LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Fight Board

พูดคุยทั่วไป 30 ธ.ค. 2012 ♥ 0 👁 70 💬 1,533

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

Fight Board

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สามารถสอบถามข้อสงสัยได้และมีสรุปเนื้อหาเพื่อให้ตามเนื้อหาได้ทันทุกๆ 2-3 หน้า และหน้าที่เป็นหลัก 10

==========================================

มีปัญหาแจ้ง :: [มีคำถามติดต่อ [email protected] / Facebook Thanakarn Lertsansaran] หรือ Board https://www.lolibaka.me/forum/1727

==========================================

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) ปล่อยให้ผู้อื่นรอนานเกิน 1-2 วัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถปรับอีกฝ่ายแพ้ได้ทันที
16) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

==========================================

ผู้ดูแล meumiu


สถานที่สู้มีลักษณะเป็นโคลรัสเซี่ยมคล้ายๆกับ FF13 ดังภาพ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ข้อมูลสถานที่ ::
เป็นหนึ่งในห้วงมิติที่นักสู้จากโลกต่างๆจะมาเจอกันและสู้กัน ณ ที่แห่งนี้
1) มีลักษณะเป็นโดม และมีเพดาน
2) มีอากาศเพราะถึงจะบอกว่าอยู่ในห้วงมิติแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่ในอวกาศ
3) *** เมื่อตัวละครแพ้ จะโดนวาปร์ออกไปห้องรับลอง หรือ ห้องปฐมพยาบาล
4) สถานที่ที่เป็นโดม (Basic Place) ไม่สามารถทำลายได้
PS.ห้องสมัครตัวละครเข้าร่วมต่อสู้อาจจะมีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ตามแต่เห็นสมควร

สิ่งที่ควรรู้ก่อนการต่อสู้
1) ให้เกียร์ติผู้เล่นฝั่งตรงข้าม
2) ห้าม 18+ แต่ Service ได้
3) อย่าลืมคำนวนความสามารถของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่อัดฝั่งตรงข้ามลูกเดียว เป็นไอ้โง่ยืนเป็นไม้ให้เราตีต้นไม้
4) ความเก่งของตัวละคร ส่งผลต่อความสนุกในการเล่น
5) เข้าร่วมการต่อสู้ได้ทันที ไปแจมได้เลย
6) ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้เอง แต่สร้างพื้นที่ได้
7) ไม่สามารถจัด Event ได้เอง
8) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,533 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
Angel-is-egg สมาชิก
· #181
ฮืม...รู้สึกว่า ฉันจะได้คู่ต่อสู้ที่มีสถานะสมน้ำสมเนื้อแล้วแฮะ...

"ตกลงว่ะ"รอนนี่ตอบกลับไป ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า "ฉัน รอนนี่..."ฉันพูดขึ้น ความจริงฉันก็ไม่ถึงกับเป็นอีกาหรอกนะ แค่ชอบเป็นนะ...

ฉันว่าพลางเก็บชาลี บราวน์เข้าฝัก...ในเมื่ออีกฝ่ายนั้น น่าจะมือเปล่าบวกกับการที่เข้าพึ่งสั่งวินนิก้าร์ให้ไปจัดการแยกวงเพราะไม่อยากชมอสุภเสียเท่าไรในสถานการ์ณแบบนี้นะ แต่พอเขาขยับเตรียมจะโจมตีเท่านั้นแหละ จู่ๆนายแว่นโก้กัง ก็...
...
.......
เปรี้ยง!โครม!!ไฮย่ะห์!! กดปุ่มรีเพล์ยย้อนกลับไปยังช่วงที่ซูมเข้าไปในดวงตาสีเขียวฟ้าของรอนนี่จ้องมองไปที่ซอร์และเตรียมพร้อมรับ ปะทะ

Time Over Second!!
(เปิเพลง Green Hornet http://www.youtube.com/watch?v=3zXx0ReqOOI)
...วินนิก้าร์อาศัยจังหวะ การหน่วงเวลาเคลื่อนที่อย่างว่องไว เริ่มตั้งแต่บันทึกภาพและคลิปเก็บมือถือ หันควับไปที่รอนนี่รวมทั้งซอร์ที่พุ่งเข้ามาจะทำร้ายรอนนี่ เธอรีบวิ่งพุ่งตรงไปที่ซอร์และกระโดดถีบขาคู่เข้าให้จนซอร์กระเด็นลอยออกไป พร้อมเสียง"ไฮย่ะห์"ของเธอ

วินนิก้าร์มองไปที่ซอร์ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความห่วงรอนนี่ซักนิดว่า"อย่ายุ่งกับเขา"เธอว่า และเริ่มกลายร่างเป็นร่างเสือดำ ดวงตาเปลี่ยนไปรวมทั้งมีหูและหางสีดำสนิทของเสือดำออกมา วินนิก้าร์กางเล็บแหลมคมออกมาเตรียมทำหน้าที่คุ้มกันผู้อันเชิญ

ทางเลือกซอร์
1.ไม่สนใจ และเลือกที่ทำร้ายรอนนี่ต่อ จะโดนวินนิก้าร์พุ่งเข้าใส่พร้อมกรงเล็บและถูกขย้ำที่คอ
2.สนใจ หยุดและหันมาปะทะกับวินนิก้าร์ จะโดนเธอหวดกรงเล็บเข้าให้ถ้าหลบได้จะหาทางสวนกลับได้ แต่ถ้าไม่จะเสียเลือดและสตันเพราะแรงเจ็บไปซักพัก

ส่วนทางด้านรอนนี่เขามองไปที่สัตว์อันเชิญ ซอร์ แล้วตัดมาที่ริวเซีย ซึ่งยังทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร..."แย่เนอะ..."รอนนี่พูด แล้วตัดสินใจที่จะปะทะกับเธอด้วยดาบสั้น รอนนี่คว้ามันมาจากในเสื้อโค้ทหนังดำ และ...
และ...
.........
...........

ฮืม ตอนนี้เบื้องบนดูเหมือนจะเล่นตลกอะไรอีกแล้วว่ะ.....
รอนนี่คิดในใจแต่ไม่พูดออกไปหรอก เขาแค่มองไปรอบๆ แล้วเมื่อฟังประกาศจบเขาหันไปทางริวเซียและพูดว่า

"แม่นางน้ำแข็งเรามาสู้กันด้วยดาบสั้นเถอะ..."

เขาจ้องประสานตากับอีกฝ่าย รวมทั้งเพื่อที่จะดูปฏิกิริยาตอบสนองของอีกฝ่ายว่าจะมาไม้ไหน?

---------------------------
สรุป

วินนิก้าร์ทำหน้าที่คุ้มกันรอนนี่จากซอร์ และรอนนี่ตัดสินใจสู้กับริวเซียด้วยดาบสั้น
NAX99 สมาชิก
· #182
"......อืม ดูเหมือนหมอนี่จะรับท้าแฮะ"ฉันพูดกับตัวเอง
"ฉัน ริวเซีย / อาซาคุนะ ริวเซีย แต่นายคงรู้จักชื่อฉันผ่านทางน้องนายแล้วอ่ะนะ"
ฉันบอกชื่อและหมอนั้นก็บอกชื่อ
"รอนนี่เหรอ..... ชื่อโหลดีนี่"ฉันพูดกับหมอนั้น

หลังจากที่นายแว่นนั้นพุ่งเข้ามาอัดนายอีกา หมอนั้นก็โดนนังเสือนั้นดีดกระเด็น แล้วนายอีกาก็หันหน้ามาเก๊กและพูด "แย่เนอะ"
"แย่เหรอ....อืม คงงั้นล่ะมัง" จะให้ฉันตอบว่าไรเล่า

"แม่นางน้ำแข็งเรามาสู้กันด้วยดาบสั้นเถอะ..."หมอนั้นพูด
"เอ่อ เอ่อ เลิกเก๊กได้แหละ รำคาญ เอาล่ะ มาเริ่มกันเลยดีกว่า"ฉันพูดกับหมอนั้นเสร็จ
ฉันก็ใส่ใส่ถุงมือยมทูตกับงัดดาบสั้นไร้รูปออกมาด้วยมือซ้าย
และหันปล่อยดาบไปหานายอีกา
"เอาล่ะ ฉันขอพูดตรงๆเลยน่ะ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าดาบนายเป็นแค่ดาบสั้น[ธรรมดา] เพราะฉะนั้นฉันไม่คิดจะใช่ดาบธรรมดามาสู้กับนายหรอกนะ และก็ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่ากล้องนั้นมันถ่ายติดอะไรได้บ้างนอกจากภาพและเสียง แต่ถ้าจะหาจุดอ่อน [จุดอ่อนของฉันคือแผลเก่าก่อนที่ฉันจะตาย!] ฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลย" และฉันก็ใช้ดาบพุ่งแทงไปปลายของมันพลันกลายเป็นสามง่ามแทง

-----------------------------------------------------

สรุป
1.ริวเซียคิดจะดึงหนังสือเล่มหนึ่ง แต่ถูกเวทห้ามซะก่อน
2.ริวเซียบอกจุดอ่อนตนเอง และเริ่มสู้กับรอนนี่ด้วยถุงมือและดาบสั้นยมทูต

ตัวเลือกรอนนี่
หลบไปข้างๆ - ตัวสามง่ามกลายเป็นเคียวแทง
หลบและพุ่งมาฟัน ริวเซีย - ริวเซียต่อสู้ระยะประชิด
ตั้งรับ - โดนเวทน้ำแข็งที่อาบตัวสามง่ามลาม
Angel-is-egg สมาชิก
· #183
...ฮืม แม่นั้น เริ่มบุกเข้ามาแล้วแฮะ...รอนนี่คิด
ตอนนี้ รอนนี่เริ่มอาศัยท่าสโลว์หลบให้ร่างกายบางส่วนที่จะถูกริวเซียใช้สามง่ามแทงแหว่งหายกระจายออกไปกลายเป็นอีกา จนพอเริ่มที่จะตั้งหลักได้ เขาจึงเริ่มใช้ศอกตีเข้าหน้าริวเซียจนเธอผงะไปซักพัก ซึ่งเริ่มใช้ดาบสั้นพุ่งเข้าสวนเข้าที่เธอ แต่ให้ตายอีกรอบซิ สาวศพนั้นสามารถตั้งรับการโจมตีของเขาได้

ก็ถือว่าสนุกไปอีกแบบล่ะนะ...สายประชิดเป็นสายที่ฉันถนัดซะด้วยซิ

ริวเซียเริ่มสวนเข้ามาที่ดั้งจมูกของรอนนี่อย่างไม่ทันดังตัวและและเริ่มเตะเข้าให้ที่ท้องน้อยของเขาแต่เขาปัดการโจมตีนั้นทันและเริ่มสวนกลับไปบ้างแต่หล่อนกลับอาศัยความไวกว่าและจับแขนเขา เท่านั้นล่ะเธอเหวี่ยงทุ่มเขาจนเขาพรืด!!!ไปทางอื่นก่อนที่เธอจะตามมากระทืบเขา เขาป้องกันได้ทันและรีบยันเข้าที่หน้าท้องเธอบ้าง จนริวเซียกระเด็นออกไป

รอนนี่รีบทรงตัวยืนขึ้นเพราะเขาสังเกตได้ว่า ข้างๆเขามีนายแว่นซอร์ที่พึ่งถูกเหวี่ยงมาอยู่..."โทษนะ ฉันยุ่ง" รอนนี่ว่า และรีบหลบดาบสั้นยมฑูตของริวเซีย ซึ่งตอนนี้มันมีสภาพเป็นดาบไม่ใช้สามง่าม หล่อนเริ่มบุกเขาด้วยจังหวะการรุกไล่ที่รุนแรง ส่วนเขาก็มีหน้าที่ตั้งท่ารับ เพราะยังหาโอกาสสวนคืนไม่ได้

และ...เธอถีบเขาอีกแล้ว จนเขาล้มและคราวนี้เธอไวมากพุ่งเข้ามาเตรียมกะแทงเขาเต็มเหนี่ยว แต่ว่านะ...การเป็นรับนี้ก็ดีอีกอย่างนะ...รอนนี่คว้าเขาที่คอของริวเซียและใช้ไฟเผาเส้นผมของเธอซะจนตอนนี้มันลามไปทั่วทั้งศรีษะ แล้วเหวี่ยงหล่อนออกไป

แต่หล่อนก็ดูเหมือนจะยิ้มเหี้ยมเกรียมและไม่สนใจกับเส้นผมที่กำลังติดไฟ...

"ดูท่า...ว่ามันจะดูไม่ดีเอาเสียเลย"...รอนนี่พูดขึ้นพลางกลืนน้ำลาย ตอนนี้เขากำลังอยู่ในท่าพร้อมจะเข้าปะทะกับเธอได้ทุกเมื่อ ดวงตาของพ่อเทพบุตรแห่งความตายเริ่มมีแววอะไรบางอย่างครุกรุ่นอยู่เล็กน้อย

เขาว่าเขากำลังสัมผัสได้ถึงพลังมืดของริวเซีย และตอนนี้เขาต้องระวังให้มากขึ้นเสียแล้วซิ

ทางเลือกของริวเซีย
1.ถ้าบุกเข้ามาจะโดนรอนนี่ใช้ดาบสั้นไฟ แทงเข้าให้จนเกิดบาดแผลที่รักษาได้ยาก และการเคลื่อนที่ ความเร็วในการโจมตีจะลดลง จนกว่าบาดแผลจะหาย
2.ถ้าโจมตีระยะไกล รอนนี่จะได้รับบาดแผลไปไม่มากก็น้อย และจะโดนโจมตีจากมีดบินไฟซึ่งมีความแม่นยำ(ขึ้นอยู่ว่าเจ้าตัวจะหลบพ้นไหม?)
3.ใช้พลังเวทย์โจมตีโดยตรง รอนนี่จะได้รับบาดแผลโดยตรงพร้อมทั้งจะโดนเจ้าตัวสวนกลับมาด้วยธนูเพลิง

---------------------------
สรุป
ริวเซียถูกรอนนี่เผาเส้นผมเข้าให้ จนลามไปทั่วทั้งศรีษะ
nazzga สมาชิก
· #184
เอเซล่าตื่นขึ้นมาบนเตียงๆ 1 น่าจะเป็นห้องพยาบาล "นี้มัน..."
"อ้อห้องพยาบาลน่ะ เธอพึ่งวาร์ปมาที่นี้เมื้อกี้นี้เอง" เธอได้หันไปตามเสียงก็ไปเจอกับเนโตริโอ้ ในท่านั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
"นายคือใคร?" เอลฟ์สาวถาม
"เป็นนักฆ่าน่ะ" เนโตริโอ้ตอบ "แต่ตอนนี้ดูพวกนั้นต่อสู้มันน่าสนุกกว่า"
"เรอะ" แล้วเอลฟ์สาวก็ลุกจากเตียงมุ้งไปสู่ลานประลองทั้งๆในชุดคนป่วย "แต่ฉันมีหนีแค้นที่ต้องชำระอยู่"
"ตามใจเธอน่ะ เพราะตอนนี้ขายกับข้าวแล้วดูการต่อสู้ไปพร้อมกันมันเพลินดี" เนโตริโอ้ตอบ "อีกไม่นานพวกนั้นคงหิวกันเองนี้แหละ แต่ข้าน่ะทำเป็นแต่อาหารประจำชาติเป็นอย่างเดียวอดทนหน่อยล่ะกัน"

สรุป
-เอเซล่าเข้าสู่สนาม
-เนโตริโอ้กลายเป็น NPC(ใครอยากบังคับก็เชิญ) ขายอาหารอิตาเลียน
NAX99 สมาชิก
· #185
"โอ้ นายนี่น่าสนใจดีนี่" ฉันพูดกับนายอีกา หลังจากที่มันย่างผมของฉันเล่น
ฉันยิ้มอย่างอิ่มเอิบใจ นี่มันช่างสนุกจริงๆ หมอนั้นสู้ระยะประชิดได้เก่งดีแฮะ แถมบ้าดีเดือดดีด้วย เหมือนกับยัยนั้นเลย....
"ถ้าผมมันจะไหม้ง่ายขนาดนี้ จะมีไปทำไมล่ะ!!" ฉันใช้เวทน้ำแข็งล้างไฟที่หัว พลันไฟก็ดับไป
ไม่รู้ว่าหมอนั้นสังเกตรึเปล่า แต่เมื่อกี้ ฉันใช้"เวทย์"ตอนที่กำลังซัดกับหมอนั้นอยู่ ซึ่งหมอนั้นคงยังไม่สังเกต งั้นบอกมันหน่อยล่ะกัน

"นี่! นายแว่นข้างหลังนายน่ะ!!"ฉันพูดและ หมอนั้นก็มองนายแว่น "ไม่ใช่ว่าอยู่ตรงนั้นหรอกเหรอ" ฉันชี้นิ้วไปทางด้านขวา ซึ่งมีนายแว่นกับเสือดำของหมอนั้นกำลังซัดกันอยู่
ใช่แล้ว นายแว่นซอร์ที่อยู่ด้านหลังหมอนั้นที่หมอนั้นไปพูด "โทษนะ ฉันยุ่ง"ด้วยน่ะ
คือ "ตัวปลอม!"
บรึ้ม!!
ร่างปลอมน้ำแข็งของนายแว่นระเบิดกลายเป็นระเบิดน้ำแข็ง ซึ่งคราวนี้ต่างจากระเบิดที่ฉันใช้กับเจ้าถึก มันเป็นระเบิดที่จะสร้างไอความเย็น -60 องศาโดยเฉพาะ

แต่ว่าให้ตายซิ หมอนั้นดันแปลงกายเป็นกาไปซะได้นี่ซิ
เอาเถอะจะหลบพัดนี่ได้เปล่านา ฉันโบกพัดยมทูตในมือขวาอย่างแรง ก่อเกิดทอร์นาโดน้ำแข็งขนาดใหญ่พุ่งเข้าใส่ฝูงกา

...ควันจากไอเย็นและไอฝนปกคลุมทั่วบริเวณนั้นไปทั่ว ฉันยืนรออยู่ครู่หนึ่ง
"......ตายแล้วเหรอหว่ะ"ฉันพูด
เฟี้ยว! ฉึกๆๆ!
"อึก!!"มีธนูไฟสีดำ3อันแหวกกลุ่มควันพุ่งแทงเข้ามาที่หน้าอกฉัน
"นี่มันไฟทมิฬนี่นา!"ฉันนึก นี่เป็นไฟชนิดเดียวที่ฉันแช่แข็งไม่ได้ ไฟของนรก
กลุ่มควันเปิดออก และปรากฏภาพของหมอนั้นที่ถือธนูเล็งมาที่ฉันแต่ฉันได้ยินเสียงไอหอบจากหมอนั้น ท่าทางจะหนาวล่ะซิ หึหึ

"โอ้ ยังรอดแฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ต้องให้ได้งี้ซิ"ฉันใช้พลังความมืดลบไฟออกจากธนูตรงหน้าอกและดึงมันออก ถึงฉันแช่ไม่ได้ แต่ฉันลบได้น่ะเฟ้ย
เดิมทีฉันว่าฉันกะจะปลดปล่อยพลังอีกขั้นน่ะ แต่ขอดูเชิงอีกหน่อยเถอะ
ว่าแล้วฉันก็ใช้พลังความมืดมารวมเข้าที่มือซ้ายฉันข้างเดียว
และฉันก็แทงหมอนั้นอีกที
ตัวดาบสั้นกลายเป็นดาบติดโซ่ และพุ่งเข้าแทงอย่างรวดเร็วและรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

สรุป
1.ริวเซียสร้างระเบิดน้ำแข็งและพายุน้ำแข็ง รอนนี่ติดสถานะหนาวจากการโจมตี(เนื่องจากมีอุณหภูมิความเย็นที่ค่อนข้างต่ำทำให้การอบอุ่นร่างกายทำได้ช้า)
2.ริวเซียให้ดาบไร้รูปอาบพลังความมืดของตน และเริ่มโจมตีรอนนี่ต่อ

ตัวเลือกรอนนี่
ประดาบ - ตัวดาบโซ่จะพันตัวรอนนี่ และริวเซียจะวิ่งมาอัด
หลบ - ตัวโซ่จะแปลงกลายเป็นหนามแทง
ดีดดาบกลับ - โดนพัดโบกพายุ
Angel-is-egg สมาชิก
· #186
"ฟู่ ฮา ฟู่"

"วินนิก้าร์...กลับมานี้ก่อน..."ฉันสั่งให้สัตว์อันเชิญหยุดการปะทะชั่วขณะ และมันก็กำลังวิ่งตรงมาทางเงาของฉันก็ที่จะค่อยๆหลอมตัวหายลงไปในเงาของฉัน...

เอาล่ะ...ตอนนี้ฉันเริ่มเก็บธนูและค่อยๆใช้อุณหภูมิในตัวละลายน้ำแข็ง ตอนนี้แม่นั้นเริ่มบุกเข้ามาโจมตีฉันด้วยความมืด ฉันรีบคว้ามีดปักเข้าอกแม่นั้นจนมิดด้ามพร้อมกับที่แม่นั้นสวนหมัดเข้าที่หน้าฉันอย่างจั้ง

ฉันรู้สึกว่าตัวฉันช้าลง...ซึ่งมันอาจจะเป็นผลพ่วงจากการละลายความหนาวเย็นเมื่อครู่นี้...
รวมทั้งยังมีโซ่เข้ามาพันรอบๆตัวฉันด้วยซิ...ให้ตายอีกรอบเถอะ มันดูเหมือนว่าจะไม่มีทางพ้นจากพันธนาการนี้ได้ง่ายๆเลย
ไฟกับเย็นเป็นของคู่กันเพราะงั้น...เพราะงั้น ฉันจึงเริ่มกางปีกขึ้นและเริ่มห่อหุ้มร่างของเราสองไว้ด้วยกัน...ทว่าแต่ละปีกกลับมีหนาม"กุหลาบไฟ 666"แทงเข้าที่ทั้งร่างกายของฉันรวมทั้งแม่นี้

มันมีฤทธิ์เจ็บแสบมากเลยทีเดียวเพราะเป็นหนามชนิดที่ใช้ลงโทษเหล่าผู้สาปสวรรค์...หรือพูดง่ายๆก็คือ ถูกสาปจากสวรรค์ คือฉันกับแม่นี้ยังไงล่ะ

...ฉันเริ่มได้ยินเสียงเธอครางหัวเสียอย่างเบาๆแต่ดูเหมือนว่าเธอน่าจะได้รับฤทธิ์มันที่หนักหนาสาหัสพอควรนะ พอฉันกางปีกออกทั้งปีกก็ถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือดของริวเซียกับฉัน ตอนนี้โซ่มันก็เริ่มคลี่คลายบ้างแล้วล่ะ ฉันไม่รอช้ารีบส่งการโจมตี"สาปสวรรค์ไฟประหาร"เข้าไป...ซึ่งผู้ได้รับจะทรทุกข์อย่างเจ็บปวดและสาหัสทั้งจากไฟซึ่งไม่มีวันดับนอกจากจะหาทางถอนคำสาปได้

แต่ว่านะแม่นั้นถึงจะเป็นศพแต่ก็ประสาทไวเหลือเกินหล่อนใช้พัดโบกพายุเข้ามาอีกครั้ง...แต่ว่านะฉันก็กางเวทย์ไฟห้าแฉกเผาบริเวณรอบตัวเองและบินหนีไปทำให้ไม่ได้รับผลกระทบที่ไม่ค่อยจะเรียกว่าแย่ได้มากนักนะ...

ตอนนี้ฉันก็อยู่ได้ในระดับที่สูงพอควรล่ะนะ...เลือดไหลเป็นทางยาว แต่ซักพักฉันก็ฮีลให้บาดแผลของตัวเองหายไป จากการกินพลังวิญญาณบางส่วน...และงัดเอาไบเบิ้ลซาตานออกมา

ตอนนี้ฉันจะเริ่มร่ายคำสาปใส่แม่นั้นนะ...รอนนี่ว่าพลางร่ายอะไรบางอย่างใส่หนังสือ บรรยากาศเริ่มขมุกขมัวความมืดเริ่มเข้าครอบงำพร้อมเกิดสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกเป็นไฟล้อมรอบตัวริวเซีย

ตอนนี้ฉันร่ายคำสาป"เขตแดนสวรรค์-นรก"ให้แม่นี้นะ...ผู้ที่อยู่ในอาณาเขตนี้จะอยู่ในสถานะพลังงานที่ลดลงเว้นก็แต่สิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้วแต่อยู่ในสปี่ชี่ส์จำพวกเทวดา...หรือมาร ที่มีพลังสูงพอนะ อันที่จริงฉันก็ไม่ใช่ทั้งสองประเภทหรอก

รอนนี่ว่าแล้วบินโฉบเข้ามายังอาณาเขต นรก-สวรรค์ที่ตัวเองสร้างขึ้น
"เธอพร้อมจะเสี่ยงไปกับฉันไหม?" ริวเซียทำท่าสงสัยรอนนี่จึงอธิบายต่อไปว่า...
"ที่นี่ คือ อาณาเขตนรก-สวรรค์...ทุกการเคลื่อนไหวของเราอาจทำให้เราไปในที่ๆไม่ควรไปก็ได้(สวรรค์)"...แต่ว่านะ ต่อให้ต้องฆ่าหรือสังหารพวกในแดนศักดิ์สิทธิ์รอนนี่ก็ไม่สนหรอก...น่าจะพอๆกับริวเซียน่ะแหละ...

ทางเลือกของริวเซีย
1.โจมตีทางกายภาพ นอกจากจะไม่โดนตัวรอนนี่อาจทำให้เจ้าตัวสามารถสวนกลับได้ แต่ก็สามารถรับการโจมตีนั้นได้เช่นกัน
2.โจมตีทางเวทย์มนต์ จะไม่มีผลใดใดและจะติดคำสาปทำให้พลังลดลงจนกว่าจะหาทางแก้
3.โจมตีระยะประชิดโดยตรง รอนนี่จะเสียหลักแต่จะสามารถตั้งรับการโจมตีนั้นได้

-------------------------------------
สรุป
ริวเซียกับรอนนี่กำลังเตรียมปะกันในอาณาเขตนรก-สวรรค์
FroZen สมาชิก
· #187
ก่อนที่ใครจะพูดอะไร ซอร์รู้สึกถึงพลังคลื่นบางอย่างจากคอรัสเซียม
แว่นกันแดดดำส่งเสียงร้องพร้อมลูกศรสีเขียวที่ชี้ไปทางด้านซ้าย

ซอร์หันขวับไปทางนั้น เขาก็พบชายหนุ่มที่ชื่อ ‘เทล’
เทลได้พูดอะไรบางอย่างขึ้นแล้ว ซอร์ก็พบว่าตัวเองกำลังถูกถูกเคลื่อนย้าย
ซอร์กระตุกวูบ ตั้งท่าโจมตี เตรียมพร้อมเหมือนก่อนที่จะสู้กับรอนนี่ทุกประการ

แต่เมื่อไม่มีอะไรจะมาจู่โจม ซอร์ก็ลดความระวังลงแล้วหันไปฟังสิ่งที่เทลพูด

หลังจากเทลพูดจบ ซอร์ก็ถูกวาปกลับมาที่เดิม และสายตาของซอร์ก็กลับมาจ้องรอนนี่อีกครั้ง
พอพบว่ารอนนี่ขยับ ซอร์ก็พุ่งตัวเข้าหาทันที มีดในมือซ้ายตวัดเป็นเงาวูบสีเงิน

"ไฮย่าห์" เปรี้ยงง!!
ซอร์ถูกถีบกระเด็นไปไกลหลายเมตร ด้วยแรงถีบของฝ่ายที่โจมตีใส่
"อย่ายุ่งกับเขา" เสียงสาวคนหนึ่งดังขึ้น
ซอร์ที่ลอยอยู่หันไปมองตามเสียงผู้พูด พบว่าฝ่ายตรงข้ามกลายเป็นเสือดำเรียบร้อยแล้ว

ถึงแม้นี่จะเป็นเรื่องประหลาด แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาเอนตัวไปข้างหลัง
บังคับให้ตัวเองหมุนตัว แล้วก็ลงมาบนพื้นด้วยท่านั่งเก้าอี้อากาศ เท้าครูดกับพื้นอย่างแรงก่อนที่จะหยุดลง

ซอร์เงยหน้ามามองเสือดำข้างหน้า พบว่าฝ่ายตรงข้ามกางกรงเล็บออกมาป้องกัน รอนนี่อย่างแน่นหนาเรียบร้อย

ซอร์เห็นท่าทางแบบนี้ก็รู้ได้ทันทีเลยว่าต้องจำกัดแม่เสือวินนิก้าร์ก่อน ถึงจะไปจัดการรอนนี่ได้
เขางอเข่าแล้วพุ่งไปโจมตีเสือดำสาวทันที มีดตวัดวูบเป็นสีเงินอีกครั้ง
แม่สาวเสือดำเห็นมีดจะเข้ามาจู่โจมตัวเองก็วาดกรงเล็บสวนกลับไป

แว่นส่งเสียงร้องเตือนพร้อมกับวงกลมแดงอีกครั้ง
ซอร์เปลี่ยนท่า ใช้นิ้วพลิกมีดให้ชี้มาข้างล่าง มือซ้ายหมุนตวัดไปยังกรงเล็บ ต้านกรงเล็บที่มาจู่โจมได้อย่างรวดเร็ว
มือขวาที่ว่างของซอร์กำแน่น ต่อยไปด้วยท่าอัปเปอร์คัต เป้าหมายอยู่ที่คาง!!

ปฏิกิริยาของวินนิก้าร์เองก็เร็วใช่ย่อย เธอหลบฉากไปทางด้านข้าง ทำให้หมัดของซอร์ไม่โดน
เมื่อรู้ตัวว่าโจมตีไม่โดน ซอร์ก็ถอยห่างก่อนที่จะสวนกลับ

และอย่างที่คาดไว้ วินนิก้าร์โจมตีด้วยกรงเล็บกลับ แต่ซอร์ถอยฉากไปแล้ว กรงเล็บจึงโจมตีไม่สำเร็จ

พอวินนิก้าร์เห็นซอร์ถอยหลังไป ก็พุ่งเข้าโจมตีซอร์อย่างเร็ว
แต่ยังไม่ทันได้รับมือการโจมตีก็มีเสียงจากรอนนี่เรียกวินนิก้าร์
เธอพุ่งกลับไปหารอนนี่ทันทีตามที่เรียก ทำให้ซอร์ตั้งท่ารับมือรอเก้อ

เมื่อไม่มีอะไรจะจู่โจม เขาก็โดดขึ้นไป ปักมีดบนผนังอีกครั้ง และนั่งพัก..
NAX99 สมาชิก
· #188
“อ่อ ที่แต่ก็ช่องว่างระหว่างสวรรค์-นรกเองหรอกเหรอเนี่ย นายสร้างได้เจ๋งดีนี่” ฉันพูด
ถึวนี่จะเป็นของจำลอง แต่บรรยากาศที่นี่มันให้น่ะ

เอ้อออ ไอ้แผลนี่เจ็บชะมัด ความรู้สึกประมาณโดนอาวุธยมทูตที่เจ้าของตัวจริงฟันเข้าให้แน่ะ
ร้อน หนาว ทรมานสุดๆ เอ้ออ ฟื้นขึ้นมาเหมือยเป็นซอมบี้แท้ๆ แต่ต่อมรับรู้ความรู้สึก ร้อน หนาว เจ็บ เหนื่อย
อะไรพวกนี้ยังอยู่ เลยเรียกว่าซอมบี้เต็มปากไม่ได้

“แต่จากปากคำของคนรู้จักฉันนะ ของแบบนี้ไม่ใช่ของที่คนธรรมดา หรือผีวิญญาณทั่วไปทำได้แน่ นายเป็นใครกันแน่เนี่ย?” ฉันถาม หมอนั้นก็ตอบกลับมาอย่างง่ายๆ
“เทพบุครความตาย? พาคนอยากตายไปตาย? ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ น่าขำหว่ะ ที่แท้ก็ยมทูต [นอกคอก] หรอกเหรอ รู้ไหม คนที่ฉันรู้จักบอกว่ายมทูตถ้าใครสมควรถึงแก่เวลาตาย ยมทูตหรือทูตสวรรค์ก็จะมารับเองตามกรรมดีเลว
ไอ้พวกที่ฆ่าเพื่อสนองความตายของคนน่ะ ไม่ใช่ยมทูตหรอก ก็แค่พวกขี้เก๊กที่ชี้นิ้วไปหาคนๆนั้นแล้วบอก”งั้นก็ตายซะ” แต่ฉันก็ยอมรับน่ะว่านายเก่ง” ฉันพูดพลางเดินไปเรื่อยเหมือนกับว่าฉันไม่สนใจไฟทมิฬที่กำลังลามตัวฉัน หันหลังให้หมอนั้น ฉันเก็บพัด และดาบสั้นของฉัน เหลือแต่ถุงมือฉัน
ฉันดึงดาบที่ปักอยู่ตรงอกฉันออก และบีบทำลายตัวดาบด้วยมือล้วนๆ จนเลือดไหลออกจากมือ

“อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ยอมแพ้”ฉันพูดเผื่อไว้ก่อน

ฉัวะ!!
“ฮึก!”ฉันใช้มือซ้ายที่สวมถุงมือกระซวกเข้าไปในร่างกายฉัน ทั้งนี้เพื่อสมานแผลของฉันด้วยพลังความมืด และอีกอย่างหนึ่งคือ….
“นายคิดว่าฉันไม่แคร์เรื่องสวรรค์งั้นเหรอ? ผิดแล้ว! นายคิดว่าฉันจะฆ่าพวกในแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่แคร์งั้นเหรอ? ผิดแล้ว! ในฐานะคนบาป ฉันนึกว่านายจะเข้าใจความคิดฉันซะอีก ผิดหวังจริงๆ”

[สวรรค์ …..ไม่ใช่ที่ๆคนอย่างฉันควรจะไปเหยียบย่ำ!!!]

พลันก็เกิดคลื่นพลังรอบตัวฉัน ถึงขั้นที่ทำให้พื้นหินตรงนั้นแตกออก
พวกไฟคำสาปอะไรนั้นก็หายไป
นี่มันคิดว่าฉันไม่เคยสู้กับพวกใช้มนต์ดำมาก่อนงั้นเหรอ?
หมอนั้นผงะถอยออกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตกใจกับพลัง
แต่เพราะเห็นดวงตาสี้น้ำเงินที่กลายเป็นสีดำสนิทเพราะความโกรธของฉันเอง!!

[เหยียบย่ำ ทุกสรรพสิ่ง ด้วยความกันดาลแห่งความหนาว
ปลดปล่อยผนึก [กริซชิโน่ ฮาโน่ โอโร่จิน] (คนบาปแห่งคืนระเยือก) ]


ร่างฉันมีปีกสีดำ1ข้าง และปีกน้ำแข็งสีน้ำเงินอีกข้าง งอกออกมา แขน2ข้างกลายเป็นกงเล็บแหลม โดยเฉพาะด้านซ้ายที่แหลมกว่าปกติ และฉันก็มีเขี้ยวออกมาด้วย จากซอมบี้กลายเป็นแวมไพร์เหรอ? หึ น่าตลกดีเนอะ
ความจริงพลังของฉันมันในร่างนี้มันไม่ได้สูงมากหรอก(ความจริง ปีกทั้ง 2 ข้างเป็นปีกน้ำแข็งด้วยซ้ำ) แต่เพราะอาวุธยมทูตทำให้พลังของฉันเพิ่มมากกว่าเดิม

ฉันพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ชนิดที่หมอนั้นแทบไม่ทันจะตั้งตัว โบกหลังแหวนเข้าที่หัวอย่างจัง
และใช้กงเล็บแทงกระซวกไปที่หน้าอก แต่หมอนั้นยังพอมีสติมันเอาดาบของมันมากันไว้ได้ และปัดกงเล็บของฉันออกไป
ฉันใช้มืออีกข้างจับปลายเสื้อหมอนั้นเขวี้ยงมันออกไปจนติดปลายกำแพงดาว5แฉกของมัน

ฉันคว้ากริซสงครามออกมา หลอมมันเข้ากับมือซ้ายของฉัน ด้วยพลังความมืดจากกริซเล่มเล็กๆก็กลายมาเป็นดาบเล่มใหญ่ที่หลอมเข้ากับมือฉัน และมันก็มีตาด้วย

“ถ้าต้องไปสวรรค์ล่ะก็ ฉันยอมตกนรกอีกรอบดีกว่า!!”ฉันตะโกนบอกหมอนั้น ขณะที่กำลังยืนพร้อมกับง้างดาบฟันหมอนั้นที่กำลังนั่งพิงกำแพงอยู่โดยไม่ให้ทันได้ตั้งตัว

ตอนนี้ฉันจะโดนอัดจนเละหรืออะไรก็ช่างหัวมัน ที่ฉันต้องการก็คือ “ทำลายไอ้ช่องว่างมิตินี่ให้หายไป”
สรุป
1.ริวเซียเข้าสู้สภาวะขั้นที่ 2 และเริ่มบ้าคลั่งกว่าเดิม(ในร่างนี้การเคลื่อนไหวและการโจมตีกายภาพของริวเซียจะรุนแรงกว่าเดิม)
2.ริวเซียอัดรอนนี่และพร้อมจะทำลายกำแพงมิติไปด้วย

ตัวเลือกรอนนี่
อัดกลับ – โดนฟันอยู่ดี(เพราะเจ้าตัวไม่สนใจ)
ใช้คำสาป – ไม่เกิดผล (ริวเซียหลอมอาวุธยมทูตเข้ากับตัว เลยมีสถานะครึ่งคนครึ่งมาร สามารถลบล้างคำสาปได้)
หลบ- กำแพงมิติร้าว แต่ก็ยังดีกว่าให้โดนตัวเองอ่ะนะ
zeya สมาชิก
· #189
ุแองเจิลลีน่านั้นไม่คิดจะหลบการโจมตีแต่อย่างไร ซัสคิวบัสสาวลอยตัวนิ่งอยู่อยู่กลางอากาศพร้อมด้วยเจ้าเล่ห์เช่นเดิม

"ฉัวะ....."แขนขวาของซัสคิวบัสสาวนั้นขาดสะบั้นเลือดสีแดงสดซ่านกระเซ็นไปทั่ว แองเจิลลีน่ากัดฟันรับความเจ็บปวดเอาไว้

"ไม่คิดจะหลบผมก็ขอแขนอีกข้างละนะครับ"อัลร้องตอบแองเจิลลีน่ามองบูตัสในสภาพคลั่งซึ่งเกราะของบรูตัสนั้นเต็มไปด้วยอักขระเวทย์และเลืดของเธอ

"คิดมั้ยว่าทำไมฉันถึงยืนนิ่งให้นายโจมตีน่ะ....."แองเจิลลีน่าถามน้ำเสียงมีลับลมคมใน

"........"ไร้คำตอบเพราะตอนนี้ร่างที่กำลังคลุ้มคลั่งนั้นเจอกับสิ่งไม่คาดฝันเลือดของแองเจิลลีน่านั้นกลับเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิตมันค่อยมารวมตัวกันเป็นสไลม์สีโลหิตนับสิบส่วนเลือดที่อยู่ที่เกราะของบรูตัสนั้นก็ใหลซึมเข้าไปในข้อต่อเข้าสู่ซึมเข้าสู่ร่างของบรูตัสแขนที่ถูกตัดขาดก็คือสภาพมาอีกครั้ง

"มันไม่รู้หรอกนะว่าจอมเวทย์นั้นมันทำแบบนั้นกับนายทำไม....แต่นายเหมือนกับฉันซะมัดเลยนะ.....เพียงแต่ว่าของฉันเลวร้ายกว่านาย"แองเจิลลีน่าพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆดวงตาคู่งามนั้นได้แต่ถอนหายใจ

"ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอกนะ.....แต่สิ่งที่อยู่ในความทรงจำของนายมันทำให้้ฉันยิ่งรู้"สิ้นเสียงหวานๆเหล่าสไลม์ก็กระโดดเด้งพุ่งไปหาบรูตัสด้วยความเร็วแม้จะพยายามบัดและป้องกันแต่เหล่าโหลิตมีชีวิตนั้นก็แทรกซึมเข้าไปตามข้อต่อตรงเข้าสู่ร่างกายแล้ว

"โลหิตวิญาณ"เเองเจิลลีน่าพึมพำร่างของบรูตัสเปล่งแสงสีแดงราวกับเลือดชุดเกราะของบรูตัสเกิดการซ็อตและเสียหายอย่างหนักร่างกายของนักรบนั้นรับบาดเจ็บกว่าเดิม นักรบยักษ์ล้มทั้งยืน

"นี่ถือว่าฉันปราณีที่สุดแล้วนะ....."แองเจิลลีน่ากระซิบพลางบินเข้ามาแนบชิดร่างของเธอเปล่งแสงสีขาวเรื่อๆ

"นี่ละความสามารถแท้จริงของซัสคิวบัส...ปีศาจแห่งความฝันละนะ......นิทราแห่งห้วงคำนึง.....จงหลับอยู่ในฝันที่แสนสุขเถอะนะ"แองเจิลลีน่าพูดร่างของบรูตัสนั้นกลายเป็นแสงแทนแองเจิลลีน่าแล้วหายไปแต่งซัสคิวบัสสาวนั้นก็ถึงกับทรุดเช่นกันการต่อสู้กับบรูตัสใช้ทั้งพลังเวทย์และพลังกายของเธอไม่น้อย

"......"เสียงฝีเท้าแสนแผ่วเบาเดินเข้ามาใกล้แองเจิลลีน่าหันไปมองแล้วยิ้มบางๆ

"จากนี้ก็จัดการต่อแทนฉันทีนะ......เฟแรงค์"แองเจิลลีน่าพูดร่างของเธอถูกส่งไปยังห้องพยาบาล

สรุป

ทั้งแองเจิลลีน่าและบรูตัสหมดสภาพ...ถูกส่งไปยังห้องพยาบาลทั้งคู่

รอคนอื่นก่อนแล้วแมวน้อย(?)เฟแรงค์ค่อยเผยตัว
Angel-is-egg สมาชิก
· #190
ฮืม ดูเหมือนว่าถึงจะพูดแก้ไขข้อข้องใจให้กับแม่นี้ในยามนี้ก็เหมือนกับการบังคับแมวให้กินบล็อคโคลี่ ล่ะนะ...

นายคิดว่าฉันไม่แคร์เรื่องสวรรค์งั้นเหรอ? ผิดแล้ว! นายคิดว่าฉันจะฆ่าพวกในแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างไม่แคร์งั้นเหรอ? ผิดแล้ว! ในฐานะคนบาป ฉันนึกว่านายจะเข้าใจความคิดฉันซะอีก ผิดหวังจริงๆ
ทางของเราสองมันเป็นคู่ขนาน...เธอทำเพราะไถ่บาป ส่วนฉันทำเพราะหน้าที่

"ฉันไม่ใช่ทั้งยมฑูต หรืออะไรทั้งนั้นหรอก และมีหน้าที่แค่สนองความตายให้คนที่มันไม่เห็นค่าของชีวิตต่างหาก...ส่วนไอ้พวกที่จะเป็นจะตายเพราะอุบัติเหตุหรือความประมาทก็ไปโรงพยาบาลซิ"

สวรรค์ …..ไม่ใช่ที่ๆคนอย่างฉันควรจะไปเหยียบย่ำ!!!
ฉันก็อยู่ถูกที่แล้วไง.../รอนนี่คิดในใจเบาๆแต่ริวเซียกับผู้อ่านได้ยิน

รอนนี่ดูเหมือนจะไม่แคร์อะไรทั้งนั้นเขาลุกขึ้นเดิน 7 ก้าว...และเข้าเผชิญหน้ากับริวเซีย ถึงแม้จะรู้ว่าจะต้องได้รับอะไรบ้างก็ตาม...
"อึ่ก!อั่ก..."ตอนนี้ฉันว่าเริ่มจะเละเป็นไข่เจียวเข้าไปทุกที่แล้วซินะเนี่ย...แต่ว่าฉันก็ไม่ได้คิดว่าพลังมนต์ดำในการสร้าอาณาเขตของฉันมันจะคลี่คลายหรอก
ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าพลังในการโจมตีมันลดลง แต่ถึงแพ้ฉันก็ไม่ใส่ใจหรอกเพราะฉันไม่ได้หวังเอาอะไรมากจากที่นี่ เหมือนขับรถไปเพชรบุรีเพื่อซื้อขนมหม้อแกง...

แต่ว่านะจะให้โดนอัดฝ่ายเดียวมันก็ดูทุเรศทุรังนะ...รอนนี่คิดแล้วเริ่มโอนสลับไฟเวทย์ห้าแฉกจนมันเคลื่อนไหวลากยาวไปรอบๆจนกลายเป็นสัญลักษณ์ไม้กางเขนกลับหัว

สาปสวรรค์:อาณาเขตสุสานขุมที่ 13...
ในเมื่อเธอไม่ชอบอาณาเขตนั้นฉันก็จะเปลี่ยนมันใหม่ก็ได้นะ อาณาเขตนี้ไม่มีอะไรมากแต่แค่มีบรรยากาศความตายอบอวลอยู่รอบๆนะ และจะเคลื่อนไหวได้เฉพาะสปี่ชี่ส์สิ่งไร้ชีวิต สำหรับสิ่งมีชีวิตนั้น จะหมดความกระตือรือร้นเมื่อเข้ามาในอาณาเขตนี้และจะค่อยๆตายอย่างช้าๆเพื่อให้เป็นพลังงานแก่พวกที่ตายแล้วนะ

สาปสวรรค์:ชาลี บราวน์ปลดแอกขั้นปฐมกรรม
ตอนนี้ฉันเริ่มรวบรวมผลพลังจากวิญญาณบาปมาเพื่อใช้รักษาตัวเองแค่บางส่วนนะ เพราะถ้ามากไปมันอาจจะทำให้ฉันเป็นเป้านิ่งได้ ตอนนี้แม่นี้เป็นไงไม่รู้ ฉันแค่ปลดแอกชาลี บราวน์ไปส่วนแรก...มันสามารถโจมตียมฑูตได้ด้วยนะแต่จะมากน้อยก็ขึ้นอยู่กับพลังที่ยมฑูตตนนั้นมี

...HellYeah Fight!!!!

ริวเซียเริ่มบุกเข้ามาด้วยความคลุ้มคลั่งรอนนี่ตั้งท่ารับดาบจากเธอ ถ้าถามว่าตอนนี้ใครสมาธิสูงกว่ากันรอนนนี่คงคิดว่าน่าจะเป็นตัวเขานะ ตอนนี้เขาจดจ่ออยู่แค่การยับยั้งเธอแค่นั้นเอง...และนั้นล่ะพอเธอฟันดาบมาทางเขา เขาเคว้าชาลี บราวน์ด้วยมือทั้งสองข้าง(ซ้ายจับปลาย ขวาจับด้าม)ตั้งท่ารับการโจมตีและขยับข้อมือขวาอย่างไวใช้ดาบพุ่งพัดผ่านไปทางคอของริวเซีย ซึ่งดูเหมือนจะแค่เฉียดๆและเขาอาศัยรีบดึงมันกลับเข้ามาอย่างเร็วและดูเหมือนว่าความเร็วประสานกับความคมเมื่อครู่จะทำให้มันเกิดรอยแผลขึ้นที่คอของเธอ แต่เธอดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก(รอนนี่คิด)เธอเริ่มสวนคืนมาทางเข้าบ้างจนรอนนี่เซแต่ดีที่เขาใช้ชาลีบราวน์ยันหลักไว้ได้ทัน และใช้ฝักหุ้มชาลี บราวน์ซึ่งมีสถานะไร้รูป เข้าสวมหุ้มที่ดาบของริวเซีย มันเริ่มหลอมเข้าและทำลายเข้าที่ดวงตาของดาบ...

ชาลีบราวน์ มันเป็นดาบที่ไม่ได้ถูกสร้างมาจากที่มาของเขา(นรก)โดยตรง มันถูกสร้างจากใครซักคนบนแดนสวรรค์...มันไม่ใช่การธรรมดาที่เขาจะใช้อาวุธที่ถูกสร้างมาโดยตรงจากชาวสวรรค์ได้

"ไม่มีทั้งสีดำและขาวหรอก...ฉันแค่ไหลไปตามทางที่ถูกสร้างขึ้น"รอนนี่พูดขึ้น เขาชักดาบสั้นเล่มเดิมออกมา...

ทางเลือกของริวเซีย
1.ป้องกัน รอนนี่จะไม่โต้ตอบอะไรนอกจากทำลายดาบของเธอ
2.โจมตีกลับ รอนนี่จะถอดฝักหุ้มดาบออกมา แล้วยืนอยู่เฉยๆ
3.ไม่ทำอะไรทั้งนั้น รอนนี่จะใช้ดาบสั้นทำในสิ่งที่ตนจะทำ

------------------------------
สรุป
รอนนี่เข้าสู่สภาวะ"เฉยชา"และเริ่มทำลายดาบของริวเซีย
meumiu ผ สมาชิก
· #191
-
NAX99 สมาชิก
· #192
"หึหึหึ น่าสนใจ นายนี่มันน่าสนใจดีนี่นา ฮะฮะฮะฮ่ะ สนุก สนุกเป็นบ้า!"ฉันเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หมอนี่โคตรน่าสนใจเลยพับผ่าซิ!!
ฉึก!!
"อึก!"
"โอ่ะโอ๋ พอแค่นั้นแหละ แม่นางซอมบี้"เสียงนี่มัน ใช่แล้ว ยัยยมทูต
"นะ นี่แก หมายความว่าไง!!"ยัยนั้นเอาเคียวโซ่ยมทูตสีดำแทงทะลวงเข้ากลางอกของฉัน
"ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ขืนปล่อยหล่อนเอาไว้อย่างนี้ ได้แย่แหงๆ ฉันเลยมาห้ามก็แค่นั้นเอง" ออร่าพลังความมืดเริ่มไหลออกจากตัวฉัน ฉันกลับสู่ร่างเดิม และวูบลงไป และร่างของฉันก็วาร์ปไปห้องพยาบาล
ก่อนไปฉันพูดอย่างเจ็บแค้นกับเจ้าของร่างที่สูงพอๆกับฉัน(170ซม.)สวมเสื้อคลุมสีดำสูงตั้งแต่คอถึงเท้า ผมหางม้าข้างสีแดงสลับเงิน รูปร่างโดยรวมนั้นคล้ายๆมนุษย์ "แก โอจิ!!"

----------------------------------------------------

"เอ้ออออ หมดเรื่องไปเปราะหนึ่ง" ฉันนึกบ่น
โอ่ะ ขอแนะนำตัวเลยล่ะกัน
ฉันชื่อ "โอจิ" แต่นั้นไม่ใช่ชื่อจริงหรอกนะ รู้จัก"นามศักดิ์สทธิ์"เปล่า
เหมือนที่พวกมนุษย์มีพวกยศอย่าง ร้อยโท ดอกเตอร์ ผู้ช่วย ผู้ทรงคุณวุฒิ บลา บลา บลา มีกันน่ะ
นั้นแหละ ฉันไม่บอก"ชื่อจริง" หรอกนะ เพราะมันจะให้พลังของฉันลดลงเล็กน้อย
โอ่ะ ขอดื่มเหล้าแปะ
ฮึก! ฮึก!

ฉันเป็น"ยมทูต" อย่างถูกกฏหมาย ไอ้เลวตัวไหนถึงเวลาตายก็ส่งมันไปนรก และฉันก็ได้รับหน้าที่ตอนนี้คือส่งวิญญาณของ"อาซาคุนะ ริวเซีย"ที่ควรจะอยู่นรกกลับนรก แต่ยัยนี่มันสนุกดีฉิบหาย ฉันเลยเล่นกับมันเล็กน้อย

"โอ่ะ นายชื่อรอนนี่ใช่มั้ย"ฉันพูดหมอนี่คงรู้จักชื่อฉันแล้ว
"ดื่มเปล่า?" หมอนั้นเงียบครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ไม่"
"ฮะ ฮะ ไม่มียาพิษหรอก ฉันไม่ได้บ้าเหมือนยัยนั้น"ฉันพูดพร้อมดื่มเหล้าในขวดต่อ
"ถ้า ยังไง ฉันขอสู้แทนยัยนั้นเอง เอาไหม?"ฉันพูด
หมอนั้นเงียบซักครู่หนึ่งอีกแหละ จะเงียบไรมากมายเนี่ย ก่อนจะตอบ "ก็ได้"

"ถ้างั้น นายมาก่อน" หมอนั้นเตรียมพุ่งเข้ามา
"เอ้ยๆๆๆๆ เดี้ยวๆๆๆ ลืมบอกไป ฉันเป็นยมทูตพวกคำสงคำสาปไรนั้น ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ และก็นายคิดจะใช้ดาบนั้นฟันฉันจริงๆเหรอ" ฉันชิงพูดก่อน
"แหม น่ากลัวจริงๆ มันจะโดนเหรอ?"ฉันพูดด้วยหน้าตาเยาะเย้ย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลแฮะ นายนี่เงียบกว่าที่คิด

หมอนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว และฟันไป 3 ตลบ
".......เอ่อ นี่ .........นายฟันอะไรอ่ะ?"ฉันพูด หมอนั้นอยู่ข้างขวาฉันตั้ง 3 เมตร แต่หมอนั้นฟันอย่างรวดเร็วสวนกลับ
"......จะฟันลมก็ไปฟันที่อื่นเซ่!"ฉันพูดอีกครั้ง คราวนี้ฉันอยู่ห่างจากมัน 2 เมตร
หน้าตาหมอนี่ดูตกใจเล็กน้อยอารมณ์ประมาณ"ก็กรูฟันโดนแล้ว นี่หว่า"

"เอ่อ แล้วก็......ตรงคอน่ะ"ฉันเอานิ้วจิ้มๆที่คอตัวเองเตือนหมอนั้น
เคียวโซ่ของฉันไปรัดคอหมอนั้นนี่เรียบร้อย
และฉันก็ใช้มือของฉันดึงสายโซ่ให้มันรัดคอของหมอนั้น จนมันต้องผละมือข้างหนึ่งมาจับที่คอ
ฉันปล่อยมือออก และคลายโซ่ที่รัดคอหมอนั้นออก หมอนั้นถึงกับหายใจหอบ สงสัยฉันรัดแน่นไปแฮะ
"เอาล่ะ ต่อไปจะแกล้งไรนายดีเนี่ย"

สรุป
1.ริวเซียสถานะ:กลับห้องพยาบาล
2.โอจิสถานะ:เข้าสู่สนามประลอง
3.โอจิเริ่มต่อสู้กับรอนนี่

ตัวเลือกรอนนี่
ใช้ดาบฟัน - ไม่โดนและมีเสี่ยงถูกรัดคออีกครั้ง
ใช้คำสาป - ไม่เกิดผล
Angel-is-egg สมาชิก
· #193
ฮืม...เอาเหอะ ไอ้โซ่นี้มันก็รัดคอฉันอยู่หรอกนะ แต่ว่าฉันก็ตายไปแล้วและสามารถอยู่รอดได้โดยไม่ต้องพึ่งอากาศหายใจ ฉันก็เลยเฉยๆมันซะ...ปล่อยให้แม่นั้นทำอะไรไปตามใจชอบ เดี๋ยวเบื่อๆก็เลิกเองแหละนะ

นี้นายนะ....
ครับ....
รู้จักพูดสุภาพด้วยเหรอ นายนะ?.../โอจิว่าพลางกระตุกโซ่และเท้าคางมองดู
มี 3 ระดับนะ ระดับสุภาพชนบ๋อยสับหลัง ระดับธรรมดามนุษย์เงินเดือน ระดับถ่อยชนด่าก่อนพูด...
นี้ นี้...เจอกับริวเซียกี่ครั้งแล้ว?
2 ครั้ง
แล้ว...เคยคุยกับริวเซียหรือยัง?
เคยแล้ว
ยัยนั้นว่ายังไงบ้าง?
ก็ธรรมดานะ...
ยัยนั้นคุยดีด้วยหรือเปล่า...
ก็...เหมือนเดิมนะแหละ...

ควับ!!เปรี้ยง!!!โครม!!!!...สิ้นคำตอบฉันแม่นั้นก็เหวี่ยงโซ่ที่ฟันรอบๆคอฉันจนร่างของฉันเหวี่ยงลงกับพื้น...ฉันรู้สึกว่าเหมือนกับร่างกายฉันมันกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆเลยล่ะ...ตอนนี้แม่นั้นเริ่มเดินมาพร้อมกับดึงให้โซ่รัดคอมากขึ้น แต่ฉันก็ยังตีเฉยเสียเพราะไม่อย่างนั้นแม่นั้นคงจะได้ใจใหญ่แน่ๆ

นี้นายนะ...ถ้าเจ็บก็แสดงสีหน้าออกมาเถอะนะ โอจิพูดด้วยน้ำเสียงเริงรื่น แต่รอนนนี่ก็ยังคงไม่ตอบโต้รวมทั้งไม่มองประสานตากับผู้มาปะทะอย่างที่ไม่ควรจะเป็น ตอนนี้เขากำลังหัวเสียจากการปั่นหัวของแม่นี้อยู่นะ

ก่อนอื่นก็ค่อยๆคลี่คลายอาณาเขตนี้ออกมาซะ และกินพลังของวิญญาณบางส่วนไป...รอนนี่คิดแต่ไม่อาจทำได้น่ะ...

"จะฆ่าฉันอีกรอบก็ได้นะ..."รอนนี่พูดขึ้น
"อ่า นายนี้นา แค่หยอกนิดหยอกหน่อยก็งอนเสียแล้วเหรอ?"โอจิว่าแล้วเริ่มคลี่คลายโซ่ให้รอนนี่ เมื่อร่างกายขยับได้แล้วเขาก็เริ่มคลี่คลายพลังเวทย์รวมทั้งกินพลังงานวิญญาณบางส่วน...และเริ่มเก็บดาบเข้าฝัก เขาคว้าเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"เธอมีเหล้าซินะ ฉันขอมันซักบางส่วนได้ไหม?"
"เอาไปซิ"โอจิพูดแล้วยื่นมันให้ รอนนี่รับมากระดกอึกหนึ่งก่อนที่จะส่งคืน...
"เหล้ายมฑูตนั้นค่อนข้างแรงสำหรับพวกเทวดาพอควรเลยล่ะ"เธอพูดขึ้นอีก...รอนนี่ไม่พูดอะไรหรอกที่แม่นั้นว่ามาก็ถูก พวกเลือดครึ่งอย่างเขาก็ย่อมต้องมีอาการ"ตกค้าง"จากจุดด้อยของพันธุกรรมบางส่วนบ้างน่ะ...

เอาล่ะ...รอนนuี่คิดพลางปาดคราบเหล้าตรงมุมปาก...
"มาทำให้ฉันตายอีกรอบซิ"รอนนี่ว่า เพราะดูเหมือนว่ายังไงฝ่ายตรงข้ามก็ดูเหมือนจะไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆแน่ มือซ้ายของพ่อเทพบุตรถือฝักหุ้มดาบ ส่วนมือขวาถือดาบ

"ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?"
"ดูเหมือนคนพร้อมที่จะตายอีกรอบ"โอจิพูดพร้อมรอยยิ้มดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเริ่มเอาจริงขึ้นมาบ้างแล้ว...

โอเค...ฉันพร้อมแล้ว...รอนนี่พูดพร้อมบุกเข้าไปที่ฝ่ายโอจิ เขาใช้พลังของตัวเองประสานเข้ากับดาบแล้วฟันไปตรงๆที่โอจิอย่างไม่ลังเล

รอนนี่เหวี่ยงดาบจังหวะแรงดาบพร้อมกับโอจิที่ยังดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร..."เปล่าประโยชน์นา"เธอพูดพร้อมทั้งตั้งท่ารับดาบบ้างประการ แต่ก็นั้นล่ะ...รอนนี่หยุดและถอยออกมาดูเชิงอีกฝ่าย

ฟิ้ว!...
ทั้งเศษผ้า และเศษเส้นผมของโอจิร่วงลงมาบางส่วน เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย..เกลื่อนตามพื้น

โอเคไปบางส่วนแล้วล่ะ....

----------------------------
สรุป
โอจิถูกรอนนี่โจมตีไปบางส่วน และได้รับผลกระทบที่น้อยมาก(มีแค่เส้นผมและเศษผ้าที่ร่วงตามพื้น)
meumiu ผ สมาชิก
· #194
[ประกาศ] ปัจจุบันจำกัดตัวละครที่ :: 1 ผู้เล่น ต่อ 3 ตัวละคร (06/02/2556)
(ทดลองเท่านั้น หากเห็นไม่สมควรจะปรับเท่าเดิม)
(การประเมินใช้เวลา 5-10 หน้า หรือตามสมควร)

PS. อย่าลืมไปใส่ข้อมูลเพิ่มในห้องสมัครตัวละครด้วย
nazzga สมาชิก
· #195
เอลฟ์สาวได้โผล่เข้ามาในลานประลองพร้อมกับเกราะๆที่ 2 ที่เธอได้เรียกมาใช่ให้เห็น เป็นเกราะที่มีดาบหลายรูปแบบและหลายขนาดติดอยู่ตามตัวเกราะของเอลฟ์สาว
เธอได้หันไปถามกับรอนนี้ว่า "ยายผีเน่าเดินได้กับอีแมวนั้นอยู่ไหน"
maid guy สมาชิก
· #196
บลูตัสนั้นสลบไสลในห้องพัก หน้าตาของมันนั้นสงบเรียบร้อยราวกับได้นอนพักผ่อนอย่างสงบสุข

"เฮ่อะ เจ้าหมอนี่นอนสลบเลยนะ"เสียงผู้หญิงคนหนึ่งได้ตอบออกมา
"ครับ จากการวิเคราะห์คลื่นสมองท่านบลูตัสได้ติดอยู้ในความฝันในช่วงที่สงบสุขครับ"
"งั้นไม่แปลกใจเลยที่หน้าของหมอนี่สงบมากหากเปรียบเทียบกับตอนมายังมิติของเราสินะ"ผู้พูดนั้นเป็นผู้หญิงที่เรียกได้ว่าสวยพอควร เกราะของเธอนั้นถึงแม้วัสดุจะดูคล้ายกับของบลูตัสแต่ก็มีเพียงแค่ที่อกเล็กน้อยพอปกป้องหน้าอกอันราบเรียบ ที่ท่อนแขนและท่อนขาและประดับคล้ายกระโปรงสั้น ส่วนที่เหลือนั้นหุ้มด้วยชุดหนังสีเงินและเน้นสีเข้มที่ลำตัวและที่ต้นขาเหมือนชุดว่ายน้ำวันพีชและถุงเท้ายาว ที่หน้าสวมแว่นตาขนาดใหญ่ที่ทำให้ดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ปิดแค่หน้าผากจนถึงจมูกเท่านั้น เธอคนนี้ชื่อว่า เรย์ เดอุสพราม

"หึ ถึงแม้หมอนี่มาจากต่างมิติ แต่การต่อสู้นั้นใช้อาวุธได้ดีพอใช้"
"นั่นสินะคะ"เสียงผู้หญิงดังที่แว่นของผู้หญิง"แต่ระดับท่านไม่น่ามาร่วมด้วยเสียหน่อย"
"ช่างเถอะน่ามิว ชั้นเองอยากเก็บข้อมูลด้วยตัวเองมากกว่านะ ต้องขอขอบใจเจ้าบลูตัสและอัลที่ช่วยสู้จนได้ข้อมูลที่เยี่ยมมาก"
"ขอบคุณครับท่านเรย์"
"เอาละเข้าสู่สนามรบได้"
เพลงเปิดตัวhttp://www.youtube.com/watch?v=Wzv3LR0AgTs

เมื่อเธอเข้าสู่สนามรบแล้วเห็นการต่อสู้ที่ร้อนระอุ เป้าหมายของเธอจับจ้องมาที่ซอร์

"เจ้าหมอนี่ดูเหมาะกับการอุ่นเครื่องนะ"
"เห็นด้วยค่ะ"

เรย์เริ่มต้นด้วยการกระโดดพุ่งเข้าหาและถีบไปที่ซอร์

สรุป บลูตัสไม่สามารถสุ้ได้ เรย์เลยมาสู้แทน

ตัวเลือกของซอร์
ไม่หลบ โดนถีบกลางตัว
หลบ โดนปืน
โจมตี เรย์หลบอย่างอ่อนช้อย
NAX99 สมาชิก
· #197
“……..นี่ เอาผมฉันไปดมเล่นหน่อยไหม?” ฉันพูดกับหมอนั้นในระหว่างที่หมอนั้นกำลังยิ้มเล็กๆในใจที่ฟันฉันโดนเล็กน้อย ฉันเอาผมของฉันมาโปรยไป โปรยมาขณะที่ฉันกำลังยืนอยู่ข้างๆหมอนั้นเล็กน้อย
“โอ่ะๆๆๆ แค่ต่อให้นิดหน่อย ทำเป็นดีใจเชียวนะเนี่ย นายน่ะ”ฉันพูดหยอกล้อหมอนั้น และกระโดดหลบดาบของหมอนั้นที่ฟาดมาทางฉัน
จะบอกไรให้นะ หมอนี่ท่าทางเหมือนตอนฉันสู้กับริวเซียครั้งแรก”เป๊ะ!”แทบทุกประการ
โธ่เอ่ย กะอีแค่หลอกว่าเหล้ายมทูตไม่เหมาะกับพวกเทวดา ก็เชื่อแหละ ไอ้หมอนี่”ซื่อ”กว่าที่คิดแฮะ
ก็ฉันบอกแต่แรกแล้วว่า เหล้านี่ไม่มีลูกเล่นอะไรทั้งน้านนนนนนนนนน
นี่มันก็แค่เหล้าธรรมด๊าธรรมดาจากโลกมนุษย์ที่ดีกรีแรงเท่านั้นเอง เหล้ายมทูตขมอย่างกับยาจีนใครมันจะไปดื่มลง นอกจากเจ้าพวกแก่ๆที่อยู่มาเกินพัน สองพันปี ฉันเพิ่ง 700 ปีกว่าเอง

ว่าแต่นานๆทีพูด ”เปล่าประโยชน์นา” กี่ทีต่อกี่ที ก็รู้สึกขัดๆปากแฮะ แบบว่ามันไม่”โดนใจ”อ่ะ เอ่ะ ตอนพูดคำนี้ครั้งสุดท้ายมันกี่ปีแล้วนา เอ่อ ลืมมันดีกว่า คิดให้มันปวดหัวทำไมเนี่ย ฉัน?
อ้าวหมอนั้น วิ่งมาฟันอีกแล้วแฮะ

"ยายผีเน่าเดินได้กับอีแมวนั้นอยู่ไหน!!"
เสียงของคุณเอลฟ์สาวนี่นา โอ่ะ งั้นฉันขอตอบแทนล่ะกัน
"ถ้าริวเซียจังล่ะก็กำลังนอนอยู่จ้าาาาา ส่วนแม่เสือน้อยถามนายคนนี้ดีกว่าน่ะ"
"ฉันไม่ได้ถามหล่อน!!"ยัยนั้นตอบอย่างฉุนเฉียว
อะไรอ่าาาาาาาาา ฉันอุตส่าห์ตอบให้ ฮึ!

เอ้อ ไอ้ผ้าคลุมนี่ขยับตัวลำบากจัง ทิ้งดีกว่า ว่าแล้วฉันก็ถอดมันเสื้อคลุมออก เสื้อของฉันเป็นเสื้อฮู๊ดสีเทาเข้ม ส่วนกางเกงนั้นเป็นกางเกงขาสั้นถึงเข่าสีดำ เอ่อ นี่ ไอ้พวกที่คิดว่ายมทูตต้องน่ากลัวๆ เคร่งคงเคร่งครัด เอาแต่ทำตามระบงระเบียบน่ะ เลิกคิดเหอะ
ฉันดึงฮู๊ดขึ้นมาสวม ให้พอเห็นหน้ากับผมเล็กน้อย และรอตั้งรับ(?)การโจมตีหมอนั้น

“โอ่ะ เกือบไป” “ไม่โดนจ๊ะ เฮีย!” “อยู่นี่” “ไปตรวจสายตาเถอะนะ” “อ้าว ตรงนั้นมีคนด้วยเหรอ?” “ฮึ่ยย่ะ เกือบโดนแล้วไหมล่ะ!” ฉันหลบแล้วหลบอีก กวนแล้วกวนอีก หมอนั้นก็แกว่งไอ้ดาบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างกับว่าไอ้ที่ฟันโดนทีแรกมันจะเกิดอีกรอบอย่างนั้นแหละ ช่วงที่หมอนั้นกำลังหอบเพราะแกว่งดาบไปมานี่แหละ
“เอ้า! เจาะยาง!”ฉันเจาะย่างหมอนั้นตอนทีเผลอนี่เอง
“ฮ่ะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ นายนี่โคตรตลกเลยน่ะ” ฉันว่าพลางเอาเหล้าขึ้นมาดื่ม ตอนนี้หมอนั้นหน้าตาแดงก่ำ ไม่รู้เพราะว่าอัปยศหรืออายกันแน่ หรือว่าโกรธจนเลือดขึ้นหน้ากันแน่เนี่ย

“นี่ ทำไมพวกมนุษย์อย่างพวกนายถึงชอบมั่นอกมั่นใจในฝีมือตัวเองจังน่ะ” ฉันนั่งหยองๆข้างๆหมอนั้นและถาม หมอนั้นรีบลุกขึ้นและถอยห่างออกไปจากฉัน ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะพยายามกลั้นอารมณ์ไม่ให้โกรธแฮะ มีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกออกจากมือหมอนั้น
"ฉันไม่ใช่มนุษย์ แต่ฉันเป็น...."หมอนั้นพูด
"แต่ก็เคยเป็น ใช่มั้ยล่ะ คลื่นพลังวิญญาณของนายมันบอกน่ะ" ฉันพูดแทรก"แถม โห นายเองก็เลวไม่ใช่ย่อยนี่นา หึ?"
"หนวกหู!" หมอนี่เริ่มหัวเสียแล้วแฮะ
โอ่ะ! คราวนี้หมอนั้นเริ่มใช้เวทย์แล้วแฮะ
“ว้าวๆๆๆๆๆ เวทย์ล่ะ เวทย์อะไรหนอ”ฉันพูดหมอนั้น พูดเสร็จก็มีไฟสีฟ้าพุ่งผ่านตัดหน้าฉันไป
อุ๊ย นี่มัน ไฟสวรรค์นี่หว่า เอ๊ะ เดี้ยวนะ หมอนั้นมันใช้เป็นแต่มนต์ดำนี่นา
อ่ะ จริงซิ หมอนั้นสามารถจำลองจุดกลางระหว่างนรกกับสวรรค์ได้ งั้นกะอีแค่ไฟสวรรค์นี่มันก็คงสร้างได้อ่ะนะ อีกอย่างไฟของสวรรค์ไม่จำเป็นต้องมีธาตุศักดิ์สิทธิ์ก็สร้างได้

“ห๋าาาาาาาาาาาาาาา!!”
“ว้าย! ไฟของสวรรค์นี่นา ว้าย! ฉันไม่ถูกกับมันซะด้วยซิ! ทำไงดี! ทำไงดี!?”ฉันโวยวาย และจู่ๆพื้นตรงที่ฉันยืนก็แวบกลายเป็นสีฟ้า
พรึ่บ!!
ไฟสีฟ้าลุกโชนไปทั่วบริเวณอาณาเขตไม้กางเขนกลับหัวของหมอนั้น ยกเว้นบริเวณที่หมอนั้นยืนอยู่
“เอาล่ะ คงจะได้เรื่องอ่ะนะ ยังไงของสวรรค์กับของนรกก็ไม่ถูกกันอยู่ดี”หมอนั้นพูด
“นั้นซิ แต่ถ้าไม่โดน มันก็ไม่ช่วยอะไรหรอกนะ”ฉันพูดสวนกลับ ขณะที่ฉันกำลังนั่งหยองๆอยู่บนไหล่หมอนั้น โดยที่หมอนั้นไม่รู้สึกตัวเลยซักนิด มารู้ตอนฉันพูดนี่แหละ
หมอนั้นใช้ดาบสั้นมาฟันฉัน พอฉันเท้าแตะพื้น หมอนั้นก็เอาดาบสั้นแทงเข้าไปที่หน้าอกฉัน โดยไม่ให้ฉันได้ทันตั้งตัว จนมิดด้ามดาบ
“อ่ะ อึก ดาบลงอาคมนี่มัน”ฉันว่า และร่างของฉันก็แน่นิ่งลง……………
.
.
.
.
.
.
.
“ซะเมื่อไรล่ะ!!”
เอ้า ฉึกๆ! และฉันก็สวนกลับด้วยเคียวโซ่ ปักเข้าที่ไหล่ซ้ายและไหลขวาของหมอนั้น
“ดาบลงอาคมเหรอ? แหมเจ็บอย่างกับมดตะนอยกัดแน่ะ คิดว่ามันจะได้ผลกับฉันจริงๆดิ?” ฉันเตะเข้าที่จุดยุทธศาสตร์”ตรงนั้น”ของหมอนั้น หมอนั้นจุกเล็กน้อย
“โทษทีน่ะ นายสะบักสะบอมแบบนี้ และดูท่าพลังเวทใกล้นายจะหมดแล้วแฮะ ไม่งั้นนายคงไม่ทำแค่เผาพื้นที่หรอก ฉันไม่ฆ่านายหรอก ของสนุกๆมันต้องเล่นนานๆหน่อย เอ้า ดื่มซิ”ฉันเอาเหล้าให้หมอนั้นดื่ม โดยจับกรอกปากมันเอง
“เอ่อ จริงซิ นี่ของรางวัลนาย ในฐานะที่นายสร้างความบันเทิงให้ฉัน” ฉันรูดซิบเสื้อฮู๊ดฉันออก ฉันไม่มีชั้นในให้ใส่หรอกนะ ฉันให้หมอนั้นเห็นหน้าอก2เต้าแต่แค่เพราะเหมาะ (คือไม่เห็น”จุก”อ่ะ) เพราะฉันไม่ใช่พวกหื่นร่าน อยากกิน อยากงาบผู้ชายหรือผู้หญิงเขาไปทั่วเหมือนเผ่าซัคคิวบัสด้วยซิ หมอนั้นเบือนหน้าหนี พร้อมกับหน้าแดงนิดหน่อย แหมน่ารักจริงๆ ฉันจัดหัวหมอนั้นยัดลงไปตรงซอกของฉันทันที 4 วิ และก็ปล่อยออก ตอนนี้หน้าหมอนั้นแดงแจ๋กว่าเดิมอีก ว้าวววววววววววว!! ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ

“เอาเป็นว่านายช่วย……….บินอยู่บนฟ้าซักระยะน่ะจ๊ะ” ว่าแล้วฉันก็ดึงซิปฮู๊ดขึ้น และดึงสายเคียวโซ่ เหวี่ยงร่างของหมอนั้นให้ลอยขึ้นไปลอยเคว้งคว้างไปมาอยู่บนอากาศ ฉันกะให้กระแทกตรงนั้น …..
เอ๊ะ? ตรงไหนหว่า เมื่อกี้เห็นแวบๆ อ่อ ตรงนั้นไง ตรงนั้นเป็นจุดที่อาณาเขตเปราะบางที่สุด เอาล่ะ ตัดข้ามไปเล้ย

สรุป
โอจิคิดจะออกนอกอาณาเขตพร้อบกับโยนตัวของรอนนี่ออกไปด้วย

ตัวเลือกรอนนี่
ปล่อยเลยตามเลย – โอจิจะออกไปข้างนอกพื้นที่อาณาเขตและตัวของรอนนี่จะกระแทกพื้นอย่างจัง
ยังพอมีสติและขยับขัดขืน – อาจพอกันท่าไม่ให้โดนพื้นเต็มๆหรือเบี่ยงพื้นที่ไปได้
zeya สมาชิก
· #198
เฟแรงค์ที่นอนหมอบมองเหตุการ์ณตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ถี่ถ้วน พยัคฆ์ทมิฟนั้นก็ค่อยเคลื่อนตัวไปในเงามืดอย่างช้าๆจนกลืนไปกับเงามืดนั้นแล้วจ้องมองไปที่เหยื่อของมัน
------------------------------------------------------------

"กริ๊ด!!!!"เอเซล่าร้องลั่นเอลฟ์สาวหันไปมองคนที่มาทำร้ายตน ร่างที่เอเซล่านั้นจำได้ดี ออตโต้ในชุดฮู้ดปิดหน้าตานั้นเอง แม้แต่รอนนี่ยังหันมามองด้วยสายตาไม่เชื่อ

"เล่นทีเผลอเหรอแม่หนู"เอเซล่าำคำรามพลางพุ่งเข้าไปหาออตโต้นั้นมีรอยยิ้มเย้ยหยันนั้นเผยออกมาให้เห็น

"อั๊ก....."ร่างที่กำลังพุ่งเข้าไปปะทะนั้นโดนค้อนขนาดมหึมาหวดอย่างเต็มแรงร่างของเอเซล่าลอยหวิดปตามแรงหวดนั้น....ร่างที่อยู่ตรงนั้นหาด้ใช่ออตโต้อีกแล้วแต่กลับกลายเป็นบรูตัสในชุดเกราะสีดำสนิท เรยนั้นถึงกับตกตระลึงในสิ่งที่เห็น เอเซล่านั้นพยุงร่างขึ้นมาบรูตัสนั้นมองเอเซล่าแล้วจู่ๆร่างของบรูตัสก็กลายเป็นก้อนของเหลวสีดำคล้ายสไลม์ไม่กี่ชั่วอึดใจมันกลายเป็นซัสคิวบัสสาวที่คนในสนามประลองรู้จักดี แต่ทว่าส่วนที่เป็นสีชมพูและขาวกับเป็นสีดำทั้งหมดรวมทั้งเสื้อผ้ายกเว้นก็เพียงแค่ผิวเท่านั้น

"แก.....แกเป็นตัวอะไรกันแน่"เอเซล่าถามแต่ร่างนั้นไม่ตอบอะไรกลับมาด้วยความเร็วกลางอากาศในเสี้ยววินั้นเอง

"เคร้ง......"เสียงกรงเล็บซัสคิวบัสเข้าปะทะกับอาวุธที่เอเซล่ากันเอาไว้ ร่างสีดำนั้นผละออกห่างก่อนจะกลายเป็นเสือดำตัวเขื่องดวงตาสีเหลืองไร้ตาดำนั้นจ้องมองเอเซล่าอย่างท้าทายหางของมันกลายเป็นพู่กันเขียนข้อความลงบนพื้น

"ชื่อของข้าคือเฟแรงค์....ข้าเห็นเจ้าว่าง....เลยเล่นกับเจ้าถ้าจะสนุก"

สรุป

เฟแรงค์เขียนข้อความท้าเอเซล่า(มันพูดไม่ได้)
FroZen สมาชิก
· #199
ซอร์ที่กำลังพักอยู่ก็ลุกขึ้นมาอย่างฉับพลัน พร้อมกันนั้นใช้มีดที่อยู่มือซ้ายโจมตีใส่
เรย์ที่กำลังโจมตีชะงัก เปลี่ยนท่าพลิกหลบอย่างอ่อนช้อย

พอเห็นว่าเรย์หลบไปได้แล้ว เขาก็โยนมีดไปให้มือขวาเปลี่ยนเป็นท่าจับให้ปลายมีดชี้ลง
ซอร์ดีดตัวไปหาเรย์ แล้วตวัดมีดในมือโจมตีเข้าที่ช่วงท้องสุดแรง

เรย์ยิ้มบางๆ เหมือนการโจมตีของซอร์เป็นของเล่น หลบไปได้อย่างง่ายดาย
ชายเย็นชาเห็นว่าการโจมตีตัวเองไม่โดน ก็โจมตีต่อเนื่องทันที

หญิงสาวยังคงรอยยิ้มอยู่ พร้อมหลบการโจมตีไปมาอย่างต่อเนื่อง
ซอร์ควงมีดแล้วแทงลงไปที่ขาของเรย์

เรย์ถอยขาไปนิดหน่อย หลบมีดที่แทงเข้ามาอย่างง่ายๆ การโจมตีของซอร์จึงลงไปที่พื้น
แต่ในจังหวะเดียวกัน ซอร์ที่อยู่ท่าแทงลงพื้นก็ดีดตัวขึ้นมา

เขาจับมีดไว้แน่นแล้วหมุนข้อมือ ขาทั้งสองของซอร์แนบติดกันเนื่องจากแรงเหวี่ยง
และเป้าหมายคือกลางลำตัวของเรย์!!
Angel-is-egg สมาชิก
· #200
ฮืม...แม่นี้ก็ไม่ได้ถึงกับน่ากลัวหรอก แค่ทำให้ฉันรู้สึกเซนซิทีฟและรอนนี่น้อยถึงกับอูมเพราะจากแรงกระแทกเมื่อครู่นี้
ฉันทั้งเจ็บทั้งอายนะ...แล้วก็จากฤทธิ์เหล้าเมื่อครู่นี้ด้วย รวมทั้งพึ่งเจอกับเรื่องที่เกินกว่าฉันจะรับได้นะ มันทั้งรู้สึกอายแต่ว่ามันก็โอเคอยู่...

ฉันถูกทำร้ายด้วยการยัดเยียด"ความเป็นสาว"ของแม่นั้น...

ฉันรู้สึกเหมือนทั้งขึ้นสวรรค์กับตกนรกล่ะนะในตอนนี้เพราะกำลังโดนแม่นั้นเพ่งเล็งเห็นว่าฉันน่าจะเป็นของเล่นที่ทนแรงมือแรงเท้าของหล่อนได้
ช่างแม่มันเหอะ...ตอนนี้ฉันยังพอมีสติบ้าง เลยจัดการเอามีดอีกเล่มที่ซ่อนไว้มาค่อยๆเลื่อยไอ้โซ่นี้ทีละข้อ...ทีละข้อ...ทีละข้อ จนกระทั่งฉันเกือบจะถึงพื้นถึงปล่อยให้ร่างกายเป็นอิสระและพ้นออกมาจากแม่นั้นได้...

เอาล่ะ...ฉันโอเคแล้ว...รอนนี่คิดพยายามรวบรวมสมาธิและในอาณาเขตพื้นที่นี่ ถึงการกระทำของฉันมันจะดันทุรังก็เถอะนะ...
คงต้องจุดไฟไล่ความมืด นี้คือสิ่งที่พ่อฉันให้ไว้...รอนนี่ว่า พลางดึงเอาเขี้ยวสัตว์ทั้ง 7 มาแล้วแก้ปมตรงเชือกให้จนมันมีลักษณะเป็นเชือกยาวที่มีเขี้ยวสัตว์ 7 ชนิดอยู่...แล้วจุดไฟขึ้น

เอาล่ะถึงอย่างน้อยตอนนี้ฉันก็จะขอจุดไฟไล่ความมืด และมันก็เป็นสิ่งที่ฉันเคยกลัว...

ไฟจากแดนไร้นาม-ไร้ซึ่งความเจ็บปวด แต่มันจะสามารถใช้ไล่สลายความมืดได้

พรึ่บ!...(เสียงจุดไฟ)ฉันเห็นแต่สีขาวเต็มไปหมด...นี้มันคงเป็นนิมิตสุดท้ายของฉันแล้วซินะ แต่ฉันยังคงจำได้ว่า ฉันได้วิ่งเข้าหาแม่นั้นพร้อมกับเขี้ยวสัตว์และใช้ปลายแหลมของมันแทงเข้าไปที่ร่างของเธอ อย่างแม่นยำและไม่ลังเล
.....
.......
...............
ตอนนี้ รอนนี่ก็ถูกวาร์ปไปที่ห้องปฐมพยาบาล ออตโต้มองดูหน้าพี่ชายที่กำลังสลบแล้วใช้มือลูบไปตามโรงหน้าที่มีรอยแผลเก่า ใหม่สลับประปรายแต่มันก็ไม่ถึงกับทำให้หน้าของเขาไม่น่าชมไปเลยทีเดียว...
"รอนนี่อาจจะหลับ หลับไปนานมาก..."เสียงเล็กใสหนึ่งดังขึ้นออตโต้หันไปมองแล้วเขาก็เจอกับ สาวน้อยร่างเล็กผมสั้นหยักศกสีดำ ดวงตาของเธอช่างคล้ายกับรอนนี่
"ฉันเอง ยาร์ช..."ต่อไปนี้ฉันจะเข้ารวมสมรภูมินั้นแทนพี่เอง...พี่ไม่ต้องหวงนะ

รอนนี่สถานะ-แพ้
--------------------------------
สรุป
1.โอจิถูกไฟเผาร่างและจะทำให้ร่างกายมีสภาวะ"ไร้ระเบียบ"และจะเสียเวลาในการ"จัดระเบียบ"/หรือชาร์ตพลัง
2.ยาร์ช ลงสมรภูมิแทนรอนนี่