LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Fight Board

พูดคุยทั่วไป 30 ธ.ค. 2012 ♥ 0 👁 54 💬 1,533

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

Fight Board

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สามารถสอบถามข้อสงสัยได้และมีสรุปเนื้อหาเพื่อให้ตามเนื้อหาได้ทันทุกๆ 2-3 หน้า และหน้าที่เป็นหลัก 10

==========================================

มีปัญหาแจ้ง :: [มีคำถามติดต่อ [email protected] / Facebook Thanakarn Lertsansaran] หรือ Board https://www.lolibaka.me/forum/1727

==========================================

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) ปล่อยให้ผู้อื่นรอนานเกิน 1-2 วัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถปรับอีกฝ่ายแพ้ได้ทันที
16) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

==========================================

ผู้ดูแล meumiu


สถานที่สู้มีลักษณะเป็นโคลรัสเซี่ยมคล้ายๆกับ FF13 ดังภาพ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ข้อมูลสถานที่ ::
เป็นหนึ่งในห้วงมิติที่นักสู้จากโลกต่างๆจะมาเจอกันและสู้กัน ณ ที่แห่งนี้
1) มีลักษณะเป็นโดม และมีเพดาน
2) มีอากาศเพราะถึงจะบอกว่าอยู่ในห้วงมิติแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่ในอวกาศ
3) *** เมื่อตัวละครแพ้ จะโดนวาปร์ออกไปห้องรับลอง หรือ ห้องปฐมพยาบาล
4) สถานที่ที่เป็นโดม (Basic Place) ไม่สามารถทำลายได้
PS.ห้องสมัครตัวละครเข้าร่วมต่อสู้อาจจะมีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ตามแต่เห็นสมควร

สิ่งที่ควรรู้ก่อนการต่อสู้
1) ให้เกียร์ติผู้เล่นฝั่งตรงข้าม
2) ห้าม 18+ แต่ Service ได้
3) อย่าลืมคำนวนความสามารถของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่อัดฝั่งตรงข้ามลูกเดียว เป็นไอ้โง่ยืนเป็นไม้ให้เราตีต้นไม้
4) ความเก่งของตัวละคร ส่งผลต่อความสนุกในการเล่น
5) เข้าร่วมการต่อสู้ได้ทันที ไปแจมได้เลย
6) ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้เอง แต่สร้างพื้นที่ได้
7) ไม่สามารถจัด Event ได้เอง
8) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,533 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
maid guy สมาชิก
· #501
เล่นวิดีโอ YouTube
"อะไรกันนักกันหนาเนี่ย"ไทรเด็นที่ตอนนี้เจอทั้งศัตรูด้านหน้าและเจอกำแพงเวทด้านหลังตรงชายแดน
"สถานการณ์สิ้นหวังโดยแท้"บลูตัสที่ตอนนี้กำลังท้อใจจน
"บลูตัส ลุกขึ้นมาสิ"
"ไม่แล้ว ฉันต้องถูกจับไปทดลองอีกแน่ๆ ไม่เอาแล้ว ฉันอยากตาย"
"ไม่หรอก"ไทรเด็นที่พูดขึ้นพร้อมกับโยนแคปซูลบางอย่างไปที่ด้านหลัง มันขยายตัวจนกลายเป็นปืนกลขนาดใหญ่ที่มีถึงสองกระบอกและมีแม็กกาซีนทรงกลมติดอยู่ แต่ขนาดของมันที่ใหญ่เกินตัวไปนั้นทำให้ไทรเด็นไม่สามารถยกมันขึ้นมาได้(ใครนึกไม่ออกดูคลิปตัวนี้แก็ตลิ่งกัน)
"ไทรเด็นนั่นมันปืนของบลูตัส"เรย์เตือน"นายใช้ไม่ได้หรอกมันหนักเกินกำลังของนาย"
"แล้วพี่เรย์จะปล่อยให้พวกเราตายหรือไง"ไทเด็นที่ตอนนี้แบกปืนทั้งสองกระบอกและสวมหน้ากากอ๊อกซีเจน
"นายลืมคำเตือนของเทลหรือไงที่เตือนว่าไม่ให้พวกนี้รับรู้ถึงเรื่อง"
"ป่านนี้คงรู้แล้วล่ะ เจ้าเฟแรงค์เอย เอสเอยที่ใช้การแปลงกายเทคโนโลยีขั้นสูงเหล่านี้ด้วย แล้วอีกอย่างเจี้นี่ก็แค่อาวุธเราพอบอกได้ว่าพวกเราคือพาลาดินไง"
ทางฝั่งของลูดัสเห็นปืนกลหน้าตาประหลาดนั้นได้ถามว่า"นี่ท่านกำลังทำอะไร"
"ทุกคน หลบ"เรย์ตะโกนลั่น
"โอ้"ไทรเด็นที่ตอนนี้ตาเป็นสีแดงได้ลั่นไกปืนกล โดยปืนกลดังกล่าวนั้นได้สาดกระสูนไปทั่วบริเวณรัศมีด้านหน้าของไทรเด็น ปลอกกระสูนที่ออกมาจากปืนรราวกบสายฝนมากองอยู่ข้างตัวที่พูนมาเรื่อยๆ แรงกระแทกจากปืนนั้นไม่ใช่น้อยๆเลยเพราะมันอัดกระแทกไทรเด็นเรื่อยๆ ส่วนบลูตัสที่ตอนนี้เหม่ออยู่ได้รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไปจึงได้พยายามเข้าใกล้แต่เรย์ห้ามไว้
"อย่าเลย หากนายเข้าไปตอนนี้หมอนั่นยิ่งเกลียดหนักหรอก"
"แต่ว่า"
"ไม่เป็นไร หมอนี่รู้ดีว่าเฉพาะที่นี่มีผลต่อจิตใจนายมากที่สุดแล้ว"เรย์มองที่ไทรเด็น"จริงๆหมอนี่ก็กลัวนั่นแหละแต่เพราะความกลัวจึงได้รู้ว่าพวกเราก็กลัวหมอนั่นเลยยอมที่จะพลีชีพไงล่ะ"

-----------------------------------------------------------
ทางฝั่งเฮทที่ไปช่วยซอร์ ซอร์ที่ใช้มีดอยู่นั้ได้ฟันศัตรูเรื่อยๆแต่มีออคตัวหนึ่งพยายามที่จะฟันแต่เฮทนั้นยิงใส่ทันก่อนที่จะถึงตัว ซอร์นั้นมองที่เฮท แต่เฮทนั้นไม่พูดอะไรพร้อมยิงอีกสองตัวที่เข้าใกล้แล้วยืนด้านหลังซอร์โดยเอาหลังชนกันแต่เมื่อเฮทเห็นไทรเด็นที่ใช้ปืนแกตลิ่งก็เปลี่ยนอาวุธของตนเป็นปืนพกและไรเฟิลของตนทันที

พลังชีวิตของตัวละครแต่ละตัว

บลูตัส70
เรย์89
ไทรเด็น75(ผลจากปืนโดนไป20)
เฮท90

หลังจากเสร็จศึก พวกไทรเด็นจะอ้างว่ามันคือเวทมนต์และตนคือพาละดิน(นักรบที่ใช้เวทได้)
NAX99 สมาชิก
· #502
(บทเอส)
"เฮ้ย นี่ เฟแรงค์! นี่!!"ฉันถามเจ้าเสือดำที่หมอบตรงพื้น "หลับแล้วเหรอ......"
"ช่วยไม่ได้แฮะ โทษทีนะ พรรคพวก ฉันขอออกนอกลู่นอกทางซักแปบล่ะกัน"
"เอ๊ะ? หมายความว่ายังไงกัน!? เอส! เอ-"ฉันถอดวิทยุตรงหูออกวางไว้ใกล้ๆเจ้าเสือดำ หยิบกระดาษขึ้นมาเขียนอะไรเล็กน้อย

"เดี้ยวฉันมา ฉันเป็นพวกเห็นตัวคนร้ายทีหนึ่งแล้ว จะตามกัดตลอดซะด้วยซิ ขอหายตัวไปซักครู่หนึ่งล่ะ"ว่าแล้วฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้น และหลบฉากหายไป ส่วนกระดาษที่เอสเขียนนั้นมีใจความว่า

"กลับไปที่คาซาลเดีย เจ้ารุ่นน้องของฉันกำลังมา ถึงมันจะบ้องๆหน่อย แต่ก็วางใจมันได้ดีเกินคาดเลยล่ะ ฉันขอตัวไปสืบหาตัวคนร้ายที่คิดจะฆ่าองค์หญิงตามลำพังเอง แล้วก็ระวังด้วยมีใครก็ไม่รู้กำลังสะกดรอยพวกเราอยู่ แล้วเจอกันคราวหน้า"

---------------------
(ในเมืองคาซาลเดีย) (เดี้ยวเขียนในสมัครตัวละครทีหลังครับ)
"ขอบคุณมากๆครับ ขอบคุณมากจริงๆครับ" เด็กหนุ่มวัย 19 ปี ตัวสูงรูปร่างพอประมาณ ผมดำหมี ตาดำเข้ม หน้าตาจัดว่าหล่อพอประมาณ(หล่อกว่าเอส) สวมเสื้อเชิ้ตดำกากี กางเกงขายาวน้ำเงินเข้ม กำลังก้มหัวผงกๆกับเทลในโลกคาซาลเดียที่ให้ทั้งข้อมูล ทั้งคำแนะนำ และอื่นๆอีกหลายเรื่อง เสียงที่เขาพูดนั้นดังมากจนคนรอบข้างต่างหันกันมา และพากันซุบซิบ

"อ่ะ เอ่อ พอเถอะ ผมเองก็อายเป็นนะครับ"เทลพูด
"ครับ ยังไงก็ต้องขอบคุณจริงๆนะครับ"เจ้าตัวยังพูดไม่หยุด"อ่ะ ถึงเวลาซะแล้วซิ ไม่งั้นรุ่นพี่ด่าผมแน่ ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ"
"อ่ะ เดี้ยว ผมยังไม่ทราบชื่อของคุณเลย ไม่ทราบว่าชื่ออะไรงั้นรึครับ"เทลถาม
"แวนโซครับ"เขาบอก"อีน๊อฟ แวนโซ นั้นแหละครับชื่อของผม"และก็วิ่งหายไป

"อ่ะ จะว่าไปรุ่นพี่บอกให้เราไปพักที่โรงแรมที่รุ่นพี่เคยพักนี่นา" แวนโซกล่าว
----------------------------------
ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น
"แวนโซ"เอสเรียกเขาผ่านทางวิทยุตรงหู
"ระ รุ่นพี่"
"กะแล้ว ว่านายต้องมาจนได้ ให้ตายซิ นายนี่มันตัวปัญหาดีจริงๆ แม้แต่ยัยเซล่ายังหลอกฉันเลยหรอกเนี่ย(ที่บอกว่าอยู่กับน้อง)"
"ตะ แต่ว่ารุ่นพี่ ผมน่ะ..."
"เอ่อ เอ่อ เข้าใจ เข้าใจ แต่ว่าน่ะ แวนโซนายต้องทำตามที่ฉันจะบอกต่อไปนี้ให้ดีๆล่ะ"
"เอ๊ะ? คะ ครับ!"
"ดีมาก! เอาล่ะ......"
------------------------------

กลับมาเวลาปัจจุบัน
"หระ หรือว่ารุ่นพี่จะทิ้งของหรือตัวใบ้อะไรบางอย่างไว้ให้กับเรา ถึงให้เราไปที่โรงแรมนั้นกันน่ะ"แวนโซนึก"ขอบคุณมากครับ รุ่นพี่"

(บทริวเซีย:??ในทะเลหมอก)
ขึ้นฝั่งแล้วเหรอเนี่ย อื่อออออออออ ฉันกำลังปิดขี้เกียจอยู่ตรงชายฝั่งทราย บอกตามตรงน่ะ นี่มันดีจริงๆที่เห็นอย่างอื่นนอกจากหมอก
ฉันจะประสาทแดกตายก็เพราะยัยคนป่า(โซเดเนีย)กับไอ้หมอกเวรตะไรนี่แหละ แต่ยัยคนที่ชื่อแองจี้นี่ก็น่ารำคาญพอกัน บนเรือน่ะนะ ยัยนั้นชี้พวกซากต่างๆที่ลอยอยู่บนน้ำ แล้วก็.....

"ทุกคนดูตรงนั้นซิ รูปปั้นที่ทำมาจากเหล็กนั้น น่าทึ่งสุดๆไปเลยนะ"นั้นเขาเรียกว่าหุ่นยนต์เฟ้ย
"แถมดูโน้นซิหอคอยนั้นก็ทำมาจากเหล็กด้วยล่ะ"นั้นมันตึกต่างหาก
"แถมมีเครื่องยนต์ 4ล้อ ด้วยแน่ะ นี่ต้องเป็นอารยธรรมของพวกชนเช่าโบราณแน่ๆเลย เนอะ? ทุกคน" มันชื่อรถ แล้วก็มันไม่ใช่อารยธรรมโบราณเลยน่ะยะ
"นี่ ทำไมเธอไม่ดูตื่นเต้นตื่นอกตื่นใจเลยล่ะ" ยัยนั้นถามฉันบนเรือ หลังฉันทำหน้าเซ็งๆเบื่อโลกอยู่
"อ่อ นักผจญภัยอย่างฉันเห็นของแบบนั้นมาจนชินแล้วอ่ะนะ"ฉันแหล ไม่ใช่แค่เห็น ฉันเคยใช้มันด้วยซ้ำ
"งั้นเหรอ..."ยัยนั้นไม่ว่าอะไร และก็เดินไปหาคนอื่น

"เอาล่ะ ทุกคน พรุ่งนี้พวกเราจะวางแผนกันอย่างนี้...."ยัยแองจี้กำลังพูดวางแผนการสำรวจของพวกเรา แต่ว่าฉันขอชิงหลับก่อน ง่วงชิบหาย.....นี่ฉันนอนแค่ 3 ชั่วโมงมา 4 วันแล้วนี่นา.....
วันแรกก็หนีพวกทหารศักดิ์สิทธิ์
วันที่ 2 ก็นอนบนเกวียนได้แปบเดียว
วันที่ 3 ก็ต้องเดินตัดป่าไปยังท่าเรือแทบไม่ได้นอน
วันที่ 4 บนเรือก็โครงเครงนอนไม่หลับเลย พับผ่าซิ
"นี่ พเธอ ตื่นขึ้นมาฟังก่อนซิ"รอนนี่พยายามปลุกฉัน แต่ฉันหลับสนิทเป็นตายเลย(เอ๊ะ ฉันก็ตายอยู่แล้วนี่หว่า)

สรุป
1.เอสจะเข้าไปสืบหาคนอยู่เบื้องหลังสงครามในฝั่งมนุษย์เพียงคนเดียว(ดร็อปบทจนกว่าจะถึงช่วงเวลาเหมาะ)
2.แวนโซจะเข้ากลุ่มกับเซโก้แทน(ตอนนี้เจ้าตัวอยู่ที่โรงแรมโอริน)
3.ริวเซียได้เข้านอนพักแคมป์ที่เกาะแห่งหนึ่งในทะเลหมอกกับพวกแองจี้
FroZen สมาชิก
· #503
ซอร์มองเฮทที่เข้ามาชนหลังช่วยสู้อย่างเงียบๆ ถึงไม่รู้ว่ามาช่วยทำไม ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันก็ตามที

แต่ซอร์ก็ไม่อาจฆ่าเฮทได้ เพราะกลุ่มที่ไม่เหมือนมนุษย์(ซึ่งน่าจะเป็นพวกเดียวกัน)กลุ่มนี้ต่างหากที่น่าเป็นปัญหากว่า
ถ้าพวกมันเกิดสามัคคีเข้ามารุมเขาตอนนี้ ก็คงจะสู้ไม่ไหว ถึงสู้ได้แต่ก็คงไม่นาน
จึงต้องปล่อยคนที่ช่วยไว้ก่อน ถ้าเกิดพวกนี้ตายหมดแล้ว ค่อยฆ่าทีหลังก็แล้วกัน...

ขณะที่สู้ แว่นตาของซอร์ขึ้นกระพริบข้อความสีแดงบ่อยครั้งว่า "Removing.." แต่ซอร์ก็ไม่ได้สนใจ

แววตาซอร์ประกายวูบแวบหนึ่ง เขาพุ่งเข้าหาปีศาจที่อยู่ใกล้ที่สุด
ปีศาจตนนั้นเหมือนจะรับรู้ มันเหวี่ยงค้อนใส่มนุษย์ผู้เป็นเป้าหมาย
ซอร์ขยับขาทันทีพร้อมกับใช้มีดแทงไปข้างหน้าตรงกลางค้อน

เสียงตูมปะทะดังลั่น แต่ซอร์ก็รับแรงไว้ได้อย่างเหลือเชื่อทั้งๆที่ไม่น่าจะทำได้
แต่ด้วยแรงของปีศาจทำให้ซอร์จมลงไปในดินบางส่วน

ซอร์ไม่ได้ใช้พลังพิเศษอะไรทั้งนั้นแต่เขาใช้ หลักการดูดซับแรงกระแทก
การที่แทงไปตรงกลางค้อนนั้นแม้จะเป็นการรับแรงกระแทกทั้งหมดก็จริง

แต่ถ้าค่อยๆงอแขนกับขาแล้วจะทำให้แรงกระแทกที่ได้รับมาค่อยๆสูญสลายลงไป
ยังไงก็ตาม ถ้าเคลื่อนไหวเร็วเกิดไปขณะที่งอแม้แต่นิดเดียวก็จะกลายแบนเป็นหมูแผ่นได้

เมื่อซอร์ยันปีศาจค้อนยักษ์ได้แล้ว เฮทสบโอกาสยิงปืนไรเฟิลใส่หัวของปีศาจ ทำให้หัวของมันกลายเป็นรู
และหงายหลังล้มลงไป และซอร์ก็ไม่ได้ขอบคุณอะไรแม้แต่น้อย

และตอนนี้ก็มีโครงกระดูกที่ใช้ดาบใหญ่เข้ามาฟันทั้งซอร์และเฮทที่อยู่ในรัศมี ซอร์กระโดดหลบพร้อมกับเฮทเช่นเดียวกัน
เหมือนตามจังหวะ หอกก็พุ่งเข้าใส่คนทั้งสองที่ลอยกลางอากาศ ซอร์ที่รับรู้โดยสัญชาตญาณมาก่อนแล้วจึงบิดตัวกลางอากาศ หลบไปได้
ส่วนเฮทที่รู้ตัวต่อจากกันนั้นก็ใช้สนับมือต่อยเข้าที่หอกอันนั้น ทำให้มันเบี่ยงทิศไป

และในจังหวะเดียวกับที่หลบ โครงกระดูกก็ใช้โล่ใหญ่ที่ไม่แพ้กับดาบกระแทกใส่ซอร์
ทำให้เขาปลิวกระเด็นไปพอสมควร แต่ขณะที่ปีศาจจะเข้าโจมตีซ้ำ ไทรเด็นก็ยิงปืนกลกราดมาขวางเอาไว้
เจ้าปีศาจที่จะโจมตีซอร์ซ้ำจึงจำต้องเปลี่ยนเป้าหมายอย่างช่วยไม่ได้

แต่ผ่านไม่ึไปวินาที ซอร์ลุกขึ้นมาตั้งหลักได้และพุ่งเข้ามาจู่โจมต่อ

ถึงตอนนี้เหล่าปีศาจก็ไม่ได้ดูถูกซอร์อีก พวกที่เข้ามาโจมตีซอร์ใช้กำลังเต็มที่ในการโจมตี
พวกไทรเด็นและเฮทก็เข้ามาช่วยซอร์สู้พวกนี้อย่างสุดกำลังเช่นกัน
meumiu ผ สมาชิก
· #504
-
meumiu ผ สมาชิก
· #505
-
Angel-is-egg สมาชิก
· #506
ถึงแน็ก ออตโต้มันวาร์ปกลับมิติเทลไปแล้วครับ
maid guy สมาชิก
· #507
ขอแทรกเนี้อหาหน่อย

เล่นวิดีโอ YouTube
หลังจากที่ไทรเด็นได้ยิงศัตรูจนเริ่มเตลิดไกลแล้วเรย์ก็เห็นเทลจิ๋วบินมา
"เทล ช่วยใช้เวทมนต์สะกดเจ้าไทรเด็นหน่อยตอนนี้มันบ้าไปแล้ว ยิ่งพวกอัศวินเห็นปืนขนาดนี้แล้วเดี๋ยวพวกเขาก็สงสัยหรอก"
"ไม่ครับต่อให้ท่านใช้เครื่องบินเขาก็เห็นเป็นนกยักษ์อยู่ดีนั่นแหละ ท่านใช้อาวุธของโลกของท่านได้เลย"
"แจ๋ว ทุกคน"เรย์ติดต่อทางวิทยุ"ตอนนี้ให้ใช้อาวุธของพวกเราได้เลย
ไทรเด็นที่ตอนนี้กลางหลังของเขาได้ติดปืนกลคู่และเรลกัน ที่แขนติดโล่ห์พลังงานที่เอ็วมีทั้งดาบของเขาและดาบคาตานะ เรย์นั้นได้เอาปืนเลเซอร์เหน็บไว้ืั้เอ็วส่วนบลูตัสนั้นปลดการใช้อาวุธ

"พวกท่าน"ลูดัสทักพวกเรย์"อาวุธนี่มันอะไรกัน"
"ฉันบอกไม่ได้ค่ะ แต่ตอนนี้ขอให้ระวังด้วย"
"ข้าเริ่มก่อนแล้วกัน"บลูตัสพูดพร้อมกับใช้ตาล็อกเป้า จากนั้นจึงสาดมิดไซล์ใส่เหล่าปีศาจที่บินได้ เหล่าปีศาจทั้งงหลายพากันหลบหนีแต่เพราะว่าเป็นจรวดติดตามหลายๆตัวเลยหนีไม่พ้น แล้วพวกพื้นราบพากันกรูเข้ามาแต่บลูตัสใช้ปืนลและปืนไฟสะกัดกั้นไว้

"บ้าบิ่นเข้าไป"เรย์พูดแบบนั้นก็จริงแต่ทว่ากลับวิ่งฝ่าเข้าไป เมื่อออคตัวหนั่งพยายามฟันเธอ เธอก็หลบสไลท์แล้วหมุนรอบตัวเพื่อสาดกระสูนรอบทิศพอเธอลุกขึ้นมาก็เห็นออคที่เข้ามาฟันแต่โดนบลูตัสสะกัดไว้ก่อนแล้วเรย์ขึ้นไปนั่งบนฆ้อนที่อยู่กลางหลังแล้วสาดกระสูนใส่พวกออคที่ออกันเข้ามาส่วนบลูตัสยิงใส่พวกที่ออมาด้านหน้า

"ทีข้าบ้างล่ะ"ไทรเด็นที่ตอนนี้ไปสมทบกับเฮทและใช้ปืนกลทั้งสองข้างสาดกระสูนเป็นแนวกว้างพอถึงเฮทที่เปลี่ยนมาใช้ปืนพกและซอร์ที่ไม่พูด แต่ทั้งคู่ก็รู้คิวและหันหลังชนกันพร้อมสาดกระสูน แต่มีฮาร์ปี้ที่บินเข้ามาแต่ซอร์เอามีดแทงใส่ ไทรเด็นแยกตัวพร้อมกับฟันเหล่ามนุษย์หมาป่าสองตัวและมีอีกตัวที่พุ่งเข้ามาแต่ซอร์พุ่งข้ามหัวไทรเด็นที่ก้มต่ำลงแล้วแทงที่คอหอย

"นายก็เข้าขากันได้ดีนี่น่า"ถึงไทรเด็นจะชมแต่ซอร์ไม่พูดอะไร
"ชิ หยิ่งนักนะ"แต่ถึงจะบ่นไทรเด็นก็บุกเข้าไปด้านหน้าพร้อมกับซอร์และมีเฮทคอยยิงสนับสนุนตามหลัง
zeya สมาชิก
· #508
เฟแรงค์ตื่นขึ้นมาเห็นข้อความของเอส พยัคฆ์ทมิฟมองไปที่ไรก้าที่ยังคงอยู่อย่างเดิมแต่อักระเวทย์นั้นมากขึ้นจนเริ่มกลายเป็นวงไสยเวย์มาแล้วถึงสองวง เฟแรงค์ถอนหายใจแรงๆก่อนจะกลายร่างเป็นนักเวทย์ร่ายเวทย์ป้องกันชั้นสูงเอาไว้ก่อนจะกลายร่างเป็นเหยี่ยวสีดำบินขึ้นฟ้าแล้วกลายเป็น F18 บินผ่าน่านฟ้าด้วยความเร็วสูงเพื่อไปยังเมืองมนุษย์ก่อนจะดึงความทรงจำของเอสเพื่อหาแวนโซ เฟแรงค์นั้นกลายเป็นนกกระจอกตัวเล็กที่มีจดหมายติดไว้ที่ขา ก่อนจะบินร่อนลงไปหาแวนโซ

"อ๊ะโอ้.......แกมาจากใหนเนี้ยเอ๊ะ.....จดหมายนี่"เเวนโซเอาจดหมายออกมาอ่านมันมีข้อความว่า

"ฉันชื่อเฟแรงค์....คู่หูรุ่นพี่นายในตอนนี้ไปข้างนอกกันได้แล้ว....ฉันไม่รู้ว่าเวทย์ป้องกันนั้นจะมีใครมาทำลายมั้ย"นั้นคือข้อความทั้งหมดแวนโซดูท่าจะเข้าใจแล้วว่านกตัวนี้คือเฟแรงค์ที่เป็นเสือดำที่กลายร่างได้สารพัด

"คะ.....ครับ"แวนโซพูดพลางเดินออกไปนอกเมืองเมื่อเห็นว่าปลอดคนมันจึงกลายร่างเป็นเครื่องบินรบ F22 พาแวนโซไปยังที่ๆไรก้านั้นยังคงร่ายเวทย์อยู่ อัศวินไร้กายยังคงปลอดภัยดีทั้งสองจึงวางกำลังเพื่อมีคนบุกเข้ามาโจมตีไรก้า

สรุป

เฟแรงค์ไปรับแวนโซมาค่อยช่วยตนป้องกันไรก้า
meumiu ผ สมาชิก
· #509
มีเวลาใช้คอมไม่มาก ขอกล่าวสรุปการดำเนินเรื่องต่อ

1) สำหรับผู้เล่นที่อยู่ในสงคราม ให้แต่งไปจนถึง หน้าอาณาจักรปีศาจ
2) เนื้อเรื่องในอาณาจักรปีศาจไม่สามารถทำได้แล้ว
3) สำหรับกลุ่มเกาะทะเลหมอกให้แต่งว่า ตามทางเจอพวกเทคโนโลยีชั้นสูงเข้าโจมตีบ่อยครั้ง ซึ่งก็คือหุ่นยนตร์ หรือเครื่องจักรเท่านั้น ซึ่งพูดไม่ได้
zeya สมาชิก
· #510
เซโก้ออกมาจกรังใหมดวงตาสีฟ้ามองไปยังสุดขอบแนวชายเเดนธรรมซาติที่ซึ่งไรก้าร่ายเวทย์อยู่พลางมองแวนโซกับเฟแรงค์นั้นไปอยู่ในแพขนาดใหญ่ที่สองรายนั้นช่วยกันทำพลางมองวงเวทย์ที่ตนร่าเอาไว้เหนือสองดินแดนนั้น

"การเซ็คเมคเริ่มแล้ว"เซโก้พึพำ
---------------------------------------------------

ดวงตาสีแดงที่ดับสนิทมาหลายนานก็ส่องสว่างขึ้นวงไสย์เวทย์ขนาดมหึมานั้นเปล่งแสงสีดำและม่วงออกมาเป็นวงคลื่นพลังที่มหาศาล

"สังเวยทุกสรรพสิ่งตรงหน้าข้า ความวิบัติเอ๋ยจงโห่ร้องคำรามก้อง ภัพิบัติจงถือกำเนิด ความตายเจ้านั้นร่ายรำไปทั่วทุกสรรพสิ่งทั่วหล้า บทแห่งความสิ้นหวังจงบรรเลงเถิด ความพินาศจะซักนำพา หายนะเอ่ย......จงลืมตาขึ้นเพื่อทำลายร้างทุกสิ่งให้มหลายสิ้นตราบนิจนิรันดร์"ไรก้าร่ายเวทย์ท่อนสุดท้ายพลางเงื้อมเคียวยมทูตนั้นเหนือหัวแล้วฟาดลงพื้นเพียงพริบตาเดียวที่เคียวนั้นจรดพื้นวงเวทย์นั้นก็มารวมกันที่ปลายเคียวเกิดเป็นคลื่นทำลายล้างมหาศาลม่วงดำพุ่งเป็นเเนวทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง คลื่นพลังนั้นเหมือนจะทำลายคลื่นพลังที่เซโก้สร้างไว้แต่ไม่อาจทะลวงเข้าไปได้มันจึงเป็นได้เเค่ผลักให้ดินแดนของมารและมนุษย์นั้นค่อยๆแยกออกห่างจากกัน เซโก้นั้นมองด้วยสีหน้าพอใจ

"มันต้องใช้ไม้นี้ละ......แล้วที่นี้แค่รอก็ถึงคราวของฉันซะที"เซโก้พูด

----------------------------------------

ไรก้านั้นต้องใช้ทั้งพลังเวทย์และพลังกายในการที่จะควบคุมเคียวหานะนี้พลังของมันมหศาลและอันตรายอัศวินไร้กายนั้นมองดูพื้นที่ๆตัวเองอยู่ค่อยปริบแตกออจากกันและแยกห่างออกไป เขารู้ว่าขีดจำกัดนั้นมาถึงแล้วเมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง พื้นน้ำที่โดนพลังของไรก้านั้นก็กลายเป็นวังน้ำวนที่บ้าคลั่ง ร่างของอัศวินไร้กายค่อยกลับคืนสู่ร่างสุนัขป่าสีดำและกำลังร่วงลงสู่พื้นน้ำวนนั้น แต่เฟแรงค์ที่กลายเป็นมังกรยักษ์มาคว่าร่างที่ไร้สตินั้นไว้แล้วพากลับไปที่แพที่ลอยห่างออกไป

"ที่เหลือก็รอหัวหน้าแล้วพวกเราก็จะได้ไปทะเลหมอกกันซะที"เฟแรงค์เขียนข้อความให้เเวนโซอ่าน ชายหนุ่มพยักหน้า

---------------------------------------------------------

เซโก้นั้นมองทุกอย่างที่สงบลงด้วสีหน้าพอใจก่อนจะเริ่มร่ายเวทย์ของตน

"ประวัติจากมนุษย์คือสิ่งลวงหลอก ผิดถูกสรรพสิ่งย่อมรู้ดียิ่งกว่า จงบอกเล่าความเป็นจริงที่ถูกกลืนกิน จงเล่าขานสิ่งที่เป็นนิจนิรันดร์ จงแก้ใขและแปรเปลี่ยนภาพลวงตานั้น พื้นพสุธาเอ๋ย พื้นนภาเอ๋ย ข้าขอวิงวอนจงเล่าทุกสิ่งให้พวกเรารู้...จงบอกทุกสิ่งให้พวกเราได้ยิน....จงนำพาความจริงนั้นออกมา"สิ้นเสียงนั้นทั้งดินแดนมนุษ์และมารก็เกิดอักขระแปลกๆไปทั่วดินแดนเซโก้นั้นมองไปทางพวกไทรเด้นพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

--------------------------------------------------

ไทรเด้นนั้นมองเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นอ่างไม่เข้าใจแล้วจู่พวกเขาต้องแปลกใจเมื่อเงาร่างขนาดในอยู่เหนือหัวพวกเขา

"ไง.....นายสินะไทรเด้นน่ะ....หายากนะที่จะมีคนได้ยินเสียงเฟแรงค์นอกจากฉัน"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความตกตรลึงของพวกปีศาจและเหล่าทหาร ไทรเด้นมองเซโก้ในร่างที่แปลงเป็นเทพ(หน้ามนุษย์)ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"......เซโก้สินะ...ไม่ยักรู้นะว่านายทำแบบนี้ได้ด้วย"ไทรเด้นพูดเซโก้กลับเป็นรูปลักษณ์ของตนในร่างสองตามเดิม

"ก็ไม่ได้บอกนี่...."เซโก้หัวเราะเบาๆดวงตาสีฟ้ามองพวกไทรเด้นและซอร์ไมวางตา

"จะทำอะไรของแกกันแน่........"เรย์ถามเซโก้หยักใหล่

"เอาไว้ดูเองละกันนะไปละ...."เซโก้พูดแค่นั้น

"งั้นไอ้กำแพงเวทย์นั้น......"บลูตัสพอเดาออก

"ฝีมือฉันเองละ.......ให้ตายสิพวกมนุษย์นี่น้าชอบคิดว่าพวกตัวเองถูกอยู่เสมอเลย......ไม่ต้องห่วงหรอกถึงนายทำลายเมืองพวกปีศาจไป....บางทีพวกนายอาจจะไม่ได้กลับไปในฐานะวีรบุรุษผู้กล้านะ....แต่เป็นไอ้พวกกระหาสงครามหรือไอ้ฆาตกรก็ได้"เซโก้พูดนัยๆดวงตาสีฟ้าเป็นประกายเเข็งกร้าว ปีกทั้งหกกระพือขึ้นไปยังท้องฟ้า

-----------------------------------------------------

เซโก้นั้นรีบบินกลับไปยังแพที่เฟแรงค์และแวนโซสร้างขึ้นมา เขาอยู่ในร่างนี้มานานแล้วมันกำลังจะเริ่มกัดกินตัวตนเดิมของเขา ราชันย์แห่งราชันย์บินมาถึงเเพนั้นก็โผบินลงสู่แพแล้วกลับคืนสู่ร่างสุนัขป่าสีน้ำตาลด้วสภาพเหนื่อยหอบ

"หัวหน้า....ไปทะเลหมอกที่กำลังมีข่าวนั้นเลยใช่มั้ย"เสียงเฟเเรง์ดังึ้นเซโก้พยักหน้า เฟแรงค์จึงกลายร่างเป็นผู้อัญเชิญเรีกมังกรน้ำขนาดกลางมาสองตัวเพื่อลากแพไปยังเมืองท่าที่กำลังป็นข่าวอยู่

สรุป

ไรก้าใช้พลังของเคียวหายนะแยกแผ่นมารและมนุษ์ออกจากกัน

ถ้าไม่เข้าใจ ป-ม หลังโดนเวทย์ไรก้า ป @@@@@@@@@@@@@@@ ม

ป แทนปีศาจ ม แทนมนุษย์ - แทนสะพานหรืออาณาเขตเชื่อมต่อของสองดินแดน @ แทนน้ำวน

เซโก้ร่ายเวทย์บางอย่างไว้มันจะมีผลเมื่อการรบจบลง

วิธีแก้เวทย์ของเซโก้ทั้งหมดต้อง้หเผ่าเทพในคาซาเดียมาจัดการหักล้างเวทย์นั้น(ทิ้งงานไว้ให้หลวงพ่อ)

พวกเซโก้มุ่งหน้าไปทะเลหมอก
FroZen สมาชิก
· #511
โซเดเนียที่เดินอย่างกระวนกระวายมานานชักทนไม่ไหว
เธออยากไปสู้กับยักษ์เหล็กนั่นเหลือเกิน แต่ปีศาจสาวก็ไม่อยากหลงทางเหมือนกัน

"จะทำยังไงไม่ให้หลงทางนะค่ะ... จะทำยังไงไม่ให้หลงทางนะค่ะ..."
เธอพูดกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับกัดฟันอย่างเคร่งเครียด
ส่วนเทลจิ๋วก็ลอยตัวอยู่ข้างๆอย่างผ่อนคลาย

ปีศาจสาวใช้ความคิดอย่างยิ่งยวด จนได้ความคิดหนึ่งลอยมาจากอดีต

"ถ้าทำสัญลักษณ์ไว้จะไม่หลงสินะค่ะ" โซเดเนียพูดทวนความทรงจำอย่างช้าๆ
แล้วเธอก็ยิ้มออกมาพูดต่อว่า "ดังนั้นถ้าเราทำอะไรพังๆไว้ข้างทางให้เป็นสัญลักษณ์ เราก็กลับมาได้แน่ๆเลยค่ะ"

พอได้ความคิดในหัวเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไม่สนใจคนที่เหลืออีกต่อไป
สาวปีศาจต่อยกล่องเหล็กข้างทางจนทะลุทำเป็นสัญลักษณ์แรก

"พอได้ต่อยแล้วคึกคักจริงๆนะค่ะ!!" โซเดเนียพูดกับตัวเองอย่างร่าเริง
เธอมองไปข้างหน้าเห็นอะไรบางอย่างขยับอยู่ตรงงเครื่องยนต์เหล็ก 4 ล้อ
เธอก็พุ่งออกไปทันทีอย่างอดรนทนไม่ไหว

เทลจิ๋วตกใจที่โซเดเนียออกไปโดยที่ไม่รอคนอื่น จึงรีบบินตามไปแทบไม่ทัน

โซเดเนียเหยียบเศษเหล็กที่อยู่ตามพื้นจนพวกมันจมลงไปในดินอย่างไม่รู้สึกรู้สา
พอเใกล้จะถึงเธอก็ตะโกนออกมาว่า "ปลิวไปซะเถอะนะค้า----!!!!"
แล้วปล่อยหมัดใส่เหล็ก 4 ล้อ หมายจะให้ปลิว

เสียงอัดกระแทกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เครื่องยนต์ที่เธอต่อยปลิวขึ้นไปสูงลิบลิ่ว
แต่ดูเหมือนสิ่งที่เธอเห็นจะไม่ได้ปลิวไปกับเครื่องยนต์เหล็กด้วย เพราะมันยืนอยู่ข้างหน้านี่แล้ว

มันมีลักษณะเหมือนหมี แต่ว่ามันทำด้วยเหล็ก นอกจากนั้นมันมีปืนใหญ่อยู่ตรงหลังมันด้วย
"เ้ข้ามาเลยค่ะ เจ้าหมีค่ะ!!" โซเดเนียพูดท้าทาย ส่วนเทลจิ๋วเห็นว่าการปะทะจะเกิดขึ้น จึงรีบบินหนีไปไกลๆ

หมีเหล็กตอบสนองทันใด มันยิงปืนใหญ่ที่อยู่กลางหลังใส่ปีศาจสาว
โซเดเนียไม่สนใจ ต่อยลูกกระสุนด้วยพละกำลังอันเชื่อมั่นของเธอ

เสียงระเบิดดังกึงก้อง ควันสีดำพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ โซเดเนียยิ้มกว้างพร้อมกับออกมาจากกลุ่มควัน
หมีเหล็กเห็นเธอออกมาจากกลุ่มควัน ก็กางกรงเล็กที่เหมือนมีดออกมาใส่โซเดเนีย

ปีศาจสาวสวนกลับด้วยหมัดลุ่นๆของเธอ มือหมีเหล็กที่โจมตีใส่กระจุยเป็นชิ้น
"ตัวเปราะจริงนะค่ะ คุณหมีค่ะ!" โซเดเนียพูดจบ ก็ปล่อยหมัดไปที่กลางท้องอย่างเต็มเหนี่ยว
ด้วยแรงหมัดทำให้หมัดของโซเดเนียทะลุข้างหลังไป เศษเหล็กต่างๆที่อยู่ในตัว ถูกแรงหมัดดันออกมาข้างนอก

แต่หมีเหล็กยังไม่หมดพิษสง มันเปิดเหล็กตรงกลางแผงอกออกมา เผยให้เห็นจรวดนำวิถีอยู่ข้างใน
โซเดเนียเห็นว่าท่าไม่ดีก็ต่อยไปที่กลางแผนอกทันที

เสียงระเบิดดังกึงก้องทันทีที่หมัดของโซเดเนียไปกระทบกับจรวด
เกิดควันสีดำขนาดใหญ่ตรงจุดปะทะ ปีศาจสาวกระเด็นออกมาตามแรงระเบิดพร้อมกับเศษชิ้นส่วนของหุ่นยนต์หมี
โซเดเนียกลิ้งลงไปบนพื้น เธอไอออกมาตามปฏิกิริยาของร่างกายเพราะถูกแรงระเบิดอัดใส่

เธอเผยสีหน้างุนงงขณะที่มองไปตรงจุดที่ปะทะกับหมี สาวปีศาจไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงเกิดระเบิดได้
ทั้งๆที่ไม่มีใครใช้เวทมนต์สักหน่อย เมื่อควันจางลงเธอก็ตกใจ เมื่อหมีหายไปแล้ว

โซเดเนียประหลาดใจสุดๆ ทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่มีเวทมนต์แท้ๆ กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้
"มันตายไปแล้วนะ.." เทลจิ๋วที่บินกลับมาข้างๆพูดขึ้น แต่ปีศาจสาวไม่ได้ยิน

เมื่อไม่เห็นอะไรเคลื่อนไหวอีก โซเดเนียจึงยักไหล่ ชกรูปปั้นเหล็กข้างๆทำเป็นสัญลักษณ์ที่สอง
ก่อนที่จะเดินหน้าต่อไปตามหาสิ่งที่เธอหมายตาเอาไว้

นั่นก็คือ ยักษ์เหล็กนั่นเอง!!

----
สรุป

โซเดเนียสู้กับหมีเหล็ก

จบ
Angel-is-egg สมาชิก
· #512
ถ้าถามว่า เสียใจไหม หรือรู้สึกสงสารผู้คนที่ล้มตายไป หรือสับสนกับสิ่งที่ทำลงไปไหม?
ฉันตอบว่า"มันเป็นหน้าที่ และฉันก็ทำมันให้ดีที่สุด"

แต่ในสถานการ์ณตอนนี้...ฉันอาจจะรู้สึกอย่างหลังและตอบว่า"มันจำเป็น"

ดูเหมือนว่าจะเข้าไปที่อาณาจักรแดนปีศาจไม่ได้แล้ว...และดูเหมือนการร่วมสงครามนี้จะทำให้ฉันไม่ได้สิ่งที่ต้องการมา ฟังดูเห็นแก่ตัว แน่ละ...ไม่เคยมีใครไม่เห็นแก่ตัวหรอก...

กา กา! กา กา!
เสียงอีกาตัวเดิมร้องทักฉันแล้วเล่าอะไรบางอย่างให้ฉันฟัง

ยาร์ช น้องรักมาที่ทะเลหมอก ที่นี่ดูเหมือนว่าจะมีอะไรแปลกๆ...
รอนนี่


กา!กา!กา!เสียงอีกาพากันร้องระงมก่อนจะพากันบินขึ้นไปบนที่สูงดูเหมือนจะตกใจกับสถานการ์ณเมื่อครู่นี้น่ะ

ฉันเองก็ต้องไปแล้วล่ะ...ฉันคิดก่อนจะนำร่างวินนิก้าร์ที่สลบไสลเข้ามาสวมกอดก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆถูกร่างของฉันค่อยๆดูดกลืนเข้าไป ตอนนี้หล่อนก็อยู่ในเงาของฉันไปก่อน

ยาร์ชจัดการดึงเอาสิ่งหนึ่งออกมาจากใต้ผ้าคลุม

ดรีมแคชเชอร์
[urlhttp://www.seamusenniscentre.com//-.][/url]
ตาข่ายดักฝันร้ายตามความเชื่อดั้งเดิมของชาวเผ่าอินเดียนแดง แต่ของฉันมันมีสารพัดประโยชน์ ฉันใช้มันในการเรียก ธันเดอร์เบิร์ด นกยักษ์ขนสีน้ำตาลเข้มมีความกว้างของปีกทั้งสองข้างยาวถึง 8 เมตร มีขนาดประมาณเครื่องบินขนาดเล็กหนึ่งลำ มีรูปร่างเหมือนนกอินทรีขนาดใหญ่ มีดวงตาสีดำขนาดใหญ่และมีจะงอยปากแข็งแรงมาก มีขาหนาและกรงเล็บใหญ่กว่าขนาดมือของมนุษย์เสียอีก

ไปที่ทะเลหมอกโดยการนำทางของฝูงอีกานั้น...ยาร์ชสั่งก่อนที่จะขึ้นขี่ ธันเดอร์เบิร์ดสัตว์อันเชิญของตัวเอง ตามฝูงอีกาของรอนนี่ที่นำทางไปยังทะเลหมอก

ซึ่งแรงกระพือปีกเวลาบินของมัน ก่อให้เกิดทอร์นาโดและฟ้าร้อง มันบินได้สูงและสง่างามโดยไม่ได้กระพือปีกแต่เมื่อกระพือแล้วก็ทำให้สูงขึ้นไปอีก

ซึ่งพายุนั้นก็ได้ทำให้กองกำลังของมนุษย์ล่าถอยไปมาก แต่ก็ไม่มีใครได้รับอันตรายจากพายุนั้น

(บทรอนนี่)
ฮืม...รู้สึกจะมีคนออกนอกเส้นทางไปแล้วแฮะ...

ตอนนี้นะ ทั้งเกาะนี้ก็มีอีกาของฉันที่เริ่มทยอยกลับมาจากการกินบุฟเฟ่ และฉันได้สั่งให้มันไปสำรวจรอบๆเกาะทั้ง ทิศเหนือ ออก ตก ใต้(เฉียง) ส่วนบางส่วนที่อยู่กับยาร์ชฉันสั่งให้พวกมันนำทางยาร์ชมาที่นี่นะ แล้วเริ่มออกเดินทางสำรวจบริเวณรอบๆเกาะพร้อมกับคนอื่น แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยคืบหน้าเสียเท่าไร เลยขอแยกทางออกมาโดยกะมุ่งไปทางเหนือสุดนะ...

"ว่าแต่เธอพอจะมีข้อมูลอะไรกับที่นี่บ้างไหม ฉันคิดว่าฉันจะออกสำรวจไปทางเหนือสุดของเกาะนี้นะ"

รอนนี่ถามแองจี้ก่อนที่จะออกแยกไปสำรวจทางเหนือสุด
(ถ้าไม่ได้ข้อมูลจากเธอรอนนี่จะถามกับมินิเทลแทน ซึ่งถ้าไม่ได้รอนนี่จะไปสำรวจเหมือนเดิมอยู่ดี)

สรุป
ยาร์ชได้เดินทางมายังทะเลหมอกผ่านการนำทางของฝูงอีกาของรอนนี่

ทางด้านรอนนี่ก็ได้ส่งให้อีกาสัตว์เลี้ยงของตัวเองสำรวจรอบเกาะ พร้อมทั้งขอข้อมูลจากแองจี้(ถ้าไม่ได้จะขอจากมินิเทลแทน)ก่อนที่จะแยกตัวจากคนอื่นเพื่อไปสำรวจทางเหนือของเกาะ
meumiu ผ สมาชิก
· #513
กลับถึงบ้าน 5 โมงเย็น

ข้อมูลเพิ่มเติม (ขออภัยใส่ไม่ทันเมื่อวาน)

ข้อมูล Tale World
1) Secret Ending 3 ฉาก
2) Secret Boss 3 ตัว

ข้อมูล Kasadia World
1) Normal Ending 1 ฉาก
2) Secret Ending 3 ฉาก
3) Bad Ending 1 ฉาก
4) Fail Ending 1 ฉาก
5) Secret Boss 2 ตัว (Edit)
meumiu ผ สมาชิก
· #514
Secret Ending C

เล่นวิดีโอ YouTube

Paradox Ending (Kasadia World)

หลังจากเซโก้ ได้แยกแผ่นดินใหญ่ออกจากกัน Tale ขนาดเล็กที่อยุ่กับแต่ละคน ที่ชูหลอด Ending ในที่สุดหลอดนั้นก็ถูกเติมเต็ม ทันใดนั้นโลกก็ได้กลายเป็นสีเทา ทุกอย่างหยุดนิ่งลงยกเว้นผู้มาจากต่างมิติ แล้วเมื่อนั้นเองที่ทะเลหมอก เซโก้ที่กำลังบินไปที่นั้น ก็ได้เห็นการล้มสลายของมันลงมา เซโก้พยายามจะบินเข้าไปข้างในทว่ากับโดนพลังบางอย่างทำให้ไม่สามารถเข้าไปได้ ราวกับที่นั้นได้กลายเป็นอีกมิติไปแล้ว แล้วที่นั้นก็ได้หายไปราวกับไม่มีมีมาก่อน ทะเลหมอกได้กลับสู่ทะเลดังเดิม

ก่อนหน้านั้นไม่นาน ทางด้านเหล่าคนที่อยู่ในทะเลหมอก รอนนี่ แองจี้ โซเดเนียที่อยู่ที่นั้น ขณะกำลังต่อสุ้กับเครื่องจักรเหล่านั้นอยู่ ทันใดนั้นพวกมันก็สลายไป แต่ไม่ใช่แค่นั้น ที่สิ่งทุกอย่างรอบตัวค่อยๆสลายหายไป ทำให้พวกเขาต้องรีบหนี ทว่าหลังจากนั้นก็ไม่ได้พบพวกเขาทั้งหมดอีกเลย

ภายหลังจากนั้น สงครามได้จบลง โดยวีระบุรุษฝั่งปีศาจได้ปรากฏตัวขึ้น และจบสงครามลงอย่างรวดเร็ว ทว่าความเกลียดชังของมนุษย์และปีศาจก็ได้ฝังลากลึก ไม่มีความเข้าใจกัน แม้แต่คนที่เคยเข้าใจปีศาจก็ต่างเปลี่ยนไป เวลาผ่านไปจากรุ่นสู่รุ่น คำสอนแห่งความเกลียดชังได้ฝังเข้าไปในจิตใต้สำนึก

หลายปีผ่านไป ในที่สุดสิ่งที่หน้ากลัวก็ได้ปรากฏตัวออกมา นั้นคือปีศาจตนหนึ่งที่ผู้เล่นฝันถึงในตอนแรกได้ปรากฏตัวออกมา เหล่ากองทัพปีศาจได้สู้กับมัน โดยไม่หวังพึงมนุษย์ก็ได้ล้มสลายลง และต่อมาก็เป็นอาณาจักรของมนุษย์ที่ล้มสลายในเวลาต่อมา และสุดท้ายอาณาจักรเทพก็โดนสิ่งนั้นกลืนกินไป

เหล่านักสู้ที่มาจากต่างมิติได้พบกับศัตรูที่ตนเองเคยฝันถึง ทว่า...พวกเขาก็ไม่อาจจะต่อกรมันได้และถูกล้มลงในที่สุด และทุกอย่างก็ได้จบลงโดยไม่รู้ความจริงของสงครามครั้งนี้ หรือ ความจริงของโลกใบนี้

Paradox Ending (Kasadia World)

จำนวนที่พบ Dimension Knight Fragment 1/2

ในช่วงเวลาแห่งการสิ้นสุด หญิงสาวในชุดอัศวิน ที่มีดาบติดที่เอวเป็นลักษณะคล้ายเข็มนาฬิกา และ โล่ห์ ที่คล้ายๆนาฬิกา แต่มองหน้าไม่ค่อยชัดปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

ทันใดนั้นก็ปรากฏประตูที่ส่องแสงขึ้น 2 ทาง แล้วเธอก็ได้หายไป

ทางแรก เป็นช่วงเวลาที่มนุษย์ทำสงครามกับปีศาจและได้ไปประชิดยังหน้าอาณาจักรของปีศาจแล้ว (Ending 90%)
- ไม่สามารถดำเนินเรื่องฝั่งปีศาจ
- ผู้เล่นที่เป็นมนุษย์จะเริ่มโดยอยู่ในกองทัพที่เตรียมพร้อมบุกไปยังแดนปีศาจ หรือ เริ่มโดยอยู่ที่เกาะที่ทะเลหมอก
- ผู้เล่นที่เป็นปีศาจ จะเริ่มโดยอยู่ฝั่งปีศาจ แต่จะทำอะไรไม่ได้นอกจากช่วยเตรียมการตั้งรับ หรือ อยู่ที่เกาะที่ทะเลหมอก

ทางที่สอง เป็นช่วงเวลาก่อนที่สงครามจะเริ่มขึ้น (Ending 50%)
- สามารถดำเนินเรื่องฝั่งปีศาจได้ โดยจะเริ่มที่โรงแรมฝั่งปีศาจ
- กลุ่มที่เดินทางไปยังเกาะที่ทะเลหมอกจะเริ่มต้นที่สำนึกงานผจญภัย
- กลุ่มที่จะไปช่วยสงครามจะเริ่มที่ชายแดนที่ฝ่ายมนุษย์จะพึ่งเริ่มการต่อสู้ที่ชายแดนมนุษย์และปีศาจ

หลังจากที่ผู้เล่นเลือกทางครบ 5 ผู้เล่น โดย 1 ผู้เล่นเลือกได้ 1 ทาง
เมื่อครบ 5 คน ทางที่จะเริ่มคือ ทางที่ผู้เล่นเลือกมากที่สุด
maid guy สมาชิก
· #515
ระหว่างที่พวกไทรเด็นได้ประจำอยู่ที่ป้อมหน้าเมืองของปีศาจได้พบว่าพวกเขานั้นได้พบกับมิติสีเทาขาวพวกเขาได้พบว่าสิ่งที่พวกเขาพยายามทำนั้นแทบสูญเปล่า โดยเฉพาะคารินที่พยายามยื้อชีวิตคนอื่นที่บาดเจ็บ
"ไม่นะ"คารินที่ร้องไห้ออกมาพูดด้วยเสียงสะอื้น" ฮึก ทั้งๆที่ฉันพยายามที่จะช่วย ฮึก แต่กับเป็นว่าทุกคนต้องตาย"
"ไม่เป็นไร"เรย์ปลอบคาริน"อย่างน้อยเธอก็พยายามที่จะช่วยพวกเขาแล้ว"
"ไงละ นี่ไงผลที่พวกนายต้องการ"ไทรเด็นตะโกนใส่พวกที่ขัดขวางสงคราม"สุดท้ายการห้ามทัพของนายก็ทำให้สูญสิ้นทุกอย่างนั่นแหละ ดูสิ นายคงพอใจสินะว่าพวกปีศาจอย่างพวกนายก็ชนะสงครามอยู่ดี ทีนี้นายจะพุดได้ไหมว่านี่แหละคือที่พวกนายต้องการ"
"ไทรเด็นอย่าเลย"เรย์ที่ตอนนี้พยายามห้าม
"ไม่พี่ เพราะพวกนี้ทำให้คารินต้องร้องไห้ หากเจอกับพวกนายอีกครั้งคราวนี้ฉันจะฟันพวกนายก่อนปีศาจเสียอีก"และไทรเด็นถามอัศวินหญิง"วาลคิรีเอ๋ย ทางไหนที่พวกเราจะกลับไปยังเหตุการณ์การรบต่อได้บ้าง"
"ทางซ้ายค่ะ"เธอชี้ไปที่ประตูแสงอันหนึ่ง
"เอาละตอนนี้ใครอย่าจะสู้กับฉันต่อบ้าง"ไทรเด็นที่ถามเหล่าเพื่อนและพี่น้องที่เหลือ
"ฉันจะไป"บลูตัสเสนอก่อน"เพราะว่าเจ้าตัวที่ทำลายล้างคือเรมอง ฉันจำมันได้ดีถืงต่อให้เปลี่ยนชื่อ ดังนั้นฉันร่วมกับนายแน่นอน"
"หากนายขาดฉันไปนายแย่ ฉันไปด้วยshot"เฮทพูดพร้อมเซตปืน
"หวกพวกนายสามคนไม่มีฉันที่คอยวางแผน พวกนายคงไม่รอด ฉันะร่วมด้วย"เรยูพูดโดยช่วยเช็ดน้ำตาคาริน"คาริน หากเธอไม่อยากก็ตอนนี้ยังทันนะ"
"ไม่ค่ะ หนูจะร่วมด้วย"เธอพูดพร้อมเช็ดน้ำตา"เพราะอย่างน้อยหนูจะช่วยคนได้มากขึ้นแม้นคนเดียวก็ตาม"
"ดีมาก"เรย์ตะโกน"ทุกคน ไปได้"
"โอ้!"

สรุป เลือกโหวดทางแรก

เพิ่มเติมเนื้อหา

เมื่อไทรเด็นได้ฟังสิ่งที่แวนโซพูด เขาก็ได้เดินไปต่อยแวนโซทันทีและพูดด้วยว่า"แล้วแกเอาตาไปดูที่ไหนเห้นหรือเปล่าการห้ามทัพของพวกบ้านั่นมันทำให้เกิดอะไรขึ้น ที่จริงฉันก็แค่อยากรบหรอกนะแต่เรามีหลักฐานแล้วว่าเจ้าDKน่ะแฝงตัวอยู่กับเหล่าทหารที่เก่งๆทุกคน"
"แกมีหลักฐานอะไร"
ไทรเด็นเล่าเรื่องที่สู้กับDark Silver Knight(หน้า21-22)
"เพราะงี้ไงเล่าเราจึงร่วมสงครามและฉันคิดว่าเจ้าวีรบุรุษฝ่ายปีศาจนั่นน่าจะเป็นชิ้นส่วนของDKอีกส่วนหนึ่ง"
"หากไม่ใช่หล่ะ"แวนโซถามกลับและเรย์เป็นคนตอบแทนว่า"คงต้องจัดการเหล่ามนุษย์ให้หมด"
"สุดท้ายพวกแกก็ต้องการการเข่นฆ่าสินะ"
"เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า"เรย์ขัดขึ้นก่อน"ฟังนะนี่คือกฏของนักรบดารเฮอร์โรเคส
1เมื่อรบแล้วจะไม่มีการแบ่งแยกว่าเป็นชายหญิง เด็กแก่ จะมีการแบ่งแยกว่ามิตรหรือศัตรูเท่านั้น
2ห้ามทำร้ายหรือฆ่าคนที่ไม่มีทางสู้ หรือคนที่ไม่เกี่ยวข้องกัสงคราม
3หากเมื่อศัตรูยอมพ่ายแพ้ ห้ามฆ่าเด็ดขาดและห้ามธรมานหลังการต่อสู้
และหากพวกมนุษย์ทำผิด เราย่อมจะต้องทำร้ายพวกเขาแน่นอน"
Angel-is-egg สมาชิก
· #516
"...สุดท้ายเราก็เป็นได้แค่อดัมกับอีฟ..." รอนนี่พูดขึ้น

"ทุกสิ่งที่ทำมาดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไร แต่ถึงอย่างนั้น ทุกอย่างไม่จีรัง มันย่อมเกิดเป็นอะไรก็ตามแต่ที่เราคิดไม่ถึง...

ถ้าหากว่าอีฟไม่เจองู และกินแอปเปิ้ล บางที ตำนานมนุษย์โลกอาจจะไม่เกิดขึ้น
หรือบางทีมันอาจเป็นแค่เรื่องของศาสนาที่ถูกสร้างขึ้นโดยคนกลุ่มๆหนึ่ง และใช้ในการควบคุมคนหมู่จำนวนมาก เพื่อให้ปฏิบัติตามแบบแผนที่ตามกันมาก็ได้"

"ถ้าเรามีอิสระที่จะมีความคิดอย่างไรก็ได้ เราก็ไม่มีสิทธิไปสั่งให้ใครหน้าไหนมาคิดหรือเชื่อตามเราได้เช่นกัน การประนามความคิดที่แตกต่างไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรนอกเสียจากเป็นการสุมไฟให้ความขัดแย้งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

แม้แต่คำพูดของฉันเอง ทุกคนก็มีสิทธิ์ที่จะไม่เชื่อก็ได้"

เล่นวิดีโอ YouTube
Once Upon A Time In Mexico

ฉันไม่อยากให้มีการสูญเสียเกิดขึ้นอีก...
"ฉันคิดว่า บางทีถ้าฉันไม่เกิดมาทุกอย่างอาจจะดีกว่านี้"รอนนี่ตัดพ้อกับยาร์ช
"ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะบอกว่าเป็นหน้าที่ของพี่"ยาร์ชใช้มือจัดเสื้อผ้าของรอนนี่ให้เข้าทีระหว่างที่ก้มหน้าพูด
"แต่...ในตอนนี้มันเป็นสิ่งที่จำต้องสานต่อให้เสร็จ"ยาร์ชเงยหน้าขึ้น
ฉันสูญสิ้นทั้งความหวังและความฝันไปหมดแล้ว...คนอื่นอาจจะต้องใช้ความสุขในการดำรงชีวิต แต่สำหรับฉัน(รอนนี่)แล้วไม่เลย...

"ยาร์ช สัญญาซิว่าต่อให้เกิดอะไรขึ้น เธอจะต้องไม่นึกถึงฉันอีก กลับไปใช้ชีวิตที่เผ่าของเธอและอยู่ที่นั้นซะ"
"เลิกความคิดที่จะทำอะไรเอาเองคนเดียวได้ไหม รอนนี่!มันอาจจะไม่เป็นอย่างที่พี่คิดหรอก ลืมที่พูดไปเมื่อกี้นี้แล้วหรือไง!?"
"ไม่... ยาร์ชฟังฉัน... ต่อให้มันไม่เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ...แต่ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อเธอกับคนมากมายทั้งนั้น"
"คิดไปเองหรือเปล่า!? รอนนี่นายไม่คิดถึงฉันรวมทั้งคนที่อยู่ข้างหลังนายบ้างหรือไง!?"
...คิดซิ...
"อยากให้ฉันต้องเจ็บปวดเพิ่มขึ้นกว่านี้หรือไงยาร์ช..."รอนนี่มองยาร์ชด้วยแววตานิ่งๆยาร์ชไม่พูดอะไรอีกนอกจากถอนหายใจเงียบๆ...

"ตามใจ...แต่ถ้านายไม่กลับมา ฉันจะเผาทุกอย่างของนายทิ้งให้หมด"
"ขอบใจมากนะ ยาร์ช"รอนนี่ยิ้มแต่แววตาเศร้าเหลือเกิน เพราะเป็นคนแววตาเศร้ามาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

"การหาความจริงจะมาได้ด้วยความอิสระ"

สรุปเลือกโหวตทางแรก
NAX99 สมาชิก
· #517
(บทแวนโซ)
"พวกคุณจะบ้าเหรอ!!"แวนโซพูดโพล่งออกมา ทุกคนหันมามองจ้องเขาเป็นสายตาเดียวกัน"ที่พวกคุณกำลังทำ มันก็คือการสุ่มน้ำมันเข้าไปในกองเพลิง ให้สงครามมันบานปลายจนมนุษย์ชนะ คิดว่านั้นมันเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างนั้นเหรอครับ!!"

"ที่พวกเราต้องทำก็คือการหยุดยั้งสงครามและการตามหาอัศวินที่คอยก่อปัญหานั้นไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเราจะต้องก่อสงครามเพื่อให้พวกมนุษย์ชนะล่ะ!?"
"นั้นก็เพราะว่า...."ใครคนหนึ่งจะพยายามพูด
"หรือคุณจะบอกว่าพวกปีศาจพวกนั้นสมควรตายครับ สมควรไม่มีที่อยู่ สมควรหายไปจากโลก เพื่อให้มนุษย์อยู่รอด พวกเขาก็มีสิทธิ์มีชีวิตน่ะครับ พวกมนุษย์มี ปีศาจก็ต้องมี ทุกคนย่อมมี แต่นี่ทุกคนเลือกแต่จะก่อสงคราม เอาชนะให้ได้งั้นเหรอครับ!!"ทั้งห้องต่างหยุดเงียบ
"ผมขอโทษถ้าพูดอะไรไม่เข้าหูนะครับ"แวนโซพูดต่อ"ผมจะหยุดมันด้วยวิธ๊ของผม ผมจะไปหยุดสงครามก่อนที่มันจะเกิด!" เขาว่าก่อนจะนั่งทรุดลงที่มุมห้องมุมหนึ่ง
เฟแรงค์เดินเข้ามาตบบ่าเขาเหมือนจะบอกว่า"นายทำได้ดีที่สุดแล้วล่ะ"
"อืม ขอบคุณครับ"เด็กหนุ่มว่าก่อนจะนั่งกอดเข่า"รุ่นพี่.... หายไปไหนของเขากันน่ะ"
เอสไม่ได้โผล่มายัง ณ ที่แห่งนี้ เขาไปไหนของเขากันน่ะ

(บทริวเซีย)
ไหว้ล่ะ เจ้าป่าเจ้าเขา สิงสาราสัตว์ องค์เทพเจ้าจักรวาลไฮเทคหรืออะไรก็ช่างเหอะ ช่วยเลิกวาร์ปกรูไปโน้น ไปนี่ แล้วเอาช็อยมาให้กรูได้เลือกซักทีเถอะ
กรูจะปวดกบาลตาย ชักอยากจะกลับโลกกลับมิติเดิมเข้าไปทุกที เรื่องสงคงสงคราม มันจะเป็นยังไงก็ช่าง
แต่ให้ฉันเดาไอ้พวกนี้ไม่มีไอ้ตัวไหนมันจะอยากสงครามเป็นเจ้าเข้าหรอกนะ แต่ทุกคนมันก็มีสมองมีความคิด วิธีการมันอาจจะแตกต่างกันก็บ้าง ส่วนวิธีของฉัน"ตัดไฟแต่ต้นลม"
หาตัวต้นเหตุแล้วก็ฆ่าทิ้งซะ ก็จบเรื่อง.......
งั้นเอาตามนี้ก็ล่ะกัน

สรุป
เลือกตัวเลือกที่ 2 (ไปก่อนที่จะเกิดสงคราม)
FroZen สมาชิก
· #518
"Complete."
แว่นตาของซอร์ส่งข้อความสีเขียวขึ้นบนหน้าจอ

ซอร์ผู้เย็นชาที่กำลังฆ่าปีศาจทั้งหลายอยู่จู่ๆก็ปวดหัวขึ้นมากระทันหัน
ทำให้การโจมตีสะดุดไป ศัตรูจึงเกิดอาการงุนงงกับมนุษย์ที่กำลังกุมหัว
แต่ความงุนงงก็อยู่ได้ไม่นานนัก พวกมันก็กลับมาโจมตีใหม่
ด้วยสัญชาตญาณของซอร์ทำให้ชายผู้เย็นชาหลบหลีกการโจมตีได้
ขณะที่จะจู่โจมกลับ ก็มีบางอย่างเปลี่ยนแปลง...

....บางอย่างที่ร้ายกาจ

จู่ๆโลกทั้งโลกก็กลายเป็นสีเทา ทุกอย่างหยุดการเคลื่อนไหว
ทำให้พบกับศัตรูที่พบพานในความฝัน

ซอร์ที่เอาแต่ฆ่าผู้อื่นกับใช้เทคนิคได้แค่มีดอย่างเดียวเท่านั้น ก็พ่ายแพ้ไปอย่างง่ายดาย
รวมถึงคนอื่นๆที่อยู่ในสงครามแห่งนั้นด้วย

และซอร์ก็สลบไป ณ จุดๆนั้นด้วยการอาการบาดเจ็บและอาการปวดหัวอันแสนลึกลับ...

กลับไปเกาะที่ทะเลหมอก
โซเดเนียปีศาจสาวที่กำลังคึกได้ทีกำลังสู้กับเหล่าสิ่งมีชีวิตที่ทำมาจากเหล็กอย่างดุเดือด

ดูเหมือนว่าหลังจากสู้กับหมีเหล็กตัวนั้นแล้ว พวกสัตว์เหล็กที่ติดอาวุธก็โผล่มาโจมตีเป็นฝูง
นี่ทำให้เธอมีชีวิตชีวาสุดๆ

แต่แล้วจู่ๆพวกมันก็สลายกลายเป็นฝุ่นหายไป เหมือนโดนลมพัด
โซเดเนียท้าวเอวแล้วพูดอย่างหงุดหงิด "อะไรกันยะค่ะ กำลังสู้มันๆอยู่แท้ๆเลยนะค่ะ!!"
แต่คำบ่นนั้นก็อยู่ไม่นาน สิ่งก่อสร้างต่างๆรวมทั้งพื้นบางส่วนเริ่มสลาย

"อะ เอ๋ค่ะ?" โซเดเนียมองสิ่งที่สลายอย่างสับสน เธอหันซ้ายหันขวาที
และเห็นสัญลักษณ์ที่เธอทำกลางไว้ก็หายไปด้วย ทำให้เธอเริ่มทำตัวไม่ถูกว่าจะเดินไปทางไหน

เมื่อเห็นพื้นค่อยๆหายไปเรื่อยๆ ทำให้โซเดเนียตัดสินใจอย่างฉับพลันว่า
'ถ้าเจอพื้นที่ไม่สลายก่อนแล้วค่อยว่ากัน' เธอเดินสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
โดยไม่หันหลังกลับมาแม้แต่น้อย

========

"....." โซวไวซอร์ลิมตาตื่นขึ้นมาในโลกสีเทา
เมื่อคิดจะลุกขึ้น ตัวเขาก็เจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแล้วล้มลงไป
ทำให้สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็กำลังกินขนมแครกเกอร์กับกาอยู่เลย แล้วจู่ๆก็สลบลงไปทั้งอย่างนั้น
"หรือว่าจะเหนื่อยเกินไป ทำให้หลับหว่า?" โซวไวซอร์พูดตอบคำถามตัวเองอย่างงงๆและลงท้ายด้วยการร้องจากอาการเจ็บแผล

ขณะนอนเจ็บแผลอย่างไม่สนใจใคร ซอร์ก็เห็นประตูที่มีแสงส่องสองบานโผล่ขึ้นมา
"อะไรนะ ใครเปิดประตู..? ไอ้บ้าเทลนั้นหรอ.." โซวไวซอร์พูดขึ้นด้วยความสงสัยและร้องเจ็บปวดอีกครั้ง
เขาลองใช้ความรู้สึกตรวจร่างกาย ทำให้รู้ว่ากระดูกทั้งร่างกายแตกไปหลายจุด มีเลือดคั่งตามจุดต่างๆ
ผิดเปลี่ยนจุดม่วงๆเขียวๆเต็มไปหมด

"บ้าชะมัด" ซอร์พูด "แบบนี้ก็ไม่มีทางเลือก"
โซวไวซอร์ล้วงมือเข้าไปในเสื้อและหยิบเข็มฉีดยาออกมาเล่มหนึ่ง แล้วฉีดตรงต้นคอเพื่อให้ฤทธิ์ของยาทำงานได้เร็วขึ้น
ถึงแม้จะเพิ่มเจ็บปวดขึ้นไปอีก แต่นั่นก็เป็นทางเดียวที่เขาทำได้ ถ้าไม่อย่างนั้นก็ได้แต่นอนตายอยู่ที่นี่เท่านั้น

นั่นคือยากดความรู้สึกนั่นเอง ซอร์พกมันไว้ตลอดเวลาเผื่อไว้ในสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้ว

ถึงตอนนี้โซวไวซอร์ก็ลุกขึ้นมาได้แล้ว ถึงแม้ว่าจะทุลักทุเลไปก็ตามที
เขามองประตูที่ส่องทั้งสองทางอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่รู้ว่ามันจะพาไปทางใด
จึงใช้สัญชาตญาณเป็นตัวนำทาง พบว่าไปทางขวาดีกว่า

ชายผู้เชื่อมั่นในสัญชาตญาณเดินตามทางที่ตัวเองเชื่อมั่นทันที โดยไม่มีเป้าหมายอะไรในหัวแม้แต่น้อย
ไม่สิ เขามีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ถึงแม้จะเห็นแก่ตัวแต่มันก็เป็นเป้าหมายที่ทำให้เขามีชีวิตได้ถึงตอนนี้

'ตูต้องมีชีวิตกลับไปเจอริรินให้ได้!!'

=====
สรุป

โซวไวซอร์เลือกทางเดินที่สอง
โซเดเนียเดินหายลับไปในเกาะจักรกล
zeya สมาชิก
· #519
"พวกฉันอาจจะผิดที่ไปหยุดแต่........พวกฉันเห็นนรกมาพอแล้ว.....ไอ้คนที่รับผลประโยนช์มากที่สุดคือผู้ที่ไม่ได้เข้าสู่สงครามแต่ได้ประโยนช์จากมัน.....พ่อค้าอาวุธ พวกฆาตกรที่หาข้ออ้างทำลิ่งต่างๆโดยเอาสงครามบังหน้าอย่างแกด้วย"เซโก้พูดพลางมองเฟแรงค์ที่มองไทรเด้นด้วสาตาแข็งกร้าว

"บลู.........พวกปีศาจและมนุษ์ต่างก็เป็นเหมือนบลู.....ผู้ที่ต้องสังเวยให้กับสงครมนั้น"เสียงของแรงค์ดังขึ้นมาในหัวของทั้งสองคน แต่เป็นเซโก้ที่แปลงสีขนหลากสีพุ่งเข้าใสเฟแรงค์

"แวนโซ......ดูแลไรก้าที"เซโก้ตะโกนแม้แวนโซไม่เข้าใจแต่ก็ทำตาม ร่างสีดำนั้นกลายเป็นเหมือนของเหลวสีดำสนิทที่ก่อตัวเป็นคลื่นสีดำเซโก้นั้นกางโล่สารพัดธาตุแต่ทว่าเพราะเขาเองก็เสียพลังไปไม่น้อยจึงต้องกลับมาเป็นร่างหมาป่าเพื่อฟื้นพลัง ของเหลวสีดำนั้นถาโถมเป็นคลื่นสีดำสนิท ถาโถมเข้าใส่พวกไทรเด้น ส่วนคนอื่นพยามหลบ

มีสองตัวเลือกที่ไม่ใช่พวกไทรเด้น

หลบ จะไม่ได้เห็นอะไรบางอย่าง....

โดนคลุม เตรียมใจเห็นอะไรที่ดราม่าสุดของได้เลย
NAX99 สมาชิก
· #520
(บทริวเซีย)
"ฉันไม่ใช่พวกกระหายสงครามเหมือนพวกนั้น แล้วมันจะลากฉันไปด้วยทำไมล่ะเนี่ย เอ้อ" ฉันว่าพลางกระโดดหลบออกมาจากผ้าคลุมสีำดำปรึ๊ด ที่ดูจากท่าทาง ท่าจะอยากคลุมเจ้าพวกนักรบพวกนั้นเต็มที่ดูจากท่าทางหลายๆอันอ่ะนะ
"ไม่รู้น่ะว่าเจออะไรมา แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย แต่ช่วยอย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวจะได้มั้ย" ฉันว่าพลางควักบุหรี่ขึ้นมาสูบ ไอ้การคลุมแบบนี้ถ้าไม่วาร์ปส่งคนไป ไม่ขัง ก็คงให้ดูอะไรซักอย่างนี่แหละ พวกนั้นมองฉันแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไร เพราะอย่างที่รู้ฉันเกลียดสงคราม
มันพรากครอบครัวของฉันไป หนำซ้ำคนที่พรากยังเป็นตัวของฉันเองที่ถูกมันบังคับอีกต่างหาก.....
ใครมันจะมืดมนจิตตกก็เพราะตัวมันเอง ช่างมันซิ ทำใจไม่ได้ก็ไปนอนตายให้หมาแคะศพเล่นเถอะ เพราะมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาแล้ว

สรุป
ริวเซียเลือกที่จะไม่ดู