LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Fight Board

พูดคุยทั่วไป 30 ธ.ค. 2012 ♥ 0 👁 55 💬 1,533

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

Fight Board

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สามารถสอบถามข้อสงสัยได้และมีสรุปเนื้อหาเพื่อให้ตามเนื้อหาได้ทันทุกๆ 2-3 หน้า และหน้าที่เป็นหลัก 10

==========================================

มีปัญหาแจ้ง :: [มีคำถามติดต่อ [email protected] / Facebook Thanakarn Lertsansaran] หรือ Board https://www.lolibaka.me/forum/1727

==========================================

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) ปล่อยให้ผู้อื่นรอนานเกิน 1-2 วัน ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามสามารถปรับอีกฝ่ายแพ้ได้ทันที
16) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

==========================================

ผู้ดูแล meumiu


สถานที่สู้มีลักษณะเป็นโคลรัสเซี่ยมคล้ายๆกับ FF13 ดังภาพ

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

ข้อมูลสถานที่ ::
เป็นหนึ่งในห้วงมิติที่นักสู้จากโลกต่างๆจะมาเจอกันและสู้กัน ณ ที่แห่งนี้
1) มีลักษณะเป็นโดม และมีเพดาน
2) มีอากาศเพราะถึงจะบอกว่าอยู่ในห้วงมิติแต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่ในอวกาศ
3) *** เมื่อตัวละครแพ้ จะโดนวาปร์ออกไปห้องรับลอง หรือ ห้องปฐมพยาบาล
4) สถานที่ที่เป็นโดม (Basic Place) ไม่สามารถทำลายได้
PS.ห้องสมัครตัวละครเข้าร่วมต่อสู้อาจจะมีขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ตามแต่เห็นสมควร

สิ่งที่ควรรู้ก่อนการต่อสู้
1) ให้เกียร์ติผู้เล่นฝั่งตรงข้าม
2) ห้าม 18+ แต่ Service ได้
3) อย่าลืมคำนวนความสามารถของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่อัดฝั่งตรงข้ามลูกเดียว เป็นไอ้โง่ยืนเป็นไม้ให้เราตีต้นไม้
4) ความเก่งของตัวละคร ส่งผลต่อความสนุกในการเล่น
5) เข้าร่วมการต่อสู้ได้ทันที ไปแจมได้เลย
6) ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานที่ได้เอง แต่สร้างพื้นที่ได้
7) ไม่สามารถจัด Event ได้เอง
8) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,533 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
Angel-is-egg สมาชิก
· #521
ดูเหมือนว่าจะมีการไม่ลงรอยเกิดขึ้นเล็กๆน้อย...

ในจังหวะที่เซโก้ได้ถาโถมของเหลวสีดำเข้าสู่คนอื่นๆนั้นเอง
รอนนี่ได้เลือกที่จะโดนสิ่งที่ว่าห่อหุ้ม

ว่ากันว่าความอยากรู้อยากเห็นทำมนุษย์ฉิบหายมานักต่อนักแล้ว...
FroZen สมาชิก
· #522
ก่อนที่จะเข้าประตู เขาก็พบของเหลวสีดำๆถาโถมเข้ามา แต่ซอร์ไม่สนใจรีบเดินเข้าประตู
ที่เลือกไว้อย่างรวดเร็ว

เมื่อซอร์เดินเข้าประตู ก็ออกอาการมึนหัวไปวูบหนึ่ง เนื่องจากผ่านประตูแห่งกาลเวลาเข้ามา
และเสี้ยวเวลานั้น ความทรงจำเล็กๆก็สอดแทรกเข้ามาเหมือนทุกที

ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา และซอร์ทำสีหน้าเรียบนิ่งกับมีดที่เปื้อนเลือด
หญิงสาวตรงหน้าทำสีหน้าเจ็บปวด เธอกุมแผลเอาไว้พร้อมกับเลือดที่ไหลลอดจากมือเธอ

ชายหนุ่มข้างๆทำสีหน้าตกใจ ในมือถือปืนที่คุ้นเคยไว้อย่างหลวมๆ


พอโซวไวซอร์เดินพ้นขอบประตู ความทรงจำนั้นก็หายไปทันที
ซอร์บ่นกับตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า "เดินผ่านไอ้ประตูแบบนี้ทีไรก็ปวดหัวทุกทีสิน่า"
เขาเกาหัวส่ายหน้าเล็กๆไล่ความเจ็บปวดจากหัว

เมื่อหายมึนงงแล้ว โซวไวซอร์ออกวิ่งอย่างเร็วพร้อมกับเสียงกระดูกที่ดังลั่น
เขาไม่มีเวลาที่จะมาสนใจอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว ตอนนี้ต้องรีบไปที่ห้องพยาบาลให้ได้
ก่อนที่ฤทธิ์ยาจะหมดลง

ซอร์เดินไปหาเทลที่ห้องสมุด
"เทล ช่วยเปิดประตูมิติบ้าๆพากลับไปที" ซอร์พูดอย่างหอบๆ
เพราะเขาวิ่งเต็มกำลัง เขาไม่อยากให้เสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว
จึงอธิบายเหตุผลอย่างรวดเร็วว่า "ตอนนี้ร่างกายมันไม่ไหวแล้วละว่ะ
ที่เดินได้ตอนนี้เพราะเทคนิคบางอย่าง" โซวไวซอร์พูดอย่างเก็บเป็นความลับ

"ยังไงก็ตาม ช่วยเปิดมิติกลับไปที ตูจะไปพัก"
---------------

โซเดเนียลืมตาตื่นขึ้นมา พอเธอลุกขึ้นมาได้ อย่างแรกที่เธอสงสัยคือ
"ทำไมมีคนมาโจมตีใส่โดยไม่ประกาศการประลองก่อนนะค่ะ?" เธอพูดอย่างสงสัย
แถมเป็นการโจมตีแบบไม่รู้ตัวอีกต่างหาก ทำให้เธอได้สู้กับมันแบบครึ่งๆกลางๆเท่านั้น

"เจ้านั่นคงจะวางแผนทำให้เราบาดเจ็บก่อนสินะค่ะ เราจะได้สู้เต็มกำลังไม่ได้สินะค่ะ?"
เธอพูดอย่างเก็บกดอารมณ์เล็กน้อยเพราะโดนลอบกัด แต่ว่าคนๆนั้นพลังสุดยอดจริงๆ
ทำให้อารมณ์โกรธก่อนหน้านี้หายไปจนเกือบหมด และแทนทีด้วยอารมณ์อยากต่อสู้ที่พุ่งขึ้นมาเป็นประวัติการณ์

คนประเภทแบบนี้เธอไม่ได้เจอมานานแล้ว นับตั้งแต่เธอจัดการคนที่พยายามลอบกัดไปกว่า 3 เดือนติด
ซึ่งหลังจากนั้นเป็นเวลากว่าปีแล้ว และก็หลุดเข้ามาในโลกแห่งนี้ แล้วได้ข่าวลือคนที่แข็งแกร่งสุดๆ
ที่ล้มคนจำนวนมากได้ภายในคราเดียว....

ทันใดนั้นก็มีแสงมากระทบเข้าที่หางตาของเธอ ปีศาจสาวหันไปพบประตูสองบานที่ส่องแสงทองอร่ามโดยไม่รู้ว่าข้างในเป็นเช่นไร
เธอยิ้มแล้วก้าวอย่างมาดมั่นไปยังประตูทางขวาโดยไม่คิดตัดสินใจแม้แต่นิดเดียว


===================
โซวไวซอร์เลือกที่จะไม่ดูอะไร
และขอให้เทลพากลับไปโลกมิติที่เคยมาเพื่อจะไปพัก
zeya สมาชิก
· #523
ในมิติสีดำนั้นเซโก้สะบัดตัวขึ้นพลางมองไปรอบแล้วถอนหายใจ

"ซวยแล้วไง......เจ้าเฟนี่มันจริงเลยละน้า"เซโก้พูดพลางมองคนอื่นๆที่ถูกดูดเข้ามาทั้งรอนนี่ เรย ไทรเด้น บลูตัส คาริน เฮท แวนโซและไรก้าที่ติดร่างแหมาด้วย

"นายสั่งให้ลูกน้องนายทำอะไรเนี้ย....."ไทรเด้นตวาดถามอย่างหงุดหงิด

"เฟคลั่ง......มีอะไรบางอย่างไปกระทบกับความทรงจำของเฟเข้าน่ะสิ"เซโก้ตอบพลางมองไปรอบๆ

"ดีนะที่ใช้พวกธาตุเกียวกับจิตไว้ด้วเจ้าเฟมันเลยทำแค่ให้พวกเราเห็นภาพในอตีดของพวกฉันอตีดที่ไม่ค่อยจะโสภาสักเท่าไหร่.....อ้อ....ใครในกลุ่มขวัญอ่อนน่ะฉันไม่รับประกันในสิ่งที่เห็นนะ"เซโก้พูดแล้วทุกอ่างอก็สว่างวาปขึ้น สิ่งที่ทุกคนได้เห็นคือ......ซากศพและอวัยวะถูกจับใส่อยู่ในเครื่องอะไรสักอย่างและทุกคนก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างทรมาน ภาพที่ทุกคนได้เห็นคือซัสคิวบัสที่มีหน้าตาคล้ายแองเจิลลีน่ากำลังถูกซำแหละทั้งเป็นโดยมีนักวิทยาศาสตร์กลุ่มนึงเป็นคนทำและลูกซัสคิวบัสที่หน้าตาแบบเดียวกับแองเจิลลีน่าโดนจับขังไว้ดูซัสคิวบัสตัวเต็มวัยถูกทรมาน

"แม่จ้า........อย่าทำแม่หนู......แม่หนูเจ็บอย่าทำแม่หนูเลย"ซัสคิวบัสตัวน้อยร้องให้ปานจะขาดใจ แวนโซที่เห็นฉากสุดเลวร้ายตรงหน้านั้นตรงดิ่งหมายเข้าไปขวางแต่ทว่า....ตัวเขากับทะลุผ่านร่างพวกนั้นไป

"นี่เป็นอตีดของพวกฉัน.....จากความทรงจำของพวกเราทั้งหมดที่เฟลอกมา....ซัสคิวบัสตัวนั้นคือแม่ของแองเจิลลีน่า....."เซโก้พูดแค่นั้นทุกคนหันไปมองซัสคิวบัสเด็กอีกครั้งพลางมองไปรอบเห็นกรงขังอยู่อีกสี่กรงมีสัตว์ลักษณะคล้ายๆหมาป่าสอง เสือดำหนึ่ง..และมีเด็กหญิงมนุษย์อยู่ในกรงนั้นกำลังมองคนที่กำลังซำแหละนั้นด้วยสายตาเครียดแค้น พวกที่เหลือนั้นก็เข้าใจทันทีว่าสัตว์ในกรงนั้นคือพวกเซโก้ในอตีดนั้นเองแต่ร่างที่พวกเขาเห็นนั้นกลับดูไม่ค่อยจะได้เลยสักนิด แม้แต่เด็กหญิงคนนั้นก็ด้วย(ไม่ขอบรรยายสภาพพวกเซโก้พอนึกออกทุกท่านจะชวนกินข้าวไม่ลง)

"เอาละเรียบร้อยแล้ว.....ส่วนนั้น"หนึ่งในนั้นพูดแล้วชี้ไปที่แองเจิลลีน่าในวัยเยาว์

"เข้าใจละครับ อาวุธชิ้นที่ห้ารหัส แองเจิลลีน่าสินะครับ"อีกคนพูดคนเดิมพยักหน้าแล้วทั้งหมดก็ช่วยกันจับแองเจิลลีน่าในวัยเยาว์ใส่กรงขังที่ว่างอยู่

"ไอ้พวกระ.......กริ๊ดดดดดดดดดดด!!!!"เด็กหญิงร้องลั่นเมื่อถูกอะไรบางอย่างที่ถูกส่งมาจากปลอกคอทำร้าย

"พูดไม่เพราะเลยนะ....แต่ก็ช่างเถอะแกน่ะเก็บแรงไว้รบในเดือนหน้าดีกว่า.....พวกนั้นพร้อมที่จะจ่ายค่าตัวพวกแกไม่อั้นซะด้วยสิ"หนึ่งในกลุ่มพูดที่เหลือในกรงอีกสามมองด้วยสายตาสาปส่ง

"แม่จ๋า.......แม่จ๋า"ซัสคิวบัสตัวน้อยมองศีรษะที่ถูกเอาไปแช่ในโหลแก้วอย่างปวดร้าวทั้งสี่จึงกลับไปสนใจซัสคิวบัสตัวนั้นแทน

"เธอกับแม่เธอไปโดนพวกมันจับมาได้ยังไงกันน่ะ"เด็กหญิงถามแองเจิลลีน่านั้นสะดุ้งแต่ก็มองทั้งสี่ที่อยู่ในกรงแบบเธอ

"ฉันก็ไม่รู้อยู่ดีๆก็ตื่นมาอยู่ที่นี่.......แล้วแม่ก็....ฮือๆๆๆๆ"แองเจิลลีน่าร้องให้ทั้งสี่มองหน้ากัน

"ฉันชื่อบลู.....เสือดำตรงนั้นเฟแรงค์....แล้วก็ไรก้า....กรงมุมสุดนั้นเซโก้....พวกเราก็โดยแบบเดียวกันกับเธอนั้นละ"บลูพูดแองเจิลลีน่าพยักหน้า

"แล้วไอ้เดือนหน้าที่ว่า.....นี่หมายถึงอะไรเหรอ"แองเจิลลีน่าถามทั้งสี่ถอนหายใจแรงๆ

"พวกมันผ่าตัดดัดแปลงให้เราเป็นอาวุธมีซีวิตแล้วขายให้พวกที่อยากทำสงครามเพื่อเอาเงินทุนมาละลายกับงานวิจัยบ้าๆของมัน"เสียงของเฟแรงค์ดังขึ้นมาในหัวของแองเจิลลีน่าซัสคิวบัสน้อยมองเสือดำ

"แล้วทำไมไม่หนีละ..."แองเจิลลีน่าถาม

"หนีได้หนีไปนานแล้วละถ้าไม่มีไอ้ปลอกคอเวรนี่.....มันจะทำให้พวกเราทรมานเจียดตายทันทีที่คิดต่อต้านคำสั่งหรือขัดขืนเจ้าพวกนั้นกรงนี่ด้วย"เซโก้ตอบ

".......หมดหวัง....."ไรก้าพูดทั้งๆที่นอนหันหลังแล้วภาพทั้งหมดก็เลือนหายไป กลายเป็นภาพที่พวกเซโก้ออกไปทำสงครามเข่นฆ่ามนุษ์ตามคำสั่งของผู้นำกระหายอำนาจคนนึงที่จ่ายเงินจ้างนักวิทยาศาสตร์กลุ่มนั้นให้เอาพวกเซโก้มาถล่มเมืองเล็กๆเมืองหนึ่งที่สงบสุขแต่ต้องถูกทำลาเพีงเพราะว่าผู้นำนั้นได้ขายที่ดินเมืองนั้นให้กลุ่มนายทุนที่เอาไปทำเป็นย่านที่พักคนรวยแต่ชาวเมืองไม่ยอม พวกรอนนี่เห็นภาพเลวร้ายสารพัด(ฉากกุโระสุดขอข้าม) การสังหารคนเพียงเพื่อความสนุก เด็กและผู้หญิงถูกนำไปข่มขืนและสังหารทิ้ง โดยที่พวกเซโก้แม้จะพยายามฝืนก็ไม่สามารถช่วยได้ และเรื่องแบบนั้นก็เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า.........แถมยังภาพที่พวกเซโก้โดนผ่าตัดดัดแปลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยจนกระทั่ง

"นี่พวกเราจะต้องทนไปถึงเมื่อไหร่กัน.......พอแล้วไอ้สงครามระยำนี่.....พอกันซะที"เฟแรงค์คำรามอย่างเหลืออดบลูที่นมองพัคฆ์ทมิฟด้วยความเศร้า

"แต่ก็อีกไม่นานแล้วนะเฟ.....ทนอีกหน่อยเถอะ.....พวกเราจะได้ออกไปจากนรกนี่แล้วนะ"บลูพูดพลางโอบกอดเฟแรงค์ไว้ เสือดำนั้นมองหน้าบลูพลางคลอเคลียที่ใบหน้าบลูซึ่งตอนนี้กลายเป็นสาวสวยผมสีฟ้าเข้ม ดวงตาสีน้ำเงินสดผิวสีแทน เฟแรงค์กับบลูนั้นมักจะทำงานคู่กันด้วยความสามารถในการรักษาระดับสูงของบลูนั้นเองทั้งคู้นั้นทำงานด้วยกันมาเนิ่นนานจนกลายเป็นคนรักกันไปพร้อมกับความรักของเซโก้และแองเจิลลีน่า

"นั้นสิ.....เราต้องเชื่อหัวหน้า"เฟแรงค์พูดบลูยิ้มแล้ว

---------------------------------------------------

"พวกแก......."เฟแรงค์คำรามเมื่อจู่ๆบลูก็ถูกพวกนักวิทยาศาสตร์นั้นจับฝังบางอย่างลงไปในตัวซึ่งนั้นคือระเบิดชีวะภาพที่มีพลังทำลายล้างเมืองหลวงใหญ่ๆได้เป็นสิบๆเมือง

"ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.........บังอาจเบี้ยวพวกฉันเหรอได้.....แล้วคิดจะมาเอาอาวุธพวกนี้ไปจากฉันอีก......ได้มันอยากได้นักก็ได้เลย.....ยัยนี่มันก็ไม่ค่อยประโยนช์อยู่แล้ว....เอามาทำระเบิดมีชีวิตระเบิดแม่งทั้งเมืองของมันซะ"พวกนักวิทยาศาสตร์พวกนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง การรบลครั้งล่าสุดพวกนี้โดนหักหลังไม่ยอมจ่ายเงินค่าจ้าง แถมทั้งยังจะสังหารพวกเขาอีก ทั้งหมดจึงพากันเอาตัวรอดและเมื่อรอดมาได้พวกนั้นก็ได้เอาตัวบลูมาผ่าตัดยัดระเบิดลงไปในร่างโดยไม่ได้สนใจในเสียงร้องของเด็กสาวแม้แต่น้อย บลูเองก็พยายามขัดขืนแต่ไร้ผลปลอกคอนั้นทำให้เธอไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้พวกเซโก้เองก็เช่นกัน

"เฮ้ย!ถึงเมืองหลวงมันที่มันอยู่แล้ว...."หนึงในกลุ่มพูดพวกนั้นจับบลูมัดแน่นเป็นมัมมี่แล้วโยนร่างบลูลงไป

"บลู!!!!!!!!!!!"เฟแรงค์ร้องลั่นพยัคฆทมิฟหัวใจแทบสลาย......พวกนั้นทำลงไปอย่างไม่ไยดีอะไรทั้งนั้นแล้วพลางกดสวิซระเบิดทำลายเมืองนั้นเพียงแค่ว่าผู้นำทางทหารของพวกชาวเมืองนั้นเอง

"ฮะ......เฮ้ย.....ช่วยด้วย"แวนโซร้องทุกคนที่เห็นภาพตื่นจากภวังค์ตรงหน้าเหมือนมีสิ่งที่มองไม่เห็นค่อยๆกลืนกินพวกเขา เซโก้ในปัจจุบันเห็นถ้าไม่ดีอีกครั้งจึงใช้พลังทั้งหมดระเบิดพลังธาตุออกมาทุกคนกลับมาที่เดิม

"จะถามสินะว่าทำไมเฟแรงค์ถึงมีแค่บางคนได้ยินเสียง.....หลังจากที่บลูตายเจ้านั้นก็ปิดกั้นทุกสิ่งไม่ให้เข้าถึงเสียงของมัน.......นอกจากฉันรู้สึกมันจะตั้งเงื่อนไขบางอย่างไว้ด้วย....และนายไทรเด้น.....นายมีบางส่วนผ่านเงื่อนไขของมัน....ถึงได้ยินที่เฟแรงค์พูด"เซโก้พูดพลางมองเฟแรงค์ที่สลบไม่ได้สติแต่ทั้งคูยังคงได้ยินเสียงของเฟแรงค์ร่ำหาบลูอ่างเจ็บปวด

"เฟแรงค์กับพวกฉันเจอเรื่องร้ายในสงครามมาพอแล้ว......ถ้าสงครามมันไม่ยอมจบด้วยสันติพวกฉันขอไปยังทะเลหมอกก่อนเกิดสงครามนี่ละ"เซโก้พูด

สรุป

พวกเซโก้เลือกไปทะเลหมอกก่อนเกิดสงคราม

ทางที่ 2
meumiu ผ สมาชิก
· #524
เมื่อนั้นกาลเวลาก็ได้ถูกย้อนกลับไป เหล่านักสู้ได้กลับมาถึงจุดที่พวกเขาเคยเดินผ่านมา

ณ ชายแดนมนุษย์และปีศาจ พวกไทรเด็นได้มาปรากฏตัวยัง ณ ที่แห่งนี้อีกครั้ง ตอนนี้ดูแล้วเป็นช่วงเวลารุ่งอรุณก่อนสงครามเริ่มนั้นเอง

อีกด้านหนึ่งที่เกาะทะเลหมอก เหล่านักสู้ที่ได้ข้ามกาลเวลาได้เดินทางออกจากท่าเรือ ด้วยเรือลำหนึ่งซึ่งกำลังมุ่งไปสู่ทะเลหมอก

ทางด้านซอร์ที่กลับไปหา Tale ซึ่ง Tale ก็ได้ตอบรับคำขอ ส่งเขากลับไปพักยังมิติ Tale World ทันที

====

ข้อมูล Tale World
1) Secret Ending 3 ฉาก
2) Secret Boss 3 ตัว

ข้อมูล Kasadia World
1) Normal Ending 1 ฉาก
2) Secret Ending 4 ฉาก (เพิ่ม 1 ฉาก)
3) Bad Ending 1 ฉาก
4) Fail Ending 1 ฉาก
5) Secret Boss 3 ตัว (เพิ่ม 1 ตัว)
maid guy สมาชิก
· #525
พอพวกไทรเด็นที่เห็นภาพที่ได้เห็นก่อนที่จะถูกส่งกลับมายังมิติคาซาเดียอีกครั้งหนึ่ง เรย์และเฮทนั้นเหมือนจะสงบแต่ใจจริงนั้นกระวนกระวายพอควร คารินนั้นถึงกับมือสั่นและร้องไห้ออกมาด้วย ที่จริงเธอสามารถปิดกั้นความทรงจำบางส่วนได้ แต่กว่าครึ่งก็ยังโหดร้ายสำหรับเธอ สำหรับบลูตัสแล้วเหมือนว่าเขาเห็นฝันร้ายของตัวเองอีกครั้งแต่ตอนนี้เขากำลังพยายามห้ามสิ่งที่ดูหมือนสัตว์ร้ายตัวหนึ่งในร่างคนที่กำลังอาละวาดอยู่
"ถึงแม้พวกเราจะไม่เคยทดลองอะไรแบบนี้แต่ว่า แบบนี้มัน......"เรย์ที่ตอนนี้หน้าซีดลง"เล่นเอาไม่กล้าไปแผนกฝึกสัตว์ชั่วคราวเลยนะเนี่ย"
"พี่คะ หนูพอรู้แล้วว่าทำไมพวกนั้นถึงเกลียดสงครามกัน เพราะพวกเขาเจอแต่พวกโหดร้ายเลยเกลียดทั้งมนุษย์และสงครามเต็มพิกัดเลย"คารินที่ตอนนี้กำลังเตรียม
เข้มฉีดยาที่กำลังผสมยาอยู่ด้วยมืออันสั่นเทาและกำลังเตรียมผสมยาที่เหลืออยู่
"แต่เมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วเราก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก"เรย์ที่ตอนนี้รับเข็มฉีดยาจากคารินแล้วเดินตรงมาที่บลูตัสซึ่งกำลังพยายามกดปีศาจร้ายที่คำรามอย่างเหี้ยมโหด มันพยายามที่จะออกไปให้ได้แต่เพราะว่าแขนทั้งสองข้างถูกตรึงด้วยโลหะที่ฝังพื้นไว้ล็อคที่แขนของมัน นอกจากนี้ยังถูกบลูตัสกดทับอีก
"ไทรเด็น นายควรจะพักเสียหน่อยสักครึ่งชั่วโมงนะ"เรย์ฉีดยาที่สัตว์ร้ายตนนั้นแล้วมันก็หลับตาลงทันที เมื่อดูดีๆแล้วมันคือไทรเด็นนี่เอง
"ฟู่ โชคดีเท่าไหร่แล้วที่คราวนี้ถูกส่งมาทันเวลา ไมงั้นละก็ ป่านนี้คงอาละวาดหนักแน่เลย"เรย์ที่ตอนนี้กำลังถอนโลหะที่ฝังแขนของไทรเด็นออกจากไทรเด็นและบลูตัสนั้นหอบก่อนที่จะมองมาที่เรย์
"แล้วแบบนี้เราจะยังต้องร่วมสงครามอยู่หรือเปล่าล่ะ"คารินเอ่ยถาม
"แน่นอนสิเพราะพวกเราสัญยาไว้แล้วว่าจะช่วยพวกเขา แต่ตอนนี้เราต้องใช้อาวุธโบราณอยูนะ แต่"เรย์พูดเมื่อคารินทำยานอนหลับเตรียมไว้แล้วหลายลิตรแล้วเรย์เอาลูกดอกอาบยานอนหลับไว้"เราต้องทำให้มันจบแบบคนตายน้อยที่สุด"เรย์พูดก่อนที่ลูดัสเข้ามายังเต๊นท์ของพวกเขาแล้วออกไปให้ไกลจ่กค่ายมากที่สุด
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกัน"
"ไม่เป็นไรค่ะ น้องของฉันแค่ฝันร้ายไปเท่านั้นเองค่ะ แล้วก็"เรย์เดินทางมาหาลูคัส "ตอนนี้เปลี่ยนแผนหน่อย ฉันและเฮทจะแอบบุกเข้าไปยังปราสาทของเหล่าปีศาจ สวนพวกท่านต้องรบถ่วงเวลาไปก่อนนะคะ"เรย์ที่ตอนนี้พาเฮทออกไปข้างนอก แล้วลูคัสตามพวกตนมายังลานกว้าง"เดี๋ยวพวกดิฉันจะไปจัดการเหล่าหัวหน้าของมันเอง"
"แต่ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆเลยนะ"
"เรารู้คะ"แล้วเรย์ก็โยนแคปซูนออกมาจากกระเป๋าของตนนำมากดสวิทแล้วโยนออกไป เมื่อมันระเบิดขึ้นมาแล้วมันกลายเป็นเครื่องบินลำหนึ่งhttp://fc06.deviantart.net/fs16/i/2007/132/8/1/FSMA_X26_DARK_PHOENIX_by_sintaro.jpg(เพิ่มจานดาวเทียมด้านหลัง)
"นี่มันอะไรกันเนี่ย"
"นี่คืออสูรรับใช้ของดิฉันเองค่ะ"เรย์โกหกแล้วเรย์กับเฮทนั้นได้เข้ามายังตัวเครื่องที่กำลังเดินเครื่อง
"ขอเตือนอยู่อย่างนะคะ หากพวกท่านไปทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้หรือไม่ใช่นักรบของกองทัพปีศาจ ทหารของท่านอาจจะได้ทำเป็นสิ่งสุดท้ายที่จะได้ทำ และอีกอย่าง หากท่านชนะในสงครามก็ดูแลพวกเขาดีๆด้วย อย่าได้ทารุณพวกปีศาจเด็ดขาด"
"ทำไมกัน"
"เพราะน้องชายของฉันอาจจะสั่งสอนให้รู้ว่ายังมีสิ่งที่น่ากลัวกว่าปีศาจพวกนั้นอีกค่ะ"แล้วเรย์ก็บินขึ้นฟ้าไปกับเฮทก่อนที่จะเปิดระบบล่องหลแล้วพุ่งไปยังปราสาทเมืองปีศาจ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไทรเดนทีตอนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้วบนเตียงของเขา เมื่อเขาพยายามลุกขึ้นแต่กลับเจออาการวงเวียนไปเสียเฉยๆ

"อะไรกันเนี่ย"
"ตื่นแล้วหรือพี่จ๋า"คารินที่ตอนนี้กอดไทรเด็นราวกับกอดหมอนข้างและแต่งกายด้วยชุดชั้นในเพียงอย่างเดียว
"เฮ้ย คาริน มานอนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วตอนนี้เริ่มสงครามแล้วหรือยัง"
"ยังหรอกพวก"บลูตัสที่ตอนนี้กำลังซับเลือดกำเดาในสภาพที่หัวสวมหนังเทียม"ตอนนี้ยังไม่ได้เกิดรอบสองเลย"
"งั้นหรือ"ไทรเด็นที่ตอนนี้ยืดเส้นยืดสาย(ด้วยการหลบคาริน)แล้วพูดว่า"แล้วตอนนี้พวกเจ้าเหมียวกับเซโก้ไปไหนล่ะ ฉันไม่อยากเจอพวกมันอีกไม่งั้นสู้ในสนามรบลำบากแน่ ยิ่งเห็นอดีตของพวกนั้นด้วย"
"ไม่ต้อห่วง เจ้าพวกนั้นไปทะเลหมอกเรียบร้อยแ้ล้ว"
"แล้วเรย์กับเฮทล่ะ"
"ไปที่ปราสาทเหล่าทัพปีศาจแล้วล่ะ"
"งั้นคาริน เตรียมเครื่องย้ายสสารขนาดพกพาได้เลย"
"ค่ะ"
"ทำไมรึ"
"ก็เพราะว่าหากเราเดาออกนะ พวกเรย์จะ..."
"แย่แล้ว"ลูคัสพุ่งเข้ามาหา"พวกเรย์บินไปยังปราสาทด้วยนกยักษ์แล้วอยุ่ๆก็หายไปเฉยเลยครับ"
"ไม่ต้องห่วง สักพักคงถึงปราสาทของหัวหน้าปีศาจแล้วล่ะ"
"งั้นหรือครับ แต่ว่าแค่สองคน"
"ฟังนะคุณลูคัส พวกเขาจะไปดับสงครามด้วยการดวลเดี่ยวกับหัวหน้าพวกนั้นเป็นการตัดสินครับ วิธีนี้เป็นวิธีที่รวดเร็วที่สุดในการจบสงครามครับ"
"แต่ว่าการบุกเข้าไปนั้ันยากมากเลยนะครับ"
"ไม่ต้องห่วง เพราะว่าพวกนั้นแอบซ่อนได้เงียบกว่าผีอีก"
"เออจริงสิไทรเด็น"บลูตัสแทรกราวกับเพิ่งนึกออก
"อะไรเล่า"
"เรย์ฝากบอกมาว่าให้ใช้ลูกดอกยาสลบและห้ามฆ่าหากไม่จำเป็นด้วย"
"ว่าไงนะ"

สรุป เรยและเฮทแอบบุกเข้าปราสาทเผ่าปีศาจ
ไทรเด็นและบลูตัสร่วมรบในสนามรบ(พ่วงคาริน)
zeya สมาชิก
· #526
"บลู......บลู"เฟแรงค์ยังคงครวญหาแต่คนรักเซโก้นั้นจึงต้องปลุกด้วยกระแสไฟ้เบา พยัคฆ์ทมิฟสะดุ้งพลางมองหน้าหัวหน้าตน

"นี่ข้า......"เฟแรงค์พอเดาได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป เซโก้ส่ายหน้าเบาๆแวนโซมองเฟแรงค์ด้วยสายตาเศร้าเหมือนอยากถามแต่ไม่กล้าถาม

"เอาละไปที่ทะเลหมอกกันเถอะ....ไปจัดการไอ้เวรที่อยู่ในนั้นกัน"เซโก้พูดไรก้าที่ได้สติมานั้นก็พอเดาได้ถึงเหตุการ์ณคร่าวๆ

"หัวหน้าทำไม......"เฟแรงค์ยังถามไม่ทันจบ

"เราพยายามขวางแค่ใหน.....เจ้าเทลนั้นมันไม่ยอมให้เราขวางหรอก...เลือกเส้นทางที่เจ็บปวดน้อยที่สุดนี่ละดีแล้ว"เซโก้พูดพลางมองไปที่ทะเลหมอก

"ไปกันเถอะ.....เจ้าเวรนั้นอยู่ที่ทะเลหมอกนั้นแน่ๆ"เซโก้พูดเฟแรงคืนั้ยังคงไม่มีท่าทีอะไร

สรุป

พวกเซโก้เดินทางไปทะเลหมอก
FroZen สมาชิก
· #527
หลังจากกลับจากมิติอย่างเหน็ดเหนื่อย โซวไวซอร์ก็ถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนรีบเร่งไปยังห้องพยาบาล
เขารู้สึกว่ายาค่อยๆหมดฤทธิ์ลงเรื่อยๆ เพราะอาการปวดเจ็บที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละน้อย

พอถึงห้องพยาบาลซอร์ก็ไม่เกรงใจ เตะประตูดังตูม แล้วเข้าไปนอนในแคปซูลทันที
ก่อนจะหลับก็ตะโกนใส่ว่า "ช่วยรักษาด้วยนะเว้ย" แล้วก็หลับไป

-------------------------

หลังจากเข้ามาในประตูสีทองอร่าม ก็เกิดแสงจ้าขึ้น
ปีศาจสาวโซเดเนียหรี่ตาลงเพราะแสงที่แยงตามาก
เธอเอามือบังตรงบริเวณตาอัตโนมัติ ขณะที่เดินไปเรื่อยๆ

เมื่อแสงหายลง จนกระทั่งตาของโซเดเนียปรับสายตาได้แล้ว
เธอจึงค้นพบว่าตัวเองกลับมาที่เรืออีกครั้ง เรือที่เดินทางไปทะเลหมอก..

"เฮงซวยที่สุดวะค่ะ" หน้าของเธอถูกเงาของผมสีแดงบดบังไปครึ่งหนึ่ง
เจ้าหล่อนรู้สึกเซ็งอีกรอบ เมื่อกลับมายังฝันร้ายอีกครั้ง การรอที่ยาวนาน
(เธอก้ไม่รู้ว่าจะเดินไปที่ไหนเหมือนกัน เพราะเรือนี่มันอยู่บนพื้นน้ำแล้วนี่นา
แต่ถึงจะอยู่บนพื้นเธอก็ไม่รู้จักที่อื่นเหมือนกัน)

โซเดเนียรู้สึกมันเหมือนการย้อนเวลาที่เคยได้ยินมา เธอจึงสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็นคนย้อนเวลา
แต่ความคิดนี้คงอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะเธอไม่ใช่คนช่างคิดเท่าไร
และก็ปล่อยให้มันไหลไปเหมือนหมอกในทะเล...

แล้วเธอก็กลับมาเหมือนเดิม คือ บ่นคำว่า "เบื่อค่ะ" คำรบที่สอง

=============================================
meumiu ผ สมาชิก
· #528
ทางด้านสงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจ

ทีมไทรเด็น
ได้มาถึงยังหน้าอาณาจักรปีศาจแล้วและการประกาศสงครามก็ได้เริ่มขึ้น พวกไทรเด็นได้ร่วมในศึกนี้เข้าที่กำแพงปราสาท
ทว่าการจะเข้าไปก็ใช่จะง่าย เมื่อพลธนูต่างระดมยิงใส่ทันที

ทีมเรย์และเฮท ได้แอบเข้ามาถึงปราสาทของฝ่ายปีศาจ ตามทางได้เห็นบ้านเมืองของปีศาจ ซึ่งน่าแปลกที่มีมนุษย์บางส่วน โดยได้เห็นการอพยบผู้คนเข้าปราสาท

"เร็วเข้าๆ" ปีศาจยามตนหนึ่งที่ระบุประเภทไม่ได้แต่คล้ายคนตะโกนขึ้นแต่ดูแล้วเป็นทหารทั่วไปกำลังช่วยอพยบคนอยู่

(อธิบายเกี่ยวกับอาณาจักรปีศาจแบ่งเป็น 3 ส่วน ส่วนในสุดจะเป็นปราสาทและส่วนกลางจะเป็นเมืองที่อยู่อาศัยและสุดท้ายนอกกำแพงเมืองจะเป็นที่ทำการเกษตร ซึ่งเป็นตำแหน่งที่พวกไทรเด็นกำลังบุกอยู่)

ไม่นานนักโดยการป้องกันที่ไม่หนาแน่น เรยและเฮท ก็มาถึงปราสาทแล้วซึ่งตรงทางเข้าปราสาทจะเห็นว่ามีผู้คนกำลังอพยบเข้าไปข้างในอยู่ เรยและเฮท จึงปะปนเข้าไปข้างในด้วยเลย (ตอนนี้จะอยู่ในช่วงเดินหาผู้นำฝั่งปีศาจ กินเวลาประมาณ 1-3 Comment)

=====

ทางด้านทะเลหมอก เรือได้เดินทางมาถึงท่าเรือแห่งนี้เมื่อลงเรือกันแล้วสิ่งแรกที่พวกเขาได้พบคือ Camp ขนาดเล็ก ดูแล้วมีคนไม่เกินราวๆ 20 คนที่อยู่แห่งนี้

"เอาหล่ะ พวกเราออกเดินทางเลยแล้วกัน" แองจี้กล่าว เพราะได้พักกันบนเรือเต็มที่แล้ว (จากนี้กล่าวเดินทาง 1 Comment จึงจะเริ่มเหตุการณ์ต่อ) ซึ่งตามทางที่พวกเขาเดินไปพบเส้นทางที่ทำจากหิน มีจักรกล 4 ล้อที่เป็นซากหมดทางใช้งานได้ รวมถึงมีเครื่องจักรคล้ายนกเหล็ก หัวปักจมดินอยู่ (หรือก็คือเครื่องบินนะแหล่ะ) รอบๆมีหมอกเล็กน้อย บางส่วนเป็นน้ำตก แต่น้ำกับแข็งไม่ขยับราวกับถูกหยุดเวลา สามารถจับได้โดยมันไม่แตกโมเลกุล (จนปีนได้) บ้างก็เห็นเครื่องจักรลองเคว้งกลางอากาศก็มี
maid guy สมาชิก
· #529
เรย์และเฮทที่กำลังเข้าปราสาทได้อย่างง่ายดายโดยที่ไม่มีใครสงสัย เป็นเพราะว่าตนนั้นได้แอบเข้ามาโดยการสวมผ้าคลุมที่เหมือนชาวบ้านทั่วไป

"เอาละ อย่างน้อยตอนนี้เราเข้าปราสาทได้แล้วล่ะ"เรย์ที่ตอนนี้ถอดผ้าคลุมออกจนเหลือแต่ชุดแนบเนื้อที่เหมือนชุดยิมนัสติก ที่เอ็วมีเพียงกระเป๋า มัดสั้นและระเบิดเล็กน้อย ที่ขาคราวนี้เธอใส่รองเท้าที่ดูเหมือนรองเท้าส้นเตี้ย แต่รองเท้าดังกล่าวนั้นเก็บเสียงได้ ส่วนเฮทนั้นได้้เก็บปืนไรเฟิลแต่ใช้ปืนเก็บเสียงแทนและเอาสนับมือที่ตอนนี้ฝังปืนเลเซอร์ไว้ข้างในด้วย ทั้งคู่ได้ปล่อยหุ่นของตัวเองเป็นแนวระวังหน้าเพื่อบินสำรวจไว้ก่อน

"เอาละ ทีนี้เรา้องแยกทีมแล้วกัน ฉันสำรวจด้านบน นายสำรวจด้านล่างและคอยก่อความวุ่นวายเพื่อเบี่ยงเบนตกลงไหม"เมื่อเรย์พูดจบ เฮทพยักหน้าทันที
"ดีมาก แยกทางกัน"เรยืที่ตอนนี้กดสวิทที่ตาแล้วล่องหลพลางปล่อยให้คาริน หุนแมลงรูปตักแตนนำหน้า ส่วนเฮทก็ปล่อยให้คิด หุ่นยนต์แมลงปอบินนำหน้าก่อนแล้วจึงเดินตาม เมื่อเฮทเจอปีศาจที่ดูเหมือนยาม เขาจะยิงยาสลบใส่ทันทีอย่า
ไม่มีพิธีรีตองในทันที

------------------------------------------------------------
ทางฝั่งไทรเด็นและบลูตัส
"นี่มันหนักกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ"ไทรเด็นที่ตอนนี้กางโลหพลังงานอยู่"ยิงเอาๆแบบนี้ต้อให้พลังงานโล่ห์เหลือเฟือแต่เจอหนักๆก้แย่เหมือนกัน"ไทรเด็นที่ตอนนี้หยิบหน้าไม้อาบยาสลบไล่ยิงใส่พลธนูฝั่งตรงข้าม

"ตอนนี้เรามีหน้าที่ถ่วงเวลาให้เรย์และเฮทหาแม่ทัพศัตรูไม่ใช่หรือ"บลูตัสที่ตอนนี้ยืนปักหลักให้ธนูแทงที่ตัวเขา ตัวเขาเองก็ใช้หน้าไม่เช่นกัน "ยิ่งตอนนี้ฉันอยากจะไปเชือดเจ้าเรย์มองเต็มแก่แล้ว"
"ปัดโถ่ว้อย"ไทรเด็นที่ตอนนี้หน้าไม้ของเขาโดนธนูปักอยู่"นี่มันอันที่สองแล้วนะ แล้วทำไมฉันต้องโดนตั้งเงื่อนไขห้ามฆ่าด้วยเนี่ย"
"ฉันเห็นนะว่าในหมู่กองทัพปีศาจก็มีมนุษย์อยู่ด้วยนะ"บลูตัสพูด "ส่วนใหญ่มักจะเป็นพวกที่สมัครใจที่จะอยู่ด้วยน่ะ"
"นายรู้ได้ไงกัน"
"อย่าลืมนะว่าฉันเองก็เคยเป็นคนของที่นี่น่ะ"บลูตัสพูดพร้อมถือฆ้อนเดินเข้าหาประตูเรื่อยๆ
"เออดี นายพอจำได้ว่าหัวหน้าของที่นี่หน้าตาอย่างไร ช่วยติดต่อบอกพวกเรย์ด้วย"ไทรด็นพูดขระเปลี่ยนหน้าไม่อันที่สาม(ยืมของเรย์มา)
"เออ"บลูตัสพูดพร้อมใช้ฆ้อนทุบประตูปราสาทเรื่ีอยๆซึ่งประตุนั้นทำมาจากเหล็กกล้า ดังนั้นจึงใช้เวลาพอสมควรในการพัง โดยการทุบนั้นทำให้ประตูค่อยๆยุบตัวเรื่อยๆ เหล่าปีศาจที่พยายามยงธนูเข้าใส่แต่ไม่ได้ผล เกราะของบลูตัสนั้นแทบไม่มีช่องโหว่เหมือนชุดแรกที่สู้กับแองเจิลลิน่า
zeya สมาชิก
· #530
"ไรฟะเนี้ย....นี่มันวิทยาการเเบบโลกที่พวกเราเคยอยู่ไปแล้วนะแบบนี้"ไรก้าพูดพวกเซโก้เองก็มองด้วยสายตาประหลาดใจไม่แพ้กัน

"ถ้าบอกว่าคนจากมิติอื่นมาหากำไรมิตินี้โคตรเชื่อเลยละ......เครื่องบินเอ่ย....แล้วก็สารพัดเครื่งอากาศยานทางน้ำทั้งนั้นเลย"แวนโซพูดพวกเซโก้มองไปรอบๆอย่างระวังตัว

"พวกเราน่ะต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมแล้วละ.....ดีไม่ดีเจ้านรกนั้นอาจจะเป็นคนก่อเรื่องไว้ใครจะรู้"เซโก้พูดพลางมองไปยังทะเลด้วยสายตาที่มีแต่แววกังวล

สรุป

พวกเซโก้อยู่ที่ทะเลหมอกรอดูเหตุการ์ณที่จะเกิดขึ้น
Angel-is-egg สมาชิก
· #531
ในความมืด หลังจากที่ทุกอย่างจบลง

ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับภาพที่ได้รับ สำหรับคนที่เห็นความตายมามากนัก

...สลัดอารมณ์อ่อนไหวเยี่ยงมนุษย์ปุถุชน สวมจิตใจนักฆ่าไร้ปรานี ผู้ใดบังอาจขวางหน้า ต่อให้เป็นองค์ศาสดาจักต้องพบจุดจบ...

คือ กฎ สำหรับ ผู้นำพาความตายอย่างพวกเรา(Angel of Death)
เพียงแต่ ความรู้สึกที่ได้รับ...จากพวกนั้น(เซโก้)...มันทำให้ฉันปวดหัวและกุมศรีษะเล็กน้อยจนแทบจะยืนไม่ไหว...
และความทรงจำเก่าที่ไม่อยากนึกถึงมันก็ผุดขึ้นมาด้วยซิ…

เล่นวิดีโอ YouTube

ในความมืด ปรากฎเสียงหอบหายใจถี่แรง เสียงนั้นดังไม่หยุด ปรากฎ..ภาพหน้าชายหนุ่มเรือนผมสีแดงเพลิงในสภาพสะบักสะบอม มีบาดแผลเต็มใบหน้า กำลังนอนแผ่หลาจมกองเลือด ในขณะที่ร่างเดิมกำลังพยายามหายใจเพื่อพยุงชีวิตของตัวเอง มีใครซักคนเดินเข้ามา...
ตอนนี้ฉันกำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่ทำลงไป...
แต่พ่อ นั้นมันไม่ใช่ที่ผมอยากเป็น...

ชายวัยกลางคน ที่ถูกชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงเรียกว่า"พ่อ"ยืนค้ำร่างเดิม มองร่างนั้นด้วยแววตาเยือกเย็น ประคองดาบคาตานะยาว
"ตายด้วยดาบนี้ นับเป็นโอกาสที่คนอย่างเราไม่ค่อยได้เจอกัน..." ชายวัยกลางคนเงื้อดาบขึ้น
"ของขวัญวันแต่งงานจากฉัน ไอ้ลูกชาย"
ฉั๊วะ!!! เสียงดาบพุ่งผ่านแหวกอากาศแทงลงเข้าที่กลางคอของชายหนุ่มสุดซวยหรือรอนนี่ ชายหนุ่มกระตุกสองสามครั้ง แต่ไร้ซึ่งเสียงร้องเพราะถูกแทงเข้ากลางหลอดลมพอดี... จนร่างนั้นรู้สึกได้ว่า…นอกจากความคมของโลหะที่พุ่งทะลุเข้าผ่านลำคอแล้ว มันยังทะลุไปถึงพื้นที่ชายหนุ่นนอนจมกองเลือดอยู่ด้วย

สาวผมบลอนด์ทองที่ดูน่าจะเป็นเจ้าสาวของเขาในชุดคล้ายอินเดียนแดงสีฟ้าของซักเผ่า บนหัวสวมหนังศรีษะของหมาป่าขาว ทรุดลงข้างๆร่างไร้วิญญาณของรอนนี่

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ต่อหน้าเธอนะ สาวน้อยขอโทษด้วยแล้วกัน แต่จงเชื่อเถอะถ้าฉันบอกว่าสามีเธอเลือกที่จะเป็นอย่างนี้เอง"


อดีตนี้อีกแล้วเหรอ…
รอนนี่คิด ในตอนนี้เขากำลังเดินย่ำอยู่บนเกาะทะเลหมอก หลังจากที่พึ่งเดินทาง ทางเรือมาพร้อมกับยาร์ชที่ทะเลหมอก รอนนี่ไม่ได้รู้สึกอะไรอดีตและความทรงจำนี้มากนัก มันคงเป็นเพราะความเคยชินที่ชายหนุ่มต้องพบพากับความเจ็บปวดมาโดยตลอด
“ยาร์ช ฉันนึกถึงมันอีกแล้ว”ยาร์ชเข้าใจทันทีว่าพี่ชายตัวเองหมายถึงอะไร” "Relax”ยาร์ชว่าพลางคว้าดาร์คช็อกโกแลตขนาดยักษ์บิแบ่งให้รอนนี่ รอนนี่รับมาแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก…

“ฉันรู้สึกฉุนเจ้าเสือนั้นเล็กน้อยนะ ที่อยู่ๆก็ทำให้รู้สึกแบบนี้”รอนนี่หมายถึงเฟแรงค์
“เสือกเองนินาย”ยาร์ชว่าขณะเคี้ยวช็อกโกแลต
“ฉันแค่อยากรับฟังความเจ็บปวดของคนอื่นนะ”
“แล้วเป็นไงบ้าง”
“บอกไม่ถูก…เธอต้องรู้สึกเองถึงจะเข้าใจ ความเจ็บปวดของคนเรามันไม่เหมือนกันหรอก”
สิ่งที่โหดร้ายสำหรับคนอื่น มันอาจจะเป็นแค่เพียงเสี้ยวความเจ็บปวดของฉัน…ฉันสูญสิ้นไปหมดทุกอย่างในตอนนั้นแล้ว ในตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็คือมุ่งมั่นในสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ในตอนนี้ โดยมีประสบการ์ณเป็นคู่มือ

“นายเปลี่ยนไปมากจริงๆรอนนี่”ยาร์ชว่า แต่รอนนี่ก็ไม่ได้สนใจอะไร
“รอนนี่ เห็นน้ำตกนั้นไหม?”ยาร์ชพูดขึ้น พลางชี้ไปที่สิ่งที่คล้ายน้ำตกถูกแช่แข็งโดยกาลเวลา “ฉันจะลองปีนขึ้นไปตรงนั้นดูนะ เพื่อว่าสุดปลายทางมันจะมีอะไร?”
“อืม”รอนนี่ตอบกลับ
“พี่ไม่ขึ้นมาด้วยกันหน่อยเหรอ?”ยาร์ชว่าในขณะที่เริ่มสำรวจสิ่งที่ว่าก่อนที่จะเริ่มปีนขึ้น
“ไม่หรอก”

สรุป ยาร์ชได้เริ่มสำรวจบริเวณน้ำตกที่ว่าก่อนจะเริ่มปีนมันขึ้นไป
NAX99 สมาชิก
· #532
(บทแวนโซ+ริวเซีย)
"นี่ นายทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ"เสียงหมาป่าหนุ่มในร่างคนพูดกับเขาที่กำลังทำตัวซึมๆเงียบๆ
"อ๋อ .....จะให้ว่ายังไงดีล่ะครับ .......ผมมันพวกพูดปลอบใจให้กำลังใจคนไม่เก่งเหมือนรุ่นพี่ซะด้วยซิ"เด็กหนุ่มตอบกลับมา การที่เขาเห็นความโหดร้ายของสงครามนั้นเป็นเรื่องที่เขารับรู้จนชิน และเผชิญกับมันมานาน
"พวกคุณนี่เก่งจังเลยนะ เจอเรื่องขนาดนั้นยังผ่านมาได้ ถ้าเป็นรุ่นพี่ผมมาเห็นเรื่องแบบนี้เข้า คงไม่ทำแค่ห้ามแน่"
"แล้วเขาจะทำอะไรล่ะ"
"ถ้าไม่แหกลูกกรงพาพวกคุณหนี ก็ซัดกับพวกนั้นจนตายกันไปข้างอ่ะนะ ถึงนิสัยของรุ่นพี่จะตรงไปตรงมาจนเกินไป แต่ก็นั้นแหละมันก็คือทั้งจุดดีและจุดเสียของเขา"เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับก้มหน้าลง เอามือจับแผลที่ไทรเด้นต่อย"ว่ากันตามตรง ที่พวกนักรบนั้นพูดมาเรื่องปกป้องผู้อ่อนแอถึงมันฟังดูมีเหตุผลก็จริง แต่ผมกลับคิดว่ามันก็คือคำพูดของนักปกครองทั่วๆไปนั้นแหละ"
"ยังไง?"ชุดเกราะไร้ร่างสูงใหญ่ถาม
"ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่เรื่องที่ก่อสงครามเพื่อหาDKเนี่ย ผมว่าให้ผมฟังยังไง ข้ออ้างนี่ก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดีนั้นแหละครับ" เขาว่า

"เฮ้ย!! พวกนายจะเดินอืดอาดอุ้ยอ้ายไปถึงไหน!! ฉันแบกของหนักกว่าพวกนายตั้งหลายเท่ายังเดินเร็วกว่าอีกเลยนะย่ะ!!"เสียงของหญิงสาวผมเงิน(ริวเซีย)ซึ่งแบกของขนาดใหญ่พะรุงพะรัง ที่เจ้าตัวแบกเยอะขนาดนั้นก็เพราะดันจับฉลากซวยได้แบกของมานั้นเอง น้ำเสียงของเจ้าตัวดูเหมือนจะเซ็ง+เบื่อ+รำคาญเต็มที่
"เอ่อ ผู้หญิงคนนั้นใช่คนรึเปล่านี่ครับ?"เด็กหนุ่มแวนโซถาม
"อ๋อ เปล่า แค่ซอมบี้นิสัยเสียคนหนึ่งนะ"หมาป่าหนุ่มตอบ
"ทำไมผมถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเธอเหลือเกินน่ะ......"

สรุป
แวนโซและริวเซียกำลังเดินสำรวจซากโบราณสถาน(?)ในทะเลหมอก
FroZen สมาชิก
· #533
โซเดเนียเดินมองซ้ายมองขวาไปรอบข้าง
เธอไม่ได้สนใจพวกเหล็กอะไรทั้งหลายแหล่นี่หรอกนะ

ปีศาจสาวตนนี้ก็แค่ต้องการหาศัตรูมาสู้ระบายอารมณ์เล่นต่างหาก
โซเดเนียรู้ดีว่า คนที่เดินทางมาด้วยไม่อยากสู้กับเธอแน่นอนอยู่แล้ว
(จากประสบการณ์ครั้งที่แล้ว) เธอจึงไม่เซ้าซี้อีกต่อไป

"ศัตรูไปไหนหมดนะค่ะ?" เธอบ่นขณะที่เดินไปกระโดดไปแบบมีพลัง
พลางสอดสายตาหาศัตรูไปเรื่อยๆ หวังว่าจะเจอศัตรูแบบก่อนหน้านี้
อย่างหมีเหล็กอะไรแบบนั้น

เมื่อยิ่งเดินลึกก็ยิ่งแปลกใจ เมื่อเห็นน้ำตกที่แข็งทื่อเหมือนกับถูกหยุดเวลาเอาไว้
"ทำไมค่ะ....ทำไมน้ำตกถึงได้...ค่ะ?" เธอพูดอย่างสงสัยก่อนที่จะเดินเข้าไป
พอเดินเข้าไปใกล้ๆก็พบยาร์ชที่สำรวจน้ำตกอยู่ เธอเลยหันไปมองรอบๆข้างแทน
เพื่อให้ยาร์ชสำรวจเสร็จก่อน

โซเดเนียไม่ได้กลัวหรอกว่าน้ำตกจะทำอะไรเธอรึเปล่า แต่มันเป็นคำสอนจากแม่ของเธอที่ว่า
"หากมีคนทำอะไรก่อน ก็ปล่อยให้เขาทำไปก่อน แล้วค่อยเข้าไปทีหลัง
ถึงแม้จะโดนแซงก็ไม่เป็นไร เพราะสุดท้ายก็ได้ทำเหมือนกันอยู่ดี"


ปีศาจสาวผมแดงหันไปมองรอบข้างก็เห็นเครื่องจักรประหลาดๆลอยคว้างอยู่กลางอากาศ
เธอมองค้างประกายอย่างคาดหวังว่าจะมีตัวอะไรกระโดดออกมาให้เธอได้สู้เล่นบ้าง

================
meumiu ผ สมาชิก
· #534
ทางด้านเรย์และเฮท
ระหว่างที่กำลังหาตัวคนที่น่าจะเป็นจะเป็นหัวหน้าอยู่นั้นเอง ที่หน้าต่างบานหนึ่งในปราสาท พวกเขาได้เห็นว่าทางกำแพงปราสาทได้โดนตีแตกแล้ว และเหล่าทหารได้บุกเข้ามายังเมือง ซึ่งตอนนี้เมืองก็ค่อยๆกลายเป็นทะเลเพลิงแล้ว ซึ่งไทรเด็นและบลูตัสคงอยุ่สักแห่งในสมภูมินั้น

หลังจากที่ เรย์และเฮท หาไปได้สักพักพวกเขาก็ได้ยินเสียงๆหนึ่งดังขึ้น

"เตรียมการป้องกัน!!!" เสียงๆหนึ่งดังก้องทั่วปราสาท เรย์และเฮท ไม่รอช้าเลยที่จะวิ่งไปตามเสียงนั้น ซึ่งระหว่างทาง ก็มีเสียงพูดตามลมมาเรื่อยๆ

"อัศวินที่เหลือป้องกันรอบๆปราสาทไว้ อย่าให้มันเข้ามาได้ พาประชาชนไปไว้ในห้องโถงพระโรง"

"นอกนั้นตามผมมา" แล้ว เรย์และเฮท ก็มาถึง สิ่งที่เขาได้เห็นคือ เด็กหนุ่มราว 14-15 กำลังเดินนำขบวนกองทัพปีศาจ ซึ่งมีตั้งแต่ หมาป่าที่ถือขวานยักษ์ อัศวินเผ่ามนุษย์ที่ใส่เกราะเต็มยศ และอื่นๆ กำลังนำทัพออกจากห้องท้องพระโรง

🖼 รูปจาก img.ihere.org (เว็บฝากรูปนี้ปิดไปแล้ว)

=====

ระหว่างนั้นทางด้านทะเลหมอก ที่เกาะทะเลหมอกพวกเขาเดินทางมาจนถึงหอคอย
"เอาหล่ะถึงแล้ว" แองจี้กล่าว ก่อนจะเดินมาหยุดตรงประตู แล้วเริ่มทำอะไรบางอย่างกับแผงวงจร ทว่าทันใดนั้นเองเกิดสัญญาณเตือนพร้อมกันหุ่นยนตร์ลักษณะมนุษย์ปรากฏตัวออกมา 1 ตัว ที่มีความใหญ่โตกว่าพวกเขาเกือบ 8 เท่า (หุ่นคล้ายๆ Front mission)

"คุ้มกันด้วยฉันด้วย จะรีบเปิดประตู!!!" แองจี้พูดขึ้น ก่อนจะพยายาม Hack แฝงวงจรเปิดทางสู่หอคอย

เล่นวิดีโอ YouTube

AI Robot HP 100%
Angy HP 100%

เมื่อนั้นหุ่นยนตร์เล็งปืนกลอันใหญ่โตแล้วสาดเข้าใส่เหล่านักสู้
maid guy สมาชิก
· #535
ฝั่งเรย์
เรย์เห็นคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าของเผ่าปีศาจจึงได้วางแผนกับเฮทในทันทีผ่านทางวิทยุ
"เดี๋ยวฉันจะลอบเข้าไปรวบตัวมันจากด้านหลังเพื่อเค้นว่าเจ้าคนที่ห้ามศึกได้อยู่ที่ไหน แล้วฉันจะได้ส่งข้อความนี้ไปให้เจ้าพวกคารินให้บอกให้หยุดการสู้รบ แล้วให้พวกเราคนใดคนหนึ่งดวลเดี่ยวเพื่อตัดสินกับมันเอง"
"รับทราบshot"เฮทที่ตอนนี้ตั้งป้อมปืนพร้อมล่องหลตัวเองด้วยโดยให้คิดคอยระวังหลังให้ เรย์จึงกระโดดออกนอกหน้าต่างเข้าไปหาเด็กหนุ่มดังกล่าวที่น่าจะเป็นหัวหน้าแล้วจัดการพุ่งเข้าชนจากด้านหลังให้เขาล้มลง เรย์ปรากตตัวแล้วเอามีดจ่อคอของชายหนุ่มดังกล่าวแล้วถามว่า"ช่วยพาไปยังหัวหน้าของพวกแกเพื่อห้ามศึกหน่อย"โดยที่เฮทส่องไรเฟิลป้องกันเอาไว้

ฝั่งไทรเด็น

บลุตัสที่อนนี้แกล้งทำเป็นกระทุ้งประตูเมืองได้เกิดอาการอัปเปอร์ดรักออกฤทธิอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเลยทุบกำแพงโลหะจนกระเด็นไปไกลในทันที

"เฮ้ย เจ้าบ้า"ไทรเด็นที่ติดต่อทางวิทยุผ่านบัคจี้ส่งตรงมายังบลูตัส"ฉันบอกให้ถ่วงเวลาไปก่อนไงเล่าไหงนายดันทะลึ่งพังประตูได้ละนั่น"
"ฉันเปล่านะ บลูตัสที่ตอนนี้พูดเร็วผิดปกติ"อยู่ๆพลังมันเอ่อล้นมาเองน่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"บ้าเอ๊ย ดันมาออกฤทธิอะไรตอนนี้วะเนี่ย"
"พี่คะแย่แล้ว"
"อะไร"
ไม่ทันขาดคำเหล่าอัศวินที่ไม่ได้สังกัดกับลูดัสได้แห่กันมาเพื่อตีเมืองอย่างบ้าคลั่ง วกเขานั้นไม่รู้ว่าละเมิดคำสั่งของลูดัสหรือเพราะว่าไม่ฟังกันแน่แต่พวกมันนั้นเผาเมองอย่างบ้าคลั่งและดหดเหี้ยมซึ่งผิดกับจรรยาบรรณของพวกดาวเอร์โรเคส
"เฮ้ย อย่าทำแบบนั้นนะ"ไทรเด็นห้ามพวกคนที่กำลังเผาบ้านเมืองและกำลังทำอะไรเถื่อนๆแต่บลูตัสได้ห้ามไว้
"ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามทำแบบนี้ไงเล่าเจ้าพวกบ้า บลูตัสปล่อยนะ"
"อย่าไทรเด็น นี่เป็นวิธีการรบของอาณาจักรนี้ นายห้ามพวกเขาไม่ได้หรอก"
"แต่ว่า"
"กรี๊ด!"เสียงกรีดร้องของเหล่าคนหรือปีศาจที่ถูกทำร้าย ไทรเด็นหันไปดูแล้วพบว่าพวกคนนั้นกำลังทำอนาจารอยู่ ไทรเด็นถึงขั้นก้มศีราะด้วยความกรธและเคียดแค้น
"ไม่นะ ควบคุมตัวเองเอาไว้"ไทรเด็นพยายามควบคุมแต่เหมอนะไร้ผล ภาพที่ฉายซ้ำในห้วคือภาพของตนที่โดนทำร้าย แม่ของตนที่พยายามพาหนีโดยที่ตัวประกันคนอื่นถูกฆ่าตาย และภาพสุดท้ายคือแม่ของเขาอยู่ในสภาพที่อาบเลือดทั่วตัวแล้วยื่นมือมาหาลูกชายของตน แต่ทว่ามือที่พยายามลูบใบหน้านั้นได้ร่วงลงก่อนที่จะถึงใบหน้า
"ไอ้พวกเวรตะไล พวกแกตายให้หมด"ไทรเด็นกู่ก้องคำรามแล้วเตะที่ใบหน้าของบลูตัสจนยบลูตัสนั้นล้มลงแล้วไทรเด็นพุ่งทะยาน

พวกทหารที่อ้างว่าเป้นทหารศักดสิทธิ์นั้นกำลังที่จะข่ขืนผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะเป็นมนุษย์โดยที่คนหนึ่งกำลังถอดเสื้อผ้าของผู้หญิงแล้วอีกคนหนึ่งจับมือของผู้หญิงมิให้ขัดขืน
"พวกท่าน ทำไมทำกับข้าแบบนี้"
"แกก็แค่โสเภณีของพวกปีศาจนั่นแหละ เราแค่เล่นสนุกนิดหน่อยเท่านั้นเอง"คนที่ถอดเสื้อผ้าอยู่นั้นกำลังปลดกางเกงของตนแต่โดนผู้หญิงถ่มน้ำลายใส่ใบหน้า
"นี่หรือการกระทำของอัศวินน่ะ พวกแกน่ะต่ำช้ายิ่งกว่าปีศาจเสียอีก"
"หนอย นังนี่วอนหาเรื่องเสียแล้ว"ชายดังกล่่าวคว้ามีดพยายามที่จะเสียบที่ผู้หญิงคนนั้น

ซวบ

ชายที่พยายามที่จะแทงตนตอนนี้กลับนอนหงายหันหน้าเข้าหาท้องฟ้าทั้งๆที่ไม่ได้จงใจ เมื่อชายดังกล่าวมองที่ร่างตนเองนั้นพบว่ามีดาบเล่มหนึงแทงทะลุเกราะและท้องของตนเอง ชายอีกคนที่จับกดมือผู้หญิงได้ตะลึงภาพที่มองเห็น ไทรเด็นที่ตอนนี้แทงทะลุท้องของชายที่คิดจะข่มขืนหญิงสาว เขาได้มองชายที่กำลังจะเป็นศพอยู่และเลือดได้ชะโลมที่ใบหน้าของเขาทีละหยดราวกับค่อยๆย้อมหน้าของเขาให้กลายเป็นสีแดง
"แกมันทหารที่เพิ่งได้บรรจุนี่น่า"ชายที่จับกดมือผู้หญิงอยูนั้นได้ปล่อยแล้วชี้หน้าไปที่ไทรเด็น"แกทำบ้าอะไรของ..."

ฉัวะ

ไทรเด็นที่ตอนนี้สะบัดดาบลงผ่าร่างของชายที่เสียบจนผ่ากลางลำตัวยกเว้นส่วนอกขึ้นไปทีียังติดอยู่ เลือดที่สาดกระเซ็นนั้นเปื้อนหน้าของไทรเด็นจนแดงฉานและชายอีกคนที่อยู่เบื้องหน้าและผู้หญิง
"เฮ้ย แกทำอะไร เราพวเดียวกั....."

ฉัวะ

ไทรเด็นตัดคอชายอีกคนทันทีทันได หญิงสาวที่ไทรเด็นช่วยไว้ได้แต่ตะลึงกับภาพที่อยุ่ตรงหน้าเพราะไทรเด็นนั้นได้กลายเป้นปีศาจไปแล้ว ใบหน้าที่ตอนนี้ดำมืดไปทั้งๆที่มีแสงและเห็นแต่ดวงตาที่เหมือนปีศาจ จังหวะที่หัวของเหยื่อนั้นตกถึงพื้นไทรเด็นได้เตะไปยังกลุ่มชาย4คนอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังโยนไฟเข้าบ้าน กลุ่มชายดังกล่าวถหยุดการกระทำของตนแล้วมองมาที่ไทรเด็นที่ตอนนี้โกนกู่ก้องดังสัตว์ป่า

"โฮ้ววววววววววววววว!!!!!"

"นี่มันตัวบ้าอะไรกัน อ้าก!"ชายดังกล่าวถูกผ่าครึ่งร่างเหมือนกับต้นกล้วยที่ถูกฟันด้วยดาบคมกริบ พร้อมกับชายอักสองคนที่ถูกปักกลางอกดัวดาบจนล้มลง แต่ชายที่อยูาตรงกลางที่ไทรเด็นพุ่งเข้าใส่นั้นล้มลงและถูกไทรเด้นคร่อมไว้ เขาเห็นเกราะจึงรู้ว่าเป็นไทรเด็น
"เดี๋ยวก่อนครับท่าน อย่าทำผมเลย ผมขอ..อ้าก!"ไทรเด็นกระหน่ำต่อยเข้าที่หัวของชายดังกล่าวหลายต่อหลายหมัดอย่างบ้าคลั่งและตบท้ายด้วยประสานมือแล้วทบจนแหลกคามือ

บลูตัสเห็นภาพดังกล่าวแล้วพูดเลยว่า"นี่หรือที่เรย์เตือนไว้"
"คุณบลูตัส เกิดอะไร"
"คาริน อย่าดู"บลูตัสที่ตอนนี้ปิดตาคารินไว้เพื่อไม่ให้เห็นภาพของไทรเด็นที่ตอนนี้กลายเป็นอสูรไปแล้ว

สรุป
1เรย์ประชิดตัวคนที่เหมือนเป็นหัวหน้าโดยมีเฮทคุ้มกันเพื่อหยุดสงคราม
2ไทรเด็นเข้าสู่โหมดสังหารโหดแล้วจะฆ่าคนทุกคนที่หันอาวุธเข้าหาเขา

กรณีดวลเดี่ยวกับหัวหน้าจะให้เฮทดวลกับหัวหน้าผู้บัญชาการและพวกไทรเด็น(ที่ไทรเด็นโดนวางยาสลบรองสอง)จะมาร่วมเป็นคนดูด้วย
meumiu ผ สมาชิก
· #536
ทางด้านเรย์และเฮทที่จับตัวประกันอยุ่ในปราสาท

"ผมเนี่ยแหล่ะหัวหน้า...ถึงจะพึ่งเป็นตะกี้ก็เถอะ มีนามว่า Zenus (เซนัส)" เขากล่าว โดยรอบๆ กำลังเตรียมอาวุธเตรียมลุยหากเกิดอะไรขึ้นกับ Zenus


ทางด้านไทรเด็น ขณะที่ไทรเด็นอาราวาดก็มีทหารบุกเข้ามาจัดการทันที ซึ่งระหว่างนั้นหลายๆจุดทหารก็เริ่มบุกเข้าไปในเมืองเรื่อยๆ
maid guy สมาชิก
· #537
เรย์ได้ยินดังนั้นจึงเสนอว่า"เอางี้ละกัน นายเลือกดวลกับพวกฉันแล้วแต่ว่าจะดวลเดียวหรือสองต่อสอง เมื่อพวกฉันชนะแล้วนายจะต้องบอกให้กองทัพปีศาจยอมแพ้ แต่หากพวกฉันแพ้แล้วละก็ ฉันจะสั่งให้พวกของฉันถล่มพวกมันเอง ระหว่างนั้ันนายก็ประกาศให้ยุติการรบชั่วคราวก่อนทั้งสองฝ่ายตกลงไหม

----------------------------------------------------
ฝั่งไทรเด็น
ไทรเด็นที่ตอนนี้คลั่งได้ที่เลยได้หลบการโจมตีของทหารที่กำลังโจมตีตแล้วถีบส่งอย่ารุนแรง
"error error ตอนนี้ผู้ใช้เกิดอาการสูญเสียสติไป ระงับการใช้อาวุธระยะไกลทุกชนิด"บัคจี้ที่ประกาศให้กับคนที่อยู่ในสนามรบ
ส่วนคารินที่ตอนนี้บลูตัสเลิกปิดตาเพราะถูกแฉความลับอันน่าอับอายได้หยิบเข็มฉีดยาส่งให้กับบลูตัส
"นี่คือยาสลบ หากท่านฉีดใส่พี่เขาพี่ไทรเด็นจะสงบเองค่ะ"

สรุป
1เรย์เสนอการดวลเดี่ยวเพื่อยุติสงครามโดยการบอกให้ประกาศหยุดสงครามชั่วคราวเพื่อส้รบ
2คารินแจกเข็มฉีดยาให้กับบางคนเพื่อัดให้กับไทรเด็นเพื่อหยุดการอาละวาด

ตัวเลือกการดวล
1เรย์(เรย์จะติดเกราะทั้งหมด)
2เฮท
3บลูตัส(มันจะคิดว่าเซนัสคือคนสร้างมัน)
meumiu ผ สมาชิก
· #538
"พวกนายดูสถานการณ์เป็นไหมเนี่ย มนุษย์เป็นฝ่ายประกาศสงครามเพื่อกวาดล้างปีศาจอย่างพวกเรา ถ้าเรายอมแพ้ก็เท่ากับตายเลยทีเดียวนะ" Zenus กล่าวขึ้น

"ดังนั้นการจะประกาศยุติการรบชั่วคราว เป็นไปไม่ได้แน่นอน" Zenus กล่าวก่อนจะหันไปทางพวกเดียวกัน "พวกคุณทุกคนไปก่อนเลย ผมจัดการตรงนี้เอง" พอกล่าวจบทุกคนลังเลเล็กน้อยแต่ก็แยกย้ายกันไปป้องกันปราสาทแต่โดยดี

"เอาหล่ะเหลือกันแค่พวกเราแล้ว เอาไงต่อ" Zenus กล่าว
maid guy สมาชิก
· #539
"ได้สิ"เรย์เสนอความคิดทั้งๆที่ในใจหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะเซนัสพูดเหมือนเรย์เป็นผู้ชาย"ง่่ายๆเลยนะ เฮทนายก็ร่วมด้วยแล้วกันนะ"เรย์และเฮททั้งสองได้บรจุแคปซูลแล้วยิงขึ้นฟ้า ของเรย์เป็นเครื่องบินรุ่นเดิมแต่ของเฮทนั้นเป็นเครื่องบินที่ทรงคล้ายกับเครื่อบบินสเตลที่เป็นทรงปีกเทวดาสีขาว เรย์และเฮทควบคุมจากระยะไกล เครื่องบินของเรย์ประกาศเสียงตามสายเลยว่า "ขอประกาศ ตอนนี้เรากำลังดวลกับหัวหน้ากองทัพปีศาจจึงขอให้หยุดการต่อสู้ชั่วคราว หากพวกเราชนะแล้วท่านจงปฏิบัติกับปีศาจให้เหมือนเชลยแต่ให้ความเมตตากับพวกเขาด้วย และหากพ่ายแพ้แล้วท่านจะต้องยกทัพกลับไป หากท่านทำการรบต่อไปแล้วหรือไม่ถอยทัพหากเราแพ้แล้วละก็เราจะใ้ชมาตรการขั้นเด็ดขาดโดยดูจากนกยักษ์สีขาวตัวนี้(หมายถึงเครื่องบินของเฮท)"เครือ่งบินแอนเจิลวิงของเฮทได้ทิ้งระเบิดไปที่ลานกว้างนอกกำแพงเมืองที่ไม่มีทหารอยู่ ระเบิดนั้นมีความรุนแรงพอที่จะระเบิดได้ทั้งเมืองจึงทำให้พวกทหารพากันหยุดทันทีทั้งสองฝ่าย"พวกเราจะทำการร่ายเวทระเบิดใส่กองกำลังมนุษย์ทันที"แล้วเรย์ก็หันมาทางเซนัสที่ตกใจ
"นายเองก็พูดด้วยสิ แล้วก็เลือกสิว่าจะดวลกับใคร"

ส่วนทางด้านบลูตัสนั้นกำลังห้ามไทรเด็นอยู่ด้วการดวลเดี่ยว
meumiu ผ สมาชิก
· #540
"เอางั้นก็ได้ตามมา" เซนัสนำพาไปยังสถานที่สู้กัน ซึ่งก็คือห้องโถงขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นที่อยุ่ของราชา เป็นที่โล่งกว้าง โดยสุดทางเป็นบัลลังค์

เล่นวิดีโอ YouTube
(ประมาณนี้)

"ที่นี้ค่อนข้างทน ดังนั้นเต็มที่ได้เลย แล้วขอให้ทำตามคำพูดด้วยนะ" พูดจบเขาเซนัสก็มีคลื่นสีดำแผ่ออกมา ดูเหมือนเขากะสู้ทั้งหมดเลย

เล่นวิดีโอ YouTube

Zenus HP 100%

"รับมือ!!!" เซนัสตะโกนพร้อมหันมือทั้ง 2 ข้างไปข้างหน้าเกิดลำแสงสีดำยิงออกใส่พวกเรย์ทันที ซึ่งหากโดนมันจะดูดพลังงานมาฟื้นฟูพลังงานของ Zenus