LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Fight Board

พูดคุยทั่วไป 30 ธ.ค. 2012 ♥ 0 👁 50 💬 1,533

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

Fight Board

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สามารถสอบถามข้อสงสัยได้และมีสรุปเนื้อหาเพื่อให้ตามเนื้อหาได้ทันทุกๆ 2-3 หน้า และหน้าที่เป็นหลัก 10

==========================================

มีปัญหาแจ้ง :: [มีคำถามติดต่อ [email protected] / Facebook Thanakarn Lertsansaran] หรือ Board https://www.lolibaka.me/forum/1727

==========================================

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) ปล่อยให้ผู้อื่นรอนานเกิน 1-2 วัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถปรับอีกฝ่ายแพ้ได้ทันที
16) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

==========================================

ผู้ดูแล meumiu


สถานที่สู้มีลักษณะเป็นโคลรัสเซี่ยมคล้ายๆกับ FF13 ดังภาพ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ข้อมูลสถานที่ ::
เป็นหนึ่งในห้วงมิติที่นักสู้จากโลกต่างๆจะมาเจอกันและสู้กัน ณ ที่แห่งนี้
1) มีลักษณะเป็นโดม และมีเพดาน
2) มีอากาศเพราะถึงจะบอกว่าอยู่ในห้วงมิติแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่ในอวกาศ
3) *** เมื่อตัวละครแพ้ จะโดนวาปร์ออกไปห้องรับลอง หรือ ห้องปฐมพยาบาล
4) สถานที่ที่เป็นโดม (Basic Place) ไม่สามารถทำลายได้
PS.ห้องสมัครตัวละครเข้าร่วมต่อสู้อาจจะมีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ตามแต่เห็นสมควร

สิ่งที่ควรรู้ก่อนการต่อสู้
1) ให้เกียร์ติผู้เล่นฝั่งตรงข้าม
2) ห้าม 18+ แต่ Service ได้
3) อย่าลืมคำนวนความสามารถของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่อัดฝั่งตรงข้ามลูกเดียว เป็นไอ้โง่ยืนเป็นไม้ให้เราตีต้นไม้
4) ความเก่งของตัวละคร ส่งผลต่อความสนุกในการเล่น
5) เข้าร่วมการต่อสู้ได้ทันที ไปแจมได้เลย
6) ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้เอง แต่สร้างพื้นที่ได้
7) ไม่สามารถจัด Event ได้เอง
8) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,533 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
meumiu ผ สมาชิก
· #461
นาตาช่า ที่เดนทางมาที่ปราสาททางเหนือของเมือง ซึ่งเป็นสถานที่ๆ เหล่าเชื่อพระวงศ์อาศัยอยู่ เธอก็ไดัพบกับยาม 2 คนที่เฝ้าประตูอยู่อย่างเงียบๆ แต่ก็จ้องมองมายัง นาตาช่า ที่มาที่นี้

====


สถานที่ต่างๆที่ปลดล็อค
1) โรงแรม
- ชั้น 1 ร้านอาหาร และ เคาว์เตอร์สำหรับจองโรงแรม
- ชั้น 2 ห้องพักเบอร์ 1-5 ฝั่งซ้าย เบอร์ 6-10 ฝั่งขวา (ห้องหนึ่ง จุได้ 3 คน)
- ชั้น 3 ห้องพักเบอร์ 1 ฝั่งซ้าย ห้องพักเบอร์ 2 ฝั่งขวา (ห้องหนึ่ง จุได้ 6 คน)
2) ห้องสมุด Tale

3) สมาคมผจญภัย

4) ค่ายทหารอัศวินศักดิ์สิทธิ์

5) ปราสาททางตอนเหนือของเมือง

6) สมาคมจอมเวทย์

7) ร้าน Mercy

8) ร้าน Angy

9) ค่ายทหารฝั่งมนุษย์ (เฉพาะไทรเด็น)

สถานที่ๆปลดล็อคในโลกปีศาจ
1) โรงแรม
2) สมาคมเวทย์มนตร์
3) ค่ายทหาร (ปีศาจ)
4) ร้านอาวุธ
5) ลานกว้างกลางเมือง
6) ตลาดกลางถนนทางตะวันออก

จุดวาปร์ต่างมิติ

โรงแรมใน Kasadia Wolrd ในห้องพัก
ห้องสมุด Tale ใน Kasadia
ห้องพักใน Tale World
ห้องสมุดของ Tale ใน Tale World
FroZen สมาชิก
· #462
ซอร์ลุกขึ้นตื่นในยามเช้า อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ
เตรียมอาวุธทุกอย่าง ส่วนดาบสายฟ้าอันนั้นก็เก็บไว้ในห้อง
และเดินออกไปจากโรงแรม

"อืม.. ลองไปที่ปราสาทลองสมัครเป็นทหารก็น่าจะดีนะ เพื่อจะได้ข้อมูลมากกว่านี้"
โซวไวซอร์พูดจบก็เดินทางไปปราสาทตามด้วยวิธีที่เคยได้ยินมาจากบาร์เทนเดอร์
โดยที่มีเทลตัวจิ๋วลอยตามมาโดยไม่ห่าง

--------
กลับไปที่มิติเทล ณ ห้องพยาบาล

หลังจากโซเดเนียหลับไปได้สักพักใหญ่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาพร้อมบิดขี้เกียจอย่างแรง เธอเตะฝาแคปซูลเปิดออกมา
แล้วลุกขึ้นก็พบว่าแผลหายเรียบร้อย เธอหันไปหาอัศวินฮิลลิ่งไนท์พูดขอบคุณแล้วเดินออกมา

พอเดินไปสักพัก เธอก็เอามือจับคางตัวเองเอียงหัวด้วยความงุนงง
"เอ.... แล้วจะทำอะไรต่อไปดีละเนี่ยค่ะ?"
เทลตัวจิ๋วรู้งานเลยพูดแนะนำว่า "เธอควรจะไปตาม DK นะ บ้านเมืองเธอจะไม่พัง"

"เอ๋? หมายความว่ายังไงค่ะ?? แล้ว DK ที่ว่าเนี่ยใครอ่ะค่ะ??" โซเดเนียถามด้วยความงุนงง
และเทลก็อธิบายเรื่องราวของอัศวินช่องว่างแบบละเอียด

พอฟังจบ โซเดเนียเอากำปั้นมาชนกันดังสนั่นแล้วพูดว่า "ฟังน่าสนุกดีนี่วะค่ะ! ชักจะอยากประลองกับเจ้าดีเคนี่ซะแล้วสิค่ะ!!"
"ไปคนเดียวตายแน่ๆนะครับ" เทลจิ๋วเตือนด้วยความหวังดี "ขนาดคนในนั้นมีเก่งๆมีกันตั้งเยอะแล้วก็ยังแพ้เลยนะครับ"

ปีศาจสาวหันมาพร้อมกับรอยยิ้มสุดสะพรึง "ยิ่งเก่งนั่นละถึงยิ่งสนุกค่ะ! ฟุนฟุนฟุน...."
แล้วเธอก็หัวเราะขำคนเดียว จนกระทั่งถึงคำว่า "ค่ะ" ในตอนท้ายถึงได้หยุด

"แล้วทำยังไงถึงไปเจอเจ้าดีเคนี่ละค่ะ?" เธอถามด้วยสีหน้าเฮียมเกรียมผิดจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
ไฟในตัวเธอลุกโชนออกมาจนรู้สึกได้ เทลจิ๋วจึงพูดสั้นๆไม่อ้อมค้อมว่า "ตามมาเลยครับ" แล้วก็นำทางไป

โซเดเนียเดินตามเทลจิ๋วไปอย่างรวดเร็วอย่างอดรนทนไม่ไหว
maid guy สมาชิก
· #463
เมื่อกลุ่มไทรเด็นได้เข้ามายังเต๊นทของลูดัสไทรเด็นได้รับทราบแล้วว่าแผนที่เรย์ได้เสนอนั้นอาจจะไม่ได้การยอมรับเพราะตนนั้นเป็นเพียงหน่วยย่อยที่มีทหารไม่กี่นาย
"งั้นเอาแบบนี้เลยละกันลุง"
"ไทรเด็นรักษามารยาทหน่อย"
"โทษทีละกัน เอาเป็นว่าให้หน่วยธนูยิงล่อมันก่อน"ไทรเด็นเสนอ"โดนเฮทจะเป็นคนยิงไปก่อน"
"แบบนี้พวกมันก็เดินแบบแนวป้องกันสิ"บลูตัสต่อว่าไทรเด็น
"เฮ้ๆ ยังไม่จบหรอก ก็เอาระเบิดหรือกับดักฝังไว้ที่ทรายและน้ำมันมาราดก่อนสิมาวางไว้แนวหน้าชองพวกมัน พอพวกมันเดินมาใกล้ๆก้ให้พลธนูยิงธนูไฟแล้วก็พวกมันจะแห่มากันที่แม่น้ำเลือดแบบลืมตาย พวกมันก็จะโดนกับระเบิด จริงสิ ติดต่อระเบิดได้ที่ร้านของแองจี้สิ ที่ร้านนั้นมีเยอะเลยนะ"
"แล้วสะพานทำยังไงล่ะ"ลูดัสถามไทรเด็น
"ถ้าตามที่หมอนี่วางแผนไว้"เรย์พูด"หมอนี่จะให้ฉัน เขา เฮท บลูตัสป้องกันสะพานไว้เพราะพวกนั้นอาจคิดว่าแนวปลอดภัยคือสะพานอย่างเดียวเพราะที่ชายหาดได้วางระเบิดไว้ ดังนั้นพวกมันจึงออมาที่สะพานแห่งนี้เท่านั้นโดยที่เราจะต้านมันไว้"

หลังจากการประชุมแล้ว(จะเห็นด้วยหรือไม่แล้วแต่)พวกเรย์นั้นได้กลับไปยังที่เต๊นท์ของไทรเด็นที่มีคริสตัลสำหรับวาร์ปไปยังที่ต่างๆที่พวกเขาใช้ได้เท่านั้น ไทรเด็น เรย์และบลูตัสยื่นมือขวาส่วนเฮทนั้นยื่นมือซ้ายแทน เหล่าA.I.ในรูปแบบต่างๆได้ออกมาโดยของไทรเด็นเป็นแมลงสาบ(บัคจี้)เรย์เป็นตั๊กแตน(มิว)บลุตัสคือกว่าง(อัล)และของเฮทคือแมลงปอ(คิด)
"เอาละ บัคจี้"ไทรเด็นเริ่มก่อน"นายไปสำรวจแถวแนวทะเลทรายแนวB-C"
"ครับ"บัคจี้กระโดดไปจากมือของไทรเด็นแล้วหายไปเลย
"มิว เฝ้าที่สะพาน"เรย์สั่งมิว
"ค่ะ"มิวกระโดดออกจากมือของเรย์
"อัล"บลุตัสเอ่ย"บินสำรวจรอบค่าย"
"ครับผม"เจ้าอัลบิ้นออกไปสำรวจรอบค่าย
"คิด"เฮทพิมพ์ที่มือขวา"สำรวจแนวG-H"
"โรเจอร์"คิดบินไปเร็วกว่ายูนิตของทุกคน
"เอาละทีนี้"เรย์พูดก่อนที่จะไปฝึกซ้อม"หากศัตรูมาพวกเราจะได้รู้ตัวก่อน

ไทรเด็นได้มาฝึกซ้อมอาวุธใหม่พร้อมกับเฮทที่กำลังทดสอบระยะธนูด้วยการยิงตามชายหาด ส่วนเรย์นั้นแอบใช้เทคโนโลยีของโลกตัวเองในขณะที่ไม่มีใครเห็นแอบวางระเบิดที่ชายหาดโดยใช้กับระเบิดเดินได้ฝังตัวเองตามแนวทรายต่างๆ โดยบลูตัสคอยช่วยด้วย

ระหว่างที่ไทรเด็นนั้นกำลังซ้อมอยู่นั้น ลูดัสได้มาหาตนแล้วพูดว่า"พ่อหนุ่ม แน่ใจนะว่าจะลุยเดี่ยวแบบนั้นจริงๆ"
"ครับ"ไทรเด็นพูดหลังจากออกเหงื่อได้สักครู่
"ดูจากอายุแล้วพ่อหนุ่มแค่18เองทำไมดูเจนศึกขนาดนี้"
"ผมได้รับการฝึกมาอย่างดีหน่อยเท่านั้นเองครับ"
"งั้นก็ดีแล้ว อย่างน้อยๆก็มีนักรบดีสักคน"
"คุณลูดัสครับ ก่อนรบผมขอให้ทหารมารวมตัวกันหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมจะสร้างขวัญและกำลังใจเล็กน้อย และห้ามเหล่าทหารดื่มเหล้าด้วยนะครับ"
"พ่อหนุ่มเป็นนักดนตรีหรือ"
"เป็นงานอดิเรกครับ"
"แปลกดีแฮะ แต่ขอฝากด้วยละกัน"

ในค่ำคืนก่อนที่จะรบ พวกไทรเด็นไม่ได้ใส่เกราะเดินเข้ามาในงานเลี้ยงก่อนการรบที่ไทรเด็นได้เสนอ ดดยไทรเด็นแบกของที่ดูแล้วคล้ายกับคีย์บอร์ดแต่มีแผ่นพลาสติกคล้ายฉากมาด้วยซึ่งมีแบทเตอร์รี่ในตัว ไทรเด็นนำมาต่อเข้ากับลำโพงและบนเวทีนั้นมีไทรเด็น และคารินที่แต่งตัวเหมือนนักเต้นด้วยซึ่งทำให้เหล่าทหารต่างกันดู
"ทุกท่านครับ ผมรู้ว่าพวกท่านกล้าหาญมากที่มารบในครั้งนี้ ดังนั้นก่อนอื่นผมจะเริ่มการแสดงเล็กๆน้อยๆก่อนนะครับกับเจ้านี่ก่อนแล้วกัน"ไทรเด็นเปิดเครื่อง เจ้าคีย์บอร์ดนั้นเซตตัวเองให้แผ่นพลาสติกกางออกเป็นรูปตัวUล้อมรอบด้านหน้าของไทรเด็น ไทรด็นนั้นเห็นภาพเครื่องดนตรีเกือบทุกชนิดที่แสดงออกมา จากนั้นเขาจึงสวกำไลตามข้อมือ ข้อเ้ท้า ข้อศอก เข่า โดยที่หัวนั้นได้สวมหูฟังด้วย
"ขอเริ่มบทเพลงเบาๆก่อนแล้วกันนะครับเป็นการอุ่นเครื่อง"
แล้วไทรเด็นก้เริ่มบรรเลงเพลงแรกในทันที
เล่นวิดีโอ YouTube

ไทรเด็นนั้นไม่ได้ใช้เพียงแค่ปลายนิ้วในการบรรเลงเพลงเท่านั้นเพราะเมื่อเขาขยับที่ข้อเท้า การตีกลองชุดได้เปลี่ยนแปลงไปด้วยหรือการโยกหัวที่เป็นการส่งสญญาณให้สลับเอฟเฟคเสียงต่างๆรวมถึงการเลือกชนิดเครื่องดนตรีจากการสัมผัสต่างๆ ดดยในเพลงนี้คารินนั้นทั้งรอ้งและออกท่าทางอย่างอ่อนช้อยจนทำให้ทุกคนนั้นเคลิบเคลิ้ม

"แบบนี้จะดีหรือshot"เฮทคุยกับเรย์"ที่เอาเครื่องดนตรีของดาวเรามาใช้แบบนี้น่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอก เพราะเราบอกกับพวกนั้นไปแล้วว่าเป็นเครื่องดนตรีเวทมนต์ที่ไม่เป้นพิศเป็นภัยอันตรายไดๆเลย ดูจากปฏิกิริยาขอลลูดัสเขายังชอบเลย"
แล้วเป้นดังที่เรย์ว่าหรือเพราะเสียงของคารินหรือเสน่ห์ของเรือนร่างกันแน่ เลยทำให้พวกทหารนั้นพากันเคลิบเคลิ้ม พอหลังจากที่ไทรเด็นเล่นจบแล้ว ไทรเด็นนั้นได้พูดกับเหล่าทหารว่า"ชอบไหมพวกแก"แล้วได้รับการโห่ร้องมาอย่างดี
"งั้นเอาอีกสักหน่อยแล้วกันพวก คารินพร้อม"
"ค่ะ"
"แล้วเธอก็เต้นอีกเพลงหนึ่งที่คราวนี้เ็นเพลงที่เร็วขึ้นและเร้าใจกว่าเดิม เมื่อมาถึงเพลงที่สามแล้วไทรเด็นดูเวลาแล้วพบว่าดึกมากแล้วเลยบอกว่า"นี่ก็ดึกมากแล้ว งานนี้ขอให้ท่านเรย์ขึ้นมาช่วยผมหน่อยแล้วกันะครับ"
"บทเพลงนั้นอีกแล้วหรือ"เรย์พูดขึ้นแล้วก็เดินมาหาไทรเด็น ส่วนบลูตัสได้ถามเฮทว่า"เพลงอะไรหรือแต่เฮทนั้นชี้ให้บลูตัสนั้นราวกับบอกว่า"ฟังเองเดี๋ยวจะรู้"

เล่นวิดีโอ YouTube

เหล่าทหารที่ได้ฟังบทเพลงดังกล่าวไม่รู้สึกฮึกเหิมก็ตะโกนมาดังลั่นตามเพลงที่ไทรเด็นบรรเลง โดยที่เขานั้นก็บรรเลงเหมือนกำลังร่ายรำและร้องตามบทเพลง
"พวกแกพร้อมสู้ถึงแค่ไหนกัน"
"เรา พร้อม สู้จนตัวตาย"
"แม้ว่าเราจะเหนือ่ยและท้อแค่ไหน"
"เรา พร้อม สู้จนตัวตาย"
"แม้ว่าร่างกายของท่านจะสูญสลายแต่ความเสียสละของท่านจะยังคงอยู่เพราะฉะนั้นเราจะสุ้ถึงแค่ไหนกัน"
"เรา พร้อม สู้จนตัวตาย"

ไทรเด็นที่ตอนนี้เล่นดนตรีเสร็จแล้วมองไปยังมิราจ แต่เธอก็เมินหน้าหนี ส่วนเฮทที่ช่วยกันเก็บเครื่องดนตรีได้กล่าวว่ะ"สงสัยแกคงโดนเกลียดขี้หน้าแล้วShot"
"เงียบไปเลย"ไทรเด็นต่อยแก้เขิญ
NAX99 สมาชิก
· #464
(บทริวเซีย:วันใหม่ ยามสาย)
"แนะนำให้ไปที่สมาคมนักผจญภัยดูสิ >w<"
"ไปให้โดนเชือด.... จะไปทำไมล่ะ ที่นั้นก็คงจะมีแต่ไอ้พวกอยากล่าพวกปีศาจจนขากรรไกรสั่นเหมือนพวกติดยา ไม่ก็พวกพูดเบ้ๆกูก็โน้น กูฆ่านี่มาแล้วนะ แถมแม่งมีแต่พวกอาวุธอุปกรณ์ครบมือ แปบเดียว แม่งก็รู้แล้วว่าฉันไม่ใช่คน"ฉันอธิบายอย่างหัวเสียกับไอ้ตุ๊ดจิ๋วนี่ ขณะที่กำลังเดินตัดป่าไปทะเลหมอก"อีกอย่าง จากตรงนี้ไปที่เมืองแม่งโคตรไกล"
"ที่นี่มีบริการวาร์ปนะครับ"
"มีวาร์ป!? แล้วทำไมไม่บอกกรูแต่แรกหว่ะ!!"นี่กรูแสียค่าโง่นั่งเกวียนมาไกลเลยนี่หว่า!!
"อา...ผมนึกว่าคุณจะรู้แล้วซะอีก"
"ถ้ารู้ กรูจะนั่งเกวียนมาทำซากอะไรตั้งไกล!!"น่าโมโหเชี่ยๆ เอาเหอะยังไงก็ช่าง ยังไงฉันก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่นา
"เอาล่ะ นายรู้ทางในทะเลหมอกไหม"ฉันว่า ขณะที่ตรงหน้าฉันเป็นทะเลกว้างไกล
"อ้าว นึกว่าจะเป็นทะเลป่าอะไรซักอีก"
"ถ้่าจะไปต้องขึ้นเรือตรงโน้นครับ"เทลพูด
"ถ้าเป็นเรือก็คงพอเนียนๆได้อ่ะนะ"ฉันพูดก่อนหันไปดูที่เมืองๆหนึ่งที่น่าจะเป็นเมืองท่า"นำทางฉันไปหน่อยซิ"

(บทเอส:เวลาเช้า ในร้านกาแฟในเมือง)
"ที่ที่ปลอดภัยที่สุด ก็คือที่ทีอันตรายที่สุด แต่ในทางกลับกัน..."
"ที่หรือคนที่อันตรายที่สุด ก็คืออันที่ปลอดภัยที่สุดใช่มั้ยล่ะ" เซโก้พูดกับฉันในร่างคน(?)
"ใช้ นั้นแหละ!"
"มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...."เสียงเซล่าพูดผ่านหูฟังวิทยุ
"แล้วนายคิดว่าเป้าหมายของพวกเทพเลิศประเสริฐศรี มันจะให้คนกับปีศาจตีกันทำไมล่ะ?"ฉันถาม
"อืม.....ฉันเองก็ไมค่อยมั่นใจแฮะ"
"ตามความคิดฉันน่ะที่ฉันคิดมาทั้งคืน 1.ให้คน-ปีศาจตีกันเอง แล้วสุดท้ายเจ้าตัวก็จะเข้ามาตีและปกครองทั้งเผ่าคนปีศาจจนหมด 2.เหมือนข้อแรกแต่แค่เข้ามาห้ามสงบศึก ให้ตัวเองมีเครดิตดีๆ...."
"และ 3."
"เป็นฝีมือของ DK" ฉันกับเซโก้พูดพร้อมกัน

"แต่ฉันว่าตอนนี้เราคงยังทำอะไรเจ้าพวกเทพนั่งกินไวน์นั้นไม่ได้ในตอนนี้หรอกนะ"
"นั้นซิ เราต้องหยุดสงครามที่เกิดขึ้นที่นี่ซักก่อน"เซโก้พูด
"ไฟตรงหน้าต้องดับก่อนลามถังน้ำมัน นี่เป็นเรื่องที่ต้องทำก่อนเลยนะะเนี่ย ไม่งั้นสงครามมันจะบานปลายจนยากเกินจะแก้ได้"
"มันต้องเป็นตัดไฟแต่ต้นลมไม่ใช่เหรอ"เฟแรงค์ร่างเหยี่ยวยื่นกระดาษให้ฉันดู
"เอานา ความหมายมันก็เหมือนๆกัน"ฉันว่าพลางยกกาแฟขึ้นมาดื่ม"ว่าแต่อาเจ้นั้น เป็นอะไรเหรอ เห็นท่าทางไม่ดีตอนที่มายังโลกนี้เลย"
"อ่อ เธอท้องน่ะ"
"พรวด!! แค่ก แค่ก แค่ก" โอ้ย สำลักกาแฟ "ท้อง!? เอาจริงดิ!!"
"อืม 4 เดือนแล้ว" โอ่ นี่เป็นเรื่องแปลกที่สุดในชีวิตฉันเลย หมาป่ากับปีศาจ...... อ่า ไม่อยากนึก.....

"ว่าแต่ ได้ข่าวอะไรมาบ้างเฟแรงค์"เซโก้พูดกับเหยี่ยวที่เกาะตรงไหล่เขา มันกระพือปีก และวางกระดาษแผนที่ภูมิประเทศตรงสะพานระหว่างคน-ปีศาจที่เจ้าตัววาดมาแบบพอสังเขปให้พวกเราได้ดู
"อืม ถ้าอย่างนี้เราควระจะไปอยู่ตรงไหนดีล่ะเนี่ย"

สรุป
1.ริวเซียเดินทางมาถึงทะเล และให้เทลนำทางไปที่เมืองท่า
2.เอสประชุมปรึกษากับเซโก้เรื่องการจะหยุดสงครามที่สะพานชายแดน

***************Edit*****************(ทำยาวๆให้เห็นง่าย)
แก้บทของริวเซียให้เดินทางไปเมืองท่า
meumiu ผ สมาชิก
· #465
ในค่ำคืนนั้น ลูดัสได้เรียกไทรเด็นออกมาคุยบางอย่างด้วยในเต็นท์ของตน ซึ่งเมื่อเข้าไปก็พบกับ เคออส และ ลูดัสยืนรออยู่แล้ว

"มีอะไรเหรอครับ" ไทรเด็นถาม

"ข้ามีเรื่องต้องอธิบายนิดหน่อยเกี่ยวกับสงคราามครั้งนี้" ลูดัสกล่าว แล้วเขาก็เริ่มอธิบาย

"ในสงครามครั้งนี้ เราไม่รุ้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันอยากให้เธอคุ้มกันคนๆหนึ่งอย่าให้ตายก็พอและครบ 32 ได้จะดี"

"ใครเหรอครับ ไทรเด็นถาม"

"องค์หญิงมิราจ" ลูดัสกล่าว

"องค์หญิง?" ไทรเด็นอุทานขึ้น

"ถูกต้องแล้ว ข้าเองก็ไม่เก่งการเมืองหรอกนะ แต่มีคนต้องการให้เธอตายในสงครามครั้งนี้ ซึ่งไม่ได้เด็ดขาด...."

"นี่ คุณลูดัสไม่ว่าทหารหรือใครก็ตามที่อยู่ในสนามรบต้องปกป้องตัวเองเท่านั้นแหละ ไม่ว่ะจะเป็นคนธรรมดาหรือกษัตริย์ หากอยู่ในสนามรบต้องปกป้องตัวเองสิ"
ลูดัส และ เคออส ตั้งใจฟังในสิ่งที่ไทรเด็นกำลังจะพูด

"แต่ว่า"ไทรเด็นพูดโดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้า"คุณหนูที่ต้องมารบด้วยตัวเองแบบนี้ถึงจะควรค่าที่ให้พวกเราต้องคุ้มครอง"

"หมายความว่า"
"ตกลง ข้ารับงานนี้"

====== หยุดเนื้อเรื่องของกลุ่มไทรเด็นไว้จนกว่าคนอื่นจะตามทัน=====

อีกด้านหนึ่งยาจ์ชได้เดินทางมาถึงค่ายทหารจากการวาปร์ เธอมีสถานนะเป็นทหารรับจ้างทั่วไป ซึ่งในตอนที่เขามาถึงเป็นเวลาเที่ยงแล้ว และเขาได้รับคำสั่งให้ไปฟังแผนการรบ

ในเต็นท์สำหรับวางแผนการรบของหน่วยทหารรับจ้าง ได้กล่าวถึงแผนการรบ โดยกลุ่มทหารรับจ้างจะบุกฝ่าแม่น้ำไป หลังจากหน่วยอัศวินของมิราจบุกข้ามสะพานไปฝั่งตรงข้ามได้สำเร็จ

===============

ที่เมืองการค้าติดชายทะเล ที่มีชื่อว่า อาเบอร์ต้ส มหานครแห่งการค้า ที่นี้เป็นสถานที่ๆเหล่าพ่อค้าหน้าใหม่เกิดขึ้นจำนวนมาก และมีสถานที่สำหรับสอนธุรกิจด้วย และที่นี้เองเมื่อมองออกไปในทะเล จะเห็นกลุ่มหมอกที่สูงเสียดฟ้าราวกับทอนนาโด ดูจากความใหญ่แล้วกะจากสายตา ใหญ่ยังกับอาณาจักรเลย แต่ยังดีที่มันอยุ่ไกลจากที่นี้มาก ถ้าเดินเรือไปที่ทะเลหมอกนั้นคงสัก วัน 2 วัน
Angel-is-egg สมาชิก
· #466
(บทยาร์ช)

เล่นวิดีโอ YouTube
Theme from \'Once Upon a Time in America\'

นี้...จะบอกอะไรให้นะเจ้าจิ๋ว...
พวกฮีโร่นี้นะ มันงี่เง่าสุดๆไปเลยล่ะ...ถูกขอให้ช่วยอะไรก็ต้องทำ ไม่ปริปากบ่นเป็นตัวอย่างที่ดี เพื่อให้คนอื่นเห็นและเอาแบบอย่าง นั้นคือ การช่วยเหลือคนอื่น และเชื่อมั่นในพลังของตัวเอง และพึ่งพาตัวเอง
แต่ ผลลัพธ์ที่ได้...พวกนั้นที่ได้ยอมรับการช่วยเหลือนั้นกลับไม่ยอมจะทำอะไรเลย...คอยแต่หวังจะได้รับการช่วยเหลือจาก"ฮีโร่"อย่างฉันตลอดไปยังไงล่ะ?
เป็นฮีโร่นี่มันงี่เง่าดีจริงๆ

ยาร์ชพูดกับมินิเทลเบาๆเพราะไม่อยากให้คนอื่นรู้ถึงด้านมืดของตัวเองห่างค่ายอยู่เล็กน้อย..."ช่างเถอะยศที่ฉันได้ก็เป็นแค่ระดับชั้นทหารรับจ้างนิ เพราะงั้นไม่น้าจะมีใครมาสนใจหรอก?" "น่าจะนะ" เทลจิ๋วตอบหลังจากนิ่งเสียนาน

ยาร์ชถอดหายใจเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องอดีตแล้วพูดต่อว่า

"ฉันกุเรื่องขึ้นว่าตัวเองตายในภารกิจในโลกของตัวเองก่อนที่จะมาที่นี่...ฉันสับสนในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป หลังจากเกิดอะไรเหตุอะไรบางอย่างขึ้นกับพี่ ฉันเริ่มหันกลับย้อนมาคิดดูสิ่งที่ตัวเองได้ทำมา...ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่า ฉันเกิดมาเพื่อเป็นฮีโร่ หรือ เพราะหน้าที่กันแน่"
"ดูเหมือนว่าเธอจะเหนื่อยล้าในสิ่งที่เธอต้องทำมานะ"มินิเทลกล่าว
"มันเป็น"ความจำเป็น"ที่ต้องทำมากกว่านะ..."
ยาร์ชเช็คอาวุธเพื่อความพร้อม แล้วบอกอะไรบางอย่างกับมินิเทล
"จะบอกอีกอย่างให้นะเจ้าจิ๋ว ถึงยังไงฉันก็มาที่นี่แล้ว...เพราะงั้นการสู้ของฉันก็คือข้อมูลและการยับยั้ง DK...เพื่อปกป้องพวกนั้น พวกที่เข้าใจจุดประสงค์ของการเป็นฮีโร่อย่างแท้จริง"

ฉันแค่ทำไปตามหน้าที่ ใครผิดหรือถูกฉันไม่รู้ ฉันหวังว่าฉันจะรอดกลับมา

ยาร์ชเอาหยิบขนนกธันเดอร์เบิร์ดสีน้ำตาลเข้มขึ้นมาเสียบที่หมวกสีน้ำตาล(อีกที)ของเธอ ก่อนจะกลับเข้าไปในค่ายเพื่อรอรับฟังข่าวสารต่อไป ระหว่างนั้นเธอก็ได้แลกเปลี่ยนหรือถามอะไรเรื่อยเปื่อยไปกับเหล่าทหารรับจ้าง

คำถามที่ยาร์ชถาม
-คิดยังไงกับสงครามนี้ ก่อนที่จะเกิดสงครามนี้ได้เกิดเหตุอะไรที่เป็นชนวนให้เกิดสงครามระหว่างมารกับมนุษย์หรือเปล่า?

(จะเลือกตอบหรือเมินเธอก็ได้)

-----------------------------------

(ขึ้นบทรอนนี่-ออตโต้)

ดูเหมือนว่าเทลจิ๋วจะไม่ได้ให้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับฉัน...

"ออตโต้ สัญญากับฉันได้ไหมว่าหลังจากที่เรากลับไปยังที่ ที่เราจากมา นายจะไม่ใช่เวทย์พรางตาอีก..."
"ทะ ทำไมล่ะ พี่รอนนี่?"
"ออตโต้นายสะใจที่ได้ฆ่าคนไหม?"รอนนี่พูดแล้วหันมามองน้องชายด้วยสายตานิ่งๆ
"...."ออตโต้ไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้านิ่ง
"พวกเรานะต่อให้แฝงตัวเป็นคนธรรมดาหรือปกปิดอะไรไว้แค่ไหนก็ตามนะ...นายก็ยังคงเป็นนายอยู่ดี ฉันเกิดมาเพื่อเป็นสิ่งที่อยากเป็น แม้กระทั่งพ่อก็บังคับฉันไม่ได้ ออตโต้อย่าลืมตัวเอง ไม่ว่านายจะอยู่ในสภาพไหนก็ตาม"

พวกเราเกิดมาฆ่า เพื่อปลดปล่อยในสิ่งที่ถูกควบคุมควบคุมด้วยพันธนาการจะอะไรก็ตามเป็นอิสระ...

"ออตโต้ นายกลับเข้าไปอยู่ที่มิติเทลซะ ถ้าหากว่าเกิดอะไรขึ้นให้นายรีบไปบอกฟราน ส่วนฉันจะไปจัดการหา DK เอง"
"ไม่! หนูจะอยู่กับพี่ สู้กับเจ้านั้นร่วมกับคนอื่นๆ หนูรับรองว่าจะไม่เกิดเหตุสูญเสียเหมือนครั้งนั้นแน่ๆ"
"ออตโต้ กลับไปซะ ฉันสัญญาว่าฉันกับยาร์ชจะกลับมารับนายกลับบ้าน
"ไม่ พี่ต้องเอาวินนิก้าร์กลับมาด้วย เธอเป็นครอบครัวเดียวกันกับเรา"
"ออตโต้ พี่ทำยังงั้นไม่ได้เข้าใจด้วย เพราะถ้าพี่ทำยังงั้นก็หมายกับว่าเธอต้องกลับมาเป็นในสิ่งที่เธอเป็นอีก* ไม่มีใครต้องการถูกริดรอนอิสรภาพหรอกนะ"
"พี่แน่ใจนะ ว่าความปราถนาดีของพี่ไม่ได้กำลังทำร้ายใครอยู่"
............รอนนี่เงียบไปซักพักใหญ่ๆ

"ฮืม ตกลงถ้าอย่างนั้น พี่ต้องเอาวินนิก้าร์กลับมาด้วยหลังจากเสร็จเรื่อง DK แล้ว"ออตโต้ตัดบทก่อนจะกลับไปที่มิติเทล

ฉันถอดหายใจเล็กน้อย...รู้สึกสับสนกับสิ่งที่ทำ ความปราถนาดีของฉันกำลังทำร้ายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?...รอนนี่คิดแล้วเดินสำรวจพื้นที่บริเวณชายแดนปีศาจ-มนุษย์ รอบๆจนไม่เห็นว่าพบอะไรแล้วจึงตัดสินใจจะไปสำรวจอะไรในโลกปีศาจแทน

ที่โลกปีศาจ รอนนี่ได้เข้าไปถามข้อมูลเกี่ยวกับแร่โลหะที่เก็บ(ขโมย)ได้จากทั้ง 2 พื้นที่(ชายแดนโลกมนูษย์-ปีศาจ,โลกมนุษย์) ที่สมาคนนักเวทย์

คำถาม
-แร่ทั้ง 2 ชนิดนี้ต่างกันไหม? มีประสิทธิภาพยังไงบ้าง?

หลังจากนั้นพ่อเทพบุตรจึงได้ตัดสินใจที่จะเริ่มทำภารกิจทะเลหมอก เพราะอาจจะได้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับ DK ก็ได้

*รอนนี่หมายถึงว่าถ้าวินนิก้าร์กลับมาอยู่กับตัวเองก็ต้องกลายเป็นสัตว์อันเชิญอีกครั้งหนึ่ง ตามจุดประสงค์ฟรานที่จะให้รอนนี่ควบคุมวินนิก้าร์ในร่างระดับ 3 ให้ได้
meumiu ผ สมาชิก
· #467
ทหารรับจ้างคนนั้นก็ตอบกลับไปยังยาร์ชว่า "ไม่รุ้เหมือนกัน ฉันแค่ไม่ชอบปีศาจก็เลยร่วมแจมไปกำจัดมันแค่นั้น" เขาตอบ

อีกด้านหนึ่ง รอนนี่ ที่มาถามข้อมูลเกี่ยวกับหินแร่ร์ที่สมาคมจอมเวทย์ก็ได้คำตอบว่า

"มันก็คือแร่ร์ทั่วไปนั้นแหล่ะ ไม่ว่าจะท้องที่ไหน แร่ร์มันก็เป็นแร่ร์ เพียงแค่มันเป็นเกรดที่ใช้ทำอาวุธแบบไหน แต่ถ้าแร่ร์พิเศษ อันัน้นเป็นสิ่งที่หายากมาก นานๆถึงจะเจอที แต่ก็อยู่ลึกไปในใต้ดินมากๆเช่นกัน"

=====

ทางด้านริวเซียที่เดินทางมาถึงท่าเรือก็ได้พบเข้ากับเรือใหญ่ลำหนึ่งพร้อมกับนักผจญภัยกลุ่มอื่นที่กำลังขึ้นเรือ แต่ที่น่าแปลกคือที่นี้มีทั้งมนุษย์และปีศาจปะปนกันอยู่ ซึ่งเทลจิ๋วก็บอกว่าที่เมืองนี้เป็นเมืองที่เป็นกลาง คนที่อยู่ที่นี้ไม่ได้สนใจเผ่าพันธุ์กันมากนัก
zeya สมาชิก
· #468
"....แล้วถ้ามีเทพที่ไม่ใช่คนของแดนเทพละ"เซโก้พูดพลางยิ้มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ช่างละม้ายคล้ายคนรักของราชันย์แห่งราชัยน์ซะจริง แต่รอยยิ้มนั้นเองทำให้เฟแรงค์สะดุ้งโหยงเพราะรู้ดีว่าหัวหน้าตนยิ้มแบบนั้นเมื่อไหร่ได้เตรียมงานงอก

"หมายความว่างไเซโก้"เอสถามพลางขมวดคิ้ว

"ไว้ซื้อของกันเสร็จแล้วก็จะรู้"เซโก้พูดพลางพากันไปซื้อของสำหรับตั้งเต๊นท์ก่อนจะลากเอสไปป่านอกเมืองแล้วชายหนุ่มก็กลับไปเป็นร่างเทพและเปลี่ยนรูปร่างให้ดูคล้ายเทพในความเชื่อของมนุษย์

"........"เอสพูดไม่ออกได้แต่มองเซโก้ตาไม่กระพริบ

"ฉันขอตัวไติดต่อไรก้าก่อนละกัน...."เซโก้พูดแล้วยืนนิ่งเงียบไปเฟแรงค์ยืนกระดาษมาให้เอส

"นายซื้ออาวุธมาทำไม"เอสมองหน้าเสือดำอย่างเซ็งๆ

"จะให้ฉันใช้หมัดลุ่นๆอย่างเดียวก็บ้าละ....."เอสพูดเฟแรงค์นั้นมองหน้าเอสครู่นึงก่อนจะแปลงร่างเป็นอาวุธสุดไฮเทคสุดอยู่ในมือเอส

"เฮ็ย!!!!"เอสตกใจก่อนที่เฟแรงค์นั้นก็กลายเป็นมอเตอร์ไซคติดอาวุธสุดไฮเทคแล้วก็กลายเป็นดาบสีดำสนิทธรรมเล่มหนึ่งและเมื่อมันไปเกราะตัวของเอสก็กลายเป็นชุดเกราะอัศวินโบราณ

"นายทำแบบนี้ได้แล้ว.....ทำไมไม่บอกแต่แรกฟะให้ฉันเสียตังค์มิทราบ"เอสโวยใส่เสือดำตรงหน้าเฟแรงค์ส่งข้อว่ามาสั้นๆ

"ลืม"เอสเอามือตบหน้าผากตัวเอง

------------------------------------------------

ไรก้านั้นถอนหายใจแรงๆหลังจากที่ได้ฟังแผนการสุดบ้าของหัวหน้าตัวเองเขากับวินนิก้าร์นั้นสลัดพวกที่สะกดรอยตามมาหลุดก็รีบพากันวาร์ปมาชายแดนพลางพากันมาซ่อนตัวที่ป่าซึ่งตรงข้ามนั้นเป็นป่าแดนมนุษย์

"หายนะและจุดจบเอ๋ย.....ขออย่าให้สงครามครั้งนี้มันผ่านพ้นไปด้วยดีที่เถอะ...ข้ายังไม่อยากใช้พลังที่แท้จริงของพวกเจ้า"ไรก้ามองอาวุธของตัวเองพลางนึกภาวนาอยู่ในใจจนวินนิก้าร์นึกเป็นห่วง

"ฉันไม่เป็นไรหรอก"ไรก้าพูดพลางลูบหัววินนิก้าร์แล้วมองไปยังกองทัพปีศาจดวงตาสีแดงที่เรืองแสงออกมาจากเกราะหมวกนั้นมีแววกังวล อัศวินไร้กายได้แต่ภาวนาให้แผนการสุดระห่ำนี้เป็นไปได้ด้วยดี

------------------------------------------------------------

"ตามนี้ละ.....พวกเราจะปั่นป่วนทั้งสองฝ่ายให้ร่วนเลย....ไม่สิ...ทำให้มันสงสัยในตัวพวกเทพมากที่สุดเฟแรงค์นายค่อยเป็นกำลังทางอาวุธให้เอสนะ....ฉันจะรับศึกสองด้านเอง....เอสนายน่ะพยายามช่วยฝั่งปีศาจ...ทางไรก้าที่อยู่ในฝั่งปีศาจจะช่วยมนุษย์ทำให้สองฝ่ายนั้นเกิดความสับสนในตัวเทพให้มากทีุ่ด"เซโก้พูดเอสนั้นมองหน้าเทวาหนุ่มด้วยคำถาม

"เอ่อ....ถ้าเทพของดินแดนนี้ลงมาละ"เอสถามเซโก้ยิ้มชั่วร้ายซึ่งไม่เหมาะกับร่างเทพยิ่งนัก

"เดี๋ยวฉันเคลียเอง"เซโก้พูดแค่นั้นแต่เฟแรงค์นั้นถึงกับเสียวสันหลังอีกรอบ

"โอเค....งั้นนอนกันดีกว่า...พรุ่งนี้งานหนักซะด้วย"เอสหาวนอนเซโก้กลับเป็นร่างมนุษย์แล้วเข้าไปในเต็นท์ของตัวเองเช่นกัน

สรุป

พวกเซโก้เตรียมวางแผนป่วนสงคราม
NAX99 สมาชิก
· #469
(บทเอส:เวลา ตี 4 กว่าๆของเช้าวันทำศึก)
แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก
"ตื่นเช้าจังเลยนะ นาย" เฟแรงค์ยื่นกระดาษให้ฉันดูขณะที่ฉันกำลังสวมชุดออกศึก
"อืม ปกติพวกทหารเวลาออกไปทำศึกมันก็ต้องตื่นเช้าแบบนี้อยู่แล้วนี่นา"ฉันพูด
"แล้วชุดที่นายบอกซื้อมาล่ะ"
"อ่อ นี่นะเหรอ"ฉันว่าแล้วก็เปิดตู้เสื้อผ้าออก เผยให้เห็นชุดและอาวุธมากมายหล่นออกมา"กะซื้อมาเผื่อนะเนี่ย แต่ไม่มีอันไหนถูกใจเลยซักอัน ก็เลยว่าจะเอาชุดและอาวุธของฉันเองนี่แหละ"
"อ้าว นายจะให้ฉันแปลงเป็นอาวุธให้ก็ได้นี่"เจ้าเสือดำยื่นกระดาษให้ฉันดูอีกครั้ง
"ยังไง อาวุธที่ฉันถนัดที่สุดก็คืออันที่ฉันใส่ประจำนี่แหละ อีกอย่างฉันว่าแค่นี่ก็พอแล้วสำหรับฉัน"
"มั่นใจ?"
"ไม่รู้ซิ ฝากไปบอกเซโก้ด้วยนะ ว่าฉันขอไปล่วงหน้าก่อนที่ใต้สะพานนี่แหละ"
"แล้วเจอกัน"ว่าแล้ว เจ้าเสือดำก็ออกไปจากห้อง ฉันเปิดวิทยุรับสัญญาณถึงพวกฉันอีกครั้ง
"นี่ ลุง เซล่า แวนโซ พร้อมนะ!"
"อืม"ลุงเคาน์ขานรับ(ไม่ได้ยินเสียงนานแล้วนะเนี่ย)
"พร้อมเสมอนั้นแหละ"เซล่าพูด
"อ้าว แล้วแวนโซล่ะ"ฉันถาม เพราะค่อนข้างแปลกที่เขาขานรับช้ากว่าใครๆ
"อ่อ.......ตอนนี้เขาอยู่กับน้องนายนะ"เซล่าพูดด้วยน้ำเสียงฟังดูไม่รื่นหู
"อืม เหรอ" ฉันพูดแบบไม่ได้คิดอะไร


(บทริวเซีย:ในเมืองท่า ท่าเรือ เวลาบ่าย)
"อืม เรือแบบนี้น่าจะลอบขึ้นได้แฮะ"ฉันว่าขณะมองดูเจ้าเรือสำเภาไม้ขนาดใหญ่ที่จอดเทียบท่าอยู่ จากปากของพวกชาวเมืองที่พูดๆกันมา เรือนี่แหละคือเรือที่จะไปทะเลหมอก
"เอ่อ เมืองนี่ค่อนข้างเป็นกลางนะครับ ไม่ต้องลอบขึ้นเรือก็ไดนี่ครับ"
"เมืองนะไม่เป็นไร แต่ตัวคนเป็นเปล่าล่ะ"ฉันพูด เจ้าตุ๊ดจิ๋วถึงกับเงียบ"นั้นไง เห็นมั้ย ยังไงก็ยังมีคนที่เกลียดปีศาจ และก็ปีศาจที่เกลียดคนอยู่ดีนั้นแหละ หืม? นั้นมัน"ฉันเห็นกลุ่มนักผจญภัยมา แต่ในกลุ่มนั้นมีผู้หญิงพกอาวุธแปลกๆ(แองจี้)และก็ตาแว่น(ซอร์)อยู่ในนั้นด้วย
"มะ มาไงล่ะเนี่ย"

สรุป
1.เอสอยู่ที้ใต้สะพานในสนามรบพร้อมรอสถานการณ์การสู้รบ
2.ริวเซียอยู่ตรงท่าเรือที่มีเรือเดินทางไปณ ทะเลหมอก ขณะนั้นก็เห็นแองจี้กับซอร์ขึ้นเรือไป
maid guy สมาชิก
· #470
ขอเพิ่มเติมเนื้อหาเล็กน้อยเพื่อเป็นการอธิบายว่าวางกองกำลังของไทรเด็นอย่างไร

หลังจากที่ไทรเด็นได้รับคำขอบคุญจากลูดัสแล้ว ไทรเด็นได้มอบปืนสัญญาณให้กับลูดันโดยบอกว่าหากศัตรูแห่มาในรัศมีสองร้อยก้าวให้ยิงมาแล้วตนกับพรรคพวกนั้นจะเข้ามาช่วยยกเว้นเฮทที่จะต้องอยู่ใกล้มิราจอยู่แล้วและคอยสกัดไว้หลังจากนั้นจึงเรียกพวกคนอื่นๆมาประชุม

"เอาละ"ไทรเด็นเริ่มก่อน"ตอนนี้เราเจอปัญหาเข้าให้แล้วละพี่น้อง"
"คุณลูดัสให้นายปกป้ององค์หญิงมิราจสินะ"บลูตัสพูดขึ้นมาทำให้ทุกคนนั้นเงียบกริบเลยก็ว่าได้
"นายรู้จักพวกเขาหรือบลูตัส"
"นายอย่าลืมสิว่าฉันเคยเป็นคนของที่นี่จนกระทั่งเมื่อหกปีก่อน พวกนายช่วยฉันเอาไว้ แล้วฉันเคยเป็นลูกน้องของท่านลูดัสด้วย เรื่องแค่นี้ทำไมไม่รู้"
"งั้นไม่ต้องพูดมากความแล้ว"เรย์แนะนำวางแผน"เฮทนายต้องอยู่ใกล้องค์หญิงไว้นะ"เฮทพยักหน้า"คารินด้วย"
"ได้ค่ะ"
"บลูตัสนายอยู่แนวกลางเหมือนเดิม แต่อย่าห่างจากคุณหนูเกินกว่าห้าร้อยก้าวแล้วกัน"
"ได้เลยเรย์"
"ส่วนนายไทรเด็น นายกับชั้นแนวหน้าเหมือนเดิมแต่ต้องรักษาระยะให้พอเหมาะด้วแล้วกัน"
"รับทราบ"
"เอาละงานสุดท้ายทุกคนจงพักผ่อนซะ"
"โอ้"
"ทุกคนต่างพากันเข้าที่นอนตน

ปล.คาแรคเตอร์หน้า1ผมจะเพิ่มประวัติของดาวบ้านเกิดไทรเด็น
meumiu ผ สมาชิก
· #471
[ประกาศ]เนื่องจากประสบปัญหาเนื้อเรื่องตัน ขอทำการปรับปรุงให้เข้ารูปนะครับ


=======================

เริ่มใหม่ตรงนี้

และแล้วสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจก็ได้เริ่มขึ้น เหล่ามนุษย์ได้บุกเข้าไปยังแดนปีศาจ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือน มีผู้คนทั้งมนุษย์และปีศาจล้มตายไปเป็นจำนวนมาก

ต่อจากนี้จะเป็นเนื้อเรื่องแนวสงครามแบบวันต่อวัน โดยก่อนเริ่มเนื้อหา ผู้เล่นจะต้อง Set ฝ่ายที่ตัวละครอยู่ดังต่อไปนี้

ฝ่ายมนุษย์ จะถือว่าตัวละครอยู่ในกลุ่มอัศวินของลูดัส และ ร่วมสู้กับฝ่ายมนุษย์ บุกไปจนกว่าจะถึงแดนปีศาจ

ฝ่ายปีศาจ จะไปปรากฏยังโรงแรมฝั่งปีศาจ และ เนื้อหาจริงๆจะเริ่มหลังจากมนุษย์ใกล้มาถึง

สำหรับกลุ่มที่ไปสำรวจทะเลหมอก จะมีเนื้อเรื่องดังนี้

รอนนี่เดินทางไปสำนักงานผจญภัย และ ได้รับงานสำรวจทะเลหมอก โดยได้พาแองจี้เข้ากลุ่มไปสำรวจในฐานะนักวิจัย เมื่อไปถึงเมืองอาเบอร์ต้าก็ได้พบกับริวเซียและร่วมทางกัน แต่ก่อนจะได้ขึ้นเรือก็ได้พบกับโซเดเนีย แล้วเกิดความใจผิดจนเกิดการต่อสู้ แต่สุดท้ายก็เข้าใจกัน แล้วเดินทางขึ้นเรือมุ่งสุ่ทะเลหมอก
FroZen สมาชิก
· #472
"เออจริงสิ" โซวไวซอร์พูดขึ้นระหว่างที่อยู่หน้าปราสาท
"ตูไม่เห็นจะต้องสมัครทหารเพื่อรู้ข้อมูลเลยนี่หว่า แค่ตามพวกอัศวินพวกนี้ไปก็จบแล้วนี่หว่า"

พูดจบโซวไวซอร์ก็สะกดรอยตามอยู่ห่างๆ เจอกับภูมิประเทศสารพัด แต่ด้วยอยากเห็นสงคราม
ทำให้ซอร์จึงมีกำลังใจล้นหลาม เดินตามต่อไป จนกระทั่งไปเจอค่ายๆหนึ่ง
แต่โซวไวซอร์ก็รู้อยู่แล้วว่า นั่นคือค่ายฝั่งอัศวินมนุษย์แน่นอน

โซวไวซอร์ตบแว่นตา ทำให้มันมองระยะไกลได้มากขึ้น เปรียบเสมือนกล้องส่องทางไกล
พอสอดส่องไปได้สักพักก็ค้นพบคนรู้จัก "ไอ้นั่นมันเจ้าบลูตัสกับไอ้ครึ่งเกราะนั่นนี่หว่า ไปทำอะไรแถวนั้นฟ่ะ?"
ซอร์มองเรย์ที่อยู่ในกลุ่มพวกบลูตัส แล้วรู้สึกคุ้นเคยกับเธออย่างน่าประหลาด
เขาจึงเกาหัวแล้วพูดว่า "แม่สาวแบนคนนั้นหน้าตาคุ้นๆวุ้ย เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน...."

แต่แล้วซอร์ก็ปล่อยความสงสัยนี้ทิ้งไป "อืม ในพวกนั้นอยู่ที่นี่ แถวนี้ก้คงไม่่ต้องเป็นห่วงแล้วมั้ง
แต่ว่าเราก็ไม่มีอะไรทำเนี่ยสิ" เขาพูดไปได้แค่แปปเดียวก้ได้คำตอบอย่างง่ายดาย
"ไปนั่งอยู่บนที่สูงดูเสือกัดกันก็ดีนะเนี่ย หึหึหึหึ" ซอร์หัวเราะขำเล็กน้อยก่อนที่จะเดินหน้าต่อไป

หาที่วิวเหมาะๆสำหรับการดู และโชคดีที่มีขนมมานั่งกินด้วย ความคิดนี้ทำให้โซวไวซอร์ร่าเริ่งขึ้นทันใด
--------------------

ณ เรือที่ไปสู่ทะเลหมอก

โซเดเนียที่ต่อสู้มายกหนึ่งกับคนในกลุ่มยาร์ช ถึงแม้แค่แปปเดียว เธอก็ดีใจแล้ว
แต่สาวปีศาจคนนี้ก็ไม่ได้พอใจนัก เพราะเธออยากสู้เต็มๆจัดหนักๆสักครั้งหนึ่งมากกว่า
ถ้าไม่่ใช่เจ้าเทลจิ๋วมายกมือห้ามบอกเป็นพวกเดียวกันละก็ เธอก็คงสู้กันได้สะใจมากกว่านี้

พอคิดถึงตรงนี้ โซเดเนียส่งสายตาโหดๆไปที่เทลจิ๋วหนึ่งครั้งก่อนที่จะละสายตาไปมองวิวรอบๆเรือ
ก็พบว่ามีแต่น้ำไหลเอื่อยๆ และหมอกที่บดบังวิวเท่านั้น ทำให้เธอเอามือท้าวหน้าแสดงความเบื่อถึงขีดสุด
"เบื่อจังเลยว่ะค่ะ..." ปีศาจสาวบ่นขึ้นอย่างเซ็งๆ

เธอมองหมอกเย็นๆเหล่านี้อย่างเบื่อๆ ก่อนที่จะพูดลอยๆว่า "จะมีใครมาประลองกับฉันเต็มๆสักยกได้ไหมน้าค่ะ..."
maid guy สมาชิก
· #473
เมื่ออยู่ในสงครามที่กำลังปะทุแล้วทุกคนต่างอยู่ในสภาวะตึงเครียด แต่ยกเว้นกับพวกไทรเด็นเพราะพวกนี้มันเจนศึกแล้วต่างกันก็แค่ฝั่งตรงข้ามไม่ใช่คนเท่านั้นเอง

"ไม่ได้สะใจมานานแล้ว"ไทรเด็นพูดพร้อมกับกำดาบหลวมๆแล้วควงไปมา"ช่วงนี้ไม่ได้ละเลงเลือดเลยโว้ย"
"กติกาเหมือนเดิม"เฮทพูดผ่านเสียงสังเคราะห์เหมือนเดิม"ใครฆ่าได้มากกว่ากันเป็นฝ่ายชนะโดยวัดจากน้ำหนักศัตรูshot"
"เจ้าพวกบ้าเอ้ย คารินฝากแนวหลังด้วยละกัน"
"ค่ะ"
"ระวังตัวด้วยนะเรย์"บลูตัสพูดกับเรย์

เล่นวิดีโอ YouTube

แต่พอเห็นเหล่ากองทัพศัตรูเท่านั้นแหละไทรเด็นวิ่งนำหน้าไปปก่อนเพื่อนเลย โดยที่เรย์วิ่งตามมาพร้อมกับทัพหน้าคนอื่นๆ
"ไทรเด็นรักษาระยะหน่อย"
"ไม่สนโว้ย ย้า----------------ฮ้า"ไทรเด็นชักดาบทั้งคู่ออกมาแล้วกระโดดใส่ฝูงหมาป่าที่มีความเร็วก่อน แล้วไทรเด็นใช้ดาบใหญ่ของตนตัดคอเหล่อมนุษย์หมาป่าเป็นว่าเล่นจนเลือดสาดกระเซ็นติดตามเกราะจนกลายเป็นสีแดง แลวยังมีออคสามตัวที่พยายามที่จะเข้ามาฟันพร้อมกันโดยทั้งสองพยายามที่จะฟันแต่ไทรเด็นกันด้วยดาบทั้งสองดามและตัวที่สามฟันผ่ากลางแต่ทว่าไทรเด็นเตะเสยเข้าให้จนล้มแล้วไทรเด็นแทงอีกสองตัว จากนั้นตนจึงใช้ดาบที่มือซ้ายปักกลางลำตัวออคที่ล้ม แต่ไม่ทัไรมีมาอีกหลายๆตัว ไทรเด็นใช้ดาบมือขวาปัดการโจมตีและใชมือซ้ายจับดาบฟันที่กลางลำตัวแต่ก็มีออคที่กำลังเล่นงานด้านหลังแต่ทว่า

ฉึก ธนูที่ยาวเหยียดนั้นได้ปักเข้ากลางหัวของออคซึ่งเป็นของเฮทเฮทที่ตอนนี้ใช้หน้าไม้ใหญ่ไล่กระหน่ำยิงเหลาหมาป่าที่เข้ามาใกล้มิราจแต่ไม่มากนักด้วยความเร็วเหมือนยิงปืนพก

"อย่าคิดว่าฉันจะขอบคุณนายนะเฟ้ย"ไทรเด็นพูดพร้อมโจมตีต่อ เมื่เหล่าหมาป่าเข้าใกล้เฮทกับมิราจ เฮทเปลี่ยนมาใช้หน้าไม้คู่กระหน่ำยิงรอบทิศทางอย่างรวดเร็วทั้งด้านหน้าและด้านหลังโดยทุกดอกนั้นปักกลางหัวของหมาป่าและกลางอกผีดูดเลือดแต่ทว่าเฮทนั้นลืมด้ไปว่าเหล่าซัคคิวบัสนั้นบินมาด้านบน

"หมอบ"เรย์ตะโกนลั่นแล้วจึงใช้ระเบิดขว้างใส่เหล่าซัคคิวบัสสาวเป็นการขัดขวางไม่ให้เข้าใกล้มิราจ แต่ทางพื้นดินที่มีเหล่สศัตรูนั้นเรย์หลบอย่างอ่อนช้อยราวกับนางรำที่รำกลางสนามรบเธอใช้ทั้งสนับมือแทงที่จุดสำคัญและเตะที่กระดูกต้นคอเหล่าปีศาจต่างๆกันจนขาและมือเป็นสีแดงเล็กน้อยผิดกับไทรเด็นที่ชะโลมเลือดเกือบทั้งตัว แต่เมื่อโครงกระดูกมาเรย์มองอย่างตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะกระโดดหลบการโจมตีที่มาจากด้านหลังเธอที่เป็นฆ้อนยักษ์ โดยฆ้อนดังกล่าวนั้นเป็นของบลูตัสนั่นเอง
"เรย์เจ้าพวกนี้ต้องป่นให้ละเอียดเลย"บลุตัสเหวี่ยงฆ้อนยักษ์ไปมาเหมือนจะสะเปะสะปะแต่ทุกครั้งที่เหวี่ยงนั้นโดนเจ้าโครงกระดูกทุกครั้งไป มันโจนตีต่อเนื่องจนไม่รู้ว่ามีออคตนหนึ่งทำร้ายจากด้านหลังแต่ไทรเด้นเข้ามาขวางแล้วฟันกลางลำตัวทันที
"แกนี่ด้านหลังเป็นจุดบอกจริงๆ"
"โทษที"

ทหารที่เหลือยกเว้นคารินต่างมองอย่างตะลึงว่าสี่คนนี้ความสามารถในการรบเทียบเท่ากับกองกำลังขนาดใหญ่ได้เลย
zeya สมาชิก
· #474
"เริ่มกันแล้วสินะ....."เซโก้พูดเฟแรงค์ที่อยู่ในร่างเยี่ยวกำลังบินสังเกตการจากบนท้องฟ้านั้นถึงสนามรบที่ดุเดือดโดยสังเกตเห็นพวกไทรเด้นกำลังรบกับปีศาจ

"หัวหน้าเจ้าพวกนั้นก็มาด้วย.....จะเอาไงดี"เสียงเฟแรงค์ดังขึ้นมาในหัวของเซโก้

"แผนยังคงเดิมเฟ...."เซโก้พูด

------------------------------------------------------

ไรก้ามองภาพในสนามรบอย่างไม่สบอารมณเท่าไหร่นักถึงพวกเซโก้จะชอบการต่อสู้แค่ในหแต่สงครามคือสิ่งที่พวกเขาเกลียดเข้ากระดูกดำ

"เจ้าพวกเทพแกต้องชดใช้กับความสูญเสียครั้งนี้......."ไรก้าสถบอย่างเครียดแค้นสำหรับเขาสงครามมีแต่ความสูญเสีย การสังเวยและประวัติศาสตร์ที่มีแค่เพียงผู้ชนะเท่านั้นที่เขียนไว้

"ไรก้า....."วินนิก้าร์มองหน้าอัศวินหนุ่มที่กำลังโกธรจัด

"ฉะ....ฉันไม่เป็นไรวิน....."ไรก้านั้นพยายามระงับความโกธรของตัวเองไว้พลางรอสัญญาณจากเซโก้และเอสให้เริ่มการป่วนสงคราม

สรุป

ตอนนี้พวกเซโก้รอเอสที่อยู่ที่ใต้สะพานส่งสัญญาณ
NAX99 สมาชิก
· #475
(บทเอส:ในสนามรบ)
ปัง! ปัง!
"สะ เสียงอะไรนะ" พวกทหารฝั่งมนุษย์ต่างหยุดการต่อสู้และพากันสงสัย เพราะเจ้าตัวไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อนนั้นเอง
"เสียงปืนนี่นา เฮช"เฮทพูดขึ้นมา ใช่มันคือเสียงปืนและนี่ก็คือสัญญาณของฉันให้พวกเซโก้ได้ยิน
หลังจากที่คราวก่อนฉันพลาดการก่อกวนที่สะพานนั้น แต่คราวนี้ไม่พลาดแน่
ฉันสวมหน้ากากเงินในพวกงานโอเปร่ากินเลี้ยงก่อน และก็สวมเสื้อคลุมน้ำตาลทับอีกที เพื่อไม่ให้มีใครจำชั้นได้
และก็ใช้ระบบCBรีบขึ้นเข้าไปยืนอยู่ในกองปีศาจ พวกปีศาจต่างงงกันใหญ่เป็นไก่ตาแตก ว่าชั้นมายังไง ฉันค่อบๆเดินออกไป โผล่ออกไปยืนข้างหน้าเฮียถึก(ไทรเด็น)
"แก คือตัวหัวหน้าซินะ"ฉันไม่ตอบ เพราะถ้าตอบเฮียเขาก็จำชั้นได้นะซิ ยังไงก็ขอโทษล่ะกันเฮีย ดันรู้จักกันซะด้วยซิ

"งั้นก็ตายซะ"เฮียถึกอีกคน(บลูตัส)พูดพร้อมกับฟาดฆ้อนมาหาฉัน พร้อมกับอาเฮียที่สำเนียงเหน่อๆเมื่อกี้(เฮท)ยิงหน้าไม้มาหาฉัน
"เดี้ยว บลูตัส!"เสียงเจ้สาว(เรย์)ข้างหลังเฮียถึกพูดขึ้น แต่ไม่ทันแล้วล่ะ.....
"เอส ผู้หญิงตรงนั้นดูเหมือนจะเป็นคนสำคัญของฝั่งมยุษย์น่ะ" เซล่าพูด และฉันก็เปิดระบบCB เร่งเซลล์กล้ามเนื้อที่มือก่อนและซัดฆ้อนกลับด้วยมือเพียวๆจนเฮียถึกถอยชะงักออกไป และเร่งเซลล์ประสาทตาให้ทำให้มองเห็นทุกอย่าฃสโลว์ ฉันคว้าลูกไม้ที่ถูกยิงออกมาทั้งหมดไว้ในมือเดียว
ปลดเซลล์ตาและคลายเจ้าลูกไม้ที่ถูกยิงออกมาทั้งหมดลงกับพื้น สร้างความตะลึงและเสียขวัญให้พวกทหารฝั่งมนุษย์
แต่ยังไม่หมดแค่นี้หรอกนะ..... วูบ
"หวะ เหวอ"พวกทหาต่างพากันตกใจ เพราะจู่ๆฉันก็ดันไปโผล่ตรงหน้าคนสำคัญของพวกมัน หญิงสาว(มิราจ)ตรงหน้านอกจากตะลึงแล้วฉันเห็นความหวาดกลัวผ่านสีหน้าเธอด้วย
ฉันยื่นมือออกไปช้าๆหาเธอ แล้วก็......ดีดหน้าผากดังเป๊าะ นี่คิดว่าฉันจะทำไรแรงๆรึไง
"ถอยไปจากองค์หญิงซะ เจ้าปีศาจ!!"เสียงคนที่ดูเหมือนเป็นแม่ทัพ(ลูตัส)คนหนึ่งว่าและก็สาดดาบมาหาฉัน ฉันหลบและก็กลับมายืนอยู่ตรงเดิม(ที่ซัดกับไทรเด็น)
"มะ ไม่น่าเชื่อ มันวาร์ปได้"เสียงใครซักคนพูด ซึ่งมันไม่ใช่เลย ฉันแค่เร่งเซลล์ตาให้ทุกอย่างช้าลง แล้วก็เร่งเซลล์ขาให้เคลื่อนที่ไวๆเท่านั้นเอง
ฉันยื่นมือออกมาอีกครั้ง ชูนิ้วโป้งขึ้น และก็คว่ำลง เพื่อบอกพวกนั้นว่า "พวกนายน่ะมันกาก"


(บทริวเซีย:บนเรือสำเภาในทะเลหมอก)
ซู้ตตตตตตตตต ฟู่
ฉันกำลังสูบบุหรี่ อยู่บนเรือ อย่างน้อยมันก็ช่วยแก้เบื่อในทะเลแบบนี้ได้อ่ะนะ
"พี่สาว ของแบบนั้นมันไม่ดีต่อสุขภาพนะ"ยัยเด็กสับสนเพศ(ออตโต้)พูดกับฉัน
"เหอะ คนตายแล้ว ยังต้องแคร์เรื่องพรรค์นั้นด้วยเหรอ เด็กน้อย"ฉันพูด แล้วก็สูบอีกรอบ"เอาเหอะ เห็นแก่หน้าเธอ ฉันไม่เอาก็ได้"แล้วฉันก็โยนบุหรี่ทิ้งทะเลไป
ที่ฉันขึ้นเรือมาได้ก็เพราะเจ้าพวกนี้มันช่วยคุยกับเจ้าคนที่ชื่อแองจี้หรืออะไรนี่แหละ แต่ว่ากันตามตรง นอกจากยัยเอ๋อสุดกู่แล้ว ความน่าเบื่อของที่นี่แม่งโคตรของโคตรน่าเบื่อเลย นี่ต้องล่องในทะเลที่มองห่าไรแทบไม่เห็นนี่อีกนานไหมน่ะ
เอ้อ เอาเถอะ ที่นี่มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แถมทหารก็น้อยอีกด้วย
ซู้ตตตตตตตตตตต
"อ่ะ ไหนบอกจะไม่สูบแล้วไง"
"เฮ้ย โทษที ลืมตัวไปหน่อย"ฉันพูด ดันเผลอคว้าบุหรี่ขึ้นมาสูบตอนไหนล่ะเนี่ยฉัน

สรุป
1.เอสเริ่มก่อกวนและทำให้ทหารฝั่งมนุษย์เสียขวัญ
2.ริวเศียกำลังนั่งเรืออยู่ในทะเลหมอก
meumiu ผ สมาชิก
· #476
ท่ามกลางสงคราม มีเสียงระเบิดมากมายจากเวทย์มนตร์ เหล่านักรบสู้กันอย่างเลือดขึ้นหน้า ในช่วงของสงครามเกิดการประทะหลวงพ่อหน่วยของลูดัสกับเอส ซึ่งเขาได้เข้าประชิดมิราจ แต่ก็ทำให้เธอแค่ตกใจเท่านั้น และ เรื่องวาปร์ก็เป็นเรื่องปกติไม่มีใครแตกตื่น (โลกนี้จอมเวทย์วาปร์ได้บางคนและเป็นที่รู้จักจนมีคริสตัลสำหรับวาปร์ไปมา) จนเกิดความออลม่านในการต่อสู้เล็กน้อย

เหล่า[อัศวินศักดิ์สิทธิ์]ร้องสรรเสริญ ฆ่าเหล่าปีศาจด้วยพลังอันศักดิ์สิทธิ์ กับ ดาบบริสุทธิ์ แล้วก็มี 1 ในผู้นำพูดขึ้นว่า "จัดการพวกความชั่วเลย!!! เหล่าอัศวินแห่งสวรรค์ทั้งหลาย"

อีกด้านหนึ่งที่เต็นท์ทหารไกลจากสงคราม สำหรับวางแผนบรรชาการของฝ่ายมนุษย์เหล่าคนใหญ่คนโตเริ่มคุยกันเรื่องแผนการรบ โดยมีพ่อค้าอาวุธอยู่ในกลุ่ม
"การรบเป็นไปได้อย่างราบลื่นครับ องค์ชาย ฟารอน กองทัพมนุษย์ของเราบุกและยึดได้มากกว่าครึ่งแล้ว ดูเหมือนปีศาจจะไม่ได้เก่งเหมือนอย่างที่เราคิด ไม่สิ กองทัพของท่านฟารอนนั้นมีแสงญานุภาพที่แข็งแกร่งเหนือปีศาจอยู่แล้ว" 1 ในคนใหญ่คนโตกล่าว

"ดี....ดำเนินการต่อไป จะว่าไปแล้วองค์หญิงลวงตาหล่ะ?" องค์ชายฟารอนถาม

"คงอยุ่แนวหน้าของกองทัพช่วยเหล่าทหารอยู่นะครับ" 1 ในคนใหญ่คนโตกล่าว

"หึ....งั้นเริ่มแผนการต่อไปได้" พูดจบ เหล่าคนใหญ่คนโตก็แสดงความเคารพแล้วเดินออกไป จากนั้น องค์ชายฟารอนก็ทำการค้ากับพ่อค้าอาวุธต่อ

===========

ทางด้านเรืองที่เดินทางออกจากท่าไปทะเลหมอก ต้องเรียกว่าแทบไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นการเดินเรืออันแสนธรรมดาเลยก็ว่าได้ แต่ว่ายิ่งเข้าใกล้ทะเลหมอก ก็ยิ่งเห็นว่ามันใหญ่มาก และหมอกสูงเสียดฟ้า

===========
zeya สมาชิก
· #477
"งั้นทางนี้ก็เอาบางสิ....ลุยกันเถอะวิน"ไรก้าพูดวินนิก้าร์ยิ้มกว้าง

"จัดไป"เสือสาวพูดทั้งคู่เข้าสู่แนวรบของพวกปีศาจแม่เสือสาวอาละวาดอย่างสนุกสนานกับการทำให้แนวรบปั่นป่วนแต่เธอไม่ได้ฆ่าใคร วินนิก้าร์ทำให้ปีศาจพวกนั้นหมดสติไปเท่านั้น เช่นเดียวกับไรก้าที่ใช้ด้ามจับเคียวกับปลอกดาบเข้าทำร้ายเผ่าปีศาจให้สลบไป

"พวกแก.....ไอ้พวกทรยศ"หนึ่งในปีศาจนั้นคำรามไรก้ากับวินนิก้าร์ไม่ได้สนใจอะไร อัศวินไร้กายกับแม่เสือดำนั้นก็ยังคงป่วนการรบในครั้งนี้

------------------------------------------------------------------

เซโก้กับเฟแรงค์ที่สังเกตการจากบนท้องฟ้าก็ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

"นายจะไปก็ไปเถอะ....ฉันไม่ได้ห้ามซะหน่อย"เซโก้พูดเฟแรงค์นั้นจึงบินถลาลงไปยังพื้นดินและทำการบางอย่างที่ทำให้การรบปั่นป่วนยิ่งขึ้น

------------------------------------------------

"อะไรอีกวะ........"ทหารนายหนึ่งร้องขึ้นเมื่อไม่สามารถขยับตัวได้คนอื่นๆและทางฝั่งปีศาจเองก็เริ่มไม่สามารถขยับตัวได้เช่นกัน ไทรเด้นนั้นรู้สึกแปลกจึงโจมตีไปที่เงาของคนที่กำลังจะเริ่มไม่สามารถขยับตัว สิ่งบางสิ่งกระโดดออกมาจากเงานนั้น

"แก....แกมันเสือดำที่อยู่กับกลุ่มแม่ซัสคิวบัสนั้นนี่"ไทรเด้นคำรามพลางมองเฟแรงค์ด้วยความโกธรและความสงสัยว่ามันมาอยู่นี่ได้ไง

"เจ้างี่เง่านั้นเก่งแฮะ....รู้ได้ไงนะว่าข้าสิงเงาแล้วทำการตรึงเงาพวกมันไม่ให้ขยับน่ะ"เฟแรงค์พูดกับตัวเอง(ปกติไม่มีใครได้ยินถ้าไม่มีอะไรบางอย่างที่ทำให้ได้ยินเสียงของมัน)

"ใครงี่เง่าเหอะ......ก็ถ้ามองไม่เห็นก็มีสองอย่างนั้นละ..พลังเวทย์ไม่ก็เป็นคู่ต่อสู้ที่สามารถบังคับเงาได้.....เจ้าเหมียว"ไทรเด้นพูดเฟแรงค์ตะลึง

"แกได้ยินเสียงของข้างั้นเหรอ"เฟแรงค์ร้องอย่างตกใจไทรเด้นทำหน้างงๆ

"เอ๋.....เสียงแกออกดังฟังชัดแบบนี้ไม่ได้ยินก็บ้าแล้วเนาะ...พี่"ไทรเด้นหันไปมองเรยแต่หญิงสาวส่ายหน้า

"ฉันไม่เห็นเจ้าเสือดำนั้นมันพูดอะไรสักคำเลยนะไทรเด้น"เรยตอบไทรเด้นทำหน้าแปลกใจกับคำตอบเรย์

"น่าเสียดายนะ.....คนที่ได้ยินเสียงฉันมีแต่คนที่มีคุณสมบัติแห่งราชันย์ที่แท้จริงเท่านั้นที่จะได้ยิน.......น่าเสียที่คนกระหายสงครามอย่างแกได้ยินเสียงของฉัน"เฟแรงค์พูดเสียงนั้นดังอยู่ในหัวของไทรเด้นนั้นเอง

"ไอ้เสือดำปากเสีย.....พูดแบบนั้นหมายความว่าไง"ไทรเด้นคำรามเฟแรงค์นั้นกลายร่างเป็นมนุษย์วิหคที่ใบหน้านั้นมีรอยยิ้มอ่อนโยนแต่กับจู่โจมไทรเด้นด้วยขนนกและสายลมอันคมกริบยิ่งกว่าใบมีด ไทรเด้นจึงต้องรีบหลบการโจมตีนั้นโดยเร็ว

"เป้าหมายที่เรามาที่นี่คือการตามหาเจ้านั้น......เจ้าอัศวินที่มาป่วนไม่ใช่เหรอ...แล้วนี่พวกนายมาทำอะไรมิทราบ"เฟแรงค์ถามอย่างกวนๆ

"หาเจ้านั้นไง....พวกฉันไม่ลืมหรอกว่าตัวเองทำอะไรอยู่"ไทรเด้นพุ่งเข้าใส่เฟแรงค์แต่ร่างนั้นก็กลายเป็นหมอกสีดำไป

"โกหก......แกก็แค่อยากฆ่าคนเท่านั้น....อยากสนุกกับการที่มือของแกได้เปื้อนไปด้วยเลือด....อยากจะฆ่าคนหรือฆ่าทุกชีวิตโดยไม่ต้องกลัวความผิดโดยใช้คำว่าสงครามปังหน้าแค่นั้นละ"เฟแรงค์พูดไทรเด้นนั้นถูกสมอเรือขนาดใหญ่ฟาดกลางหลัง ไทรเด้นถึงกับเซ

"หุบปากนะ......หุบปากไปเลยแกน่ะ"ไทรเด้นคำรามเฟแรงค์ยิ่งสนุก

"รับความจริงไม่ได้เหรอไอ้ฆาตกร.....ถ้าจะบอกว่าพวกฉันก็ฆ่าคนเหมือนกันน่ะมันคนละเรื่อง.....ที่ฉันต้องฆ่าเพราะมันเป็นทางเลือกที่ไม่มีทางเลือกแล้วต่างหาก....ไม่ได้สนุกกับการเข่นฆ่าใคร.....ไม่ได้สนุกกับสงครามนี่เลยสักนิด...สงครามที่ถูกลืมเลือนความเป็นจริงว่าท้ายที่สุดแล้วสงครามนั้นมันเกิดขึ้นจากอะไร....แล้วไอ้ความคิดแต่ละฝ่ายที่ว่าอีกฝ่ายเริ่มก่อน....โทษทีเหอะ....ทำไมมันไม่ลองเอาสมองนึกฟะว่ามันเป็นเพราะอะไรกัน"เฟแรงค์คำรามอย่างโกธรเกรี้ยวดวงตาสีเหลืองไร้ตาดำของมันวาวโรจน์ด้วยความโกธรและเจ็บปวด

"แก........"ไทรเด้นกัดฟันกรอดเฟแรงค์กลับมาสู่ร่างเสือดำจ้องมองไทรเด้นด้วยสายตาเอาเรื่อง

"ฉันละเสียดายนักที่คนที่มีคุณสมบัติแห่งราชันย์ที่แท้จริง....เป็นแค่ฆาตกรกระหายเลือด.......ที่บ้าคลั่งในสงครามเท่านั้น......ในขณะที่คนอื่นๆเขาพยายามหาตัวเจ้านั้นกับความจริงที่ถูกปิดตายของสงครามที่เกิดขึ้นทุกครั้งในโลกนี้....พวกแกก็ทำให้มันแย่ลง"เฟแรงค์พูดไทรเด้นยืนนิ่งมองพยัคฆ์ทมิฟ

"พวกฉันก็ทำอยู่นี่ไงไอ้แมวปากมาก"ไทรเด้นตวาดเฟแรงค์กับหันหลังให้พลางมองไปยังเมืองชายแดนนั้น

"ไอ้โกหก....สงครามมันไม่ได้มีแค่ด้านดีอย่างเดียวสักหน่อยลืมไปละมั้งว่าไม่ว่าใครก็รักซีวิตน่ะเจ้าบ้า....พวกนายไม่เคยคิดถึงเหยื่อ......คิดถึงความจริงของสงครามหรอก......ไม่เคยคิดด้วยซ้ำละมั้งว่าต้องมีผู้บริสุทธิ์ที่ต้องสังเวยสงครามไปเท่าไหร่"เฟแรงค์พูดไทรเด้นกัดฟันกรอดแล้วก็มีเสียงเรย์ดังขึ้น

"เจ้าหญิงมิราจ!!!!"ไทรเด้นหันไปเห็นกลุ่มป๊ศาจและมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่ขยับตัวได้ระดมยิงหน้าไม้ใส่มิราจหญิงสาวนั้นมองด้วยความตกใจและตอนนี้เธอก็ร่ายเวทย์ป้องกันไม่ทันแล้ว

"กำแพงเหมันต์"กำแพงน้ำเข็งปรากฎขึ้นป้องกันลูกธนูเหล่านั้นพวกบลูตัสรีบรุดไปจดการคนพวกนั้นทันที

"เจ้าหญิงละ...."บลูตัสรีบถามพลางจะทุบกำแพงนั้นแต่กำแพงนั้นสลายไปก่อนภาพที่ปรากฎขึ้นคือร่างของไรก้าในร่างอัศวินไร้กายกำลังอุ้มเจ้าหญิงมิราจในท่าอุ้มเจ้าหญิงก่อนจะปล่อยใหมิราจลงมายืนอยู่บนพื้นอย่างนุ่มนวล

"ฉันไม่รู้นะว่านายพูดอะไรกับหมอนั้น.....แต่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าให้อารมณ์มาอยู่เหนือหน้าที่นะเฟแรงค์"ไรก้าเอ่ยเตือนเฟแรงค์ก้มหัวลง

"ขอโทษนะไรก้า......แต่เห็นแล้วมันอดไม่ได้..."เสียงของเฟแรงค์ดังในหัวไทรเด้นชายหนุ่มและคนที่เหลือมองไรก้าไม่เว้นแม้แต่องค์หญิงมิราจ

"ฉันต้องกลับไปจัดการส่วนนั้นต่อละ.....ทิ้งวินนิก้าร์ไว้คนเดียวคงไม่ดีแน่.....ขืนไม่อย่างนั้นดีไม่ดีเจ้าเด็กนั้นมีข้ออ้างได้"ไรก้าพูดมิราจดึงผ้าคลุมของอัศวินไร้กายเอาไว้

"นายเป็นพวกปีศาจนี่แล้วนายมาช่วยฉันไว้ทำไม"มิราจถามไรก้าส่ายหน้าเบาๆ

"ก็ใช่ว่าพวกปีศาจคือความชั่วร้ายเสมอไปนี่.....อีกอย่างพวกฉันก็ไม่ต้องการความสูญเสียมากไปกว่านี้แล้ว"ไรก้าตอบแล้วสะบัดผ้าคลุมนั้นให้มาคลุมตัวก่อนจะแตกเป็นละอองสีแดงสลายหายไป

".....ถูกของรองหัวหน้า.....ข้าไปทำหน้าที่ๆหัวหน้าสั่งไว้ต่อละ"เสียงของเฟแรงค์ดังก้องในหัวไทรเด้นชายหนุ่มมองหน้าเฟแรงค์โดนไม่พูดอะไร

สรุป

ไรก้ากับวินนิก้าร์เข้าไปป่วนฝ่ายมาร

ไทรเด้นได้ยินเสียงเฟแรงค์
meumiu ผ สมาชิก
· #478
คำอธิบายเพิ่มความเข้าใจในสงคราม
สงครามได้ขยายไปจนถึงกลางแผ่นดินปีศาจแล้ว ไม่ได้เกี่ยวกับ สงครามที่เขตชายแดนที่มีสะพานนั้นแล้ว

***และแล้วสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจก็ได้เริ่มขึ้น เหล่ามนุษย์ได้บุกเข้าไปยังแดนปีศาจ การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือน มีผู้คนทั้งมนุษย์และปีศาจล้มตายไปเป็นจำนวนมาก

***อีกด้านหนึ่งที่เต็นท์ทหารไกลจากสงคราม สำหรับวางแผนบรรชาการของฝ่ายมนุษย์เหล่าคนใหญ่คนโตเริ่มคุยกันเรื่องแผนการรบ โดยมีพ่อค้าอาวุธอยู่ในกลุ่ม
"การรบเป็นไปได้อย่างราบลื่นครับ องค์ชาย ฟารอน กองทัพมนุษย์ของเราบุกและยึดได้มากกว่าครึ่งแล้ว ดูเหมือนปีศาจจะไม่ได้เก่งเหมือนอย่างที่เราคิด ไม่สิ กองทัพของท่านฟารอนนั้นมีแสงญานุภาพที่แข็งแกร่งเหนือปีศาจอยู่แล้ว" 1 ในคนใหญ่คนโตกล่าว
FroZen สมาชิก
· #479
"สงครามนี่สู้กันมั่วซั่วดีชะมัด" โซวไวซอร์พูดขึ้นพร้อมเคี้ยวแคร๊กเกอร์ในปาก
ข้างๆก็มีอีกาดำสองสามตัวจิกแครกเกอร์ของเขาด้วย แต่ซอร์ก็ไม่ได้สนใจ
เพราะมีแอบไว้อีกพอสมควร

"มองไปเหมือนยำอะไรกันก็ไม่รู้ยังกะเอาน้ำกับน้ำมันมารวมกันงั้นแหละ"
ซอร์มองไปทั่วๆก็เจอวินเนการ์แม่เสือสาวที่เคยสู้กันมาแล้วนั่นเอง
"ยัยนั่นก็เข้าสู้ด้วยหรอเนี่ย ..หืมม ดูจากท่าทีแล้วก็ยังคงสู้ไหวละนะ
ดูท่าน่าจะมีคนอื่นอีก.. ว่าแต่ยัยนั่นอยู่รึเปล่านะ" ยัยนั่นที่ว่าหมายถึงริวเซียนั่นเอง
ผู้ช่วยเขาจากการต่อสู้ครั้งก่อน ถึงไม่รู้ว่าได้แผลพวกนั้นมายังไงก็เถอะ แต่ก็นับว่าเป็นหนี้บุญคุณเธอนั่นละ

ซอร์มองทั่วๆอย่างละเอียดยิบอีกครั้ง ก็พบคนที่เคยเห็นในสนามลานประลองอยู่เต็มไปหมด
แต่ก็ไม่เห็นริวเซียเลยแม้แต่น้อย
"ไม่ยักกะเห็นยัยนั่นแฮะ.. ว่าแต่นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมพวกนั้นต้องเข้าร่วมรบด้วยนะ ทั้งๆที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับที่นี่เลยแท้ๆ...."
พอพูดไปหน่อยเดียวก็มีเสียงเล็กๆดังขึ้นในหัว

พวกนั้นก็มีชีวิตเหมือนกันนะ เราต้องไปช่วยพวกนั้น!! หรือนายจะใจดำนั่งอยู่ตรงนี้ก็เชิญเลย!!!

โซวไวซอร์กุมหัว "อึก... อัก.. เธอเนี่ย.. ก็ยัง.. ใจดีเหมือนเคย.. ย.."
ซอร์พูดคำพูดในอดีตออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้เขากำลังปวดหัวจึงไม่ได้สนใจเรื่องนั้น
และจู่ๆโซวไวซอร์ก็ร้องลั่นล้มไปกองกับพื้น ทำให้อีกาแถวนั้นตกใจพรึงเพริด
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"

"อึกอัก.. อ้ออกก...!!" ซอร์ทรมานอย่างเจ็บปวด เมื่อหัวทวีคูณความรุนแรงขี้นเรื่อยๆ ส่วนอีกากลับมารวมตัวอีกครั้งและเฝ้ามองอย่างน่าสนใจ

-------

ณ บนเรือที่เข้าสู่ทะเลสายหมอก

โซเดเนียนอนตายอยู่บนพื้น แต่เธอก็ไม่ได้ตายจริงๆหรอกนะ แต่เพราะวิวทะเลหมอกที่มีแต่เดิมๆ ทำให้ไฟการต่อสู้ของเธอมอดลง
และความเบื่อเข้ามาแทนที่อย่างถึงขีดสุด ทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร เลยร่วงลงไปนอนไปกองกับพื้นแค่นั้นเอง

"หมอกก็เดิมๆค่ะ... หนาขึ้นก็เท่านั้นค่ะ... น่าเบื่อสุดๆเลยค่ะ..." เธอนอนมองพื้นพึมพำคำเหล่านี้ด้วยเสียงโทนเดิมๆ
"เบื่อสุดๆค่ะ... เบื่อสุดๆค่ะ... " เธอก็บ่นต่อไปแต่ก็ดังขึ้นอีก "เบื่อค่ะ..."

เธอนอนกลิ้งไปมาแล้วพูดคำเหล่านี้ซ้ำๆไปมา ทำให้ความน่าเบื่อแพร่กระจายไปทั่วเรือ
ก็ที่โลกของเธอ ท้าประลองกันได้ตลอดเวลาแทบจะจัดคิวได้เลยนี่นา เมื่อเจอแบบนี้เธอจะเบื่อก็เป็นธรรมดา

=====

อีกไม่นาน อารมณ์ของโซเดเนียก้จะระเบิด และเธอก็คงจะหาใครสักคนอัดแล้วละ.....

ถ้าท้าเธอสู้หรือเธอไปท้าสู้เอง
เธอก็จะจับมือและบอกชื่อตัวเอง จากนั้นก็ถามชื่อฝ่ายตรงข้าม
หลังจากนั้นเวทมนต์"สัญญา"ของเธอก็จะทำงานในที่สุด
ซึ่งเวทมนต์นี้จะเกิดบาร์เรียขึ้นเพื่อกันไม่ให้มือที่สามเข้าไปได้
maid guy สมาชิก
· #480
ไทรเด็นนั้นโกรธในคำพูดของเฟแรงค์ก็จริงแต่ก็ได้เพียงแค่หัวเราะแล้วพูดว่า"เมื่อก่อนฉันก็เกลียดนักหนาเหมือนกันแหละว่าทำไมต้องมีสงคราม"ไทรเด็นพูดพร้อมใช้ดาบสองเล่มแทงศัตรูที่อยู่ด้านหลังของตน
"แล้วทำไมแกยังต้องรบอีกล่ะ"
"เพราะฉันไม่อยากให้มีคนที่เจอแบบฉันเกิดขึ้นอีกน่ะสิ"ไทรเด็นพูดพรอมช้าหน้าไม้ยิงใส่ศัตรูที่แห่มาอีก"ระหว่างที่ฉันกับท่านไดแอน(แม่ของไทรเด็น)และน้องสาวคารินกำลังไปท่องเทียวอยู่ได้จับมาเป็นตัวประกันของเหล่ากบฎที่กระหายสงคราม แล้วมันก็ฆ่าแม่ฉันต่อหน้าต่อตา เพราะแบบนี้ไงฉันจึงต้องยุติสงครามให้เร็วที่สุด" ไทรเด็นหันดาบไปทางเฟแรงค์
"แต่แกก็"
"อ่านใจฉันสิ"
คารินที่ตอนนี้โผล่มาแล้วจับไทรเด็นและเฟแรงค์ โดยคารินใช้พลังจิตของเธอทำให้ทั้งสองคุยกันในโลกแห่งจิตที่เหมือนกับหยุดเวลาซึ่งตอนนี้มิติดังกล่าวเป็นสีเทามืด
"ที่ฉันต้องฆ่าฟันอย่างเหี้ยมโหดเพื่อข่มขวัญศัตรูให้มันหนีไปแล้วทำให้พวกพ้องรอดตายทั้งหมด ที่แกแค่หยุดพวกมันก้แค่ชะลอเท่านั้น เมื่อคลายเวทแล้วพวกมันก็ห้ำหันกันอีก เผลอๆจะหนักกว่าเดิมเพราะความแค้นที่สุมในใจของพวกมันแต่หากตัดขวัญและกำลังใจพวกมันจะไม่กล้าสู้ต่อแล้วหนีไงเล่า แล้วอีกอย่างการตามหาDKข้าได้เบาะแสมาว่ามันอาจแผงในกลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธฺ์ด้วย พวกฉันไม่ได้เพียงแค่อยากร่วมรบเพราะอยากฆ่าฟันหรอกนะ เพราะพวกเราจะตามหามันในกลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธิ์ไงเล่าแล้วก่อนหน้านี้ข้าได้ปราบส่วนหนึ่งของมันไปแล้ว"แล้วไทรเด็นได้เล่าการต่อสู้ของตนกับDark Silver Knight(หน้า22-23)แล้วมิติดได้หยุดลงโดยที่คารินนั้นเหนื่อยหอบจากการใช้พลังจิต

"ถ้่าแกขวางอีกครั้งข้าจะไม่ไว้หน้าแล้ว"

ส่วนทางด้านซอร์ที่กุมหัวด้วยความเจ็บปวดนั้นพวกหุ่นยนต์ช่วยเหลือของไทรเด็นนั้นได้มามุงดู
"เฮ้ เจ้าหมอนี่มันทำไมกุมหัวอยู่วะเนี่ย"บัคจี้เอ่ยก่อน
"สงสัยคงปวดหัวละมั้งเนี้ย"อัลที่่ตอนนี้บินมาเกาะที่หัวของซอร์
"สงสัยเราต้องใช้มาตรการเด็ดขาดในการบังคับให้ไปร่วมสงครามละมั้ง"มิวที่ตอนนี้เตรียมเครื่อช็อตไฟฟ้า
"โรเจอร์"คิดที่ตอนนี้เตรียมของตนเช่นกันแล้วทุกตัวก็ช็อตวอร์ให้ไปร่วมสงคราม

คำถาม
งงอยู่ว่าไทรเด็นไปเจอกับเอสตอนไหนกันอีกอย่างพวกไทรเด็นเห็นเทคโนโลยีเป็นประจำมันต้องแยกแยะออกอยู่แล้วว่าเป้นคนหรือปีศาจ

ปล.ต่อให้มาใหม่แต่แว่นเกราะของพวกไทรเด็นระบุชื่อตัวละครที่เคยเจอไว้แล้วต่อให้แปลงร่าง(ยกเว้นกรณีเฟแรงค์ไทรเด็นไม่ได้ใส่แว่นเลยไม่รู้