LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Fight Board

พูดคุยทั่วไป 30 ธ.ค. 2012 ♥ 0 👁 64 💬 1,533

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

Fight Board

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สามารถสอบถามข้อสงสัยได้และมีสรุปเนื้อหาเพื่อให้ตามเนื้อหาได้ทันทุกๆ 2-3 หน้า และหน้าที่เป็นหลัก 10

==========================================

มีปัญหาแจ้ง :: [มีคำถามติดต่อ [email protected] / Facebook Thanakarn Lertsansaran] หรือ Board https://www.lolibaka.me/forum/1727

==========================================

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) ปล่อยให้ผู้อื่นรอนานเกิน 1-2 วัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถปรับอีกฝ่ายแพ้ได้ทันที
16) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

==========================================

ผู้ดูแล meumiu


สถานที่สู้มีลักษณะเป็นโคลรัสเซี่ยมคล้ายๆกับ FF13 ดังภาพ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ข้อมูลสถานที่ ::
เป็นหนึ่งในห้วงมิติที่นักสู้จากโลกต่างๆจะมาเจอกันและสู้กัน ณ ที่แห่งนี้
1) มีลักษณะเป็นโดม และมีเพดาน
2) มีอากาศเพราะถึงจะบอกว่าอยู่ในห้วงมิติแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่ในอวกาศ
3) *** เมื่อตัวละครแพ้ จะโดนวาปร์ออกไปห้องรับลอง หรือ ห้องปฐมพยาบาล
4) สถานที่ที่เป็นโดม (Basic Place) ไม่สามารถทำลายได้
PS.ห้องสมัครตัวละครเข้าร่วมต่อสู้อาจจะมีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ตามแต่เห็นสมควร

สิ่งที่ควรรู้ก่อนการต่อสู้
1) ให้เกียร์ติผู้เล่นฝั่งตรงข้าม
2) ห้าม 18+ แต่ Service ได้
3) อย่าลืมคำนวนความสามารถของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่อัดฝั่งตรงข้ามลูกเดียว เป็นไอ้โง่ยืนเป็นไม้ให้เราตีต้นไม้
4) ความเก่งของตัวละคร ส่งผลต่อความสนุกในการเล่น
5) เข้าร่วมการต่อสู้ได้ทันที ไปแจมได้เลย
6) ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้เอง แต่สร้างพื้นที่ได้
7) ไม่สามารถจัด Event ได้เอง
8) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,533 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
Angel-is-egg สมาชิก
· #261
สวัสดี ฉัน ออตโต้

มองขี้นไปข้างบนหลังจากการโจมตีของทุกๆคนที่ดูเหมือนเจ้านี้ จะไม่มีผลกระทบอะไรเลย...

บางทีพลังของเจ้านี้มันอาจจะอยู่นอกเหนือขอบเขตความเข้าใจของฉัน หรือจะไม่มีตัวตนตั้งแต่แรก สิ่งที่เราโจมตีอาจจะเป็นคลื่นมวลพลังอะไรซักอย่างที่มีมวลมหาศาลและมีปรากฎรูปร่างให้เห็น และ...ถึงแม้จะโจมตีไปซักกี่ครั้ง มันก็ไม่มีทางชนะ

แต่ฉันว่ามันต้องมีพลังซักอย่างที่ชนะเจ้านี้ได้...ยาร์ชได้บอกอะไรบางอย่างกับฉัน...

ออตโต้ค่อยๆขยับร่างกาย รวมทั้งรวบรวมพลังจากธาตุและอนุภาคต่างๆในอากาศโดยยังคงมองไปที่ DK...

ออตโต้เริ่มคลี่คลายคลื่นอาณาเขต"ป้องกันจากสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำอยู่"ครอบคลุมพื้นที่โคลัสเซียมและเริ่มลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ...

เมื่อมวลสลายไปทั้งหมด จะเกิดพลังงานมีค่าเท่ากับมวลที่สลายไป...สสารสามารถเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นพลังงานได้ทั้งหมด 100% และพลังที่ได้จะมีกำลังมหาศาล

ออตโต้กำลังรวบรวมพลังจาก"สสาร"บางอย่างที่ถูกบบรรจุอยู่ในกระสุนปืนของยาร์ชตอนที่ใช้กระหน่ำยิง DK เพื่อกระทำการ์ณอะไรบางอย่าง

ตอนนี้ฉันรวบรวมพลังจากสสารในลูกกระสุนปืนที่ถึงแม้จะสลายไปเพราะพลังเวทย์ของยาร์ชแต่ว่าสสารที่เหลืออยู่ของมันยังมีมวลอยู่เรื่อยๆทั่วบริเวณโคลัสเซียม

ประกอบกับพลังงานคลื่นความเร็วเหนือแสงที่ฉันพึ่งใช้โจมตีไปนะ...ออตโต้เริ่มแปรมวลพลังบางอย่างในตัวและปลดปล่อยมันออกมาการเปลี่ยนเชื้อเพลิงยูเรเนียมให้กลายเป็นพลังงานความร้อนมหาศาลและปล่อยมันเข้าใส่ DK และระเบิดกลางอากาศอย่างรุนแรง

หรือพูดง่ายๆ มันก็ไม่ต่างอะไรจากแรงระเบิดของนิวเคลียร์หรอกนะ...เพียงแต่มีพลังมากกว่า
จากการระเบิดเมื่อครู่ทำให้ออตโต้ถึงกับต้านรับแรงระเบิดไม่ไหว รู้ตัวอีกทีก็มาไถลตามพื้นก่อนที่จะค่อยๆยันกายขึ้น...ในตอนนี้ฟากฟ้าก็อันตรายมาก เพราะจากแรงระเบิดเมื่อครู่ก่อให้เกิดพลังงานคลื่นความร้อนและสิ่งที่น่าจะทำให้โครงสร้าง DNA ของพวกที่ยังพอมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง เปลี่ยนแปลงไปได้อีก...เขาจึงต้องสร้างคลื่นพลังเวทย์ครอบคลุมพื้นที่โคลัสเซียมเพื่อป้องกันไม่ให้พวกที่อยู่ในพื้นที่โคลัสเซียมนั้นได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดนั้นไปเต็มๆ

ทำให้ออตโต้ในตอนนี้มีสภาพที่เรียกได้ว่าเปราะกว่ายาร์ชตอนถูก DK ฟันไปตั้งแต่เมื่อครู่นี้...และยังไม่ทำการฟื้นพลังจนกว่าผลกระทบจากพลังงานการโจมตีของตัวเองจะหายไป

----------------------------------------
สรุป
1.ออตโต้ระเบิดพลังที่มีค่ามากกว่าแรงระเบิดของนิวเคลียร์ใส่ DK ซึ่งให้ค่ามวลความร้อนมหาศาล
2.ออตโต้ได้ใช้พลังคลื่นควบคุมป้องกันไม่ให้พลังจากการโจมตีเมื่อครู่มีผลกระทบกับคนที่อยู่ในโคลัสเซียม
meumiu ผ สมาชิก
· #262
ด้วยการโจมตีอันรุนแรงของออลโต้ ทำให้เกิดเพลิงเผารอบๆ จนอากาศสำหรับหายใจหมด และปนเปื้อน แถมระบบซ่อมแซมสนามไม่ทำงานอยู่แล้วเพราะโดน DK ถล่มไป (สังเกตไหมว่าสนามมันไม่ซ่อมแซม ตั้งแต่เพดานพังตอนมันบุก) แม้ออลโต้จะกางโล่ห์ป้องกันแรงระเบิด แต่ก็ลืมไปว่าถ้าไม่มีอากาศตัวละครก็อยู่ไม่ได้อยู่ดี ตัวละคนทั้งหมดนอกจากออลโต้ หมดสภาพต่อสู้ทันที และ โดนวาปร์ไปห้องสมุด

ส่วน DK ก็หยุดการโจมตี เหลือแต่ร่างที่แตกสลาย เป็นชิ้นส่วนเล็กอยุ่กลางอากาศในห่วงมิติข้างนอกโครรัซเซี่ยม

=============

ณ ห้องสมุด Tale ทุกคนโผล่มาในสภาพปางตายหมด ที่นี้มีคนที่อยุ่ในห้องพยาบาลที่หายไปอยู่ด้วย แต่ดูเหมือนทุกคนกำลังสู้กับอะไรบางอย่างอยู่ แถมสภาพดูไม่จืด โดยมี Tale ยืนดูในสภาพโทรมไม่ต่างกัน ซึ่งเมื่อมองไปแล้วก็พบว่า มันคือ DK!? แต่ต่างออกไปคือ มันไม่ได้เป็นคริสตัล แต่มาในรูปลักษณ์ที่เหมือนมีร่างเนื้อเลยก็ว่าได้ ตามชุดเกราะประดับลวดราย มีสีสันต์ ไม่เหมือนตัวที่สู้ในโครรัซเซี่ยมที่มีแต่สีฟ้า


Secret Ending - Bad Ending

ทว่าทุกคนที่หมดสภาพ ไม่อาจต่อกรกับ Dimension Knight คนนี้ได้ เมื่อ Tale โดนแย่งชิงการปกครองและ Dimension Knight ได้พลังในการรับรู้ถึงมิติที่ 4 ซึ่งอย่างที่รุ้กันว่า Tale มีพลังในการเดินทางไปมิติต่างๆ รวมถึงเชิญตัวละครต่างๆมายังโลกนี้ ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง มันได้เปิดประตูไปสู่มิติที่ 4 อย่างไม่มีใครห้ามได้ ทันใดนั้นทุกคนต่างรุ้สึกว่าตัวเองกำลังสลายไป

ในมิติที่ 4 ที่ประเทศไทย อัศวินโผล่มายังโลกแห่งผู้สร้าง และ ตรงหน้าเขาคือผู้สร้างที่กำลังนั่งพิมพ์ Role Play อยู่ และ Host ก็โดนฆ่าตาย ณ ที่นั้น
ไม่นานเกิดข่าวใหญ่ขึ้นเมื่อมีอัศวินที่ไม่รู้มาจากไหนถล่มเมืองไทยจนเป็นแหลก ไม่มีใครต่อการพลังแปลกประหลาดนี้ได้ มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ทว่าหลังจากนั้นไม่นานโลกก็ได้ล้มสลายไป

Secret Bad Ending
meumiu ผ สมาชิก
· #263
ข้อมูลโลกแห่งนี้ (Tale World)
1) Secret Ending 2 ฉาก
2) Secret Boss 2 คน

ผู้เล่นพบฉากจบลับแล้ว 1 ฉาก ใน Tale World
เพิ่มเติมบอสลับ 1 ตัว

ทว่าตัวละครทุกคนที่อยู่ในความมืดมิดได้ยินเสียงของสาวน้อยคนหนึ่ง เมื่อทุกคนลืมตาขึ้นก็รู้ว่าตัวเองอยุ่ในความมืดมิดที่แม้แต่จะมองiร่างกายก็มองไม่เห็น
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าตัวละครคือสาวน้อยคนหนึ่งในชุดเกราะสีดำ ผมสีส้ม มีโล่ห์ที่ประดับลวดรายคล้ายนาฬากิ และดาบที่เอวที่เป็นเข็มนาฬิกา

สาวน้อยคนนั้นยิ้มให้ก่อนจะเกิดแสงเจิดจรัสไปทั่วท่ามกลางความมืดมิด แล้วทุกสิ่งที่อย่างก็ย้อนกลับไปสู่เส้นทางอีกเส้นทางหนึ่ง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ผู้เล่นได้สู้กับ DK และ ก่อนจะโดนการโจมตีครั้งสุดท้ายทุกคนได้โดนถือว่าหมดสภาพต่อสู้(แพ้)ได้ถูกวาปร์มายังห้องทำงานของ Tale เพราะไม่อาจสู้กับ Dimension Knight ได้ และได้เจอกับ Dimension Knight อีกคนหนึ่ง ทุกคนได้สู้กับมันโดยมี Tale คอยสนับสนุน จนมันได้หนีไปยังมิติอื่นผ่านสมุดของ Tale นั้นเอง

ณ ห้องสมุดของ Tale

"ขอบคุณทุกคนมากนะครับ ผมนึกว่าเราจะไม่รอดซะแล้ว" เทลกล่าวขอบคุณกับทุกคน "ตอนนี้พวกคุณคงสงสัยว่าเขาคือใครมาจากไหนและมาที่นี้ทำไม ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาคือใครมาจากไหนหรอกนะ แต่จุดประสงค์ของเขาคือการได้พลังแห่งการเดินทางไปมิติต่างๆจากผมไปด้วยจุดประสงค์บางอย่าง"

แล้ว Tale ก็ยกมือขวาขึ้นปรากฏหนังสือเล่มหนึ่ง ซึ่งมันกำลังค่อยๆกลายเป็นสีดำ "หนังสือที่ผมถืออยู่คือโลกๆหนึ่งในมิติหนึ่งซึ่งมีเรื่องราวต่างๆบันทึกไว้ แต่ว่าพวกคุณเห็นสีดำที่กำลังปรากฏบนหนังสือไหม? มันคือ Paradox หรือ ความผิดเพี้ยนนั้นเอง ยิ่งมีสีดำมากเท่าไหร่ ยิ่งหนังสือกลายสภาพมากเท่าไหร่ และจำนวนมากเท่าไหร่ ผมจะเสียพลังในฐานะผู้ดูแลมิติไป และเมื่อทุกอย่างจบลงด้วยความพ่ายแพ้ คงเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นในมิติต่างๆแน่นอน(Secret Bad Ending 01)"

Tale เงียบไปสักพักก่อนจะกล่าวต่อ "ผมอยากขอร้องให้พวกคุณช่วยผมในการตามไปหยุดยั้ง Dimension Knight หน่อย เมื่อใดที่คุณพร้อมขอให้คุณกลับมาหาผมที่โต๊ะทำงานในห้องสมุดนี้อีกครั้ง หรือมีอะไรสงสัยก็ถามได้เช่นกัน" ว่าแล้วเขาก็กลับไปนั่งยังโต๊ะทำงานของเขาโดยมีอัศวินเกราะหญิงทั้ง 4 ยืนคุมอยู่

==============

ขณะนี้ผู้เล่นสามารถเดินทางไปในที่ต่างๆที่จัดไว้ให้ได้แล้ว ซึ่งจะมีเหตุการณ์ตามที่ต่างๆ แต่ไม่มากนัก และ มี NPC ตัวละครปรากฏอีกด้วยตามที่ต่างๆที่ไป และเมื่อเตรียมความพร้อมแล้วให้กลับมาหา Tale ที่โต๊ะทำงาน เขาจะให้คุณเซ็นชื่อตัวละครลงในใบสัญญา ซึ่งก็คือตัวละครที่คุณจะใช้ไปยังมิติต่างๆนั้นเอง

1) สนามประลอง (ไม่สามารถใช้ต่อสู้ได้ขณะนี้เพราะเสียหายหนักจนหายไปเกินครึ่งหนึ่ง)
2) ห้องสมุด Tale
3) ห้องพยาบาล
4) ประตูยักษ์ที่มีกรอบสีแดง ประตูสีดำ
5) ห้องอาหาร
FroZen สมาชิก
· #264
"หยุดก่อน! ตอนนี้มีสิ่งสำคัญมากกว่านั้น!!"
โซวไวซอร์พูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าขึงขังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาจ้องเทลเขม็ง
เขาขยับปืนเลเซอร์ที่ค้างอยู่ในมือ แล้วก้าวเดินไปหาเทลช้าๆ

ถึงแม้สภาพของโซวไวซอร์ยังจะไม่ฟื้นดีเพราะขาดอากาศหายใจ เขาก็ยังเดินกะเพลกไปหาเทลอย่างทุลักทุเล

"ตั้งแต่หลุดเข้ามาในโลกนี้.. ก็เจอกับอะไรที่ไม่เคยเจอมาก่อน.." ซอร์พูดช้าๆพร้อมเดินไปแทบทรุดไป
"ตั้งแต่โดนลากมาลานประลองประหลาดนั่น! โดนแช่แข็งไม่รู้ตัว! โดนลอบโจมตีจากข้างหลัง!
โดนระเบิดตัวเอง! ลืมของ! สารพัดอย่าง!!!"

ซอร์เดินทางมาได้ถึงครึ่งทางที่จะถึงเทลแล้ว เทลยังคงยืนฟังซอร์เงียบๆ

โซวไวซอร์เริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฟังจากน้ำเสียง
"นี่ยังไม่นับพวก ทริก’ ต่างๆที่พวกแกใช้นะ!" ซอร์หยุดแล้วมองรอบข้าง
"สุดทนมาก!! ที่ต้องมาเจอกับอะไรสักอย่างที่ไม่รู้จักเยอะแยะมาโจมตีใส่!"

เขาเดินต่อไปแล้วบ่นอุบอิบกับตัวเองนิดหน่อย

ตอนนี้โซวไวซอร์เดินมาถึงตรงหน้าเทลแล้ว ซอร์จ้องตาอีกฝ่ายอย่างเคร่งเครียด
แต่เทลก็ไม่ได้พูดอะไร

ทันใดนั้นซอร์ก็ใช้มืออีกข้างจับปกเสื้ออีกฝ่าย ยืนหน้าเข้าไปใกล้ ซอร์เอาปืนจ่อหัวเทล
เขาไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายจะช่วยชีวิตไว้ หรือว่าจะมีคนจ้องตัวเองอยู่ก็ตาม

ทันทีที่เทลถูกโจมตีอัศวินหญิงเกราะทั้ง 4 คนก็เข้ามาหาซอร์
และหันอาวุธใส่ซอร์ทันที แต่โซวไว‘ซอร์’ก็ไม่ได้สนใจ

"และที่สำคัญที่สุด..." มือที่จับปกเสื้อเกรงเขม็งขึ้น บรรยากาศชวนอืดอัดกระจายไปทั่ว
ทุกคนไม่กล้าที่จะขยับอะไร อาจจะเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นของคำพูดต่อไปที่ซอร์จะพูด
หรือบรรยากาศมันชวนอึดอันจนไม่อยากขยับ หรือเหตุผลอย่างอื่นต่างๆนาๆ

แต่สุดท้ายแล้วโซวไว‘ซอร์’ ก็ตะโกนออกมาอย่างเหลืออดขึ้นว่า
"และที่สำคัญที่สุด!!! ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่มีอาหารกินอีกเหรอวะ!!!!"


"......" ความเงียบครอบงำไปทั่ว

ซอร์พูดต่อไปพร้อมกับมือที่คลายลง "ตูหิวตั้งนานแล้วนาเหวย ตั้งแต่สู้กับไอ้คริสตัลบ้าๆนั่น
ตอนเห็นนายโผล่มานึกว่าจะเอาอาหารอะไรมาให้ซะอีก แต่เอ็งกลับบ่นบ้าอะไรกันก็ไม่รู้
แล้วก็หายแวบไป.. บ้าเอ้ย" ซอร์ข่มสีหน้าเจ็บใจ ปืนเลเซอร์ในมือลดลง

"อ๊ากกก สุดทนแล้วโว้ย เอาอาหารมาเฟ้ย! อาหารนะรู้จักไหม! ตูไม่ใช่พวกยอดมนุษย์อย่างพวกเอ็งนะโว้ย!!"
ซอร์มองรอบข้างไปทั่วก็ที่จะพูดต่อ "ทนได้ทนดีกันจริงพวกเอ็งอ่ะ ไม่หิวกันรึไงฟะ!!!"

"เอาอาหารมา! ไม่งั้นตูไม่ทำอะไรอย่างที่แกบอกหรอกเฟ้ย!" โซวไวซอร์จ้องเทลอย่างไม่วางตา
ถ้าสังเกตดีๆ แววตาหลังแว่นกันแดดดำนั้นส่งประกายวิววับ น้ำลายไหลออกจากมุมปากเล็กน้อย..

ซอร์หันหลังให้เทล และเดินไปยังชั้นหนังสือแถวๆนั้นและพิงมัน
ray สมาชิก
· #265
intruder01ลุกขึ้นมาด้วยสภาพที่ไม่ค่อยสบายตัวนัก เพราะเจ้าตัวไปอยู่ใต้กองหนังสือ เนื่องจากยังคงสับสนกับสถานการณ์ปัจจุบันเขาจึงยังไม่ขยับตัวทันที
"...ความรู้สึกนี้...เวทย์มนต์สายควบคุมกาลเวลา?"
"นาตาช่า! นาตาช่า!"มีเสียงดังมาจากอีกฝั่งของวิทยุที่ดังถึงขั้นออกมานอกเครื่องสื่อสาร
"อุก! ได้ยินแล้ว ไม่ต้องตะโกนชื่อจริงได้ไหม ตอนนี้หมวกฉันไม่มีแล้วนะ หากไครได้ยินมันจะ-"แต่ก่อนที่intruder01หรือนาตาช่าจะได้พูดต่อ ก็มีเสียงสะอึกสะอื้นมาจากอีกฝั่งเสียก่อน
"....ไม่ต้องกลัวหรอก...ฉันยังมีชีวิตอยู่นะ"เธอมองไปรอบๆก่อนคลานออกมาจากกองหนังสือ
"ก็ฉันกลัวนี่...กลัวที่จะต้องเสียเธอไปเหมือนกับคนอื่นๆก่อนหน้านี้"
"...ฉันอยู่ที่นี่แล้ว..ฉันอยู่ตรงนี้"เธอปลอบเพื่อนของเธอที่อยู่อีกฝั่งของเครื่องสื่อสาร

เธอใช้ดวงตาสีฟ้าซีดมองไปรอบๆแล้วจึงไปสะดุดกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ และต้องสำนึกที่ไม่ตรวจสอบบริเวณรอบๆและเช็กเครื่องเปลี่ยนเสียง ที่อยู่ตรงหน้าเธอคือคนที่ทำหน้าบอกบุณไม่รับมาตลอด โซวไวซอร์
"...ตั้งแต่เมื่อไหร่?"เธอถาม
"...ตั้งแต่แรก"เขาตอบพลางทำหน้าตาย
"....."เธอไม่พูดอะไรต่อและลุกขึ้นเดินไปยืนอย่างสงบที่มุมห้อง
ซอว์กลอกตาไปมาใต้แว่นกันแดดก่อนบ่นออกมาเบาๆ
"ตกลงที่ผ่านมาไอ้หมอนี่...ไม่สิ ยัยนี่มีปากพูดด้วยแฮะ"
-----------------------------------------------------------
สรุป - ปรากฏว่าintruder01เป็นผู้หญิง(สรรพนามแทนตัวที่ผ่านมาจงใจเรียกว่า"เขา") และคนแรกที่รู้คือโซวไวซอร์
meumiu ผ สมาชิก
· #266
ข้อมูลโลกแห่งนี้ (Tale World)
1) Secret Ending 2 ฉาก
2) Secret Boss 2 คน

ผู้เล่นพบฉากจบลับแล้ว 1 ฉาก ใน Tale World
เพิ่มเติมบอสลับ 1 ตัว

======

"ฮุบ..." Tale เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเพราะการกระทำของ Frozen
"ต้องขออภัยด้วยครับดูเหมือนว่าจะลืมเรื่องง่ายๆนี้ไปเลย แต่เดี๋ยวผมจัดให้แน่นอนครับ ขอให้สนุก ณ ห้องอาหารนะครับ"

เมื่อกล่าวจบ Tale ก็นึกย้อนกลับไปในอดีต ในสมัยก่อน ณ ห้องอาหารที่ผู้เล่นและตัวละครในสมัยนั้นใช้กัน แต่เพราะปิดไปนานทำเอาเขาไม่ได้เข้าไปใช้จนลืมไปเลยว่ามีห้องอาหาร ปกติแล้ว Tale เองก็กินอาหารอยู่เช่นกัน เพียงแต่จะมีคนมาเสิรฟอาหารให้ในห้องสมุด

==============

ขณะนี้ผู้เล่นสามารถเดินทางไปในที่ต่างๆที่จัดไว้ให้ได้แล้ว ซึ่งจะมีเหตุการณ์ตามที่ต่างๆ แต่ไม่มากนัก และ มีการเพิ่ม NPC ตัวละครปรากฏอีกด้วยตามที่ต่างๆที่ไป และเมื่อเตรียมความพร้อมแล้วให้กลับมาหา Tale ที่โต๊ะทำงาน เขาจะให้คุณเซ็นชื่อตัวละครลงในใบสัญญา ซึ่งก็คือตัวละครที่คุณจะใช้ไปยังมิติต่างๆนั้นเอง

1) สนามประลอง (ไม่สามารถใช้ต่อสู้ได้ขณะนี้เพราะเสียหายหนักจนหายไปเกินครึ่งหนึ่ง)
- ลักษณะ ตอนนี้เมื่อเข้าไปในสนามประลองจะเจอ NPC นักสู้ในสมัยก่อนบางคน ตอนนี้สนามหายไปเกินกว่าครึ่งเหลือแต่อัศจรร์ไว้นั่งชมวิว กับท้องฟ้าโลกต่างมิติ (นึกถึงสภาพยามค่ำคืนแต่เป็นสีเหลืออ่อน)

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

2) ห้องสมุด Tale
- เมื่อเปิดประตูเข้าไปจะพบทางเดินยาวเป็นทางเดียว ด้านซ้ายและขวากระหนาบด้วยหนังสือในชั้นไปจนถึงปลายทาง ซึ่งปลายทางมีโต๊พะทำงานที่ Tale นั่งทำเรื่องต่างๆอยู่

3) ห้องพยาบาล
- ลักษณะ เป็นห้องพยาบาลที่ค่อนข้างทันสมัย มีแคปซูลสำหรับนอนรักษาตัว โดยมี NPC เกราะสีขาวที่ชื่อ Healing Knight อยู่ที่นั้นคอยรักษาผู้เล่น

4) ประตูยักษ์ที่มีกรอบสีแดง ประตูสีดำ
- ลักษณะ เมื่อเดินลงไปยังชั้นใต้ดินของอาณาจักรกลางมิติแห่งนี้ จะพบประตูบานใหญ่ซึ่งมียามที่เป็นเกราะสีแดง กรอบดำ ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

5) ห้องอาหาร
- ลักษณะห้องอาหาร เมื่อเปิดเข้าไปแล้วจะเจอห้องอาหารที่พื้นเป็นเมฆ โต๊ะอันหนึ่งที่ยาวมากเพื่อลองรับคนที่มาใช้บริการ และ มีหิมะตก(แต่เป็นหิมะ มายา) มีต้นคริสมาสที่จัดทิ้งไว้นานแล้ว ดูเหมือนไม่มีเพดานแต่เป็นหมู่ดาวบนฟากฟ้า ในค่ำคืนอันสวยงาม ทางด้านขวาของประตูจะมี Zone อาหารนานาชนิดจัดเตรียมไว้ให้แล้ว โดยมี Cooking Knight ทำอาหารให้อยู่ในห้องครัวในมิติเฉพาะ โดยจะมีกระดาษสำหรับเขียนรายการอาหารอยู่ที่โต๊ะ เมื่อเขียนรายการอาหารและนำไปเผาใส่เทียนที่อยู่บนโต๊อาหาร สักพักจะมีอาหารปรากฏขึ้นเอง (ถ้ามันทำได้) รอบๆโต๊ะอาหารจะมีหิ่งห้อยมายา ซึ่งส่องแสงสว่างไม่ให้มืดเกินไปหรือสว่างเกินไปจนเสียบรรยากาศ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

6) ห้องพักผ่อน
ลักษณะตามทางจะมีประตูอยุ่ห่างกันไม่มากนัก แต่เมื่อเปิดประตูไปแล้วจะพบห้องเล็กๆ 10*10 เมตร ซึ่งตัวละครสามารถปรับแต่งห้องได้ในระดับหนึ่ง อาจจะเพิ่มขนาดหรือลดขนาดได้ แต่ไม่มากนัก มีสิ่งอำนายความสะดวกอย่างห้องน้ำ ห้องนอน สามารถแบ่งเป็นห้องต่างๆได้ตามแต่กำหนด และ เพิ่มเฟอร์นี่เจอร์ได้เช่นตู้หนังสือ โดยมีผู้ดูแลห้องพักคือ Service Knight โดยเธอมีหน้าที่คอยจัดหาเฟอร์นี่เจอร์ต่างๆให้ และ เพิ่มลดขนาดห้อง จัดแบ่งห้อง

PS. เป็นการทดสอบระบบเดินทางไปในตัว
maid guy สมาชิก
· #267
ทั้งสามาหายนั้นได้บาดเจ็บจากการถูกระเบิด เกราะของบลูตัสถึงกับร้าวเล็กน้อยที่กลางตัว ไทรเด็นนั้นโล่ห์ที่ติดที่แขนซ้ายถึงขั้นช็อตและไม่สามารถทำงานได้ ส่วนเรย์นั้นส่วนที่เป็นชุดหนังขาดจนเกือบหมดจนเหลือแค่บางส่วนที่ปกปิดส่วนสำคัญไว้

"เจ้าหนูนั่นทำอะไรไม่คิดเลยนะ"เรย์พูด
"เออสิ หากเราไม่ได้สวมสูทนี้เราคงขาดอากาศหายใจไปแล้ว"ไทรเด็นเสริม
"แต่ตอนนี้ข้าหิวแล้วว่ะ"บลูตัสร้องพร้อมท้องที่ร้อง
"จากคำพูดดังกล่าวของเจ้าเทลเราว่าไปสำรวจที่ต่างๆดีกว่า"เรย์เสนอ"ไทรเด็น นายไปสำรวจห้องพัก(จะเพิ่มNPCคือคาริน น้องสาวของไทรเด็นทำหน้าที่รักษา)ชั้นจะไปสำรวจที่สนามก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนนายบลูตัส นายไปเอาเสบียงที่ห้องอาหารให้มากที่สุด"

"รับทราบ" ทั้งสามได้กระจายไปยังสถานที่ต่างๆ
NAX99 สมาชิก
· #268
(บทเอส)

“อืมมมมมมมมมมมม”
“นั่งคิดอะไรอยู่ล่ะ เอส?” เสียงของเซล่าดังออกมาจากหูวิทยุอีกครั้ง
“โคตรงงเลยหว่ะ” ฉันตอบ ว่ากันตามตรงนะ คือสรุปง่ายๆว่าไอ้ตัวพวกนั้นเป็นพวกทำลายมิติและเราต้องไปขัดขวางไม่ให้มันทำลายมิติไปมากกว่านี้ ว่างั้น…..

“เฮ้ย! แล้วเรื่องอาณาจักรของฉันล่ะ!! ถ้าแบบนี้ล่ะก็เราแพ้ย่อยยับแน่!” ฉันนึกพลางโผล่งออกเสียงดังจนคนเริ่มมองไปทั่ว “อ่ะ เอ่อ ขอโทษครับ”
“ไม่ต้องห่วงนา เรายังพอมีเวลาอยู่อีกประมาณ 1 เดือนกว่าๆได้ จนกว่าจะถึงตอนนั้นได้ เรายังพอมีเวลาเหลืออีกเยอะ” เซล่าพูด แต่มันก็ไม่แน่เสมอไปนี่หว่า…..
“ใช่แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ รุ่นพี่ เรื่องทางนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ” เสียงนี่เป็นเสียงผู้ชายรุ่นน้องที่ฉันรู้จักดี แวนโซนั้นเอง “และถ้าเกิดรุ่นพี่เกิดตกสถานการณ์ลำบากแบบเมื่อกี้อีก ผมก็จะไปช่วยรุ่นพี่ด้วยครับ!”
“ขอบใจ แวนโซ แต่นายช่วยอยู่เป็นเพื่อนน้องฉันเถอะ”ฉันว่า น้องที่ฉันว่านี่คือน้องสาวแท้ๆของฉันเอง เอาละ ตอนนี้ฉันก็เริ่มหิวแล้วซิ ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า ไอ้หมอนั้นที่โมโหหิวเมื่อกี้ดูท่าจะเป็น”คนแท้ๆ”เหมือนกับฉัน ผูกมิตรไว้หน่อยดีกว่า เพราะดูเหมือนเจ้านั้นก็ชำชองเทคโนโลยี อาจพอคุยกันได้ ว่าแล้ว ฉันก็เดินไปห้องอาหาร

“อุแม่เจ้าโว้ย!!” ฉันอุทานออกมา นี่มันห้องอาหารเหรอหว่ะ ทำไมมันช่างวิจิตรตระการตาเยี่ยงนี้ หิมะเอย เมฆเอย ดาวเอย โอ่ะ ว้าวเหมือนที่อาณาจักรฉันเลย
“อย่างกับวิวที่เนินเอลฟ์คอยเลยเนอะ” เซล่าว่า ที่นั้นเป็นที่ๆวิวสวยที่สุดเป็นลำดับ 2ของอาณาจักรฉันเลย แต่ว่าอย่างนี้ที่กรูกะจะกินพิชช่า แฮมเบอร์เกอร์พวกนี้ก็เสียบรรยากาศหมดน่ะซิ เอ่อแล้ว บ๋อยอยู่ไหนล่ะ

ฉันนึกพลันก็เห็นผู้หญิงสวมฮู๊ดคนหนึ่งเขียนอะไรบางอย่างลงกระดาษและก็เอาเมาไปเผากับเทียนให้กับเชฟ
“นี่ เธอน่ะ”หล่อนพูด
“เป็นคนมาจากที่อื่นซินะ” ??? ถามอะไรแปลกๆ ที่นี่มันก็เป็นที่รวมคนจากมิติอื่นมาอยู่แล้วนี่
“เรื่องนั้นมันก็แหงอยู่แล้วซิ ก็คนที่นี่……”ฉันตอบก่อนที่เจ้าหล่อนจะตัดบท
“ไม่ใช่ ไม่ช่ายยย ฉันหมายถึงเธอน่ะมาจาก [ห้วงกาลเวลา] อื่นซินะ” !! ยัยนี่รู้ได้ไง ฉันตกใจ และก็เห็นคุณเธอหยิบอะไรบางอย่างออกจากเทียน เป็นจิ้งจกที่ยังมีชีวิตอยู่มีประมาณ 8-10ตัวได้
“เธอเป็นใครกันน่ะ!?”ฉันถามทันที!
“ก็แค่….ยมทูตที่บังเอิญอยากหาอะไรกินพอดีนะจ๊ะ” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เอาจิ้งจกตัวหนึ่งยัดใส่ปาก และเดินฮัมเพลงออกไปจากห้อง

“ระวังด้วยล่ะ เอส แม่นั้นมีออร่าความมืดปกคลุมเต็มอัตราเลย” เซล่าว่ากับฉันอีกครั้ง
“อย่าเจอยัยนั้นจะดีกว่านะครับ”แวนโซว่า
“อืม ฉันก็ไม่อยากเจอหรอก”
“อุ๊บ แหวะ!”อ้าว นายโมโหหิวถึงกับคลื่นไส้เลยเหรอ เอ่อ ก็ เนอะ ธรรมดามีใครเข้ากินจิ้งจกเป็นๆด้วยเหรอ แต่ตอนนี้ฉันว่าฉันกินก่อนดีกว่า ว่าแล้วฉันก็หยิบกระดาษบนโต๊ะมาเขียนอาหารที่ฉันอยากทาน เอาสเต็กซ์ทีโบนล่ะกัน และฉันก็ทำแบบเดียวกับที่ยัยฉู๊ดนั้นทำ เอากระดาษมาเผา และฉันก็ได้อาหารตามที่ฉันขอ
“เยี่ยม!! ให้มันได้ยังงี้!”

------------------------------------

(บทริวเซีย)

ฉันกำลังนั่งอยู่บนอัศจรรย์ที่เมื่อไม่นานมานี่ฉันได้ต่อสู้กับผู้คนหลายคน แต่ ณ ตอนนี้มันกลายเป็นซากปรักหักพังที่ไม่มีวันกลายกลับเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ฉันมองไปในท้องฟ้า หรืออวกาศ หรือห้วงมิติที่ไม่รู้ว่าปลายเส้นขอบฟ้าของมันนั้นอยู่ตรงไหน
“อ้าวๆ ที่แท้ก็มาอยู่ตรงนี้นี่เองเหรอเนี่ย?”ยัยยมทูตนั้นมาอีกแหละ รำคาญจริงๆ ยัยนั้นเดินมาลั้นล้ามากมายขณะที่กำลังกินจิ้งจกเป็นๆเข้าปาก กินเข้าไปได้ยังไงเนี่ย
“นี่เอาไหม?” “ไม่” “งั้นเอาเหล้าเปล่า?” “ไม่” “งั้นตัวฉันล่ะ?” “ไม่มีทาง!!” ยัยนี่จะกวนกูกี่รอบเนี่ย

“เอ่อ นี่ เมื่อกี้หล่อนไปไหนมา”ฉันถามยัยนั้น
“หืม? ก็ห้องอาหารไงล่ะ ที่นั้นวิวสวยมากๆเลยนะ”
“ไม่ใช่! ฉันหมายถึงตอนที่สู้กับไอ้เจ้าอัศวินสับปะรังเคนั้น! หล่อนหายไปไหน!”ที่ฉันถามอย่างนี้ เพราะวินาทีก่อนที่ห้องพยาบาลจะถูกวาร์ปหายไป และต้องไปสู้กับเจ้านั้น ฉันเห็นยัยนี่เข้ามายังห้องพยาบาล แต่มันกลับไม่โผล่มาสู้ให้ฉันเห็น
อีกทั้งนายกาที่สะบัดสะบอม นายหมาป่านั้น ยัยเอลฟ์ ยัยเสือ และฉันที่บาดเจ็บพอควร 5 คนสู้กับไอ้บ้านั้น ยังไงก็ไม่ไหว แล้วยัยนี่หายไปไหน!
“…….เธอก็น่าจะรู้นี่ ว่าฉันเกลียดการต่อสู้แบบนั้น หรืออะไรก็ตามที่มันไม่สนุก” ยัยนั้นว่าพลางกระดกจิ้งจกตัวสุดท้าย “เพราะงั้น ฉันก็เลยทำการสร้างมิติส่วนตัว และเข้าไปอยู่ในนั้น จนกว่าพวกเธอจะสู้เสร็จยังไงล่ะ”

“ว่าไงนะ! นี่หล่อน….”ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมจะด่ายัยนั้น แต่แม่นี่เอาเคียวมาดักตรงคอฉันก่อนแล้ว
“ฉันว่า ฉันเคยพูดแล้วนะว่าถ้าอันไหนไม่สนุกฉันจะไม่ทำ แต่ถ้ามันสนุกมาก ฉันก็จะเก็บเอาไว้เล่นให้หนำใจเลย เพราะฉะนั้นช่วยทำให้ฉันสนุกจนถึงตอนจบของเรื่องด้วยนะ อาซาคุนะ ริวเซียจัง” ยัยนี่พูดด้วยหน้าตาจริงจัง แต่น้ำเสียงนั้นใสจนไม่น่าไว้ใจซะเหลือเกิน
“ฮึ่ย! เชอะ!!”ฉันสบถออกมา และเดินออกมาจากลานประลองนั้น ปล่อยให้ยัยนั้นยืนอยู่คนเดียว ก่อนออกมา ฉันเห็นใครก็ไม่รู้ยืนอยู่ด้วย เอาเป็นว่า ฉันไปหาที่งีบที่ห้องสมุดเมื่อกี้ล่ะกัน

สรุปการกระทำแต่ละตัวละคร
1.เอสกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร
2.โอจิก่อกวนคนอื่นเขาไปทั่ว
3.ริวเซียไปงีบที่ห่องสมุด
zeya สมาชิก
· #269
"ทุกคน"เซโก้ร้องเรียกแต่ก็เห็นแองเจิลลีน่ากับเฟแรงค์นั่งอยู่ข้างๆตน ซัสคิวบัสสาวกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่

"พวกนายไม่เป็นไรนะ"เซโก้ถามจำได้ว่าพวกเขานั้นกำลังสู้กับอัศวินยักษ์นั้นอยู่แล้วจู่ทุกอย่างก็เลือนรางไป เฟแรงค์แค่เพียงส่ายหน้าส่วนแองเจิลลีน่านั้นเหมือนจะยังคงทำอะไรบางอย่างต่อไปแต่ใบหน้าของซัสคิวบัสสาวมีรอยยิ้ม หลังจากได้ฟังคำพูดของเทลจบแองเจิลลีน่าก็หันมาด้วยรอยยิ้มที่แสดงออกถึงอาการดีใจ

"ดาร์ลิ้งติดต่อไรก้าได้แล้วละ"แองเจิลลีน่าพูดแล้วพวกเซโก้นั้นก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาลก็เห็นไรก้านอนหมอบรออยู่แล้วเล่าสิ่งที่ได้ยินมาจากเทลให้ฟัง

"แล้วจะเอาไงต่อละหัวหน้า"ไรก้าถามเซโก้ถอนหายใจแรงๆ

"มันช่วยอะไรไม่ได้นี่น่า....ยังไงซะพวกเราน่ะก็อยากตามหาบ้านอยู่แล้วนี่....ส่วนเรื่องนั้นทุกคนจะว่ายังไงถ้าเกิดฉันทำตามคนที่ชื่อเทลอะไรนั้นบอกน่ะ"เซโก้ตอบพร้อมถามกลับทั้งสามมองหน้ากัน

"ข้าน่ะยังไงก็ได้อยู่แล้วละหัวหน้า"เฟแรงค์ตอบกลับเป็นเสียงในหัวเซโก้

"ดาร์ลิ้งคิดว่าดี....ฉันก็โอแล้วละ"แองเจิลลีน่าพูดพร้อมโอบกอดเซโก้เอาไว้

"ฉันก็เหมือนกันหัวหน้า.....แต่ฉันคงไปด้วยไม่ได้นี่สิ"ไรก้าพูดทุกคนหันไปมองสุนัขป่ามีเขาเป็นตาเดียว

"ไมละไรก้า"แองเจิลลีน่าถามไรก้ามองหน้าั้ทั้งสาม

"ถ้าที่นี่เปรียบเหมือนฐานทัพหลักแล้วละก็....ถ้าพวกเรากับคนเหล่านั้นไปหมดแล้วเกิดอะไรขึ้นพวกเราจะรู้เหรอครับ....อีกอย่างฉันเองก็ยังไม่ไว้ใจไอ้คนชื่อเทลอะไรนั้นสักเท่าไหร่เลยอยากจะจับตาดูมันด้วย"ไรก้าตอบเซโก้พยักหน้า

"ยังสมกับเป็นไรก้าเหมือนเดิมเลยนะ.....งั้นทางนี้ฝากด้วยละพวกฉันจะขอไปเตรียมตัวก่อน"เซโก้พูดไรก้าพยักหน้าแล้วทั้งสามก็เดินออกจากห้องพยาบามายังห้องอาหาร
Angel-is-egg สมาชิก
· #270
[ขึ้นบทรอนนี่]

ฮืม...รู้สึึกว่า ออตโต้จะซึมลงไปเลยแฮะ หลังจากที่ทำเหตุผิดพลาดเมื่อก่อนหน้า แต่ว่านะ...ทุกอย่างก็เริ่มจากความผิดพลาดเพราะงั้น ฉันเลยเลือกที่จะไม่ไปยุ่งอะไรกับเจ้านี้จนกว่าจะหายจากอาการตกค้างที่ว่านะ...

มันทำให้รู้ว่า ออตโต้นั้นไม่รู้จักการโจมตีทางกายภาพและไม่รู็จักการออมมือ คงเหมือนกับฉันด้วยล่ะ เพราะเราทั้งคู่ต่างอยู่ได้โดยไม่ต้องพึ่งปัจจัยอย่างที่สิ่งมีชีวิตทั่วไปพึงกระทำนะ...(อย่าง ลมหายใจ น้ำ อาหาร)

แต่ว่านะ...ปัจจัยบางอย่างนั้นก็มีความสำคัญกับพวกเราเหมือนกัน เพราะบางอย่างจำเป็นสำหรับเราและทำให้เรายังคงสามารถมีรูปลักษณ์คงอยู่และขับเคลื่อนต่อไป
ได้

แต่เหตุการ์ณเมื่อครู่ที่เจ้า DK นั้นโผล่มาและฉันกับคนอื่นๆที่อยู่ในห้องพยาบาลได้ และไม่อยู่ว่าทำไมถึงได้ถูกพามาที่ห้องทำงานของนายTaleและต้องสู้กับ DK...

ฉันล่ะงงกับเบื้องบนจริง...
แต่นั้นทำให้ฉันเกิดข้อกังขาอะไรเล็กน้อยนะ...

"เทล นายพอมีเวลาให้คำตอบฉันได้ไหม?" รอนนี่พูดขึ้น...
"เกี่ยวกับเรื่องของ DK "...รอนนี่พูดขึ้นอีก ก่อนจะพูดต่อไปอีกว่า
"ฉันแค่คิดอะไรเล่นๆ นะ...ว่าเป็นไปได้ไหม ที่ DK อาจจะไม่ได้มีแค่ตัวเดียว...สมมุติมันมีซัก 10 ตัวและต่อมา...มีเจ้าตัวหนึ่งที่คิดจะกระทำการอะไรบางอย่างและต่อมามันได้จัดการฆ่าอีก 8 ตัวที่คอยขัดขวางมัน แต่มีอีกตัวหนึ่งรอดมาได้..."
"และอีกตัวที่ว่ามันคือนาย หรือเปล่านะ? ที่มีหน้าที่เป็น ครีปเปอร์ ดิเมนชั่น นะ...?"
รอนนี่พูดจบแล้วรอฟังคำตอบ จากเทล...

(ขึ้นบทยาร์ช)
โอ้วเย่!

รู้สึกว่าไอ้การขาดอากาศหายใจเมื่อครู่นี้ มันเหมือนสมัยตอนที่ฉันได้อยู่กับฟรอซบนโลกมนุษย์เลยอ่า...แต่ชิลมากจ๊ะ ถึงจะขาดอากาศหายใจแต่ถ้าขาดอาหารการกินสำหรับฉันนั้นล่ะถึงจะเป็นเรื่องใหญ่~

"ไม่ต้องกังวลใจอะไรไปหรอกนะ ไอ้ทิด!" ฉันว่าพลางลงไปนั่งข้างๆกับออตโต้น้องรัก ออตโต้ยังคงไม่พูดอะไรนอกจากนั่งพิงชั้นหนังสือกอดเข่าตัวเองเหมือนเดิม ...ให้ตายเถอะ ฉันคิดไม่ถึงว่านอกจากสงครามบนโลกมนุษย์แล้วยังมีสงครามระหว่างมิติกันด้วยแฮะ...ฟังดูออกจะเกินจริงไปนะ แต่ว่ามันก็เกิดขึ้นแล้ว ส่วนไอ้รอนนี่มันก็เดินเข้าหาเทล เป็นตุ๊ดหรือไงว่ะ...ถึงเดินเข้ามาผู้ชายด้วยกันเอง

รู้สึกว่านายจะดูไม่ดีเลยนะ...ยาร์ชคิดแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากลุกขึ้นยืนและบอกกับออตโต้ว่า"ช่วยส่งเขี้ยวนั้นมาให้ฉันด้วยนะ ที่ฉันพึ่งให้ไปน่ะแหละ...แล้วก็นะฉันจะไปห้องอาหาร ถ้าอยากกินอะไรก็บอกฉันนะ"ไม่มีเสียงตอบรับอะไรจากออตโต้ นอกจากออตโต้ยื่นเขี้ยวสัตว์คืนให้กับฉัน...ซึ่งตามปกติมันจะมีสีขาวแต่ตอนนี้มันมีสีดำผิดปกติ...

ช่างเหอะ...ยาร์ชคิด

"แล้วเจอกันนะ"ยาร์ชพูดขึ้นก่อนจะวิ่งออกไป ออตโต้แอบเหลือบตาขึ้นมาดู...

ที่ห้องอาหาร

"เอาบุฟเฟ่นานาชาติแล้วกันนะจ๊ะ"ยาร์ชพูดขึ้นก่อนจะยื่นสารพัดเมนูนานาชาติ 50 อย่างเผากับแสงไฟจากเทียนที่อยู่บนโต๊ะอาหาร แล้วจัดการกินมันซะ

-----------------
สรุป
1.รอนนี่เข้าไปถามอะไรบางอย่างกับเทลและรอคำตอบอยู่ในห้องสมุด
2.ยาร์ชเข้าไปซัดอาหารกินในห้องอาหาร
3.ออตโต้ยังคงนั่งนิ่งเงียบในห้องสมุด
nazzga สมาชิก
· #271
(บทของเอเซล่า)
"อื่มก็พอเข้าใจบ้างล่ะน่ะ" แล้วเอลฟ์สาวก็หันไปถามเทลว่า "ที่นี้มีห้องอาบน้ำแบบ ออนเซ็นมัย คืออยากอาบน้ำแบบนั้นมานานแล้ว"
"เห็นด้วย"เสือสาวตอบ

(บทของคิง)
"เป็นการต่อสู้ที่หน้าเบื่อที่สุด เท่าที่ข้าได้เห็นมา" ราชาบ่น "แต่ก็ช่างหัวมันล่ะก็อย่างที่ไอ้แห้งแว่นนั้นว่า มันก็หิวนี้แหละ อย่างน้อยข้ากับมันก็มนุษย์เหมือนๆ ไปห้องอาหาร สวาปามอะไรให้เต็มที่ แบบหรูเลิสอลังการแบบที่ราชาควรจะทานดีกว่า" แล้วราชาก็ไปที่ห้องอาหารแบบหิวโซเต็มที่

-เอเซล่ากับเบียคโกะรอคำตอบจากเทล
-คิงไปยึดห้องอาหาร
maid guy สมาชิก
· #272
ระหว่างที่เรย์นั้นเดินไปมาในโคลอสเซี่ยมซึ่งเรย์นั้นได้สวมหน้ากากราวกับออกแบบมาเพื่ออยู่ในอวกาศทั้งๆที่ไม่จำเป็นเลยสักนิด

"อืมดูเหมือนกับว่าที่นี่ไม่สามารถสู้ต่อได้เลยและมีอากาศไหลเวียนทั้งๆที่เป็นไปไม่ได้ แปลกจริง ๆ น่าส่งทีมวิจัยมาด้วย"
"พี่เรย์ ตอนนี้ผมติดตั้งเครื่องย้ายสสารที่ห้องพักเรียบร้อยแล้วพร้องเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นๆ"
"จะไปเดี๋ยวนี้แหละ"เรยูพูดผ่านวิทยุ จากนั้นจึงวาร์ปตัวเองไปยังห้องพักของตัวเอง ซึ่งพอไปถึงก็เห็นโลงขนาดต่างๆถึงสามใบซึ่งไทรเด็นนั้นอยู่ในขนาดกลางและภายในมีเครื่องจักรกำลังถอดเอาชิ้นส่วนเกราะต่างๆออก และในห้องยังมีเตียงสองชั้นขนาดใหญ่และเตียงชั้นเดียวที่มีผ้าม่านในตัวซึ่งห้องถูกขยายใหญ่พอควร และที่เท้าของเรย์นั้นมีแท่นทรงกลมที่มีแก้วฝังอยู่ตรงกลาง

"นายเอามาตั้งแต่เมื่อไหร่"
"เปล่าหรอก ฝีมือเจ้านี่ต่างหาก"ไทรเด็นชี้ไปที่Service Knightซึ่งถูกจับแต่งตัวเป็นเมดก้มคำนับ
"รศนิยมนายนี่แปลกจริงๆหลังจากกลับมาจากดาวโลก"
"ช่างเถอะน่าพี่" ไทรเด็นพูดหลังถอดเกราะที่แขนซ้ายออก ซึ่งตอนนี้แขนซ้ายกำลังบวมได้ที่

"นายแขนหักตั้งแต่เมื่อไหร่"
"คงตั้งแต่ตอนที่กันการโจมตีของบลูตัสแขนคงร้าวละมั้ง และร้าวมากขึ้นตอนเจอกับเจ้าDKและระเบิดตอนท้ายละมั้ง"
"นายนี้ไม่ยอมร้องเหมือนเดิมเลยนะ แล้วเจ้าบลูตัสล่ะ"
"กำลังยัดอาหารอยู่มั้ง ไม่ต้องห่วงว่ามันจะคลั่งหรอก ฉันให้มันใส่ผิวหนังเทียมแล้ว"ไทรเด็นพูดพร้อมออกจากโลง ซึ่งตอนนี้ตัวของไทรเด็นใส่ชุดรัดรูปที่ดูเหมือนกางเกงขายาวและเสื้อแขนสั้น ที่แขนนั้นติดเฝือกชั่วคราวซึ่งอุปกรณ์ตอนนี้ไทรเด็นมีแค่ดาบเลเซอรืและปืนพก

"นายจะไปไหน"
"ห้องพยาบาล เพราะตอนนี้คารินยังไม่สามารถมาได้เลยไปที่นั่นไง"ไทรเด็นเดินไปที่ประตู"แล้วอีกอย่าง พี่รีบซ่อมชุดเหอะ ตอนนี้พี่แทบดูไม่ได้เลย"ไทรเด็นรีบออกไปเพราะเรย์ยิงปืนใส่ทันที

กลับมาที่บลูตัส ตอนนี้บลตัสกำลังสั่งอาหารอย่างต่อเนื่องจนตอนนี้จานอาหารแทบพูนโต๊ะและกำลังกินเนื้อย่างติดกระดูกขนาดมหึมาอยู่

"กินเก่งเหมือนกันนะนาย"ยาร์ชทักขึ้นขณะที่กำลังสั่งชุด2
"อือ ขอบะหมีจักรพรรดิ์อีกชาม"บลูตัสพูด แล้วหุ่นยนต์ขนาดเล็กที่หน้าตาคล้ายแมงมุมเขียนลงกระดาษแล้วส่งไปเผาเทียน ซึ่งเมื่อCooking Knightเห็นแล้วก็รู้สึกเหนื่อยนิดๆเพราะสั่งมาหลายรายการแล้ว แต่ทว่าในขณะที่บลูตัสกำลังกินอยู่นั้นได้พบกับคู่ปรับเก่านั่นคือคิงส์ที่กำลังเดินเข้ามาอย่างเย่อหยิ่ง

"แก" บลูตัสเลิกยัดแล้วหันมาตั้งป้อมปืนใส่คิงส์ทันที
zeya สมาชิก
· #273
เซโก้กับพวกเข้ามาถึงห้องอาหารก็รู้สึกถึงจิตสังหาร สุนัขป่าหนุ่มหันไปมองยังทิศที่จิตสังหารถูกปล่อยออกมาก็พบกับบรูตัส

"คนที่ถูกเธอลอกข้อมูลมาใช่มั้ยทูนหัว"เซโก้ถามแองเจิลลีน่าพยักหน้ารับ

"หัวหน้า....เจ้ามือไม่พายปากหาบาทานั้นนี่"เสียงเฟแรงค์ดังขึ้นในหัวเซโก้หมาป่าหนุ่มมองไปยังอีกร่างที่เดิมเข้ามาด้วยท่าทีโอหัง

"ฉันรู้ว่านายคิดอะไรเฟ....อย่าเลยน่า....เก็บแรงไว้ทำภารกิจเถอะ"เซโก้พูดเฟแรงค์มองคิงด้วยสายตาไม่พอใจนักเพราะการกระทำของคิงในการต่อสู้กับอัศวินนั้นเจ้าราชาติ๊งต๊องนั้นไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากยืนดูเฉยๆยังไม่พอปากยังระรานคนอื่นอีกต่างหาก

"ไปตรงนั้นดีป่ะดาร์ลิ้ง"แองเจิลลีน่าชี้ไปตรงที่ใกล้ต้นคริสมาสซึ่งเป็นบริเวณที่น่าจะปลอดภัยแล้วก็สวยที่สุด

"ก็ดีจ๊ะฮันนี่....ไปกันเถอะเฟ"เซโก้พูดก่อนที่ทั้งสามจะพากันเดินไปที่ๆแองเจิลลีน่าบอก

"ดาร์ลิ้งจะกินอะไรละเด๊๋ยวเขียนให้"แองเจิลลีน่าถามเซโก้มองหน้าซัสคิวบัสสาว

"ไม่อยากกินข้าวน่ะสิ....อยากกินเธอเเทนมากว่าน้าแม่เทพธิดา"เซโก้พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆแองเจิลลีน่านั้นดวงหน้าเริ่มมีสีแดงระเรื่อ

"บ้าง่ะ.....ดาร์ลิ้งก็....พูดอะไรก็ไม่รู้"แองเจิลลีน่านั้นรีบหันหน้าไปทางอื่นยิ่งทำให้หมาป่าหนุ่มยิ่งรุกหนัก

"ก็ฉันพูดจริงนะแองเจิลลีน่า....ก็เธอน่ะน่ารักซธขนาดนี้นี่น่า....ฉันนี่โชคดีจังเลยน้าที่ได้เป็นคนรักของเธอ"เซโก้พูดแล้วเลียแก้มนิ่มๆของซัสคิวบัสสาว

"อย่าสิดาร์ลิ้ง....คนเขาอยู่กันเยอะนะ.....อายเขา"แองเจิลลีน่าพูดพลางดันหมาเซโก้ออกห่าง

"ก็จะอายทำไมคนตั้งเยอะ....พวกนั้นไม่สนเราหรอกน่าคนดี"เซโก้พูดพลางเอาจมูกไซร้ซอกคอแองเจิลลีน่า

"ไม่อยากขัดนะหัวหน้า.....แต่ให้ข้าหาอะไรใส่ท้องก่อนเหอะ.....เดี๋ยวข้าพานจะกินข้าวไม่ลงเอา"เฟแรงค์พูดด้วยน้ำเสียงเอือมๆในหัวเซโก้สะดุ้งโหยงลืมไปซะสนิทว่าเฟแรงค์ก็นั่งอยู่ด้วย

"เอ่อ...โทษทีเฟ.....แองเจิลงั้นฉันขอเนื้อสันในย่างทั้งสันนะ"เซโก้นั้นหันไปบอกกับแองเจิลลีน่าที่เริ่มเขียนเมนูลงบนกระดาษส่วนเฟแรงค์กลายร่างเป็นคนเขียนของตัวเอง
meumiu ผ สมาชิก
· #274
ทางด้านเทลที่ได้ยินคำถามจากรอนนี่จึงตอบกลับไปว่า
"ไม่ใช่ผมหรอกครับ ถึงแม้พลังของผมกับเขาจะคล้ายๆกันก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ผมแน่นอน" เทลตอบรอนนี่

ทางด้านโรงอาหาร Cooking Knight กำลังทำอาหารอยู่ในมิติส่วนตัวอย่างสนุกสนาน เพราะเขาแทบไม่ได้ทำอาหารมาหลายปีแล้ว(ถ้าไม่นับ Tale) พรางนึกถึงสมัยก่อนที่เหล่านักสู้ที่มาพักผ่อนแล้วกินอาหารกันอย่างสนุกสนาน แล้วสักพักก็จะทำให้เขาโกรธด้วยการทำลายห้องอาหารของเขาเหมือนที่ผ่านๆมา

ทางด้าน Service Knight ก็ไม่ได้คิดอะไรมากกับการเปลี่ยนจากชุดเกราะมาเป็นชุดเมด แต่ลึกๆอาจจะชอบอยู่ก็ได้ ปกติก่อนคนกลุ่มนี้จะมาเธอเรียกได้ว่าแทบจะว่างงาน

=====

ข้อมูลเกี่ยวกับ X Knight (X = แทนค่า)

เหล่า X Knight จะไม่มีร่างกาย แต่ร่างกายทั้งหมดจะเป็นชุดเกราะ เหมือนดังภาพ (คนแต่งกำลังออกแบบพวกเขาอยู่โดยฝึกวาดเกราะภาพจาก KH. ประกอบ)

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ซึ่งจะไม่สามารถถอดเกราะพวกเขาได้ เพราะเปรียบเหมือนร่างเนื้อนั้นเอง และ พวกเขาก็พูดไม่ได้ด้วย

ข้อมูลโลกแห่งนี้ (Tale World)
1) Secret Ending 2 ฉาก
2) Secret Boss 2 คน

ผู้เล่นพบฉากจบลับแล้ว 1 ฉาก ใน Tale World

สถานที่ต่างๆ

1) สนามประลอง (ไม่สามารถใช้ต่อสู้ได้ขณะนี้เพราะเสียหายหนักจนหายไปเกินครึ่งหนึ่ง)
- ลักษณะ ตอนนี้เมื่อเข้าไปในสนามประลองจะเจอ NPC นักสู้ในสมัยก่อนบางคน ตอนนี้สนามหายไปเกินกว่าครึ่งเหลือแต่อัศจรร์ไว้นั่งชมวิว กับท้องฟ้าโลกต่างมิติ (นึกถึงสภาพยามค่ำคืนแต่เป็นสีเหลืออ่อน)

2) ห้องสมุด Tale
- เมื่อเปิดประตูเข้าไปจะพบทางเดินยาวเป็นทางเดียว ด้านซ้ายและขวากระหนาบด้วยหนังสือในชั้นไปจนถึงปลายทาง ซึ่งปลายทางมีโต๊พะทำงานที่ Tale นั่งทำเรื่องต่างๆอยู่

3) ห้องพยาบาล
- ลักษณะ เป็นห้องพยาบาลที่ค่อนข้างทันสมัย มีแคปซูลสำหรับนอนรักษาตัว โดยมี NPC เกราะสีขาวที่ชื่อ Healing Knight อยู่ที่นั้นคอยรักษาผู้เล่น

4) ประตูยักษ์ที่มีกรอบสีแดง ประตูสีดำ
- ลักษณะ เมื่อเดินลงไปยังชั้นใต้ดินของอาณาจักรกลางมิติแห่งนี้ จะพบประตูบานใหญ่ซึ่งมียามที่เป็นเกราะสีแดง กรอบดำ ยืนอยู่ตรงหน้าประตู


5) ห้องอาหาร
- ลักษณะห้องอาหาร เมื่อเปิดเข้าไปแล้วจะเจอห้องอาหารที่พื้นเป็นเมฆ โต๊ะอันหนึ่งที่ยาวมากเพื่อลองรับคนที่มาใช้บริการ และ มีหิมะตก(แต่เป็นหิมะ มายา) มีต้นคริสมาสที่จัดทิ้งไว้นานแล้ว ดูเหมือนไม่มีเพดานแต่เป็นหมู่ดาวบนฟากฟ้า ในค่ำคืนอันสวยงาม ทางด้านขวาของประตูจะมี Zone อาหารนานาชนิดจัดเตรียมไว้ให้แล้ว โดยมี Cooking Knight ทำอาหารให้อยู่ในห้องครัวในมิติเฉพาะ โดยจะมีกระดาษสำหรับเขียนรายการอาหารอยู่ที่โต๊ะ เมื่อเขียนรายการอาหารและนำไปเผาใส่เทียนที่อยู่บนโต๊อาหาร สักพักจะมีอาหารปรากฏขึ้นเอง (ถ้ามันทำได้) รอบๆโต๊ะอาหารจะมีหิ่งห้อยมายา ซึ่งส่องแสงสว่างไม่ให้มืดเกินไปหรือสว่างเกินไปจนเสียบรรยากาศ

6) ห้องพักผ่อน
ลักษณะตามทางจะมีประตูอยุ่ห่างกันไม่มากนัก แต่เมื่อเปิดประตูไปแล้วจะพบห้องเล็กๆ 10*10 เมตร ซึ่งตัวละครสามารถปรับแต่งห้องได้ในระดับหนึ่ง อาจจะเพิ่มขนาดหรือลดขนาดได้ แต่ไม่มากนัก มีสิ่งอำนายความสะดวกอย่างห้องน้ำ ห้องนอน สามารถแบ่งเป็นห้องต่างๆได้ตามแต่กำหนด และ เพิ่มเฟอร์นี่เจอร์ได้เช่นตู้หนังสือ โดยมีผู้ดูแลห้องพักคือ Service Knight โดยเธอมีหน้าที่คอยจัดหาเฟอร์นี่เจอร์ต่างๆให้ และ เพิ่มลดขนาดห้อง จัดแบ่งห้อง
ray สมาชิก
· #275
intruder01หรือนาตาช่าเดินเข้าห้องอาหารเพื่อหาของที่คิดว่าที่นี่สามารถจัดหาให้ได้ แต่ก็ต้องพบกับคิงและบลูตัสที่พร้อมจะทำให้ห้องอาหารกลายเป็นฉากสงครามโลกครั้งที่สี่ และฉากหวานแหวของเซโก้และแองเจลีน่าที่สามารถทำให้มดจำนวนมากเป็นเบาหวานตายได้ทั้งฝูง
"....."นาตาช่ามองบรรยากาศรอบๆด้วยหน้าที่ไม่อาจคาดเดาได้เนื่องจากตั้งแต่ใต้ตาลงมามีเกราะของsneaking suitปิดไว้
"โปรตีนผสมกับน้ำตาลอะไรก็ได้ใส่ลงในหลอดฉีดยา...ขอให้จัดหามารวมพลังงานเป็นจำนวนห้าหมื่นกิโลแคลอรี่...""เธอเขียนสั่งอาหารที่ต้องการพลางบ่นพึมพำเบาๆด้วยเสียงโมโนโทน
"...ขอขนมปังดำหนึ่งแถวและไส้กรอก..และว็อดก้าสองขวด"เธอพูดด้วยเสียงแบบโมโนโทนเช่นเดิม แต่ด้วยลักษณะการสั่งที่พิลึกพิลั่นแบบนี้ก็สามารถทำให้บางคนในห้องอาหารหันมามองเธอด้วยสายตาแปลกๆได้ไม่ยาก
------------------------------------------------------------------------------------
สรุป - แค่การสั่งอาหารที่พิลึกพิลั่นของนาตาช่า
maid guy สมาชิก
· #276
ระหว่างที่บลูตัสมัวแต่สนใจคิงส์อยู่นั้นก็พบกับเรย์ที่ตอนนี้ใส่ชุดที่เรียกได้ว่าเซ็กซี่พอควรเพราะใส่แต่ชุดสีเงินที่ดูเหมือนชุดว่ายน้ำวันพีช ที่แขนนั้นได้ใส่ถุงมือเงินยาวถึงต้นแขนและที่ขานั้นใส่ถุงเท้ายาวถึงต้นขา และที่เท้านั้นสวมรองเท้าบูทเหล็กด้วย

"เห็นนายไม่ยอมมาเลยมาด้วยตัวเองแล้วนี่มันอะไรกันเนี่ย"
"ขอโทษทีเรย์ มันติดพันน่ะ"
"จะอะไรก็ตามเถอะ นายอย่ามาตีกันตอนนี้ ที่นี่ได้ไหมยะ ที่นี่มมันดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับทานอาหารนะ ไม่ใช่ที่ที่จะตีกันถึงจะไม่ใช่ดาวเฮอร์รเคสก้เถอะ"
"เชอะ"บลูตัสเก็บอาวุธทุกอย่างแล้วหันมากินข้าวต่อ

"ต้องขอโทษด้วยนะทุกคน ว่าแต่ที่นี่สั่งอาหารอย่างไรเนี่ย"
"เขียนชื่ออาหารบนกระดาษแล้วเขาจะทำให้เอง"ยาร์ชตอบแทนแล้วทานข้าว
"งั้นมิว"
"ค่ะ พร้อมแล้ว"มิวกระโดดออกมาจากแว่นตา เธอมีลักษณะคล้ายกับตั๊กแตน
"อาหารเรียกน้ำย่อยก็เอาสปาเก็ตตี้ไวท์ซอสหอยเชล์ขนาด2กิโล ซุปหัวหอมข้น1หม้อ หมูย่างทั้งตัวพร้อมสลัดซีซาร์2กิโล และของหวานก็เอาเครปครีมสด1กิโล ส่วนของไทรเด็นให้มันสั่งเอง"เรย์พูดแล้วมิวก็ส่งกระดาษเผาที่เทียน

"นายนี่หัดใจเย็นบ้างสิ อย่างน้อยๆก็ขอให้พอๆกับเจ้าน้องชายของชั้นหน่อยได้ไหม"
"อือ"
"นานแล้วนะที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันตอนนี้ไทรเด็นกำลังรักษาแขนที่หักอยุูน่ะคงอีกนานกว่าจะมา"
"หมอนั่นมันแขนหักด้วยหรือ ไม่ยักกะรู้"บลูตัสพูดขึ้นและก็เหมือนจะคิดได้แล้วพูดต่อว่า"อย่าบอกนะว่าเป็นตอนนั้น"
"คงเป็นอย่างนั้นแหละ"
"ขอโทษนะ"
"นั่นสินะ แต่นายก็ช่วยพวกเราไว้ไม่ใช่หรือ ถึงแม้วิธีการจะแย่ก็เหอะแต่ก็ทำให้พวกเรารอดมาได้ เจ้าไทรเด็นอยากจะพูดเหมือนกันแต่เพราะว่า"เรย์หัวเราะเล็กน้อย"หมอนั่นศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่เลยพูดไม่ได้ เพราะการพูดออกไปจะหมือนกับว่าเขายอมรับนายไง"
"เหรอ"บลูตัสพูดออกมา"แต่ทำไมเธอถึงยอมรับฉันได้ง่ายๆล่ะทั้งๆที่ฉันก็เป็นคนต่างมิติและเธอก้เป็นทายาทนักรบชื่อดังด้วย เธอมาชอบชั้นที่ไม่รู้ว่าชั้นมาจากไหนได้ไงกันแล้วไหนเรื่องหน้าตาของชั้นด้วย"บลูตัสถอดหมวกทั้งหมด"นี่เป็นแค่หน้าปลอมหน้าจริงเธอก้เคยเห็นนี่น่า"

เรย์มองที่ดวงตาของบลูตัส แล้วตอบว่า"แต่ความสามารถของนาย จิตใจของนายดีกว่าพวกจอมปลอมทั้งหลายนั่นแหละและนายจำครั้งแรกได้ไหมที่เราเจอกัน"
"จำได้สิตอนนั้นชั้นไม่รู้ว่าเธอเข้ามาได้ยังไงในคุกใต้ดินเธอพาชั้นข้ามมิติมาตอนนั้นชั้นเหมือนตายแล้วเกิดใหม่เลยก็ว่าได้ ชั้นจึงชอบเธอตั้งแต่วันนั้นแหละ"
"นั่นสินะ แถมหลังจากนั้นสักหนึ่งเดือนเธอก็สารภาพรักกับชั้นในทันที"เรย์คั่นกลางแล้วมองที่จานอาหารที่ได้รับมารายการแรก"แต่คงจะดีหากเจ้าไทรเด็นไม่มาเห็นเสียก่อนละนะ
"แล้วเมื่อไหร่หมอนั่นจะยอมรับล่ะ ทั้งหมอนั่นและพ่อของเธอ"
"คงต้องประลองกันทั้งคู่แหละ"เรย์ตอบ"เพราะกฎของตระกูลเราหากเป็นนักรบต้องพิสูจน์ให้ได้ว่ามีค่าพอหรือไม่"
"ซึ่งชั้นอาจจะพลั้งมือฆ่าพวกเขาก็เป็นได้"บลลูตัสพูดพร้อมมองอาหารที่ตนสั่งมาอีกจาน"หรืออาจแพ้ขึ้นมาล่ะ"
"ไม่เป็นไร"เรย์กอดที่หัวของบลูตัส"หมอนั่นไม่ตายง่ายๆหรอก ถึงพลาดมาชั้นก้ไม่โกรธนายหรอกเพราะชั้นชอบนายที่มีความใจสู้เนี่ยแหละ เพราะอย่าลืมสุภาษิตของตระกูลเราที่พูดบ่อยๆล่ะ"
"อือ"บลูตัสขานรับ

"\\\'หากไม่ชนะด้วยพลังก็จงชนะด้วยความเร็ว หากไม่ชนะด้วยความเร็วก็ใช้กลยุทธหรือท่วงท่า หากไม่แล้วก็จงใช้ใจสู้ เพราะเมื่อใจสุ้สุดตัวแล้วแม้แต่ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดก็มิอาจโค่นเราได้\\\'"ทั้งสองประสานเสียง

แล้วทั้งคู่ก็ลงมือทานต่ออย่างเงียบๆ
NAX99 สมาชิก
· #277
(บทเอส)
"เอ่อออออ"
"เป็นอะไรไป เอส" เซล่าพูดออกมาทางวิทยุอีกครั้ง
"เปล่า แค่รู้สึกทำตัวไม่ถูกอย่างแรงถึงแรงแบบสุดๆ" ฉันพูดออกมา
ไหนจะแม่นางกัปตันที่น่ังอยู่ข้างๆฉัน ที่ฟาดเอาๆปาไป 20 กว่าชามได้แล้วมั่ง
ฉันกินแค่สเต๊กซ์กะราเม็งหมูชามใหญ่ก็อิ่มตายแหละ ตอนนี้ฉันกำลังกินน้ำแตงโมปั่นอย่างสบายใจ
ไหนจะยัยคู่รักหวานจากโลกไหนก็ไม่รู้ อ่ะ นั้นมันยัยคนที่ฉันช่วยกับนาย......
ไม่อยากเรียกวาหมาแฮะ แต่ดูยังไงมันก็หมา เฮ้ย จะเรียกว่าอะไรดี
ไหนจะนายคน(?)สวมเกราะนั้น อาหารหลอดเหรอ อืม......
คงเป็นพวกหน่วยพิเศษอะไรมั้ง เพราะรู้สึกสมัยยังอยู่ในกองทัพก็มีคนกินแบบนั้นนี่นา
ไหนจะไอ้ถึก 2 คนนั้น กำลังเขม็นกันอยู่ดีๆ ก็มีผู้หญิง แฟนอีกแล้วเหรอ? มาห้ามและมั่งข้างๆฉัน (จะนั่งข้างฉันอะไรกันนักหนักหว่ะ) และก็.........
...ขอโทษนะเพ่ แต่เผอิญผมได้ยิน นี่มันซึ้งเกินไปแล้ววววว
ปรับอารมณ์ไม่ถูกเว้ยยยยยยย

"มีแต่พวก....ว่าไงดี ขอดื่มให้พวกนายล่ะกันน่ะ"ฉันนึกอยู่ในใจ พลางชูแก้วน้ำแตงโมปั่นขึ้น มีคนมองพลางคิดในใจว่า"มันทำบ้าอะไรหว่ะ"อยู่ ก็แล้วไง ฉันอยากทำอ่ะ
กินของหวานดีกว่า เอาน้ำแข็งไสถั่งแดงเยลลี่ล่ะกัน อยากกินอะไรเย็นๆ

"ฮัลโหลลลลลล มีใครน่าสนใจในนี้บ้างเอ่ย?" เสียงๆหนึ่งดังขึ้น เสียงคุ้นๆ เฮ้ย ยัยคนแดกจิ้งจกเมื่อตะกี้นี่หว่า!! ทั่วทั้งห้องหันไปสนใจที่ยัยนั้นเป็นสายตาเดียวทำนอง"ใครหว่ะ" โดยเฉพาะยัยท้องจุข้างๆฉันเมื่อกี้นี่ดูเดือดดาลเป็นพิเศษเลยแฮะ
"แหม นึกว่าหายไปไหนกันหมด ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เองเหรอเนี่ยยยยย" ยัยนั้นพูดด้วยน้ำเสียงใสๆดูเชิงเยาะเย้ย นี่กะมากวนคนเต็มที่เลยนี่หว่า

"........ท่าทางจะเกิดเรื่องแย่ๆแล้วซิ" ฉันบ่นเล็กน้อย

สรุป
1.เอสยังคงกินอาหาร
2.โอจิได้เ้ข้ามาห้องอาหารอีกครั้ง และเริ่มหาเหยื่อของเล่นรายต่อไป
nazzga สมาชิก
· #278
"อย่างที่คนรักของเจ้าพูดน่ะแหละ มนุษย์เหล็กไหล" คิงพูดกับบรูสตัน "ที่นี้น่ะมันไม่ใช่สนามประลองหรือสนามรบ เจ้าน่ะแยกแยะออกน่ะว่าที่ไหนสมควรวิวาทที่ไหนไม่สมควรวิวาท ในชีวิตนี้เจ้าจะทำอะไรยังไงก็ได้ แต่ก็อย่าใช้ให้อารมณ์อยู่เหนือความคิด" คิงเริ่มเขียนรายการอาหาร และรายการก็เริ่มยาวเป็นหางว่าว "และเมื่อไหร่ที่อารมณ์เจ้าไม่สามารถควบคุมได้ เจ้าจะมีบาปติดตัวเจ้า และคอยตามหลอกหลอนเจ้าไปตลอดการ" เริ่มเผารายการอาหารแล้วก็ไปนั่งที่โต๊ะขนาดใหญ่ตัว 1 อยู่โดดเดียว แล้วมีอาหารรถเลิศ หลายๆแบบหลายๆประเภทที่มีทั้งคนเคยเห็นและไม่เคะเห็นตั้งเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะตัวนั้น พร้อมตะกร้าขนมปังอีกหลายใบ จนทำให้ทุกคนมองไปที่โต๊ะของคิงเป็นตาเดียว โดยที่เมินยมทูตโอจิไปในตัวเช่นกัน "แต่ตอนนี้ข้าเริ่มชอบใจไอ้แห้งนั้น(ซอร์) ถ้าไม่มีความกล้าบ้าบิ่นของชายผู้นั้นข้าคงหิวโซไปอีกหลายวัน" แล้วคิงก็เริ่มกินอาหารแห่งราชันอยู่ที่โต๊ะใหญ่นั้นแบบผู้ดี(ไม่ยัดและมูมมาม) จนคนอื่นเริ่มมองการกินของตัวเองและเริ่มอาย ยกเว้ณ S. ที่ดื่มน้ำแต่งโมปั่น แล้ววิเคราะว่าอาหารแต่ล่ะจานในโต๊ะของคิง ว่ามาจากที่ไหนบ้าง
Angel-is-egg สมาชิก
· #279
"ฮืม..." รอนนี่ตอบกลับหลังจากที่ได้รับคำตอบจากเทล แล้วเดินจากไปปล่อยให้ออตโต้นั่งนิ่งเงียบจนกว่าจะหายจากอาการ"ตกค้าง"ที่ว่าไปเอง ในใจแล้วเขาก็รู้สึกเป็นหวงน้องชายคนนี้อยู่ลึกๆนะ ว่ามันจะเป็นอะไรไปมากหรือเปล่า เพราะบ่อยครั้งที่ออตโต้มักมีปัญหาอะไรแล้วไม่ยอมปรึกษาเขา แต่มักจะจัดการหรือปล่อยให้มันผ่านไปเอง...

ฉันไม่รู้ว่าควรจะช่วยออตโต้ยังไง...

รอนนี่เดินมาที่ห้องอาหาร แล้วนั่งข้างๆยาร์ช...ซึ่งก็พอดีกับตอนที่ยาร์ชสวนกลับโอจิไปว่า"ตอนนี้อย่าพึ่งมากวนนะเฟ้ย!!ตอนกำลังกินอยู่ฉันไม่มีอารมณ์จะไปไขว้กับใครนะโว้ย!!!"ยาร์ชว่าพลางกินต่อไปแล้วหันมาถามรอนนี่ว่า"จะเอาอะไรไหม?..." "ฮืม...ขอเป็นเหล้าดีกรีแรงๆซัก 2-3-ขวด" ยาร์ชสวนไปว่า"นี้ไม่คิดจะกินอะไรบ้างเหรอนอกจากเหล้านะ?" "กระเพาะฉันรับได้แค่เหล้าเท่านั้นล่ะ"รอนนี่ว่าอย่างหน้าตาเฉย ยาร์ชซึ่งนอกจากจะไม่ขัดใจพี่ชายแล้วยังทำตามคำสั่งพี่ชายอย่างเต็มใจเล็กน้อยนะ

(ขึ้นบทออตโต้)
.....
....ฮืม เอาล่ะ ตอนนี้หนูก็ยังพอมีอาการตกค้างอยู่เล็กน้อยนะ...
....มองไปทางหนึ่งก็เจอกับชั้นหนังสือและอีกทางก็มีแต่หนังสือ แต่หนูไม่มีอารมณ์ที่อยากจะทำอะไรหรอกน่ะ

หนูว่าบางที หมาป่ามีเขาที่หนูเจอตั้งแต่แรกน่าจะช่วยหนูได้ ถึงในตอนนี้หนูจะมีอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเหมือนกันนะ มันเหมือนว่าร่างกายของหนูกำลังกระจัดกระจายกันอย่างไร้ระเบียบ...

แต่สัตว์จำพวกหมาป่าน่าจะ...ช่วยหนูได้ หนูชอบหมาป่านะ มันมีความน่าเอ็นดูแฝงอยู่ในความน่าน่ายำเกรงของศักดิ์ศรีสัตว์นักสู้นะ ดูเป็นนักรบที่น่าหลงใหล...

ออตโต้คิดแล้วค่อยๆเดินตามหาไรก้าอย่างเริงร่า ด้วยสีหน้าและแววตาที่สุดแสนจะ...(อารมณ์ประมาณคนรักแมวกำลังตามหาแมวใต้ตู้เสื้อผ้าเผื่อนำไปฟัดเล่น)

ตามหานะตามได้ แต่จะได้ัฟัดไหมนี้ก็อีกเรื่อง...ออตโต้คิดแล้วใช้คลื่นสัมผัสแผ่กระจายเพื่อการค้นหาตัวของไรก้า อืม...ห้องพยาบาลซินะ...ออตโต้คิดแล้วยิ้ม...ความรู้สึกที่มองรอยยิ้มออตโต้ตอนนี้ช่างคล้ายกับ...มองตุ๊กตาที่ทำจากพลาสติกตัวล่ะหลักสิบขึ้น หาซื้อได้ตามโชว์ห่วยขายของเล่นทั่วไป

ออตโต้คืบคลานอย่างว่องไวด้วยพลังของคลื่นความเร็วเหนือแสงก็มาหยุดอยู่ที่ห้องพยาบาล เด็กน้อยในเสื้อมีฮู้ดค่อยเปิดประตูเข้าไปด้วยสายตาเป็นประกาย ยามจ้องมองไรก้าที่กำลังนอนหมอบอยู่...

อ่า..อ่า...นะ น่ารัก อยากเข้าไปงับมันแรงๆจัง...ไวเท่าความคิดสิ่งที่ตามมาคือเสียงร้องของไรก้า ตามด้วยร่างของออตโต้ซึ่งกำลังพุ่งเข้าไปคลุกวงในกับไรก้า ทั้งยังกอด รัด ฟัด ไซร้ และพยายามที่จะงับเข้าที่ปากให้ได้ด้วย...ตอนนี้ห้องพยาบาลจึงไม่ต่างอะไรจากรังรักของออตโต้(มันคิดไปเอง)กับไรก้า...

---------------------------------------
ส่วนทางด้านรอนนี่กับยาร์ชที่ห้องอาหาร

ขวดเหล้าหลากชนิดถูกลำเลียงขึ้นมาบนโต๊ะที่รอนนี่กำลังดวลเหล้ากับตัวเอง ชนิดอ้วกไม่นับ หลับคือแพ้ ตามกลางเสียงเชียร์ของยาร์ช

"เอ้า!เอ้า!อย่างนั้นแหละ วู้ว!"ยาร์ชว่าหลังจากที่รอนนี่กระดกน้ำสีอำพันในขวดจนหมดก่อนจะใช้หลังมือปาดคราบเหล้าตามริมฝีปาก...

ให้ตายอีกรอบเถอว่ะ...ตอนนี้เหล้ามันชุ่มโชกตัวฉันไปหมดเลยว่ะ...รอนนี่หมายถึงน้ำเมาบางส่วนที่ไหลพ้นออกจากปากของเขาและชุ่มโชกเสื้อยีนส์ธรรมดาๆสีออกขาว น้ำตาลซึ่งตอนนี้มันเปียกจนแฉะ...

"คอแข็งดีนี่นาย"...ใครคนหนึ่งพูด เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นเอสนั้นเอง...รอนนี่ยิ้มเจือแล้วลอดเสียวหัวเราะผ่านไรฟัน อย่างไม่รู้ว่ากำลังอยู่ในอารมณ์แสร้งหัวเราะหรืออะไรกันแน่?

เฮอ...เฮอะ...เฮอะ...

---------------------------------------------
สรุป
1.รอนนี่เข้าไปซัดเหล้าในห้องอาหาร
2.ออตโต้เข้าไปฟัดกับไรก้าที่ห้องพยาบาล
zeya สมาชิก
· #280
สิ่งที่ไรก้าเกลียดที่สุดคือการถูกฟัดและยิ่งคนแปลกหน้าด้วยแล้วยิ่งโคตรเกลียด หมาป่าสีดำปล่อยกระแสไฟฟ้าออกจากเขาทำให้เด็กหนุ่มถูกซ็อตจนปล่อยมันออกจากอ้อมกอดไรก้าไม่รออะไรทั้งสิ้นมันวิ่งด้วยความเร็วเหนือแสงไปรวมกับพวกเซโก้ที่ห้องพยาบาลทันที

---------------------------------------------------------

"อะ....อ้าวไรก้า...."แองเจิลลีน่าทักไรก้าที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาโดยที่ตอนนี้เธอนั้นกำลังเกาต้นคอเซโก้ที่นอนหนุนตักเธออย่างสบายอารมณ์หลังจากรับประทานเนื้อสันย่างทั้งสันเข้าไปส่วนเฟแรงค์นั้นนอนแผ่หลายอยู่บนพื้นข้างหลังเซโก้และแองเจิลลีน่า

"ช่างมันเหอะ...."ไรก้าพูดพลางไปนั่งใกล้กับแองเจิลลีน่าเพราะมันจำได้ว่าเ็ด็กหนุ่มที่เข้ามาทำมิดีมิร้ายกับมันนั้นกลัวแองเจิลลีน่าด้วยเหตุผลอะไรมันก็ไม่ทราบ

"จะกินอะไรมั้ยไรก้า"แองเจิลลีน่าถามไรก้ามองหน้าซัสคิวบัสสาวก่อนจะสูดลมหายใจตั้งสติ

"เอาเนื้อสะโพกอบทั้งสะโพกละกัน"ไรก้าตอบแองเจิลลีน่าจึงจัดการเขียนลงบนกระดาษเซโก้นั้นปลายตามองรองของตน

"หนีใครมาละไรก้า"เซโก้ถามไรก้ามองหมาป่าหนุ่มที่หนุนตักแองเจิลลีน่าอยู่

"อย่ารู้เลยหัวหน้า"ไรก้าตอบเซโก้ได้แต่ยิ้มขำ