LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Fight Board

พูดคุยทั่วไป 30 ธ.ค. 2012 ♥ 0 👁 18 💬 1,533

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

Fight Board

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สามารถสอบถามข้อสงสัยได้และมีสรุปเนื้อหาเพื่อให้ตามเนื้อหาได้ทันทุกๆ 2-3 หน้า และหน้าที่เป็นหลัก 10

==========================================

มีปัญหาแจ้ง :: [มีคำถามติดต่อ [email protected] / Facebook Thanakarn Lertsansaran] หรือ Board https://www.lolibaka.me/forum/1727

==========================================

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) ปล่อยให้ผู้อื่นรอนานเกิน 1-2 วัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถปรับอีกฝ่ายแพ้ได้ทันที
16) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

==========================================

ผู้ดูแล meumiu


สถานที่สู้มีลักษณะเป็นโคลรัสเซี่ยมคล้ายๆกับ FF13 ดังภาพ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ข้อมูลสถานที่ ::
เป็นหนึ่งในห้วงมิติที่นักสู้จากโลกต่างๆจะมาเจอกันและสู้กัน ณ ที่แห่งนี้
1) มีลักษณะเป็นโดม และมีเพดาน
2) มีอากาศเพราะถึงจะบอกว่าอยู่ในห้วงมิติแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่ในอวกาศ
3) *** เมื่อตัวละครแพ้ จะโดนวาปร์ออกไปห้องรับลอง หรือ ห้องปฐมพยาบาล
4) สถานที่ที่เป็นโดม (Basic Place) ไม่สามารถทำลายได้
PS.ห้องสมัครตัวละครเข้าร่วมต่อสู้อาจจะมีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ตามแต่เห็นสมควร

สิ่งที่ควรรู้ก่อนการต่อสู้
1) ให้เกียร์ติผู้เล่นฝั่งตรงข้าม
2) ห้าม 18+ แต่ Service ได้
3) อย่าลืมคำนวนความสามารถของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่อัดฝั่งตรงข้ามลูกเดียว เป็นไอ้โง่ยืนเป็นไม้ให้เราตีต้นไม้
4) ความเก่งของตัวละคร ส่งผลต่อความสนุกในการเล่น
5) เข้าร่วมการต่อสู้ได้ทันที ไปแจมได้เลย
6) ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้เอง แต่สร้างพื้นที่ได้
7) ไม่สามารถจัด Event ได้เอง
8) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,533 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
maid guy สมาชิก
· #161
บลูตัสรีบกระโดดขึ้นทันทีหลังจากที่เห็นแสงเลเซอร์บางส่วนที่ยิงมาหักเหมาหาตัวพร้อมระเบิด ด้วยแรงของไอพ่นประกอบด้วยทำให้หลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดแต่ก็โดนบางส่วนที่ขาเล็กน้อยเป็นรอยถากๆ

"แกนะแก ข้าเกือบแย่แล้วเจ้าอัล"
"ขอโทษครับ ระบบอัตโนมัตินี้ทำงานมันเองครับเหมือนโหมดคลั่งของท่านไงครับ"
"โหมดคลั่งอะไรวะ ข้าไม่เข้าใจ"

แต่ด้วยความประมาทหรืออะไรไม่ทราบ ทำให้บลูตัสลอยเข้ากระแทกกับรังไหมของแองเจิลลีน่าแบบไม่ได้ตั้งใจจึงทำให้รังไหมเสียหายจากหนามและความร้อนจากการหล่อเย็นและไอพ่นของคลังแสงด้านหลังของบลูตัส

สรุป
1เลิกสู้กับริวเซย์แล้วหันมาสู้กับแองเจิลลีน่าแทน
2หากกรณีริวเซย์หรือเอเซล่าโดนรอนนีรุมจะเปลี่ยนมาสู้กับรอนนี(ปล่อยให้สาวๆตบกันแทนดีกว่า)
NAX99 สมาชิก
· #162
รู้ไหม อะไรคือสิ่งที่งี่เงาที่สุดของคนในสนามรบ
มันก็คือ "ชอบเผยความสามารถของอาวุธหรือของตัวเอง"
คือ.....นะ ถามหน่อย จะบอกทำเบื้อกอะไร บอกแล้วศัตรูเดาทางถูกเนี่ยนะ
หึ จะไปด่ามันก็ไม่ถูก เพราะฉันก็เป็นเหมือนกันหว่ะ

"หึ จะบอกให้น่ะ ยัยสำอาง ดาบนี่[ไม่มีรูปร่าง]โว้ย!!" ฉันบอกยัยนั้น
อาวุธของยัยนั้น เกราะ ฉันไม่ต้องใส่ก็ได้
แต่จะเอาอาวุธของฉัน(ไม่สิ ต้องพูดว่าอาวุธที่ฉันขโมยมา)กลับที่ของมันก็ไม่ดีเท่าไร
ฉันหยิบถุงมือยมทูตออกมาสวมที่มือซ้ายที่ฉันถือดาบ และใช้พลังความมืด
ทันใดนั้นก็มีโซ่สีดำๆมาพันรอบมือของฉัน และหลอมรวมเข้ากับตัวดาบ และฉันก็ใช้เวทน้ำแข็งของฉันเพิ่มอานุภาพให้มันด้วย
ถ้ามันหลอมรวมกับตัวฉัน มันก็คงไม่ใช่"สิ่งของ"หรอกนะ
ตอนนี้ฉันใส่ถุงมือและดาบ(?)ด้วยมือซ้าย และถือพัดด้วยมือขวา

รู้สึก ไอ้หนุ่มหน้ามนนั้น จะอ่านใจเหมือนน้องมันไม่ได้ แต่ดูดีๆแล้ว เหมือนพี่ฉันเลยแฮะ
เพียงแต่พี่ฉันมันเงียบกว่าหมอนั้นเยอะ และก็ไม่ตกนรกเหมือนฉันด้วย....
งั้นเรียกมันว่า นายอีกาล่ะกัน เพราะสีชุดเหมือนสีของอีกาเลย
"เฮ้ย นายอีกา!! โทษที ตอนนี้ฉันไม่ว่างหว่ะ!!"พูดจบ
ฉันก็ใช้ดาบของฉันพุ่งแทงไปที่ตัวของยัยสำอาง ตัวดาบนั้นยืดยาวออกไปคล้ายๆหอกหาเป้าหมาย
ยัยนั้นหลบได้ แต่.....

พลัน ตัวดาบที่ยาวตรง ก็โค้งงอเป็นเรียวคล้ายๆเคียว เข้าหาศัตรู
เอาล่ะ ลองเจอนี่ไปด้วยเซ่ และฉันก็โบกพัดอีก 2 ที
และลมพายุอันเกรี้ยวกราดก็พุ่งตรงเข้าไปหาศัตรูฉัน

สรุป
1.ริวเซียเอาถุงมือยมทูตออกมาเพื่อหลอมตัวดาบให้ยึดกับร่างกาย
2.ริวเซียเริ่มโจมตีเอเซล่า ด้วยดาบและพัด

ตัวเลือกเอเซล่า
หลบ - โดนพายุน้ำแข็ง
โจมตีเคียว - ตัวเคียวจะกลายสภาพเป็นหนามแหลมแทงทันที
nazzga สมาชิก
· #163
เอเซล่าเห็ดังนั้น กลับยิ้มกริมและร่ายมนต์ โบราณอีกบท "เดล่าซารัน เนมา" แล้วทุกอย่างรอบตัว 2 สาวก็กลายเป็นสีขาว อาวุธของพวกหล่อนก็กลายเป็นนวมชกมวยแทน
"ไอ้ดาม 2 เล่มนั้นตัวล่อของจริงคือม่านนี้ต่างหาก คนที่อยู่ในม่านจะไม่สามารถใช่พลังหรือมนต์ของตัวเองได้ นอกจากจะชกกันศอกเขาถีบเตะข่วนฉีกหรือโหม่ง และม่านนี้จะไม่หมดไปชนกว่า เราจะอยู่ในชุดวันเกิดทั้งคู่ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าคนที่คิดมนต์นี้จะมีความคิดยังไงก็ตาม"
จากนั้นเอลฟ์สาวก็ตีเข่าริวเซียและฉีกเสื่อริวเซียออกมา "เธอคงพอเข้าใจน่ะ"

ตัวเลือก
-ต่อยและเซอร์วิชเอเซล่า
-เซอร์วิชตัวเอง
-ไม่สนต่อยอย่างเดียว
NAX99 สมาชิก
· #164
"ฮะ ฮะ ฮะ อ่อ อย่างนี้นี่"ฉันเริ่มหัวเราะอย่างบ้า เพิ่งมีคนมาทำอย่างนี้กับฉันเป็นครั้งแรกนี่แหละ
"ฮะ ฮะ ยกเลิก!!" ไอ้นงนวมนั้นหายไปจากมือของฉัน
กฏไม่ได้บอกนี่ว่าให้ต้องใช้นวม งั้นหมายความว่าไอ้ม่านนี่หาย อาวุธก็กลับเป็นอย่างเดิมซินะ

"ไอ้เสื้อนี่ ฉันจะสร้างใหม่อีกกี่ครั้งก็ได้ และรู้ไหมทำไมฉันถึงใส่เสื้อผ้าหนาๆ
ฉันตายไปแล้วนะเว้ย ระบบฟื้นฟูสมานแผลของร่างกายฉันหยุดไปตั้งนานแล้ว
หล่อนคงรู้ซิน่ะ ว่าตัวฉันมีแต่แผลตอนก่อนตายทั้งนั้น!!"
ฉันฉีกเสื้อออก เหลือแต่บลาสีดำ และร่างที่มีแต่บาดแผลโดนฟัน-แทงขีดข่วนเหวอะหวะ
โดยเฉพาะตรงไหล่ซ้ายที่มีแผลลึกจนเห็นกระดูก
"โอ้ มันคงสร้างความหยะแหยงกับความสำอางของหล่อนซินะ ฮะ ฮะ ฮะ
อ่ะ ถ้าจะถามว่าอาวุธหายไปไหนล่ะก็ พอดีว่ามันไม่ใช้ของบนโลกนี้
มันก็เลยอยู่ในมิติอื่น พอต้องการฉันก็นึก และหยิบมันออกก็เท่านั้นเอง"

แหมพอไม่มีเสื้อแล้ว ขยับร่างกายได้คล่องขึ้นเยอะ เนอะ?
พลั่ก!
ฉันแทงเข่าเข้าไปที่กลางลำตัวของยัยนั้นอย่างรวดเร็ว เดิมทีฉันก็เร็วพอตัวอยู่แล้ว
และการที่ตัวฉันตายไปแล้วนี่ ทำให้ฉันใช้ความสามารถของกล้ามเนื้อร่างกายได้เกินคนทั่วไป
น้ำลายของยัยนั้นกระเด็นออกมาจากปากจนเห็นได้ชัดเจน

ฉันดึงผมมันและเริ่มที่จะใช้หมัดล้วนๆของฉันนี่แหละ อัดหน้าสำอางๆของหล่อนให้เละไปเลย

สรุป
1.ริวเซียฉีกเสื้อ(เฉพาะเสื้อ ส่วนล่างไม่) และเริ่มอัดเอเซล่า

ตัวเลือกเอเซล่า
อัดกลับ
ฉีกเสื้อ-โดนอัดเรื่อยๆ (ริวเซียไม่สนเรื่องจุกจิกอย่างเสื้อผ้า)
zeya สมาชิก
· #165
"ฮะ......ฮ้าว.....แม้ๆไรเนี้ย....อยากสู้กับฉันจนไม่ดูเลยนะว่ารังใหมเนี้ยอยู่สู๊งสูงน่ะ....พ่อชุดเกราะ"แองเจิลลีน่าที่สภาพกลับมาเต็มร้อยหาวอย่างงัวเงีย บรูตัสที่ก้มหน้่าลงไปมองพื้นข้างล่างถือว่าค่อนข้างสูงสุดๆของโครอสเซียมแห่งนี้ ซัสคิวบัสสาวมองดูนักรบชุดเกราะว่ายอากาศอย่างไม่สนใจอะไรเท่าไหร่นักและไม่แม้แต่จะช่วยบรูตัสที่กำลังว่ายอากาศอยู่ด้วย

"ฮะ.....เฮ้ย.....ซิบโหงแล้วตู"บรูตัสตะโกนสุดเสียงก่อนจะร่วงลงไปจนพื้นเบื้องล่างโดยมีแองเจิลลีน่าที่กางปีกบินอยู่ยังคงโบยบินอยู่กลางอากาศกำลังหัวเราะคิกคักกับท่าทางของบรูตัส

สรุป

แองเจิลลีน่ากลับมาในสภาพเต็มร้อยส่วนบรูตัสกำลังร่วงลงพื้นสนาม
maid guy สมาชิก
· #166
"อัลช่วยร่อนลงแบบงามๆที"
"ครับ"

สิ้นเสียงอัลนั้นใช้ปืนใหญ่และไอพ่นเสริมบังคับให้ร่างของบลูตัสค่อยๆลงพื้นแต่ด้วยความตัวหนักเลยลงกระแทกแรงพอตัวแต่บลูตัสไม่เป็นอะไรมาก

"มัวแต่กระโดดหลบจนไปชนใส่ยัยปีศาจเข้าให้เสียแล้วสิ"
"ท่านไม่ดูเองนิครับ"
"เพราะใครล่ะที่ดันโจมตีแบบนั้นวะ"
"ครับ แต่ตอนนี้ผมว่าควรห่วงสถานการณืตรงหน้าดีกว่านะครับ เพราะซัคคิวบัสนี้ชอบดูดพลังงานผู้ชายครับ ถึงท่านจะมีพลังงานเหลือเฟือเพราะจากการถูกผ่าตัดโดย....."
"หุบปากไปซะเจ้าอัล ไม่ต้องพูดมาก"บลูตัสตะคอกใส่แต่แองเจิลลีน่าหรือซัคคิวบัสสาวได้แต่หัวเราะเยาะแล้วพูดแทรกว่า"แหมๆๆ ถึงจะเจ็งที่ว่าหล่นมาอย่างปลอดภัยแต่ดูเหมือนสติไม่สมประกอบเลยต้องพูดกับตัวเองนะ พ่อชุดเกราะ"

บลูตัสมองไปยังแองเจิลลีน่าที่บินวนเวียนอยู่บนหัวบลูตัส
"อัล ปืนซ่อมเสร็จแล้วหรือยัง"บลูตัสกระซิบ
"เสร็จแล้วครับ"
"ติดตั้งเลยแล้วแกพาข้าบินได้หรือไม่"
"ได้ครับ แต่จะไม่สามารถใช้เลเซอร์แคนน่อนได้ครับ"
"งั้นสู้บนพื้นดีกว่า ข้าถนัดกว่า"

พูดเสร็จบลูตัสก็ใช้ปืนกลยิงกราดใส่แองเจิลลีน่าทันที
zeya สมาชิก
· #167
แองเจิลลีน่าบินหลบกระสุนอย่างรวดด้วยความไวในการโผบินของเธอ ซัสคิวบัสสาวนั้นเริ่มทำบางสิ่ง ร่างบางนั้นค่อยๆสร้างภาพลวงตาของตัวเองขึ้นมาก็จะเสริมพลังเวทย์ใส่ให้ภาพลวงตาเหล่านั้นจนกลายเป็นร่างจำลองนับสิบ บรูตัสมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่ไว้วางใจเท่าไหร่นัก แองเจิลลีน่ามองเหล่าร่างจำลองของตนพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แองเจิลลีน่าร่ายเวทย์ปลายหางเธอมีสีชมพูเฉดเดียวกับปีกตวัดอักขระเวทย์

"ระบำปุบผาสุริยะ"แองเจิลลีน่าใช้เวทย์พร้อมกับร่ายรำเหล่าร่างจำแลงก็ร่ายเวทย์แล้วเริ่มร่ายรำเช่นกันกลีบดอกไม้เรืองเเสงโปรยปรายลงมานับพัน หากมันลงมายังพื้นก็จะเป็นแค่เพียงแตกละอองแสงสีชมพูแต่ทว่า

"ยัยซัสคิวบัสตัวแสบ!!"เสียงบรูตัสคำรามเมื่อกลีบดอกไม้มาสัมผัสกับเกราะของบรูตัสนักรบในชุดเกราะคำรามอย่างหงุดหงิดเมื่อดอกดอกไม้นั้นทำปฎิกริยากับเกราะของตน ทั้งโดนกระแสไฟฟ้าซ็อต ความร้อนสูง ความหนาวเย็นเฉียบขั้วหัวใจ และบางครั้งก็ทำให้ร่างกายเกิดอาการรวนขึ้นมาซะดื้อๆ

"คิกๆ.....ใครจะโง่ทุ่มพลังเวทย์พังเกราะนายมิทราบ.....ทั้งๆที่เล่นทางอ้อมง่ายกว่าเยอะเลย.....นี่น่า"แองเจิลลีน่าหัวเราะเสียงใสไม่เพียงแต่เธอเหล่าร่างจำแลงก็หัวเราะด้วย

สรุป

แองเจิลลีน่าเน้นใช้เวทย์โจมตีโดยใช้ชุดเกราะของบรูตัสเองเป็นสื่อนำพาพลังเวทย์แทนการใช้เวทย์โจมตีตรงๆ
Angel-is-egg สมาชิก
· #168
ฮืม...

ตอนนี้ฉันก็ยังคงมองแม่นางน้ำแข็งกับเอลฟ์สาวไขว้กันอยู่ เฟี้ยวน่าดูแฮะ...ส่วนทางด้านแม่นางซัคคิวบัสที่รู้สึกจะสร้างบาดแผลในใจให้ออตโต้ไม่มากก็น้อยนะกำลังจะไขว้กับคนคลั่งพอดี

ตอนนี้ก็ไม่เหลือใครแล้วซินะ...แม่นางน้ำแข็งบอกไม่ว่าง รอนนี่พูดพลางขยับเสื้อโค้ทหนังมีฮู้ดสีดำยาวคลุมเกือบถึงขากางเกงหนังสีดำ มันไม่ใช่หนังธรรมดาหรอกนะ เพราะระดับชาฮัท รอนนี่ อย่างขาแล้วหนังที่ว่าเป็นหนังของเหยื่อผู้โชคร้ายถูกถลกออกมาย้อมดำอีกที เว้นก็แท้เสื้อยีนส์สีขาวเขียนด้วยตัวอักษรกราฟฟิกดีไซน์ไล่สีชมพู เหลือง ฟ้า เทา เป็นข้อความว่า "American Horror Standard of Mexico"

ส่วนไอ้ที่ฉันห้อยคออยู่นะ มันเป็นเขี้ยวสัตว์ 7 ซี่ที่ตอนมีชีวิตพ่อได้ให้ฉันไว้ตอนยังเด็ก พ่อว่ามันจะคอยคุ้มกันฉันจากอันตรายทั้งปวง และเมื่อใดที่ฉันกลัวความมืดก็ให้กุมมันเอาไว้ในมือ มันจะช่วยฉันหาแสงให้เออเอง

รอนนี่นึกย้อนอดีตไปถึง ตอนยังเด็กและพ่อเขาได้มอบสิ่งนี้ไว้ให้แก่เขา ภาพตัดฉายเป็นโทนสีของบรรยากาศยามค่ำคืนและกองไฟที่ก่อไว้ พร้อมเสียงpan flute ที่พ่อเขาเป่า...

ตัดฉากมาที่รอนนี่...ความจริงพ่อน่าจะสอนให้ฉันจุดไฟมากกว่านะ ฉันคิด...ถึงในตอนนี้ฉันแทบจะไม่มีความเจ็บปวดหรือไม่มีวันที่จะต้องตายแล้วก็เถอะ...

แต่ฉันก็กลัวว่า ซักวัน"ไฟ"ที่ฉันใช้ มันจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวฉันเอง...

รอนนี่ยังคงเป่าฮาร์โมนิก้า พร้อมกับมองไปที่สงครามย่อยๆตรงหน้า เขาท่องมนต์ดำอะไรบางอย่าง...
....ค่อยๆมีรูปร่างของหญิงสาวผมดำติดโบว์สีแดงขนาดใหญ่ สวมใส่เสื้อเซิ้ตสีขาวโชว์ร่องอกที่พอมีเล็กน้อย กางเกงเอี๊ยมสั้นสีแดง...

"วินนิก้าร์"รอนนี่เอ่ยชื่อพร้อมคำสั่งอะไรบางอย่างให้กับ"สัตว์"ที่ถูกอันเชิญมากระทำการอะไรซักอย่าง...หล่อนเอ่ยรับคำสั่งพร้อมทั้งมือที่มีกรงเล็บแหลมคมยาวออกมาซึ่งมีนมีความแข็งแกร่งมาก วินนิก้าร์เดินไปด้วยท่าทีแข็งกระด้าง สายตาสีฟ้าแบบมนุษย์กลายเป็นดวงตาของสัตว์ร้าย โบว์สีแดงกลับกลายเป็นหูของเสือสีดำสนิทพร้อมกับหาง...เสือดำวินนิก้าร์มองเหยื่อที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเพรชฆาตก่อนที่จะบุกเข้าไปสมทบกับริวเซียรุมเอเซล่าอย่างเลือดเย็น ซักพักเจ้าตัวก็ล่าถอยออกมาพร้อมกับคาบเลือด หล่อนฝากรอยเล็บไว้ที่ร่างกายของอีกฝ่ายไว้พองาม มีร่องรอยการถูกฉีกเสื้ออย่างสะเปะสะปะ และการทึ้งผมของฝ่ายที่เธอไม่สามารถระบุได้(เพราะมันตีกันมั่วไปหมด)

เพราะเธอมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งของรอนนี่ ทั้งที่เธอสามารถทำอะไรกับอีกฝ่ายได้มากกว่านั้น

วินนิก้าร์ค่อยๆใช้มือปาดเลือดที่ติดตามใบหน้าก่อนมองฝ่ายที่ถูกกระทำแล้วค่อยเลียเลือดที่พึ่งปาดออกมากิน...แล้วค่อยๆเอียงคอมองด้วยสายตาที่กลับมาเป็นสีฟ้าปกติ

ตอนนี้ถึงฉันจะไม่ไปลงมือป๊ะกับใครจริง ก็ให้แม่เสือสาวนี้ถูกรุกหรือเป็นฝ่ายรุกเสียเองก่อน...รอนนี่ยังคงเป่าฮาร์โมนิก้าไปตลอดการกระทำของแต่ละคนในสมรภูมิย่อยๆ

-----------------
สรุป
รอนนี่ได้ทำการอันเชิญสัตว์ออกมาปั่นป่วน(เสือดำวินนิก้าร์)
maid guy สมาชิก
· #169
"อัล กระโดดให้อยู่เหนือยัยนั่นเดี๋ยวนี้" สิ้นเสียงตะโกน อัลได้ทำให้ชุดคลังแสงเปลี่ยนตัวเองให้บินได้ด้วยการใช้ไอพ่นเสริมและลมจากปืนใหญ่แล้วบินจนอยู่เหนือกลุ่มกลีบดอกไม้ ระหว่างนั้นบลูตัสโดนไฟฟ้า ความร้อนและความเย็นยะเยือกเอาไม้น้อยจนเกือบหมดสติ ซึ่งหากหมดเอาตอนนี้คงไม่แคล้วเข้าโหมดคลั่งอีกรอบ

"เป็นวิธีที่บ้าดีเดือดดีแท้ครับท่าน ยังดีที่ไม่ทำให้ปืนไฟและจรวดระเบิดเสียก่อนน่ะครับ"
"พูดถึงจรวด ยิงแมร่งเลยเอาแบบถล่มทั้งหมดทั้งตัวจริงและตัวปลอม"

จรวดมิดไซล์ทั้งหลายสิบลูกได้ปล่อยออกมาราวกับห่าฝนซึ่งทุกอันล้วนเคลื่อนหาเป้าหมายคือ ซัคคิวบัสสาว

ตัวเลือก
ไม่คลายเวท โดนตัวจริงไม่กี่ดอก(อาจมีเซอร์วิส)
หลบ ทุกลูกจะติดตามหาตัวจริงจากความร้อนที่ขยับ
โจมตีระยะประชิด โดนปืนไฟและอาวุธลับ(บอกตอนโจมตี อาจจะใช้CA)
โจมตีระยะไกลด้วยเวท โดนจรวดน้อยกว่าตอนหลบ ผลลัพธ์อาจจะทำให้บลูตัสเข้าสู่โหมดคลั่งเพราะตอนนี้สะบักสะบอมกับเดือดได้ที่

พิเศษ การโจมตีระยะไกลด้วยเวทหากไม่อยากให้เข้าสู่โหมดคลั่งต้องตอบให้ได้ก่อนว่าเราชอบสีอะไรระหว่างน้ำเงิน เหลือง แดง
zeya สมาชิก
· #170
"โอ๊ะ...โอ๋......แม้ๆ...."แองเจิลลีน่าไม่ด้ทุกร้อนอะไรทั้งตนและร่างจำลองต่างกระพือปีกสร้างพายุลูกมหึมาพร้อมทั้งสร้างคลื่นกระแสไฟฟ้าเป็นตาข่ายขังมิสไซส์ทั้งหมดเอาไว้ในพายุนั้น

"บรึ้มๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วสนามควันนั้นฟุ้งกระจายไปทั่วสนามจนไม่สามารถมองเห็นอะไรๆได้ถนัดเท่าหร่นัก

สรุป

แองเจิลลีน่าทำลายจรวดของบรูตัสทำให้ควันฟุ้งบดบังการมองเห็นไปทั่วสนาม
FroZen สมาชิก
· #171
....ซอร์
"เสียงนี้.." ซอร์พูดขึ้นเบาๆท่ามกลางความมืด พร้ิอมกับความรู้สึกที่ต่างจากเดิม
ไม่ใช่ความรำคาญอย่างเดิมเหมือนที่ผ่านมา

และไม่นานนักซอร์ก็ลุกขึ้นมาอย่างฉับพลัน "ริริน!?"
"เธออยู่ไหนนะ?! เฮ้!!?" ซอร์ตะโกนขึ้นและหันซ้ายหันขวา
"นี่เธอยังไม่ตายหรอ??"
แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือความเงียบและมืดมิดเท่านั้น
"พูดอะไรบ้างเซ่!!!"
ทันใดนั้นความทรงจำเมื่อครั้งก่อนก็เข้ามา

เหตุการณ์รหัสลับ ‘S’

ฉับพลันนั้นซอร์ก็ลุกโพล่งขึ้นมาจากเตียงห้องพยาบาล
เมื่อผู้นอนเปลี่ยนสภาพมาเป็นนั่ง ผ้าก็หล่นร่วงออกจากตัว
เขาขยับมือขึ้นช้าๆ พบว่ามือกำลังสั่น เมื่อรู้เหตุการณ์ในอดีต
ซอร์เลิกสนใจมือตัวเอง แล้วมองไปรอบๆ พบแว่นกันแดดอันหนึ่งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วใส่ลงไป ด้วยแววตาคบกริบขึ้นยิ่งกว่าเก่า
หรืออาจเรียกได้ว่ากลับสู่สภาพเดิมก็เป็นได้..

ซอร์สำรวจตัวเอง พบว่าในตัวมีมีดเล่มหนึ่งที่อยู่ในมือซ้าย
ระเบิดสองชนิดสองลูกแขวนอยู่ที่เอว และซองปืนหนึ่งอัน..

เขาทำหน้าประหลาดใจ ไม่ใช่เป็นเพราะตกใจที่ว่าปืนหายไปไหน

..แต่เป็นเพราะเขาไม่เคยใช้ปืนมาก่อนเลย..

ถึงจะอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้แยแส แล้วเดินกลับเข้าสู่สนาม พบว่าข้างในนั้นกำลังรบอย่างดุเดือด
ขณะที่ซอร์มองไปทั่วสนาม แว่นก็ส่งเสียง บี้ปขึ้นเบาๆ และฉายวงกลมสีแดงขึ้นตรงที่ระเบิดแดง
ที่กำลังตกลงมาหาตนเอง

ซอร์ย่อตัวลงดีดตัวขึ้นไปข้างบน หลบระเบิดที่กำลังจะลงพื้นได้อย่างง่ายดาย
พอขึ้นมาได้พอตัว ซอร์ก็เอามีดปักไปบนผนังยึดตัวเองไว้ ถึงอย่างนั้นตัวเขา
ก็ยังลอยขึ้นมาตามแรง

เขาพลิกตัวเล็กน้อย นั่งลงบนพื้น ไม่สิ บนมีดต่างหาก
ซอร์มองลงไปข้างล่างสนามพบว่า มีคนหนึ่งท่าทางจะเล่นงานได้ง่ายที่สุด..

เขาใช้มือดันตัวกับมีดขึ้น เท้าทั้งสองเหยียบอยู่บนผนัง เขางอขาลงช้าๆ
ก่อนที่จะดีดตัวกัีบผนัง พุ่งลงไปยังเป้าหมายที่เล็งเอาไว้
ทำให้มีดที่ปักกับผนังหลุดออกไปอย่างอัตโนมัติ

ซอร์พุ่งไปยังชายชุดเกราะคนนั้นด้วยอาการเรียบนิ่ง
maid guy สมาชิก
· #172
"ท่านครับ มีชายผู้หนึ่งพุ่งมาหาท่านครับ"
"ว่าไงนะ"

สิ้นเสียงบลูตัสพยายามหักหลบ ซอร์นั้นเกือบจะเอามีดแทงแต่พลาดท่าไปแทงเข้าที่เกราะส่วนหัวทำให้ส่วนปากนั้นเปิดออก ซอร์เห็นสิ่งที่อยู่ภายในเกราะเพียงแค่แว๊บหนึ่งแต่ก็ตกใจเพราะว่า
"เฮ้ย ทำไมปากหมอนี่ถึง...."ซอร์พูดไม่ทันจบก็โดนจับที่คอแล้วปล่อยให้ตกถึงพื้น "เสียดายนะที่นายอาจเป็นเพื่อนข้าได้แต่แกรู้ความลับของข้าเสียแล้ว ข้าเสียใจจริงๆ"แล้วบลูตัสก็หันไปทางแองเจิลลิน่า

"สู้กับพวกใช้เวทนี้เอาแรงเข้าว่าไม่ได้จริงๆ"
"ท่านครับ ผมจับได้ว่าร่างจริงจะมีความร้อนสูงกว่า"
"งั้นพุ่งเข้าหาเลยสิจะได้จบๆกัน"
"ไม่ดีกว่า ผมขอแนะนำให้ตั้งป้อมที่พื้นล่างแล้วยิงด้วยปืนใหญ่เลเซอร์แบบลูกปรายอีกครั้งดีกว่าครับ"
"เออ เข้าท่าแฮะหากพลาดท่าอีกคราวนี้แกล้งแพ้เสียหน่อยดีกว่า"
"คิกๆๆ โดนเวทจนประสาทเสียอีกแล้วนะนาย คุยกับตัวเองอีกแล้ว"เหล่าร่างปลอมพูดพร้อมๆกัน เหมือนเธอจะไม่รู้ว่าอัลคุยกับA.I.
"ดีละ งั้นก็ลงพื้นได้เลยอัล"

เมื่อบลูตัสลงพื้น(หากซอร์อยู่ข้างล่างเลือกหลบหรือไม่หลบ)มันจึงพักระยะรอแอนเจิลลิน่ากำลังใช้เวท มันก็ตั้งป้อมปืนทันที การชาร์ตของปืนบลูตัสเร็วกว่าการโจมตีของแอนเจลลิน่าจึงยิงออกมาก่อนที่จะร่ายเวทเสร็จ
zeya สมาชิก
· #173
แองเจิลลีน่านั้นไม่รอให้บรูตัสเปิดโอกาสได้จู่โจมตีต่อ ซัสคิวบัสสาวกับร่างจำลองนั้นพุ่งเข้าหาบรูตัสด้วนความเร็วสูง ปลายหางสุนัขป่าของเธอเป็นสีส้มออกน้ำตาลแต่ทว่ามันไม่ได้ใช้เพื่อเขียนอักขระเวทแต่อย่างไหร่

"ทำบ้าอะไรของแก....ยัยซัสคิวบัส"บรูตัสตวาดลั่นเมื่อปลายหางของทั้งร่างจำลองและร่างจริงตวัดผ่านชุดเกราะของเขาจนมีลายสีส้มออกน้ำตาล

"เดี๋ยวก็รู้คิกๆ....."แองเจิลลีน่าหัวเราะคิกคักแววตาเจ้าเล่ห์ก็จะสลายร่างจำลองทั้งหมดก่อนจะมองบรูตัสด้วยรอยยิ้มเดียวกับแววตา

"อ๊ะ.....อ๊าก!!!!!!!!!"บรูตัสร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแต่ในเวลาถัดมาร่างกายภายในเกราะก็ถูกกระตุ้นด้วยราคะที่รุนแรง

"คิกๆ....."แองเจิลลีน่าโผบินเข้ามาใกล้เกราะคลังแสงของบรูตัสนั้นเหมือนเป็นละอองหมอกสำหรับเธอไปแล้ว

"อย่างลืมสิ......ฉันไม่โง่โจมตีนายตรงๆหรอกนะ....อักขระเวทย์ที่นายโดนไปน่ะ...เป็นเวทย์ราคะชั้นสูงที่ใช้ตัวสื่อนำเวทย์นี้เข้าสู่ร่างกายโดยที่ไม่ต้องโจมตีโดยตรง......ก็นะฉันมันแปลกกว่าซัสคิวบัสทั่วๆไปซะด้วยสิ.....ถ้าไม่ว่าอะไร...สิ่งที่นายรู้และพลังของนาย....ฉันขอละนะจ๊ะ"แองเจิลลีน่ากระซิบข้างหูบรูตัสด้วยน้ำเสียงยั่วยวนร่างของเธอนั้นปล่อยเสน่หาแห่งซัสคิวบัสเข้าครอบงำบรูตัสจนร่างใหญ่ไม่อาจจะรับรู้อะไรนอกจากความต้องการสนองราคะของตัวเองในตอนนี้ที่มีอย่างมหาศาลเท่านั้นแองเจิลลีน่าขยายขนาดปีกให้ใหญ่จนครอบร่างทั้งสองจนมิดแล้วจนมีเส้นใหมที่เรืองแสงคนละสีกับตอนที่สู้กับออตโต้ออกมาปกคลุมอีกชั้นหนึ่ง

สรุป

บรูตัสกำลังโดนแองเจิลลีน่ารับประทาน....

(ฉาก.....หลังไมค์)
Angel-is-egg สมาชิก
· #174
ตอนนี้นะ สภาพวิสัยทัศน์ฉันไม่ค่อยดีเท่าไร ฉันเลยเอาแว่นตาดำกันฝุ่น แสง แมงเม่ามาใส่ป้องกัน...โอ้!ให้ตายอีกรอบซิ แมวดำนั้นอยู่ตรงไหนล่ะเนี่ย?

(รอนนี่หยุดเป่าฮาร์โมนิก้าร์และเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท)

รอนนี่กำลังหมายถึงวินนิก้าร์ ซึ่งตอนนี้เธอกำลังมีความรู้สึกไม่ต่างจากรอนนี่เท่าไร แม่เสือดำค่อยๆคลานในท่า 4 ขาหมอบต่ำ ประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นของเธอดีพอสมควร ไม่นานนักเธอก็หารอนนี่พบ...

ฮืม...ดูเหมือนว่ามันชักจะเถิดเทิง ยิ่งกว่าตอนที่ฉันมาใหม่ๆเสียอีกนะ นั้นก็นายซอร์ นายคนที่ฉันเคยจิกไปเล็กน้อยนะ...และนั้นก็ซัคคิวบัสสาวที่น้องฉันมันบอกแค่เอ่ยชื่อก็ขนลุกแล้ว...ช่างเหอะ หล่อนก็ดูไม่ได้น่ากลัวอะไรซักหน่อยนะ...และตอนนี้เธอก็กำลัง"กินเหล็ก"อยู่...ไหนว่ะ มือถือ อ่า เจอแล้ว...
แล้วฉันก็จัดการสั่งให้วินนิก้าร์บันถึกทั้งคลิปและรูปไว้ มือถือฉันนอกจากจะบันทึกภาพและเสียงได้คมชัดถ่ายภาพได้ชัดแล้วมันยังสามารถถ่ายติดในสิ่งที่ไม่ควรถ่ายติดน่ะ...

ตอนนี้ หน้าที่วินนิก้าร์คือบันทึกคลิปส่วน หน้าที่ลุยคือฉัน...

"ซอร์ นายสนใจที่จะมาสู้กับฉันไหม"รอนนี่พูดขึ้น...แล้วถอดแว่น มืออีกข้างถือชาลี บราวน์เตรียมพร้อมบุก

---------------------------
สรุป

รอนนี่ท้าดวลกับซอว์
maid guy สมาชิก
· #175
ระหว่างที่บลูตัสกำลังถุกงาบ?อยู่ สติของมันได้หลุดลอยไปยังเหตุการณ์แห่งความสิ้นหวังในตอนที่ถูกเรย์มองจับไป

"แกนอกจากข้าแล้วแกจะทำอะไรน้องสาวของข้าด้วยวะ"
"ชั้นรู้มาว่านอกจากอารมณ์โกรธแล้วมีสิ่งหนึ่งที่สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่ทำให้แกกกลายเป็นสุดยอดได้อีกอย่างว่ะ"
"อะไรวะ"
"ราคะไง"

ความทรงจำของบลูตัสช่วงหนึ่ง หลังจากนั้นเป็นอีกครั้งหนึ่งบลูตัสเห็นภาพน้องสาวตัวเองที่เลือดท่วมกายและรายล้อมด้วยซากศพของเหล่าสัตว์ เมื่อดูแล้วสิ่งที่ทำให้น้องของตัวเองนั้นนอนอยู่และมีเลือดซึ่งเหมือนกับการถูกข่มเหงทางร่างกายเธอมองบลูตัสราวกับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุด

ซึ่งเป็นสีหน้าสุดท้ายที่แสดงออกมาก่อนตาย

"หึหึหึ พลังงานของเธอช่างสุดยอดจริงๆ"แองเจิลลิน่าหัวเราะหลังจากที่"งาบ"บลูตัสไปแล้ว โดยที่ร่างของบลูตัสนั้นนอนแน่นิ่งราวกับศพ "นายคงจะลุกขึ้นไม่ไหวแล้วสินะพ่อชุดเกราะ นายเชื่อมั่นในเกราะของนายมากเกินไปนะ"
"ประมาทไปละมั้งซัคคิวบัสสาว"อัลพูดเสียงดังจนแองเจิลลิน่ายังตกใจ"ที่ทำให้นายท่านต้องตกอยู่ในสภาวะเสียสติด้วยราคะ"
"หมายความว่าอะไร แล้วเสียงดังมาได้ไงกัน"
"กระผม อัล A.I.ประจำคลังแสงของท่านบลูตัสครับ"
สิ้นเสียงพูด บลูตัสได้ค่อยๆพยุงกายยืนขึ้นอีกครั้ง อย่างช้าๆ
"อะไรกัน มันไม่น่าจะลุกขึ้นได้นี่น่า"
"ขอปลดคลังแสงออกจากเกราะของท่านบลูตัสเปนการชั่วคราวเพราะเนื่องจากผู้ใช้สูญสิ้นสัญปชัญญะไปแล้ว"สิ้นประโยคดังกล่าว ชุดคลังแสงได้ถอดออกมาจากร่างชุดเกราะของบลูตัสและอัลก็เสริมด้วยว่า"เข้าสู่โหมดคลั่ง"

บลูตัสตะโกนดังลั่นจนทุกคนได้ยินเสียงแล้วหันมามอง หากมันเป็นจอมเวทมันคงจะปลดปล่อยอัคระเวทแต่ทว่าเกราะของมันขยายออกจนเกราะส่วนหัวหลุดออกมา หน้าตาของบลูตัสนั้นเรียกได้ว่าหลุดจากความเป็นคนเรียบร้อยไปแล้ว ใบหน้าที่มีรอยแผลจนเนื้อแก้มหายไปบางส่วนและริมฝีปากหายไป นัยน์ตาเป็นสีดำและตาแดงก่ำดุจเลือด ที่หัวนั้นมีรอยเหมือนผ่าและโดนเจาะกะโหลกมาหลายครั้ง

นี่เป็นสาเหตุที่มันสวมเกราะหนาเพราะเกราะของมันเหมือนกับผิวหนังนั้นเอง

"โอ้"บลูตัสพุ่งเข้าหาแองเจิลลิน่าพร้อมคว้าฆ้อนยักษ์ แต่ด้วยน้ำหนักของฆ้อนทำให้เธอหลบได้แล้วบลูตัสเข้าไปภายในกลุ่มควัน

"ถึงแม้จะแกร่งแค่ไหนแต่ช้าอย่างนี้จะทันเรอะ"แองเจิลลิน่าพยายามที่จะเข้าไปเพื่อจัดการกับบลูตัสอีกครั้ง บลูตัสเก็บฆ้อนไว้กลางหลังแล้วบิดหนึ่งครั้ง ฆ้อนนั้นแยกเป็นสองส่วนจนกลายเป็นฆ้อนสองอันที่เหมือนฆ้อนทั่วไปสองอันแต่สิ่งที่ซ่อนไว้ข้างใบคือดาบเล่มหนึ่ง ถึงแม้ใบดาบจะไม่ใหญ่มากพอๆกับดาบทั่วไปแต่ความยาวก็ยาวเท่ากับส่วนสูงของคนแล้วฟันเข้าที่ซัคคิวบัสสาว

สรุป
1บลูตัสขาดสติด้วยราคะแล้วเข้าสู่โหมดคลั่ง
2ฆ้อนบลูตัสแท้ที่จริงคือฝักดาบและฆ้อนขนาดกลางที่เมื่อประกบกันจะกลายเป็นฆ้อนขนาดใหญ่
3อาวุธของบลูตัสมีแต่ระยะประชิด ส่วนคลังแสงได้ล็อคระบบเอาไว้ ไม่สามารถขโมยได้และกำลังโหลดอาวุธใหม่
4อาวุธทุกอย่างของบลูตัสได้มาจากคนอื่น ดังนั้นมันจึงไม่รู้ว่าอาวุธของมันสร้างหรือใช้งานได้อย่างเต็มที่ได้อย่างไร

ตัวเลือกสำหรับแองเจิลลิน่า
ไม่หลบ โดนฟันอวัยวะขาด(ส่วนไหนก็ได้)
หลบ โดนปีกแค่ส่วนหนึ่ง
โจมตี หากภายในวันอังคาร(เย็น)ไม่ตอบให้บลูตัสโดนงาบรอบสอง
หากไม่เหมาะสมสามารถประกาศPost Canceได้(เพราะคิดๆดู ตอนนี้ตัวเองแต่งโคตรเกรียนเลยว่ะ)

กรณีมีอีเวนช่วงไม่อยู่
meumiuบังคับบลูตัสได้ชั่วคราว
NAX99 สมาชิก
· #176
ติ๋ง ติ๋ง.....
"เอ้ออออ" ฉันสะบัดหยดเลือดออกจากมือของฉัน ให้ตายซิ นี่เป็นสถานการณ์ที่ปรับอารมณ์ไม่ถูกเลยแฮะ
จู่ๆสู้กันด้วยอาวุธอยู่ดีๆ ดันกลายเป็น....ไม่อยากพูดแฮะ Bitch Fight ใช่มั้ย?
แล้วจากนั้นก็มีเสือมาตบเหยื่อของฉันไปหน้าตาเฉย
นายกานั้นเดาความคิดยากแฮะ
ฉันมองสภาพของยัยเอลฟ์นั้นที่นอนแน่นิ่ง ดั้งหัก(ฉันต่อยเอง) และท้องมีแผลข่วน(ของยัยเสือ)
และจู่ๆร่างของยัยนั้นก็วับหายไป คงจะไปห้องพยาบาลเรียบร้อย
และม่านพลังบ้าบอคอแตกของยัยนั้นก็หายไป

ฉันมองดูสนามรบ
ยัยหื่นกับนายถึก และก็นายแว่นกับนายกาเหรอ อืม..... ไม่มีคู่แฮะ
งั้นฉันขอแช่แผลเก่าก่อนล่ะกัน
ฉันใช้เวทน้ำแข็งของฉันแช่และตกแต่งแผลเก่าของฉัน
เพราะไอ้ม่านพลังบ้านั้น ทำให้เวทที่อยู่ตรงแผลนี่พลอยหายไปด้วย ฉันเลยต้องมาตกแต่งแผลใหม่เลย บ้าเอ้ย!
เมื่อแช่เรียบร้อย ฉันก็ใช้พลังความมืดสร้างเสื้อของฉันขึ้นมาใหม่
"อืม ไปแจมใครดีนาา" ฉันคิด และก็ได้คำตอบแล้ว

"นี่ นายกาหน้ามน!!"ฉันเรียกหมอนั้น
"ตอนนี้ ฉันว่างแล้ว มาฆ่ากันหน่อยไหม? ในฐานะคนบาปด้วยกันน่ะ" ที่ฉันรู้ว่าหมอนั้นน่าจะเลวเหมือนฉัน ก็เพราะยัย(?)น้องชายของมันเองนี่แหละ ไปโทษมันล่ะกัน

สรุป
1.เอเซล่า ถูกอัดจนกลับห้องพยาบาล
2.ริวเซียปฐมพยาบาล และท้าสู้รอนนี่

หมายเหตุ
เดิมทีคนเขียนตั้งใจให้คุณ nazzga มาซะก่อน จะได้แต่งต่อ แต่เจ้าตัวไม่มาซักที เลยขอแต่งเองเลยล่ะกันครับ
FroZen สมาชิก
· #177
ซอร์ร่วงหล่นจากฟ้า หลังจากการโจมตีไม่ประสบผลแถมโดนสวนกลับอีกต่างหาก
แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ร้อนรน เขาจัดการให้ตัวเองหมุนตัว ชะลอแรงตก และลง
พื้นได้อย่างสวยงาม
แต่พอลงพื้นไปได้ไม่เท่าไร ก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่มาจากด้านบน แว่นกันแดดสีดำ
ส่งเสียงร้องเตือน พร้อมกับมีลูกศรสีแดงชี้ขึ้นไปยังข้างบนฉายบนแว่น
และแทบจะทันทีที่บลูตัสจะทิ้งตัวถึงพื้น ซอร์ก็ดีดตัวหลบเฉียงข้างไป
หลบรัศมีการทิ้งตัวของชายชุดเกราะไปอย่างหวุดหวิด

ทันทีที่เท้าซอร์ถึงพื้น เขาก็หันไปมองบลูตัส นึกถึงการโจมตีเมื่อครู่ที่ถูกมองออกได้อย่างง่ายดาย
ทำให้เขารับรู้ได้ว่าไม่ควรไปสู้กับคนๆนี้ ขนาดโจมตีมุมอับก็ยังรับรู้ได้ แสดงว่าเขาระวังรอบด้านเลยทีเดียว
อีกทั้งมีอาวุธมากมาย พร้อมกับชุดเกราะแข็งแกร่ง.. แล้วก็ยังมี..

ซอร์ยังประเมินบลูตัสไม่ทันจบ แว่นก็ส่งเสียงเตือน พร้อมกันนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
ทำให้เขาหลุดจากภวังความคิด
"ซอร์ นายสนใจที่จะมาสู้กับฉันไหม" รอนนี่พูดขึ้น เทพบุตรแห่งความตายถอดแว่นออก
พร้อมกับกระชับอาวุธด้วยมืออีกข้าง เตรียมพร้อมบุกเต็มที่

ซอร์ไม่ตอบกลับ เขามองรอนนี่ด้วยประกายตาเย็นเยียบ เขาควงมีดหนึ่งรอบ
ให้มันหมุนกลางอากาศก่อนที่จะจับมันและปรับมีดเข้าที่ ส่วนมืออีกข้างไปวาง
ไว้ที่เอวที่มีระเบิดอยู่ ก้มตัวงอขาเล็กน้อย เขาก็เตรียมพร้อมแล้วเช่นกัน

ก่อนจะเกิดศึกขึ้น ก็มีอีกเสียงดังขึ้นมา
"นี่ นายกาหน้ามน!!" เสียงสาวคนหนึ่งดังขึ้น "ตอนนี้ ฉันว่างแล้ว มาฆ่ากันหน่อยไหม? ในฐานะคนบาปด้วยกันน่ะ"

----
ซอร์ สถานะ แววตาประกายเย็นเยียบ เตรียมพร้อมปะทะในทุกๆด้าน
ถ้ารอนนี่ขยับ ซอร์จะจู่โจมทันที
meumiu ผ สมาชิก
· #178
กรณีเจ้าตัวมาช้าเกินไป หรือ หายไปนานโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้าสามารถข้ามไปได้เลยครับ
nazzga สมาชิก
· #179
ก็รอท่านแต่งอยู่น่ะแหละ
meumiu ผ สมาชิก
· #180
ทันใดนั้นเกิดคลื่นพลังบางอย่างกระจายจากกลางสนามโครรัซเซียมทำให้ทำคนเกิดอาการชักงักไปชั่วครู่ เมื่อทุกคนมองไปยังต้นตอก็พบเข้ากับชายหนุ่มนามว่า Tale ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

"สวัสดีครับนักสู้ทุกท่าน วันนี้ข้อขอรบกวนเวลาที่ทุกท่านกำลังสู้กันชั่วครู่นะครับ" Tale กล่าว เมื่อนั้นทุกคนก็โดนวปาร์ไปยังห้องสมุดของ Tale ซึ่งเต็มไปด้วยหนังสือมากมาย และยืนอยุ่หน้าโต๊ะทำงานของ Tale โดนมี Tale นั่งอยู่บนเก้าอี้

เล่นวิดีโอ YouTube

"ก็อย่างที่เห็นครับ นี้คือห้องสมุด" Tale กล่าว แต่รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนคิดในใจว่า (ดูก็รู้แล้ว)

Tale จึงกล่าวต่อว่า "หนังสือเหล่านี้คือทางเชื่อมไปยังโลกต่างๆ ไปยังโลกแห่งการผจญภัยที่ทุกท่านจะได้พบ แต่ทุกท่านจะยังไม่ได้ไปในตอนนี้หรอกนะครับ เพราะทุกท่านยังไม่พร้อม" Tale

"หลายท่านคงอยากทราบว่าทำไมผมพาทุกท่านมาที่นี้ ที่จริงก็ไม่มีอะไรมากครับทุกท่าน แค่ผมอยากอธิบายอะไรนิดหน่อย" ว่าแล้ว Tale ก็ยกมือขวาขึ้น หนังสือเล่มสีดำเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่มือขวาของ Tale รอบๆหนังสือมีโซ่มัดหนังสือเล่มนี้อยู่ มิให้เปิดออกได้

"สาเหตุก็เพราะสิ่งนี้แหล่ะครับ" Tale กล่าว

"มันคืออะไรน่ะ?" คนหนึ่งในกลุ่มตัวละครผู้เล่นถามขึ้น

"นี้คือ Abadon World หรือ โลกที่โดนละทิ้ง เดิมทีมันเป็นโลกๆหนึ่งที่แสนธรรมดา....แต่ทว่าเกิดเหตุอย่างหนึ่งขึ้นทำให้โลกนั้นมีสิ่งน่ากลัวเกิดขึ้นมา เหล่าผู้กล้าจำนวนมากทั้งจากมิติดังเดิม และ จากต่างมิติต่างช่วยกันต่อสู้ ทว่าก็มิอาจสู้กับสิ่งนั้นได้ สุดท้ายเราจึงได้ทำการปิดผนึกโลกนั้นเอาไว้" เมื่อพูดจบหนังสือสีดำก็หายไป

"เอาหล่ะครับสุดท้ายทุกคนจำ Dark Crystal ได้สินะครับ สิ่งที่สู้ไปตอนนั้นไม่ใช่ตัวจริงของมัน เพียงแต่เป็นหนึ่งในพลังของผมในการจำลองคู่ต่อสู้ในโลกต่างๆ มาเพื่อฝึกฝน หรือ สู้กับพวกท่านเท่านั้นเอง และปรับความยากได้ด้วยนะ" Tale กล่าวอย่างสบายอารมณ์

"ทั้งหมดก็มีเพียงเท่านี้ครับ ขอเชิญทุกท่านสู่สนามประลองต่อได้ อ้อใช่ ในสนามประลองทางเหนือจะมีป้ายประกาศอยู่ซึ่งจะบอกว่าตอนนี้มีตัวไหนที่ทุกท่านสามารถลองสู้ ฝึกฝีมือได้อยู่ และ ทางใต้มีป้ายประกาศว่าท่านชนะอะไรไปบ้าง และหากนักสู้ทุกท่านต้องการสู้ ก็แค่ออกจากสนามไปที่แท่นทางเหนือ เลือกรายการโดยการกดชื่อเป้าหมายของท่าน แล้วรอโหวตเสร็จครบตามจำนวน ท่านก็จะได้สู้กับสิ่งนั้น ขอให้ทุกท่านโชคดีครับ"

เมื่อ Tale กล่าวจบทุกคนก็โดนวปาร์กลับมายังโครัซเซียมอีกครั้ง

PS.ถ้าใครคิดจะโฉบหนังสือในห้อง Tale ทำไม่ได้นะเพราะนอกจาก Tale แล้ว คนอื่นไม่สามารถทำอะไรในห้อง Tale ได้เลย
PS2. กิจกรรมแต่ละกิจกรรมจะเริ่มเมื่อมีคน Vote ตั้งแต่ 4 คนขึ้นไป