LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Fight Board

พูดคุยทั่วไป 30 ธ.ค. 2012 ♥ 0 👁 71 💬 1,533

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

Fight Board

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สามารถสอบถามข้อสงสัยได้และมีสรุปเนื้อหาเพื่อให้ตามเนื้อหาได้ทันทุกๆ 2-3 หน้า และหน้าที่เป็นหลัก 10

==========================================

มีปัญหาแจ้ง :: [มีคำถามติดต่อ [email protected] / Facebook Thanakarn Lertsansaran] หรือ Board https://www.lolibaka.me/forum/1727

==========================================

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) ปล่อยให้ผู้อื่นรอนานเกิน 1-2 วัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถปรับอีกฝ่ายแพ้ได้ทันที
16) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

==========================================

ผู้ดูแล meumiu


สถานที่สู้มีลักษณะเป็นโคลรัสเซี่ยมคล้ายๆกับ FF13 ดังภาพ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ข้อมูลสถานที่ ::
เป็นหนึ่งในห้วงมิติที่นักสู้จากโลกต่างๆจะมาเจอกันและสู้กัน ณ ที่แห่งนี้
1) มีลักษณะเป็นโดม และมีเพดาน
2) มีอากาศเพราะถึงจะบอกว่าอยู่ในห้วงมิติแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่ในอวกาศ
3) *** เมื่อตัวละครแพ้ จะโดนวาปร์ออกไปห้องรับลอง หรือ ห้องปฐมพยาบาล
4) สถานที่ที่เป็นโดม (Basic Place) ไม่สามารถทำลายได้
PS.ห้องสมัครตัวละครเข้าร่วมต่อสู้อาจจะมีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ตามแต่เห็นสมควร

สิ่งที่ควรรู้ก่อนการต่อสู้
1) ให้เกียร์ติผู้เล่นฝั่งตรงข้าม
2) ห้าม 18+ แต่ Service ได้
3) อย่าลืมคำนวนความสามารถของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่อัดฝั่งตรงข้ามลูกเดียว เป็นไอ้โง่ยืนเป็นไม้ให้เราตีต้นไม้
4) ความเก่งของตัวละคร ส่งผลต่อความสนุกในการเล่น
5) เข้าร่วมการต่อสู้ได้ทันที ไปแจมได้เลย
6) ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้เอง แต่สร้างพื้นที่ได้
7) ไม่สามารถจัด Event ได้เอง
8) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,533 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
maid guy สมาชิก
· #201
เรย์ยิ้มบางๆราวกับรออยู่แล้วว่าจะแทงมาเลยจับแขนของซอร์แล้วจับเหวี่ยงทุ่มออกไปจนลอยกลับหลังแล้วเธอก็เตะซอร์เข้าที่ลำตัว เคราะหืดีที่ซอร์นั้นใช้มีดกันได้เลยรอดพ้นจากแรงเตะของเรย์ได้แต่ก็กระเด็นไกลพอสมควร(มีดหักหรือไม่ก็แล้วแต่คนแต่ง)แล้วก็ตั้งหลักได้

"นายนี่ปกติแล้วน่าจะใช้ปืนไม่ใช่หรือ"
"ทำไมเธอถึงรู้ได้ล่ะ"
"ก็ง่าย ๆ เลย ตอนที่นายใช้มีดสั้นนั้นชั้นเห็นว่าที่นิ้วนายมีรอยไกปืน สองนายไม่ได้ใช้อาวุธอย่างอื่นเพราะมีดสั้นนั้นมักใช้คู่กับปืน และอีกอย่างชั้นรู้มาว่าพวกของนายมัวแต่พัฒนาปืนและเกราะสำหรับปืนจนไม่ได้พัฒนาอาวุธอย่างอื่นด้วยสินะ"
"อึก"ซอร์นั้นทำเสียงเหมือนโดนจี้ใจดำ
"เธอก็คงเหมือนกันนั่นแหละ จากการวิเคราะห์ของชั้นตอนสู้กับเจ้าเกราะเหล็กที่พกคลังแสงมาก หมอนั่นมัวแต่พึ่งพาอาวุธมากไปจนเสียท่าไปแล้วไม่ใช่หรือ"
"ก็จริง"เรย์พูดเสร็จก็เตรียมประชิดกับซอร์"เพราะหมอนั่นก็มาจากต่างมิติเหมือนกันเลยพึ่งพาอาวุธของพวกเรามากไปและมันก็โง่เขลามากด้วย"เรย์เดินเหมือนนางแบบและหยิบปืนM249ที่ถูกผ่าที่ตลับปืนแล้วเปลี่ยนใหม่แล้วโยนให้กับซอร์

"ถ้านายอยากสู้อีกคราวนี้ชั้นต่อให้ใช้ปืนกระบอกนี้ด้วยเลยนายจะรับไหมหรือจะลองมาช่วยชั้นหน่อยแล้วไม่ต้องห่วง ชั้นไม่ได้ดัดแปลงให้ระเบิดได้เสียหน่อย"

สรุป เรยเชิญเป็นพวกหรือสู้กับตนต่อ
ปล.เรย์แอบฝังระเบิดขนาดจิ๋วไว้ที่มีดหรือข้อมือ(แล้วแต่ซอร์จะระบุ)ซึ่งรู้ตัวหรือไม่ก็แล้วแต่เพราะเมื่อใช้มือในการต่อสู้เรย์มัจะแอบฝังไว้เสมอ
nazzga สมาชิก
· #202
-
NAX99 สมาชิก
· #203
"โอ่ะ นายตัดโซ่ยมทูตได้ด้วยเหรอ"ฉันพูดกับหมอนั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ฟัง และมันก็งัดอาวุธอะไรขึ้นมาบางอย่าง และก็จุดไฟสีขาวสนิท

"ว้าววว!! ไฟเที่ยงธรรมนี่นา ไฟที่เผาทุกอย่างไม่ว่าคนนั้นจะเป็นเทวดาหรือมาร น่าสนใจดีนี่นา เอ้า มาซิ" ฉันท้าหมอนั้น อ้าแขนต้อนรับเต็มที่
หมอนั้นวิ่งตรงเข้ามาและร้องว๊าคซะดังลั่น อย่างกับว่าจะไปตายและแทงเข้าที่สะโพกฉันอย่างจัง และทุกอย่างก็จ้าาาาไปหมด

-----------------------------------

"ท่าสุดท้าย คือดับเครื่องชนพลีชีพเหรอ? โหลดีแฮะ" ฉันพูด ขณะที่กำลังนอนทอดน่อง ปล่อยให้ไฟค่อยๆเผาฉัน ตอนนี้ฉันกำลังปล่อยให้มันไหม้จนหมด
ฉันจะได้สร้างร่างใหม่ทีเดียวเลย เพราะยังไงพลังวิญญาณฉันก็สูงอยู่แล้ว
เมื่อไฟไหม้จนมอดหมด ฉันสร้างร่างใหม่อย่างรวดเร็ว ถ้าจะให้อธิบายตอนร่างฉันสร้างใหม่ก็คงประมาณแมกม่ากำลังเดือดปุดๆๆๆๆมั้ง
"อืมมมม ไอ้นี่ เก็บเอาไปคืนหมอนั้นดีกว่า โอ่ะ มีแต่เขี้ยวตัวไรก็ไม่รู้แฮะ"ฉันหยิบดาบที่ปักตรงสะโพกฉันตอนนี้มันกลายเป็นเขี้ยวสัตว์ 7 อัน และฉันก็เก็บมันเข้าห้วงมิติส่วนตัวของฉัน
ฉันหยิบตะไบขึ้นมา และนั่งตะไบเล็บพลางร้องเพลงโปรดของฉัน
ชื่อเพลงน่ะ ฉันไม่รู้หรอก
แต่เพลงนี้เป็นเพลงที่นิยมเลยสำหรับพวกยมทูตเลยน่ะ

"My mother has killed me...
My father is eating me...
My brothers and sisters, sit under the table,
Picking up my bones!
They\'ll bury them, under the cold marble stones.."

แหม ร้องกี่ทีต่อกี่ทีก็เพราะจับใจจริงๆ เพลงกล่อมเด็กอันนี้น่ะ
อืม มีใครน่าสนใจอีกไหมน่อ
นางเอลฟ์สาว เชอะ!! ยัยนั้นฉันไม่เอาด้วยหรอก
ตัว....สไลม์เหรอ.... อืม สิ่งมีชีวิตน่าสงสารแบบนั้นสู้ไม่ลงแฮะ
นายแว่น ขี้ขลาดไป! แถมพอใส่แว่นก็ขี้เก๊กอีก ไม่เอา
ส่วนสาวแว่น เอ่อ ท่าทางจะเป็นพวกจริงจังชีวิต น่าเบื่อ

เอ้อออออออออ เบื่อจัง
ซ่าๆๆๆ
มีเสียงคลื่นแทรกเข้ามาในหัวฉัน งะ งานเข้าแล้วไง
" ***(ชื่อจริงฉัน) ****!!" อ่ะ อาเจ้โทรมาแล้วแฮะ
"ค่ะ ท่านเอย์กะ" ฉันตอบ เขาเป็นเจ้านายฉันเอง หรือพูดง่ายๆ ยมบาลไง
"จับวิญญาณของอาซาคุนะ ริวเซียได้ยัง?" อ่า จะตอบว่าไงดี
"อ่า คือ มีปัญหานิดหน่อยค่ะ"
"นิดหน่อย!? เธอพูดคำนี้มากี่รอบแล้ว ห่ะ!? ฟังน่ะ นี่มันผ่านมา 1ปีนรกแล้วน่ะ ที่ยัยนั้นหนีออกจากนรก พาตัวมันมาให้ได้!!" โอ้ย วิ้งเลยฉัน
"อา ทราบแล้วค่ะ!"
"โอ่ะ แล้วก็ รู้รึเปล่า?" ท่านถาม
"คะ?"
"ตอนนี้ห้วงมิติกำลังปั่นปรวน มีคนกำลังย้อนข้ามเวลามาจากเมื่อ 15ปีนรก หรือ 5ปีโลกมนุษย์ที่แล้ว ส่งมันกลับห้วงมิติเดิมซะ!!"
"ค่ะ!!" ความจริงอยากตอบไม่เอานะ เพราะแค่นี้ฉันก็ปวดหัวตายแล้ว แต่ฉันยังไม่อยากไปฟังเทศน์ยาวอ่ะ
"งั้น ฉันไปก่อนล่ะ"

เอ้ออออออ มีแต่เรื่องน่าปวดหัวจัง
ฉันนอดทอดกาย ลงตัวนอนมองเพดาน แล้วจู่ๆก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินขึ้นมายืนตรงหน้าฉัน
"นี่ พี่สาว มาสู้กันไหม" ยัยเด็กนี่ อื้อหือคลื่นวิญญาณคล้ายๆกันเลย น้องของพ่อหนุ่มนั้นแหงๆ
น่าสนใจดีนี่!!

สรุป
1.ยอร์ดเข้ามาสู้กับโอจิ
2.มีคนกำลังย้อนเวลาข้ามห้วงมิติมาที่ตรงนี้อยู่คนหนึ่ง
zeya สมาชิก
· #204
-
nazzga สมาชิก
· #205
^
ต่อแล้ว

"แกเป็นตัวอะไรกัน" เอลฟ์สาวถาม แต่เสือเงา(ขอเรียกแบบนี้ล่ะกัน)กลับไม่ตอบอะไร "งั้นต้องพิศูจณ์เอาเองสิน่ะ"
แล้วเอเซล่าเริ่มร่ายคาถาโบราณ "เนซา-มาซัค" (ความหมายคือกรงขังอสูรแห่งเงา)
แล้วตัวเสือเงาก็ได้ลอยขึ้น แม้แต่ตัวมันยังตกใจว่าเกิดแบบนี้ขึ้นกับตัวมันได้ไง
"ครัส"(เพี้ยนมาจากคำว่า close ที่แปลว่าปิด) แล้วก็ทีกำแพงหนา 6 แผ่นมาประกอบกันเป็นกล่อง ขังเสือเงาไว้
แล้วเอลฟ์สาวก็เริ่มอธิบาย" รูปลักษ์ของกรงนี้มาจากเรือแล่นน้ำท่วมโลกในตำนานของเชื่อชาติในมิติ 1 "
"แต่ฉันทำให้เป็นตรงข้าม นั้นก็คือจากการปกป้องคนในเรือ ให้มากลายเป็นคุมขังคนในเรือแทน ก็แค่นั้น"
เอลฟ์สาวมันใจว่าเสือเงาจะไม่รอดจาก มนต์โบราณนี้

ตัวเลือก
-ก๊อบกรง
-จัดการเอาเอง(หมายถึงคนเขียน)
zeya สมาชิก
· #206
เฟแรงค์ยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างเซ็งๆ มันมองกรงที่ขังมันอย่างเอือมระอาพยัคฆ์ทมิฟนั้นสะบัดตัวไปมาอย่างช้าๆก่อนจะค่อยๆกลายร่างอีกครั้งคราวนี้ร่างของมันเป็นละอองสีดำลอยไปเกาะกับกรงที่ขังมันเอาไว้แล้วย่อยสลายกรงนั้นอย่างช้าๆ มันกำลังดูซับพลังเวทย์ของกรงนั้นเพื่อการลอกเลียนแบบสิ่งที่ได้จากพลังของเอลฟ์สาว

-----------------------------------------------------

ที่ห้องพยาบาลซัสคิวบัสสาวนั่งมองภาพที่เกิดขึ้นด้วยรอยยิ้มอยู่บนเตียงปลายเตียงเธอนั้นมีสุนัขป่ามีเขาแทนหู(นึกไม่ออกก็ไรก้าในเกมมอนเตอร์ฟาร์มนั้นละ)ขนสีดำขาวดวงตาสีแดงนอนหมอบมองภาพนั้นเช่นกัน

"คิดว่าไงไรก้า......คิดว่าแม่เอลฟ์นั้นจะรับมือเฟแรงค์ไหวมั้ย"แองเจิลลีน่าถาม

"ไม่รู้สิ...แต่ก็ยังดีกว่าแม่เอลฟ์นั้นเจอหัวหน้าละกัน....มีหวังได้ปวดหัวเพราะความหน้าหม้อของหัวหน้าแน่ๆ"ไรก้าตอบแองเจิลลีน่าทำหน้ามุ่ย

"อย่ามาว่าดาร์ลิ้งแบบนั้นนะไรก้าดาร์ลิ้งน่ะออกจะมีเสน่ห์จะตาย"แองเจิลลีน่าพูดไรก้าได้แต่เพียงถอนหายใจ

"เพราะนิสัยพวกเธอสองคนนี่ละ.....ฉันจึงต้องมาคุม"ไรก้าคิดในใจพลางมองการต่อสู้ต่อ

--------------------------------------------------------

ในสนามประลองเอเซล่านั้นมองกรงที่ละลายไปต่อหน้าร่างของเฟแรงค์นั้นกับมารวมกันเป็นเสือดำมองหน้าเอเซล่าเหมือนจะถามว่า

"เจ๋งกว่านี้น่ะมีอีกมั้ย"

สรุป

เฟแรงค์หลุดออกมาจากกรง

ปล. ไรก้าเป็นเอ็นพีซีค่อยคุมความประพฤติของเเองเจิลลีน่าไม่ได้เข้ามาร่วมสู้
nazzga สมาชิก
· #207
"มี" เอลฟ์สาวนึกถึงคาถา บทอื่นได้ในช่วงที่เสือเงากำลังดูกลืนกรงขังเงา "ถึงเป็นแบบอัญเชิญก็เถอะ"
"ข้าในนามเอเซล่า เอเลเม็น(ใช้ได้หลายธาตุ)เอลฟ์คนสุดท้ายข้าขอ อัญเชิญสมิงสายฟ้าแห่งทิศตะวันออก [เบียวโกะ] "
หลังจากนั้นมิติได้แตกออก แล้วมีสาวที่มีหูและหางเป็นเสือขาว ใช้กรงเล็บเสือเป็นอาวุธประจำกายพร้อมกับสายฟ้ารอบตัวเธอ
"ข้ามาที่นี้ได้อย่างไรข้าไม่สนหรอก" พยัคสาวตอบ แล้วมองไปที่เสือเงา "คู่ของข้าคราวนี้เป็นแมวเงาหรอกหรือ" พอเสือเงาได้ยินคำสบประมาทแบบนั้นมันก็เริ่มหัวเสียแบบสุดๆ

ตัวเลือก
-สู้กับเบียโกะ
-หรือ ฯลฯ
FroZen สมาชิก
· #208
ซอร์ประหลาดใจที่ตัวเองพูดออกไป เพราะเขาไม่ได้พูดเองสักนิด แต่ปากมันพูดไปเองต่างหาก!
แล้วก่อนหน้าที่ปากจะพูดเอง หัวก็ปวดมาก.. เหมือนมีปรสิตหรืออะไรฝังอยู่ในหัวอย่างนั้นแหละ

แต่เขาก็เลิกสนใจตัวเอง หันไปวิเคราะห์เรย์

...แรงกระแทกจากการเตะนั่นก็ไม่ธรรมดาเลย เล่นซะเอามือสั่นไปหมด

พลังโจมตี ความเร็ว ของเรย์ทั้งคู่ล้วนอยู่เหนือกว่าซอร์(รับรู้ได้จากแรงกระแทก)
แถมยังมีชั้นเชิง และดูเหมือนเธอยังไม่ได้เอาจริงซะด้วยสิ

ซอร์รู้สึกว่าถึงเวลาจะต้องใช้ระเบิดอีกชนิดแล้ว แต่ก่อนที่จะหยิบระเบิดออกมา
เรย์ก็โยนปืนM249มาทางเขาแล้ว ซอร์คว้าปืนจับอัตโนมัติ และเรย์ก็พูดขึ้น

"ถ้านายอยากสู้อีกคราวนี้ชั้นต่อให้ใช้ปืนกระบอกนี้ด้วยเลยนายจะรับไหม
หรือจะลองมาช่วยชั้นหน่อยแล้วไม่ต้องห่วง ชั้นไม่ได้ดัดแปลงให้ระเบิดได้เสียหน่อย"

พอเรย์พูดจบก็ยิ้มบางๆอีกครั้ง และแอบลอบมองระเบิดจิ๋วที่ตัวเองแอบติดไว้ที่มีดแวบหนึ่ง
ก่อนที่จะเบนกลับมายังซอร์

ดูเหมือนจะยังไม่สังเกตเห็น..

ซอร์มองปืนที่รับไว้อย่างเงียบๆ ที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากจะเงียบหรอก อยากจะขยับไปฟันโดนไม่สนอะไร
แต่เป็นเพราะอาการปวดหัวที่เริ่มจะมากขึ้นกดดันเขา ร่างกายจึงเริ่มไม่รับคำสั่ง..
จึงไม่อาจจะขยับตัวหรือทำอะไรได้ตามใจ

"เห.." ปากของซอร์เริ่มพูดขึ้นเองอีกครั้ง "ไปเป็นพวกเดียวกันจอมวางแผนอย่างหล่อนนะหรอ?"
โซวไว...ซอร์พูดขึ้นอีกโดยใช้เสียงกวนๆเล็กน้อย "เธอนี่พูดแปลกๆนะ คำว่า ‘ดัดแปลงให้ปืนระเบิด’ได้นี่.."
"เธอคงแอบติดระเบิดไว้ที่ใดที่หนึ่งที่ใกล้ๆกับตรูสิท่า?" ซอร์ยิ้มขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

"ถ้าเธอไม่ได้ทำอะไรจริงๆ ก็น่าจะพูดว่า ‘ปืนนี่ไม่มีอันตรายอะไร’ ถึงจะถูก.." ซอร์หรือโซวไว‘ซอร์’พูดขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง
"และถ้าให้ไปเป็นพวกเดียวกับหล่อน ก็อาจจะโดนระเบิดที่ว่านี่เล่นงานตอนที่เผลอละสิใช่ไหมละ?
ถ้าอย่างนั้นตรูก็ขอสู้ตายกับหล่อนซะก็ยังจะดีกว่าอีก~"
โซวไว..ซอร์เอามีดขึ้นมาแตะปาก "ดูจากรอยยิ้มความลึกลับนั่น ปืนนี่คงเป็นอันตราย? คงรับไม่ได้หร.."

"หุบปาก!!" ซอร์ตะโกนขัดตัวเอง เท้ากระแทกพื้นอย่างแรง เขาหอบแฮกๆเหมือนคนที่วิ่งแล้วหมดแรง
แต่อย่างไรก็ตาม อาการปวดหัวของเขาก็หายไปแล้ว ร่างกายก็กลับมาอยู่ในควบคุมเหมือนเดิม

ซอร์จึงไม่รอช้า เขาขว้างปืนที่เรย์ให้มาคืนสู่เจ้าของ และพร้อมกับที่ปืนที่ควงอยู่กลางอากาศ
เขาก็พุ่งตามไป พร้อมเงื้อมีดเตรียมจะจู่โจมซ้ำ ถ้าเรย์ปัดปืนหรือทำอะไรกับปืนก็ตาม

จริงๆก็อยากใช้ปืนที่ให้มาอยู่หรอกนะ แต่เขาก็ใช้ไม่เป็นหรอก ถึงจะมีรอยไกติดอยู่ที่นิ้วอย่างปริศนาก็เถอะ..
ซึ่งไม่เข้าใจหรอกว่ามันมาได้ยังไง..

---------
สรุปตัวละคร
- ซอร์ ตอนนี้เป็นคนเย็นชาไม่พูดกับใครและใช้ปืนไม่เป็น แต่ดูเหมือนจะมีอีกบุคลิกแทรกเข้ามาเป็นบางครั้งบางคราวที่พูด
ซึ่งบุคลิกที่ว่า ทำให้แค่มีความคิดอ่านวางแผนขึ้นเท่านั้น ไม่ได้ทำให้พลังเพิ่มขึ้นแม้แต่อย่างใด

สรุปการโจมตี
- ซอร์ขว้างปืนใส่เรย์ และเตรียมโจมตีซ้ำถ้าเรย์ปัดปืนทิ้งหรือทำให้ปืนขาดครึ่ง
zeya สมาชิก
· #209
เฟแรงค์นั้นมองอสูรอัญเชิญอย่างเซ็งๆ พยัคฆ์ทมิฟนั้นมองเบียะโคะสลับเอเซล่าด้วยสายตาดูถูกว่า

"ปัญญาอ่อน....."ร่างของมันกลายเป็นชายหนุ่มในชุดผู้อัญเชิญมนต์อสูรที่ชุดกับผมเป็นสีดำร่ายเวทย์แบบไร้เสียง

"ครืน!!!!"มังกรขนาดมหึมาออกมาจากช่องมิติมันมองสองสาวก็จะมองหน้าเฟแรงค์

-----------------------------------------------------------

ห้องพยาบาล

"คิดว่าไงไรก้า....แม่นั้นไม่เท่าไหร่เลยนี่"แองเจิลลีน่าพูดไรก้านั้นมองแล้วหันไปมองซัสคิวบัสสาว

"ก็ต้องดูไปก่อนนั้นละ....พวกเราน่ะร่อนเร่ไปตามมิติต่างๆเพื่อหาบ้านนี่.....บ้านที่ต้องการพวกเราไม่ใช่พลังของพวกเรา"ไรก้าพูดแองเจิลลีน่าถอนหายใจแรงๆ

"นั้นสิ.....ที่เราถูกนำพามาที่นี่ก็คงเพราะพลังของพวกเรานี่นะ.....พลังในการทำลายล้าง.....พลังที่พวกเราไม่ได้ต้องการ"แองเจิลลีน่าถอนหายใจอีกครั้ง

"หวังว่าการต่อสู้บ้าๆนี่จบลง....พวกเราจะเจอบ้านที่พวกเราตามหาซักทีน่ะนะ"ไรก้าพูดสายตาจับจ้องดูเฟแรงค์และมังกรอัญเชิญของเฟแรงค์

------------------------------------------------------------

เฟแรงค์มองมังกรของตนซึ่งพุ่งเข้าไปปะทะกับอสูรอัญเชิญของเอเซล่าพลางมองเอเซล่าอย่างเซ็งๆร่างของมันกลับเป็นเสือดำอีกครั้งพร้อมพุ่งเข้าหาเอเซล่าเอลฟ์สาวพลิกตัวหลบอย่างรวดเร็วเตรียมโจมตีกลับแต่ทว่าร่างนั้นกลับหายไป

"เ้ฮ้ย...."เอเซล่าอุทานอย่างไม่ระวังตัวเมื่ออยู่ๆถูกเอลฟ์หนุ่มจากที่ใหนไม่รู้ประเคนห่าลูกศรเข้าใส่อย่างไม่ยั้ง

"ชิ......"เอเซล่าร้องซิอย่างขัดใจถึงร่างตรงหน้าจะเป็นเอลฟ์แต่เอลฟ์สาวรู้ดีว่านั้นเป็นแค่ร่างที่เสือดำนั้นเลียนแบบขึ้นมา เฟแรงค์นั้นเปลี่ยนร่างเป็นชายหนุ่มที่มีหูและปีกเป็นปีกนกสีขาวใบหน้านั้นกำลังยิ้มอย่างอารมณ์ดีแต่ทว่า

"อีกแล้วนะแก!!!"เอเซล่านั้นต้องหลบอย่างรวดเร็วเมื่อโดนทั้งกระแสคมที่แสนคมกริบและขนนกที่คมยังกับมีดพุ่งเข้าใส่พอๆกับห่าลูกศรเมื่อครู่

"อั๊ก!!"เอเซล่าร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อโดนสมอเรือขนาดใหญ่พุ่งอัดเข้ากลางลำตัวเฟแรงค์นั้นกลายเป็นชายหนุ่มผิวแทนหน้าตาเถื่อนๆยืนยิ้มเยาะเจ้าหล่อนอยู่

"ร้ายนักนะแก...."เอเซล่าคำรามเฟแรงค์นั้นกลับเป็นเสือดำแบบเดิมแล้วมองหน้าเธออย่างขำๆ

สรุป

เฟแรงค์ใช้การคอมโบเปลี่ยนร่างรุกเอเซล่าไม่ยั้ง
nazzga สมาชิก
· #210
"แค่งูใหญ่ 2 ตัวจะทำอะไรกับเทพอย่างข้าได้หรอก" พยัคสาวพูดขึ้นด้วยความเหยียดหยาม "กรงเล็บอัศณี" แล้วมังกร 2 ตัวก็ศูนย์สลายไปชัวร์พริบตา
แล้วหันไปหาแมวเงาที่สู้กับเอลฟ์สาว "ต่อไปตาแกล่ะเจ้าเหมียว" พยัคสาวคำรามพร้อมเสียงฟ้าผ่าและลมพายุที่ดูน่าเกรงขาม ทำให้ทุกคนในสนามต้องหันมาสนใจเธอ
"เจ้ายอมก้มหัวแล้วเป็นพวกของข้าซะ" เทพีพยัคอัสณีเริ่มใช่วาจาสิทธิ์ "ถ้าเจ้ายอมก้มหัวแกข้าๆจะไม่ทำร้ายเจ้าหรือกินเจ้าเป็นอาหาร แต่ถ้าไม่ข้าจะทำให้เจ้าเป็นของข้าให้จงได้
"ถ้าในสัญชาตญานของผู้หญิง ทุกคนคงคิดเหมือนกันแน่ๆว่านายกลายเป็นของหลอนแน่ท่านายปรติเศษ" เอลฟ์สาวตอบเมื่อเห็นอาการของเทพีพยัค "พูดง่ายๆคือนายโดนนางกินแน่ๆ(ในอีกความหมายแต่แมวเงาคงไม่เข้าใจเท่าไหร่)

ตัวเลือก
-ถ้ายอมก้มหัวก็(ให้คิดเอง)
-ถ้าปรติเศษ:โดนเทีพีพยัคจับปล้ำ(ถ้าจับมันได้น่ะ)
zeya สมาชิก
· #211
เฟแรงค์มองแบบไม่สบอารมณ์เท่าหร่นักพยัคฆ์ทมิฟไม่เคยยอมใครหน้าใหนยกเว้นแต่เพียงหัวหน้าของพวกมัน เสือดำมองไปที่เบียะโคะแล้วมองเอลฟ์สาวพริบตาร่างของมันกลายเป็นละอองสีดำลอยขึ้นไปในอากาศก่อนจะตกลงมาเป็นฝนสีดำสนิทใส่ร่างทั้งสอง

"นะ.....น้ำมันดิน"เอเซล่าร้องลั่นเฟแรงค์นั้นกลายเป็นมังกรขนาดยักษ์

"ฟู่!!!"เฟแรงค์ในร่างมังกรพ่นไฟลูกมหึมาใส่

--------------------------------------------------------

"ไปยั่วโหเฟแรงค์เข้าแล้วไง.....เจ้านั้นน่ะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆหรอก"ไรก้าพูดแองเจิลลีน่าที่นั่งตะไบเล็บมองเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น

"นอกจากนายแล้วก็ดาร์ลิ้งแล้วไม่มีใครไปสั่งรายนั้นได้หรอก ยิ่งทำแบบเฟแรงค์ยิ่งไม่ชอบเลยละ......หาเรื่องตายซัดๆ"แองเจิลลีน่าพูดพลางมองการต่อสู้ผ่านทางเวทย์มนต์ของเธอ ไรก้านิ่งเงียบพวกเขาทั้งหมดนั้นถูกคนบ้าบางกลุ่มจับแยกและผลัดพลากมาจากพ่อแม่ตั้งแต่ยังเยาว์เพื่อสนองความต้องการของคนพวกนั้น โดยไม่คิดว่าพวกไรก้าจะรู้สึกยังไง สิ่งที่เอเซล่ากับอสูรของเธอทำนั้นมันเหมือนกับพวกที่ทำกับพวกเขาในอตีด โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเฟแรงค์แล้วด้วยนั้นยิ่งไปกันใหญ่

"เจ้านั้นเล่นอะไรบ้าๆขึ้นมาละก็ไม่จบแค่นั้นแน่ๆ"แองเจิลลีน่าพูดไรก้าถอนหายใจ

"ท่าทางว่าให้แม่เอลฟ์นั้นเจอหัวหน้าหม้อซะยังจะดีกว่าเจอเฟแรงค์ตอนนี้ซะอีก"ไรก้าคิดในใจ

----------------------------------------------------------

ทั้งเบียะโกะและเอเซล่าดับไฟนั้นอย่างรวดเร็วทั้งคู่มองหาเฟแรงค์แต่กับไม่พบเสือดำอีกแล้ว

"อ๊ะ......อึก.....มะ....ไม่นะมันทำแบบนี้ได้ด้วยหรือเนี้ย"เบียะโกะกระอักเลือดออกมาเมื่อเธอถูกสายฟ้าที่เป็นพลังของเธอทำร้ายตัวเธอเองเท่านั้นยังไม่พอเฟแรงค์เข้าไปอาศัยอยู่ในเงาของเบียะโคะแล้วใช้พลังของอสูรอัญเชิญทำร้ายตัวของเจ้าของเอง ดูเหมือนเฟแรงค์ยังไม่สาแก่ใจ เสือดำนั้นกลายเป็นตัวประหลาดที่ไม่มีใครรู้จักจัดการฉีกทึ้ง ซำแหละพยัคฆ์สาวอย่างไร้ปราณีเลือดสีแดงฉานกระเซ็นไปทั่วจนหลายคนรีบหันไปสนใจคู่ของตัวเองเพื่อลืมภาพตรงหน้า

-----------------------------------------------------------

"เอาแล้วไงว่าแล้ว......พูดแบบนั้นกับเฟแรงค์ก็ศพไม่สวยน่ะสิ"แองเจิลลีน่าพูดเธอเคยเห็นคนที่พูดแบบนี้กับเฟแรงค์ท้ายสุดก็ลงเอ่ยด้วยการเป็นศพสภาพจำไม่ได้แทบทุกราย

"บอกให้เป็นพวก....เฟแรงค์มันได้แปลว่าจะเอาพลังมันไปใช้เป็นของตัว....นั้นละรายนั้นโคตรเกลียดคำพูดทำนองนี้เลย"ไรก้าเอ่ยอย่างเห็นด้วย

-----------------------------------------------------------

เอเซล่าได้แต่ยืยอึ้งมองดูร่างไร้วิญญาณของเบียะโกะค่อยๆหายไปต่อหน้าต่อตาเอลฟ์สาวมองดูเสือดำที่กลับร่างเดิมมองเธอด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวและเมื่อมองให้ดีดวงตาสีเหลืองวาวคู่นั้นกำลังเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

"ไม่ว่าหน้าใหนก็จะเอาพลังที่ข้าไม่เคยอยากมีไปใช้เป็นของตัวเองทั้งนั้น เมื่อไหร่ไอ้พวกเห็นแก่ได้นี่มันจะตายๆไปซะให้หมดซะที"นั้นคือสิ่งที่มันคิดและสื่อออกมาทางแววตาคู่นั้น

สรุป

เอเซล่าทำเฟแรงค์เริ่มเอาจริง เบียะโกะถูกสังหาร(สภาพศพไม่ขอบรรยาย)และหายไป
Angel-is-egg สมาชิก
· #212
โอ้วเย้!
เฮ้! มันน่ากินมากๆเลย ฉันอยากกินมันจัง...

ไอ้นี้ที่นายแนะนำมันไม่แซ่บเลยอ่ะ เอาไปปรุงมาใหม่เอาแซ่บๆนะย่ะ.../ขอชิมก่อนได้เปล่า/เฮ้!!นี้นายกำลังขายอาหารนะไม่ใช่แจกฟรีจะหวงชีสไว้ทำไม...อ่า นั้นล่ะ ใส่เข้าไปเยอะๆอย่างนั้นล่ะ.../อย่ามักง่ายใช้ชีสผงละลายน้ำซิยะ มันต้องชีสสดเท่านั้นยะ!ถึงจะได้รสอิตาเลียนจริงอะไรจริง/ใช้มือทำแน่เหรอ?

ระหว่างที่ฉัน กำลังกินอาหารอิตาเลียนที่มีใครที่ไหนก็ไม่รู้มายืนขาย บอกว่าชื่อเนโตริโอ้นะ...ฮืม มันก็อร่อยอยู่นะ แต่ฉันอยากกินอะไรที่มันหลากหลายกว่านี้เลยกินไปแค่นิดหน่อยเองอ่ะ...(ลาซานญ่า สปาเก็ตตี้คาโบนาล่า ข้าว & ริซอตโต้ พิซซ่า และเจลาโต้)

เอาล่ะ! ฉันพร้อมแล้ว...ตอนนี้ทั่วทั้งตัวฉันมีอาวุธเป็นมีดเต็มไปหมด และที่หลังฉันสะพายM21ไรเฟิลไว้ส่องนะ...ตอนนี้ฉันกะว่าจะใช้baretta92 ในการปะทะเพื่อดูเชิงก่อน

(เพลงเปิดตัว http://www.youtube.com/watch?v=8I0Nh9aWIU8)

"นี่ พี่สาว มาสู้กันไหม"
สาวน้อยในชุดมีฮู้ดสีเขียวแก่แหวกอกจนเห็นบราสีดำกับพับแขนขึ้นโชว์รอยสักสีดำถึงข้อศอกทั้งสองข้างเป็นลวดลายชวนขลัง ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีดำ หน้าท้องแบนราบไร้ส่วนเกินเจาะสะดือด้วยของประดับโลหะอย่างดี มือทั้งสองข้างหุ้มด้วยถุงมือหนังสีน้ำตาลที่ข้อมือขวามีนาฬิการาคาเอาเรื่องพอควรและสุดท้ายเธอสวมใส่รองเท้าหนังคอมแบทสีดำสนิท
สายตาสีเขียว้าน้ำทะเลที่แสนจะคุ้นเคยจ้องมาทางโอจิพร้อมแบเร็ตต้า92ในมือยาร์ช...

แหม คนพี่ไปไม่ทันไรคนน้องก็โผล่มาเสียแล้วหรือเนี่ย?
ใช่...ฉัน ยาร์ช
ฉันโอจิ ยินดีที่ได้รู้จักนะแม่หนูยาร์ช...โอจิว่าพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเงียบไปซักพักแล้วเธอก็พูดขึ้นมาอีกว่า...

"ที่แขนกับที่หน้าท้องนะ ตรงไหนเจ็บกว่ากันจ๊ะ?"
"มันก็เจ็บทั้งสองน่ะแหละ- -" "

ยาร์ชเริ่มเซ็งหน่อยๆและค่อยเกลี่ยผมไปทางซ้ายโดยที่มือยังจับปลายกระบอกปืนอยู่

เอ๊ะ...อ่ะ!ยาร์ชรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง ตัดเป็นภาพสโลว์ โอจิค่อยพุ่งผ่านอากาศโดยที่มือเธอหมายจะคว้าเข้าให้ที่คอของยาร์ช แต่ด้วยทุกโสตประสาทสัมผัสของเธอที่ละเอียดอ่อนมาก ทำให้รับรู้ได้ถึงสิ่งที่จะมา ภาพซูมเข้าไปที่หน้าของโอจิที่ค่อยๆหันไปมองยังทิศทางของยาร์ชและ

เปรี้ยง!!!
กระสุนเวทย์ที่ฉันว่าน่าสามารถสร้างความเจ็บแสบให้กับยัยนี้ได้ไม่มากก็น้อยพุ่งผ่านตัดอากาศจนเกิดเสียงดังตามหลักฟิสิกส์พุ่งเข้าไปกลางหน้าผากของยัยนั่นจนกระเด็นไปทางที่กำลังมีคนประหลาดฟัดกับเสืออยู่?...แต่ไม่ต้องห่วงเพราะมันอยู่ในรัศมีไม่น่าจะเป็นจุดสนใจนะ แล้วก็ดูเหมือนจะเรียกอะไรไม่รู้ออกมาปาหี่...

แค่เสี้ยววิในการตัดสินใจเท่านั้น ฉันก็พุ่งเข้ามานั่งทับตรงหน้าแม่นี้แล้วล่ะ จุดประสงค์อีกอย่างของฉันนะ...จากการที่ฉันคอยเฝ้ามองพี่ฉัน รอนนี่น่ะแหละถูกแม่นี้ใช้เป็นของรองมือรองเท้าตลอดเวลา...เพราะงั้น

"สร้อย สร้อยพี่ เอาสร้อยพี่คืนมา"ฉันหมายถึงไอ้ของที่พ่อให้พี่ไว้ตอนยังเด็กนะ...มันเป็นเครื่องรางเขี้ยวสัตว์ 7 อย่าง..พร้อมกันนั้นก็มีเสียงอู้อี้เล็กน้อยจากแม่นี้ที่ฉันกำลังนั่งทับอยู่ จับใจความได้ว่า "นี่ นี่ เธอยังไม่บอกเลยนะว่ารอยที่แขนกับที่หน้าท้องนะตรงไหนเจ็บมากกว่ากัน?"
"ก็บอกไปแล้วไงว่ามันก็เจ็บทุกรอยเข็มแทงน่ะแหละย่ะ"ฉันตอบกลับ...แม่นั้นก็ถามกลับมาอีกว่า...

"ฉันหมายถึงรอยแผลตามมือและรอยแผลเป็นอีกที่ ตรงหน้าท้องทางซ้ายต่างหากจ๊ะ"พร้อมกับเสียงอู้อี้(อีกล่ะ)ที่ฟังดูเหมือนเสียงหัวเราะเหมือนผู้อาวุโสขำผู้ที่น้อยกว่าตน...

อะไรกัน...นะ ทั้งที่ฉันใส่ถุงมือหนังสีน้ำตาลทั้งสองข้างแต่แม่นี้กลับรู้อย่างนั้นหรอกเหรอ?

อยากรู้ไหมล่ะว่าฉันรู้เพราะอะไร?...
เพราะฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอการใช้เวทย์มนต์รวมทั้งการ"ติดต่อ"กับอะไรบางอย่างออกมาจางๆนะ...

"หุบปาก!แล้วเอาสร้อยพี่คืนมา"ฉันล่ะเกลียดพวกรู้ทันจริงๆ...ยาร์ชคิดพร้อมทั้งคว้ามีดลงอาคมปักไว้ข้างๆใบหน้าของโอจิอย่างแรงจนพื้นโคลัสเซียมเกิดรอยร้าวตามแรงปัก

"เลือกเอาระหว่างถูกมีดกระซวกกับยอมคืนสร้อยพี่มาดีๆน่ะ"
โอจิสามารถรับรู้ได้ในขณะนั้นว่ายาร์ชไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอย่างแน่นอน

ทางเลือกของโอจิ
1.นอนเฉยให้ยาร์ชอัดเล่นด้วยสนับมือจะอยู่ในสถานะมึนงง
2.ขัดขืนหรือแสดงท่าทียั่วโทสะอีกฝ่าย เจอมีดกระซวกและจะสตันเล็กน้อยจากการถูกแทง
3.ยอมคืนสร้อยให้ ยาร์ชจะเริ่มประลองด้วยทันที

------------------------------------------
สรุป
ยาร์ชกำลังหงุดหงิดจากการปั่นหัวของอีกฝ่าย และกำลังยื่นข้อเสนอในการแลกเปลี่ยนสิ่งของให้กับฝ่ายเดิม
maid guy สมาชิก
· #213
เรย์รับปืนมาแล้วเปิดกระเป๋าที่เอ็วของเธอ จากนั้นจึงจับปืนยัดเข้าไปข้างในกระเป๋านั้นทันทีราวกับเรื่องปกติแต่ซอร์ไม่ตะัลึงเลยแม้แต่น้อยและพุ่งเข้าโจมตี

"แหม เสียดายจังนึกว่าจะได้พลซุ่มยิงมาเป็นพวก แต่นายวิเคราะห์ถูกครึ่งหนึ่งเท่านั้นนะ"เรย์ตอบพร้อมหบลการโจมตี "ชั้นไม่ใช่พวกที่จะโจมตีใครที่ชั้นรับเป็นพวกทีเผลอเสียหน่อยเลย ด้วยเกียรติของนักรบดาวเฮอร์โรเคสเลยก็ว่าได้ แต่ก็ยอมรับว่าชั้นน่ะชอบใช้ระเบิดละนะ"เรย์พูดแล้วพุ่งเข้าหาอีกรอบอย่างรวดเร็ว ซอร์พยายามฟันแต่เรย์กระโดดด้วยลีลาเหมือนนักยิมาสติกแล้วยืนที่ด้านหลังของซอร์ เธอก็หมุนตัวเตะแต่ซอร์หลบแล้วพยายามใช้มีดแทงข้างหลังเรย์ตอนหมุนตัวกลับ เรย์กระโดดอีกครั้งซึ่งซอร์นั้นพยายามที่จะหันมีดกลับแต่เรย์ก็เริ่มเตะปลายคาง

ทางเลือกของซอร์
หลบ เรย์กระโดดตีลังกากลับหลังเฉยๆ(นึกท่าแอคชั่นต่อไม่ออกเลยตัดแบบนี้ จะจัดการตามใจชอบก็ได้)
โดนเตะ เรยจะเตะโด่งแล้วเมื่อซอร์เกือบลงถึงพื้นเรย์จะถีบไปไกลๆเพราะเรย์อยากจัดการซอร์ด้วยระยะประชิด
โจมตีสวนด้วยระยะประชิด ฟันโดนเกราะหรือไม่ก็เรย์ระเบิดมีดทิ้งด้วยการดีดนิ้วเป็นสัญญาณระเบิด
โจมตีระยะไกล แล้วแต่เพราะเรย์หลอกล่อให้ซอร์โจมตีด้วยปืนและเริ่มใช้ระเบิดขนาดเบา(รัศมีหวังผล1-2เมตร)

หมายหตุ ชาวเฮอร์โรเคสถือคติที่ว่าเมื่อศัตรูใช้อาวุธอะไรสังหาร ตัวเองตองใช้อาวุธอย่างเดียวกันในการสังหาร เช่นเมื่อซอร์ใช้มัดที่เป็นระยะประชิด เรย์จึงใช้เกราะแขนและขาซึ่งเป็นเกราะระยะประชิดด้วยกัน ส่วนระเบิดที่ติดไว้แรกเริ่มวางพล็อตไว้ว่าในกรณีที่ซอร์หักหลังเรย์จะระเบิดแต่ไม่รุนแรงมากแค่เป็นแผลถลอกเล็กน้อย
nazzga สมาชิก
· #214
"เอ้านี้มันห้องนี้อีกแล้ว" เอลฟ์สาวได้ตื่นขึ้นบนเตียงเดิมอีกครั้ง "แค่ไปเผลอจ้องตามันแล้วทุกอย่างมันมืดไปหมด"
แล้วเอลฟ์สาวก็มองไปที่เตียงข้างๆก็เห็นพยัตสาวนอนอยู่เตียงข้างๆ(ข้างซ้าย) "ถ้ามาที่นี้แล้วจะไม่ได้กลับออกไปอีก จนกว่าไอ้นั้นมันจะส่งกลับสิน่ะ" ตอนนี้เอลฟ์สาวพอเข้าใจอะไรบางอย่างได้ เธอเลยมองสนามประลองผ่าน TV เพราะไม่อยากสู้กับแมวเงา พอเธอหันไปอีกทาง 1 ก็เจอกับหมาแปลกๆจ้องมองเธออยู่ถัดจากมันก็มีซาคิวบัศนอนอยู่ข้างๆ และเธอกอดหมาตัวนั้นตัวนั้นแล้วไซร้คลอเคลียทันที เป็นธรรมดาสำหรับคนบ้าหมา แล้วมีเสียงตู้ดังขึ้นเอเซล่าได้หันกลับมาที่ TV อีกครั้ง ส่วน เนโตริโอ้ก็สบสออกมาว่า "ไอ้บ้าพลังนี้อีกแล้วหรือ"

ตัดไปที่ลานประลอง มีชายที่มีแขนกลโผล่ขึ้นมาจากสนามประลอง จนซอร์ต้องหันไปดู แล้วตะโกน "ไอ้เี้ย มันกลับอีกแล้วไอ้ราชาบ้าพลัง"
ชายผู้นั้นได้เอาแขนเหล็กชูนิ้วชี้ฟ้าแล้วประกาศอีกครั้ง "ชื่อของข้าคือคิง!!!!!!!!!! ราชาแห่งสนามประลอง และพวกเจ้าทั้งหมดจะพ้ายแพ้ต่อพลังอันยิ้งใหญ่ของข้า"

ปล.มัน กลับ มา แล้ว
zeya สมาชิก
· #215
เฟแรงค์มองเอเซล่าที่หายไปพร้อมกับเบียะโกะอย่างเซ็งๆมันหันไปมองชายท่าทางบ้าพลังที่ประกาศตัวอย่างไม่กลัวบาทาชาวบ้านจะมาประทับหน้าเลยสักนิด มีเพียงความคิดเดียวในสมองของเสือดำ

"พวกปัญญาอ่อนมาอีกแล้ว"

----------------------------------------------------------

"คิดว่าไงแองเจิลลีน่า"ไรก้าถามซัสคิวบัสสาวนั้นมองสุนับป่าตรงหน้าตน

"แบบนั้นเฟแรงค์คงไม่เอาหรอก.....คงจะไปที่สงบๆงีบมากกว่า....ยกเว้นแต่เจ้านั้นจะวิ่งไปหาเรื่องเฟแรงค์"แองเจิลลีน่าตอบพลางมองเอเซล่าที่ถูกส่งมา

"ยัยคนที่ไปทำให้เฟแรงค์ของขึ้นมาแล้วละ...."แองเจิลลีน่าพูดไรก้าชายตาไปมองก่อนจะกระโดดลงจากเตียง

"จะเอาอะไรมั้ย"ไรก้าถามแองเจิลลีน่าพยักหน้า

"ขอมีทบอลนะ"แองเจิลลีน่าตอบไรก้าเดินไปหาเนริโอ้

-----------------------------------------------------------

เฟแรงค์สะบัดตัวพลางมองหาที่มืดๆเพื่อพักผ่อนพยัคฆ์ทมิฟนั้นไม่อยากจะสู้กับใครในตอนนี้ เพราะเหยื่อรายล่าสุดนั้นไม่ได้เรื่องในสายตามันนั้นเองเฟแรงค์จึงนอนเก็บแรงไว้ก่อนเพื่อว่ามันอาจจะได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่เหมาะกับมันกว่านี้

สรุป

เฟแรงค์หลบมุมมืดนอนพักผ่อน
FroZen สมาชิก
· #216
เปรี้ยงง!! ซอร์โดนเสยปลายคางอย่างจัง
เขาลอยคว้างไปกลางอากาศตามแรงที่เรย์ส่งมาที่ปลายเท้า
ซอร์ที่ลอยกลางอากาศพยายามพลิกตัวกลับให้ขาลงพื้น
แต่เรย์เร็วกว่าเขาหนึ่งขั้น ขณะที่ซอร์กำลังถึงพื้น เรย์ก็พุ่งเข้ามาถีบซอร์
ด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ

ฝ่ายที่โดนถีบลอยกระเด็นไปไกล ถึงขั้นกลิ้งไปมากับพื้นเพราะพลังรุนแรง
ทำให้ร่างกายที่เปราะบางถึงขั้นเจ็บเข้ากระดูก แต่ซอร์ก็ไม่ใช่ธรรมดา
เขาทนความเจ็บนั่นได้ในพริบตา ซอร์ใช้มีดยันพื้นแทนมือแล้วดีดตัว หมุนตัวหนึ่งครั้ง
และลงกระแทกพื้นด้วยเท้า แต่ก็ยังทำให้ตัวไถลไปข้างหลังต่ออีกหลายก้าว!!

ยังไม่ทันทำอะไร แว่นก็ส่งเสียงเตือนร้อง พร้อมกับลูกศรสีเขียวที่ชี้ไปทางด้านข้างของตน
แต่ซอร์ไม่ได้ใส่ใจ กับเสียงประกาศอันอวดดีของคิงที่โผล่มาด้านข้างของตน
อันที่จริงซอร์ในตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกว่าน่ารำคาญแม้แต่อย่างใด

เรย์เดินแบบนางแบบเข้ามาอย่างช้าๆทีละก้าวเหมือนจะไม่รีบร้อนที่จะจัดการคนเบื้องหน้า
ฝ่ายหลังก็ไม่ได้สนใจท่าทางของเรย์ที่ดูเหมือนยั่วโมโหนั่น เขารู้โดยสัญชาตญาณแล้วว่า
ไม่ควรจะรีบร้อนที่จะเอาชนะ ต้องรับมือไปทีละเปราะจะดีกว่า

แว่นส่งเสียงติ้ดเบาๆอีกครั้ง พร้อมกับลูกศรสีเหลืองที่ชี้ลงมาข้างลงตรงหน้าแว่น
ซอร์มองลงตามไปพบเข็มฉีดยาเปล่าๆอันหนึ่งอยู่บนพื้น

อันที่จริงมันคือเข็มฉีดยาที่‘โซวไวซอร์’ใช้ไปก่อนหน้านี้นั่นเอง

ซอร์ใช้มืออีกข้างที่ว่างหยิบมันขึ้นมากำแน่น แล้วเขาก็พุ่งไปหาเรย์โดยใช้มีดเข้าจู่โจมก่อน
เรย์ยิ้มบางเหมือนเล่นสนุก เธอเอาแขนซึ่งมีเกราะติดอยู่มากันอย่างง่ายดาย

ซอร์โจมตีต่อเนื่ิองโดยใช้เข็มฉีดยาเปล่า โจมตีใส่ทางด้านล่างของหัว โดยใช้จุด
ช่วงแขนเกราะที่กำลังกันมีดอยู่เป็นจุดบดบังสายตา
NAX99 สมาชิก
· #217
"คืนให้เหรอ? ถ้าเธอเชื่องกว่านี่ก็อยากจะคืนให้หรอกนะ แม่สาวดินระเบิด แต่นิสัยเธอมันไม่น่าสนุกเอาเสียเลยน่ะ? ฮิฮิฮิ" ฉันพูดเสียงอู้อี้ๆ ไม่รู้ว่าจะได้ยินรึเปล่า

เปรี้ยง!
"อย่ามาตลกกับฉันน่ะ!!"ยัยนั้นพูด ยัยนี่เลือดร้อนดีจริงๆ มันเอาสนับมือซัดเข้าที่หน้าฉันอย่างจัง ฉันเริ่มยิ้มและระเบิดหัวเราะ
"ฮ่ะ ฮ่ะ ฮะฮะฮะฮะฮะฮะ!! คิดว่าของแค่นี้ฉันจะยอมง่ายๆเหรอ แม่เรือยอร์ช! คิดตื้นดีนี่"
"หนอย!" ยัยนั้นเตียมง้างมือซัดฉันอีกที ฉันเองก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย แต่โซ่ยมทูตของฉันมันไปเอง ยัยนั้นเห็นแบบนั้นก็เอามีดที่ถืออยู่อีกข้างมาปัด และกระโดดถอยหลักออกมา
"กะ แก" ยัยนั้นหยิบปืนออกมาจากตัว แต่ว่า
"หาไอ้นี่เหรอ....."มันอยู่ในมือฉันแล้ว เรื่องจิกของคนฉันก็เก่งพอตัวน่ะ
"โอ้ กระสุนปราบมารซะด้วย ถึงว่าทำไมมันแรงๆ แต่ว่า" ฉันหยิบมันขึ้นมา จ่อเข้าที่ขมับของฉันเองนี่แหละ

ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!
ฉันรัวยิงไม่ยั้งเข้าที่ขมับ และสุดท้าย หัวฉันก็เหวะหวะจนไม่มีหัว และร่างฉันก็ร่วงลง ฉันมองไม่เห็นหรอก แต่แม่นั้นคงตะลึงล่ะมั้ง ว่าฉันทำบ้าอะไรหว่ะ
"ของแบบนี้ ทำไรยมทูตอย่างฉันไม่ได้หรอก" เสียงออกมาจากส่วนไหนของฉันไม่รู้ ฉันลุกขึ้นมานั่ง หัวฉันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม
"ตราบที่บนโลกนี้ ยังมีบาปอยู่ ฉันก็ยังคงอยู่ เพราะงั้นเรื่องแนวฆ่าฉันให้ตายหรืออัดให้สาหัสน่ะ......"ฉันว่า พลางกระทืบปืนนั้นแหลกเป็นชิ้นดีในครั้งเดียว


"ลืมซะเถอะจ๊ะ!"ฉันพูดข้างๆแม่นั้นในขณะที่กำลังติดสตั้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าแม่นี่ยังเข้าใจผิดอยู่ ความสามารถฉันไม่เกี่ยวกับความเร็วเลยซักนิด และตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้ใช้มัน
แม่นั้นกระโดดถอยห่างออกมาและเตรียมมีดสั้นเข้ามาฉัน
"นี่ ใน 7 วันเธอชอบวันไหนเหรอ?"ฉันพูด
"ใครจะไปบอกหล่อน เอาสร้อยพี่คืนมา!!"ยัยนั้นตะโกนเอาเป็นเอาตายมาก และพุ่งเข้ามาซัดฉัน เอ้อ ยัยนี่ น่าเบื่อจัง เมื่อไรริวเซียจังหรือรอนนี่คุงจะฟื้นนาจะได้ไปหยอกเล่นแก้เบื่อ

ฉันหลบอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่แม่นี่ซิคิดมาก
"นี่ คิดมาก มันไม่ดีต่อสุขภาพจิตน่ะ"
"หนวกหู!!"
"รู้ไหม เพราะหล่อนคิดมากนี่แหละ ฉันเลยเดาทางการเคลื่อนที่ของหล่อนได้โดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลยน่ะเนี่ย" ยัยนั้นหยุดการเคลื่อนไหวทันทีและหลับตาประมาณพวกเตือนสติตัวเองอย่าง "ใจเย็นๆซิ ใจเย็นๆซิ"
"เอาอย่างนี้ ถ้าเธอทำให้ฉันระเบิดหัวเราะ 1 ครั้ง ฉันจะคืนให้ที่ล่ะเขี้ยวเอาไหม?"
"คำพูดยมทูตอย่างหล่อนน่ะ ฟังไม่ขื่นหรอก....."
"ตรงสายสะพายมีดตรงขาขวาด้านหลัง เสียบแทนมีดเล่มที่สอง มีเขี้ยวของสัตว์ตัวหนึ่งอยู่"ฉันพูดขัดขึ้นมาก่อน แม่นั้นรีบตรวจดูจุดที่ฉันบอกทันที และก็พบมัน เธอทำหน้าประมาณว่า "ตะ ตั้งแต่เมื่อไร"
"ฉันน่ะถึงจะขี้โกหกแค่ไหน แต่ก็รักษาสัญญาน่ะ" ฉันพูดอีกครั้ง "นี่คือรางวัลที่เธอทำให้ฉันหัวเราะได้ เมื่อกี้นี่"

"เอาล่ะ?ใน 7 วันเธอชอบวันไหนที่สุดเหรอจ๊ะ?" ฉันพูดอีกครั้ง บางทีแม่นี่อาจให้ความบันเทิงแก่ฉันเหมือนหยอกเล่นลูกแมวน้อยก็ได้น่ะ คิคิคิ

สรุป
โอจิยังคงกวนและทำให้ยาร์ชหัวเสียตามสไตล์เธอ

ตัวเลือกยาร์ช
1.ตอบคำถาม-การกระทำของโอจิจะขึ้นอยู่กับคำตอบของเธอ(ไม่มีอันไหนดีหรอก)
2.โจมตี - โอจิจะยั่วโมโหยาร์ชขึ้นเรื่อยๆ(ซึ่งเจ้าตัวไม่หลุดหัวเราะง่ายๆหรอก)
meumiu ผ สมาชิก
· #218
ประกาศ
1) เพิ่มกฏ ห้ามใช้ตัวละครของผู้เล่นคนอื่นโดยเด็ดขาด
2) อีกไม่นานอาจจะใส่ระบบเนื้อเรื่องเข้ามาในห้องนี้
PS. เหตุการณ์ของ Tale ใน หน้า 10 Comment 1 ให้คิดซะว่ามันไม่เคยเกิด
3) มีปัญหาอะไรแจ้ง ::
[email protected]
Facebook Thanakarn Lertsansaran
Board https://www.lolibaka.me/forum/1727
4) เวลาจะเอาตัวละครมาเล่นเพิ่ม ต้องใส่ในห้องสมัครตัวละครด้วย
meumiu ผ สมาชิก
· #219
-
maid guy สมาชิก
· #220
เรย์หลบการโจมตีด้วยการหงายหลังแล้วถีบซอร์เบาๆพร้อมใช้มือซ้ายยึดเอาหลอดฉีดยา

"เข็มฉีดยาเปล่าอันนี้มันอะไรกันน่ะนาย นายใช้แทนอาวุธเหรอน่าขำสิ้นดี นี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ"
"ทำไมเธอถึงรู้ได้ว่าชั้นจะแทงด้วยเข็มฉีดยาได้น่ะ"
"ไม่บอก ความลับ"เรย์พูดอย่างน่าตาเฉยทั้งที่จริงเป็นเพราะแว่นตาของเธอช่วยด้วยต่างหาก(ดูหลักการทำงานที่ห้องคาร์แรคเตอร์)

ตูม

เสียงดังกล่าวทำให้เรย์และซอร์หันมามองที่ต้นเสียง ซึ่งเป็นคิงส์ ชายแขนจักรกลที่เคยสู้กับบลูตัสนั่นเอง

"ไอ้..... มันกลับอีกแล้วไอ้ราชาบ้าพลัง" ซอรพูดเสียงดัง
"ชื่อของข้าคือคิง!!!!!!!!!! ราชาแห่งสนามประลอง และพวกเจ้าทั้งหมดจะพ้ายแพ้ต่อพลังอันยิ้งใหญ่ของข้า"
"เฮ่อ"เรย์ถอนหายใจ"เจอคนบ้าพลังอีกรายแล้ว ฉันจำได้ว่าเจ้านี่เคยสู้กับบลูตัสนี่น่า"เธอพูดพร้อมเอาเข็มฉีดยาเก็บใว้ในกระเป๋า

"มิว วิเคราะห์ตัวยา"
"ค่ะ มันคือยาที่ทำให้ผู้ใช้ไม่มีความรู้สึกชั่วคราว แต่ทำให้ปวดหัวเมื่อยาหมดฤทธิค่ะ"
"ดีละ นายน่ะ"เรย์พูดกับซอร์"ถ้านายอยากเก่งกว่านี้อย่าออมมือ ชั้นเห็นตอนนายสู้กับเจ้าคนที่ชื่อคิงส์ผ่านทางเจ้าบลูตัสนายใช้ปืนเลเซอร์ ฉหากจะสู้กับชั้นอีกละก็ คราวต่อไปชั้นไม่ออมมือแน่"แล้วเรย์ก็หันหลังให้กับซอร์แล้วกำหมัด สนับมือที่เป็นใบมีดออกมาจากเกราะแขนทั้งสองข้างซึ่งยาว1ฟุตและใบมีดเสริมเหมือนสามง่ามเล็กๆแล้วเธอก็กระโดดพุ่่งเข้าหาคิงส์พร้อม

สรุป เรย์ไม่อยากสู้กับซอร์เพราะเรย์คิดว่าซอร์ในรายงานตอนแรกใช้ปืนเลเซอร์เป็นอาวุธแล้วการออมมือของซอร์เป็นการหยามเกียรติของนักรบของเธอแล้วหันมาสู้กับคิงส์แทน

ชื่ออาวุธ สนับมือ ไอรอลโลตัส
โลหะ แกร่งแม้แต่ลาวาหรือดวงอาทิตย์ยังละลายไม่ได้

ปล สงสารซอร์พิลึก โดนคู่ต่อสู้เมินมาสามครั้งแล้ว

เพิ่มเติม ข้อมูลที่เรย์ไได้รับมาได้รับเฉพาะตอนที่บลูตัสลงสนามเท่านั้น