LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ตอนสั้น, one-shot, omakeของเหล่าOCและอื่นๆ

พูดคุยทั่วไป 2 ต.ค. 2013 ♥ 0 👁 18 💬 88

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ห้องนี้ตั้งขึ้นมาโดยมีจุดประสงค์คือเพื่อเอาไว้เป็นที่ลงผลงานที่ไม่มีโอกาศได้เอาลงในโรลอื่นๆ สั้นเกินกว่าที่จะทำให้เป็นเรื่องเป็นราวได้ ไม่เกี่ยวข้องกับโรลนั้นๆหรือไม่มีโอกาศ ห้องนี้จะไม่มีการกำหนดกฏใดๆทั้งสิ้นและจะลงอะไรไว้ก็แล้วแต่ท่าน ขอให้เป็นตอนสั้นเท่านั้นแต่จะมีกี่ตอนก็ย่อมได้

ตัวอย่างแบบฟอร์ม
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : (มีหรือไม่มีก็ได้)
ประเภท : ดราม่า/โรมานซ์/ผจญภัย ฯลฯ(มีหรือไม่มีก็ได้)
ที่มา : โรลFight Board/โรลMyth Board/โรลCrossover/Original ฯลฯ(จำเป็นต้องมี)

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

88 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
maid guy สมาชิก
· #41
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : Space warrior/Poppy Loveของนักรบหนุ่มอันแสนเศร้า
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ไทรด็น ???????(และอื่นๆอีกเล็กน้อย)
ที่มา :Original

"ฮึม"ไทรเด็นที่ตอนนี้สวมชุดที่เหมือนชุดนอก แต่ออกแนวรัดรูปที่เหมือนกับชุดนักเรียนญี่ปุ่นที่เสื้อมีสีน้ำเงินพร้อมลายสลักสีทองเล็กน้อยและกางเกงสีดำ ผมของเขานั้นฟูฟ่อนเล็กน้อยเหมือนไม่ได้สระำและสวมแว่นดำ เขากำลังนึกถึงคำพูดของเชสพร้อมกับแบกกล่องใส่เครื่องดนตรีโปรดของเขา

"หากเจ้ายังใช้Force Eyeไม่ได้ดั่งใจเจ้าอย่าเพิ่งออกรบจนกว่าจะใช้ได้ทุกเวลา"
เชสพูดอย่างนั้น

เขาเดินไปตามทาง ระหว่างนั้นเขาได้ยินคนพูดกัน

"นั่นไง ลูกของอาจารย์ชาร์เรอร์ นกดนตรีที่ตอนนี้เป็นกรรมการชื่อดัง"
"นั่นสิ ตอนนี้คงกำลังเดินหาไอ...เดีย.......แต่.....ง..........."

เอาอีกแล้ว

เขานั้นได้เร่งความเร็วแบบไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง แต่เขากลับเคลื่อนที่ช้ามากเพราะความไม่คุ้นเคยดังกล่าว

"เมื่อไหร่จะควบคุมได้เสียที"เขานึกในใจพร้อมนึกขำในเรื่องของอาชีพที่ปกปิดของเขา ใช่ เปลือกนอกของเขาคือลูกของนักดนตรีชื่อดังที่มีงานรัดตัวในการแสดงอยู่เสมอ

"ว้าย!"

เขาเดินเซไปชนกับหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวผมทองนั้นเป็นผู้หญิงหน้าตางดงามราวกับเทพธิดาไดอาน่าลงมาจุติลงบนโลก ผมสีทองที่ยาวไสวพร้อมหน้าอกที่เด่นออกมาในชุดกระปรงวันพีชใยสังเคราะห์สีเขียวอ่อนที่มีเชิตสีน้ำตาล

"ขอโทษครับ ผมไมค่อยสบายนิดหน่อย"
"ไม่เป็นไรค่ะ"เธอพูดออกมา เสียงของเธอนั้นไพเราะราวกับเสียงของนักร้อง"ฉันเองก็เหม่อเหมือนกัน ฉันกำลังคิดเพลงใหม่พอดีเลยไม่ได้มองทาง"
"กำลังจะประกวดในอาทิตย์หน้าหรือ"
"ค่ะ"เธอตอบ"แต่ตอนนี้ขอตัวก่อนนะคะ"และเธอก็เดินออกไป แต่เพราะว่ามาการไล่ล่ากันของรถที่หนีตำวจวิ่งพุ่งมาอย่างรวดเร็วและปัดโค้งมาพุ่งเข้ามา

"กรี้............................."เสียงของเธอนั้นค่อยๆยืดยาวในความคิดของเขา ไทรเด็นเห็นว่าเธอนั้นกำลังถูกชน หัวใจของเขานั้นเต้นระรัวจากการสูบฉีดเลือดอันรวดเร็ว เขาพยายามมองและทำความเข้าใจ แต่จากที่มองทำให้รู้ว่าเธอต้องชนแน่ๆ

"ขยับสิ" ร่ากายของเขานั้นยังไม่ขยับ แต่เขานั้นสัมผัสว่าหัวใจของเขานั้นเมื่อเต้นแรงขึ้น ร่างกายของเขานั้นก็เริ่มขยับเร็วตาม

"เข้าใจแล้ว"เขาพึมพำก่อนพุ่งด้วยความเร็วโดยทิ้งเครื่องดนตรีของเขา ไทรเด็นไม่ห่วงเพราะต่อให้ตกจากตึก3ชั้นก็ไม่เป็นไร แต่ผู้หญิงสำคัญกว่า ไทรเด็นพุ่งไปอย่างรวดเร็วและคว้าตรงเอ็วของผู้หญิงและกระจนด้วยความเร็วสูงจนพ้นจากการชน เมื่อเท้าถึงพื้นแล้วทุกอย่างเป็นปกติเครื่องดนตรีกระทบพื้นทันทีเมื่อเขาทำสำเร็จ

"ไม่เป็นไรนะครับ"ไทรเด็นถามเธอ
"ค่ะ เมื่อกี้นี้"
"คงเรียกได้ว่าพลังฮึดยามไฟไหม้ละมั้ง"เขาหัวเราะและเธอก็หัวเราด้วย
"ฉันชืออลิส คุณละคะ"
"ไอเซค"เขาตอบ ซึ่งนั้นเป็นชื่อปลอม
"เธออยากได้คนแต่งทำนองให้ไหม"เขาเอ่ย
"เอ่อ แต่ว่าคุณเพิ่งช่วยชั้นไว้ หากแบบนั้นจะเป็นการรบกวนเปล่าๆ"
"ไม่เป็นไรครับ"เขาเอ่ย"อย่างน้อยเธอก็ช่วยชั้น....
"คะ"
"เอ่อ ไม่มีอะไร เดี๋ยวเจอกันที่ร้านM&Bนะ"

ระหว่างที่จากกัน เพราะผลจากการเร่งความเร็วหรือเปล่าที่ตอนนี้ใจเขายังเต้นแรงอยู่

......................................................................................................

"กลับมาแล้วครับ"ไทรเด็นเดินเข้าบ้านมาก็เจอเรย์ใช้ดาบใส่ทันที เขารีบใช้การเต้นของหัวใจเร่งความเร็วจนหลบได้ นอกจากนี้ยังเห็นข้อความหนึ่งที่เขียนติดไว้ว่า Live with Lexington

"Live with Lexingtonหมายความว่าอะไร"
"ก็คือคำปฏิญาณของทหารไง อยู่ด้วยความจงรักภัคดี"เชสเดินออกมาจากประตูห้องอีกฝั่้ง "หมายความว่าเจ้าสามารถควบคุมพลังได้แล้วและพร้อมที่จะเป็นทหารได้แล้ว"
"แล้วกำหนดเมื่อไหร่"
"สัปดาห์ต่อไปหลังจากที่ชั้นแสดงหน้าฉากเป็นกรรมการปะกวดดนตรีเสร็จเพื่อมิให้ผิดสังเกต หลังจากนั้นเจ้าจะเริ่มแสดงบทหายตัวเป็นครั้งคราวได้เลย

แทนที่จะดีใจเขากลับเริ่มรู้สึกต่างออกไป ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ตัว

............................................................................................................

"ช้าจัง"อลิสนั้นนั่งรอที่ร้านที่ไทรเด็นแนะนำ เขานั้นมาช้าจนเธอเริ่มถอดใจแต่ไทรเด็นนั้นรีบวิ่งมาทันที

"ทำไมมาช้า"
"พอดีตกรถน่ะ"เขารีบตอบ แต่ความจริงคือเขาซ้อมการใช้พลังการเร่งความเร็วอยู่"โกรธหรือเปล่า"
"ไม่หรอก"
"เอาละทีนี้"ไทรเด็นเอ่ย"ลองร้องเพลงของเธอหน่อย"
"อืม เพลงออกจะยากหน่อยนะ แต่ก็จะลองดู"แต่เมื่อเธอร้อง ไทรเด็นนั้นพลันตกตะลึงในทันทีจนเมื่อร้องเพลงจบเขาถึงกับปรบมือให้

"ดีมากเลยหรือ"
"ใช่"
"แต่ส่วนมากนักแต่งทำนองเขาบอกว่าแต่งให้ยากเพราะอะไรไม่รู้"
"เพราะว่าเสียงของเธอมันสุดยอดเกินกว่าที่พวกเขาจะแต่งให้ได้น่ะสิ"
"แล้วคุณจะไหวหรือ"เธอยื่นหน้ามาหาเขา หัวใจของไทรเด็นนั้นเต้นระรัวมากยิ่งขึ้น

คงไม่ใช่ผลจากการเร่งความเร็วนะ

"ฉันทำให้แน่"

วันเวลาผ่านไปไทรเด็นนั้นยิ่งฟังและช่วยกันแต่งเพลงให้กับอลิสในเวลากลางวัน แต่ในเวลากลางคืนนั้นก็ฝึกซ้อมกับพวกเรย์และเดรโก้

"ไทรเด็น"เรย์พูดเมื่อล้มเขาไปแล้ว"ช่วงนี้นายเหมือนไม่คอยมีสมาธิเลยนะ"
"โทษที"
"แบบนี้เดี๋ยวได้ตายในสนามรบหรอก"
"ไม่เป็นไร"
"หรือว่า"เดรโก้พูด "นายมีปัญหาเรื่องผู้หญิงคนนั้นหรือ"

เงียบไปสักพักหนึ่ง

"อย่าบอกท่านเชสนะ"เขากล่าว

------------------------------------------------------------------------------

ในวันสุดท้ายก่อนการแสดงนั้นไทรเด็นได้รับข่าวมาว่าเขาจะได้ร่วมภารกิจแล้ว เขานั้นแต่งเพลงเสร็จพอดีจึงได้รีบขี่มอเตอร์ไซที่เหมือนกับรถขนาดใหญ่สีดำออกไปส่งเพลงให้กับอลิส เขาแทบจะทันฉิวเฉียดในเวลานัด

"เอ่อ"
"เสร็จแล้ว เพลงของเธอ"
"แต่เพลงนี้ฉันต้องร้องก่อนและเพลงถึงจะขึ้นนะ"เธอเอ่ย "แน่ใจนะว่าฉันจะร้องมันได้"
"เพลงของเธอ เธอต้องร้องมันได้สิ"
"แต่ว่า"
"หากเธอเชื่อมั่นในเพลงของเธอ เธออจะสามารถสร้างความประทับใจได้แน่นอน"

...........................................................................................................

ในวันแสดงนั้นเธอนั้นเกิดอาการประหม่าเล็กน้อย คณะกรรมการทั้งสามต่างจ้องมองมาที่เธอ
"ฉัน อลิส ดรีม จะร้องเพลงของฉันเองค่ะ"

เล่นวิดีโอ YouTube

เสยงของเธอนั้นได้ส่งเสน่ห์ของการผสมผสานระหว่างเสียงสูงและเสียงต่ำราวกับคนร้องนั้นเป็นคนละคนกัน กรรมการและผ้ชมเกือบทุกคนนั้นได้หลงเสน่ห์ของบทเพลงและดนตรีเป็นอันมาก ยกเว้นกรรมการท่านหนึ่ง

"เจ้าบ้านั้นเอาแล้วไง"เชสบ่น

--------------------------------------------------------------

"อลิสนั้นยืนเหม่อที่หน้าต่าง ใบประกาศบอกว่าเธอได้เป็นนักร้องในสังกัดนั้นถึงจะทำให้ดีใจก็จริง แต่กลับไม่เป็นแบบนั้นเพราะว่าผู้แต่งเพลงกลับไม่อยู่

"ตาบ้านั้นหายไปไหนเนี่ย"เธอบ่นออกมา แต่เมื่อได้ยินเสียงหญ้าไหวเธอถึงกับตกใจ

"นั่นใคร"
"ฉันเอง ไอเซค"ไทรเด็นนั้นออกมาจากพงหญ้าและปีนพร้อเครื่องดนตรีเข้ามาหาทันที
"ทำไมนายไม่มา"
"ฉัน"ที่จริงเขาอยากจะบอกว่าเขานั้นไปรับรายงานตัวเป็นทหาร แต่เพราะว่าเขาบอกไม่ได้เลยบอกว่า"ฉันแต่งเพลงให้เธอน่ะสิ"

เขาเปิดเครื่องดนตรีและบรรเลงทันที

เล่นวิดีโอ YouTube

เมื่อบรรเลงเสร็จแล้วเขานั้นบอกความในใจออกมา
"ที่จริง ฉันรักเธอ"
และทั้งคู่ก็พุ่งเข้าจูบกันอย่างดูดดื่มอยู่เหนือเครื่องดนตรีที่กำลังเก็บลงกล่องด้วยตัวเอง บัคจี้ที่เพิ่งได้มนั้นไ้ด้แอบยิ้มทันทีในกล่อง

"แกเป็นใครวะ"คนที่น่าจะเป็นพ่อของอลิสมาหาทันที เขาเป็นชายร่างโตดูเถื่อนๆที่น่ากลัว และน่ากลัวยิ่งกว่าเพราะเขามีปืนและประทับบ่าทันที

"เหวอ!"ไทรเด็นนั้นรีบพุ่งออกทางหน้าต่างทันที เคราะห์ดีที่ตกลงบนพุ่มไม้และเขาตั้งตัวได้ก็รีบหนีทันที
"อย่ายุ่งกับลูกสาวข้าอีกนะไอ้เด็กเวร"ผู้ชายคนนั้นตะโกน

...............................................................................

แต่ชะตากรรมนั้นเล่นตลกกับไทรเด็น เมื่ออลิสนั้นมีชื่อเสียงที่ดีขึ้น การรบของเขาก็ดีขึ้นในสนามรบ แต่เพราะแบบนั้นทำให้การพบเจอของทั้งสองคนนั้นน้อยลงไป จนกระทั่ง

"ไอเซค นี่เป็นครั้งที่5แล้วที่เธอพลาดนัด นายทำไมชอบหายไปเรื่อยๆกัน"
"คือฉันเองก็ติดงานน่ะ"
"เธอให้ความสำคัญจนพลาดนัดเลยหรือ"
"คือว่า"
"อีกอย่างมีบางครั้งฉันไม่เจอนายในที่ทำงานในวันที่นายบอกว่าติดงาน มันหมายความว่าอะไร"
"คือ"ที่จริืงตอนนั้นเขาโดนเดรโก้ผ่าอกมาและเขาต้องรับงานมาเยอะ ดังนั้นแล้วเขาเลยหายไปบ่อย แต่มิอาจบอกได้เพราะว่าเขานั้นต้องซ่อนฐานะที่แท้จริงเอาไว้

"อาทิตย์หน้าหากเธอเบี้ยวอีก เราคงได้เลิกกันแน่เพราะนั่นคือวันเกิดฉัน"อลิสเอ่ย
"ฉันสัญญาแน่"

-----------------------------------------------------------

"ว่าไงนะ"ไทรเด็นนั้นอึ้งกับคำสั่งล่าสุด เขาต้องไปออกรบและกลับมาอีกทีก็.....แทบไม่ทันวันเกิดของอลิส

"เป็นคำสั่งเบื้องบน ฉันช่วยอะไรไม่ได้"เชสเอ่ย"ที่จริงอยากให้คนอื่นไปแต่เพราะว่ามันเกินกำลับคนอื่นและเรย์ไปรบที่เขตอื่นด้วย"
"แต่ว่า"
"ไทรเด็น บางครั้งความจงรักภัคดีเราต้องรักษา เพราะฉะนั้นความสุขส่วนตัวเจ้าต้องละให้ได้"

ไทรเด็นนั้นกำหมัดแต่ได้ตอบเพียงว่า"ครับ"

-----------------------------------------------------------------------------

ในคืนอันโดดเดี่ยว ไทรเด็นพยายามที่จะวิ่งไปที่ร้านพร้อมดอกไม้สีแดงในมือและห่อของขวัญ แต่พบว่าประตูนั้นได้ปิดลงและหญิงสาวนั้นนั่งหน้าร้าน ตาของเธอนั้นมีคราบน้ำตาอยู่

"อลิส"เขานั้นกำดอกไม้มาแต่เะอกลับคว้าและฟาดใส่เขา
"คราวนี้อะไรอีกล่ะ ฉันโทรไปนายก็ไม่รับ ที่ทำงานก็ไม่อยู่ นายมีอะไรจะแก้ตั้วไหม"
"ฉันบอกไม่ได้จริงๆ"

เพี้ย!

ความจรงไทเด็นสามารถหลบจากการโดนตบได้แต่เขากลับไม่หลบ เขากลับยอมรับมันแทน

"นายนี่เลวที่สุด"และเธอก็เดินจากไปพร้อมกับทิ้งคราบน้ำตาลงพื้นให้ไทรเด็นเห็น เธอทิ้งให้เขานั้นกำของขวัญอย่างแน่นด้วยมือซ้าย และมือขวาที่กำจนเลือดออก พร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากแผลที่ถูกยิงก่ในสงครามของเขาที่พยายามห้ามเลือด

"นี่แหละคือชะตากรรมของนักรบอย่างข้า"ไทรเด็นเอ่ยพร้อมหันหลังกลับและทรุดตัวลงด้วยความอ่อนแรงที่ไม่ได้เกิดจากการถูกยิง
zeya สมาชิก
· #42
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : หัวข้อ ก-ฮ ตอน ก,ร,พ
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง :
ที่มา : โรลFight Board/โรลCrossover/FanFiction - Rockman X บทแห่งบาปแห่งเทพธิดา

ก - กล่อมนอน

"........."นิวมองเซยะที่กำลังฮัมเพลงบางทำนองกล่อมเอมหลานสาวคนเล็กที่ตอนนี้หลับไปแล้ว

"เมื่อกี้เพลงอะไรเหรอแม่..."นิวถามพลางมองเอมที่หลับปุ๋ยบนที่นอนเด็กอย่างมีความสุข

"เพลงกล่อมเด็กของแม่นาคน่ะ....แม่ชอบทำนองมันเลยเอามาเป็นเพลงกล่อมเด็กบ่อยๆ....ไอ้น้องเอมเองก็ชอบให้แม่กล่อมเพลงนี้ด้วยสิ"เซยะตอบนิวมองหน้าแม่ของตัวเองครู่นึงก่อนจะมานอนตักเซยะ

"แม่....ทำแบบนั้นกับผมบ้างสิ...นะแม่"นิวพูดเซยะมองหน้านิวพลางยิ้มๆ

"เดี๋ยวเถอะไม่ใช่เด็กๆแล้วนะเรา.....ตัวก็หนักนะหนูนิว"เซยะหัวเราะนิวนั้นนอนหนุนตักเซยะมองหน้าผู้ที่ตนเรียกว่าแม่

"น้า...แม่....น้า..แม่"นิวอ้อนเซยะนั้นอดอมยิ้มไม่ได้เธอจึงยอมฮัมเพลงกล่มเด็กแบบที่เธอกล่อมหลานสาวของเธอกับจอมเวทย์นิวซึ่งกำลังนอนหนุนตักของเธอจนเวลาผ่านไปไม่นานเท่าไหร่

"นิว....หนูนิว...หลับซะแล้วเหรอเนี้ย"เซยะนั้นหัวเราะคิกเมื่อเห็นว่าลูกชายของเธอที่หลับสนิทอยู่บนตักของเธอหญิงสาวลูบหัวนิวพลางยิ้มอย่างมีความสุข

"ขอบคุณนะนิว....ชีวิตของแม่น่ะตอนนี้ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"เซยะนั้นพูดให้นิวที่กำลังหลับอย่างสบายอารมณ์อยู่บนตักของหญิงสาวนั้นเอง

-----------------------------------------------------------

ร - รอ

"นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมได้ไแต่รอ....รอคนที่คู่ควรที่จะเป็นผู้กล้าที่แท้จริง.....ผู้กล้าที่มีค่าพอให้ผมสังหาร"เบลดนั้นมองดูสมรภูมิที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟของสนามนรบ เด็กหนุ่มผมสีเหล็กมองไปยังกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งซึ่งประกอบไปด้วยจอมเวทย์ขาว จอมเวทย์ดำ อัศวินและนักรบมองมาที่ตนแต่็ต้องถอยหนีไปแต่เบลดนั้นมองคนพวกนั้นแล้วเรียกใบมีดออกมาก็จะพุ่งไปหาคนพวกนั้น

"แค่นี้เองเหรอ....."เบลดพูดในร่างที่อาบไปด้วยเลือดและรอบกายเขาก็มีซากศพของพวกที่กำลังหนีเขาเพราะอีกฝ่ายเป็นศัตรูเด็กหนุ่มผมสีโลหิตจึงไม่อาจให้หนีได้

"เบลด...."เสียงๆหนึ่งเรียกเบลดหันไปมองร่างในเงามืดนั้นมองมาที่ตนเด็กหนุ่มนั้นยิ้มบางๆ

"ฮะพ่อ....ผมรู้แล้วครับ"เบลดพูดแล้วร่างนั้นก็หายไปเบลดนั้นมองเด็กหนุ่มนักดาบที่เด็กกว่าตนนั้นกำลังเดินมาที่ตนด้วยแววตามุ่งมั่น

"มาแล้วสินะครับ....ผมคงเกรงใจไม่ได้นะครับ...เดี๋ยวนายเหนือหัวจะวีนใส่ผมเอา"เบลดพูดแล้วใช้ใบมีดออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่นักดาบคนนั้น

"เคร้ง!!!!!!!"เสียงใบมีดของเบลดและนักดาบคนนั้นปะทะกันดังสนั่นการประลองระหว่างเบลดและคนที่เขาเฝ้ารอมาถึงแล้ว

---------------------------------------------------------

พ - เพื่อเธอ

"เพื่อเธอแล้ว....พวกพี่ยอมเป็นคนบาป....เพื่อเธอแล้วพวกพี่ยอมกลายเป็นศัตรูกับโลกทั้งใบ....เพื่อเธอน้องสาวที่รักของพวกเรา"กาเดียนได้แต่คิดถึงอตีดที่เคยมีความสุขกันตามประสาพี่น้องแต่กับต้องถูกแย่งชิงและใส่ร้ายสารพัดและทำให้ตรีน้องสาวของพวกเขาทั้งสองต้องสละซีวิตเพื่อปกป้องพวกเขา

"ตรี....แม้เธอจะโกรธจะเกลียดพวกพี่ก็ตามแต่....พวกพี่ทำเพื่อเธอเท่านั้น....น้องสาวที่แสนสำคัญของพวกพี่"เรนนั้นมองร่างไร้วิญญาณที่หลับใหลรอวันที่พวกเขาทั้งสองจะคืนชีพมาอีครั้ง
maid guy สมาชิก
· #43
ชื่อตอน : Labob VS. Trident
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ลาบอบ ไทรเด็น
ที่มา : Fight Board

ไทรเด็นที่หลังจากเล่นคอนเสริทแล้ว เขานั้นปาดเหงื่อแล้วคำนับต่อแฟนๆร่วมกับอลิสและคาริน สองนักร้องนำ บลูตัสมือกลอง เฮทมือเบสและเรย์มือกีตาร์ พวกเขานั้นไปที่ห้องพักทันที

"การแสดงของแกนี่เยี่ยมจริงๆ"บลูตัสเอ่ย"เล่นเอานึกว่าไม่ใช่คนเลยนะเนี่ย"
"อืม"ไทรเด็นนั้นนั่งพักที่ห้องพักนักดนตรี
"สมแล้วที่นายเกิดมาในตระกูลนักดนตรีจริงๆ แบบนี้เราเข้าสู่ระดับโลก ไม่สิระดับจักรวาลแน่ๆ"
"..........."
"ให้ตายสินาย"
"ฉันว่าคุณเงียบก่อนดีกว่า""เรย์ทัก"หมอนี่หลับไปแล้ว"

เมื่อไทรเด็นนั้นตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขานั้นแปลกใจเพราะว่าเขานั้นอยู่ในโลกของเทลอีกครั้ง เขารีบสำรวจดูท่าร่างกายเขานั้นติดโล่ห์พลังงานที่แขนและมีดาบทั้งสองเล่ม นั่นแสดงว่าเป็นร่างเขาที่ไม่ได้กลายพันธ์แต่อย่างไร

"ทำไมฉันยังกลับมาที่นี่อีก"เขาพูดขึ้นมาและมองไปที่กลางสนาม เขาพบชายที่ดูเป็นนักรบเช่นกัน แต่ต่างที่แขนขวาเป็นจักรกลและเหน็บกงจักรไว้ที่ด้านขวาและดาบคู่ที่ด้านซ้าย

"นายคือใคร"ไทรเด็นทักก่อน"นายมายังมิตินี่เพื่ออะไร"
"ฉันคือลาบอบ ฉันนั้นมาที่นี่เพื่อต่อสู้เท่านั้น"
"นั่นสินะ"ไทรเด็นชักดาบ"งั้นลองประลองสักหน่อย"

สิ้นคำพูด ลาบอบนั้นซัดกงจักรใส่ไทรเด็นทันที เขานั้นหลบได้ในตอนแรก

"เล่นอาวุธซัดต่อหน้าแบบนี้จะดีหรือ"ไทรเด็นทักพร้อมวิ่งไปข้างหน้าแต่เห็นลาบอบนั้นยิ้มกริ่มพร้อมยื่นแขนมาข้างหน้า

"อย่าบอกนะว่า"ไทรเด็นรีบกระโดดตีลังกาถอยหลังหลบกงจักรที่พุ่งย้อนกลับมาด้านหลัง เขาหลบได้ฉิวเฉียดก่อนที่จะโดนตัวและลาบอบนั้นรับกลับมาติดเอ็ว

"ชิ"ลาบอบบ่นกับตัวเอง"นายเองก็มีฝีมือเหมือนกันสินะ"
"ใช่"ไทรเด็นนั้นตั้งดาบ ลาบอบนั้นซัดกงจักรต่อเนื่องใส่ไทรเด็น เขานั้นตั้งรับพร้อมกับพุ่งเข้าหาเรื่อยๆด้วยดาบเพียงเล่มเดียวแล้วตรงเข้าฟัน ลาบอบนั้นใช้แขนขวากันการโจมตีแล้วซัดไทรเด็นด้วยมือซ้ายจนล้มลงและลบอบกระโดดเข้าต่อย ไทรเด็นหลบตัวก่อนที่ีหมัดที่หนักหน่วงกระแทกพื้น เสียงที่กระแทกนั้นเกิดหลุมขนาดย่อมเลย

"หมัดหนักดีนิ"ไทรเด็นกระโดดหมุนตัวฟันแต่ลาบอบนั้นหลบการโจมตีได้และสวนกลับด้วยกงจักรใหญ่ ไทรเด็นนั้นหลบพลางสาดกระสูนใส่ ลาบอบนั้นเอากงจักรกันและสาดกระสูนปืนกลใส่เช่นกัน ไทรเด็นนั้นก็ใช้โล่ห์พลังงานป้องกันและยิงสวนกลับจนทั้งคู่กระสูนหมดและชักเอาปืนเรลกัน ไทรเด็นถือทั้งสองมือแต่ลาบอบถือแค่มือขวาเท่านั้น

"ชิx2"ทั้งคู่นั้นเหนี่ยวไกพร้อมกัน กระสูนที่ทั้งคู่นั้นยิงเข้าประทะกัน แรงจากกระสูนนั้นปะทะกันรุนแรง แรงจากการกระแทกทำให้ทั้งสองคนปลิวไปเลยทันที

"เราสองคนคล้ายกันเลยนะ"ลาบอบเป็นฝ่ายพูดก่อน
"นั่นสินะ"ไทรเด็นพูด

ลาบอบนั้นชักดาบทั้งคู่ออกมาพร้อมกับไทรเด็น

"เอาจริงแล้วสินะ"ไทรเด็นพูด
"เออ"แล้วทั้งคู่กระโดดเข้าใส่กันทันที

ต่อตอนสอง
zeya สมาชิก
· #44
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : เขาและเธอ
ที่มา : Original

ท่ามกลางเปลวเพลิงของสงครามสีแดงฉานนั้นมีร่างสองร่างที่โบยบินอยู่เหนือขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้าร่างหนึ่งเป็นชายหนุ่มผู้มีผมสีแดงเพลิงดวงตาคล้ายมังกรและใส่ชุดเกราะและมีปีกของมังกรดาบเล่มใหญ่ในมือชี้ไปที่อีกร่างซึ่งเป็นหญิงสาวผมสีเงินตาสีฟ้าอมม่วงในชุดแบบแม่มดสีดำปีกนกสีดำสนิทนั้นพยุงร่างของเธอให้โบยบินเอาไว้

"มันจะมากไปแล้วนะโว้ย.....เอ็งจะยอมเป็นเครื่องมือของคนอื่นไปถึงใหน...ไอ้ของที่เอ็งได้มันคุ้มกับการที่เอ็งต้องสังเวยโลกทั้งใบให้กับมันแล้วเหรอ"ชายหนุ่มตวาดถามหญิงสาวซึ่งเธอนั้นไม่ได้พูดอะไรแต่

"ฮึ้ย"ใบมีดสูญยากาศนับร้อยพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มจนเขาต้องบินหลบและป้องกันตัวโดยทันทีดวงตามังกรคู่นั้นมองไปที่หญิงสาวอย่างเดือดดาล

"คำตอบของเอ็งสินะ....ได้เลยไอ้เพื่อนบ้า"ชายหนุ่มพูดเขาซัดเวทย์เพลิงเข้าใส่หญิงสาวพลางพุ่งเข้าใส่ดาบในมือนั้นเตรียมพร้อมเข้าโจมตีหญิงสาวเรียกเวทย์น้ำเข้าไปปะทะกับเวทย์เปลวเพลิงเธอเองก็เตรียมรับการโจมตีของชายหนุ่ม

"เคร้ง!!"เสียงดาบปะทะเข้ากับไม้อะไรสักอย่างสีดำสนิทซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวของหญิงสาวนั้นดังขึ้นชายหนุ่มรีบถอยออกมาเพราะเขารู้จักมันดี

"แล้วมันจะยังไงละ.....โลกใบนี้มีอะไรให้ปกป้อง....นอกจากที่ข้าเจอกับพวกเอ็งแล้วนอกนั้นโลกใบนี้ก็มีแต่มอบความซิบหายและความจัญไรให้กับข้าเท่านั้น....ถ้าข้าจะแลกโลกเน่าๆใบนี้ให้กับคนที่มอบชีวิตใหม่ให้ข้ามันก็ไม่เห็นแปลกนี่......ใครไม่คุ้มแต่ข้าคุ้ม"หญิงสาวพูดไม้สีดำของเธอนั้นมีใบมีดโปรงใส่สีเขียวอมฟ้าปรากฎขึ้นชายหนุ่มนั้นรู้ทันทีว่าหมดเวลาคุยกันแล้ว

"เคร้ง!เคร้ง!เคร้ง!บึ้ม!ตูม!เปรี้ยง!"เสียงของดาบของชายหนุ่มและอาวุธในมือของหญิงสาวและเวทย์มนต์นับไม่ถ้วนของทั้งสองเข้ามาปะทะกันอย่างไม่มีใครยอมใครทั้งสองฝ่ายนั้นตามตัวต่างเต็มไปด้วยบาดแผล

"ข้าน่ะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของข้าเท่านั้น....ก่ำกลืนฝืนทนกับเป็นมนุษย์และต้องอยู่กับความทรมานที่ว่าสิ่งที่ข้าฝันไม่เป็นจริงงั้นเหรอ....ที่ข้าต้องกลายเป็นอีบ้าเฝ้าอยู่แต่กับความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงงั้น.....ข้าเดินมาไกลกว่าที่เอ็งรู้ซะอีก....ข้ามาไกลจนเกินที่จะกลับไปแล้ว....โลกใบนี้น่ะ....มันไม่ได้มีความหมายให้สู้เพื่อมันเลยแม้แต่น้อย"หญิงสาวคำรามลั่นเธอยกชูอาวุธของเธอขึ้นมาแล้วเริ่มร่ายเวทย์ในทันทีชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ร่าบเวทย์เช่นกันแล้ว

"บรึ้ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วคนที่กำลังสู้รบกันในบริเวณที่เวทย์มนต์ของทั้งสองเข้าปะทะกันนั้นพากันปลิวกระเด็นไม่ก็บาดเจ็บล้มตายกันนับไม่ถ้วนแต่ทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวไม่มีท่าทีว่าฝ่ายใหนฝ่ายหนึ่งจะถอยไปแม้แต่น้อย

"มันความคิดของเอ็งคนเดียวนี่หว่า....เอ็งมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวไม่ใช่เหรอไง....ทำเป็นพูดดีไป.....ถึงข้าจะไม่เข้าใจว่าจะปกป้องโลกไปทำไม...แต่ไงซะข้าก็รู้ว่ายังมีคนอีกมากที่เขาไม่ได้รู้ไม่ได้เห็นอะไรด้วยกับสิ่งที่เอ็งเจอมา....อย่าไปพาลคนอื่นด้วยสิวะ"ชายหนุ่มพูดหญิงสาวนั้นไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่พุ่งเข้าใส่เขาจึงพุ่งเข้าปะทะกับหญิงสาวอีกครั้ง ทั้งชายหนุ่มเเละหญิงสาวนั้นเคยเป็นเพื่อนรักกันแต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้หญิงสาวหันหลังให้กับโลกถึงขั้นขายโลกใบนี้ให้กับจอมมารและยอมเป็นเบี้ยล่างรับใช้จอมมารอย่างไม่คิดจะขัดขืนหรืออะไร ชายหนุ่มนั้นไม่ได้เจอหญิงสาวมานานมากแล้วเมื่อเจอกันอีกครั้งเขาก็เป็นหนึ่งในทีมของผู้กล้าและหญิงสาวนั้นก็กลายเป็นทหารเอกของจอมมารแม้ว่าเขาจะพยายามเกลี่ยกล่อมเธอกี่ครั้งแต่ก็ไม่อาจจะเปลี่ยนใจหญิงสาวได้ท้ายสุดนั้นมันก็จบลงที่เขาและเธอต้องมาสู้กันเอง
maid guy สมาชิก
· #45
ชื่อตอน : Labob VS. Trident 2
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ลาบอบ ไทรเด็น
ที่มา : Fight Board

ในอาคารที่เหมือนจะเป็นที่พักของทหาร เอล์ฟสาวที่มีผมสีทองยาวสยาย หุ่นของเธอที่ถูกปิดบังด้วยชุดโบราณนั้นแทบจะปิดบังความโตของหน้าอกของเธอไม่ได้ นั้นนั่งในห้องร่วมกับผู้หญิงที่สวมชุดที่เหมือนกับชุดว่ายน้ำของนักสู้ โดยชุดนั้นหุ้มส่วนบนแทบมิดชิดแบบปิดหน้าอกที่แบนราบและส่วนบนที่หุ้มทั้งหมดแต่ท่อนล่างเพียงแค่สวมถุงน่องดำไว้ และเธอนั้นสวมหมวกปิดที่หัวไว้

"พวกผู้ชายนี้ทั้งกล้าหาญและงี่เง่าเหลือเกินนะ"เอล์ฟพูดพร้อมกุมที่ท้อง"พอรู้ว่าฉันท้อง เขาบอกให้ฉันออกจากภารกิจแล้วไปลุยกับท่านลุงอย่างเดียวพร้อมกับเจ้าบุญเลิศและโซตัส"

ผู้หญิงที่นั่งด้วยกันนั้นพยักหน้าราวกับเห็นด้วย หน้าตาของเธอนั้นเหมือนเศร้าสร้อย

"นั่นสินะอารี พวกเขานั้นไม่รู้เลยว่าพวกเรานั้นรู้สึกอย่างไรที่เป็นห่วงพวกเขา" แต่ว่าไม่ทันไร อารีนั้นก็ร้องไห้ทันที

"ฉันเองก็อยากจะร้องไห้ก็จริง แต่เพราะว่าไม่อยากจะปฏิเสธว่าลาบอบนั้นหายไปไหนเลยพยายามที่จะไม่ร้องไห้ไง"
"ไม่ต้องห่วงไดอาน่า"ชายอีกคนนั้นโผล่ออกมา หน้าตาของเขานั้นเกือบเหมือนกับเอล์ฟสาวแต่ทว่ากลับดูน่าเกรงขามเพราะผิวที่เป็นสีดำและผมสีเงิน และเขานั้นยังสวมสิ่งที่เหมือนกับขนนกสีดำแทนผ้าคลุมด้วย"การระเบิดของประตูมิตินั้นจะส่งเขาไปยังมิติแบบสุ่ม อีกไม่นานคงจะได้เจอกับเขา

"จริงหรือ"ไดอาน่านั้นหันไปทางเสียง จากเด็กสาวที่ดูสงบๆได้ค่อยๆกลายร่าง ร่างของเธอนั้นปกคลุมด้วยขนสัตว์จำพวกแมว พร้อมกับปากที่ฉีกกว้างยาวขึ้นและจมูกที่เปลียนเป็นจมูกของสัตว์และหมวกหลุดโผล่หูสามเหลี่ยมสองหู"หมอนั่นและบุญเลิศอยู่ไหนตอบได้ไหมท่านชาร์"
"ข้าไม่อาจตอบได้คิตตี้"เขาพูด"บางทีอ่าจจะต่อสู้กับใครสักคนก็ได้"

--------------------------------------------------------------

ลาบอบและไทรเด็นนั้นต่างกระโดดเอาดาบฟันใส่กัน ทั้งคู่นั้นต่างเข้าโรมรันด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ไทรเด็นนั้นฟันแนวบนและลาบอบก้มหลบพร้อมแทงที่ท้องแต่ไทรเด็นเอี้ยวหลบไปทางขวาของลาบอบและฟันด้วยแขนซ้าย ลาบอบรับด้วยแขนกลและจับดาบชี้ลงแล้วฟันแต่ไทรเด็นกันได้และหลบดาบที่ลาบอบใช้แขนขวาฟันและประสานดาบฟันที่กลางลำตัว ลาบอบนั้นกระโดดห่างเพื่อสร้างระยะแต่ไทรเด็นกระโดดหมุนตัวแล้วฟัน ลาบอบประสานดาบไว้และไทรเด็นช้งจังหวะนั้นหมุนตัวเข้าถีบ ลาบอบนั้นเซไปเล็กน้อย แต่ก่อนหน้านั้นลาบอบเตะที่กลางหลังของไทรเด็นเช่นกัน

"เชิงดาบก็พอๆกันงั้นหรือ"ลาบอบพูดก่อนที่จะลุกขึ้น
"ชิ แบบนี้ยิ่งเยี่ยมไปใหญ่"ไทรเด็นกล่าวและยิ่มพร้อมลุกขึ้น จากนั้นเขาจึงพูดว่า"งั้นลองสู้บนท้องฟ้าหน่อย"และเขาก็บินขึ้นทันที ถึงจะอยู่ในโดมก็เถอะ

"แบบนี้นายสู้ได้ไหม"เขาบินลงเป็นแนวขนานและตรงเข้ราฟัน แต่ลาบอบหลบได้
"ฉันทำไม่ได้"เขาตอบขณะที่ไทรเด็นหันหลังให้
"แย่หน่อยนะที่นายไม่สามารถบินได้"เขาหันกลับ"ถ้าอย่างนั้นนายเอาไอพ่...."ไม่ทันพูดจบ แขนซ้ายของไทรเด็นนั้นโดนพันด้วยเชือกเคเบิล ลาบอบนั้นติดเครื่องที่เหมือนกับเครื่องยิงเชือกที่เป็นหน้าไม้โดยเชื่อมติดกับแขนขวา
"แต่ฉันก็เข้าหานายได้"ลาบอบนั้นใช้รอกของปืนนั้นดึงตัวไทรเด็นราวกับลากเขาลงมา
"ฝันไปเถอะ"ไทรเด็นนั้นเร่งไพ่นจนลาบอบตัวลอยขึ้นมา เขานั้นจับลาบอบเหวี่ยงฟาดกับผนัง
"ว่าไงเล่า"ไทรเด็นดูลาบอบที่จะถูกอัดกระแทก แต่เขาหดเชือกลงเลยลดแรงกระแทกลงแต่ได้พุ่งไปยังไทรเด็นและเอาตัวกระแทกเข้ากับไทรเด็นและเอาหัวโขกกะับไทรเด็นจนร่วงลงไปที่พื้น แต่ไทรเด็นนั้นลดด้วยแรงไอพ่นจึงลงไม่แรงมาก เมื่อทั้งคู่รู้สึกตัวนั้นแขนซ้ายของไทรเด็นที่ติดโล่ห์และแขนขวาของลาบอบพันกันด้วยสายเคเบิลจนแกะไม่ออก

"แกะออกดีไหม"ไทรเด็นพูดพร้อมถือดาบ
"ไม่"ลาบอบฟันที่ลำตัวแต่ไทรเด็นกันและโขกหัวกลับและแทง ลาบอบนั้นใช้แรงของแขนกลเหวี่ยงไทรเด็นจนเกือบฟาดกำแพงแต่ไทรเด็นนั้นใช้ขาลดแรงกระแทกราวกับนักนฃย่องเบาและกระโดดข้าม แต่เพราะแขนเชื่อมตัดกันเลยทำให้ทั้งคู่ล้มลงและทำดาบหลุดมือทั้งคู่ ทั้งสองต่างลุกกขึ้นและผลัดกันต่อยกัน

"หมัดนี้แหละ"ลาบอบต่อยโดยเล็งที่ใบหน้า แต่ไทรเด็นปลดโล่ห์ออกจึงทำให้ลาบอบนั้นเสียหลักและถีบอย่างแรง ไทรเด็นไม่อยากให้เสียจังหวะจึงหยิบดาบของตนและฟัน แต่ลาบอบใช้จังหวะนั้นต่อยด้วยหมัดขวาใส่

"ประมาทไม่ได้แฮะ"ไทรเด็นนั้นพูดพลางค่อยๆลุกขึ้น ลาบอบนั้นถุยเอาเลือดที่โดนต่อยปากออกและเขานั้นเอากล่องขนาดเล็กออกและมันขยายใหญ่เรื่อยๆจนเท่าโลงศพ

"ได้เวลาเอาจริงแล้ว"ไทรเด็นที่ตอนนี้ตาได้กลายเป็นสีแดงนั้นพุ่งเข้าหา ส่วนลาบอบนั้นชักเอาปืนกลหมุนและยิงไปที่ไทรเด็นทันที
lancenater สมาชิก
· #46
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : ดดดดดดดูเอล!! part II
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ครู
ประเภท : Humor
ที่มา : Original
“เอาล่ะ แล้วเราก็มาพบกับคู่การดูเอลอีกคู่ คือชายผู้ไม่บอกชื่อ บอกแค่ว่าตนเป็นครู ผู้ใช้เด็คกันดั้มดับเบิ้ลโอ และชายผู้ไม่เปิดเผยชื่อเช่นกัน เรารู้แค่ว่าเขาคอสเป็นไอ้โม่งจากโทโฮ ผู้ใช้เด็คบาบะนะครัชชชชชชชช!!!!!!!!!!!!”
ทั้งคู่สวมดูเอลดิสค์ และเริ่มดูเอลทันที
ครู lp 4000
ไอ้โม่ง lp 4000
“ตาชั้นก่อน”ครูจั่วการ์ด”ขอเรียกกันดั้มดิวนาเมสออกมาในสภาพตั้งป้องกัน!”
กันดั้มสีขาว/เขียวได้ออกมาบนสนาม และหุบเกราะที่เหมือนเสื้อคลุมเข้ามาหุ้มตนเพื่อป้องกัน
กันดั้มดิวนาเมส/4ดาว/เผ่าเครื่องจักร/ธาตุดิน/atk 1400/def 2000
“นี่ล่ะ! กันดั้ม!”เซ็ตสึนะตะโกนด้วยความดีใจ
“ความสามารถพิเศษ เมื่อการ์ดใบนี้ตั้งโจมตีจะสร้างความเสียหายให้กับคู่ต่อสู้ 200 หน่วยเมื่อจบเทิร์น! ต่อจากนั้นใช้การ์ดหอคอยภาพมายแห่งฝันร้ายา และการ์ดอาหารฉุกเฉิน!"(คนดูภาค GX จะรู้เอฟเฟค)
ครู lp 5000
“หลังจากนั้นขอหมอบการ์ดสองใบ และจบเทิร์น!”
กันดั้มดิวนาเมสได้ยิงปืนสไนเปอร์ตนใส่หัวโม่งเต็มๆ
โม่ง 3800
“เทิร์นของชั้น ขอใช้การ์ดเวทย์ต่อเนื่อง โอบาค่อนแลนด์! ทุกๆเทิร์นสามารถลงการ์ดสายบาบะลงมาบนสนามตอนสแตนด์บายเฟสได้ แต่ต้องจ่าย lp 500 ทุกเทิร์นให้การ์ดใบนี้อยู่ต่อ!”
“และจากเอฟเฟคนั้น ชั้นขอเรียกยาโกะโคโระ เอย์รินออกมาแบบพิเศษ!”
ยาโกะโคโระ เอย์ริน/6ดาว/เผ่าจอมเวทย์/ธาตุน้ำ/atk 2400/def 2100
“เอฟเฟคของเอย์ริน ทิ้งการ์ดเวทย์มนตร์บนมือกี่ใบก็ได้ แล้วเพิ่ม lp ตัวเองตามการ์ดทิ่ทิ้ง X 500”
“ทิ้งการ์ด 2 ใบ เพิ่ม lp 1000!”
“ค...แค่เปิดเกมก็มาต่อเนื่องเลยรึ”อาจาร์ยโครนอสอึ้ง
โม่ง 4800
“เอย์ริน โจมตีซะ!”
กันดั้มดิวนาเมสสลายเป็นโพลิก้อนไป
"จบเทิร์น!"
โม่ง lp 4300
"เทิร์นของชั้น ขอลงกันดั้มคีริออสลงมาตั้งโจมตี!"
กันดั้มคิริออส/4ดาว/ธาตุลม/เผ่าเครื่องจักร/atk 1200/def 1300
"และใช้การ์ดเวทย์มนตร์ไลท์นิ่งวอร์เท็กซ์ ทิ้งกันดั้มวิเชอร์ลงสุสานเพื่อทำลายเอย์ริน ขอโทษนะ!"
สายฟ้าจำนวนมากได้ผ่าเข้าร่างของเอย์รินจนสลายไป
"ความสามารถพิเศษของกันดั้มวิเชอร์ เมื่อลงสุสานสามารถลงกันดั้มนาดเล่ห์สู่สนามได้แบบพิเศษ!"
กันดั้มวิเชอร์/5ดาว/ธาตุ่แสง/เผ่าเครื่องจักร/atk 2000/def 2000
กันดั้มนาดเล่ห์/4ดาว/ธาตุแสง/เผ่าเครื่องจักร/atk 1200/def 1100
"และความสามารถกันดั้มนาดเล่ห์! มอนสเตอร์เผ่าเครื่องจักรทั้งหมดบนสนามคู่ต่อสู้จะถูกส่งออกนอกเกมเมื่อการ์ดนี้เรียกแบบพิเศษได้!"
เงียบ.....
"เด็คตูมันมีเผ่าเครื่องจักรซะที่ไหน"ไอ้โม่งถาม
"เออนั่นสิ"
"ช่างมัน! โจมตีโดยตรงคู่!"
โม่ง lp 1900
"แสบนักนะแก! เทิร์นของชั้น ขอใช้ความสามารถของโอบาค่อนแลนด์ เรียกยูคาริแบบพิเศษ!"
ยาคุโมะ ยูคาริ/8ดาว/ธาตุมึด/เผ่าจอมเวทย์/atk 3000/def 2700
"หึม?"ยูคาริทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะหายไปจากที่นั่งกรรมการไปอยู่บนสนามของโม่ง
"อย่ามาดูถูกกันนะ! ขอใช้การ์ดลับของชั้น เดรสเบรก!!"
"ย..อย่าบอกนะว่า! ยูคาริ! เธอรีบหนีออกไป!"ครูรีบตะโกน
แคว่ก!!
เสื้อผ้าของโยวไคแห่งมิติขาดกระจุยเป็นชิ้นๆ
"ว..ว้าย!"ยูคาริตกใจมาก และรีบใช้ช่องมิติออกมาบังเอาไว้ คนดูทั้งสนามเฮแตก
"ความสามารถของเดรสเบรก ทำลายเสื้อผ้าของการ์ดที่เลือก และเพิ่มพลังโจมตี 1000 พร้อมทำลายการ์ดทั้งหมดบนสนามคู่ต่อสู้!
กันดั้มคิริออสและนาดเล่ห์ถูกทำลาย พร้อมกับการ์ดทั้งสองใบที่ครูหมอบไว้
"การ์ดที่แกทำลายไปน่ะ คือการ์ดกับดัก ปุ่มระเบิดตัวเอง! สร้างความเสียหาย 1000 ให้ผู้ที่ทำลายการ์ดนี้!"
โม่ง 900
"ขอสั่งยูคาริ โจมตี!"
"ไม่! ชั้นจะไม่ทำร้ายคนที่เป็นคู่หูของชั้นหรอก!"
"การ์ดน่ะ ไม่มีสิทธิสั่งเจ้านายหรอก!"โม่งว่า ก่อนยูคาริจะจำใจเสกเข็มจำนวนมากเข้าใส่เมดกาย
ครู 1000
"ขอโทษนะ..."
"ไม่เป็นไรหรอก"ครูลุกขึ้นมา"แก! คนทีทำกับตัวละครเหมือนของเล่น ชั้นจะไม่ให้อภัยเด็ดขาด!"
"คิดว่าทำได้ก็ทำสิ จบเทิร์น!"
โม่ง 400
"เทิร์นของชั้น ดรอว์!"ครูตัดสินใจดรอว์การ์ดแห่งชะตากรรมออกมา และมันก็ไม่ทำให้ผิดหวัง
"ใช้ใหละโมภ จั่วการ์ดสองใบ!"
"โฮ่...คิดจะถ่วงเวลาไปถึงไหน
"ไม่หรอก"ครูชูการ์ดในมือตนออกมา"จงออกมา กันดั้มเอ็กเซีย!!"
กันดั้มสีน้ำเงิน/ขาวออกมาบนสนาม บนร่างของมันมีดาบอยู่เจ็ดเล่ม และโล่ขนาดใหญ่
กันดั้มเอ็กเซีย/4ดาว/ธาตุแสง/เผ่าเครื่องจักร/atk 1700/def 1000
"และการ์ดเวทย์มนตร์ความเร็วสูง แทรนซั่ม! พลังโจมตีของการ์เผ่าเครื่องจักรที่มี gn drive พลังโจมตีเพิ่มขึ้นสามเท่า แต่ลดเหลือ 0 เมื่อจบเทิร์นเป็นเวลา 2 เทิร์น!"
กันดั้มเอ็กเซีย atk 5100
"เปล่าประโยชน์ ชั้นรู้มานานแล้วว่าแกชอบยูคาริ และแกไม่มีทางกล้าโจมตียูคาริลงคอหรอก!"โม่งเยาะเย้ย
"ไม่หรอก"ครูชูการ์ดใบสุดท้ายออกมา"การ์ดเวทย์มนตร์เปลี่ยนใจ"
"เฮ้ย!"
ยูคาริกลับไปโผล่บนสนามของครูแทน และครูก็โยนเสื้อคลุมตนให้ยูคาริ
"ชั้นมาช่วยเธอแล้วล่ะ และชั้นจะจัดการมันเอง!"
"ไม่ ไม่ๆๆๆๆ เดี๋ยวนะ เรื่องนี้เราเจรจาได้นะ ไม่ๆๆๆ"โม่งเริ่มเดินถอยหลัง สะบัดมือไม่หยุด
"ไม่ทันแล้วล่ะ! กันดั้มเอ็กเซีย เปิดทางสู่อนาคต! ยูคาริ โจมตี!"
"อ้ากกกกกกก!!!!!!!!!!"
โม่ง lp -7700
"ผู้ชนะคือครูครับ!!!!"
"นี่สิกันดั้มมมมมม!!!!!!!!!"เซ็ตสึนะตะโกนลั่นสนามอีกรอบ
"เอาล่ะ เราหาผู้ชนะรอบนี้ได้แล้ว"สปีดวาก้อนกล่าว
"แต่ว่าฝ่ายโม่งไม่มีสปิริตของดูเอลลิสต์เลยนะฮ้า"อาจารย์โครนอสว่า
"ฉะนั้นเราจะมีการลงโทษพิเศษครับ! เชิญเข้ามาเลยครับ คุณทคคาซุ อเบกข์ครับ!"
ชายในชุดหมีสีฟ้าเดินออกมา และเดินเข้าไปหาโม่ง
"อุโฮะ อิอิโอโตะโกะ!"
"ยาราไนก๊ะ!"
และอเบกข์ก็ลากโม่งออกจากสนาม ตามด้วยเสียงโหยหวนออกมา
"ไม่ต้องห่วง เธอปลอดภัยแล้วนะ"ครูเข้าไปหายูคาริ
และยูคาริก็เข้าไปโผกอดครู หลายคนเฮ บางคนทำหน้าเหมือนจะตาย
"ตอนนี้เราก็ได้ผู้ชนะรอบนี้แล้ว เชิญรอรอบต่อไปนะครัชชชชชชช!!!!!"
แลนซ์นั่งดูผลการต่อสู้อย่างสบายใจ ก่อนจะหยิบการ์ดใบหนึ่งในมือขึ้นมา มันมีอยู่สามใบ
"นี่แหละ เอซการ์ดของชั้น"
การ์ดทั้งสามใบบนมือนั้นคือ การ์ดรูปเทนชิ การ์ดรูปเรย์มุ และการ์ดอีกใบ
เดรสเบรก......
maid guy สมาชิก
· #47
ชื่อตอน : Labob VS. Trident last-stand
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ลาบอบ ไทรเด็น
ที่มา : Fight Board

เล่นวิดีโอ YouTube

เสียงกระสูนที่พลั่งพลูออกจากปากกระบอกของปืนกลของลาบอบราวกับห่าฝนลำแสง ไทรเด็นนั้นหลบห่ากระสูนที่ลาบอบสาดใส่อย่าวรวดเร็ว ถึงเขาจะเร่งความเร็วได้และเหนือกว่าในดานความเร็วแต่ห่ากระสูนจำนวนมากที่ออกมามากราวกับเสากระสูนนั้นทำให้เขาไม่สามารถเขาใกล้ได้ และเมื่อเขายั้นเปลี่ยนมายิงใส่ ลาบอบนั้นก็เอี้ยวลตัวหลบและกราดใส่ต่อ

"เจ้านี่"ลาบอบพูด"หลบไวกว่าคนทั่วไปนี่มันอะไรกัน"
"จากการวิเคราะห์แล้ว"อลิสกล่าว"ไทรเด็นนั้นเร่งความเรวของกล้ามเนื้อของเขาจึงทำให้สามารถเคลื่อนไหวได้ผิดปกติ แต่การทำแบบนี้จะเป็นผลลบต่อร่างกายเพราะว่าจะทนรับความเร็วที่เกินขีตจำกัดของมนุษย์ไม่ได้"
"แล้วฉันทำได้ไหม"
"หากท่านทำการไฮเปอร์โหมดแล้ว ท่านสามารถเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเท่ากันได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น แต่มันเสี่ยงมากเพราะท่านจะรับภาระหนักและต้องใช้เวลา ตอนนี้ขอให้แนะนำให้ยิงไปก่อน"

ไทรเด็นนั้นก็ดูท่าทีของลาบอบเช่นกัน

"ลาบอบนั้นก็มีปืนต่อต้านนักรบเช่นกันหรือ รู้แบบนี้ไม่น่าทิ้งโล่ห์เลย"
"ต่อให้ท่านมีก็ไม่สามารถต้านได้"บัคจี้ตอบ"เพราะว่ากระสูนนั้นมีจำนวนมากเกินกว่าที่โล่หและเกราะของท่านจะต้านไหวได้"
"ชิ"
"แต่ว่าหากท่านหลบไปเรื่อยๆกระสูนเขาคงหมดแน่นอนเลยครับท่าน"
"นั่นสินะ"

ทั้งสองคนนั้นยิ้มเหมือนกันทั้งคู่และพูดพร้อมกันเลยว่า "เมื่อไหร่ที่กระสูนหมด เมื่อนั้นแหละคือการตัดสิน"

ลาบอบนั้นยังคงกราดกระสูนของตนชุดแล้วชุดเล่า กองปลอกกระสูนที่เป็นกองพะเนินนั้นแสดงให้เห็นว่าลาบอบนั้นยิงไปมากเพียงได แต่เขาก็มิอาจหยุดยั้งการยิงได้ ไทรเด็นก็เช่นกันเขาต้องคอยหลบหลีกและหาช่องจังหวะยิงใส่ แต่ไม่ว่าจะยิงไปเท่าไหร่ ลาบอบก็สวนกลับไดอย่างคล่องแคล่ว จนในที่สุด ปืนกลของลาบอบนั้นหมุนอยู่แต่ไม่มีกระสูนออกมาจากปากกระบอก

"แย่ละ"ลาบอบอุทาน

เล่นวิดีโอ YouTube

ไทรเด็นนั้นอาศัยจังหวะที่กระสูนหมดนั้นพุ่งเข้าฟันลาบอบ เขาพยายามใช้แขนขวาต้านแต่ไทรเด็นที่เท้าเหยียบพื้นนั้นได้ใช้จัวหวะนั้นพุ่งเข้าฟันเร็วขึ้นและเร็วขึ้นจนกระทั่งตอนนี้ไทรเด็นแทบจะแยกร่างฟันลาบอบทั่วทุกทิศทาง

"ไม้ตายกงจักรสังหาร"ไทรเด็นจบพิธีของเขาและหันกลับมาดูลาบอบ แต่เขานั้นแทบไม่เชื่อที่ตาเห็นเพราะลาบอบนั้นถึงจะมีแผลทั่วตัวแต่แทบจะไม่มีแผลไดที่ทำให้ถึงแก่ชีวิต

"ไฮเปอร์โหมด"อลิสกล่าว"พร้อม"ลาบอบนั้นใช้ดาบคู่นั้นโจมตีไทรเด็นที่เอาดาบคู่ตั้งรับเช่นกันทั้งคู่นั้นโรมรันจนกระทั่งลมที่เกิดจากการฟันพัดไปทั่วไทรเด็นนั้นยิ้มและกระดดดเข้าเอาตัวห่างจากลาบอบและเก็บดาบ

"ระวัง"อลิสเตือน"ไทรเด็นจะใช้ไม้ตายสุดท้ายแล้ว"
แขนของลาบอบที่มีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านมากผิดปกติจนแขนของเขานั้นสั่นไหว เขานั้นเอามือจับกงจักรขนาดยักษ์ที่ใหญ่เกือบเท่าแขนของเขา เขาจัดการประกบและหมุนมันเตรียมพร้อมสำหรับปาใส่ไทรเด็น

"รับมือx2"ไทรเด็นและลาบอบที่ตะโกนพร้อมกัน ไทรเด็นนั้นเริ่มก่อนด้วยการพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ส่วนลาบอบนั้นปากงจักรของตนจนเกิดโซนิคบูมจากความเร็วที่สุดยอด

"ร้อยร่างวิญญาณหลอน"ไทรเด็นตรงเข้าหาพร้อมแยกร่างของตน
"กงจักรมรณะ"กงจักรของลาบอบได้กลายร่างเป็นมุมเมอร์แรงตรงเข้าหาไทรเด็นและคอยฟาดฟัน ไทรเด็นนั้นโดนโจมตีที่ร่างเงาและร่างจริงถากๆก่อนที่มุมเมอรแรงเปลี่ยนเป็นกงจักรและกลับมาหาเจ้าของที่ยื่นแขนมาที่ข้างตัว

กร๊อบ!

ตัวยึดจับได้หักออกจากการกระแทก ลาบอบนั้นชะงักและไทรเด็นนั้นใช้จังหวะนั้นฟันที่กลางอกเกราะของลาบอบที่หุ้มอกได้ถูกผ่าออก ถึงแผลจะลึกแต่ก็ไม่โดนอวัยวะสำคัญ

"สำเร็จ"ไทรเด็นที่คลายการใช้คล็อคโหมดได้ยืนขึ้น ลาบอบนั้นยังคงยืนอยู่พร้อมกำหมัดแน่น

"แย่ละสิ"ไทรเด็นกระโดดถอยหลังแต่ก็สายไปแล้ว

ผัวะ!

ลาบอบใช้หมัดของตนนั้นอัดเข้ากลางลำตัว ถึงไทรเด็นนั้นจะกระโดดถอยหลังก็ยังโดนแรงหมัดที่สามารถป่นหินได้เข้ากระแทกจนเกราะที่หุ้งตัวแตกละเอียด เขากระเด็นไปไกลมากส่วนลาบอบนั้นทรุดลงคุกเข่าหลังจากการต่อย ร่างนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดที่แสดงถึงการโจมตีของไทรเด็น ไทรเด็นเองก็ลุกขึ้นมาเช่นกัน เขาสำรอกเอาเลือดออกก่อนมองไปยังลาบอบที่แขนขวาเหยียดตรงพร้อมปล่อยไอน้ำออกมา

"ระบบหล่อเย็นเสร็จสมบูรณ์"อลิสพูดออกมา
"ไม้ตายน่ะ"ลาบอบพูดกับไทรเด็น"ไว้ใช้ตอนท้ายต่างหากไอ้หนู"
"แต่ท่าทางของนายเองก็แทบแย่แล้วไม่ใช่หรือไง"ไทรเด็นโต้กลับ
"งั้นเราตัดสินกันเถอะ"เมื่อพูดเสร็จทั้งคู่นั้นลุกขึ้นมาไทรเด็นนั้นถอดเกราะส่วนบนทั้งหมดออกเช่นเดียวกันกับลาบอบที่ถอดเอาเกราะออก ทั้งคู่นั้นค่อยๆเดินไปหาอีกฝ่ายและกำหมัดแน่น เมื่อทั้งคู่นั้นอยู่ในระยะหมัดแล้วไทรเด็นนั้นง้างหมัดขวา ส่วนลาบอบนั้นใช้หมัดซ้ายง้างหมัดทั้งคู่นั้นไขว้กันเป็นรูปกากบาทก่อนที่จะประทับกันที่ใบหน้าของอีกฝ่าย ทั้งคู่ล้มลงทันทีหลังจากการต่อยหมัด

"ทำไม"ไทรเด็นพูดก่อน"ไม่ใช้หมัดขวากัน"
"ก็เป็นเหตุผลเดียวที่นายถอดเกราะที่ติดสนับมือออกไงไอ้หนู"
"หึ มองออกด้วย"
"คนมันอยู่ในสนามรบนานก็เงี้ยแหละ"
"เหมือนกันแหละน่า"

ทั้งคู่นั้นหัวเราะกันยาวนานราวกับเจอเรื่องที่ทำให้ประหลาดใจและสุขใจพร้อมๆกัน

"ได้เวลากลับแล้วสิ"ไทรเด็นนั้นมองดูที่มือที่ค่อยๆสลายไปราวกับหมอกควัน
"อื่ม ไว้เจอกันอีกล่ะพ่อหนุ่ม"และร่างของไทรเด็นนั้นสลายไป"ผู้ชนะที่ได้รับเลือกจากเทล"เขาค่อยๆลุกขึ้นและออกไปยังลานประลองทันที
ray ผ สมาชิก
· #48
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : บุนบุนมารุเวิร์ลดนิวส์ 2
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : -
ประเภท : Humor
ที่มา : โรลCrossover Board


บุนบุนมารุเวิร์ลดนิวส์
ฉบับที่ 185 วันที่ 26 พฤษจิกายน พ.ศ.****

ปล้นอุกอาจกลางเมือง โจรติดอาวุธจำนวนห้าคนบุกเข้าปล้นธนาคารชื่อดังกลางเมืองกลางวันแสกๆ ทว่าในทันทีที่เริ่มแสดงตัวปล้นก็ถูกลูกค้าธนาคารร่วมยี่สิบห้าชีวิตชักอาวุธออกมารุมยิงโจรทั้งห้าคนดับอนาถทันที

"ในทันทีที่ผมเห็นพวกเขาแสดงตัวเป็นโจรปล้นธนาคารผมก็ชักปืนของผมขึ้นมา ผมตกใจแทบแย่เมื่อเห็นลูกค้าธนาคารอีกราวๆยี่สิบคนชักอาวุธออกมาเช่นกัน"
- John Price กัปตันของหน่วย Task Force 141

"ไอ้พวกนี้อืดอาดเป็นบ้าเลย คิดยังไงถึงมาปล้นธนาคาร?"
- John Marston สิงห์ปืนไวแห่งตะวันตกจาก Red Dead Redemption

"ผมยังใช้กระสุนไปไม่ถึงครึ่งแม็กกาซีนด้วยซ้ำ"
- Marcus Fenix

"....."
- Gordon Freeman
maid guy สมาชิก
· #49
ชื่อตอน : Girl in battle flew
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : คาริน ไทรเด็น เรย์ และอื่นๆ
ที่มา : ออริฟิค

"เร็วๆเข้า"

เสียงเข็นเตียงคนไข้นั้นได้ขนร่างของชายทหารที่โลกเลือด เขามีร่างกาที่ขาดรุ่งริ่งจนคิดว่าไม่น่าจะรอดตายเขาเหลือแขนขวาเพียงข้างเดียว ช่วงท้องนั้นเกือบมีรูโหว่ที่รอบตัว

"คารินรักษาหน่อย"ทหารที่น่าจะเป็นหน่วยแพทย์เช่นเดียวกันนั้นกำลังฉีดยาระงับปวด คารินนั้นเมื่อเห็นสภาพแล้วเธอถึงขั้นยืนเหม่อทันที

"มั่วเหม่ออะไรเล่า อย่างน้อยฉีดยาระงับ..."
"อ้ากกกกกกกกก"ชายที่มีแขนเดียวนั้นร้องลั่น ชายที่เป็นหน่วยพยาบาลอีกรายที่ดูท่าจะเป็นหัวหน้านั้นพุ่งเข้ามาแล้วเอายาที่บรรจุในหลอดแทงต้นคอทันที ชายที่ได้รับบาดเจ็บนั้นมีท่าทีสงบลง

"ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้อยู่อีกละก็ ต่อให้มีความสามารถพิเศษที่ดีอย่างไรฉันจะไล่ออกแน่"และเขารีบหยิบอุปกรณ์ที่เหมือนอวัยวะเทียมออกมา"เนี่ยหรือหน่วยแพทย์ที่ท่านเชสแนะนำมา"
"ไม่เป็นไรค่ะ"คารินพูด "ฉันจัดการต่อเอง"เมื่อเธอสัมผัสบาดแผล คารินรีบเอาคีมบางอย่างคีบเอาโลหะที่แทรกในลำไส้ออกมา จากนั้นจึงทำการรักษาลำไส้บริเวณนั้นโดยที่หัวหน้าของเธอนั้นเอาเครื่องอวัยวะเทียมเตรียมไว้

"เตรียมรักษาปอดกับกระเพาะอาหารก่อนค่ะ"คารินแนะนำ
"ดีขึ้นมาหน่อยแล้วสินะ"นายแพทย์ทำการต่อปอดเทียมก่อน
"ค่ะ"เธอพูดพร้อมรีบต่อกระเพาะเทียม
"ระวังนะ เพราะบางครั้งความคิดของคนใกล้ตายนั้นรุนแรงมาก ยิ่งพวกอ่านใจอย่างเธอยิ่งอันตรายด้วย"

เมื่อเสร็จจากหน้าที่ในการรบอันเนื่องมาจากการรบ เรย์นั้นเดินมาหาคารินทันที
"ได้ยินว่าเธอเผลอเหม่อระหว่างที่รักษา จะบ้าหรือไง"
"หนูเป็นห่วงว่าพี่จะเป็นยังไง และเกิดอะไรหากหนูต้องรักษาท่านพี่"
"จะบ้าหรือไง ทุกคนก็เสี่ยงภัยเหมือนกันนะ มัวแต่คิดแบบนี้เกิดพวกพี่เป็นอะไรไปจะรักษายังไง"
"ค่ะ"
"ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่มีใครตายต่อหน้าต่อตาเธอแล้วกัน"
"เรย์"เสียงของไทรเด็นนั้นเรียกหาจากวิทยุ"พาคารินมาซะ เราจะทำการสอบสวนหน่อย"
"ไทรเด็น คิดดีแล้วหรือ"
"เราลองใช้วิธีไม้อ่อนก่อน"

เมื่อไปถึงแล้ว ชายที่เป็นศัตรูนั้นถูกแขวนห้อยกับเพดาน เลือดอาบทั่วปากราวกับโดนต่อยมาจนปากแตก

"คาริน"ไทรเด็นพูด"ลองให้มันบอกพิกัดของฐานมันหน่อย"
"ได้ค่ะ"เธอพายายามเอามือสัมผัสกับนักโทษ แต่มันคิดภาพของเด็กที่ถูกมันฆ่าตายด้วยการเสียบท้อง ผ่าเอาทารกออกจากท้องหญิงสาว ภาพกำลังข่มขืนผู้หญิง คารินนั้นทำหน้าตาทรมานราวกับว่าเธอไม่อยากเห็น และมันก็เปลี่ยนความนึกคิดว่ากำลังทำกับคารินเหมือนทำกับหญิงสาว

"กรี๊ดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!"เธอร้องลั่นแต่นั่นทำให้คนที่คารินสัมผัสนั้นหัวเราะชอบใจ

"ไง อีหนู แค่นี้ก็กรี๊ดแล้วหรือ"

ผัวะ!

ไทรเด็นนั้นต่อยไปที่ชายที่กำลังพูดอยู่ เขานั้นห้อยต่องแต่งราวกับตุ๊กตาห้อยรถ

"ไม้แข็งก็แล้ว ไม้อ่อนก็แล้ว สงสัยแกคงอยากตายมากสินะ"
"แกเองก็ฆ่าฉันไม่ได้ไม่ใช่หรือไง"
"เออ"เขาต่อยราวกับต่อยกระสอบทราย"แกตายก็ดีกว่าดพราะอย่างน้อยแกเองก็ไม่ต้องคิดบ้าๆ และคารินจะได้อ่านใจได้สะดวกหน่อย"
"แกคิดว่าจะขู่ได้ผลหรือ"
"เออ ฉันเคยลองกับรายอื่นที่เจนสงครามแล้ว ได้ผลดีด้วย แต่หมอนั่นดันตายไปก่อนตอนบุกโจมตี โชคร้ายที่ยานดันระเบิดเสียก่อน"
"พี่คะ"
"คาริน"เรย์พูด"บางครั้งเราต้องสวมบทโหด ต่อให้เรานั้นเป็นหน่วยพยาบาลแต่ถ้าจำเป็นเราต้องฆ่าคนไข้นะ"
"และแกดันคิดบ้าๆกับน้องสาวข้า ข้าเลยต้องเอาแกตาย"

ไทรเด็นนั้นต่อยไปเรื่อยๆจนกระทั่ง

"ยอมแล้ว ยอมบอกแล้ว"และมันก็บอกรหัสไป แต่ไทรเด็นนั้นยังไม่หยุดต่อย
"แกจะบ้าไปแล้วหรือไง ฉันยอมบอกไปแล้วไงเล่า"
"ใช่แล้วพี่คะ เขายอมบอกแล้วไง"
"แกพ่นอะไรออกมา ฉันพูดไม่รู้เรื่อง"ไทรเด็นยังต่อยใส่อีก"ฉันต่อยแกเพราะว่าแกคิดสั่วๆกับน้องสาวข้าต่างหาก"

ไทรเด็นต่อยจนเลือดนักโทษกระอักใส่คาริน เธออ่านได้ว่าเขาโกหก

"แก ฉันบอกความจริง"
"เปล่า"คารินแทรก "เขาโกหก หนูอ่านได้จากเลือดของเขา"
"โอ้ยก็ได้ๆยอมแล้ว"เขานั้นห้อยลงมา แต่ไทรเด็นให้คารินสัมผัสที่หัวอีกครั้ง

"หากแกคิดอะไรแผลงๆอีกคงรู้สินะว่าจะเจออะไร"ไทรเด็นชักปืนทันทีและจ่อที่หัวใจ

.....................................................................................................................................................................

คารินนั้นนั่งซึมในห้องพักทหาร ไทรเด็นนั้นนำเครื่องดื่มที่เหมือนกับน้ำผลไม้ยื่นให้

"ศึกแรกเป็นไงบ้าง"
"แย่มากค่ะ"
"จะเปลี่ยนใจไหม"
"ไม่ค่ะ"คารินยืนยัน"หนูเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ถึงเปลี่ยนไป แต่ว่าพี่ทนได้ไงกันกับเหตุการณ์แบบนี้"
"มันคือสงคราม"เขาพุดแค่นั้นแล้วเดินออกไป "เราต้องแบกรับให้ได้"
maid guy สมาชิก
· #50
ชื่อตอน : ทางเลือกของหญิงสาว
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : คาริน ไทรเด็น เรย์ และอื่นๆ
ที่มา : ออริฟิค

หลังจากการรักษาในศึกแรก คารินนั้นเหมือนว่าจะเริ่มที่จะเคยชินในการรักษาพยาบาลผู้ที่บาดเจ็บจากสงคราม บางครั้งเธอสามารถรักษาเคสที่หนักเหมือนคราวก่อนได้เร็วขึ้นจนหมอคนอื่นนั้นไปรักษาคนไข้อื่นๆได้

แต่ทว่า

"ผู้บาดเจ็บรายใหม่ โดนสะเก็ดระเบิดจำนวนหนึ่งฝังที่สีข้างจนไม่สามารถรักษาด้วยตนเองได้"หมอนั้นได้ส่งคนไข้มา คารินนั้นมองดูที่คนไข้คนใหม่ขณะที่กำลังห้ามเลือดชายที่แขนขาดอยู่ ไทรเด็นที่เลือดออกจากสีข้างด้านขวาจากการโดนสะเก็ดระเบิดฝังจนเกือบถูกอวัยวะสำคัญหลายแห่ง

"ท่านพี่"คารินนั้นรีบมาหาไทรเด็นทันที แต่เขานั้นกลับชักดาบเลเซอร์จ่อตรงหน้าเธอ
"ไปรักษาคนไข้ที่ยังรักษาไม่เสร็จซะ"ไทรเด็นสั่่ง
"ไม่ พี่ต้องมาก่อน"
"หมอนั่นบาดเจ็บหนักกว่าข้าอีก รีบไปซะ และอีกอย่าง การละทิ้งหน้าที่เป็นการทำผิดอย่างร้ายแรงด้วย"
"แต่ว่า"
"ไป!"ไทรเด็นไล่ด้วยการฟันใส่ คารินนั้นจึงจำยอมต้องทำตาม
.................................................................................................................................................

เพี้ย!

คารินล้มลงไปจากการโดนเรย์ตบหน้า ใบหน้าของคารินนั้นมีรอยฟกช้ำขึ้นทันทีโดยที่เรย์ก้าวเดินเข้ามาราวกับจะตบเพิ่ม แต่บลูตัสเอาแขนมากันไว้ก่อนและเฮทที่กำลังดูไทรเด็นในห้องพักกำลังนอนพักรักษาตัวอยู่

"เธอทำอะไรของเธอกัน เล่นละทิ้งคนป่วยเพราะเห็นไทรเด็นบาดเจ็บหรือไง"
"พี่เรย์ หากพี่เรย์เห็นคุณบลูตัสบาดเจ็บจะทนได้หรือไง"
"เออ ฉันจะทำแบบนั้นแหละ เพราะเราต้องรักษาคนที่เจ็บหนักก่อนมิใช่หรือ แล้่วเขายังไม่ถึงขั้นตายเสียหน่อย"
"พี่นี่โหดร้ายจริง"คารินพูดทั้งน้ำตา"พี่ทนเห็นคนที่รักตายได้หรือไง"
"เพราะว่า"ไทรเด็นโผล่ออกมาในสภาพที่ท้องได้รับการพันแผลไว้"หากคนที่บาดเจ็บเป็นคนที่รู้จักจะทำให้การรักษาผิดพลาดได้"
"และบางครั้งเราต้องตัดสินใจเด็ดขาดด้วยในบางครั้ง"เรย์พูด"คือการฆ่าผู้ป่วยที่ไม่มีทางรอด"
"แล้วเธอจะทำได้หรือ"เฮทที่สมทบออกมา"กับการฆ่าคนน่ะshot"
"พวกท่านจะไร้หัวใจเกินไปแล้ว"คารินพูด"พวกพี่พูดแบบนี้ราวกับเป็นเรื่องปกติได้อย่างไร หนูมีหน้าที่รักษาคนนะคะ แล้วหนูจะฆ่าได้ไง โดยเฉพาะพวกพี่ๆน่ะ"
"มันจำเป็นน่ะสิ"เรย์พูด"โดยเฉพาะเธอที่อ่านใจได้ยิ่งสาหัสเลย"
"แต่ว่า"
"และอีกอย่าง"ไทรเด็นเอ่ย"พวกเขาก็มีคนสำคัญเช่นกัน หากเธอละเลยเพื่อรักษาพวกเราจะบอกกับครอบครัวของเขาได้อย่างไร"
"เอาน่า"บลูตัสที่ยืนมาตั้งนานได้เอ่ยบ้าง"อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่เกิดเรื่องขึ้น เรื่องมันผ่านไปแล้วก็แล้วกันไปน่า"
"เจ้าบ้านี่"ไทรเด็นเอาแก้วเหล็กปาใส่หัวที่ล้านของบลูตัส

...........................................................................................................

ในศึกสงครรามอีกไม่รู้กี่ครั้งแล้วสำหรับคาริน คารินกำลังรักษาคนที่สาหัสมากกว่าที่เคย อวัยวะของเขาที่ถูกระเบิดอัดกระแทกจนแทบจะแหลกเหลว มีเพียงจงหวะหัวใจและปอดที่บอกช้ำเท่านั้นที่กำลังส่งเลือดที่เหลือน้อยนิดยื้อชีวิตที่เปราะบาง

"ไม่เป็นไร"คารินนั้นกำลังรักษา"เราจะยื้อชีวิตท่านเอง"
"ขอ...บ....คุ....ณ"ชายที่บาดเจ็บสาหัสพูด"แต่....ค...ง...ไม่....รอ...ด..."
"คุณต้องรอดสิ"
"ฆ่...า......ซะ....ผ..ม...จะ...ได้....ไม่...ทร....มา....น"
"ทำซะคาริน"หัวหน้าของเขาเอ่ย
"แต่ว่า"คารินกำลังจะห้าม แต่ทว่าเธอนั้นกรีดร้องขึ้น ภาพของคนตายในอดีตตั้งแต่แรกเกิดนั้นไหลเข้ามาในหัวของเธอรุนแรงภาพของพ่อแม่ที่แสดงความยินดีต่อลูกที่ได้เป็นทหารผ่านตาของคนที่ใกล้ตาย ภาพของเด็กผู้หญิงที่เล่นด้วยกันอย่างสนุกสนานและโตมาเป็นเจ้าสาวแสนสวยจูงมือมากับเขา ภาพของเด็กทารกในอ้อมกอดและภาพของผู้หญิงที่เหมือนภรรยานอนพักฟื้น ภาพของเด็กที่กอดแม่ร้องไห้และโบกมือลาพร้อมกับพ่อแม่ของทหารโดยมีมือของทหารยื่นมือโบกลาเช่นกัน และภาพในสงครามที่เขาพยายามวิ่งตามเหล่าทหาร เหมือนทหารคนนี้จะเป็นแนวกลางโดยแนวหน้านั้นมีไทรเด็นที่ตอนนี้สวมหน้ากากจนเหมือนหุ่นยนต์ใช้ดาบคู่เข้าฟาดฟันศัตรู เขาคอยยิงสนับสนุนแต่ทว่ากลับมีระเบิดพุ่งตรงเข้ามา ร่างของเขานั้นปะทะเข้าอย่างจังจนโลกแทบหมุนกลับด้าน ไทรเด็นนั้นเห็นว่าทหารนั้นบาดเจ็บสาหัสและมองอยู่ตรงหน้า

"ทหาร แข็งใจไว้นะ"
"ท่านไทรเด็น ผมจะตายไหม"
"ไม่เป็นไร คารินน้องสาวชั้นจะรักษานายเอง น้องของฉันมีความสามารถมาก"
"แต่ว่า"
"อีกอย่างนายก็มีครอบครัวด้วย นายต้องรอดเพื่อพวกเขาซะ"

แล้วไทรเด็นกางโล่ห์พลังงานเพื่อป้องกัน และภาพของไทรเด็นก็ไกลมากขึ้น และสว่างขึ้นมา

"ยัยบ้าเอ้ย"หมอได้กระชากคารินออกจากคนไข้ เธอล้มลงกับพื้นและมองไปที่ทหารคนนั้น เขามีน้ำตาไหลออกมาก่อนที่จะสิ้นใจ
"เธอคงเห็นแล้วสินะ ภาพความทรงจำของคนตาย"หัวหน้าหน่วยพยาบาลเอ่ย
"ค...ค่ะ"
"เธอไปพักก่อนสิ"เขาพูดขึ้น
"ขอโทษค่ะ"คารินจึงเดินออกไป แต่ไทรเ็ด็นนั้นกลับเข้ามา แขนซ้ายของเขานั้นห้อยราวกับหัก

"หมอ รีบรักษาก่อนยาแก้ปวดหายดีกว่านะ"เขาพูดอย่างใจเย็น คารินนั้นเดินเข้ามาหา

"แน่ใจนะว่าไหวน่ะ"หัวหน้าหมอถาม
"ค่ะ"คารินพูด เธออ่านบาดแผลพบว่ากระดูกบิดและร้าวจึงดัดมันให้เข้าที่พร้อมฉีดนาโนเทคโนโลยีเพื่อเชื่อมกระดูก ในระหว่างที่ฉีดเธอนั้นร้องไห้

"เกิดอะไรขึ้นคาริน"
"พี่คะ หนูรักษาคนที่พี่อุส่าห์เสี่ยงชีวิตปกป้องไม่ได้"
"งั้นหรือ เขาจากไปอย่างสงบหรือเปล่า"ไทรเด็นพูดพร้อมกำหมัด
"เขาเป็นห่าวงครอบครัวของเขาค่ะ ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าทหารทุกคนย่อมมีคนที่รัก หากเราไม่ช่วยเขาอย่างเต็มที่เขาจะไม่สามารถกลับไปหาครอบครัวได้"
"อืม"ไทรเด็นใช้มือขวาลูบหัวคาริน
"แต่ว่าทำไมต้องมีสงครามด้วย การพรากคนสำคัญของคนอื่นมันมีค่าพอกับสิ่งตอบแทนหรือไง"
"เพราะเราต้องปกป้องคนที่เรารักยังไงล่ะ และเพื่อมิให้พวกศัตรูมาทำร้ายคนที่รักไง"
"แล้วฝั่งตรงข้ามล่ะ เขาก็สูญเสียเหมือนกันไม่ใช่หรือไง"
"พี่เองก็ตอบไม่ได้ แต่หากเรานั้นสู้ไม่ได้แล้วเพื่อนพ้องที่สู้รบจะรู้สึกอย่างไร หากพี่ไม่รบต่อคนที่ตายเพราะพี่เขาจะรู้สึกอย่างไรอยู่ๆพี่เลิกสู้ เขาคงเกลียดชังพี่เพราะไม่ให้เกียรติต่อการตายของเขาโดยเห็นเป็นการตายที่ไร้ค่าราวกับเกม"
"แล้วทำไมต้องมีสงครามกัน"
"เพราะว่า"เขาตรวจแขนของตน"เราไม่สามารรถเจรจาด้วยสันติวิธีได้อีกแล้ว และอุดมการณ์ที่ต่างกันเกินไป เผ่าโปรเกรสนั้นต้องการครอบงำด้วความรุนแรงมากว่าร้อยปีแล้วเราที่ไม่เห็นด้วยจึงต้องรบกันไง"
"ค่ะ"
"คาริน จงจำไว้ว่าบางครั้งเราต้องสวมวิญญาณร้ายเพื่อผู้อื่น และการที่เราต้องก้าวสายนี้เราต้องก้าวข้ามจนถึงที่สุด แม้นวาระสุดท้าย"

.............................................................................................................

หลังศึกจักรกลที่เชสและคารินนั้นได้ร่วมรบ พวกเขาสูญเสียทหารเอกไปมากมายโดยเฉพาะบลูตัส นักรบที่แข็งแกร่งพร้อมทั้งเป็นแกร่งมือดีในการทำอาวุธและไทรเด็น นักรบที่แกร่งที่สุดในการทะลวงฟันคู่กับเรย์ นักลอบสังหารที่ตอนนี้เสียขาทั้งสองข้าง ถึงเธอสามารถเปลี่ยนขาได้ด้วยเทคโนโลยีขาเทียมแต่นั้่นทำให้ไม่สามารถลอบสังหารได้และเฮทที่กำลังทดลองในการสร้างอวัยวะเทียมดวงตาและสมองที่หายไปส่วนหนึ่ง เชสนั้นได้ยืนอยู่ตรงหน้าชายที่น่าจะเป็นเหล่าหัวหน้าของเขาที่สวมชุดราวกับราชา

"จากผลงานที่ได้สูญเสียผู้กล้ามากมาย โดยเฉพาะไทรเด็น เดอุสพรามที่เป็นทายาทคนสุดท้ายและบลูตัส ไคล์ม ช่างทำอาวุธประจำตระกูล ข้าตัวแทนกษัตริย์จะขอมอบตำแหน่าราชองครักษ์คืนพร้อมทั้งGod Handของเจ้าคืน เจ้ายินดีหรือไม่"
"ครับ"เชสนั้นกล่าว ตอนนี้เขาได้อาชูร่าแฮนด์กลับคืนมาพร้อมทั้งชุดตำแหน่งของตนคืนและแยกตัวกลับพร้อมคคารินที่รอด้านนอกทั้งคู่เดินมาจนพบกับชายที่สวมชุดคล้ายกันกับเชส แต่ตัวของเขาดูสูงกว่าเล็กน้อย

"ขอแสดงความยินดีด้วย เชส ขวานคู่อัศนีบาศ"เขาเอ่ยขึ้นมา
"เช่นกันมาร์เวส ดาบมหาอัคคี ผู้ครอบครองเซราฟีมส์วิงส์"
"ขอแสดงความเสียใจเรื่องลูกชายนายด้วยนะ"
"พูดอย่างกับนายจะยอมยกลูกสาวคนเดียวที่สำคัญให้กับลูกชายของข้ากัน"
"นั่นสินะ นายก็เป็นทั้งคู่หูและคู่แข่งของข้านี่น่า และอีกอย่าง พวกเราก็ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ฉันเลยไม่อยากให้ลูกสาวของฉันแต่งงานกับทหารทุกนาย ไม่เว้นแม้แต่ลูกของนาย"
"ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ลูกสาวคนเดียวของนายเลยกลัวที่จะเป็นหม้ายสินะ"
"พวกท่านพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องของท่านได้ไงกัน"คารินนั้นพูดกับชายทั้งสองคน แต่มาร์เวสได้แต่หัวเราะ
"ยัยหนูเอ๋ย การเป็นทหารต้องเตรียมใจที่จะตายไว้แล้ว พูดแบบนี้แสดงว่าเธอน่าจะเป็นหน่วยแพทย์สินะ"
"ชิ"คาิรินนั้นเดินจากไป น้ำตาได้ออกมาจากดวงตาเป็นทาง มาร์เวสนั้นยักไหล่อย่างไม่แยแส
"ว้า แม่หนูนั่นไปเสียแล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่ด้วย นายจะแสดงความรู้สุึกที่แท้จริงออกมาได้แล้วสินะ"
"ฉันไม่แสดงออกมาหรอก หยดน้ำตาที่แสดงถึงความอ่อนแอจะไม่ยอมออกมาจากตาของข้าเด็ดขาด"
"ก็นะ คนหัวแข็งอย่างนายเย็นชาจนแทบจะโดนว่าว่าไม่ใช่คน"มาร์เวสเดินสวนออกไปทันที"แต่นายก็เป็นมนุษย์ในสายตาฉันนะ ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่พูดเพื่อให้ลูกสาวของนายหนีไปแล้วให้นายอยู่ตามลำพังคนเดียวเสียหน่อย"และเขาก็เดินจากไปโดยกำหมัดแน่นจนเลือดออก เชสนั้นยืนอยู่สักพัก น้ำตาได้หลั่งรินออกมาเล็กน้อยก่อนพูดออกมาว่า"ขอบใจมาก เพื่อนรัก"

.....................................................................................................................

"ถ้าเป็นแบบนี้ท่านพ่อต้องทำงานหนักเพื่อแบกภาระของตระกูลคนเดียวแน่"คารินพูด ถึงเธอจะโมโหแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้"แต่คนมีฝีมือก็ตายไปเยอะจากสงครามที่ผ่านมา"เธอเดินจนไปถึงแผนกต้องห้าม ซึ่งสงวนยาที่ไว้สำหรับนักรบระดับเดียวกันกับพวกไทรเด็น นั่นคือห้องเก็บUpper Drugนั่นเอง

"คาริน จงจำไว้ว่าบางครั้งเราต้องสวมวิญญาณร้ายเพื่อผู้อื่น และการที่เราต้องก้าวสายนี้เราต้องก้าวข้ามจนถึงที่สุด แม้นวาระสุดท้าย"คำพูดของไทรเด็นที่เคยพูดก้องในหัวของคาริน เธอจึงลองสัมผัสที่แป้นรหัสที่แสดงภาพซับซ้อนที่ต้องเลื่อนแสดงภาพเรขาคณิตที่ถูกต้องแม้นเพียงจังหวะเดียว เธอนั้นกลับอ่านรหัสที่ซับซ้อนจากลายมือที่ตกค้าง ประตูนั้นเปิดออกเธอจึงเข้ามาทันท แต่ทว่าสัญญาณเตือนมีขึ้นหลังจากที่ประตูปิดเพราะกล้องวงจรปิดฉายภาพของเธอออกมา คารินนั้นจึงรีบหยิบยาต้องห้ามและเผ่นออกมา เธอรีบหนีจนเกือบจนมุม

"วางยานั้นลงซะ ยานั้นเป็นยาต้องห้าม โดยเฉพาะกับเธอที่เป็นผู้มีพลังจิต"เขาเดินเข้าไปหา คารินนั้นรู้ว่าเจ้าหน้าที่ดังกล่าวเป็นคนฉีดยาเธอจึงจับเขาทุ่มและอ่านวิธีการใช้ยา

"เสี่ยงเอาการแฮะ"เธอพูดพร้อมเอาเข็มแทงเข้าสมองด้านหลัง
"อย่านะ"เจ้าหน้าที่ห้าม
"ไม่เป็นไร"คารินพูด"อย่างน้อยฉันเป็นพวกอ่านใจ"และเธอเอาหัวกระแทก ปุ่มกดเพื่อฉีดยานั้นทำงาน ยานั้นได้เข้ามาที่สมองของเธอโดยพลัน"อีกอย่างท่านเชสเคยพูดเสมอว่าฉันสู้ระยะประชิดเก่งกว่าท่านพี่ไทรเด็นอีก"เธอทิ้งท้ายก่อนที่จะสลบไป

.......................................................................................................................................

เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอพบว่าตัวเธอถูกพันธนาการด้วยเครื่องมือที่มัดเธอเอามือไพล่หลังไว้ ที่อุดปากที่ออกแบบมาเพื่อป้องกันมิให้กัดลิ้นตนเองหรือกัดใครๆ ขาของเธอนั้นถูกผูกติดไว้กับเสา เมื่อเธอมองที่ข้างขวาของเธอพบว่ามีเชสยืนอยู่ข้างขวาของตน และมาร์เวสอยู่ข้างซ้าย

"เฮ่อ"ชายที่ยืนอยู่ในบัลลังค์เอ่ย แสงที่ฉายมาจากด้านหลังของเขาทำให้เกิดเงาจนเหมือนความมืดที่บดบังใบหน้า"แต่งตั้งให้กลับมาพออีกสัปดาห์ก็เอาอีกแล้วนะ เหมือนเจ้าจะเป็นตัวปัญหาเสียจริงเลยนะเชส"
"พระอาญามิพ้นเกล้า"เชสนั้นคุกเข่าลง"ข้าขออภัยแทนลูกสาวของข้าที่กระทำตัวเสื่อมเสียชื่อเสียงแบบนี้ด้วยครับ"
"ที่จริงตามผลงานแล้วลูกสาวเจ้าควรจะได้รับยาด้วยซ้ำมิใช่หรือไงกัน แต่เจ้าคัดค้านตลอดเลยมิใช่หรือว่าเพราะมีพลังในการอ่านใจด้วยการสัมผัสเลยไม่ให้เป็น"
"เพราะหากรับยาอาจจะมีผลกระทบก็ได้พะยะค่ะ เหมือนกับหลานชายของข้า เดรโก้เดอุสพรามครับ"
"เพราะแบบนี้ไงจึงน่าสนใจ เพราะอย่างน้อยต้องสัมผัสจึงจะอ่านใจได้"กษัตริย์มองคารินอยู่ด้วยใบหน้าที่มืดมน "เอาละหนูน้อย ลองอ่านใจข้าหน่อยสิ หากอ่านไม่ได้ก็ให้สายหน้าเสีย และอย่าโกหกเด็ดขาดมิฉะนั้นแล้วพ่อของเจ้าคราวนี้ต้องประหารเจ้าหรือไม่ก็ถูกประหารเสียเอง"

ฟังจากน้ำเสียงแล้วไม่มการล้อเล่นแน่นอนเธอจึงส่า่ยหน้า

"อืม งั้นเชส ลองเขี่ยหน่อยสิเผื่อลูกของเจ้านั้นจะอ่านใจได้"

เมื่อทำอย่างนั้นแล้วเธอจึงรู้ความคิดของเชสทันที

"เธอนี่ปกติเป็นเด็กดีอยู่แล้ว ทำไมต้องทำให้พ่อเดือดร้อนด้วย รู้ไหมตอนนี้เจ้่าน่ะก่อเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่าไทรเด็นที่เคยไปปีนเกลียวกษัตริย์ตอนร่วมรบอย่างลับๆด้วยซ้ำ"

เธองงกับการอ่านใจได้เพราะปกติแล้วเธอต้องสัมผัสผิวหนังแต่ครั้งนี้กลับสัมผัสเสื้อผ้า เธอจึงรีบพยักหน้า

"เอาละ ลองให้เธอพูดหน่อยสิ"

เมื่อเปิดออกมา เธอจึงพูดว่า"ท่านพี่ไทรเด็นไปปล่วงเกินอะไรท่านหรือคะ"

เมื่อพูดแบบนั้นเสียงฮือฮาได้ดังขึ้นมาเมื่อมองดีๆด้านหลังนั้นมีคณะลูกขุนตัดสินมากมายพอควรที่ซ่อนในความมืด พวกเขาใส่ชุดคลุมสีดำพร้อมสวมหน้ากากสีดำ

"เอ๋ รู้ความลับที่สุดยอดแบบนี้มาได้ไงกันเนี่ย"มาร์เวสเอ่ย"หรือว่าเจ้าไทรเด็นไปแพล่มใส่กัน"
"เป็นไปได้นะ"กษัตริย์พูดต่อ"งั้นลองเอาเชือกโมเลกุลเดี่ยวหย่อนหน่อยสิมาร์เวส"

คราวนี้เธออ่านใจได้ว่า"ขอโทษจริงๆนะที่พูดแบบนั้นกัน ไม่นึกเลยว่าจะเป็นการไล่ต้อนเธอไปด้วย แต่ก็นะ คงได้เห็นไดแอนรบอีกครั้งแหงๆเพราะเธอนั้นน่ารักจนหากไม่ได้แก่คราวลูกละก็คงแต่งงานแทนแม่ที่โดนพ่อของเธอแย่งไปแน่ๆ"
"ไม่เป็นไรค่ะท่าน"คารินพูด แต่เธอกลับมองอย่างเหยียดๆ "แต่ว่าท่านเคยหลงรักท่านแม่ด้วยหรือคะและหมายความว่าไงที่อยากจะ..."เธอโดนเอามืออุดปากทันที แต่คำพูดส่วนหนึ่งสร้างความฮือฮามากกว่าเดิมเพราะเรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลย

"หากไม่อยากเห็นเชสสู้กับชั้นในศาลตอนนี้ก็เงียบๆหน่อยก็ดีนะ"มาร์เวสคิดแบบนั้นคารินจึงพยักหน้าตอบ แต่เชสนั้นเขม่งเล็กน้อย

"ท่านครับ แม้แต่เรื่องส่วนตัวของข้าพเจ้าที่รู้กันแค่สองคนกับเชสยังรู้เลย แสดงว่าความสามารถได้เพิ่มขึ้นจริงครับ กระหม่อมคิดว่าคงมีระยะที่จำกัดพอสมควรครับ"
"แสดงว่าอ่านใจได้เพิ่มขึ้นจริงๆสินะ"กษัตริย์พูดต่อ"ฉันคิดว่าบางทีอาจจะได้เปรียบมากขึ้นก็ได้"
"แต่ท่านครับ"คนในศาลคนหนึ่งพูดขึ้น"แต่หากปล่อยไว้แบบนี้อาจเป็นอันตรายก็ได้นะครับ"
"ถ้าแบบนั้น"เสียของเรย์ดังขึ้นมา เมื่อคารินหันกลับไปทางต้นเสียง เรย์ที่สวมชุดทหารทางการเดินออกมาพร้อมเสียงดังกึก ๆ ราวกับทำมาจากโลหะ เมื่อเดินมาถึงจุดที่มีแสงสว่างพบว่าขาของเธอนั้นกลับเป็นขาหุ่นยนต์ไปทั้งสองข้าง"ดิฉันขอเสนอให้ติดระเบิดไว้โดยที่ฉันจะเป็นคนผูกปลอกคอดังกล่าวไว้เองเพื่อเป็นผู้ควบคุม พร้อมกันนั้นจะติดระเบิดที่ขาเทียมสำหรับสู้รบที่จะใช้ประจำการเร็วๆนี้ด้วย หากเธอคิดร้ายต่อพวกเรา ดิฉันจะระเบิดเพื่อกำจัดเธอพร้อมกับชีวิตของดิฉันด้วย"
"อืม แบบนี้ก็ไม่เลว"กษัตรย์เอ่ย "คณะลูกขุน ใครที่เห็นด้วยกับการไว้ชีวิตและให้อย่ในกองกำลังของเชส เดอุสพราม โปรดแสดงออกมา"เมือพูดแบบนี้แล้ว แสงไฟได้เปิดออก คณะลูกขุนแทบสองในสามแสดงความเห็นด้วย"

"มติป็นเองฉัน ปลดพันธนาการของเธอด้วย"เมื่อตัดสินเสร็จแล้ว ภาพโฮโลแกรมที่แสดงภาพของกษัตริย์ได้จางหายไป แสดงว่าการตัดสินนั้นผุ้ตัดสินอยู่ในอีกสถานที่หนึ่งเพื่อกันการคลั่งของคาริน เรย์นั้นจึงได้เอาปลอกคอโลหะติดที่คอของคารนและถอนเอาเครื่องพันธนาการออก คารินนั้นทำท่ากลัวเป็นอย่างมากราวกับว่าเรย์จะตบสั่งสอน แต่เรย์กลับกอดคารินทันที

"พี่ขอโทษที่ทำแบบนี้ มันเป็นทางเดียวที่จะรักษาชีวิตของเธอได้"เรย์พูด คารินได้ยินเสียงน้ำตาของเรย์"รู้ไหม หลังจากฉีดยาเธอสลบไปเกือบสัปดาห์แนะ พี่คิดว่าเธอตายเสียแล้ว"
"พี่คะ หนูขอโทษ"คาิรนเอ่ยทั้งน้ำตา มาร์เวสนั้นถอนหายใจก่อนเดินออกไปพร้อมกับเชส

"หากนายหัดแสดงความรู้สึกแบบเดียวกันกับลูกนายก็ดีสิ เขาจะได้รู้ว่านายก็เป็นคน ไม่ใช่เครื่องจักร"มาร์เวสเอ่ยก่อน
"นายก็หัดแสดงความรู้สึกที่แท้จริงกับลูกสาวนายก่อนสิ"เชสพูดตอบ

และทั้งคู่ก็นัดดวลกันโดยอ้างกับทางกองทัพว่าเป็นการฝึกการใช้แขนเสริมของเชส โดยผลออกมาคือเสมอกัน
lancenater สมาชิก
· #51
ชื่อตอน : เทวทูตแห่งดาบจุติ
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ภูมิ,ดับเบิ้ลโอไรเซอร์,แลนซ์,เทนชิ
ที่มา : Crossover Board
ขณะที่แลนซ์กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องอยู่ดีๆเขาก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

"มีอะไรเหรอ"เทนชิเข้ามาถามแลนซ์

"เปล่า แค่รู้สึกว่า อาจจะมีเรื่องมาอีกเยอะน่ะ"

............................................

"น่....นี่...นี่เหรอ กันดั้ม!"[ภูมิ]เพื่อนร่วมชั้นของแลนซ์มองร่างขนาดยักษ์เบื้องหน้าตน หุ่นตัวนั้นเป็นหุ่นที่มีสีน้ำเงินและขาว รวมทั้งของบางอย่างที่คล้ายโคนขนาดยักษ์อยู่ที่ไหล่มันซึ่งส่งอนุภาคพลังงานสีเขียวออกมา และที่ไหล่ของมันก็มีสิ่งที่คล้ายปีกยานขนาดยักษ์ติดอยู่ ด้านหลังมียานเข้าไปประกอบกับทรัสเตอร์ด้านหลัง มีดาบสองเล่มที่เอว และดาบขนาดยักษ์ที่มีคมสีเขียวอยู่ มันได้อยู่ในสภาพคุกเข่าอยู่.....
บนอดีตพื้นที่บ้านเขาเอง

"ไม่ตลกนะโว้ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ภูมิตะโกนลั่น แน่นอน พ่อแม่ฝากให้วันนี้เขาดูแลบ้านก่อน แต่ว่าอยู่ดีๆหุ่นขนาดบักเอ้กก็ตกมาใส่บ้านเขา ท่าทางหุ่นตัวนั้นจะไม่ค่อยมีร่องรอยความเสียหายอะไรเลย แต่บ้านเขากลายเป็นธุลีไปแล้ว

"บ้านตรูวววววววว แล้วจะเอายังไงงงงงงง ชาตินี่จะหาเงินมาซ่อมบ้านได้มั้ยยยยยย"ภูมิเข้าไปทุบหุ่นตัวนั้นด้วยมือเปล่า แต่ไม่มีผลกับมัน
"อยากเห็นหน้าไอ้คนขับจริงโว้ยยยยยย"ภูมิเข้าไปในซากบ้านที่ยังพอมีบันไดอยู่และปีนไปที่ค็อกพิทที่เปิดอยู่ เพราะค็อกพิทบังเอิญไปอยู่ใกล้ๆชั้นสองบ้านพอดี
"จ่ายค่าซ่อมบ้านมานะเว้ย! แล้วเอ็งทำไมขับหุ่นมาชนบ้านตู!"ภูมิที่ในมือมีที่โกยขยะอยู่ได้เข้าไปในค็อกพิท แต่ไม่มีใครอยู่ เขาจึงลองไปดูที่ค็อกพิท

"อะไรเนี่ย ไม่มีใคร แล้วมันมาได้ยังไง"ภูมิลงไปนั่งที่ค็อกพิทเพื่อทำการสงบจิตสงบใจ แค่อยู่ดีๆมือเขาได้ไปโดนปุ่มหนึ่ง และหุ่นตัวนั้นก็ลุกขึ้นมายึนสองขาหลังตรงอกตั้ง

"เหวอ!!!"ประตูค็อกพิทปิดลง และภูมิก็ตกใจมาก เพราะเล่นยืนตรงแบบนี้แล้วเขาจะลงยังไง แต่เขาก็ลองใจเย็นและดูที่หน้าจอ บนนั้นแสดงชื่อและกราฟบางอย่าง เขียนไว้ประมาณว่า
"00 Raiser"
"Syncro Rate"
"Trans-Am"
"อ๊ะ มานวล"ภูมิกดไปที่วิธีการขับเพื่อดูวิธีขับคร่าวๆ

.............................................
หลังจากการดูนานแสนนาน ภูมิก็เข้าใจกับมันซักที
"เอาล่ะ นี่อาจเป็นคู่หูชั้นก็ได้ ไปเลย ศูนย์ศูนย์ไรเซอร์!!!!!!!!"ภูมิเริ่มทำการกดปุ่มและโยกคันโยกเพื่อขับมัน และมันก็ได้ทะยานไปบนฟ้าพร้อมปล่อยอนุภาคสีเขียวไปทั่วกรุงเทพ
"โวะ ไม่ได้เห็นภาพแบบนี้ได้ง่ายๆนะเนี่ย"ภูมิขับหุ่นไปทั่ว"แต่ถ้าขายเจ้าหุ่นนี่ เราอาจหาเงินซ่อมบ้านได้ก็ได้"
แต่ขณะเดียวกัน คนสองคนกำลังคุยกัน

"เฮ้ย ไอ้หุ่นนั่นนี่ ดับเบิ้ลโอไรเซอร์เปล่าวะ"

"ใช่แล้วไอ้หยอย พวกเราไปยึดของมันมาเลย เราจะได้เลิกใช้หุ่นกากๆนี่ซักที"

"ไปเลยไอ้หมานนนน!!!!!"และทั้งคู่ก็ขับหุ่นทะยานไป

...........................................

"แม๊ เจ้าหุ่นนี่ไม่ขายดีกว่า เก็บไว้ดีกว่าเยอะ แต่เรื่องบ้านจะเอายังไง"ภูมิยังขับไปเรื่อยๆบนฟ้า ท่าทางเจ้าหุ่นนี้จะมีพลังงานไม่จำกัดด้วย แต่มันเอาพลังงานมาจากไหนหว่า

"ตาย!!!!"อยู่ดีๆกำปั้นเหล็กขนาดใหญ่ก็พุ่งมาใส่หุ่นที่ภูมิขับ(หรือว่า[ดับเบิ้ลโอไรเซอร์]นั่นเอง) ภูมิตกใจกับการโจมตีที่มายังไงก็ไม่รู้ แต่เขาก็รีบขับหันกลับไปเพื่อใช้ดาบ[GN Sword III]ปัดการโจมตีนั้นออกไป

"เหอะ รู้ตัวทันแล้วว่ะ"คนๆหนึ่งพูด

ภูมิหันหลังกลับไป และพบหุ่นสองตัวลอยอยู่ ตัวหนึ่งเป็นหุ่นที่ไม่ว่าจะดูยังไง มันก็เป็นหุ่นที่หน้าตาลอก[มาซินก้า Z]มาแบบหน้าด้านๆ โดยที่น่าจะเป็นเจ้าของหมัดเมื่อครู่ โดยแขนนั้นกลับไปติดมัน และอีกตัวเป็นหุ่นสีเหลือง ช่วงแขนเป็นทรงกลมติดหนาม หน้าอกมีสัญลักษณ์นิวเคลียร์ติดอยู่

"พวกคุณเป็นใคร ต้องการอะไรกัน!!!!"ภูมิถามคำถาม

"พวกเราเหรอ ชั้นคือ[หยอย] และนี่คือหุ่น[เทควอน V]!!!!!!!"

"ส่วนชั้น คือ[หมาน] และนี่คือ[กันดั้มจีน]!!!!!!"

"......หุ่นบ้าอะไรวะ"ภูมิทำหน้างงๆ

"ช่างมันเถอะ! พวกเรามาเพื่อจะแย่งหุ่นแก เพื่อพวกเราจะได้เลิกใช้หุ่นกากๆนี่ซักที!!!!"ว่าแล้วทั้งคู่ก็พุ่งมาอีกครั้ง เทควอนวีได้พุ่งเข้าไปหวังจะใช้ท่าเทควอนโด้ใส่ภูมิ เขายกดาบมาเพื่อจะป้องกันตัว แต่ว่ากลับโดนแขนหุ่นเป้าหมายปลิวกระเด็น
"อ่ะอ้า!!!!!!!!!"หยอยร่วงลงไปสู่พื้นพสุธา แต่ยังรอดกลับไปได้โดยได้ชาวบ้านหามไปโรงพยาบาล คาดว่าคงโดนจับอยู่ดีข้อหาพยายามทำร้ายผู้อื่น
"แก! กล้าทำไอ้หยอย ตาย!!!"คราวนี้หมานบุกเข้ามาบ้าง คนนี้มีชั้นเชิงมากกว่าหยอยมาก และทำการโจมตีไม่หยุดยั้ง และสามารถเตะดับเบิ้ลโอไรเซอร์ร่วงลงไปได้
"อ..อะไรกัน"ภูมิที่กำลังจะทิ่มพื้นได้คิด
นี่เรา จะตายแล้วเหรอ........
......
.....
.
...
..
"ไม่สิ ขอแลกเปลี่ยน แทรนซั่ม!!!!!!!!!!!!!!!!"ว่าแล้วภูมิก็กดปุ่มสองปุ่ม และตัวหุ่นก็กลายเป็นสีแดงพร้อมอนุภาคสีเขียวที่กระจายไม่หยุด เขาบินกลับขึ้นไปอีกครั้ง น่าแปลกที่ความเร็วและสมรรถภาพของหุ่นดูจะเพิ่มขึ้นสามเท่า
"อะไรวะ!!!!"หมานได้แต่ตะลึงกับภาพที่เกิดขึ้น แต่ไม่ทันแล้ว ภูมิลอยมาอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมตวัดดาบยักษ์ที่ติดแขน
"อะฮ้า อุโฮะ อ้ากกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"กันดั้มจีนถูกฟันแขน ขา และหัวออกด้วยความรวดเร็ว ก่อนร่วงลงไปนอนกับพื้นอย่างสวยงาม
"ส..สำเร็...."ภูมิกำลังจะพูดแต่เสียงตนหายไปเสียก่อน นี่อาจเป็นผลกระทบที่เขารู้มาจากแลนซ์ว่า ถ้าใช้การแลกเปลี่ยน ต้องเสียประสาทสัมผัสไปเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ นี่คงเป็นผลสินะ......
..............................
"สรุป นี่คือเรื่องสินะ"แลนซ์นั่งคุยกับภูมิ
[ใช้แล้ว]ภูมิเขียนคำตอบใส่กระดาษ เพราะว่าตอนนี้เขายังพูดไม่ได้เลยต้องคุยแบบอลิซาเบธไปก่อน
"สุดยอดเลย ได้คู่หูที่แข็งแกร่งสุดๆเลยล่ะนั่น คราวหน้าขอลองขับบ้างนะ อ๋อ มันเรียกว่าดับเบิ้ลโอไรเซอร์ต่างหาก ว่าแต่...นายใช้แทรนซั่มไปใช่มั้ย"
[ใช่]ภูมิเขียนตอบ
"เอาล่ะสิ ท่าทางนายอาจกลายเป็นอินโนเวเตอร์แล้วว่ะ อ๋อ เขาบอกว่าคนที่ใช้แทรนซั่มแบบอนุภาคกระจายเยอะๆแล้วมันจะเข้าร่างกายแล้วทำให้เป็นอินโนเวเตอร์น่ะ ไม่มีผลร้ายแรงหรอก แค่ทำให้รับรู้ความคิดของคนรอบๆได้ล่ะมั้ง ไม่ก็รับรู้แค่ในเครือข่ายพวกนี้น่ะ"
[บ้าน่า ไม่มีทางเป็นหรอกเฟ้ย]ภูมิตอบไป
"แลนซ์ นี่ช่วยมากับชั้นหน่อย"เทนชิอยู่ดีๆก็จูงแลนซ์ออกไป ปล่อยให้ภูมินั่งอยู่
"เป็นไป...ไม่ได้มั้ง"ภูมิคิดในใจ แต่ว่าถ้าสังเกตุดีๆ ม่านตาของภูมิ...กลายเป็นสีเหลืองไปแล้ว
zeya สมาชิก
· #52
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : เงาแห่งเภมันต์
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ไอซ์,ยามาเนโกะ
ที่มา : โรลCrossover

"เพี้ยะ!!!"เสียงของคนโดนตบหน้าดังขึ้นเป็นชายวัยกลางคนกับเด็กสาววัยรุ่นโดยมีหญิงวัยกลางคนนั่งดูอยู่เงียบๆเหตุการ์ณเกิดขึ้นในบ้านหลังหนึ่ง

"นี่มันอะไรกันยัยไอซ์...ทำไมถึงเกิดเรื่องนี้ขึ้นได้"ชายวัยกลางคนตวาดลั่นเด็กสาวนามไอซ์นั้นเพียงแค่กุมหน้าที่ถูกตบเท่านั้น

"เกรดไอซ์ก็ไม่ได้ตกนี่ค่ะ...แถมไอซ์ยังได้ทุนตั้งหลายมหาลัยแถมยังได้ทุนไปต่างประเทศอีก....พ่อจะเอาอะไรจากไอซ์อีกไอซ์ก็ทำตามที่พ่อต้องการทุกอย่างแล้วนี่ค่ะ"ไอซ์ถามแต่เธอก็ถูกตบหน้าอีกครั้ง

"แกไม่มีสิทธิ์มาเถียงฉัน....รู้มั้ยว่าวันนี้ฉันขายหน้ามากแค่ใหน"พ่อไอซ์ตวาดไอซ์นั้นมองพ่อของเธออย่างงุนงงเธอไปทำอะไรให้เขาขายหน้า

"วันนี้พ่อเข้าไปในห้องแก....และ..."พ่อพูดแค่นั้นไอซ์ก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นยิ่งเมื่อเห็นว่าแม่นั้นเอาฟิกเกอร์รูปตัวละครจากเกมส์ตัวหนึ่งออกมาให้เธอดู

"ใครใช้ให้แกสนใจเรื่องบ้าๆพวกนี้เหอะ..นังลูกบ้า.....ไอ้ที่ฉันทำเพื่อแกมันไม่ดีเลยเหรอไง"พ่อของไอซ์ตวาดลั่้นพลางเอากล่องที่ใส่ของต่างๆซึ่งเป็นเกมส์เพลยวันและแผ่นเกมส์ๆหนึ่งร่วมถึงรูปตัวละครและตุ๊กตาตัวละครตัวหนึ่งจากเกมส์นั้นโยนให้บุตรสาวดู

"ฉันไม่อยากเชื่อว่าจะมีลูกเป็นไอ้พวกที่ฉันรังเกียจที่สุด...เพราะงั้น"พ่อของไอซ์พูดจบคนรับใช้ก็เอากะละมังเหล้กมาให้แล้วพ่อของไอซ์ก็เอาลังใส่ของนั้นโยนใส่กะละมังไอซ์นั้นผวาจะเข้าไปหาแต่กับถูกพ่อเตะเข้าที่ท้องของเธออย่างเต็มแรง

"ฉันจะทำลายไอ้ของพวกนี้ให้หมด....แกแค่ทำตามที่ฉันบอกก็พอแล้ว...จากนี้อย่าให้รู้นะว่าแกทำแบบนี้อีกไม่งั้นฉันเอาแกตาย"พ่อของไอซ์พูดแล้วเอาน้ำมันก๊าซราดลงไปในลังนั้นและแม่ของไอซ์นั้นก็เอาฟิกเกอร์นั้นโยนลงไปในลังด้วย

"พ่อค่ะ...อย่าค่ะ...แล้วที่ไอซ์ทำตามที่พ่อกับแม่ต้องการทุกอย่างแล้วมันไม่ดีพอเหรอค่ะ......ไอซ์ขอแค่นี้เท่านั้นที่ไอซ์จะได้เป็นตัวของไอซ์เองน่ะ"ไอซ์พูดแต่เธอก็ถูกแม่ตบหน้าอย่างแรงแถมยังโดนพ่อเตะซ้ำอีก

"แต่พวกแม่รับไม่ได้....คนของครอบครัวเราต้องไม่มีพวกนั้น...สำหรับแม่แล้วมันร้ายแรงและน่ารังเกียจพอๆกับพวกติดยา พวกส่ำส่อนนั้นละ...คนของครอบครัวเราต้องไม่มีคนระเภทนั้นและแกก็ด้วยไอซ์.....เพราะงั้นต้องเอามันออกจากชีวิตแก"แม่ตะคอกใส่ส่วนพ่อจุดไฟแล้วโยนลงไปในลังที่ใส่ของๆไอซ์ที่เธอซ่อนเอาไว้ เด็กสาวร้องให้จนตัวโยนความสุขเล็กๆของเธอในครอบครัวที่เข้มงวดและเผด็จการอย่างพ่อแม่เธอ ไอซ์มองสิ่งที่เรียกรอยยิ้มของเธอมาตลอดหลายปีถูกเผาด้วยหัวใจแหลกสลายตลอดชีวิตของเธอที่ต้องเดินตามทางที่ครอบครัวขีดไว้จนไม่สามารถกระดิกไปใหนได้เลยจนกระทั่งเธอได้รู้จักเกมส์ๆหนึ่งของเพลยวันตัวละครตัวหนึ่งทำให้เธอหลงใหลและมีความรู้สึกแปลกๆเด็กสาวจึงเพียร์พยามเก็บเงินซื้อเพลยวันและเกมส์มาเล่นโดยแอบพ่อกับแม่ไว้นั้นเป็นสิ่งเล็กๆสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีความสุขอยู่ในโลกที่โหดร้ายที่ครอบครัวของเธอสร้างขึ้น แต่ในวันนี้สิ่งที่ค่อยพยุงเด็กสาวไว้นั้นมันพังทลายลงต่อหน้า

"อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก....ไม่งั้นแกโดนหนักกว่านี้แต่....กลับขึ้นห้องแกไปสำนึกผิดซะ....ไม่ต้องลงมากินข้าวเย็น....ฉันไม่อยากเห้นหน้าแก"แม่ของไอซ์ตวาดไอซ์นั้นค่อยๆพยุงร่างที่บาดเจ็บทั้งกายและจิตใจขึ้นห้องของเธออย่างช้าๆหน้าของเธออาบไปด้วยน้ำตา เมื่อกลับเข้าห้องที่ว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดคอยค้ำจุนเธอให้มีแรงยืนอยู่ในโลกอันร้ายกาจนี้แล้วเธอก็ระเบิดเสียงร่ำให้ของเธอออกมาโดยไม่สามารถเก็บมันได้อยู่

1 เดือนจากวันนั้นไอซ์ดูนิ่งเงียบไร้อารมณ์เธอนั้นไปโรงเรียนโดยปกติเพราะเป็นเด็กเรียนแถมยังน่ารักจึงมีคนอิจฉาและแกล้งเธอเสมอยิ่งเธอนั้นไร้อารมณ์จนดูเหมือนเย่อหยิ่งก็ยิ่งโดนเเกล้งหนักขึ้น เมื่อก่อนไอซ์นั้นแทบอยากฆ่าตัวตายนับครั้งไม่ถ้วนเคยบอกครูแต่ผลที่ได้คือคนพวกนั้นยิ่งหนักมือขึ้นแต่เมื่อก็เธอยังพยายามสู้และอดทนเพราะเธอยังมีสิ่งนั้นอยู่แต่ตอนนี้ไอซ์เริ่มีเรื่องกับคนพวกนั้นจนโดนเรียกผู้ปกครองจนกลับบ้านโดนพ่อกับแม่ลงโทษเธออย่างรุนแรงหลายครั้งเด็กสาวนั้นก็แค่นิ่งเงียบยอมให้คนทั้งสองทำเพราะเธอไม่เหลืออะไรให้เป็นที่พักใจอีกแล้วจนกระทั่งวันหนึ่ง

"อะไรเนี้ย......"ไอซ์มองไปยังท้องฟ้าที่แตกสลายและมีละอองสีรุ้งโปรยปรายลงมาแล้วเธอก็โดนพวกที่ชอบรังแกเธอนั้นรังแกอีกจนได้

"ไงยัยตัวแสบ....บอกให้พวกฉันฟังที่สิว่าแกมันก็แค่นังร่านน่ะ"ไอซ์นั้นโดนเหยียบหน้าหนังสือในกระเป๋าถูกฉีกกระซากถูกเขียนโดยคนอื่นๆในกลุ่มส่วนคนที่เหยียบเธอนั้นเอาโทรศัทพ์มาถ่ายคลิปบางส่วนหัวเราะสนุกสนานไอซ์นั้นนิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรแม้ว่าจะโดนกระทืบอยู่ก็ตาม

"ทำแบบนั้นไม่ดีเลยนะสาวๆ"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นพวกเด็กสาวที่รุมรังแกไอซ์หันไปมองบางส่วนถึงกับวิ่งหนีไปส่วนคนที่เหยียบไอซ์อยู่นั้นผละออกจากเธอทำให้ไแอซ์เป้นอิสระเธอมองไปยังคนที่มาใหม่แล้ว

"นะ....นายคือ"ไอซ์นั้นน้ำตาคลอร่างในชุดนักรบสีดำสามหมวกประหลาดร่างกายกึ่งมนุษย์กึ่งเสือดำถือเคียวคล้ายเคียวยมฑูตไว้ในมือแต่ไอซ์นั้นจำร่างนั้นได้ดีว่าเป็นใคร

"ไม่เป็นไรนะสาวน้อย"สมิงหนุ่มนั้นถามไอซ์นั้นโผกอดอย่างโหยหาเพราะร่างตรงหน้าของเธอนั้นเป็นร่างที่เธอเฝ้าคิดถึงมาตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา

"ยามาเนโกะ.....ฉันอยากเจอนายมาตลอดเลย..อยากเจอนายมานานเหลือเกิน"ไอซ์ร้องให้ออกมายามาเนโกะก็แค่กอดเด็กสาวเอาไว้แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแต่เขาก็รู้สึกถูกซะตากับเด็กสาวตรงหน้าอย่างประหลาด

"ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นแต่จากนี้ข้าจะอยู่กับเจ้าเอง..."ยามาเนโกะพูดเขาค่อยๆพยุงร่างของเด็กสาวขึ้นมาสำหรับไอซ์แล้วตอนนี้เธอถูกเติมเต็มอีกครั้ง

-----------------------------------------------------------

ที่บ้านนั้นเมื่อพ่อกับแม่ไอซ์นั้นเห็นยามาเนโกะมากับไอซ์ก็หน้าซีดเผือกเพราะสองคนรู้เลยว่าสมิงหนุ่มคงจะไม่ได้มาดีไอซ์เองก็มีท่าทีแปลกไป

"ไอซ์แก..แกพาตัวอะไรมาในบ้านเหอะนังลุกบ้า"พ่อไอซ์ตวาดเพื่อกลบความหวดกลัวแต่ตอนนี้เหมือนว่าเด็กสาวจะมองผู้เป็นพ่ออย่างท้าทายยามาเนโกะนั้นเหมือนจะทำอะไรบางอย่างร่างของพ่อไอซ์ก็สลายหายไปผู้เป็นแม่มองไอซ์อย่างหวาด

"ยัยไอซ์นี่....."แม่พูดได้แค่นั้นร่างของหญิงวัยกลางคนก็สลายหายไปไอซ์นั้นมองคนรับใช้ที่กำลังหวาดกลัวเธอ

"ถ้าไม่อยากเป็นแบบสองคนนั้นอย่าได้ริพูดอะไรเชียว"ไอซ์พูดพวกคนใช้ต่างพากันเงียบเด็กสาวจูงมือยามาเนโกะเข้าบ้านของเธอ ไอซ์นั้นนึกถึงเหตุการ์ณตอนกำลังกลับบ้านนั้นทั้งสองนั้นได้ดูข่าวถึงปรากฎนั้นก็ทำให้ไอซ์กับยามาเนโกะเข้าใจอะไรมากขึ้น

"จากนี้ข้ากับเจ้าคงจะอยู่ด้วยกันไปตลอดสินะ...."ยามาเนโกะพูดไอซ์พยักหน้าพลางกุมมือยามาเนโกะไว้แน่น

"ไม่อยากกลับบ้าน.....ถ้าพ่อกับแม่เห็นนายเข้าละก็"ไอซ์พูดไม่ทันจบยามาเนโกะก็ปิดปากเธอเอาไว้

"ถ้าพวกนั้นทำให้เธอลำบากใจก็ทำให้พวกนั้นหายไปสิ...ก็เราเป็นคู่กันแล้วนี่"ยามาเนโกะพูดไอซ์นั้นโผกอดยามาเนโกะเอาไว้

ครึ่งปีผ่านไปไอซ์กลายเป็นคนละคนกล้าคิดกล้าพูดและร่าเริงแต่กับให้ความรู้สึกถึงความร้ายกาจในแววตาของหญิงสาวที่ซุกซ่อนเอาไว้และพวกที่เคยมาแกล้งไอซ์ก็ขยาดไม่กล้าทำอะไรเด็กสาว

"กลับมาแล้วเหรอไอซ์"ยามาเนโกะถามเมื่อเห็นเด็กสาวกลับมาจากโรงเรียนเธอโผเข้าหายามาเนโกะทันที

"อืม...กลับมาแล้วละ...."ไอซ์พูดเธอยิ้มอย่างมีความสุข
FroZen สมาชิก
· #53
ชื่อตอน : ตำนานของจอมมารและหกผู้พิชิต
ตัวละคร : ? ? ? ? ? ? ?
ที่มา : Original

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ได้มีจอมมารตนหนึ่งเข้าจู่โจมผู้คน

จอมมารตนนี้ชอบการฆ่ามาก ไม่ว่าไปที่ใดก็จะมีคนนอนตายเต็มไปหมด

เมิื่อผ่านไปนานๆเข้า ทางปราสาททนไม่ได้จึงระดมพลไปปราบ

แต่ก็ไม่มีใครรอดกลับมารายงานแม้แต่คนเดียว

จึงเป็นเหตุต้องระดมคนโดยการกระจายข่าวส่งต่อไปเรื่อยๆและแพร่เป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว

แต่ด้วยข่าวของความสามารถของเจ้าจอมมารที่ไม่รู้แน่ชัด ทำให้มีผู้กล้าน้อยมากที่จะเข้าต่อสู้เพื่อช่วยเหลือ

ด้วยเหตุที่พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงเข้าไปตายโดยไม่รู้ความสามารถฝ่ายตรงข้าม

ปราสาทแทบจะสิ้นหวัง หากไม่มีกลุ่มผู้กล้าที่มีแรงปรารถนาสูงส่งเข้ามาอาสา


เมื่อถึงวันปะทะกัน ได้เล่าขานกันว่า พวกเขาได้สู้กันนานเป็นวัน เป็นเดือน จนเกือบปีก็ไม่สามารถรู้ผลแพ้ชนะได้

ในตอนสุดท้ายพวกเขารู้ดีว่าหากยืดยาวไปกว่านี้ ฝ่ายที่แพ้ก็จะเป็นพวกเขา จึงใช้พลังทั้งหมดผนึกปีศาจตนนี้

โดยใช้ชีวิตของพวกตนเองเป็นตัวขับเคลื่อน

หลังจากวันนั้น จุดปะทะแห่งนี้ก็กลายเป็นเมืองขนาดใหญ่ เป็นเมืองแห่งการต่อสู้ แห่งการฝึกฝน สร้างผู้กล้าที่เก่งกาจ

ที่ตรงกลางเมืองมีป้ายจารึกหกนักรบผู้ใช้ชีวิตเข้าแลกเอาไว้ว่า

"หนึ่งกำลังมากมายไร้คนเทียบ
สองนั้นเปรียบเหมือนป้อมปราการใหญ่
สามรวดเร็วว่องไวยิ่งกว่าใคร
สี่เกรียงไกรเป็นนักรบชาญอาวุธ
ห้าปัญญารู้รอบหมดทุกสรรพสิ่ง
หกนั้นยิงเข้าเป้าอยู่ไกลสุด
ทั้งหมดหกรวมพลังเข้าเร่งรุด
เพื่อสร้างจุดจบชีวิตแก่จอมมาร"

----
FroZen สมาชิก
· #54
ชื่อตอน : Out Take Board
ตัวละคร : โซเดเนีย/โซวไวซอร์ (Sodenia / Zouvizor)
ที่มา : FightBoard / MythBoard

#1 โซวไวซอร์สิ้นหวัง

"อะ..อะไรกันเนี่ย" โซวไวซอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง เขาคุกเข่าลง
ทำหน้าเจ็บปวดเหลือแสน หนุ่มผมดำกำมือแน่น พร้อมกับกัดฟันกรอด
เขาพยายามลุกขึ้นมา แต่ก็ลงไปใหม่อีกครั้ง "ปะ เป็นไปไม่ได้..!!
ทำไมกัน..?" คำถามโซวไวซอร์กล่าวขึ้นกลางอากาศ แต่ก็ไม่มีใครตอบ
กลับมา ซอร์ชูมือไปข้างหน้ากางมือออกมา มองข้างหน้าเหมือนมีความ
หวัง และก็หดมือลงมาคอตก ก่อนที่จะยื่นมือออกไปอีกครั้ง ทั้งๆที่รู้อยู่
แล้วว่าไร้ประโยชน์

"บ้าที่สุด!!" โซวไวซอร์กำมือทุบกระแทกกับพื้นร้องลั่นอย่างไร้ยางอาย
จากนั้นก็บ่นพึมพำซ้ำไปซ้ำมา"ทำไมกัน... ทำไม..."




ในตอนสุดท้ายเขาก็ตะโกนดังลั่นต่อหน้าประตูโรงอาหารที่ปิดไว้
"ทำไมร้านอาหารต้องมาปิดตอนนี้ด้วยยยยยยยยยยย!!??"

----------------------------------------------

#2 โซเดเนียช่วยเหลือ

โซเดเนียเดินแวะผ่านมาเห็นโซวไวซอร์มีออร่าแห่งความโศก ในฐานะที่เธอเป็นคนชอบช่วยคน
ปีศาจสาวจึงถามหนุ่มผมดำไปว่า "เป็นอะไรหรอค่ะ?"
เมื่อถูกทัก หนุ่มผมดำหันมาพร้อมกับน้ำตาไหลออกมาเป็นน้ำตกอย่างสวยงาม
"ก็ร้านอาหารดันปิดนะสิ เฮงซวย วัตถุดิบบ้าอะไรหมดตอนนี้ฟะให้ตาย.."
เขาบ่นให้โซเดเนียฟังอย่างเซ็งๆ ปีศาจสาวพยักหน้าหงึกๆ

"ไม่ได้กินอาหารมาหลายวันแล้วด้วยสิเนี่ย... ของกินที่ตุนไว้ก็หมด.."
เขาบ่นพึมพำและล้มลงไปนอนกับพื้นอาลัยตายอยาก "อยากจำศีลแบบหมีได้จัง"

โซเดเนียยืนกอดอกคิดอย่างตั้งใจ สายตาของเธอเหม่อมองขึ้นไปด้านบน
จากนั้นเธอก็ดีดนิ้วและทำหน้าเหมือนคิดอะไรออก ปีศาจสาวถามคนที่กลาย
เป็นหมีจำศีลว่า "แล้วมีข้าวเหลืออยู่ไหมคะ!?"

"หา?" โซวไวซอร์พลิกตัวเงยหน้าอย่างไร้อารมณ์ ล้วงค้นกระเป๋าแล้วชูก้อนข้าวขึ้น
มาไว้เหนือหัวเหมือนชาวบ้านบูชาสักการะอะไรสักอย่าง "ก็มีอยู่ก้อนหนึ่ง.."
ยังไม่ทันพูดจบโซเดเนียก็คว้าข้าวก้อนที่อยู่ในมือซอร์เอาไปกิน

"เฮ้ย!! ทำอะไรของหล่อนวะ!?" โซวไวซอร์ทำหน้าเครียดฉับพลัน กลายร่างกลับ
จากหมีจำศีลเป็นมนุษย์ยืนสองขาผู้โกรธแค้นในพริบตา แต่โซเดเนียไม่ได้สนใจและพูด
ทั้งๆที่ข้าวเต็มปากว่า "รอเเดี๋ยวก่อนนะคะ"

จากนั้นโซเดเนียก็กลับมายืนท่าตรง กางขาออกไปด้านข้างเล็กน้อยแล้วเอากำปั้นมากระทบกัน
ปีศาจสาวกลืนข้าวลงไปพร้อมกับประกาศก้องด้วยน้ำเสียงแข็งกล้า "Rice Sodenia!!"
จากนั้นเอง ร่างของโซเดเนียก็ขาววอกขึ้นฉับพลันราวกับเธอเพิ่งไปตกถังสีมา
ปีศาจสาวเอานิ้วถูกับร่างกายจนเกิดเป็นข้าวปั้นก้อนหนึ่ง

โซเดเนียพูดพร้อมกับทำตาเป็นประกาย พร้อมกับชูข้าวก้อนที่เพิ่งทำขึ้นมาไว้ข้างหน้า
"เอาละเชิญกินได้เลยคะ!!"

"เชิญหล่อนแด๊กเองเหอะวะ..."

------------------------------------------------
lancenater สมาชิก
· #55
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : สรุปข่าวในช่วง 2013
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : ???
ที่มา : โรลCrossover
-วันที่+++เดือน+++ เกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญชาวโลก เมื่อฝูง ELS จากภาพยนตร์"Gundam 00:A wakening of the trailblazer"ทำการบุกรุกโลก แต่ว่ากลับถูกเป่ากระจายในไม่กี่ชั่วโมง โดยพวกเราสัมภาษณ์ผู้ที่ทำการต่อสู้ในวันนั้นได้ดังนี้
"อ้ายยยย ชั้นก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหมือนกันล่ะค่ะ!!! แต่ว่ามันส์มือสุดๆเลยล่ะค่ะ!!! ใช่มั้ยล่ะ มาฮิโระคุง!!!!!!!"-เนียลาโธเธป(เนียรุโกะ)
"......"-เดธ
"มือขวาของชั้นมันกำลังลุกไหม้เป็นสีแดงฉาน! มันกำลังร่ำร้องให้ชั้นคว้าชัยชนะมา!!! รับนี่ไปซะ!!! ก็อด ฟิงเกอร์!!!!!!!!!"-โดม่อน คัช
"Hikari Ni Nare!!!!!!@%@!^$^%#%!^%$$&%"-ไก ชิชิโอ
"อย่ามายุ่งกับชั้นมากดีกว่า เดี๋ยวปีศาจร้ายในตัวชั้นจะตึ่นเอา"-คุโจ้ โจทาโร่
"คิดว่าชั้นคนนี้เป็นใครกัน!!!!"-คามินะ
"ก็เฉยๆนะครับ"-เซนทรี่
"............"-ไป่หวู่หนาน จิตมาร
-ถึงเวลาเฮ เมื่อประเทศไทยได้รับการยกย่องจากโลกเป็นประเทศที่ทัดเทียมอเมริกา เนื่องจากการมาจากต่างมิติทำให้วิทยาการของไทยล้ำหน้ามาก คาดว่าไทยคงจะผลิด IS ของประเทศตัวเอง หรือสร้างเจเกอร์สออกมาได้ในไม่ช้า
-กระทรวงวัฒนธรรมออกมาค้านเรื่องอนุญาติคู่หูแต่ละคน อ้างสร้างความเสื่อมเสียให้วัฒนธรรมไทย บอกควรมีกฏหมายควบคุมเพื่อให้ความเป็นไทยอยู่ต่อไป
"เดี๊ยนยอมรับไม่ได้เค่อะ การที่พวกเราถูกพวกเกม การ์ตูนกลึนเข้าไป ของพวกนี้จะทำให้เยาว์ชนถูกมอมเมา พวกเราต้องจัดการอย่างจริงจังเค่อะ!"-ระเ-ียบ-ัตน์ พ-ศ์ทำพิ-
"ป้านี่แม่งเพ้อเปล่าวะครัช"-จ่าพิชิต ขจัดพาลชน
"ระเ-ียบ-ัตน์โหดสัสมั้ยล่ะมึง ไดโนเสาร์สัสมั้ยล่ะมึง"-โหดสัส v2
-เปิดตัวคู่หูจ่าพิชิต! แอดมินเพจชื่อดัง"ดราม่า แอดดิค"ได้เปิดตัวคู่หูของตน นั่นคือ"บิลลี่ เฮอริงตั้น"อานิกี๊ผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความแฮนซั่ม พร้อมทำให้เหล่าชายอ่อนระทวยเพียงได้เห็นร่างกายอันกำยำ(เปลือยเปล่า)ของเขา แถมจ่าพิชิตยังบอกว่าเรื่องที่ปฏิเสธว่าตนไม่เป็นเกย์นั้นแค่ล้อเล่นอีกด้วย!!
"ไอ้พระยาละแวกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!! *ได้ใหม่ลืมเก่าสินะ!!!!!!!!!*"-สมรักษ์ พรรคเพื่อเก้ง
maid guy สมาชิก
· #56
ชื่อตอน : สิ่งสำคัญของทหาร
ที่มา : ออริฟิค

ไทรเด็นที่เพิ่งกลับบ้านนั้นได้รับโทรศัพท์จากอลิสทันที"
"ไอเซค คือว่าพ่อของฉันนั้นอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวนิดหน่อย พอคุยได้ไหม"
"ได้สิ"ไทรเด็นนั้นพูดพลางนึกว่าตนนั้นคงทำเกินไปหรือเปล่าเพราะเขานั้นปล่อยให้ความโกรธเข้าควบคุมเขา"ทำไมหรือ"
"พ่อก็ไม่บอกเหมือนกันว่าทำไมแต่พ่อบอกให้เข้าไปในห้องส่วนตัวของเขา ที่ผ่านมาคนส่วนใหญ่ที่ตั้งใจคบกับฉันมักจะหายไปและไม่กล้ายุ่งกับฉันเลย"
"ทำไมหรือ"
"เพราะว่าพ่อของฉันคงห้ามแบบที่นายเคยโดนแบบเมื่อก่อนหรือเปล่าฉันก้ไม่ทราบ"

เมื่อไทรเด็นไปหา คราวนี้พ่อของอลิสนันรอเขาอยู่หน้าบ้านเลย เขานั้นทำสีหน้าเหมือนจ้องแบบประเมินตัวของไทรเด็นและเปิดประตูบ้าน เมื่อเขาเข้าไปในบ้านก็ลงไปที่ห้องใต้ดินที่อยู่ส่วนลึกของบ้านทันที

"ลูกสาวท่านล่ะ เธอไปไหนครับ"
"ฉันบอกให้รอที่ห้องไม่ไปไหน"
"คงไม่ทำร้ายหรือล่ามเธอไไว้หรอกนะ"
"ฉันแค่ให้กินยานอนหลับเฉยๆเพราะไม่อยากให้ขัดระหว่างที่พูด"และเขาเปิดประตู ข้างในนั้นมีเพียงแสงไฟเล็กน้อยที่ฉายให้เห็นโลงศพขนาดใหญ่ที่ทำมาจากโลหะเขาเอามือสัมผัสที่โลงศพนั้นและพูดกับไทรเด็นต่อทันที

"หลังจากที่เมียของฉันตายไปฉันต้องดูแลหล่อนคนเดียวจนต้องเข้มงวดมาก โดยเฉพาะผู้ชายที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของเธอ ฉันต้องคอยดูว่าพวกเขานั้นเหมาะสมหรือไม่กับการที่ควรคู่กัน แต่ทุกรายนั้นไม่เคยถูกใจเลย"

ไทรเด็นนั้นนิ่งเงียบไปสักครู่แต่ก่อนที่จะกล่าวอะไรได้พ่อของอลิสว่า"ขอทดสอบแกหน่อย"

เล่นวิดีโอ YouTube

จิตสังหารระดับสูงพุ่งมาก่อนวัตถุที่ออกมาจากโลงศพไทรเด็นนั้นกระโดดถอยหลังก่อนและมองไปที่วัตถุที่พ่อของอลิสนั้นถืออยู่ มันคือดาบโค้งขนาดมหึมาที่ใบดาบหนาเท่ากับลำตัวของคนและความยาวมากกว่าเมตรกว่าและอีกด้านที่สลักไปด้วยลายเปลวเพลิงที่ลุกโชติช่วง และเมื่อเขายืนตรงแสงไฟได้เปิดออกแสดงอาวุธที่เรียงรายทั้งปืนและดาบและยังมีชุดเกราะที่ออกแบบมาราวกับเกราะของอัศวินและมีปีกถึง6ปีกติดอยู่

"การเคลื่อนไหวใช้ได้"พ่อของอลิสเอ่ยออกมาไทรเด็นได้แต่ตะลึง
"ทหารระดับสูงที่ปิดบังยสถาบรรดาศักดิ์งั้นหรือ"ไทรเด็นจ้องที่ดาบของเขาด้วย"ดาบมหาอัคคีเล่มนี้มีคนใช้แค่คนเดียวเท่านั้นนั่นคือท่านมาร์เวส"
"โอ้"มาร์เวสนั้นเอ่ยชื่นชม"เป็นครั้งแรกนะเนี่ยที่ทหารนั้นไม่หนีไปเมื่อรู้ตัว นายนี้กล้าพอดุเหมือนกัน ความกล้าใช้ได้"เขาตั้งท่าดาบไทรเด็นนั้นหยิบแคปซูลออกมาและกดมันพร้อมดยนไปเบื้องหน้า มันกลายเป็นดาบคู่ของเขาและหยิบออกมา

"อืมเตรียมพร้อมทุกสถานการณ์แบบนี้ยิงดีใหญ่"
"อยากจะขอบคุณอยู่หรอกแต่ว่าทำไม..."
"ฉันถึงคอยไล่ยิงแกใช่ไหม นายคงไม่รู้ตัวหรอกว่าทหารมักจะแผ่รังสีฆ่าฟันดดยไม่รู้ตัวและฉันสัมผัสได้ โดยเฉพาะแกที่ฉันสัมผัสได้เยอะจนนึกว่าแกเป็นทหารอ่อนหัดที่เก็บรังสีการฆ่าฟันได้ แต่ตอนที่แกเกือบยิงฉันก็รู้เลยว่าจิตสังหารของแกมันมากเกินไปต่างหากดังนั้นจงบอกชื่อที่แท้จริงมา"
ไทรเด็นนิ่งเงียบก่อนประกาศว่า"ไทรเด็น เดอุสพราม" เมื่อเขาประกาสมาร์เวสนั้นหัวเราะทันที
"ฮะๆๆๆๆๆ ลูกของเจ้าเชสเองหรือนี่ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆแกนี่ทำให้ข้าชอบใจแล้วสิ"
"ถ้าแบบนั้น"

มาร์เวสนั้นเอาดาบชี้ที่หน้าของไทรเด็นแล้วเอ่ยว่า"จงสร้างบาดแผลให้กับข้าที่อวัยวะสำคัญแล้วข้าจะยกลูกสาวพร้อมตำแหน่งให้"
"ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ"ไทรเด้นประสานดาบกับอาวุธของมาร์เวสแล้วเขานั้นยกดาบขึ้นฟันกลางลำตัว แต่ไทรเอาดาบของตนกันไว้ แรงกระแทกทำให้เท้านั้นจมพื้นเล็กน้อย

"ย้าก"ไทรเด็นนั้นฟันดาบของตนเพื่อปัดการโจมตีและกระหน่ำแทงแต่มาร์เวสนั้นเอาดาบของตนใช้ต่างโล่ห์คอยป้องกันเอาไว้

"ไสตน์การต่อสู้เหมือนพ่อแกไม่มีผิด ตั้งแต่พ่อแกตาบอดข้าก้ไม่ได้ประลองเสียนาน"และเขาปัดพร้อมหมุนตัวเพื่อฟันแต่ไทรเด็นนั้นกระโดดหลบ ดาบใหญ่นั้นได้ปักลงพื้น

"ดาบใหญ่ใช้ลำบากหน่อยนะ"ไทรเด็นนั้นอาศัยจังหวะพุ่งเอาดาบเตรียมจ่อที่คอ
"ถ้ามันมีคมด้านเดียวนะ"เขาเหวี่ยงดาบอีกรอบไทรเด็นนั้นกระโดดแต่ช้าไปเขาจึงเอาดาบป้องกันแทน แต่เพราะแรงกระแทกทำให้เขาหมุนกลางอากาศจนตกกระแทกลงพื้นและมาร์เวสนั้นยกดาบขึ้น ไทรเด็นเห็นใบดาบหลายสิบเล่มตรงมายังเขา

ตูม!

ไทรเด็นหลบได้อย่างทันเมื่อมาร์เวสยกดาบของตนไทรเด็นนั้นเห็นว่าด้านที่เขาใช้ฟันนั้นคือด้านขงเปลวเพลิงที่สลักเอาไว้นั่นเอง ที่พื้นนั้นได้กลายเป็นหลุมหลายหลุมที่เกิดจากการฟัน เขารู้เลยว่าดาบเล่มนี้ไม่ต่างไปจากใบเลื่อยขนาดยักษ์

"มันไม่ได้มีไว้ประดับสินะ"
"ถูกต้อง"และมาร์เวสนั้นฟันต่อไปไทรเด็นนั้นเอาแต่หลบไป

"ฮะๆๆๆ ปกติแล้วทุกคนมักกลัวเมื่อเห็นอีกโฉมหน้าหนึ่งแต่แกกลับไม่กลัวเลย"

ไทรเด็นนั้นไม่สามารถหาจังหวะที่จะโต้ตอบได้ เพราะไม่ว่าจะใช้การโจมตีแบบใดมาร์เวสนั้นก็โต้กลับได้หมดจนเสื้อผ้าบางส่วนของไทรเด็นขาดวิ่นเพราะดดนปลายดาบสะกิด แต่มาร์เวสแทบไร้รอยขีดข่วนเลย ไทรเด็นั้นแทบหอบตัวโยนเพราะแค่หลบหลีกก็เต็มกลืนแล้ว

"ความรักของแกมีเพียงเท่านี้เองหรือไงหา"เขาพูดเยาะเย้ย
"แล้วกับลูกสาวท่านล่ะ"ไทรเด็นพูดกลับคืน"ทั้งๆที่ท่านรักแต่ทำไมท่านถึงต้องทำให้ลูกของท่านเสียใจได้"
"แกไม่รู้อะไรหรอก"มาร์เวสตะโกน
"ลูกสาวของท่านนั้นต้องการความรักแล้วทำไมท่านต้องทำให้เธอเสียใจ"
"เพราะเมียฉันตายในสงคราม ลูกสาวฉันที่ไม่รู้ความจริงได้แต่ร้องไห้เพราะความรัก ฉันจึงไม่ยอมที่จะทำให้รู้สึกแบบนั้นอีกครั้งจึงแกล้งทำเป็นคนเลวในสายตาของเธอเพราะเวลาฉันตายเธอจะได้ไม่โศกเศร้า"
"ท่านคิดผิดแล้ว"ไทรเด็นเอ่ย"ความคิดแบบนั้นแหละที่เป็นตัวทำลายลูกสาวของท่านเองเหมือนที่ท่านดันเลือกชายที่ไม่ใช่ทหารคนนั้นไงแล้วสุดท้ายลูกของท่านก็ถูกทำร้าย"
"แก"มาร์เวสนั้นเหวี่ยงงดาบอย่างรุนแรง ไทรเด็นนั้นดดนปลายคมดาบเฉือนท่อนแขนและพุ่งไปข้างหน้า มาร์เวสนั้นใช้ดาบของตนที่เป็นด้ามคมฟันลงไป ไทรเด็นอาศัยจังหวะนั้นกระดดดหลบและกระโดดตีลังกาอีกครั้งพร้อมใช้ดาบของตนนั้นเสียบดาบของตนเพื่อไม่ให้มาร์เวสนั้นยกดาบได้พร้อมยืนบนดาบและใช้มีดสันจ่อคอของมาร์เวส

"ชิ ประมาทไปหน่อย"มาร์เวสนั้นพูดออกมาและปล่อยดาบของตน"ไม่นึกเลยว่าแกจะใช้วิธีนี้"
"ขอโทษด้วยครับที่พูดไม่สุภาพ"
"ไม่หรอกแกพูดถูก"เขากล่าว"ต่อให้รู้ความจริงลูกสาวฉันก็ยังเกลียดฉันอยู่"
"ไม่ค่ะพ่อ"ประตูเปิดออกมา อลิสนั้นวิ่งไปหามาร์เวสพร้อมน้ำตาและร่ำไห้"หนูไม่เคยเกลียดท่านเลยเพราะหนูเข้าใจดีว่าพ่อน่ะพยายามที่จะดูแลหนู ถึงท่านจะแกล้งทำเป็นทำราลุกแต่ลูกแอบฟังพ่อประจำตอนพ่อกลับไปที่ห้อง พ่อมักจะพูดขอโทษหนูที่แกล้งใจร้ายกับหนู"
"เหมือนกันจริงๆแฮะ"ไทรเด็นนึกในใจเ เขาเห็นมาร์เวสซ้อนทับกับเชสบิดาของตนทันที
"แต่ว่านะ"ทันทีที่มาร์เวสเอ่ย ไทรเด็นรับเอาจิตสังหารของมาร์เวสไปจนเหงื่อไหลออกมา"หากแกทำให้ลูกสาวของข้าต้องเจ็บช้ำน้ำใจเมื่อไหร่ แกเตรียตัวตายได้เลย"
"หมายความว่า"
"ฉันอนุญาตให้คบกับลูกสาวของฉันได้"

ไทรเด็นนั้นรีบคุกเข่าต่อหน้ามาร์เวสและอลิสพร้อมพูดด้วยเสียงที่ซาบซึ้งว่า"ขอบคุณมากครับ"
FroZen สมาชิก
· #57
ตัวละคร : ชายผมม่วง(?)
ตอน: ท่องเที่ยวกับมิติในสงคราม
ที่มา : Original

ข้าเป็นคนที่เก่งที่สุด ฉลาดที่สุด... ข้าเรียนรู้มาได้ทุกอย่าง
ไม่ว่าจะคิดคำนวณ การก่อสร้าง เวทมนต์ การใช้อาวุธ และ
อีกหลายอย่างมากมาย ทำให้ข้าเชื่อว่าข้าจะไม่มีวันแพ้
แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็พ่ายแพ้ เพราะตัวข้าเอง

เมื่อในอดีตหลายปีก่อน ข้าได้ไปท่องเที่ยวที่ต่างมิติอย่างเคย
มิตินี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ควันขึ้นโขมงไปทั่ว มนุษย์ร้อง
ระงมขอความช่วยเหลือบ้าง หนีบ้าง แต่ข้าเองก็ไม่คิดที่จะไป
ช่วยหรอก

ข้าหันหลังให้กับมันอย่างไม่ใยดี และเดินเข้าป่าไปสำรวจภูมิภาค
พื้นที่ในป่านี้มีพื้นดินสูงต่ำตลอดทั่วพื้นที่เหมือนคลื่นน้ำ แถมยังมี
รากไม้ขวางทางเต็มไปหมด ง่ายต่อการสะดุดล้ม ถ้าหากรีบร้อนวิ่ง

ราวกับมาตามคิว เสียงสาวคนหนึ่งร้องลั่น เสียงล้มลงไปกับพื้นดัง
ชายผมม่วงถอนหายใจก่อนที่จะเดินสำรวจต่อไป แต่ก็มีเสียงเรียก
"คุณ... คุณช่วยที" ข้าทำเป็นหูทวนลม ไม่ได้ยินด้วยเหตุผลที่ว่า
ทำไมข้าต้องไปช่วยด้วย น่ารำคาญจะตาย ข้าไม่สนใจคนไร้ความ
สามารถหรอก

ขณะที่จะเดินออกไป ก็มีคนแปลกๆเข้ามาวิ่งล้อมตัวข้าไว้พร้อมพูด
ตวาดลั่นไปกับข้าว่า "แกเป็นคนของฝ่ายนักเวทใช่ไหม!!?"

ตอนนั้นข้าใส่เสื้อลายแนวตั้งสีม่วงกางเกงขายาวสีน้ำตาล ผ้าคลุม
แบบมีหมวกสะบัดอยู่ข้างหลังตามแรงลม พร้อมกับผมสีม่วงยาว
มองยังไงก็นักเวทชัดๆอยู่แล้ว แต่ถึงแม้ข้าจะใส่ชุดอื่น ข้าก็ไม่
ปฏิเสธอยู่แล้วว่าข้าเป็นอะไร

ข้าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับมองคนใส่ชุดเกราะข้างหน้าแล้วพูด
"ใช่ ข้าเป็นนักเวท แล้วเจ้าทำไมละ ฮึ?" ข้าทำสีหน้าดูแคลน ทำให้
พวกใส่ชุดเกราะโมโหโทสะ "แกดูถูกพวกเราเรอะ งั้นตาย!!"

ข้าถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับพวกคนอารมณ์ร้อน แล้วตวัดมือ
ที่เป็นเหล็กเป็นวงกลมรอบตัวเอง เสียงดังเคร้งดังกังวาลกลางอากาศ
ทั้งหอกทั้งดาบปะทะกับสิ่งที่มองไม่เห็นกลางอากาศ ถึงแม้จะงงงวย
แต่ฝ่ายตรงข้ามก็ถอดการโจมตีออกมาทันที

"ฝ่ายตรงข้ามเป็นนักเวทระดับสูง ล้อมมันแล้วรอจังหวะ!" คนที่ตะคอก
คนแรกตะโกนบอกทุกคน ข้าจึงรู้ว่าเจ้าคนนี้ต้องเป็นหัวหน้าของกลุ่มนี้แน่
แต่ข้าก็ไม่อยากแส่หาเรื่องโจมตีเพิ่มเติมอีก จึงไม่ได้ทำอะไรนองจากยืน

ขณะความเงียบครื้มอยู่ คนใส่เกราะคนหนึ่งก็ร้องว้ากเข้าโจมตีด้วยดาบ
วิธีการช่างโบราณซะจริง ข้าถอนหายใจยืนอยู่เฉยๆ ขณะที่ดาบถึงตัว
คนที่เข้ามาโจมตีก็ร้องอ๊ากพร้อมกับปล่อยอาวุธออก ล้มลงไปกับพื้น
และดื้นเร่า เช่นเดียวกับคนอื่นที่เริ่มรู้สึกเหมือนกันบ้าง ต่างก็ร้องคราวญ
คราง เมื่อมองไปใต้ชุดเกราะก็พบว่าตัวของพวกเขาแดงฉาดเหมือนโดน
ต้มด้วยน้ำเดือด

ชายผมม่วงที่ยืนค้ำอยู่บนตัวพวกเขาก็ร้องเฮอะ แล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ
จู่ๆชายผ้าถูกกระตุกจนเขารู้สึกได้ เขาหันไปมองอย่างรำคาญ นึกว่าจะเป็น
พวกใส่เกราะ แต่กลับเป็นเด็กหญิง จากตัวเปื้อนมอมแมมไปด้วยดิน จึงรู้ว่า
เป็นคนเดียวกับที่สะดุดล้มเมื้อกี้

"ขอบคุณ...ที่ช่วยนะคะ.." เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า แต่ข้าไม่สนใจ
เพราะข้าไม่ได้จะมาช่วยเจ้าสักหน่อย เจ้าพวกเกราะมันแส่หาเรื่องเอง
และตอนนี้ข้าก็เบื่อเต็มทนแล้ว ข้าจึงสะบัดผ้าคลุม มือที่กุมผ้าหลุดไป
เด็กหญิงล้มลงไปนอนนิ่งแล้วพูดต่อไปอีก "..ช่วยพ่อ..แม่ที..นะคะ"

เรื่องอะไรข้าต้องไปช่วยพวกเจ้าด้วยละ เป็นพ่อแม่พี่น้องข้ารึไง
ชายผมม่วงคิดในใจอย่างรำคาญ เขาส่งเสียงชิออกมาแล้วเดินหนีไป
อย่างรีบร้อน คิดไว้ว่าถ้าหาที่ลับตากว่านี้จะไปท่องเที่ยวที่มิติอื่นแล้ว

ขณะที่ชายผมม่วงเดินไปไกลเรื่อยๆ เด็กหญิงนอนพูดขึ้นเบาๆว่า
"....พี่ชาย... คนเก่ง.."
lancenater สมาชิก
· #58
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : "แลนซ์",เทนชิ
ที่มา : Original/Myth/Cross
"หมายเลข 42 ออกอาการอีกแล้วล่ะ"เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งหมุนเก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์พูดกับใครบางคน แต่ที่ๆนั้นไม่มีใครนอกจากเขา และบนหน้าจอแสดงภาพคนๆหนึ่งที่กำลังหลบอยู่ตรงมุมตึก ภายนอกมีการกราดยิงมิสไซล์ เด็กหนุ่มในจอนั้นแสดงอาการทรมานและทุบมือไปที่ตึก ถ้าดูแล้วนั่นก็คือ"แลนซ์"นั่นเอง
"เหอะ ก็หมอนั่นเป็นคนที่มีความสามารถใกล้เคียงชั้นมากที่สุดแล้วนี่ เพราะนายสร้างหมอนั่นด้วยข้อมูลของชั้นนี่"เสียงๆหนึ่งดังมาในหัวเด็กหนุ่มคนนั้น
"แต่ก็ไม่มีทางเทียบนายได้แม้ขี้ฝุ่นสินะ นายน่ะ เป็นผลงานโปรโตไทป์ของชั้นเชียวนาเหวย แถมมีความสามารถสูงที่สุดด้วย"
"งั้นเหรอ ก็คงจริง แต่ว่าเจ้าหมายเลข 12 ล่ะ"
"ทางนั้นยังไม่มีอะไรหรอกมั้ง แต่จะลองดูแล้วกัน"แลนซ์คีย์ข้อมูลบางอย่างและเปลี่ยนหน้าต่าง ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนไปเป็นภาพเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยึนตะโกนเป็นบ้าเป็นหลังใส่คนๆหนึ่งที่อยู่บนตึก คนบนตึกนั้นมีภาพลักษณ์ที่คล้ายครู แต่มือถึอปืนกลกราดยิงใส่สิ่งบางอย่าง ดูจะเป็น"ช่องมิติ" และบนฟ้ามีหญิงสาวสวมชุดญี่ปุ่น ผมสีชมพูสั้น ดูแล้วเหมือนเจ้าหญิง แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก และสาวน้อยผมสีน้ำเงินยาว สวมชุดสีขาวและหมวกที่มีลูกท้อประดับ เธอกำลังตวัดดาบโจมตีหญิงสาวอีกคนที่มีผมสีทองและกางร่ม แต่ดูจะไม่เป็นผลนัก
"โอ๊ะโอ ท่าทางจะเจอปัญหาหนักแล้วล่ะสิ"
"ในภาพนั่น[เทนชิ]สินะ"เสียงในหัวแลนซ์พูดขึ้นมา
"ใช่แล้วล่ะ ที่โลกนั้นหมอนั่นได้จับคู่กับเทนชิล่ะ แต่คงไม่มีทางก้าวหน้าไปได้เหมือนนายหรอก แถมชั้นสร้างหมอนั่นให้เป็นมนุษย์ธรรมดาๆเลยไม่มีความสามารถอะไร ทางกายภาพและจิตใจหมอนั่นเหมือนชั้นเป๊ะ"
"ส่วนหมายเลข 13 ยังอยู่ใช่มั้ย"
"ก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้สึกว่าเหมือนเวลาที่นั่นหยุดเดินเลย ชั้นดูไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ว่าคนก็เยอะนะ คงจะรอด"แลนซ์เปลี่ยนภาพไป เป็นภาพบ้านหลังหนึ่งที่มีแผ่นไม้ปิดหน้าต่างทุกด้าน และภายในมีเด็กหนุ่มอีกคนถึอลูกซองทำท่าเตรียมพร้อม และคนจำนวนหนึ่งในนั้น บางคนถึอค้อน บางคนถึอปืน บางคนถึอตะเกียง และบางคนยังนอนสลบบนโซฟา แต่สิ่งที่เป็นจุดเด่นของภาพคือเหล่า[ซอมบี้]ที่ล้อมบ้านนั้นอยู่ ท่าทางพวกเขากำลังจะเอาตัวรอด
"หมายเลข 14,15 ตายแล้วนี่"
"ใช่แล้ว รายแรกโดนซอมบี้ฆ่าตายกลางศูนย์วิจัย ส่วนอีกรายเหมือนกำลังจะเดินหนีผ่านซอมบี้กับพวกผู้คนไปหาของ แต่ว่าดันขาดสัญญาณ แต่ชั้นว่าไม่น่ารอดแล้ว"
"สรุปแล้วตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรสินะ"
"ใช่แล้วล่ะ โปรโตไทป์"
"ใจร้ายจังนา ชื่อชั้นก็มีนะ ชื่อก็เหมือนกับนายล่ะฟะ เรียกแต่โค้ดเนมแบบนี้เดี๋ยวฆ่ากันตรงนี้ยังได้ ไอ้ ดะ..."
"จะฆ่าก็เชิญ แล้วเครือข่าย[แลนซ์]ทั้งหมดจะตายหมด ส่วนนายก็จะหายไป เพราะนายเกิดจาก[ความเพ้อฝัน]ชั้นนี่"
"....."
"..."
และเสียงนั้นก็หายไป หน้าจอคอมพิวเตอร์เปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นหน้าของเฟซบุ๊ค และมีรายงานจำนวนหนึ่งแจ้งเข้ามา
"เฮ้อ...เครียดๆๆๆ งานสังคมวันนี่ยากแท้"เด็กหนุ่มหน้าจอคอมหยิบกระเป๋าข้างๆตัวออกมาหยิบชีทและปากกาเอามาทำงาน
....................................
"ยังไงชั้นก็อุตส่าห์ร่วมมือกับเจ้านั่นเพื่อสร้าง[แลนซ์]คนที่ 1-1000 เชียวนาเฮ้ย"คนๆหนึ่งบ่นก่อนลุกขึ้นมาจากโซฟา เขาน่าจะเป็นคนเดียวกับที่คุยกับเด็กหนุ่มคนเมื่อครู่ แต่ว่าหน้าตาเขาดูแล้วยังไงก็เหมือน[แลนซ์]ชัดๆ
"มีอะไรเหรอคะ"หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเด็กผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงหนึ่งคน
"ไม่มีอะไรหรอก [เทนชิ]......."
"คุณก็เป็นอย่างนี้ประจำเลย ตั้งแต่พวกเราแต่งงานกันมาล่ะนะ แต่ชั้นก็ยังชอบคุณนะ"หญิงสาวคนนั้นเข้าโอบกอดชายหนุ่ม ถ้าดูแล้วไม่ว่ายังไงหญิงสาวคนนั้นก็คือ[ฮินานาอิ เทนชิ]ตอนโตชัดๆ
"ป่าป๊า หม่าหม๊า"เด็กทั้งสองคนเข้ามาเกาะขาของทั้งคู่
"ยังไงก็ตาม อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่มีเรื่องอะไรอีกแล้วล่ะนะ ไม่มี...จริงๆ..."ชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง ซึ่งเป็นภาพของโลกที่มีความเจริญก้าวหน้าถึงขีดสุด แต่ว่า...
ไม่มีการแกล้งหรือหยอกล้อ
ไม่มีความเลว
ไม่มีด้านลบ
ไม่มีมลพิษ
ไม่มีการทำร้าย
ไม่มีการดุด่า
ไม่มีการคอรรัปชั่น
ไม่มีครูปากมาก
ไม่มีพวกอนุรักษ์นิยม
ไม่มีพรหมแดนอีกเลย
"โลก...ไม่สิ ยูโทเปีย"
แลนซ์มองไป และถ้าคุณอยู่ในอวกาศ คุณจะเห็น"โลก" แต่ปัจจุบันมันไม่ใช่แค่โลกอีกต่อไปแล้ว มันคือ "ยูโทเปีย"
...............
"มีความสุขสินะ โปรโตไทป์..."
lancenater สมาชิก
· #59
ชื่อเรื่อง/ชื่อตอน : ดดดดดดดูเอล!! part III Disk 1
ตัวละคร/OCที่เกี่ยวข้อง : แน็กซ์,เรย์
ประเภท : Humor
ที่มา : Original
.........................
"เอาล่ะตอนนี้เรามาช่วงดูเอลรอบที่สาม สนับสนุนโดยน้ำมันเครื่องตาเอล์ฟ ยาหม่องตราจอกศักดิ์สิทธิ์ เซเว่นอีเลเฟ่นท์ และเมืองเทยประกันชีวิตนะฮว้าฟฟฟฟฟฟฟ"พิธีกรประกาศด้วยน้ำเสียงดังออกไมค์"และการดูเอลรอบนี้เป็นผู้ที่ใช้เด็กทีมฟอร์เทรสเหมือนกันนะครับ นั่นคือ แน็กซ์ นักแปลโดจินโทโฮผู้หันมาเอาดีด้านดูเอล และเรย์ผู้ชอบพังกำแพงที่สี่นะคร้ชชชชชชชชชชชชช"
"ดูเอล"ทั้งสองฝ่ายประกาศพร้อมกัน
แน็กซ์ 4000
เรย์ 4000
"เทิร์นของชั้น ดรอว์!!"แน็กซ์ประกาศเริ่ม"ขอลงสเก๊าต์ออกมาในสภาพตั้งโจมตี!!"
สเก๊าต์/4ดาว/เผ่านักรบ/ธาตุดิน/atk 1000/def 1000
-การ์ดใบนี้สามารถโจมตีได้สองครั้ง การ์ดใบนี้จะไม่ถูกทำลายหนึ่งครั้งต่อการต่อสู้
"จากนั้นหมอบการ์ดสองใบ จบเทิร์น!"
"เทิร์นของชั้น ดรอว์ ขอใช้การ์ดบัญญัติโบราณเพื่อเรียกเดโมแมนออกมาได้แบบพิเศษ!!"
เดโมแมน/5ดาว/เผ่านักรบ/ธาตุไฟ/atk 2000/def 1500
"และทำการสวมใส่การ์ด กระทะ!! เพิ่มพลังโจมตีการ์ดที่สวม 300 หลังจากนั้นสังเวยเดโมแมน!!"
"ก....การ์ดใบนั้นมัน!!"เกบ โนเวลที่กำลังดูการถ่ายทอดสดภายในสำนักงานวาล์วถึงกับตะลึง
"เดโมแพน!!!!"
เดโมแพน/7ดาว/เผ่านักรบ/ธาตุดิน/atk 2500/def 2000
-การ์ดใบนี้ไม่สามารถอัญเชิญแบบอื่นได้ยกเว้นการสังเวยเดโมแมนที่สวมกระทะบนสนามเท่านั้น การ์ดที่ต่อสู้กับการ์ดใบนี้จะถูกทำลายโดยไม่มีเงื่อนไข และถ้ามีการ์ดเวทย์มนตร์บนมือ สามารถแลกการ์ดเวทย์มนตร์ใบนั้นกับการ์ดเวทย์/กับดักสองใบบนมือคู่ต่อสู้ได้
"น...นี่นายไม่ได้เล่นแค่เด็กทีมฟอร์เทรสอย่างนั้นเหรอ!!"แน็กซ์อึ้งกับความจริงตรงหน้า
"ใช่แล้ว ชั้นไม่ได้เล่นแค่เด็กทีมฟอร์เทรส ชั้นเล่นเด็ก Steam Community ยังไงล่ะ!!! ยังไม่หมด ขออัญเชิญดุ๊กปูเค็ม เอ้ย ดุ๊กนูเค็มออกมาตั้งโจมตี!!"
ดุ๊กนูเค็ม/4ดาว/เผ่านักรบ/ธาตุแสง/atk 1400/def 1400
-วีรบุรุษแห่งอเมริกา เป็นผู้ที่สามารถเตะตรูดเอเลี่ยนได้สบายๆแต่ดันไม่มีเอฟเฟค
"เดโมแพนโจมตีสเก๊าต์ และดุ๊กนูเค็มโจมตีโดยตรง!!!"
"อ้ากกกกกก"
แน็กซ์ 2100
"เมื่อเกิดความเสียหายกับเรามากกว่า 1000 หน่วยในหนึ่งเทิร์น ลงเมดิกแบบพิเศษ!!"แน็กซ์ลงการ์ดบนสนาม
เมดิก/3ดาว/เผ่าจอมเวทย์/ธาตุแสง/atk 500/def 500
-เมื่อเรารับความเสียหายเกิน 1000 ในเทิร์นใดก็ตาม ลงการ์ดนี้แบบพิเศษได้ เมื่อการ์ดใบนี้ใช้เอฟเฟคใดๆนอกจากเอฟเฟคที่ 3 ลงโทเคน"อูเบอร์"บนการ์ดใบนี้ 1 เม็ด ทุกๆสแตนด์บายเฟส เราสามารถเลือกเอฟเฟคการ์ดใบนี้ได้หนึ่งครั้ง
1.เพิ่มไลฟ์พ้อย 400
2.เลือกมอนสเตอร์หนึ่งใบยกเว้นการ์ดใบนี้ การ์ดใบนั้นจะไม่ถูกทำลาย 1 ครั้ง
3.นำโทเคนอูเบอร์ออกจากการ์ดใบนี้ 4 เม็ด เลือกการ์ดบนสนามเราหนึ่งใบ การ์ดใบนี้และการ์ดใบที่เลือกจะไม่มีทางถูกทำลายไม่ว่ากรณีใดๆก็ตาม 2 เทิร์นของเรา
"จบเทิร์น"
"คอยดูเถอะ! ดรอว์! ใช้เอฟเฟคของเมดิกเพิ่มไลฟ์พ้อย 400"
แน็กซ์ 2500
"วางโทเคนอูเบอร์หนึ่งเม็ด หลังจากนั้นขอเปิดการ์ดเวทย์มนตร์ มาหลังชั้นเลยหมอ!!!!"
มาหลังชั้นเลยหมอ!!/การ์ดเวทย์มนตร์ต่อเนื่อง
-เมื่อมีการ์ดเมดิกบนสนามและการ์ดมอนสเตอร์อีกใบ การ์ดเมดิกจะไม่ตกเป็นเป้าหมายการโจมตี และเมื่อการ์ดเมดิกตกเป็นเป้าหมายโจมตีเมื่อไม่มีการ์ดอื่นบนสนาม ลงเฮฟวี่จากบนมือลงสนามแบบพิเศษ
"ตามด้วยการ์ดที่หมอบอีกใบ Tribute to The Doomed ทิ้งการ์ดบนมือหนึ่งใบ ทำลายมอนส์เตอร์บนสนาม ชั้นขอทำลายเดโมแพน!!"
ซู่มมมมมม เดโมแพนถูกดูดลงพื้นหายไป
"ไม่เลวนี่นาแน็กซ์"
"เดี๋ยวก็จะเห็นผลล่ะ ลงไพโรสู่สนาม!!!"
ไพโร/4ดาว/เผ่าอัคคี/ธาตุไฟ/atk 1500/def 700
-ตราบใดที่ยังมีการ์ดมอนสเตอร์บนสนามคู่ต่อสู้ การ์ดนี้จะโจมตีได้เรื่อยๆ
"ไพโรโจมตีดุ๊กนูเค็ม และเมดิกโจมตีโดยตรง!!!"
เรย์ 3400
"โอ้ การดูเอลดุเดือดมากครับ ใครจะอยู่จะไปกัน!!!!"
........................
Continue Disk 2..................
FroZen สมาชิก
· #60
ชื่อตอน: "คุณพ่อ"
ที่มา : Original



"เมื่อไรคุณพ่อจะกลับมาหรอคะ?"
"...อีกไม่นานหรอกจ๊ะ เดี๋ยวคุณพ่อก็กลับมาแล้ว... วันนี้จะกินอะไรดีละจ๊ะ"

....

"คุณพ่อจะกลับเมื่อไรหรอคะ"
"...คุณพ่อไปที่แสนห่างไกลนะจ๊ะ กว่าจะกลับมาคงนาน... วันนี้ของกินเพียบเลยจะกินอะไรดีจ๊ะ?"

....

"คุณพ่อจะกลับมาเมื่อไรหรอคะ"
"....อีกสักพักแหละจ๊ะ.. ว่าแต่วันนี้เรามีอะไรกินกันบ้างน้า..."

....

เด็กน้อยตั้งคำถามไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีหยุด เช่นเดียวกับคุณแม่ที่ตอบและเบี่ยงประเด็นครั้งแล้วครั้งเล่า
อย่างไม่มีเบื่อจนเป็นกิจวัตรประจำวันของบ้านไม้ปลายหมู่บ้าน เมื่อเด็กน้อยไปเห็นภาพของพ่อตัวเองทุกครั้ง
ไม่ว่าจะเช้ากลางวันเย็นค่ำหรือก่อนนอนก็ตาม

แม่ของเด็กเองก็ไม่มีทีท่าที่จะซ่อนรูปสามีที่จากไปแม้แต่อย่างใด กลับกันเธอวางรูปให้เห็นเด่นหลาอย่างชัดเจน
เหมือนเป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งของเธอ เวลาตอบเธอก็ไม่ได้ดูหมองลงแม้แต่อย่างใด แต่กลับมีสีหน้าแจ่มใส
ถึงอย่างนั้นเด็กน้อยก็ไม่เคยได้รับคำตอบแม้แต่ครั้งเดียว แต่เด็กน้อยก็ไม่เคยไม่พอใจกับคำตอบ ไม่รู้ว่าเพราะ
คำถามเบี่ยงประเด็นได้ผลหรือพอใจกับคำตอบแค่นั้นอยู่แล้วกันแน่

แต่ในที่สุดเด็กน้อยก็หยุดตั้งคำถามอย่างสิ้นเชิง แทนที่แม่ของเด็กน้อยจะโล่งใจ เธอกลับเป็นกังวลว่าลูกจะหนีออก
จากบ้านไปตามหาพ่อเพราะคำตอบที่ไม่ได้ดั่งใจ เมื่อระยะทางพิสูจน์ม้ากาลเวลาพิสูจน์คนได้ แม่ของเด็กก็โล่งใจ
เมื่อเด็กน้อยไม่ได้ทำอะไรตามที่ตนคิด หลังจากการตั้งคำถามหยุดลงไปได้หลายเดือน

เวลาผันเปลี่ยนไปจากแดดร้อนจนเหงื่อท่วมเป็นหนาวจนตัวสั่นหลายฤดูกาล จากเด็กน้อยกลายเป็นหญิงสาว แต่เธอ
นั้นก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเด็กเท่าไรนัก ไม่ใช่ในแง่ของร่างกาย แต่เป็นจิตใจ จิตใจที่แสนเรียบง่าย คิดอะไรก็ออกมา
แบบนั้น นิสัยของเธอคือชอบต่อสู้ ซึ่งแม่ของเธอก็ออกความเห็นว่าเหมือนพ่อของเธอมาก และด้วยเหตุที่หมู่บ้าน
ใช้ระบบแลกเปลี่ยนสิ่งของ ทำให้เธอติดนิสัยชอบช่วยผู้คนด้วย ซึ่งทำให้แม่ภูมิใจในตัวเธอมากเลยทีเดียว

หญิงสาวถูกเรียกว่า เป็นคนที่แข็งแรงที่สุดในหมู่บ้าน เพราะไม่เคยแพ้ใครเรื่องด้านพลังมาก่อนเลย ด้วยเหตุนี้งาน
ส่วนใหญ่ของเธอมักจะมีอยู่สองอย่าง ไม่แบกขนของช่วยก็ไปล่าหาอาหาร ถ้าไปเป็นกลุ่มเธอมักจะเป็นฝ่ายบู้พุ่ง
ไปคนแรก ทำให้คนในกลุ่มที่ไปกับเธอลำบากไปด้วย แต่ด้วยคำขอโทษและความดีของเธอ จึงสามารถให้อภัยได้

จริงๆตัวหญิงสาวชอบไปคนเดียวมากกว่า เวลาไปก็มักจะไปแต่เช้าและกลับมาตอนช่วงก่อนตะวันจะตกดิน ทุกครั้ง
ที่ไปเธอมักจะนำอาหารก้อนกลับมาด้วย ซึ่งทำให้เธอค่อนข้างเป็นที่ชื่นชอบ ถึงแม้แม่ของเธอจะไม่ค่อยชอบเท่าไร
ที่ลูกของเธอออกไปนอกหมู่บ้าน แต่พอเห็นว่าเป็นสิ่งที่ลูกชอบ เธอจึงปล่อยไป หลังจากอาหารเย็นหญิงสาวก็ออกมา
ท้าคนในหมู่บ้านสู้ ซึ่งเป็นกิจกรรมปกติของคนในหมู่บ้านอยู่แล้ว จึงเป็นที่สนุกเฮฮากันไป

หลายๆคนเคยรวมถึงแม่ของเธอถามหญิงสาวว่าทำไมชอบการต่อสู้ขนาดนี้ ถึงได้ไปผจญภัยตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น หญิง
สาวยิงฟันยิ้มจนเห็นเขี้ยวแหลมตอบกลับไปว่า 'เพราะมันสนุกนะสิคะ!' ซึ่งทุกคนก็พากันพยักหน้าไ่ม่ถามอะไรต่อ


โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปชั่ววูบ...



ย้อนกลับไปตอนที่หญิงสาวยังเด็กอีกครั้งในกลางดึกคืนหนึ่ง ขณะที่เด็กสาวเดินสลึมสลือจะไปกินอาหารในห้อง
หมักอาหาร เธอก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้น.. เด็กสาวเคลื่อนตัวไปตามเสียงอย่างเงียบๆ ก็ได้พบแม่ของเธอกอดกับ
รูปภาพที่หายไปจากบนโต๊ะไม้ เด็กสาวมองด้านหลังแม่ที่สั่นอย่างควบคุมไม่ได้อย่างอยู่เงียบๆ

"คุ..คุณคะ.." แม่เด็กสาวพูดกับกรอบรูป "เมื่อไร... คุณจะกล-กลับมาละคะ... ลูกเร-าถามถึงทุ- ทุกวันเลย"
เด็กสาวเบิกตากว้างเหมือนไม่เคยเห็นแม่ชัดๆมาก่อน เธอไม่เคยเห็นแม่เศร้าได้ขนาดนี้มาก่อนเลย คุณแม่ขยับ
แขนเช็ดน้ำตาแล้วพูดด้วยเสี่ยงที่สั่นต่อไป

"...ยิ่งลูกพูดถึ-ถึงคุณท-เท่าไร ฉ-ฉันก็คิดถึงคุณมากเลยคะ ...ตั้งแต่.. ต-ตั้งแต่เหตุการณ์ค-ครั้งนั้น" เธอกอด
รูปภาพแน่นขึ้นไปอีกเท่าที่แขนบางๆจะทำได้ "ตั้งแต่เหตุการณ์ ครั้งนั้นก-ก็ผ่านมาเกือ-เกือบสิบปีแล้วนะคะ ทุกคน
ในโลกอยู่กันส-สบายดีสงบสุขแล้ว.."

"ล-โลกของฉันคงจะสุข... สุขยิ่งกว่านี้.. ถ้ามีคุณอยู่.." แม่ของเด็กสาวเอียงตัวช้าๆ "ด...ได้โปรด... กลับมาเถอะ
นะคะ.... คุณ.." หลังจากนั้นเธอก็ฟุบไปกับพื้นพร้อมกับคราบน้ำตาที่เหลือบนใบหน้า ภาพที่แม่กอดรูปของพ่อฝังอยู่
ในสายตาของเด็กสาวที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ และแววตาสีแดงของเธอก็ฉายแววตัดสินใจบางอย่างออกมา


.....

เราไม่อยาก.... เห็นแม่เสียใจลับหลังแบบนี้เลย... ...ถ้าพ่อกลับมาได้ แม่คงจะเลิกเสียใจสินะคะ?....
ถึงเราจะไม่รู้ว่าคุณพ่ออยู่ที่ไหน.. ถ้าหากเราแข็งแกร่งที่สุดละก็ คงไปผจญภัยได้ทุกที่สินะคะ...


ถ้างั้น... เราต้องแข็งแกร่งขึ้นไปอีก... ฝึกตัวเองให้เก่งขึ้น แข็งแรงขึ้นไปอีก....

ต้องสู้ชนะทุกอย่างให้ได้..

จากนั้นในตอนสุดท้าย...


เราก็จะ... หาคุณพ่อเจอ...

และแม่... ก็คงจะมีความสุขขึ้นไปอีก..... สินะคะ...

....


นับตั้งแต่วันนั้น เธอก็ไม่เคยพูดถึงพ่ออีกเลย และท้าคนอื่นสู้ตลอดมา สู้กับเพื่อน สู้กับสัตว์ในป่า ผจญภัยในที่แสน
ยากเข็นต่างๆมากมาย ในขณะที่คนในวัยเดียวกันกับเธอไม่ทำได้ขนาดนั้น และทุกครั้งที่ใกล้ถึงหมู่บ้านเธอก็จะจัดการ
สัตว์แถวนั้นแล้วเอาก้อนอาหารของมันกลับมาด้วย เพื่อให้ทำท่าทีเหมือนว่าไปหาอาหาร

เธอไม่อยากให้แม่รู้ว่าเธอทำอะไร ถ้ารู้คงจะจับเธอขังไว้ในห้องไม่ให้ออกไปไหนแน่ๆ เพราะแม่รักเธอซะ
ขนาดนั้น... เพราะเหตุนี้ เธอจึงใช้สีหน้าเอ๋อๆของเธอบังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ว่าอยากเจอพ่อมากแค่ไหน
เวลาถูกคนถามเรื่องการผจญภัย เพื่อให้ไม่ให้ใครรู้ ไม่ให้ใครมาเกี่ยวข้อง เธอไม่อยากให้คนอื่นมาลำบาก
เพราะเรื่องของตัวเอง ด้วยเหตุนั้น เธอจึงไปผจญภัยคนเดียวตลอดมา


ขณะที่เธอกำลังขุดดินเพื่อค้นหาแร่ธาตุที่เป็นของติดตัวสำหรับตัวเองและหมู่บ้าน จู่ๆเธอก็ร่วงหล่นสู่หลุมสีดำขนาด
ใหญ่ที่กลืนกินเธอได้ทั้งตัว ก่อนที่หลุมดำมืดมิดจะพาเธอไปสู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่เคยรู้จัก... เธอก็ได้พูดคำคำหนึ่ง
ออกมา...


"....คุณพ่อ คะ....."

------------------------------------------------------------------------


ปีศาจสาวโซเดเนียลืมตาขึ้นมา ลุกพรวดออกมาจากเตียงนอนนุ่มๆของเธอ ผ้าห่มถูกเหวี่ยงสะบัดลงด้านล่างเตียง
ตาสีแดงของเธอเบิกกว้าง เช่นเดียวกับปากที่อ้าค้างจนเห็นฟันเขี้ยวแหลม เธอหายใจเฮือกเข้าออกอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่จะผ่อนลงช้าๆ เธอมองไปรอบๆ ทีแรกเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองมาอยู่ที่นี่ แต่ก็ตระหนักได้ว่าเธออยู่ต่างมิติ
หลังจากที่สมองเริ่มเข้าทาง

"ฝันหรอคะ.." เธอพูดกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเธอถึงฝันถึงอดีตขึ้นมา ปีศาจสาว
หลับตาเอามือเช็ดเหงื่อตามใบหน้า จากนั้นก็มองหน้าต่างออกไปก็พบว่าเป็นเวลาเกือบเช้าแล้ว หญิงสาวจึงตัดสินใจ
ไปออกกำลังกายฝึกตัวเองต่อไป "เอาละคะ! ไปออกกำลังกายดีกว่าคะ!!"

เธอปัดผมสีแดงของเธอไปข้างๆและลุกออกจากเตียง เธอบิดขี้เกียจอย่างแรงจนมีเสียงกร็อบแกรบออกตามลำตัว
เธอพุ่งไปเปิดประตู แสงพุ่งผ่านประตูเข้ามาปะทะร่างของเธอมากจนเหมือนเธอจะถูกกลืนด้วยแสงไป



....พ่อคะ.....

หนูจะไปหาแล้วนะคะ.....




===============

ตัวละคร: โซเดเนีย
ชื่อตอน: "คุณพ่อ"
ที่มา: Original

===============