียเป็นส่วนมาก

"พี่มีเรื่องที่จะคุยหน่อย"ไทรเด็นพูดเสียงของเขานั้นเรียบก็จริงแต่ก็น่ากลัวมาก
"เรื่องอะไรคะพี่ไทรเด็น"คารินนั้นพูดเสียงสั่นเครือ
"ก็เรื่องที่เธอนั้นถูกลินดาลูกสาวฝ่ายเสนาธิการระดับWarriorคอยทำร้ายไงเล่า"ไทรเด็นลุกขึ้นยืน เขาแกะผ้าปิดแผลออก"นี่เป็นแผลที่ยัยนั่นฝากเอาไว้สินะ"
"ไม่ใช่หรอก"คารินพูด"น้องเล่นกับทามะมาต่างหากละคะ"
"พี่บอกว่าอยากเซอร์ไพรต์เธอเลแอบตามที่มหาวิทยาลัย หากไม่เห็นกับตาคงไม่รู้หรอกว่าตอนเธอเรียนอยู่เธอเจอกับอะไร"
"โอ้ย"เสียงของคนร้องใต้เบาะที่นั่ง เป็นร่างของพ่อบ้านของคารินนั่นเอง ร่างของเขานั้นนอนคุดคู้และร้องโอดโอย ตามใบหน้าฟกช้ำ

"ทำไมพี่อัดเขาแบบนั้นกัน"คารินตกใจ
"เพราะเขาบังอาจไม่ยอมบอกเรื่องที่เธอโดนเป็นประจำน่ะสิ"
"ขอโทษครับนายน้อยไทรเด็น"พ่อบ้านพูด"คือว่าคารินนั้นอยากแก้ปัญหาด้วยตัวเองเลยไม่ยอมให้กระผมบอกใครทั้งสิ้น"
"หุบปาก"ไทรเด็นใช้ไม้ที่เสียบนั้นเสียบที่พื้นใกล้จมูกของพ่อบ้าน เขาได้กลิ่นขนมที่ย่างจนเกือบไหม้และความร้อนของมันที่สัมผัสใบหน้า"แกมีความผิดที่ไม่รายงานต่อท่านเชส แกต้องได้รับโทษจากท่านอีกต่อหนึ่ง ถึงข้ากับพี่เรย์ลงโทษแกไปแล้วโทษของแกยังไม่พอเลย"
"แต่ว่า"คารินประท้วง
"เธอคิดว่าการใช้เหตุผลกับคนประเภทนี้ใช้ได้ผลงั้นหรือไง ไอ้พวกที่คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่น่ะ"ไทรเด็นพูดพลางหมุนไม้ที่เสียบมาชเมลโล่เอามาวางบนจานและชักไม้ออกมา ขนมได้หลุดออกมาจากไม้เสียบอย่างสวยงาม"เธอเองก็น่าจะรู้นิว่าการใช้อำนาจที่ผิดนั้นเป็นโทษอาญาน่ะ เพราะการที่ใช้อำนาจที่ผิดทำให้ปรชาชนพากันเกลียดชังได้ แน่นอนว่าหลังๆนี้ไม่มีใครที่กล้าพอที่จะฟ้องร้อง แต่หากปล่อยไว้จะยิ่งเหิมเกริม"ไทรเด็นผลักคารินลงนั่งที่เก้าอี้พลางเดินออกไป "กินซะก่อนที่มันจะเย็น"
"พี่จะไปไหน"
"ไปเจรจาสักหน่อย พี่สัญญาว่าจะไม่ใช้กำลังกับอีกฝ่ายก่อนแน่นอน"ไทรเด็นพูดก่อนเดินออกไป คารินนั้นรีบดูอาการพ่อบ้านทันที
"เป็นยังไงบ้างคะ"
"คุณหนูไม่ต้องสงสารผมหรอก"เขาพูด"ผมผิดเองที่ไม่ยอมรายงานกับนายท่านเองเพราะผมอยากให้คุณหนูแก้ปัญหาด้วยตัวเอง"
"แต่ถึงยังไงพี่ก็ไม่ควรที่จะทำแบบนี้นะ"
"ไม่หรอก"พ่อบ้านพูด"ผมสมควรโดนแล้ว"
"อย่างที่เขาพูด"เชสนั้นติดต่อกลับผ่านทางโทรทัศน์ที่อยู่เหนือเตาผิง"แกสมควรโดนลูกชายและลูกสาวข้าลงโทษแบบนั้น"
"นายท่าน โปรดกรุณาข้าด้วย"
"ได้ แต่จำไว้ว่าหากมีคราวหน้าอีกละก็"ถึงแม้จะไม่ใช่ตัวจริง แต่คารินนั้นสัมผัสได้ว่าพ่อของเธอนั้นก็โกรธเช่นกัน"แกจะโดนโทษหนักจนน่ากลัวกว่าความตายแน่นอน"

...................................................................................

ในคฤหาสถ์ที่ขนาดใหญ่ราวกับวัง ลินดานั้นยังโกรธไม่หายเรื่องคาริน

"หนอย ยัยนั่นดันหนีไปได้นะ นึกว่จะถ่ายคลิปน่าอายได้เสียหน่อย"

ก่อนหน้านี้เธอนั้นพยายามที่จะล่อลวงคารินไปยังห้องลับที่มีทางหนีเป็นเพียงหน้าต่างของชั้นสาม เธอเตรียมที่จะทำให้คารินนั้นอับอายด้วยการถ่ายภาพที่น่าอาย แต่กระนั้นคารินกลับกระโดดหนีออกไปได้ด้วยการกระโดดออกนอกหน้าต่าง จากนั้นจึงกระโดดไปยังต้นไม้ใหญ่และเกาะที่กิ่งไม้ที่อยู่ต่ำลงไปก่อนตกถึงพื้นและวิ่งหนีออกไปพร้อมกระเป๋า เธอนั้นดกรธอย่างมากจนไม่ทันได้ยินเสียงคนกดกริ่ง

"คุณหนูครับ"ทหารรับใช้นายหนึ่งเอ่ยขึ้น เขาสวมชุดทหารสีดำและขาวเพื่อบ่งบอกถึงสถานะคนรับใช้"มีแขกมาหาครับ"
"ใครกันเนี่ย เวลาแบบนี้"
"เขาอ้างว่าเป็นพี่ชายของดิอาเน่ครับ"
"พี่ชายของยัยตัวประหลาดงั้นหรือ"เธอพูดพลางดูจอแสดงรายชื่อแขกที่มาเยี่ยม ชายดังกล่าวชื่อไอเซ้ค มิลสิคัลตามที่ไอดีแสดงผลออกมา
"อยากรู้จังว่ามันมาทำไมยะเนี่ย หรือมาเพราะเราไปตบหน้าของน้องสาวมัน แหมช่างเป็นพี่ที่รักน้องเสียจริง"
"เอายังไงดีครับท่าน"
"เอางี้ดีกว่า หมอนั่นได้ยินว่าเป็นนักแต่งเพลงที่เคยแต่งให้กับอลิส แน่นอนว่าเขาย่อมมีชื่อเสียงแน่นอน เราก็ถ่ายภาพอันน่าอายของหมอนั่นสิ รับรองว่ายัยนั่นคงทนไม่ไหวและไม่มาโรงเรียนอีกก็ได้"
"แต่ว่า"
"นี่เป็นคำสั่ง แกกล้าขัดหรือไง"

เมื่อไอเซ็ค(ไทรเด็น)นั้นได้รับเชิญมายังที่บ้านรับรองของลินดา เธอนั้นบอกว่า"ดื่มอะไรสักหน่อยไหม"
"ชาแล้วกัน"ไอเซ็คพูดพลางนั่งลง ลินดานั้นวางใจไปอย่างเพราะการสั่งชาหมายถึงการคุยกันอย่างสันติ แน่นอนว่าเธอนั้นแอบเอายาชาที่ทำให้เคลื่อนไหวลำบากใส่ลงไปเล็กน้อย

"มีธุระอะไร"ลินดาถาม
"ฉันรู้มาว่าเธอทำร้ายน้องสาวของฉัน มันจริงหรือเปล่า"ไทรเด็นพูดพร้อมจิบชา
"น้องสาวของเธอนั้นแค่โดนฉันชนเล้กน้อยเอง แต่กลับทำสำออยเรียกร้องความสนใจเลยทำเป็นเรื่องใหญ่โตเท่านั้นเอง"
"แล้วแผลที่หน้าล่ะ"
"ก็แค่โดนมุมโต๊ะเท่านั้นเอง"เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"งั้นหรือ ดูไม่เหมือนเลยนะ"ไอเซ็คดื่มไปครึ่งแก้ว แต่จากนั้นเขาทำตกทันที ไอเซ็คพยายามลุกขึ้นแต่ท่าร่างกายของเขากลับเคลื่อนไหวลำบาก ลินดานั้นหัวเราะเยาะใส่ไอเซ็คทันที

"เธอใส่อะไรลงไปในชากันแน่"
"เป็นไงบ้าง น้ำชาผสมยาชา อร่อยดีไหมล่ะ"
"หนอย" เขาพยายามลุกขึ้น"เธอทำไปเพื่ออะไร"
"ก็หมั่นไส้น้องสาวของแกไงเล่ายัยนั่นแย่งความสนใจไปจากชั้นทั้งเรื่องร่าวกายหน้าตา การเรียนฉันเลยหมั่นไส้ยังไงเล่า ยัยนั่นมีดียังไงก็แค่ลูกครูดนตรี ฉันสิเป็นลูกนายทหารระดับสูง ชั้นพยายามที่จะถ่ายภาพเปลือยของมันเอาไปแจกจ่ายให้คนในโรงเรียนและในเน็ตเวอร์ค แต่เมื่อแกมาเลยอยากถ่ายภาพแกแทนไงให้ครอบครัวของแกตกต่ำ น้องของแกคงทรมานจนไม่ยอมออกนอกบ้านแน่นอน"
"ได้ยินอย่างนั้นก็ดีแล้ว"ไอเซ็ค(ไทรเด็น)พูดก่อนหยิบยาบางอย่าง เขาฉีดมันที่ต้นคอ เขานั้นดิ้นทุรนทุรายราวกับทรมานและหยุดทันที "แบบนี้ค่อยลุยได้เต็มที่หน่อย"และไทรเด็นนั้นลุกขึ้นยืน เขานั้นจ้องด้วยความโกรธแค้น

"แกลุกขึ้นยืนได้ไง ยาชาน่าจะออกฤทธิแล้วนะ"
"ยาพิษย่อมมียาแก้ แต่เธอคงจินตนากนาไม่ออกหรอกว่าความเจ็บปวดของยาต้านยาชามันเจ็บขนาดไหน"ไทรเด็นนั้นจ้องไปที่ตา ลินดานั้นเห็นภาพหัวของตัวเองนั้นหลุดออกจากบ่าภายในพริบตา"อุส่าห์มาแบบดีๆแต่เธอกลับ้อนรับฉันแบบนี้เนี่ยนะ"
"พวกแกจับมันเร็ว"ลินดาสั่งเหล่าทหาร ทหารคนแรกพุ่งมาจับแต่กลับถูกไทรเด็นจับแขนและบิดข้อต่อ ทหารอีกคนพุ่งมาต่อยแต่ไทรเด็นใช้เพื่อนทหารที่จับใช้ต่างโล่ห์ป้องกันหมัดที่จะชกใบหน้าของเขาและชกสวนที่ครึ่งปากครึ่งจมูกจนอีกฝ่ายนั้นร้องครวนคราง

"ผู้บุกรุก"ลินดาตะโกน ทหารทุกคนนั้นเดินเข้ามาจากระเบียงชั้นสองภายในห้องโถง ในมือนั้นถือปืนไรเฟิลขนาดเล็กที่เหมาะสำหรับยิงภายในอาคารและจ่อที่ไทรเด็น"ยิงมัน"

ไทรเดนเตะโตีะขึ้นมาใช้แทนโล่ห์ป้องกันกระสูน เขายังช่วยปกป้องทหารที่เขาต่อยล้มด้วยและกระโดดไปยังฝั่งตรงข้าม เขาหยิบโล่ห์และดาบที่ประดับเอาไว้และวิ่งตรงเข้าใส่ทหารชุดใหม่ที่พุ่งเข้ามาด้วยการใช้โล่ห์ป้องกันการโจมตีฝั่งตรงข้ามและดาบป้องกันกระสูนก่อนหมุนตัวเอาโล่ห์กระแทกจากนั้นจึงกระโดดไปที่ฝั่งตรงข้ามเพื่อพุ่งเข้าชนใส่ทหารที่ระดมยิงใส่เขาอย่างไม่กลัวตาย

"นี่มันบ้าอะไรกัน"ชายคนหนึ่งตะโกนออกมา เขาเหมือนเป็นทหารระดับสูงที่เย่อหยิ่ง"ทำไมมีผู้บุกรุกเข้ามาได้กัน"
"พ่อคะ เขาจะมาทำร้ายหนู หนูเลยให้ทหารมากำจัด"

ฉึก!

ดาบที่ถือมานั้นปักอยู่ระหว่างพ่อและลูก จากนั้นคนที่ซัดดาบนั้นพุ่งเป้าไปที่ทหารแก่ดดยถือดาบอีกเล่ม เขากระโดดขเข้าหาและเอาดาบจ่อคอของทหารด้วยมือซ้ายก่อนที่อีกฝ่ายจะชักปืนพก ไทรเด็นจึงเอาปืนของอีกฝ่ายออกจากมือก่อนที่จะเล็งไปที่ลินดา

"อย่าขยับ"ทั้งไทรเด็นและชายแก่ต่างตะโกนสั่งทหารให้หยุด ไทรเด็นนั้นยิ้มและพูดว่า"ท่านเองก็รู้สถานการณ์สินะเลยสั่งให้ทหารหยุดสินะท่านคาร์ส"
"ใช่แล้ว ลินดา ลูกเองก็อย่าขยับนะ"
"ทำไละ ทหาร รออะไรอยู่ ยิงส...."

ปัง!

ปืนพกได้ลั่นไกออกไป คาร์สพยายามร้องประท้วงแต่ไทรเด็นยิ่งเอาดาบจ่อคอ

"แกยิงขู่แบบนั้นคิดว่าฉันจะกลัวหรือไง"ลินดาพูด"แกยิงยังไงถึงไม่โดนฉันเลยนะ"
"อย่านะลินดา เขายิงตุ้มหูของเธอขาดไปไม่รู้หรือไง"

ต้มหูข้างหนึ่งนั้นได้แหว่งหายไป เธอจึงรับรู้ได้ว่าที่จริงเขานั้นยิงอะไร

"ไม่แม่นงั้นหรือ"ไทรเด็นพูด"งั้นต่อไปเล็งที่หัวใจหรือก้านสมองดีกว่า จะได้ไม่ต้องพูดมากอีก"
"หยุดนะ"เสียงดังจากประตูทางเข้า บุคคลที่มาใหม่สองคนนั้นเดินเข้ามาหาคนแรกนั้นคือเรย์ที่สวมหน้ากากเงิน อีกคนคือเชสนั้นเองแต่เขานั้นสวมหน้ากากทองที่ประดับด้วยพลอยจำนวนมากเพราะเป็นกฎว่าผู้ที่ปิดบังสังคมต้องสวมหน้ากากตามฐานะของตน

"วางอาวุธลง"เมื่อได้ยินคำสั่งทหารทุกนายต่างพากันวางอาวุธเพราะรู้ว่าชายที่อยู่เบื้องหน้าคือใคร เกือบทุกคนนั้นได้ทำการเคารพเชสทันที ยกเว้นเรย์ที่มาดูสถานการณ์และลินดา

"แกเป็นใคร"
"เรียกทหารชั้นสูงว่าแกงั้นหรือ"เรย์พูดทันที"ไม่รู้จักที่ต่ำที่ศุงแล้วว่าบุคคลที่กำลังพูดถึงเป็นใคร"
"ไม่ต้องหรอกเรย์ พวกคุณหนูเขาอาจจะไม่รู้ว่าแท้ที่จริงทหารที่อยู่สูงแค่ไหนย่อมมีทหารที่อยู่เหนือกว่าตนเองอยู่ดี หรือก้คือเหนือฟ้ายังมีฟ้า"
"ท่านเชส"คาร์สพูด"โปรดให้อภัยลูกสาวข้าด้วย"
"ท่านพ่อ เชสที่ว่าคือ เชส เดอุสพรามใช่ไหมคะ"ลินดาเริ่มรู้ตัวว่าุคคลที่อยู่เบื้องหน้าเป็นใคร
"ต้องขอโทษที่ลูกชายของข้าทำเสียมารยาทด้วยแล้วกัน"เชสพูด คาร์สจึงตกใจทันที

"งั้นเขาผู้นี้คือ ไทรเด็น เดอุสพรามสินะครับ"เมื่อเขาพูดแบบนี้ทหารหลายคนต่างพากันกลัวทันที

"ชิปแล้ว นั่นมันเจนโนไซด์ ไทรเด็นนี่น่า"
"อึ๋ย แค่ชั้นไม่ตายก็บุญโขแล้ว"
"แต่ท่านพ่อ"ไทรเด็นแย้งขึ้น"ข้าได้เชิญเข้าบ้านอย่างสันติแล้วแต่พวกเขากลับใช้กำลังก่อน"
"แกม่หลักฐานอะไร"ลินดานั้นพูด จากนั้นไทรเด็นจึงชี้ไปที่แมลงสาปที่เกาะผนังมันได้ฉายภาพเหตุการณ์ภายในห้องตั้งแต่ตอนที่ลินดาเห้นไทรเด็นและพุดคุยแผนการณ์แล้ว

"และข้านั้นได้ตอบโต้พอสมควรโดยไม่ให้มีใครตายตามความเหมาะสมแล้ว ดังนั้นจึงสรุปว่าข้านั้นป้องกันตัวเท่านั้นจากเจ้าบ้านที่พยายามทำอนาจารและพยายามฆ่า"
"ก็จริง สรุปว่าค่าเสียหายกับค่ารักษาพยาบาลข้าจะออกให้แล้วกัน"
"ขอบคุณครับ"
"แต่เรื่องลูกสาวเจ้าที่ใช้อำนาจี่ผิด คงต้องโดนลงโทษเสียหน่อย"
"แต่พ่อคะ"
"ลินดา เจ้าไม่รู้ตัวหรือไงว่าเจ้าทำให้พ่อต้องเจอเรื่องร้ายแรงแล้ว ดีเท่าไหร่แล้วที่เราไม่โดนกำจัดก่อน ตอนแรกพ่อก้ไม่เชื่อว่าลูกจะทำแบบนี้ได้ พ่อละเสียใจจริงๆ"
"ทำไมล่ะพ่อพ่อทำไมว่าหนูแบบนี้ หนอย เป็นเพราะแกทีเดียวเชียว นัง...."
"อะไรหรือคะ"คารินนั้นเข้ามายังห้องโถง แตาคราวนี้เธอนั้นสวมชุดรัดรูปที่เหมือนกับชุดสำหรับออกกำลังกาย"ฉันเคยเตือนคุณแล้วว่าอำนาจของพ่อคุณไม่ใช่ของคุณ แต่คุณกลับใช้มันในทางที่ผิด คุณเลยตกอยู่ในสภาพแบบนี้กัน"
"หนอย อีนี่"
"ระวังปากหน่อย"เรย์พูดพลางรั้งคอไทรเด็นที่กำลังพุ่งไปต่อย"คุณหนูเอ๋ยรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้พ่อของเธออาจโดนโทษที่เธอได้ใช้อำนาจที่ผิดไว้นะ เพราะจากบันทึกทั้งที่นี่และที่โรงเรียนอาจทำใหพ่อเธอโดนลดตำแหน่งได้นะ"
"หนอย ทีแบบนี้กลับใช้อำนาจเชียวนะ"
"ใช่แล้ว"เรย์พูด"จงจำไว้ว่าหากเะอคิดจะใช้อำนาจกลับใคร อำนาจดังกล่าวย่อมกลับมาทำร้ายตัวเองด้วย"
"พี่คะ หนูคิดว่าเรื่องนี้หนูขอจัดการด้วยตัวเองดีกว่า"คารินพูด"เพราะหนูอยากสั่งสอนด้วยตัวหูเองดีกว่า"
"เอาแบบนี้แล้วกัน"เชสเสนอ"ให้คารินกับลินดาสู้กัน หากลินดาชนะพ่อเธอจะไม่โดนลงโทษอะไร และความผิดของเธอจะถุกลบออกไป แ่หากแพ้ พ่อของเธอจะโดนลงโทษสถานหนัก ขั้นต่ำคงต้องปลดออกจากการเป็นทหารละนะ"

เมื่อได้รับการเสนอแบบนี้ ไทรเด็นจึงบอกว่า"ระวังนะคาริน การใช้กระบวนท่าบางท่านั้นคนท่วไปไม่สามารถทนได้นะ"
"ค่ะท่านพี่"
"แต่ถ้าน้องใช้ท่าอันตราย พี่จะห้ามนะ"เรยเสริม
"ค่ะ"
"อันตรายหรือ"ลินดาพูด"พวกแกพูดอะไรกันเนี่ย ผู้หญิงตัวเล็กๆจะทำอะไรได้"เมือพูดเสร็จลินดานั้นเหวี่ยงแขนหมายจะตบ แต่คารินนั้นก้มตัวหลบและใช้ฝ่ามืออัดกระแทก ลินดานั้นล้มลงไปแทบทันที

"เหวี่ยงแขนกว้างเกินไปไม่ดีนะคะ"คารินพูดและโค้งคำนับ อีกฝ่ายนั้นทั้งจุกและงงว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนช่องท้องของตนนั้นจกจนแทลุกไม่ขึ้น

"ใครบอกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆนะ"ไทรเด็นพูดเย้ยหยัน"บอกไว้ก่อนว่าท่านั้นหากยัยนั่นเอาจริงแล้วแม้แต่ข้ายังทรุดเลยนะ"
"ไทรเด็นระหว่างดูห้ามพูดมาก"เรย์พูดเตือนไทรเด็นนั้นเงียบไป ลิินดานั้นเหมือนอะไรบางอย่างเริ่มสั่นคลอนคารินนั้นจ้องมองไปยังลินดา

"หากไม่เข้ามา ฉันจะเป้นฝ่ายเข้าหาเองนะคะ"คารินพูดก่อนพุ่งเข้าไปหาและซัดหมัด ลินดาพยายามถอยหนีแต่หมัดของคารินนั้นเฉียดหน้าทุกครั้งที่อีกฝ่ายหลบ

"ทำไมกัน ทำไมแกเก่งขนาดนี้"
"เพราะปกติแล้วฉันถูกฝึกมาเพื่อป้องกันตัวและเพื่อจะเข้าสู่สนามรบเมื่อจบการศึกษา ฉันจะเข้าร่วมกองทัพในฐานะแพทย์สนามดังนั้นจึงต้องศึกษาเพื่อหาความรู้ทั้งร่างกายและสมองทุกวัน ไม่เหมือนพวกคุณหนูที่วันๆเอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆหรอกค่ะและแน่นอนมันเป็นความลับจึงไม่แสดงออกมาจนถึงวันนี้"
อีกฝ่ายนั้นพยายามพุ่งเข้าต่อย แต่คารินนั้นหมุนตัวและใช้แรงเหวี่ยงซัดอีกฝ่ายจนเซถลา ลินดานั้นตระหนักถึงความกลัวเป็นครั้งแรกว่าหากพ่ายแพ้จะเป็นยังไง เธอรับรู้ถึงความกดดันที่หาที่ไหนไม่ได้นอกจากสนามรบ ลินดาจึงทิ้งศักดิ์ศรีและก้มกราบทันที

"ดิฉันผิดไปแล้วค่ะ ได้โปรดประทานอภัยด้วยค่ะ"
"มาไม้ไหนเนี่ย"เรย์พูดด้วยท่าทีเอือมระอา
"ดิฉันพูดจริงนะคะ ให้สาบานเลยก็ได้นะคะ"

คารินนั้นทำท่าใจอ่อน ลินดาจึงหยิบเศษแก้วและตรงไปไปยังคาริน

"ซะเมื่อไหร่ อี...."แต่เศาแก้วไม่ทันถึงตัวคารินนั้นได้เตะเศษแก้วในมือทิ้งไป จากนั้นเธอจึงจับแขนอีกฝ่ายยกตัวโดยใช้แรงจากการพุ่งตัวและทุ่มลงพื้น ส่วนหัวของลินดาใกล้จะถึงพื้นแล้ว

"หยุด"

หัวของลินดาเกือบสัมผัสพื้น เรย์นั้นจับที่ลำตัวของลินดาไว้ส่วนไทรเด็นนั้นใช้แขนพยุงร่างของคารินที่กำลังทุ่ม

"รู้ผลแล้วว่าคารินชนะ"เชสพูดขึ้นมา แน่นอนอีกฝ่ายยังงงว่าเกิดอะไรขึ้น
"คาริน พี่บอกว่าอย่าใช้ท่านี้กับคนธรรมดา"ไทรเด็นพูดก่อน
"หากฉันไม่พยุงร่างเธอและน้องชายของฉันรั้งตัวคารินไว้รับรองว่าแกได้ทัวร์นรกแน่"เรย์พูดขึ้น คารินนั้นปล่อยคัวอีกฝ่ายที่ช็อคค้าง
"เอาเป็นว่าเรื่องบทลงโทษ"เชสเสนอ"หากลูกของเธอนั้นทำผิดอีก จะต้องได้รับโทษทั้งหมด ตกลงไหม"
"ขอบคุณครับ"คาร์สพูดขึ้นมา "หากลูกสาวผมเสียมารยาทอีกละก็ เชิญท่านทำอะไรลูกสาวท่านได้ตามสบายเลย"
"ท่านพ่อ"
"เงียบน่า แกเกือบทำเสียเรื่องหมดแล้ว ฉันไม่เชื่อเรื่องที่ท่านเชสเล่ามาจนเจอเรื่องวันนี้ แกไม่ตายก็ดีเท่าไหร่แล้วรู้ตัวหรือเปล่า"
"เข้าใจหรือยังว่าการที่ทหารต้องเจอคืออะไร"ไทรเด็นพูด"อย่าลืมความกลัวนั่นแล้วกันเพราะมันอาจจะกลับมาอีกครั้ง"เมื่อสิ้นคำพูดแล้ว อีกฝ่ายนั้นก้ไม่กล้าพูดอะไรอีก

...............................................................................

"คุณลินดา หยุดสองวันนี้เป็นยังไงบ้างคะดิฉันเป็นห้วง เป็นห่วง"
"นั่นสิ ลาหยุดตั้งนานกลัวจังว่าจะเสียอันดับไปอีก"
"นั่นสิ เรื่องนังตัวประหลาดนั้นเรารีบจัดการมันอีกรอบดีกว่า"
"อย่าไปยุ่งกับมัน"ลินดาตวาดใส่พวกที่มารุมล้อม"หากไม่อยากเสี่ยงชีวิตนักอย่าไปยุ่งกับมันดีกว่า"
"ทำไมละคะ คราวก่อนเห็นคุณอยากทำร้ายนังนั่นแทบตาย"
"เพราะว่า"ลินดานั้นหยุดกลางคันก่อนเพราะถูกสั่งห้ามไม่ให้พูดเรื่องความจริง"ฉันเองก็เบื่อมันแล้วแหละ"
"มีอะไรหรือคะ"เมื่อคารินพูด ลินดาถึงกับสะดุ้งทันทีแต่ทว่าคารินกลับยิ้มแบบใสซื่อและพูดว่า"หายดีแล้วหรือคะ ดีจังที่ยังมาเรียนได้นะคะ"
แต่ลินดากลับรู้ความหมายแฝงในคำพูดโดยไม่ต้องอ่านใจว่า"ยังทำตัวเหมือนเดิมหรือเปล่าคะ หากทำตัวแบบเดิมอีกรับรองเจอดีแน่"

"หนอย แก บังอาจทักทายคุณลินดาได้นะคะ"
"อย่าไปยั่งกับมันเลย"ลินดาพูดหวาดๆ
"นั่นสินะ"คารินพุดและเดิน ผู้ติดตามพยายามเอาเท้าสะกิดแต่เมื่อสัมผัสกับเท้าคารินได้หยุดก่อนและพุดว่า"คราวหน้าหากคุณเลือกคบขอให้คบกับคนดีๆหน่อย เพื่อนคุณคนนี้คบเพื่อประจบคุณ แต่ใจจริงกลับริศยาคุณไปทุกเรื่องเลย"และคารินนั้นเดินไปกระซิบข้างหู"และอีกอย่าง ครูที่คุณแววตอนที่ช่วยฉันที่จริงเป็นทหารแอบแฝงเช่นเดียวกันดังนั้นหากทำผิดเขาจะรายงานเรื่องคุณแน่"
lancenater สมาชิก
· #85
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : ดอกกุหลาบอันแปดเปื้อน และราชินิแวมไพร์ผู้ถูกทรยศ
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : โรเซ่,เรมิเลีย สการ์เล็ท
ที่มา :โรลCrossover
........................................
"นี่ๆสนใจไปร้านเค้กเย็นนี้กันมั้ย?"[มายด์]นักเรียนหญิงในห้องผู้ชอบการ์ตูนวายได้ชวนเพื่อนไปกับตน
"ได้สิ หลังเลิกเรียนเดี๋ยวไปกันนะ"[ป็อบ]เพื่อนของมายด์ตอบตกลง
"ถ้าเรียนเสร็จวันนี้อ่ะนะ"เจดีวางกระเป๋าลงโต๊ะพร้อมสำหรับคาบโฮมรูม
"ชั้นไปแน่นอน!"เทนชิตอบอย่างร่าเริง
"ชั้นไปด้วยสิ"ยูยูโกะที่เป็นอาจารย์โฮมรูมของพวกแลนซ์ปรากฏออกมาจากด้านหลัง
............................
"เอาล่ะ คือว่าวันนี้มีข่าวสองอย่างนะนักเรียน อย่างแรก โรงเรียนคริสต์_____่ที่อยู่ใกล้ๆเขตโรงเรียนเราได้เกิดเหตุการณ์น่าสะเทือนขึ้น คือโรงเรียนทั้งโรงเรียนถูกเผา มีไม่กี่คนที่เสียชีวิตในที่นั้น ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ แล้วก็อย่างที่สอง"ยูยูโกะเดินออกไปนอกห้อง และพาคนๆหนึ่งเข้ามา
"นักเรียนคนใหม่ของโรงเรียนเรา แนะนำตัวหน่อยสิคะ"
"สวัสดีค่ะทุกๆคน ชั้นชื่อโรซ่า ย้ายมาจากโรงเรียน_____ ค่ะ อายุ 17 ปี เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ ของที่ชอบคือดนตรีค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"นักเรียนคนนั้นแนะนำตัวอย่างนอบน้อม เธอมีผมสีทองยาวปล่อยถึงหลัง สวมชุดนักเรียนมาตรฐานทั่วไป และคาริสม่าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เธอ แม้แต่นักเรียนหญิง
"นักเรียนมาใหม่อีกแล้วเหรอ คนเขียนกำลังคิดอะไรกันเนี่ย มีแต่นักเรียนมาใหม่"แลนซ์พึมพำอะไรบางอย่าง
"หา? อะไรนะ?"เทนชิถามแลนซ์
"ป...เปล่า ไม่มีอะไร"แลนซ์พยายามปกปิดคำพูดตน เพราะถ้าหลุดไปอาจเกิดเหตุการณ์ Fourth Wall แตกออกได้
"เดี๋ยวนะ...มาจากโรงเรียนเดียวกับที่เกิดข่าวเลยนี่"โอมตั้งข้อสังเกตุ
.................................
"อย่างนั้นเหรอคะ!! คุณโรซ่าชอบอนิเมะเหมือนกันเลยเหรอคะ!!!?"มายด์พุ่งพรวดเข้าไปหาโรซ่าขณะทั้งหมดนั่งคุยกันในคาบพักกลางวัน
"ใช่ค่ะ เช่นเรื่องอุตะปริ๊นซ์ ฟรี! จูนิเบียว ซอร์ดอาร์ท หรือคลาสสิคอย่างมาชินก้าหรือว่าหน้ากากเสือก็ด้วยค่ะ แต่ชั้นชอบโทโฮมากที่สุดเลยนะคะ ถึงจะไม่ใช่อนิเมะก็เถอะ"โรเซ่ตอบพร้อมยิ้มให้มายด์
"โห สุดยอดเลยครับ ว่าแต่ว่าคุณชอบตัวละครตัวไหนมากที่สุดในโทโฮล่ะครับ?"แลนซ์ทำท่าเหมือนตึ่นเต้นเกินเหตุจนโดนเทนชิดึงแขนเสื้อ
"ที่ชอบที่สุดเหรอคะ......."โรเซ่ทำท่าเหมือนจะพูด แต่ก่อนจะพูดได้มีเสียงกรี้ดกร้าดออกมาจากด้านนอกก่อน
"กรี้ดดดดดดด น่าร้ากกกกกก!!!!!!!!"
"จาอาวกลับบ้านนนนนนน"
"โมเอะ"
พวกแลนซ์ดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรมากนัก เพราะว่าขนาดเดสทรอยกันดั้มกับอิมพัลส์กันดั้มโผล่มาตีกันในโรงเรียนกลางวันแสกๆยังมีมาแล้ว(เหมือนหลังจบเหตุ นาย ช. จะไปสงบสตินางสาว ส. พร้อมกับนางสาว ล. ไปแล้ว)ส่วนโรเซ่เหมือนจะรู้ว่ามีอะไรมา จึงเดินออกไป
"เดี๋ยวนะ มีอะไรเหรอครับ?"เจดีถาม
"คือว่า ตัวละครที่ชั้นชอบที่สุดมาพอดีน่ะค่ะ"เธอเดินไปตรงจุดกำเนิดเสียง และทั้งหมดก็พบกับร่างๆหนึ่งที่กำลังกางร่มอยู่ เป็นเด็กสาวที่ดูภายนอกอายุน่าจะราวๆ 10 ปี สวมชุดสีชาวตัดแดงแบบโกธิค ผมสีน้ำเงินสั้น และปีกค้างคาวขนาดใหญ่บนหลัง
"หรือว่า......."โอมทำหน้าบรรลุ
"คุณหนูคะ ชั้นอุตส่าห์บอกแล้วว่าอย่าตามมาถึงที่นี่นะคะ"โรเซ่เข้าไปหาร่างเบื้องหน้าและหยิบร่มจากเธอมาบังให้แทน
"ช่วยไม่ได้นี ในเมื่อเมดของชั้นหายไปตั้งไกล เจ้านายที่ดีก็ต้องตามมาดูสิ"
"ที่แท้ก็ชอบเรมิเลีย สการ์เล็ตสินะครับ"แลนซ์มองภาพเบื้องหน้า"แถมยังเป็นเบ...เอ้ย! เมดของเธอด้วยอีก"
"ใช่แล้วล่ะ เธอคือเมดของชั้นเอง"เรมิเลียตอบกลับ
"โธ่...ท่านเรมิเลียนี่ก็...."โรเซ่ก้มหน้า"ว่าแต่ คุณมายด์คะ เห็นว่าวันนี้จะไปที่ร้านเค้กกันนี่คะ ถ้าไม่รังเกียจ ชั้นขอไปด้วยได้มั้ยคะ?"
"ได้สิ!"มายด์ตอบรับ
"เดี๋ยวนะ ตอนนี้กริ่งแล้วนะเฮ้ย คาบต่อไปสังคมส่งชีทเรื่องคริสต์ศาสนานะเหวย!!"เซฟเตือนเมื่อเสียงกริ่งดัง แต่โรเซ่กลับหันหลังไปเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง
"เดี๋ยว! นี่เธอจะไปไหนน่ะ?"ป๊อบถาม
"คือว่าชั้นไม่สบาย จะไปห้องพยาบาลหน่อยน่ะค่ะ"โรเซ่เดินออกไป
โอมเหมือนจะรู้สึกได้ถึงอะไรแปลกๆ ส่วนแลนซ์ได้ยิงคำถามใส่"เดี๋ยวสิ เมดของเรมิเลีย สการ์เล็ท คืออิซาโยอิ ซาคุยะไม่ใช่เหรอ แล้วเธอหายไปน......"โรเซ่เหมือนจะหันกลับมา แต่โอมได้อุดปากแลนซ์เอาไว้
"มึงอย่าพูดอะไรไม่เข้าท่าตอนนี้สิวะ!!"โอมกระซิบ
"ซาคุยะเหรอ......"เรมิเลียมีสีหน้าที่ตึงเครียดขึ้นมาทันที
"ไปกันเถอะค่ะ"โรเซ่จูงเรมิเลียไปห้องพยาบาลทันที
"เดี๋ยวสิฟะ! นี่มันอะไรกันเนี่ย!"เจดีเริ่มมึนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
............................................
"เดี๋ยวอีก 15 นาทีก็จะไปร้านเค้กกันแล้วนะ ยังไม่ไปอีกเหรอ"เทนชิถามแลนซ์ที่ปัจจุบันหลังเลิกเรียน เขาได้พยายามเอื้อมมือเข้าไปหยิบอะไรในต้นไม้
"เดี๋ยวก่อนนนน กำลังจะได้แล้วววว"แลนซ์ดึงของในต้นไม้ออกมา มันคือเศษเส้นแบ่งนั่นเอง
"เอาล่ะ ทีนี้ก็แค่พันมือแล้วก็...."เขาหยิบเศษเส้นแบ่งออกมาเตรียมทำการคืนสภาพมิติ แต่กลับถูกของบางอย่างจ่อหัวไว้ก่อน
"หยุด อย่าขยับ แล้วส่งเศษเส้นแบ่งมาซะ"เสียงๆหนึ่งสั่ง
"อะ...อะไร"แลนซ์พยายามหันกลับไป และเห็นภาพที่ไม่อยากจะเชื่ออยู่
โรเซ่กำลังเอาปืนพกจ่อหัวเขาด้วยท่าทางราวนักฆ่า สายตาเธอนั้นเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง
"นี่เธอคิดจะทำอะไรกัน!!"เทนชิพุ่งเข้าไปตวัดดาบใส่เธอ แต่เธอกลับกระโดดหลบได้อย่างสบายๆ แลนซ์ชักปืนพกออกมาจากกระเป๋าตนพร้อมเล็งเช่นกัน
"หยุด! วางปืนลงซะ!!"แลนซ์สั่ง แต่มือเขาสั่นไม่หยุดเนื่องจากการยิงคนเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าทำ แค่เล็งใส่คนก็ยากเต็มทนแล้ว
"มือสั่นแบบนั้นจะไปยิงเข้าได้ยังไงกัน แล้วก็ทำไมถึงคิดที่จะนำสมดุลย์กลับมาอีก?"
"สถานการณ์ตอนนี้คือสองต่อหนึ่ง วางปืนลงซะ แล้วพวกเราจะไม่บอกใครเรื่องนี้ แล้วเรื่องคืนสมดุลย์มันอะไร?"เทนชิชี้ดาบ
ก่อนที่พวกแลนซ์จะได้ทำอะไร เรมิเลียก็ปรากฏออกมาพร้อมฟาดหอกกุงนีร์ใส่เทนชิ เธอตวัดดาบรับการโจมตีจากเรมิเลียได้ และทั้งคู่ก็ปะทะเข้าด้วยกัน
"ทำไมถึงทำแบบนี้กัน เธอมาจากไหน? พวกองค์กรเหรอ? หรือว่าพวกเดียวกับยามะเนโกะนั่น?"แลนซ์เล็งปืนพกต่อไป
"นายคิดอะไรถึงจะปกป้องโลกที่เป็นแบบนี้"โรเซ่ถามขณะเล็งปืนกลับเช่นกัน
"?"
"คิดว่าโลกนี้ยังมีพระเจ้าอยู่อีกเหรอ?"
..................................................
ชั้นเคยเป็นนักเรียนในโรงเรียนคริสต์แห่งนั้นมาก่อน ชั้นเคยเชื่อในพระเจ้ามาก และหวังว่าโลกใบนี้จะดีขึ้นมาได้ด้วยความร่วมมือทุกๆคน พ่อแม่ชั้นตายในอุบัติเหตุรถชนเมื่อหลายปีก่อน คนที่ดูแลชั้นคือลุงและป้าของชั้น และทุกๆอย่างมันน่าจะเป็นไปตามปกติ ถ้าไม่.......
.................................
"นี่ ยัยโรเซ่!"นักเรียนหญิงคนหนึ่งจับโรเซ่กดลงกับพื้น"เดี๋ยวนี้คิดว่ามาจากตระกูลร่ำรวย เป็นนักเรียนดีเด่น จะทำให้แกป๊อบได้เหรอหา?"
"แหม....มีเงินในกระเป๋ามากเชียว ท่าทางจะรวยจริงๆน่ะแหละ ขอยึมซักหน่อยได้มั้ย ทั้งหมดในกระเป๋านี่เลย หา? ว่าไงนะ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจะคืนให้แหละ ชาติหน้าแหละนะ ฮ่ะๆๆๆๆ"นักเรียนอีกคนหยิบกระเป๋าเงินเธอออกมาพร้อมหยิบเงินทั้งหมดออก และโยนกระเป๋าเปล่าๆลงพื้น
"ได้ข่าวว่ายัยนี่ชอบพี่จอร์จด้วยนะ ไม่เจียมตัวแท้ๆ"นักเรียนหญิงอีกคนตบหน้าโรเซ่เข้าไปอย่างจัง
"ทำไม...."โรเซ่พยายามพูด
"ทำไมเหรอ? ก็เพราะว่าพวกเราอยากทำยังไงล่ะ? จะทำยังไงเหรอ ฟ้องพ่อแม่เหรอ? ว้ายยยย เสียใจด้วยนะ พ่อแม่แกตายไปตั้งนานแล้วแหละ แหม ไอ้ลูกไม่มีพ่อ!"
"นี่ๆ เดี๋ยวเรียกเขามาเลยดีมั้ย?"
"หยุดนะ!!"หญิงสาวคนหนึ่งในชุดแม่ชีฝรั่งเข้ามาตะโกนใส่
"ชิ! กำลังสนุกแท้ๆ ซิสเตอร์มาเรียมาขัดซะได้"เหล่านักเรียนหญิงต่างวิ่งหนีออกไป
"อดทนไว้นะ เดี๋ยวครูจะพาไปห้องพยาบาลนะ"มาเรียพยายามพยุงโรเซ่ขึ้นมา
"ซิสเตอร์มาเรียคะ?"
"อะไรเหรอจ๊ะ โรเซ่"
"บนโลกนี้มีพระเจ้าอยู่จริงๆเหรอคะ?"
"ใช่จ๊ะ บนโลกนี้ พระองค์ท่านกำลังมองพวกเราอยู่ และกำลังปกป้องพวกเราเหมือนกับลูกเลยล่ะจ๊ะ"
"แล้วทำไม....พระเจ้าปล่อยให้หนูโดนพวกเขารังแกคะ?"
"โถๆ เดี๋ยวพวกเขาจะได้รับบทลงโทษเองล่ะจ๊ะ ครูเชื่อนะ นักเรียนอย่างหนูจะต้องมีวันที่ดีซักวันแน่ๆ"
"ใช่แล้วล่ะ ชั้นเชื่ออย่างนั้นนะ"เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาโรเซ่เช่นกัน"ซักวันยัยพวกนั้นจะต้องเลิกยุ่งกับเธอแน่ๆ"
"จอร์จ....."โรเซ่น้ำตาไหนออกมา
..................................
"สวัสดีค่ะ คุณลุง สวัสดีค่ะ คุณป้า"โรเซ่ทักทายลุงและป้าเธอ บ้านของเธอเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นของพ่อและแม่เธอ แต่หลังทั้งคู่ตายลง ลุงและป้าได้มาดูแลต่อ
"แหมๆหลานป้าไปทำอะไรมาเนี่ย"ป้าของเธอเข้ามาสวมกอดเธอทันทีเมื่อเห็นรอยฟกข้ำบนตัวเธอ
"คือ...หนูหกล้มมาค่ะ"โรเซ่ไม่กล้าพูดความจริงออกไป
"ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวลุงจะทำแผลให้เอง"ลุงได้เดินออกไปเพื่อหยิบอุปกรณ์พยาบาล
ถึงจะโดนกระทำรุนแรงเพียงใด แต่เธอก็ยังมีลุงและป้าที่รักและดูแลเธอ มีอาจารย์ที่เข้าใจเธอ แฟนหนุ่มที่รักเธอ และพระเจ้าที่คอยคุ้มครองเธอ อย่างน้อยมันก็คงไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอก โรเซ่คิด
........................................
"หนอย แกบังอาจเอาเรื่องนี้ไปฟ้องอาจารย์มาเรียเหรอยะ!!!"นักเรียนหญิงคนเดิมได้ตบหน้าโรเซ่ที่ถูกมัดไว้ในห้องน้ำ
"รู้มั้ย พวกเราต้องโดนอาจารย์ปกครองเรียกไปคุย แถมพ่อแม่พวกเรามาเทศนาเราชุดใหญ่อีก บังอาจทำแบบนี้เหรอ!"เหล่าพวกนักเรียนหญิงได้เตะใส่เธอซ้ำ
"เอ้......วันนี้วันศุกร์ เหล่าอาจารย์คงไม่อยู่แล้วมั้ง เรียกเขามาดีกว่า"นักเรียนหญิงหัวโจกดีดนิ้ว และจอร์จก็เดินเข้ามา
"จอร์จ...."ก่อนที่โรเซ่จะพูดอะไร จอร์จก็เดินเข้าไปหานักเรียนหญิงหัวโจกและจูบเธอทันที
"!!!!????"
"เสียใจด้วยย่ะ เขากับชั้นคบกันมาตั้งนานแล้ว และเขาก็หมั่นไส้เธอสุดๆด้วย"เธอเยาะเย้ย
"ทำไมกัน..."โรเซ่พยายามเรียกจอร์จ
"หุบปากไปซะ นังหมูตัวเมีย"จอร์จไม่สนใจเธอแม้แต่นิดเดียว
"เอาล่ะ บทลงโทษสำหรับคนปากโป้ง"นักเรียนหญิงคนหนึ่งเข้าไปหาโรเซ่
"ชั้นจะถ่ายภาพของเธอให้เต็มอินเทอร์เน็ตซะ แล้วแกจะไม่สามารถเข้าสังคมได้อีกตลอดกาล"เธอได้กระชากเสื้อของโรเซ่ออก
"ไม่..นะ...."สติเธอใกล้หลุดลอยเต็มที
"หยุด"เสียงหนึ่งเรียกทุกๆคนที่อยู่ในห้องน้ำให้หันมา
"คุณลุง คุณป้า!!"โรเซ่พยายามเรียกให้ทั้งคู่ช่วยเหลือ
แต่สิ่งที่ตามมากลับทำให้เธอช็อกมากที่สุด ป้าของเธอหยิบเข็มฉีดยาออกมาและฉีดเข้าสู่ต้นแขนเธอ
"ไม่ต้องห่วงนะ หลานลุง รับรองว่ายานี้ไม่ทำอะไรหรอก แค่ทำให้อารมณ์มันเพิ่มขึ้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง แล้วลุงก็รับรองว่าจะไม่ทำให้เจ็บเลย"ลุงมองเธอด้วยสายตาหิวกระหาย
โดยทั้งหมดไม่สังเกตุว่า บนท้องฟ้าตอนนั้น ได้แตกแยกออกมา พร้อมกับมีแสงสีรุ้งออกมาจากฟ้า
...................................
ชั้นเสียความบริสุทธิ์ไปในวันนั้น
ชั้นเสียลุงและป้าที่ชั้นรักที่สุดไปในวันนั้น
ชั้นเสียความเป็นตัวชั้นไปทั้งหมด
และที่สำคัญ ทำไมพระเจ้าไม่ยอมปกป้องชั้น.............
โรเซ่เดินอย่างไร้จุดหมายไปบนสะพานตอนกลางคืน เธอไม่มีเค้าความเป็นโรเซ่คนเดิมอีกต่อไป เธอตัดสินใจจะกระโดดจากสะพานเพื่อจบชีวิตทั้งหมด แต่บางอย่างทำให้เธอหยุดอยู่ตรงนั้น
"นั่น....อะไร...."โรเซ่เดินเข้าไปหาสิ่งที่อยู่บนสะพาน มันเป็นร่างเด็กสาวตัวเล็กๆที่มีปีกค้างคาวกำลังบาดเจ็บนอนอยู่บนพื้น เธอกำลังกุมบาดแผลที่ถูกแทงบนร่างอยู่ ดูเหมือนเธอจะอยู่ได้ไม่นาน
โรเซ่ถอนหายใจ ก่อนที่เธอจะตายไป อย่างน้อยถ้าช่วยใครบางคนให้รอดได้ มันคงจะดีกว่านิดหน่อย
...................................
ร่างของสิ่งที่น่าจะเป็นแวมไพร์นอนอยู่บนเตียงของโรเซ่ เธอกำลังหยิบอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเพื่อรักษาร่างนั้นอยู่ เธอเคยดูอนิเมะมาบ้าง แต่ไม่เคยรู้จักร่างเบื้องหน้ามาก่อนว่าเป็นใคร
"อึอ......"ร่างบนเตียงเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง
"เธอ...เป็นอะไรไป?"โรเซ่พยายามพูดกับเธอ
"ที่นี่.....ที่ไหน....."
"ที่นี่เหรอ.....บ้านของชั้นน่ะ"
"เธอคือใคร...."ร่างนั้นถามโรเซ่ต่อ
"ชั้นชื่อโรเซ่ ว่าแต่เธอชื่ออะไรน่ะ"
"ชั้นเหรอ....เรมิเลีย แต่จำได้แค่นั้นเท่านั้นแหละ ทุกอย่างนอกจากนั้น ชั้นจำอะไรไม่ได้เลย"
"งั้นเหรอ...จำได้แค่นั้นเองเหรอ...."โรเซ่ทำหน้าเสียดายเล็กน้อย
"แล้วก็....เหมือนจะจำอะไรได้บางอย่าง ดูเหมือนชั้นจะโดนทรยศมาก่อน....."
"งั้นเหรอ พวกเรามีชะตากรรมเหมือนกันเลยนะ เรมิเลียจัง" โรเซ่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดของตนให้เรมิเลียฟัง และเรมิเลียเหมือนจะทำท่าเข้าใจ
"งั้นเหรอ...ชั้น...อยากจะช่วยเธอนะ....อุ๊บ...."เรมิเลียกุมบาดแผลบนร่างตน
"ทำใจดีๆไว้นะ!!"
"เลือด...."เรมิเลียแสดงอาการบางอย่างออกมา
"หา? เลือด?"โรเซ่ทำหน้าสงสัย แต่ว่าไม่มีเวลาอีกแล้ว ประตูห้องเธอถูกเปิดออกโดยลุงและป้าของเธอ
"นี่ ยังไม่นอนอีกเหรอ หรือว่ายังติดใจลุ..เฮ้ย!!"ลุงเธอทำท่าตกใจสุดขีดเมื่อเจอเรมิเลียบนเตียงของเธอ เนื่องจากปีกค้างคาวของเรมิเลียนั่นเอง"ป...ปีศาจ!!"
"แก!! ที่แท้แกก็คิดจะฆ่าพวกเรานี่เอง!!"ป้าของเธอตะโกนพร้อมวิ่งออกไป
โรซ่าไม่คิดอะไรอีกแล้ว เธอพยายามแบกเรมิเลียเดินออกไป แต่กลับช้าเกินจนป้าเธอวิ่งเข้ามาพร้อมมีด
"รู้อย่างนี้พวกเราน่าจะฆ่าแกไปพร้อมพ่อแม่แกตั้งนานแล้ว!!"ป้าตะโกนสิ่งที่เธอไม่อยากจะเชื่อมากที่สุดออกมา
"ป้า...อย่านะ!!"โรซ่าตะโกน
"ตายซะ ไอ้เด็กเวร!!"ป้าได้ปามีดใส่โรเซ่
ชีวิตเรา....จะจบลงตรงนี้แล้วสินะ....
..........
มีดได้แค่เฉี่ยวคอเธอไปจนเป็นแผล แต่ว่าเรมิเลียทั้งๆที่ไม่โดนอะไรกลับแสดงอาการเหมือนเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นมีดเล่มนั้น
"อ้าาาาาาา อ้ากกกกก!!!!"เรมิเลียร้องลั่น
"ยังไม่โดนอีกเหรอ ถ้างั้นก็เอาไปอีกเล่.."ป้ายังไม่ทันได้ปามีดก็เจอเหตุการณ์อันน่ากลัวขึ้น เรมิเลียได้เข้าไปดูดเลือดจากแผลของโรเซ่อย่างหิวกระหาย และเมื่อทั้งหมดเสร็จลง พลังทั้งหมดก็ได้ปะทุออกมาจากร่างของเรมิเลียเป็นสีเลือด พื้นเกิดการร้าวขึ้น และเรมิเลียก็ปรากฏอีกครั้งในสภาพที่ไม่เหมือนเดิม อดีตสาวน้อยความจำเสื่อมก่อนหน้านั้นได้หายไป แต่กลับมีร่างของเด็กสาวผู้เต็มไปด้วยความน่ากลัวจ้องทั้งสองอยู่
"นั่น....เธอเองเหรอ...เรมิเลียจัง....."โรเซ่มองร่างนั้น
"ใช่แล้ว นี่แหละตัวตนของชั้น อดีตเจ้าของคฤหาสน์มารแดงผู้ถูกทรยศ เรมิเลีย สการ์เล็ตยังไงล่ะ และชั้นก็จำทุกอย่างได้แล้ว"เรมิเลียเดินเข้าไปหาป้า
"ก...แก!! ตายซะ!!"ป้าพุ่งเข้าไปหวังจะใช้มีดเสียบ แต่กลับโดนเรมิเลียใช้แค่มือเปล่าๆกระซวกท้องจนทะลุ
"ตายซะเถอะโว้ยยยย!!!!"ลุงหยิบช็อตกันจากผนังออกมายิงใส่เรมิเลีย แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรพร้อมดึงกระสุนออกจากร่าง
"เห็นว่าแกทำอะไรไว้กับคนของชั้นเยอะนี่"เธอจ้องด้วยดวงตาอันน่ากลัว จนลุงลงไปทรุดเข่าอ่อนกับพื้น
"เรมิเลีย..."โรเซ่เดินเข้าไปหาเธอ"
"อย่างที่สัญญาไว้ ชั้นจะช่วยเธอนะ"
"อึม...."
"เอานี่ไปสิ"เรมิเลียหยิบมีดจากศพของป้าให้โรเซ่"ชั้นจะปล่อยให้เป็นเรื่องของครอบครัวไปแล้วกันนะ"
โรเซ่เดินเข้าไปหาอดีตลุงของเธอพร้อมกำมีดไว้แน่น เธอคุกเข่าลงจ่อมีดบนหน้าอกของเขา
"ห...ให้อภัยลุงเถอะ...ลุงจะทำตามที่หลานต้องการทุกอย่างเลย หลานเป็นคนที่ลุงรักนะ!!"ลุงขออภัยอย่างสมเพช
"ลุงของชั้นเหรอ"โรเซ่มองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
"แก....ไม่ใช่ลุงชั้นอีกต่อไปแล้ว"
โรเซ่เสียบมีดเข้าหัวใจของลุงอย่างไม่ลังเล ร่างเบื้องหน้าลงไปกองบนพื้นทันที
"โอ้....พระเจ้า....คุ้มครองลูกแกะผู้นี้ด้วย...."
"บนโลกนี่ ไม่มีพระเจ้าหรอก"โรเซ่เตะลุงซ้ำก่อนเดินไปหาเรมิเลีย
"โรเซ่ จะไปกันมั้ย?"เรมิเลียถาม
"ไปไหนเหรอ?"
"ไปจัดการคนที่เธอเคยพูดไว้ไง"
........................................
คึนวันรุ่งขึ้น โรงเรียนคริสต์แห่งนั้นถูกเผาลง นักเรียนหลายส่วนหนีออกมาได้ แต่ส่วนที่ตาย......
"ให้อภัยชั้นด้วยเถอะ!! จะทำอะไรชั้นก็จะทำให้!! ชั้นขอโทษสำหรับทุกอย่าง จะให้ชั้นจูบเท้าหรือเลียรองเท้าชั้นก็จะทำให้ ปล่อยชั้นเถอะ!!"นักเรียนหญิงหัวโจกผู้ถูกมัดบนไม้กางเขนพร้อมนักเรียนหญิงที่เคยแกล้งเธอท่ามกลางกองไฟในโรงเรียน
"ปล่อยชั้นเถอะโรเซ่ ชั้นสาบานว่าจะรักเธอตลอดไป"จอร์จร้องไห้ ฉี่แตกอยู่บนไม้กางเขน
"ให้อภัยเหรอ....มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนิดหน่อย...."โรเซ่เดินวนไปวนมาพร้อมควงมีดในมือ
"ชั้นมีทางเลือก ให้ชั้นปล่อยเธอไป แล้วฆ่าทุกคนตรงนี้ หรือว่าจะปล่อยทุกคน แล้วฆ่าเธอทิ้งตรงนี้"
"ฆ่าพวกนั้นซะ!! ไอ้พวกนี้มันไม่มีค่าเทียบกับชั้นหรอก! ถ้าชั้นตายที่บ้านชั้นต้องเสียใจแน่ๆ! ฆ่าพวกสวะพวกนี้กี่ตัวก็ฆ่าไป แล้วปล่อยชั้นไปที!!!"นักเรียนหัวโจกตะโกน
"การตัดสินใจนั้นย่อมได้เสมอ"โรเซ่ยิ้ม พร้อมปลดเชือกที่มัดเธอไว้ออก
"ขอบคุณ โรเซ่ ชั้นจะไม่ลืมเธอเลย!!"นักเรียนหัวโจกร้องไห้โฮขอบคุณ"ซะเมื่อไหร่ล่ะอีดวก!!"
เธอหยิบสตั๊นกันออกมาช็อตใส่โรเซ่จนทรุด
"แกบังอาจมากที่ทำชั้นแบบนี้ ชั้นจะฆ่าแก..."
ก่อนที่เธอจะทำอะไรได้ หอกกุงนีร์ก็แทงทะลุเธอจนเลือดกระฉูด
"คนมันก็เหมือนๆกันหมดน่ะแหละ ใช่มั้ย โรเซ่"เรมิเลียยิ้มพร้อมถอนหอก และเลียเลือดที่ติดมือตน
"ใช่แล้วล่ะ เจ้าพวกนี้ปล่อยให้ไหม้ไปเถอะ พวกเรา ออกไปกัน"
ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไปจากโรงเรียนได้ คนที่คุ้นเคยก็ได้ขวางเธอไว้
"โรเซ่....ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าเธอจะทำแบบนี้......"ครูมาเรียมองโรเซ่ด้วยสายตาที่ผิดหวัง
"หนูเข้าใจแล้วค่ะครู"โรเซ่เดินผ่านซิสเตอร์มาเรียไป"ว่าไม่มีพระเจ้าอยู่จริงหรอก มันก็แค่เรื่องเพ้อเจ้อที่ให้ความหวังลมๆแล้งๆเท่านั้นแหละ"
"หนูจะปล่อยครูไป เพราะครูเป็นคนดี และช่วยหนูมาตลอด แต่ต่อไปนี้ พวกเราจะไม่รู้จักกันอีก ลาก่อนค่ะ....."
........................................
"นั่นแหละ เรื่องที่นายอยากรู้ ชั้นก็เล่าไปหมดแล้ว ทีนี้ ส่งเศษเส้นแบ่งนั่นมาซะ ชั้นไม่กลัวหรอกว่านายจะไปบอกใคร เพราะนายคงไม่มีทางกลับไปบอกได้หรอก สถานการณ์ตอนนี้น่ะ มันเท่ากันแล้ว"โรเซ่ยังชี้ปืนไปทางแลนซ์
"มันก็จริง...."แลนซ์พูด"พระเจ้าไม่มีบนโลกนี้หรอก แต่ว่าถึงจะไม่มีพระเจ้า แต่ว่าบนโลกนี้ก็ยังมีคนที่เข้าใจเธอไม่ใช่เหรอ?"
"คนที่เข้าใจชั้นมันก็หลอกลวงทั้งเพน่ะแหละ"
"เธอคิดว่าทำแล้วอะไรๆมันจะดีขึ้นเหรอไง มันต้องมีวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?"
"คนอย่างนาย...."โรเซ่เตรียมลั่นไก แต่ว่าเสียงบางอย่างขัดจังหวะทังหมดไว้
GAGAGA GAGAGAGAOGAIGAR GAGAGA GAGAGAGAGAOGAIGAR
"โทรมาอะไรเวลานี้ฟระ...."แลนซ์สบถก่อนหยิบมือถือ
"นี่ยังไม่มาร้านเค้กอีกเหรอ ตอนนี้ทุกคนใกล้ถึงแล้วนะ"
"ชิ..."โรเซ่มองสถานการณ์ก่อนเดินเข้าไปหาแลนซ์
"ชั้นจะปล่อยนายและพวกของนายเอาไว้ ตราบใดที่พวกนายยังไม่ขวางชั้น แต่ถ้าคิดจะทำอะไรขวางชั้น ตาย"โรเซ่เก็บปืนก่อนเดินออกไป"ไปซะสิ เดี๋ยวไม่ทันนัดพวกมายด์หรอก"
".....อะไรวะ"แลนซ์ทำหน้ามึนๆก่อนเก็บปืนเช่นกัน และทั้งสิ่ก็เดินออกไปโดยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
..................
"อร่อยจัง!!"โรเซ่อุทานเมื่อกินเค้กเข้าไป"ทำไมถึงมีร้านที่ทำได้สุดยอดขนาดนี้เนี่ย!!"
"ที่นี่พวกเราชอบมากันอยู่แล้ว ร้านนี้ก็อร่อยอย่างนี้ล่ะค่ะ"มายด์ตอบ
"คราวหน้าพวกเรามากันอีกมั้ยคะ?"ป็อบถาม
"มาสิ!!"โรเซ่ตอบอย่างดีใจ
"เฮ้ย ไอ้ด** ทำไมเอ็งทำหน้าแบบนั้นวะ"โอมถามแลนซ์ที่นั่งกินเครปเค้กด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
"ไม่มีอะไรหรอก แต่ว่า....ช่วงนี้ระวังตัวไว้ดีกว่าว่ะทุกคน"แลนซ์พูด เทนชิพยักหน้า เจดีเหมือนไม่ค่อยเข้าใจที่พูด และมองโรเซ่ มายด์ ป็อบ และเรมิเลียที่คุยกันอย่างสนุกสนาน
FroZen สมาชิก
· #86
ตอน : มิติหกเหลี่ยม II
ตัวละคร : ไซเลนท์กับคนไม่เปิดเผยอีกห้าคน
ที่มา : ออริจินอล/มิธบอร์ด

"นั่นสินะ! ถ้าอย่างนั้นช่วยเล่า เรื่องราวความเป็นมาของที่นี่ทีแล้วกัน" สาวคาวบอยยิ้ม
อย่างสดใส ก่อนที่จะเดินไปนั่งพิงกับต้นไม้ที่รักชายคลั่งดิ้นอยู่ (ซึ่งตอนนี้กำลังดิ้นให้
หลุดจากพันธนาการอย่างเงียบๆ) เธอมองชายใส่ผ้าคลุมด้วยท่าทีสบายๆเหมือนกำลัง
รอฟังเรื่องสนุก
พอสาวเงียบเห็นแบบนั้นแล้ว ก็รู้สึกว่าเธอควรจะทำตามเช่นกัน แต่ยังไงซะเธอก็ยังไม่
เชื่อใจชายคนนี้มากพอที่จะอยู่ใกล้ จึงเดินไปนั่งพิงผนังที่อยู่ห่างๆ ชายในชุดฮากามะยืน
นิ่งอยู่สักพักก่อนที่จะนั่งลงบนพื้นไปตรงๆ

ชายในผ้าคลุมมองรอจนกระทั่งทุกคนนั่งกันหมด เขาสะบัดแขนขึ้นเล็กน้อย เก้าอี้นุ่มๆ
ก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นราวกับว่ามันอยู่ใต้พื้นมานานแล้ว เขานั่งลงแล้วเอนพิงกับเก้าอี้อย่าง
ผ่อนคลาย มือทั้งสองกุมประสานกันอย่างกับตัวเองยิ่งใหญ่

"เล่าสักทีสิ จะเก๊กไปถึงไหน" สาวคาวบอยเหน็บแหนมอย่างเปิดเผย แต่ชายผ้าคลุมดู
เหมือนจะไม่ได้ใส่ใจ เพราะกำลังงุนกับการค้นหาอะไรในเสื้อคลุม

"เจ้านี่ละ" ชายใส่ผ้าคลุมหยิบแผ่นกลมๆออกมา มันเป็นเหมือนกระจกใสที่ไม่มีกรอบ
ก่อนที่ใครจะถามอะไร เขาก็กดที่แผ่นตรงกลางและโยนไปที่ใจกลางกลุ่ม จากนั้นแผ่นใสก็
ส่งลำแสงสีน้ำเงินพุ่งขึ้นมาปรากฏเป็นรูปเงาของชายคนหนึ่ง

"โอ้ สวัสดีตัวข้าและผองเพื่อนในอนาคต" เงาสีดำพูดขึ้นพร้อมกับเสียงคลื่นแทรก เงา
นั้นบิดเบี้ยวไปมาขณะที่ออกเสียง "จริงๆข้าก็อยากจะทำให้ชัดกว่านี้หน่อย แต่ข้าไม่รู้ว่า
เนื้อหากับเวลานี้มันจะหมดลงเมื่อไร ข้าจึงต้องจำกัดรูปภาพไว้เหลือแค่เงา"

ทุกคนยกเว้นชายใส่ผ้าคลุมจ้องอย่างตะลึง แม้แต่ชายคลั่งก็หยุดเหมือนกัน พวกเขาไม่
กล้าแม้แต่จะออกเสียง เพราะกลัวว่าจะพลาดเนื้อหาอะไรไป

".......ข้าต้องเล่าสถานการณ์ของทางนี้ก่อน" เงาดำหรืออนาคตของชายในผ้าคลุมบอก
"ตอนนี้ข้า ไม่สิพวกข้า หกคน กำลังปราบจอมปีศาจตนหนึ่งอยู่ แต่มันมีพลังมากเกินไป
จนกำราบจนถึงทำให้หายไปไม่ได้ จึงต้องใช้พลังผนึกให้ขังไว้ในมิติ"

เสียงระเบิดตูมก็ดังลั่นเข้ามา ทำให้หญิงสาวชุดขาวสะดุ้งสุดตัว
"แต่จากทฤษฏีทั้งหลายแหล่" เสียงผู้ชายในตอนแรกพูดต่อ "โอกาสที่จะหลุดมันมีเยอะ
ถ้าปล่อยเวลาให้ผ่านไป ในฐานะ ข้า ผู้ที่เก่งกาจในทุกแขนงและเรียนรู้ถึงจุดสูงสุด ซึ่ง
ไม่มีใครสามารถเทียบข้าได้ในหลังจากนี้"

"เลิกชมตัวเองแล้วรีบๆทำ ทางนี้จะแย่แล้ว" เสียงสาวคนหนึ่งสอดแทรกเข้ามา
"ข้าได้สร้างมิติเพื่อขังผนึกนี้โดยเฉพาะ ตัวข้าและพวกของข้าก็เข้าไปอยู่ในมิตินี้เพื่อกัน
ไม่ให้ผนึกหลุดออกมา ถ้าจอมปีศาจหลุดออกมา พวกข้าก็จะสามารถดันกลับให้อยู่ในผนึก
ได้ตลอดเวลา"

"แน่นอนว่ามิติขังผนึกนี้ไม่มีทางออกใดๆให้ออก เพื่อให้ทุกคนได้อยู่ป้องกันตลอดเวลา"
ถึงตอนนี้เริ่มมีคลื่นแทรกมากขึ้น "และเพื่อไม่ให้มีความรู้สึกอยากกลับไปหาคนในมิติเดิม
แล้วยอมทำทุกอย่างเพื่ออกจากมิติที่ขังผนึกนี้หรือแม้แต่ทำลายทิ้ง"

"ข้าจึงจำเป็นที่ต้องลบความทรงจำของทุกคนออกไปทั้งหมด--..นั่นก็เพื่อไม่ให้มีใครนึก
ถึงความสัมพันธ์ใดๆกับคนในมิติเดิม เหตุผลนี้ก็เพื่อความสุขของทุกๆคน--"

"นั่นไม่เหมือนนายเลยวะ!" เสียงตะโกนแซวลั่นดังขึ้นจนทุกคนแทบเอามือปิดหู
จากนั้นก็เกิดเสียงหวีีดแหลมและครืดคราดดังขึ้นเป็นพักๆก่อนที่จะกลับมาสงบอีกครั้ง

"ซึ่งตอนนี้พวกเจ้าก็คงรู้แล้วใช่ไหม ว่าพวกเจ้าก็คือพวกข้าในอนาคตนั่นแหละถ้ายังเดากันไม่ออก"
เสียงครืดคราดเริ่มมากขึ้นกว่าเก่า "ตอนนี้ข้าคงหมดเรื่องที่จะพูดแล้ว เอาเป็นว่าฝากความสงุบสุข
เอาไว้ในมือพวกเจ้าด้วย.."

"ส่วนสำหรับตัวข้า" เงาที่พูดเริ่มปิดตัวจนแทบจะเลือนหาย "ส่วนของที่วางอยู่ข้างเจ้ามันก็คือ
สิ่งที่ทำให้ฟืนคืนความรู้และพลังเวทมนต์ต่างๆ ถึงจะไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นเต็ม แต่ถ้าเป็นข้าก็คง
ไม่เป็นไร... --ครืดดดดดดดด เปรี้ยะ"

จากนั้นเงาก็บิดตัวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะหายวับไปกลางอากาศ ลำแสงสีน้ำเงินก็ดับลงและเงียบสนิท
เช่นเดียวกับทุกคนที่อยู่ในที่นั่น ต่างคนก็ต่างก็ซึมซับเหตุการณ์นี้ลงไปในหัว

=============================================================

มิติหกเหลี่ยม II <<
lancenater สมาชิก
· #87
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Meanwhile,around the world
ที่มา : โรลCrossover
..................................
"เฮ้ย ไม่รู้เหรอว่าสตรอเบอรี่ซันเดแก้วนี้เป็นของชั้นนะเหวย"กินโทกิพยายามเอามือยันดันเต้ที่เอื้อมมือมาหยิบสตรอเบอรี่ซันเดในมือตน
"นายกินไปเบาหวานก็ขึ้นเปล่าๆน่า เอามาให้ชั้นเถอะ"ดันเต้พยายามดันตัวเข้าไปหยิบเต็มที่
"เฮ้อ ตั้งแต่ควบกิจการกันก็ตีกันเรื่องเดิมๆมาสามเดือนแล้วนะครับ"ชินปาจินั่งมองอย่างเหนื่อยหน่าย
"นั่นสิน่อ อากินกับคุงดันเต้วันๆเอาแต่แย่งของหวานกับพิซซ่ากันอยู่นั่นแหละ ว่ามั้ย ซาดะฮารุ"คางุระหยิบบ๊วยแผ่นมากินบนโซฟา
"ถ้าอยากได้ก็มาดวลกันเลยสิ ไอ้ลุงหงอก"กินโทกิชักดาบไม้ขึ้นมา
"ทำอย่างกับว่านายหัวไม่ขาวเลยแหละ ได้เลย"ดันเต้ชักดาบรีเบลเลี่ยนขึ้นมา
"ย้ากกกก!!!!"
"ย้ากกกกก!!!!!"
เพล้ง
กระจกหน้าร้านที่พวกเขาอยู่กันแตกกระจุยพร้อมการปรากฎตัวของชายผู้ใส่แค่กางเกงสีกากี และหมวกเดินป่าที่พุ่งทะลุเข้ามา
"เฮ้ยยยย!!!!!!"กินโทกิช็อกเมื่อเศษกระจกปลิวไปชนสตรอเบอรี่ซันเดบนโต๊ะตกกระจายไปทั่วพื้น
"นี่นายทำอะไรลงไปเนี่ย! ค่ากระจกมันแพงนะรู้มั้ย!!"ดันเต้โวยวาย
"อ๊ะ ขอโทษทีแล้วกัน ว่าแต่ชั้นยังจำได้นะว่าค่าเช่าของสองเดือนก่อนพวกนายยังไม่ได้จ่ายเลย แล้วนี่ก็เดือนที่สามแล้วด้วย"แซ็กส์ตัน เฮลพูดพร้อมชูบิลค่าเช่าที่พวกเขาค้างไว้
"หา? ค่าเช่า? ช่วยค้างไว้อีกเดือนได้มั้ย"กินโทกิทำหน้าเหวอ
"ไม่ได้แล้ว ถ้าพวกนายไม่จ่ายภายในเดือนนี้ พวกนายเตรียมแพ็กกระเป๋าออกไปดีกว่า"เฮลทำหน้าเข้ม
"ทำยังไงดีล่ะน่ออาชินปาจิ"คางุระยังนั่งแกะห่อบ๊วยแผ่นกินต่อไป
"ก็ทำไงได้ล่ะครับ ลูกค้าก็ไม่ค่อยมี บางรายก็เบี้ยวเงิน เมื่อสัปดาห์ก่อนโดนกระต่ายชื่อเทอิหลอกโกงเงินไป แถมล่าสุดเมื่อวานก็เอาเงินไปเล่นปาจิงโกะจนหมดตูดทั้งคู่มาด้วย สงสัยร้านสารพัดรับจ้างพวกเราได้ย้ายถิ่นแน่ๆครับ"ชินปาจิทำหน้าเหมือนพร้อมโดนส่งออกมา โดยเมื่อสามเดือนก่อน ร้าน devil may cry และร้านสารพัดรับจ้างได้เห็นว่าหากรวมกิจการกัน อาจทำให้หาเงินจ่ายค่าหนี้ที่ค้างมาได้ เลยร่วมกันลงขันเช่าตึกแถวจากบริษัท Mann.co มา แต่ว่าผลกลับทำให้ยิ่งติดหนี้มากกว่าเก่า เพราะว่าการที่ทั้งคู่ตีกันจนต้องซ่อมร้าน ค่าปาจิงโกะที่เอาไปเล่นกัน แถมด้วยค่าพิซซ่ากับสตรอเบอรี่ซันเดที่มีแทบทุกวันอีกต่างหาก
"เอาล่ะ ถ้าไม่มีเงิน ก็เตรียมได้เลย"เฮลยืนกราน
"รอก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเดือนนี้จะจ่ายแน่ๆ...."
ก่อนที่จะมีอะไรมากกว่านั้นเกิดขึ้น คนสองคนก็เดินเข้ามาในร้าน คนหนึ่งเป็นเหมือนเด็ก และมีผ้าปิดตาอยู่ ส่วนอีกคนเป็นชายร่างสูง ใส่ชุดเหมือนเป็นพ่อบ้าน และรอยยิ้มอันเย็นยะเยือก
"สวัสดีครับ คือว่านายน้อยของผมมีเรื่องอยากจะว่าจ้างพวกคุณหน่อยน่ะครับ"เซบาสเตียนทักทายเหล่านักสารพัดรับจ้าง
"นั่นไง!! ลูกค้ามาแล้ว!!"กินโทกิรีบวิ่งไปหาลูกค้าทันที"สวัสดีครับ มีอะไรจะจ้างพวกเราเหรอครับ?"
"เซบาสเตียน คนพวกนี้จะช่วยพวกเราได้จริงๆเหรอ"ชิเอลทำหน้าไม่ค่อยไว้ใจดันเต้กับกินโทกิเท่าไหร่
"ได้แน่นอนสิครับ ถึงพวกเขาจะดูเพี้ยนๆ แต่ว่าเคยทำคดีมาได้หลายคดีแล้วนะครับ"เซบาสเตียนหยิบกระเป๋ามาวางบนโต๊ะและเปิดออก แสดงถึงธนบัตรสีเทาอัดอยู่เต็มกระเป๋า
"โอ้ คุณลูกค้าอุตส่าห์จ่ายมาแบบนี้ จะขอให้พวกเราทำอะไรล่ะ"ดันเต้ถาม
"พวกเราอยากให้พวกนายสืบคดีหนึ่ง"ชิเอลวางรูปภาพลงบนโต๊ะ"มีการระบาดของไวรัสหนึ่งในเมืองนี้ และผู้คนเรียกมันว่า...."
ชินปาจิและคางุระทำหน้าเหวอทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น
รูปภาพ
"ไวรัสก้นหอยมรณะ"
......................................
"ไม่จริง....มันแข็งแกร่งเกินไป..."ชิคิเอย์คิมองร่างเบืองหน้าที่มองมาทางตน
"จงถูกลบล้างไปซะเถอะ"โอทินัสเตรียมใช้เวทย์ระเบิดใส่ชิคิเอย์คิ
"ถ้าไม่มีกฎการแลกเปลี่ยนล่ะก็...."
..........
อยู่ดีๆโอทินัสก็ชะงักการใช้เวทย์เมื่อถูกเคียวยักษ์ฟาดใส่หลังตน
"อะไรกัน?"โอทินัสหันกลับไปยิงเวทย์ใส่ด้านหลังตน แต่ว่าคนที่ฟาดเคียวก็ได้กระโดดหลบมาอยู่ด้านหน้าชิคิเอย์คิ
"โคมาจิ!! เธอยังไม่เป็นไรเหรอ?!!"เธอมองไปยังโคมาจิที่มีบาดแผลทั่วร่าง เลือดที่ไหลลงบนพื้น และเคียวที่เกิดรอยร้าวจำนวนมากอยู่
"ชั้นยังไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตราบใดที่ท่านเอย์คิยังอยู่ ชั้นจะไม่ปล่อยให้ใครทำอะไรท่านแน่นอนค่ะ เข้ามาเลยสิ!"โคมาจิควงเคียวพร้อมยืนยิ้ม แม่สภาพของเธอตอนนี้แค่ยืนก็ยังยากแล้วก็ตาม
"ดื้อด้านจริงนะ....."โอทินัสที่บาดแผลสมานอย่างรวดเร็วเตรียมใช้เวทย์อีกครั้ง แต่เหรียญที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงพร้อมสายฟ้าก็ได้พุ่งเข้าใส่เธอ ถึงเธอจะหลบได้ก็ตาม
"ชั้นไม่ยอมให้เธอทำได้ตามใจชอบหรอก!!"มิซากะ มิโคโตะเดินเข้ามาพร้อมเหรียญในมือ
"นี่ชั้นมาช้าไปรึเปล่าเนี่ย"สไปเดอร์แมนโหนลงมาจากตึกเพื่อสมทบอีกแรง
.................................................ง
"อ้ากกกกกกกกก"เหล่าผู้คนต่างแหกปากโวยวายพร้อมหนีมนุษย์หอยทากและแก๊งผีเสือจากเรื่อง"ก้นหอยมรณะ"
"นี่เหรอ คดีที่พวกเราต้องมาแก้น่ะ"ดันเต้ยืนมองพร้อมหันไปรอบๆ
"คุณกินครับ....เรากลับบ้านกันเถอะ"ชินปาจิตัวสั่น
"น...นั่นสิน่อ เรื่องนี้มันไม่น่าจะใช่เรื่องที่เราแก้ได้แล้ว ปล่อยอาดันเต้จัดการเถอะ"คางุระกับซาดะฮารุนั่งก้มตัว
"ไม่ได้หรอก วัตสัน พวกเรานักสารพัดรับจ้างต้องมีหน้าที่ทำงานที่ลูกค้าสั่งมานะ"กินโทกิที่กำลังเอาดาบไม้จิ้มไล่มนุษย์หอยทากที่ล้อมพวกตนอยู่ออกไปพูดขึ้น
"อ๊ะ นั่น"แซ็กส์ตัน เฮลที่มาร่วมด้วย(เพราะกลัวไม่ยอมจ่ายเงิน)ชี้ไปทางหนึ่ง
เล่นวิดีโอ YouTube
ทั้งผู้คนและมนุษย์หอยทากต่างหมุนตัวเป็นท่าบิดๆเบี้ยวๆกันไปหลายคน จนคนที่เหลือต้องวิ่งหนีเร็วกว่าเดิม
"เอิ่ม....นี่มันอะไรกันเนี่ย"ชินปาจิมองด้วยสายตาว่างเปล่า
"อ้าว นั่น อาเฮลเป็นไปแล้วล่ะน่ออาชินปาจิ"คางุระชี้ไปที่เฮลที่ปัจจุบันกำลังเต้นบิดตัวตีลังกาตามผู้คนเช่นกัน
"นี่มันอะไรกันฟระเนี่ยฟิกนี้!!!!!!!!! คนเขียนบ้าไปแล้ววววว!!!!!!!!!!!"ชินปาจิแหกปากลั่น
lancenater สมาชิก
· #88
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Meanwhile,around the world II
ที่มา : โรลCrossover
..............................
"ชิน ช่วยซื้อเสื้อตัวนี้ให้หน่อยน้าาาาา"สเตลล่าที่หยิบเสื้อจำนวนมากออกมาจากร้านได้เรียกชินด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"เอ่อ....สเตลล่า...คือว่า..."ชินทำหน้าเหวอเพราะว่าตนกำลังอยู่ในช่วงบ่จี๊อยู่
"ชิน.....นายชอบชุดแบบนี้มั้ย......"ลูน่ามาเรียออกมาจากห้องลองเสื้อพร้อมเดรสสีชมพู
"อ่า....."
"เสียใจด้วยน้าา ชินเขาจะซึ้อให้ชั้นต่างหาก"สเตลล่ายิ้มให้ลูน่า
"ไม่มีทางหรอก!! ชิน!i ระหว่างชั้นกับสเตลล่าเลือกใคร!!"ลูน่าถาม
เอาล่ะสิ คำถามในตำนานมาแล้ว....ชินคิด
จริงด้วย คุณอัสรันบอกว่ามีวิธีจัดการปัญหาเมื่อโดนถามแบบนี้นี่หว่า!!
"สเตลล่า ลูน่า...."ชินพูดขึ้น
"เธอทั้งสองคน......"
ลูน่ากับสเตลล่าเตรียมฟังอย่างใจจดใจจ่อ
"เธอทั้งสองคนเหมือนปีกทั้งสองข้างของชั้น"
........................
"อ่า ทางนั้นเกิดอะไรขึ้นล่ะนั่น"โทมะมองไปทางแผนกเสื้อผ้าหญิงที่ชินกำลังโดนสเตลล่ากับลูน่าดึงแขนแย่งกันอยู่
"จะไปรู้เหรอ ว่าแต่นายตามชั้นมาเร็วๆหน่อยสิ!!"มิซากะจูงแขนโทวมะไปที่โซนขายของเล่นในห้าง
"ตกลงเธอจะมาเพื่อแค่นี้จริงๆเหรอเนี่ย"โทมะมองมิซากะพยายามหมุนกาจาปองเพื่อเอาตุ๊กตาเกโคตะอยู่
.............................................
"เอ่อ......แน่ใจนะว่าจะเอาพวกเขาเข้าชมรมด้วยน่ะ โยโซระ"โคดากะมองสมาชิกใหม่ของชมรมเพื่อนบ้านด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ
"แน่สิ ถ้ามีพวกเขาเราน่าจะหาเพื่อนได้เร็วขึ้นไม่ใช่เหรอไง แนะนำตัวหน่อยสิ"โยโซระทักทาย
"สวัสดีครับ!! ผม ทากาชิ คามิยามะครับ!!"
"ชั้น ฮายาชิดะ ชินจิโร่"
"ชั้น มาเอดะ อากิระ"
"ผมเมก้าซาวะ ชินอิจิ เป็นนักเรียน ม.ปลายธรรมดาๆครับ"
"นี่ยังไงมันก็หุ่่นยนต์ชัดๆ!!!"โคดากะชี้
"แหม มีหุ่นยนต์มาเข้าชมรมด้วยนะคะรุ่นพี่โคดากะ"ริกกะจ้องหุ่นยนต์ด้วยสายตาแวววาว
"ชั้น โฮกุโตะ ทาเคชิ"
"ส่วนชั้น....."
"เฮ้ย!! กอริล่า!!"โคดากะตะโกนเมื่อมีกอริล่าเดินเข้ามาในห้อง
"เอ่อ...ชั้นชื่อ"
"We will we will rock youuuuu!!!!!!!"
"ฟ...เฟรดดี้ เมอร์คิวรี่!!"เซนะมองอดีตราชาเพลงที่น่าจะตายไปแล้ว
"ฟังชื่อกรูซะทีสีโว้ยยยยยย!!!!!"นักเรียนคนนั้นร้องไห้
"อ๋อ หมอนี่ชื่อลูกกระจ๊อกของโฮคุโตะน่ะ"ฮายาชิดะแนะนำตัว
"กรูมีชื่อนะโว้ยยยยยย!!!!!!"
"เอ่อ......ชั้นว่าพวกเขาน่าจะไปชมรม SOS มากกว่านะ"โคดากะเหงื่อตก
...................................................