LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Myth Board

พูดคุยทั่วไป 17 เม.ย. 2013 ♥ 0 👁 62 💬 1,540

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สถานีที่เริ่มแรกสำหรับการเล่นโหมดเนื้อหาคือห้องสมุด Tale โดย Tale จะส่งไปยังโลกต่างๆเพื่อไปผจญภัย

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,540 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
lancenater สมาชิก
· #381
"ว้อย! มันจะอะไรนักหนากับไอ้กร๊วกพวกนี้วะ!"แลนซ์เริ่มโมโหและเครียดกับการตายของอีกคน เกราะเริ่มดำลง เพชรสีแดงส่องแสง
แต่อยู่ดีๆมันก็แสงสว่างน้อยลง และมันก็ทำการรวมตัวกับเพชรสีฟ้าของแลนซ์อีกอัน
เคร้ง!
ตอนนี้มันกลายเป็นเพชรสีน้ำเงิน-แดงสองซีกไปแล้ว
"ค่อยยังชั่ว"เทลจิ๋วออกมา"คุณเกือบโดนครอบงำอีกแล้วมั้ยล่ะ"
"ไม่ค่อยเข้าใจหรอกครับ แต่ผมคงต้องจัดการไอ้หุ่นพวกนี้แล้วล่ะ มันฆ่าพวกเรา ผมคงอยู่นิ่งๆไม่ได้"แลนซ์ตอบ เขาดูโมโห แต่ไม่คลั่งเหมือนก่อนหน้านี้
แลนซ์เริ่มเอาทวน(ทรงกรวยยาวติดแขนน่ะ)ฟาดฟัดหุ่นยักษ์นั้นไม่หยุด ส่วนจิมก็ชาร์จดาบจนมีแสงสีแดงออกมา แล้วเข้าไปฟันเสยใส่มันเต็มๆ และจิมก็ตะโกน"เพิ่งไปเตือนให้ชาวบ้านใจเย็นๆตอนนี้พี่ก็ต้องคงใจเย็นๆบ้างแล้วคร้าบ! ผมเข้าใจความรู้สึก แต่ว่าตอนนี้ถ้าคลั่งอาจผลเหมือนคุณแลนซ์นะครับ!"
แลนซ์กับจิมพยายามจะจัดการหุ่นเพื่อล้างแค้นให้ได้
.........................................
"อ...อ..อะ"เรย์ส่งเสียงร้องออกมา
"อดทนหน่อยนะคะ"เรเทียบอกกับเธอและพยายามใช้เวทย์รักษาเธออยู่
"อาการหนัก คงต้องใช้เวลาบ้าง"
(เรเทียไปเยี่ยมเรย์)
Angel-is-egg สมาชิก
· #382
ยาร์ช~เสียงร่ำเรียกของวินนิก้าร์ดังขึ้น เมื่อเธอหันไปมองก็พบกับแม่เสือดำในร่างที่กลับคืนสู่สภาวะปกติ...

"วินนิก้าร์!เมื่อกี้ พวกเธอ...เอ่อไปไหนมา?"ยาร์ชมีทีท่างงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้นพอควร...

และบางทีการที่ไม่รู้อะไรเลยจะดีเสียกว่า

"เอ่อ..."วินนิก้าร์เงียบไปพักใหญ่ๆก่อนที่จะ พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้สาวลูกครึ่งอินเดียนแดงฟัง...

--------------------------------------

ยาร์ชกำลังมุ่งหน้าไปที่ห้องที่เรย์ได้รับการรักษาตัวอยู่ เธอไม่รู้หรอกว่าความจริงที่เธอจะพูดต่อไปนี้จะส่งผลกระทบต่อจิตใจของหญิงสาวชาวเฮอร์โรเคสมากแค่ไหน

ยาร์ชได้เลือกที่จะบอกข่าวการตายของบลูตัสให้เรย์ฟัง...
zeya สมาชิก
· #383
พวกเซโก้ที่กลับเข้ามาในยานนิ่งเงียบไรก้ากำหายนะแน่นมือสั่นเทาเซโก้มองหน้าไรก้าเฟแรงค์นั้นไปซุกอยู่ในซอกมืดไม่ยอมออกมา

"ครั้งนี่ไม่ทนแล้ว......เทลมันทำเกินไปถึงจะบอกว่าทุกอย่างมันเกิดจากดีเค......แต่นี่คือสิ่งที่เทลอาจจะรู้แล้วปล่อยให้มันเกิดขึ้น......นี่น่ะเหรอสิ่งที่ดีที่สุดของมิตินี้"ไรก้าคำรามเขาเกลียดสงครามและเกลียดที่ท้ายที่สุดคือต้องเสียใครไปสักคนแบบนี้

"ใจเย็นไรก้า......"เซโก้พูดเสียงเรียบไรก้าหันควับ

"แต่........"ไรก้าเงียบเมื่อเห็นว่ามีเลือดสีแดงหยดลงจากมือของเทพหนุ่มไรก้าก็นิ่งเงียบลงที่ริมฝีปากนั้นก็มีรอยกัดปากจนมีเลือดใหลซิบๆออกมาเช่นกัน

"พวกเราแค่ปล่อยให้มันเป็นไปได้แค่นั้นเท่านั้นละ.....นี่คือโลกของพวกนั้นพวกนั้นก็ต้องรู้ดีว่าวิธีใหนดีที่สุด...."เซโก้พูดพลางเอามือที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไรตบหน้าผากของตน

"ให้คนอื่นไปบอกข่าวกับสองคนนั้นเหอะ.....พวกเราน่ะไม่เหมาะที่จะพูดอะไรตอนนี้หรอก"เซโก้พูดเฟแรงค์มองทั้งสองจากในเงามืด

สรุป

พวกเซโก้ไม่ได้ไปหาใคร
NAX99 สมาชิก
· #384
"บะ บลูตัส...โอ้วววววววว!!!"เอสทั้งโกรธและก็เสียใจจนแทบจะบ้าและคลั่งไปด้วยอีกคน แต่เขาก็ต้องคำนึงถึงสติ เพราะไม่เช่นนั้น ทุกอย่างที่บลูตัสทำไปจะสูญเปล่า..
"แก!!"แต่ถึงกระนั้นความโกรธและแค้นที่"เพื่อน"ร่วมรบตายต่อหน้าของเขามันนั้นมันยากเกินกว่าที่จะยอมรับ
ผิวของเขาเริ่มมีไฟสีฟ้าลุกขึ้นมามันลามไปทั่วร่างก่อนจะดับ ตาเริ่มมีประกายสายฟ้าขึ้นมา เขาโยนเสื้อคลุมออก เหลือเพียงแต่เสื้อกล้ามดำของเขา กงเล็บในมือก็มีเสียงวี๊ๆบางอย่างคล้ายกงเลี่อยที่หมุนอย่างรวดเร็ว
เอสอ้าปากออกก่อนจะขบเขี้ยวที่งอกออกมา ตากลายเป็นสีเหลืองเข้มคล้ายสัตว์ป่า และพุ่งเข้าไปซัดกับเจ้าหุ่นยักษ์อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าก็ไม่ปาน
ก้าวทุกก้าวของเขาที่เขาวิ่งผ่าน มีประกายสายฟ้าสีฟ้าติดค้างอยู่เป็นหย่อมๆ
นี่คือ[ปลดปล่อยผนึก]ของธันซาเดอร์ เอส

"คะ คุณบลูตัส! ไม่จริงนา" แวนโซที่กำลังช็อคและค้างกับภาพที่เห็น การที่ได้แค่กลายเป็นศัตรูกับเขานี่ก็เกินทนแล้ว นี่เขากลับต้องจากพวกเราไปแล้วเหรอเนี่ย...
"อภัยให้ไม่ได้แล้ว!"แวนโซว่าก่อนจะลุกขึ้นมา
ปาดน้ำตาที่เปื้อนบนใบหน้าออก ถือปืนพกคู่ของเขา
เขายืนวันทยาหีตถ์ทำความเคารพบลูตัส และวิ่งเข้าไปต่อสู้กับเอสที่ปลดปล่อยผนึกเพื่อสู้

"เหอะ ไอ้พวกบ้าสงคราม สุดท้ายก็ได้แค่นี้ล่ะหวา"ริวเซียที่เดินออกมาจากข้างหลังอย่างสะบัดบอมเดินมา และนั่งฝุบลงตรงหน้าศพบลูตัส"แต่....ฉันเองก็เคยเป็นแบบแกนี่นะ ไม่เชิงบ้าสงครามหรอก บ้าล้างแค้นมากกว่า หึ ตลกสิ้นดี" พลันเธอก็โยนกุหลาบสีน้ำเงินออกมาวางตรงหน้า
"ดอกไม้หน้าศพจากฉันเอง ฉันให้ก่อนไม่มีโอกาสจะให้"เธอว่าก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจาตรงนั้น
"เหอะ บ้าสิ้นดี ฉันมาคุยทำบ้าอะไรกับศพเนี่ย ฮ่ะ ฮ่ะ"

สรุป
ริวเซียขอถอนตัว (จะให้มีใครได้ยินริวเซียพูดก็ตามใจ)
แวนโซเข้าสู้กับหุ่นยักษ์ HP 85 %
เอสปลดปล่อยผนึกและเข้าสู้กับหุ่นยักษ์ HP 70 %
ไม่มีใครไปแจ้งข่าวการตาย
lancenater สมาชิก
· #385
"ทุกคนใจเย็นๆครับ ตอนนี้ถ้าไม่ใจเย็นมันจะเป็นแบบคุณแลนซ์ก่อนหน้านี้นะครับ!"จิมเตื่อน
"นี่ไม่ใช่ความโกรถแค้นหรืออะไร!"เอสตอบกลับมา"มันคือมิตรภาพลูกผู้ชายต่างหาก!"
"ให้ตายสิ ผมเข้าใจนะว่าทุกคนโกรถ แต่ว่าถ้ากลายเป็นแบบผมนี่คงไม่ไหวล่ะ"แลนซ์ว่าก่อนแทงหุ่นซ้ำๆ
..........................................
เรเทียยังเฝ้าเรย์อยู่
"ไม่เปลี่ยนเสื้อเหรอ"ยาร์ชถามเรเทีย
FroZen สมาชิก
· #386
โซเดเนียที่เห็นฉากเลิฟซีนต่อหน้าก็เผลอร้องออกมานิดหนึ่งและยืนหน้าแดงเงียบๆ
แล้วหันไปทางอื่นเพื่อไม่ให้เป็น กขค.
ทำให้เห็นโซวไวซอร์ที่เงาวินนิการ์ได้คลายร่างออกนานไปแล้วกำลังสลบไสลอยู่
ปีศาจสาวมองนิ่งแล้วยักไหล่ ก่อนที่จะแบบเขาขึ้นบ่าเข้ายานไปโดยไม่ได้มองทั้งสองที่กำลังคุยกัน

========================================

เมื่อรู้ข่าวการตาย โซเดเนียก็ช็อกไปนิดหนึ่งและน้ำตาไหลให้บลูตัสไปถือเป็นการไว้อาลัย
และตั้งใจไปเยี่ยมเฮทเพื่อบอกให้เขารู้ (เป้าหมายจริงๆคือไปหาคารินต่างหาก)

ส่วนโซวไวซอร์ที่ฟื้นในเวลาต่อมาก็ตกใจไปเหมือนกัน
"ไอ้บ้าตัวใหญ่นั่นนะนะ? ตายแล้ว?" ซอร์พูดอย่างตกใจ "ดูถึกที่สุดทำไมตายก่อนคนอื่นเนี่ย.."

ทันใดนั้นเขาก็เงียบไปพักหนึ่งก็ถอนหายใจ "สุดท้ายก็ช่วยชีวิตตามที่พูดกับเธอไม่ได้.. "

และเขาก็ต้องการจะเดินทางไปหาเฮท เพราะอยากไปดูอาการของเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง
maid guy สมาชิก
· #387
จากการโจมตีของพวกแลนซ์และเอสทำให้ไทรเด็นสบโอการในการไต่ไปตามข้อต่อต่างๆและฟันที่ส่วนหัวจนขาดเมื่อเขาลงพื้นแล้วเขาก็ยิงพลุสัญญาณทันทีเพื่อให้ถอยหนี

แต่เมื่อพวกเขาไปถึงยานขนส่งขนาดเล็ก ที่นั่งกลับเต็มก่อนที่ไทรเด็นจะไปถึง
"พวกนายไปก่อนเดี๋ยวฉันจะตามไปทีหลังเพราะมีเครื่องส่วนตัวอยู่แล้ว"ไทรเด็นเอ่ย
"ไม่ ฉันจะอยู่ด้วย"เอสพูด "อย่างน้อยขอให้ฉันสู้กับนายด้วย"
แต่ไทรเด็นใช้ปืนขู่ในทันที
"ถ้านายไม่ไปฉันจะยิงทิ้งทันที"เขาพูดขู่ ซอร์พยายามที่จะออกไปแต่ไทรเด็นยิงที่ไหล่ขวาของซอร์ทันทีและเมื่อประตูปิด ไทรเด็นก็เดินออกมาพร้อมทหารที่เหลืออยู่ที่พร้อมที่จะสู้ไปกับเขา
"พวกนายหนีไปซะ"เขากล่าว
"ไม่ครับพวกเรานับถือท่าน ดังนั้นพวกเราไม่หนีแน่นอนครับ"
"แล้วแต่พวกนายแล้วกัน"

เมื่อเหล่านักสู้ทุกคนหนีขึ้นยานสำเร็จ พวกเขาไปที่ห้องบัญชาการที่นั่นมีคาริน นัดและน้ำอยู่ที่นั่น
"ทำไมไทรเด็นยังไม่กลับมา"นัดถามพวกนักสู้ทั้งหมด
"เขาบอกว่าจะมาทีหลังเพราะต้องการเป็นตัวล่อเพื่อให้เราหนีครับ"แลนซ์ตอบ
"พวกนาย"คารินพูด ในตอนนี้เธอทำหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก"ใครบ้างที่ไปฟังเพลงของพี่ไทรเด็นกันเพลงที่ฟังดูเศร้าๆน่ะ"
"ฉันเอง"นัดนั้นพูดกับคาริน คารินนั้นตบหน้านัดในทันที
"คาริน ทำไมตบฉันละ"
"ทำไมนายไม่บอกว่าพี่ไทรเด็นเล่นเพลงมรณะกันหาเพลงนั้นเป็นเพลงที่พี่ไทรเด็นมักจะเล่นก็ต่อเมื่อเขาต้องการที่จะตาย"

________________________________________________________

ในห้องพักของไทรเด็น ไทรเด็นนั้นต้อนรับการมาเยือนของทุกคนที่ได้รับคำเชิญ พร้อมกับนัดและน้ำ สองชาวโลกที่มาด้วยกัน
"ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมกันในครั้งนี้"ไทรเด็นกล่าว"ขออภัยด้วยที่การเล่นเพลงในครั้งนี้เป็นการเล่นโดยเอาเสียงนักร้องที่อัดมาครับ"ไทรเด็นกล่าวก่อนที่จะเปิดเครื่องดนตรีของเขา บัคจี้นั้นได้ร้องเพลงเป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูน่าเศร้า
เล่นวิดีโอ YouTube
เพลงของไทรเด็นในครั้งนี้แปลกกว่าเดิมเพราะว่าเพลงนี้มีความโสกเศร้าและการลาจากในการเล่นเพลงนี้
"ไทรเด็น"นัดพูดขึ้น "เพลงนี้มัน"
"มันเป็นเพลงที่ฉันอยากให้เพื่อนที่สนิทฟังน่ะ"ไทรเด็นเอ่ย
"ทำไมนายถึงเสนอแผนแบบนี้ขึ้นมา"เอสถาม "นายไม่กลัวตายเลยหรือ"
"ความจริงแล้วฉันกลัว"ไทรเด็นพูด
"งั้นนายก็ยกเลิกแผนบ้าๆเสียที"ซอร์พูดกับไทรเด็น
"ถ้าฉันไม่ทำใครจะทำ"ไทรเด็นพูด "เพราะฉันนั้นเกิดในตระกูลทหารชั้นนำ ดังนั้นต้องเป็นตัวอย่างแก่เหล่าทหารถ้าฉันไม่ทำอย่างนั้น พวกเขาคงไม่มาจุดนี้หรอก"และไทรเด็นก้มหัวให้กับบทุกคน"ขอขอบคุณที่ให้การสนับสนุนฉัน"

________________________________________________________

คารินนั้นรีบติดต่อทางภาคพื้นดิน ตอนนี้ไทรเด็นกำลังสู้กับเหล่าหุ่นยนต์ด้วยตัวคนเดียว ทหารที่เคยอยู่กับเขาได้ตายไปหมดแล้วในสนามรบ ส่วนไทรเด็นนั้นยังต่อสู้กับพวกหุ่นเหล็กอยู่
"พี่ไทรเด็น รีบกลับมาได้แล้ว"คารินตะโกน
"น้องเป็นแค่ทหารธรรมดาไม่มีสิทธิสั่งพี่หรอก"
"ไทรเด็น"คราวนี้เชสเป็นคนสั่ง"ให้รีบหนีมาได้แล้ว"
"ไม่ครับท่าน จนกว่าผมจะเห็นว่าการยิงTor Hammerสำเร็จผมจึงจะหนีครับไม่แน่ตอนนี้พวกมันอาจจะแก้รหัสแล..."

ฉัวะ!

ไทรเด็นโดนฟันที่กลางหลังตอนนี้ปืนกลที่กลางหลังได้แตกกระจายทั้งสองกระบอก

"อีกอย่างพวกมันเหมือนไม่ให้โอกาสผมหนีเลยครับท่าน"ไทรเด็นสวนกลับโดยใช้ดาบคู่ฟันหุ่นที่ฟันกลางเขาและจัดการยิงปืนเรลกันใส่รถถังที่กำลังแล่นมาเพื่อทำลายระเบิดที่ล่อพวกมัน
"ไม่นะ"นัดตะโกน"นายเคยสัญญาไว้แล้วไม่ใช่หรือว่าจะพาฉันมาที่ดาวของนายกัน"
"ฉันรักษาสัญญาแน่"ไทรเด็นพูดและเขาหลบการฟันของหุ่นและเตะเข้าที่กล้องของหุ่น จากนั้นจึงฟันทิ้ง
"ชิ ถ้าจะไม่ไหวแล้ว"ไทรเด็นที่ตอนนี้เหนื่อยหอบเต็มที่
"ไม่นะ"คารินร้องตะโกน"ท่านพี่รีบมาเดี๋ยวนี้"ในขณะที่คารินตะโกน สัญญาณของTor Hammerได้ดังขึ้น เชสนั้นกดปุ่มเพื่อยิงตรงเข้ามาที่ฐานในทันที
"พี่ไทรเด็นเร็วเข้....."

ฉึก!

หุ่นสองตัวใช้แขนที่มีสนับมือแทงเข้าที่ท้องของไทรเด็น เขายิ้มก่อนที่จะแทงสวนคืนและวิ่งไปข้างหน้าเพื่อกันมิให้หุ่นเข้าใกล้ และภาพสุดท้ายที่พวกเขาเห็นจากกล้องก็คือ เมืองที่ถูกเลเซอร์ขนาดยักษ์ยิงถล่ม ฝุ่นทั้งหลายถ่าโถมจนบังร่างของไทรเด็นจมหายไปในทันที
"ไม่"นัดนั้นตะโกนลั่นพร้อมทั้งน้ำตาคารินนั้นทรุดลงร่ำไห้ส่วนน้ำนั้นเอามือกุมปากพร้อมกับร้องไห้ตามไปด้วย ส่วนเชสนั้นยืนดูอยู่เฉยๆราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นราวกับว่าเขาไม่ใช่ลูกชายของตน
"ทำไมท่านเลือดเย็นขนาดนี้"นัดตะโกน"ลูกชายของท่านตายทั้งคนแต่ท่านกลับไม่มีอาการได้เลยแม้แต่น้อย นี่ตกลงไทรเด็นเป็นลูกของท่านแน่หรือ...."

เพี้ย!

เชสนั้นตบหน้านัด ส่วนน้ำจ้ององอย่างโกรธแค้นด้วยน้ำตาตะโกนว่า"ทำอะไรของท่านกัน"
"พวกเธอคงไม่รู้สินะว่ากฎของตระกูลเราคือผู้ที่เป็นทหารห้ามหลั่งน้ำตาเพราะไม่ใช่การทำความเคารพที่ถูกต้อง คาริน เธอจงพาพวกเขาไปบอกข่าวเรื่องการตายของไทรเด็นให้เรย์และเฮทเดี๋ยวนี้"
"ค่ะ"คารินพาพวกนักสู้ไป"เมื่อประตูปิดลงไปเชสได้กลับไปที่ห้องพักส่วนตัวภายในยาน เมื่อเชสอยู่คนเดียวในห้องพักของเขา ที่ตาซ้ายของเขาได้ทรุดตัวลงที่พื้นอย่างอ่อนแรงราวกับแรงของเขานั้นหมดไปพร้อมกับการตายของลูก
"ลูกพ่อ"

เมื่อเหล่านักสู้ได้ไปที่ห้องพยาบาล โดยที่เอสนั้นใส่ชุดทหารพาแวนโซเข้ามาด้วย พวกเขาพบกับเฮทที่มีเนียสนั่งปอกผลไม้ที่หน้าตาหมือนแอปเปิล เหมือนว่าเฮทนั้นจะไม่สามารถพูดออกมาได้เพราะว่าอุปกรณ์ที่ใช้ในการพูดไม่ได้ติดที่แขนของเขาแต่เขามองหาคนอื่นที่อยู่ในกลุ่มเหมือนกำลังหาอยู่
"เอ่อ คือว่า"นัดนั้นได้กล่าวอย่างใจเย็น"คุณเฮทครับ คือว่าไทรเด็นเขา ได้ต่อสู้สุดความสามารถ และเขานั้นได้ทำภารกิจได้สำเร็จ แต่ว่า"
"นัด นายอย่าพูดนะ พวกนายด้วย"เนียสที่รู้ว่านัดต้องการพูดอะไรจึงพยายามห้าม
"เขาได้เสียชีวิตในสนามรบแล้ว"เอสพูดต่อให้จบ

เพล้ง!

เสียงจานที่วางแอปเปิลได้แตกลงพื้น เฮทได้ฝืนสังขารลุกออกจากเตียงมาจับคอเสื้อของเอส
"โก....หก....."เสียงของเฮทนั้นช่างเหมือนกับเสียงของคนที่เป็นมะเร็งกล่องเสียงที่พยายามที่จะพูดด้วยช่องที่เจาะเพื่อฝึกพูด แผลที่พันไว้ที่ตาขวาของเขานั้นมีเลือดหลั่งออกมาราวกับน้ำตา
"หมอนั่น........ไม่มี....ทาง......ที่จะตาย........ได้ง่าย.........พวกแก.....โ....กหก..........เพื่อ......อะไร"
"คุณเฮทครับยอมรับความจริงหน่อยครับ"ซอร์พูด
"ไม่......หมอนั่น.......ต่อให้โดน.......แทงกล.....างอก..... หมอนั...น....ก็ยังรอ...ด...ได้...."และเฮทก็สลบไปในทันที ส่วนเนียสนั้นโกรธจนร้องไห้และผลักพวกเขาไปพร้อมพูดว่า"คนไข้ต้องการพักผ่อน ออกไปเดี๋ยวนี้"

ส่วนทางด้านเรย์นั้นพวกนักสู้พร้อมคารินได้มาหาเรย์ในตอนนี้กำลังกอดหมวกของบลูตัสอย่างแน่นราวกับกลัวว่าจะหลัดมือหากตนปล่อยไป ทุกคนเห็นว่าผ้าห่มที่หุ้มเอ็วไว้นั้นส่วนขาได้หายไป
"มีอะไรหรือคาริน"เรย์ทัก
"คือว่า พี่คะ"คารินพูด "คือพี่ไทรเด็นและพี่บลู..."
"ไม่ต้องหรอกพี่รู้แล้ว"เรย์พูด"พวกเขาตายแล้วสินะ"
"ค่ะ"
"นั่นสินะ"เรย์พูดพร้อมมองที่หน้าต่าง"อย่างน้อยการตายของเขาก็เป็นประโยชน์ต่อพวกเราแล้ว"
"แล้วทำไมเธอถึงไม่ร้องไห้กัน"ยาร์ชถาม
"การร้องไห้นั้นเป็นการไม่ให้เกียรติการตายของทหารกล้าหรอก"เรย์พูดอย่างหน้าตาเฉย"ตอนนี้ขอพักผ่อนก่อนนะพี่ขอร้อง"
"ค่ะ"คารินได้พาเหล่านักสู้ออกไปก่อนที่เขาจะพูดว่าอะไรให้กับเรย์
"ทำไมถึงห้ามพวกเรากัน"เรเทียพูดกับคารินเมื่อประตูปิดลง
"ปกติพี่เรย์ไม่ใช้คำขอร้องว่าจะพักค่ะ"คารินตอบพร้อมน้ำตา

ภายในห้องนั้นเรย์ถือหมวกของบลูตัสเอาไว้และจ้องมองที่ตักของตน เธอลูบหมวกใบนั้นอย่างอ่อนโยน
"ไหนบอกว่าจะมาเอาคืนไง"เธอพูดก่อนที่จะมีน้ำใสๆที่ตกใส่หมวกเหล็กของบลูตัส"คนโกหก"
และเรย์นั้นก็ร้องไห้และเอาแขนทั้งสองข้างโอบกอดหมวก น้ำตาที่พยายามกลั้นออกมาได้พลั่งพลูดั่งสายน้ำ ดวงใจของเรย์ในตอนนี้ได้แสดงออกมาด้วยการร้องไห้ออกมาเพราะเกินกว่าที่จะรับได้จากการสูญเสียทั้งชายที่ตนรักและน้องชายของตนที่เคยสัญญากับเชส อาของตนว่าจะดูแลเขาให้ดี

ในที่สุดนักสู้ทุกคนนั้นถูกเรียกให้ไปที่ห้องโถงภายในยาน ทุกคนเห็นประตูมิติที่เปิดออก เชสที่ยืนอยู่นั้นได้เอ่ยมาว่า "ข้าได้ยินมาว่าพวกท่านได้มาจากมิติอื่นเพื่อร่วมรบกับพวกเรา ดังนั้นข้าจึงขอส่งพวกท่านไปยังมิติของพวกท่านครับ"

เมื่อทุกคนนั้นเดินมาทหารแต่ละนายทำความเคารพต่อเหล่านักสู้ทุกคน และแล้วเหล่านักสู้ได้ออกมาจากมิติเฮอร์โรเคสเกือบทุกคนและมายังมิติของเทล

ยกเว้นกลุ่มของไทรเด็นที่หายไป
zeya สมาชิก
· #388
พวกเซโก้ในร่างสัตว์กลับมาโดยไม่พูดอะไรแต่ทว่า

"ดาร์ลิ้ง"เสียงหวานๆดังขึ้นเซโก้นั้นหันไปมองแองเจิลลีน่าที่ยืนรอตนอยู่พร้อมกับเด็กน้อยในอ้อมกอดของเธอ

"แอ้.....แอ้"เสียงของเด็กน้อยที่มองมายังเซโก้ด้วยดวงตาสีฟ้าสดใส ผม หู ปีกและหางสีน้ำตาลอินคิวบัสตัวน้อยนั้นกระพือปีกเบาๆพยายามจะมาหาเซโก้

"แองเจิล......เด็กคนนี้"เซโก้ถามพลางวิ่งเข้ามาหาคนรัก

"ค่ะดาร์ลิ้ง.....เด็กผู้ชายค่ะ.....รอดาร์ลิ้งตั้งชื่อนี่ละ"แองเจิลลีน่าพูดเซโก้พยักหน้ารับ

"เกเบรียล.....ที่แปลว่าเทพบุตร.....เธอว่าเหมาะมั้ยทูนหัว"เซโก้ถามแองเจิลลีน่ายิ้มบางๆ

"ค่ะ....ว่าแต่โลกนั้นเป็นไงมั่งค่ะ"แองเจิลลีน่าถามพวกเซโก้หมองลงไปในทันทีทั้งสามจึงเล่าให้ซัสคิวบัสสาวฟัง

"........"แองเจิลลีน่าเงียบนิ่งไม่พูดอะไรเกเบรียลซุกอกของมารดาตนจะดื่มนมซัสคิวบัสจึงหันมาสนใจลูกของตนกับเซโก้ชั่วครู่

"เมื่อมีชีวิตดับสูญก็จะมีชีวิตอีกชีวิตมาทดแทน.....นี่ละความเป็นจริงของทุกอย่างๆ"เซโก้พูดไรก้ากับเฟแรงค์นั้นไปถามเทลเรื่อประตูสีเขียวที่พวกเขาเคยเห็น

"จะเอาไงต่อละค่ะ......"แองเจิลลีน่าถามเซโก้ถอนหายใจ

"ขอฉันคิดก่อนละกัน......ตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกินแองเจิล"เซโก้พูดแองเจิลลีน่านั้นไม่พูดอะไรนอกจากอุ้มเกเบรียลที่กินนมอิ่มจนหลับไปแล้วพลางนั่งลงข้างๆคนรักของตน

"ค่ะ.....ฉันรู้"แองเจิลลีน่าพูดเซโก้ในร่างสุนัขป่าเอาหัวซบไปที่ไหล่ของคนรักตน
FroZen สมาชิก
· #389
โซเดเนียที่เข้ามาในมิติบังเอิญเห็นฉากรักก็แอบดูอยู่ห่างๆ จริงๆอยากไปขอเล่นกับเด็กด้วย
แต่เห็นหลับไปแล้ว ก็เลยไม่รบกวน ได้แต่ยืนดูรักษาระยะห่างเอาไว้ให้สองคู่ปีศาจได้หวานแหววกันต่อไป

ส่วนโซวไวซอร์กลับมาก็ไม่พูดไม่จาอะไร เดินกลับเข้าห้องส่วนตัวที่เทลเคยเปิดไว้ให้ก่อนหน้านี้
แล้วเข้าไปวิจัยดาบสายฟ้าที่ได้มาจากโลกคาซาเดียต่อ เพื่อที่จะเรียนรู้เรื่อง "ธาตุ" และ "เวทมนต์"
เพราะเขารู้สึกว่าช้าไม่ได้แล้ว

ถ้าสายไปมากกว่านี้คนที่รู้จักอาจจะตายอีก และก็ยังไม่ได้ตอบแทนที่คนช่วยไว้อีกด้วย..
แถมการต่อสู้ครั้งนี้ซอร์ยังสลบไปดื้อๆอีกต่างหาก ทำให้รู้สึกคับแค้นใจ

โซวไวซอร์ถอดเกราะที่ซื้อมากบลูตัสออกมาและมองมันอย่างเงียบๆ
"บลูตัส.." เขาพูดแค่นั้นก็เศร้าหมองนิดหน่อย แล้ววางกองไว้ข้างๆที่โต๊ะวิจัย
และเริ่มต้นการทดลองต่างๆ
Angel-is-egg สมาชิก
· #390
หลังจากที่ 2 สาวกลับมาจากเฮอร์โรเคส แล้ว ยาร์ชถอนหายใจ เฮ้อ!ยาวๆออกมาดังๆ วินนิก้าร์บิดขี้เกียจเล็กน้อย

"แต่ล่ะคนย่อมมีทางเลือกของตัวเอง"ยาร์ชพูดก่อนที่จะกอดธันเดอร์เบิร์ดไว้แน่น แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย เช่นเดียวกับวินนิก้าร์ เธอไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมามากนักนอกจากมองดูยาร์ชตาแป๋ว แล้วเดินตามไป...อาจเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้มีความผูกพันอะไรกับเหล่าผู้ที่สูญเสียไปมากนัก

-----------------------------
ซักแห่งในมิติเทล

เมื่อไม่เห็นว่าจะมีใครมาเห็นเธอ ยาร์ชทรุดลงกับพื้นแล้วร้องไห้ฟูมฟายออกมาพร้อมกับกอดธันเดอร์เบิร์ด เธอรู้สึกเสียใจและสับสนกับอะไรบางอย่างจากการตายของบลูตัสและไทรเด็น

--------------------------------

"ยาร์ช~"
"หื้อ?"วินนิก้าร์ค่อยฉุดร่างยาร์ชที่ร้องไห้จนเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ขึ้นมา
"มานอนอะไรตรงนี้กันล่ะ รู้ไหม ฉันกับทุกคนเป็นห่วงที่อยู่ๆเธอก็เดินหายไปคนเดียวโดยไม่บอกกล่าวอะไรกันก่อนสักแอะ ดูซิขนาดเจ้านกนี้(ธันเดอร์เบิร์ด)ก็ยังเป็นห่วงเธอถึงขนาดบินเรียกให้ฉันมาหาเธอถึงที่เลยนะ"วินนิก้าร์ ว่าพลางค่อยๆพยุงยาร์ชขึ้น

"ไหวไหม?"
"อืม โอเค"ยาร์ชว่าพลางผละตัวจากวินนิก้าร์แล้วเดินออกมาพร้อมกับธันเดอร์เบิร์ด
"เฮ้!จะไปไหนนะ?"
"เดินเล่นซักพักนะ"ยาร์ชว่าพลางเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย ในใจยังคงสับสนและเศร้าโศกกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่...

จนกระทั่ง...
แอ๊ แอ๊

เสียงเด็กทารกนิ?

แล้วเธอก็เจอเข้ากับซัคคิวบัสกับเหล่าพลพรรคของกลุ่มเซโก้ แต่...สิ่งท่เธอสนใจคือ เด็กทารกที่เหมือนถูกห่อหุ้มด้วยชุดสัตว์ในอ้อมกอดของซัคคิวบัสสาวที่ว่านั้นมากกว่า

แอ๊ แอ๊...

รู้ตัวอีกทียาร์ชก็เผลอเดินเข้าไปใกล้กับร่างเล็กๆนั้นเสียแล้ว ร่างนั้นทำท่าเหมือนไขว่คว้าอะไรบางอย่าง...และก็ได้มันมา ในอุ้งมือของเจ้าหนูนั้นมีขนนกที่ยาร์ชใช้ประดับศรีษะอยู่...

"อุ๊ย!ตายจริง ขอโทษด้วยนะจ๊ะ เกเบรียลคืนพี่เขาไปซิจ๊ะ~"
"อะ เอ่อ ไม่ต้องหรอกจ๊ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษนะ ที่อยู่ๆ ก็..."
"ไม่ต้องหรอก สาวน้อย"ผู้ที่ดูเหมือนจะเป็นสามี ของซัคคิวบัสสาวนั้นพูดขึ้น

ดูเหมือนหนูน้อยที่ชื่อเกเบรียลจะยังคงไม่มีทีท่าจะคืนขนนกให้เธอง่ายๆด้วยซิ

"เฮ้...เฮ้ หนูน้อย"ยาร์ชพยายามทำท่าทางเพื่อขอคืนขนนกจากเกเบรียลแต่มันดูเหมือนกับว่าเธอกำลังทำท่าทางบ๊องๆเล่นกับเด็กทารกมากกว่า...
NAX99 สมาชิก
· #391
(เนื่องจากผมได้เป็นโฮทส์แล้ว จึงขอเริ่มเนื้อเรื่องทันที)

"บ้าเอ่ย! ถ้าฉัน.... ถ้าฉัน....ไม่มาที่นี่แล้วล่ะก็..."เอสตะโกนร้องไห้ดังลั่น คำพูดของเขาทำให้ทุกคนสงสัย
"มะ มีอะไรเหรอครับ รุ่นพี่"แวนโซถาม
"โอจิ!! แกอยู่ไหน โอจิ!!"ริวเซียตะโกนออกมาจากประตูมิติ ด้วยท่าทางที่สะบัดสะบอมแลดูทรมานเป็นอย่างมาก โอจิปรากฏตัวขึ้นมาทันที
"ทำไม มีอะไรเหรอจ๊ะ?"โอจิตอบด้วยน้ำเสียงดูกวนตีน
"แกทำอะไร....
"แกทำอะไรกับร่างกายของฉั...."พลันร่างกายของริวเซียก็กลายเป็นอะไรบางอย่างที่คล้ายๆออร่า ร่างของเธอค่อยๆจางหาย ทุกคนตกตะลึงต่อภาพที่เห็น
“นะ นี่มันอะไรกัน อะ โอจิ!! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!?”
“อืมฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ”ยัยนั้นตอบด้วยท่าทียิ้มแย้มแจ่มใส
“อย่ามาทำเป็นไก๋ นี่มัน.....”ก่อนที่เธอจะพูดได้อะไร ร่างของเธอก็อันตธานหายไป เหลือเพียงอาวุธของยมทูตซึ่งแต่เดิมมันไม่ใช่ของเธอ ยกเว้นตราประจำตระกูลที่เป็นสร้อยสีเงินมรกตตรงกลางอาวุธเปื้อนเลือดเหล่านั้น

“กะ เกิดขึ้นแล้วจริงๆเหรอเนี่ย”เอสพูดด้วยสีหน้าที่ซีดตกจนเห็นได้ชัดเจน
“เกิดไรขึ้นงั้นหรือ เอส มีอะไรอย่างนั้นเหรอ”ไรก้าถาม
“รุ่นพี่ นี่มันหมายความว่ายังไงงั้นเหรอ!?”แวนโซพยายามจะถาม
“ไม่ต้อง! หึ ไก่อ่อนกันทั้งก๊กเลยน่ะ พวกแกน่ะ”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เอสเคยได้ยินที่ไหน ใช่แล้ว ที่มาพูดกับเขาเมื่อตอนนั้น ก่อนจะไปโลกของไทรเด้น
เซวาล่า! เธอเดินเข้ามาด้วยเครื่องแบบฮู๊ดดำปกคลุมทั้งตัว ในมือถือแอปเปิ้ลกินอยู่ ข้างๆมีผู้ชายที่สวมชุดผ้าคลุมดำยาวปกคลุมทั้งตัวในมือของเขาถือนาฬิกาทรายสีฟ้าทะเล ที่ตอนนี้มันหยุดเดินแล้ว...

“ธะ เธอเป็นใครกัน”ไรก้าเป็นฝ่ายถามคนแรก
“กลิ่นอายแบบนี้ ยมทูตอีกแล้วเหรอ”ยาร์ชว่า
“แล้วๆๆๆๆๆๆ ซวยแล้วไหมละ ฉัน” โอจิพูดอย่างกลัวๆ
“ฉันเป็นยมทูตชื่อ เซวาล่า ตอนนี้ฉันได้รับมอบหมายให้ส่งตัวธันซาเดอร์ เอส และอิน๊อฟ แวนโซกลับสู่ห้วงมิติ เวลาเดิม เดิมทีนี่เป็นภารกิจของยมทูตโอจิ แต่ดูเหมือนฉันจะไว้ใจหล่อนมากไปหน่อย”เธอว่า ก่อนจะเดินลิ่วๆ ไปหายัยโอจิ ซึ่งกำลังทำหน้าเลิกลั่ก พร้อมกับต่อยเข้าที่หน้าอย่างจัง
“โอ้ย!”
“ท่านยม อุตส่าห์วางใจให้เธอทำภารกิจนี่แท้ๆ เพราะเห็นแก่ฝีมือของเธอ ที่เอาชนะอาซาคุนะ ริวเซียลงได้ แต่ไอ้นิสัยขี้เล่นที่ติดมาจาก[บาปอันไร้เดียงสา]นี่ช่างน่าหัวเราะและช่างไร้สาระเสียเหลือเกิน”เธอกล่าวอย่างเย็นชา
“แหม ก็แบบว่า มัน...”
“ไม่ต้องมาแก้ตัว!! เพราะการปล่อยเฉยเมยกับการข้ามมิติและเวลามาของหล่อน ดูซิว่าตอนนี้เป็นไง อาซาคุนะ ริวเซียไม่ได้ยืนอยู่[ณ ตรงนี้]แล้ว!! เรื่องต่อจากนี้ ฉันจะจัดการเอง ส่วนเธอน่ะ อยู่เงียบๆเอาไว้เลย ถ้าฉันไม่เห็นแก่หน้าท่านยมล่ะก็......คงรู้นะว่าจะเจออะไร”เธอพูดด้วยแววตาที่น่ากลัว เย็นชาราวกับงูที่จ้องจะกินหนูเลยก็ว่าได้
“เชอะ ฉันไม่สนเหรอ”เธอว่าทำหน้าบูดบึ้ง ราวกับชาชินกับมัน
“เอาล่ะ เวลา ณ ที่นี่ของพวกนายหมดลงแล้ว” ทีนี้ ยัยนั้นก็หันกลับมาหาพวกเอสกับแวนโซ
“ที่ฉันไม่ส่งนายแต่ทีแรกก็เพราะยัยโอจินี่ กับเจ้าDKหรอกนะ แต่ตอนนี้ฉันต้องส่งพวกนายกลับไปแล้ว” เธอว่าก่อนจะกางมือมาทางฉันกับแวนโซ และก็มีอะไรบางอย่างคล้ายๆหลุมดำโผล่ออกมา และดูดเราเข้าไป
“ดะ เดี้ยวซิ!!”
“ฉันไม่ลบความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่ให้พวกนายก็บุญแล้ว กลับไปพูดคุยกันให้ดีๆด้วยล่ะ”เธอว่า ก่อนที่พวกเขาจะหายวับไปด้วยเหมือนกัน….

ทุกอย่างภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ จนกระทั้งกระทาชายซอร์พูดขึ้นมา
“ดะ ดูเหมือนว่าเรื่องเมื่อกี้จะไม่เกี่ยวกับพวกเราใช่มั้ย?”เขาถามออกมาอย่างนั้น
“อา ถ้าเป็นเมื่อก่อนอ่ะนะ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว”เธอว่าพลางแทะกัดแอปเปิ้ลสีเขียวอ่อนกิน
“หมายความว่ายังไง!”มีใครคนหนึ่งตั้งคำถามขึ้นมา
“จะเล่าให้ก็ได้....”เธอตอบ จากปากที่เธอเล่าออกมา ทำให้ทุกคนนั้นทราบเลยว่า เหล่าคนจากมิติและจากห้วงเวลาของแต่ละคนนั้นได้หลุดเข้ามาในโลกต่างๆเรียบร้อยแล้ว อันเนื่องมาจากการข้ามมิติและห้งเวลามานั้นเอง
“นักวิทยาศาตร์ที่ทำไม่ดีกับแฟนและตัวนายอาจจะรอดมีชีวิตอยู่”คำพูดของเซวาล่าทำให้เฟแรงค์เดือดจนถึงกับทุบพื้นร้าว แต่เซโก้มาห้ามให้ใจเย็นลง
“พ่อของนายก็อาจส่งใครมาหานายก็ได้”คราวนี้เธอชี้นิ้วไปที่รอนนี่ ทุกคนต่างอึ้งทำหน้าเหมือนทำไมถึงรู้เรื่องพวกนี้ เธอตอบกลับมาว่า “ฉันอ่านพลังวิญญาณที่ไหลออกมาจากพวกนายก็รู้แล้ว ว่าไปทำอะไรมา มีประวัติอะไร.... ที่แน่ๆ หลักฐานที่แน่ชัดแล้วว่า มิติเริ่มบิดเบี้ยว พวกนายก็เห็นกันเต็ม 2ตาแล้วนี่ นั้นก็คือตัวตนของอาซาคุนะ ริวเซียน่ะตอนนี้ หายไป และ การมีชีวิตของ บลูตัส ไคลม์ ก็ตายจากโลกนี้ไปแล้ว”
"เดี้ยวแล้วไทรเด้นล่ะ!"แลนทัก
"สิ่งที่ตาพวกนายเห็น อาจไม่เป็นอย่างที่คิดก็ได้นี่"
“มันหมายความว่ายังไงกันน่ะ?”ไรก้าถาม

“นั้นก็คือตอนนี้เวลาไทม์ไลน์เริ่มบิดเบี้ยวแล้วยังไงล่ะ การที่ริวเซียไม่อยู่ตรงนี้ อาจจะเป็นเพราะ [กำลังใจ] และ [ความรู้สึกสำนึกผิด] ของเธอหายไปในอดีต ตอนนี้เธออาจจะอยู่ในนรกก็จริง แต่จิตใจน่ะตอนนี้คงแตกสลายไปแล้ว นี่แค่เฉพาะตัวริวเซียน่ะ ฉันยังไม่ได้เหมารวมไปถึง [ครอบครัวของเธอ] ด้วยเลย แล้วที่นี่ถ้าเกิดขึ้นกับพวกนายขึ้นมาล่ะ นายอาจจะหนีจากการพลีชีพไม่ได้ และตายทั้งอย่างนั้น! พวกแกอาจจะถูกพวกบ้าๆพวกนั้นทดลองซ้ำแล้วซ้ำอีกจนกลายเป็นตัวประหลาดกว่านี้ ไม่ก็ตายในกรงก็ได้! เด็กอย่างแกอาจไม่รอดจากการถูกฆ่าของDK! และอีกหลายๆเรื่อง ที่ฉันไม่อยากพูดถึงอีก!!”เธอพูดพักเล็กน้อย เพื่อให้หลายๆคนได้คิดและได้พูดบ้าง
“ถ้างั้น ทำไมพวกเธอถึงไม่จัดการเรื่องพวกนี้ซะเองเลยล่ะ นั้นมันหน้าที่พวกเธอไม่ใช่เหรอ”ยาร์ชพูดโพล่งขึ้นมา
“ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ฉันคงไม่มาถ่อพูดด่าพวกเธอเป็นต้นเหตุให้เสียเวลาหรอก ที่ฉันจัดการเรื่องพวกนี้ไม่ได้ ก็เพราะเจ้าDKยังไงล่ะ!! รู้ไหมการข้ามมิติหรือเวลาที ถ้าทำกันที สองที มันไม่เท่าไรหรอก แต่การที่ข้ามกันมาเยอะขนาดนี้ มันทำให้กำแพงมิติเวลาพัง คนที่ควรตายกลับไม่ตาย คนที่รอดกลับตายหรือนายอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับพวกคนที่โลกเฮอร์โรเคสอีกล่ะ!!"ทั่วทั้งห้องเงียบสนิท

"หึ! เอาเถอะ พวกนายอยากจะทำอะไรก็ตามใจ ฉันจะให้เวลาพวกนายกลับไปคิด ฉันจะยืนรออยู่ตรงนี้กับเกียงเซ็น ผู้ซึ่งเป็นผู้ควบคุมกาลเวลา เขาคนนี้จะช่วยพาพวกนายไปยังโลกและช่วงเวลาของอาซาคุนะ ริวเซีย"
"แล้วเธอล่ะ"แองเจลีน่าถาม
"คิดว่าฉันว่างมาดูพวกแกตลอดเวลาเหรอ!!"เธอว่าก่อนจะหยิกหูของโอจิ"ฉันจะกลับไปรายงานท่านยมพร้อมกับยัยนี่ คราวหน้า หวงว่าฉันจะเจอเรื่องดีๆล่ะ"
"โอ้ยยยย มันเจ็บนะ ยัยเบอะ!"โอจิว่าก่อนจะวาร์ปหายไปกับเซวาล่า

"เอาล่ะ ไม่ต้องเกร็ง เชิญทำตัวให้สบาย คิดให้ดี เมื่อพร้อมแล้วก็มาหาผม ผมขออนุญาตคุณTale ผู้เป็นเจ้าของมิติแห่งนี้แล้ว แล้วเจอกันนะ เหล่านักรบ"เกียงเซ็นที่เงียบมาตลอดว่า เขาวางนาฬิกาทรายไว้บนโต๊ะแถวนั้น ก่อนจะหันกลับไปนั่งสมาธิอยู่ตรงหน้าของประตู

สรุป
หากพร้อมที่จะไปโลกของริวเซีย(ไทม์ซิส) ให้มาพูดกับเกียงเซ็น เมื่อครบ 3 User ที่จะไป จะไปโลกนั้นทันที
zeya สมาชิก
· #392
"ข้าจะไป......"เฟแรงค์เสียงเฟแรงค์ดังขึ้นในหัวของเซโก้ราชันย์แห่งราชันย์ถอนหายใจเรื่องที่ได้ยินมาจากเซวาล่านั้นเป็นเรื่องที่พวกเขาแทบซ็อกแองเจิลลีน่ากำลังปลอบเกเบรียลที่ร้องให้จ้าอยู่หันมามองทั้งสามเพราะทีแรกทั้งสามว่าจะหยุดพักเพื่อช่วยแองเจิลลีน่าดูแลเกเบรียล

"นายไปคนเดียวได้แน่นะ"เซโก้ถามเฟแรงค์พยักหน้าไรก้านั้นถอนหายใจออกมาแรงๆ

"ให้ตายสิ.....เรื่องแบบนี้มันทำเอาพวกเราซ็อกเหมือนกันนะ"ไรก้าพูดเฟแรงค์ไม่พูดอะไรพยัคฆ์ทมิฟเดินไปที่ห้องพยาบาล

--------------------------------------------------------

นาเซกิตื่นขึ้นก็พบกับอินโฟโนนั่งอยู่ข้างๆตนเด็กหนุ่มกำลังจะอ้าปากถามแต่จักรพรรดิแห่งหายนะส่ายหน้า

"เจ้าดาร์คเนสมันเล่นแรงจริงๆเลยน่ะนะ"อินโฟโนพูดพลางมองโตตูที่อยู่กับพวกออตโต้

"ผมมันไม่ได้เรื่องเองนี่ครับ"นาเซกิพูดและเป็นจังหวะเดียวกับที่เฟแรงค์เข้ามา

"ฟะ......เฟแรงค์นายมานี่ได้ไงเนี้ย"อินโฟโนทักเฟแรงค์เงยหน้าไปมอง

"อิน....นายเองเหรอ"เฟแรงค์จำอินโฟโนได้เพราะเคยเจอกันระหว่างที่พวกตนเร่ร่อนหาบ้านส่วนอินโฟโนนั้นเดินทางเพื่อหาวิธีช่วยโลกของตน

"อ้อ....นี่นาเซกิเพื่อนฉันเอง.....เฟ"อินโฟโนพูดเฟแรงค์พยักหน้านาเซกินั้นมองพยัคฆ์ทมิฟด้วยอย่างงงๆ

"ฉันกับเฟรู้จักกันตอนเดินทางข้ามมิติน่ะนะ"อินโฟโนพูดแล้วก็เล่าเรื่องพวกเซโก้ให้นาเซกิฟัง

"ก็อย่างที่เล่านั้นละ.....ว่าแต่หัวหน้านายละ"อินโฟโนถาม

"ตอนนี้เลี้ยงลูกอยู่กับแองเจิลลีน่าน่ะ"เฟแรงค์ตอบอินโฟโนแทบตกเก้าอี้

"สองรายนั้นมีลูกแล้วเหรอ"อินโฟโนถามเฟแรงค์พยักหน้าแล้วก็มองนาเซกิสลับกับอินโฟโน

"ฉันกำลังหาคนไปทำภารกิจด้วยพวกหัวหน้าน่ะตอนนี้อยากจะดูแลเกเบรียลลูกของหัวหน้ามากกว่าเลยไม่ไป....."เฟแรงค์ถามอินโฟโนเอียงคอมองเฟแรงค์จึงเล่าเรื่องดีเคและเศษผลึกของดีเคให้อินโฟโนฟังเมื่อเฟแรงค์เล่าถึงลักษณะของผลึกของดีเคอินโฟโนนั้นถึงกับทุบกำแพงด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ต้องใช่แน่ผลึกนั้นละที่ทำให้คนของฉันและเผ่าอื่นต้องผ่ายแพ้และกลายเป็นเบี้ยล่างของเจ้าพวกนั้น....บางที่ตอนที่นายสู้กับเจ้านั้นผลึกของมันก็เข้ามาในโลกของฉันในตอนที่ช่วงเวลาผิดเพี้ยน......เฟฉันจะไปกับนายอยากไปให้เห็นกับตาเอง"อินโฟโนพูดเฟแรงค์พยักหน้า

"ผมไปด้วยครับ.....ถึงไม่รู้ว่าภารกิจนั้นคืออะไรแต่เท่าที่ดูสีหน้าของอินโฟโนแล้วคงจะไม่ใช่เรื่องที่ไปทำกันได้แค่สองคนแน่ๆ"นาเซกิพูดเขาค่อยๆยันตัวขึ้นมาเฟแรงค์พยักหน้าแล้วเดินนำทั้งสองไปเกียงเซ้นทันที

"เอ่อ....พวกเราสองคนจะไปกับคุณเฟแรงค์น่ะครับ"นาเซกิพูดทั้งอินโฟโนและเฟแรงค์พยักหน้ารับ

สรุป

อินโฟโน นาเซกิ เฟแรงค์ไปยังโลกของเอส
lancenater สมาชิก
· #393
(ก่อนโอจิกับเซวาล่ามา)
"ตอนนี้พวกเราก็รอดแล้วนะคะ"เรเทียบอก
"ชั้นขอนั่งเงียบๆหน่อยนะ"แลนซ์พูดก่อนเดินไปนั่ง
เรื่องทั้งหมดคงเกิดเพราะเขามันบ้าเกินไป....
ถ้าผมช่วยบลูตัสทัน...เขาคงรอดไปเจอเรย์
ถ้าผมไปช่วยคุณวินนิการ์แทน...คุณเฮทกับคุณเนียสคงมีความสุข
ถ้าผมไม่ไปถามคุณเนียส...เธอคงไม่ร้องไห้
ถ้าผมตอนนั้นอยู่ด้วยกับคุณไทรเด็น...คุณไทรเด็นอาจรอด ถึงไม่รอด เขาก็ไม่ตายคนเดียว
แลนซ์คิดก่อนจะมีน้ำตาซึมเล็กน้อย ทำไมนะ...ทำไมต้องมีคนตายด้วย เขาเพิ่งรู้จักพวกเขาไม่นานเอง แต่ว่าพวกเขากลับบาดเจ็บสาหัส ไม่ก็ตายกัน
ผมช่วยอะไรไม่ได้เลยเหรอ...
ขณะเดียวกัน จิมกับเรเทียก็ไปดูเกเบรียล เรเทียหยิบเขามาอุ้ม ส่วนจิมเล่นกับเขา และก็คืนแองเจลลีน่าไป
"จิม"เรเทียกระซิบข้างหูจิม"ชั้นก็อยากมีลูกกับเธอเหมือนกันนะ"
"ว..เหวอ!"จิมตกใจ
"ชั้นพูดจริงๆนะ"เรเทียบอก ทั้งคู่ดูอายๆ ก่อนจูบกัน
...........................
หลังเกิดเหตุการณ์
ขณะที่จิมกับเรเทียพร้อมที่จะไป แลนซ์ก็หัวเราะหึๆ
"ได้เวลาแล้วสินะ...คราวนี้น่ะ...คราวนี้น่ะ...ผมจะปกป้องไม่ให้มีใครตายเอง!"
จิมหันไปหาเรเทีย"เรื่องแต่งงานคงต้องหยุดก่อนล่ะ มีเรื่องที่พวกเราต้องทำก่อนแล้ว"
"ได้ ยังไงชั้นก็จะรอด...ไม่มีทางจากเธอแน่นอน"
แลนซ์ที่กลับมาจากสภาพสิ้นหวัง เขาพร้อมแล้ว เขาหายจากอาการอกหัก อาการเครียด ความคลั่ง และความเศร้าแล้ว ตอนนี้เขามีโอกาสแก้ตัวแล้ว โอกาสที่จะปกป้องทุกคน...
จะว่าไป ผมก็ไม่มีครอบครัวแล้วนี่นา พ่อแม่ เพื่อน ญาติ ทุกคนที่รู้จักตายตั้งแต่การบุกของพวกปีศาจไปแล้วนี่นา(ยกเว้นจิมกับเรเทีย) สำหรับผม ผมไม่มีใครต้องมาห่วง แต่ก็อยากเจออยู่สองคน...
คนแรกคือเทวทูตคนที่ให้พลังผมคนนั้น...
อีกคนคือร่างที่มาให้พลังความมืดผมมา...
Angel-is-egg สมาชิก
· #394
(บทก่อนที่จะเจอเซวาล่า)

อึ่ก!รอนนี่ ถึงกับจุกทันทีเมื่ออยู่ๆก็ถูกแรงดึงดูดมหาศาลดึงลงมาจากลานลานประลองแล้วมาหล่นลงตรงจุดๆที่จะเป็นทางเดินสำหรับไปในที่ต่างๆของมิติเทล

"เอ้า!ไหวไหมล่ะ?"เสียงเล็กๆที่ดูคล้ายกับว่าจะเป็นเสียงที่ผ่านการสังเคราะห์มาอีกทีนั้นดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆที่ก้มลงมองชายหนุ่ม...

"ธะ...เธอเป็นใครกัน"
ผั๊วะ!สิ่งที่ตามมากลับตามมาด้วยแรงถีบมหาศาล จนรอนนี่กลิ้งๆไปและชนเข้ากับกำแพงก่อนที่อยู่ในท่านัง่พิงกำแพง
"เอาล่ะ ไปกันได้แล้วล่ะ"เธอคนนั้นว่า ก่อนที่จะฉุดร่างกายของรอนนี่ให้ยืนขึ้นแล้วพาเขาเดินไปรวมกลุ่มกับทุกๆคน
----------------------------------

หลังจากที่ฟังเรื่องราวจากเอซาว่าเสร็จรอนนี่ได้ตัดสินใจที่จะไปโลกของเอส ส่วนยาร์ชกับวินนิก้าร์ นั้นขอถอนตัว ส่วนแม่สาวลึกลับที่พารอนนี่ออกมาจากลานประลองนั้น เธอแนะนำตัวว่า ชื่อ "ออร์เนลล่า"

"นับแต่นี้ไปฉันจะมาทำหน้าที่คอยจับตาดูนายไว้ไม่ให้คาดสายตาเลยล่ะ เพราะอย่างงั้นเอ็นดูฉันหน่อยนะ~"ออร์เนลล่า...พูดด้วยท่าทีเริงร่าก่อนจะเดินไปทักทายทำความรู้จักกับทุกๆคน

"รอนนี่~"เสียงออตโต้ดังขึ้นในห้วงมโนของชายหนุ่ม พร้อมกับเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"หื้อ?"
"หนูมีคนที่อยากจะให้พี่เจอด้วยล่ะ"ออตโต้พูดด้วยท่าทีเริงร่าแฝงไปด้วยเลศนัย
"ที่ห้องพักนะ ไปดูซิ"
----------------------------

ที่ห้องพัก

เสียงบทเพลงบรรเลงจากเครื่องเป่าชนิดหนึ่งดังขึ้น

มันเป็นเสียงที่ฉันยังจำได้ดี ถึงแม้เวลาจะผ่านมานาน...
เล่นวิดีโอ YouTube

"โตตู?"รอนนี่เรียกชื่อของอดีตคนรักขึ้น หญิงสาวผู้สวมใส่ศรีษะของหมาป่ายังไม่คงไม่หยุดเล่นดนตรีจากเครื่องเป่าที่ทำมาจากไม้...รอนนี่รอ จนกระทั่งโตตูหยุดเล่นดนตรี แล้วหันมาเผชิญหน้าของเขา ทั้งสองเดินเข้ามาใกล้กันเรื่อยๆ...

"เธอหาฉันเจอได้ยังไง"
"ก็...ข้าเป็นหมาป่าไง"โตตูพูดขึ้น รอนนี่หัวเราะเบาๆ ก่อนที่ทั้งสองจะสวมกอดกัน...

"รอนนี่ เจ้ารู้ไหม ว่าเจ้าหลับ หลับไปนานมาก..."โตตูว่าพลางยกมือเกลี่ยไปตามรอยแผลประปรายตามใบหน้าของชายหนุ่ม

"โตตู ไรยู เป็นยังไงบ้าง?"
"ตอนนี้ เริ่มพูดได้เป็นบ้างคำแล้ว..."โตตูเงียบไปครู่หนึ่ง"เขาเหมือนเจ้ามาก เหมือนเจ้ามากจริงๆ"หญิงสาวว่าก่อนจะซบเข้าที่แผ่นอกกว้างของชายหนุ่มแล้วสะอื้นเบาๆ รอนนี่ไม่พูดอะไรนอกจากกอดโตตูให้แน่นกระชับกว่าเดิมลูบไปตามแผ่นหลังของอดีตภรรยา

หลังจากนั้นทั้งคู่พูดอะไรด้วยกันซักเล็กน้อย รวมถึงเรื่องของเซวาล่า

"เจ้าจะเอายังไง? รอนนี่"โตตูถาม
"ก็คงต้องไปล่ะนะ..."รอนนี่พูดขึ้น โตตูฉุดเข้าที่แขนของรอนนี่"ข้าก็จะไปด้วย"
"เธออยู่ที่นี่จะดีกว่า สาวน้อย เพราะไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
"ห่วงตัวเจ้าเองเสียจะดีกว่า สาวน้อย"โตตูพูดขึ้นก่อนที่จะกึ่งอุ้มกึ่งแบกรอนนี่ในท่าอุ้มเจ้าสาว

"เห็นไหมล่ะว่าข้านะ มีพลังที่สมกับเป็นผู้นำขนาดไหน ฮะ ฮะ"โตตูพูดขึ้นด้วยท่าทีเริงร่า"เลือกเอานะระหว่างจะเดินไปดีๆหรือให้ข้าอุ้มไป?"

"อืม โอเค...เธอไปด้วยก็ได้"รอนนี่ในตอนนี้หน้าแดงเพราะความเขินอายสุดขีด(แดงไปถึงใบหูเลยทีเดียว) โตตูถึงยอมปล่อย...แล้วหลังจากนั้นทั้งคู่จึงเดินไปสมทบกับกลุ่มที่จะไปยังโลกเอส

สรุป

รอนนี่ โตตู รวมทั้งออร์เนลล่าจะไปที่โลกของเอส
NAX99 สมาชิก
· #395
"อืม เอาละ ในเมื่อทุกคนที่อยู่ตรงนี้พร้อมกันหมดแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเวลา ผมขอทำการวาปไปยังโลกไทม์ซิสทันทีเลยนะครับ"เกียงเซ็นว่า เขาถอนจากการนั่งสมาธิ หมุนนาฬิกาทราย 3 รอบ พร้อมพูด
"เวลาที่จะไปคือ... เมื่อ 3 ปีที่แล้ว หุบเขาแลซเกรส" พลัน ทั่วบริเวณนั้นก็สว่างจ้า เมื่อเหล่านักสู้ลืมตาอีกที ก็พบภาพของเนินภูเขาหินที่รอบๆนั้นมีภูเขาหินสีดินแดง พวกเขายืนอยู่ ณ บริเวณเนิน เมื่อมองไปด้านบนสุดของเนินก็มีค่ายทหารอยู่กองหนึ่ง
"ก่อนอื่น ขอให้ทุกคนทำตามที่ผมจะบอกนะครับ
1.ห้ามบอกว่าตนมาจากต่างโลก ต่างมิติ
2.ห้ามทำเป็นรู้จักหรือบอกเรื่องราวของใครก็ตามที่เจอที่นี่ นอกจากผมจะเป็นคนบอกเอง"พลันเกียงเซ็นก็แปลงกายเป็นทหารรบ ที่ดูมียศสูงหน่อย การแต่งกายของเขานั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำ มีตราสีแดง เสื้อในสวมเสื้อเชิ๊ตขาว กางเกงดำยาว
"ช่วยถือสิ่งนี้ไว้ด้วยนะครับ"
"มันคืออะไรเหรอ?"แลนถาม
"ณ ตอนนี้พวกคุณทุกคนคือทหารรับจ้างพิเศษที่ถูกส่งมาจากไทม์ซิสเพื่อมาช่วยเหลือกองทัพของอาซาคุนะ เซคุโนะการปราบโจรภูเขา 1,200 คน ที่ก่อสร้างความเดือดร้อน และเข่นฆ่าประชาชนในเขตภูมิภาคนี้เป็นอย่างมาก"
"อาซาคุนะ เซคุโนะ?"มีใครบางคนรู้สึกสงสัยกับชื่อๆนี้
"เขาเป็นทั้งอาจารย์และเป็นตาแท้ๆของอาซาคุนะ ริวเซีย"เกียงเซ็นตอบ ก่อนที่เขาและนับสู้ทุกคนจะเดินไปที่ประตู

"เจ้าเป็นใคร!!"มีเสียงๆหนึ่งดังออกมาจากกำแพงหินที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยเวทย์มนต์
"ช้าชื่อ**** ****(ชื่อปลอม ไม่ต้องใส่ใจ) ข้าได้รับมอบหมายจากรัฐบาลโลกให้ส่งนักรบรับจ้างพิเศษมาช่วยเหลือ พวกท่าน"ภายในนั้น มีเสียงซุบซิบกันเล็กน้อย พลันก็มีเสียงชายแก่คนหนึ่งสั่งออกมา
"ให้พวกเขาเข้ามา!"เมื่อเปิดออกมาก็ปรากฏภาพของชายชราที่ถึงแม้จะดูชราแต่กลับมีร่างกายที่แข็งแรงมาก แม้ผมที่เต็มหัวจะขาวโพลน หรือหนวดเขี้ยวที่เป็นเอกลักษ์จะขาวไปด้วยก็ตาม เขาสวมผ้าคลุมขาวยาวถึงเท้า มีไม้เท้าคอยเป็นหลักค้ำยืนให้
"ข้าคือพันตรีอาซาคุนะ เซคุโนะ ณ ที่แห่งนี้ข้าคือผู้บัญชาการสูงสุดของค่ายทหารแห่งนี้ ต้องขอขอบคุณท่านเป็นอย่างมาก ที่มาช่วยเหลือพวกเราในครั้งนี้"เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรไมตรี แต่ก็แฝงถึงความน่าเกรงขาม
"เหอะ! เรื่องแค่นี้ไอ้พวกรัฐบาลโลกไม่เห็นต้องเข้ามาสอดเลยนี่หว่า!"แม่ทัพที่ดูยศสูงหน่อยหนึ่งพูด ตาของเขามีผ้าปิดพันทับเอาไว้เยอะมาก ดูท่าตาของเขาจะมองไม่เห็น
"เกรฟ!! อย่าเสียมารยาทต่อแขกซิ!!"ชายชราตวาดทันที
"ขะ ขอประทานโทษครับ"เขาทำการก้มขอขมาทันที
"ไหนๆ อะไรกัน ทหารรับจ้างเหรอ!? ทำไมดิฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ ท่านตา!"เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งพูดก่อนเดินออกมาจากเต็นส์ใหญ่ เหล่านักสู้ต่างพากันตกตะลึง ภาพที่เขาเห็นและหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็คือ อาซาคุนะ ริวเซีย แต่เธอแตกต่างไปจากตัวตนที่เขารู้จัก นั้นคือท่าทางที่สดใสและดูมีชีวิตชีวากว่าก่อนหน้านั้นที่ดูเศร้าๆมืดมนกว่ากันเยอะ
"อะไร!? ตะลึงอะไรกัน!? เห็นแล้วขัดลูกตาชะมัดเลย!? พวกแก"
"ริวเซีย!!"
"ขอโทษค่ะ!"แต่นิสัยปากหมายังเหมือนเดิม และดูเหมือนเธอจะไม่รู้จักพวกนักสู้ด้วย

"ฮึก! ฮะแฮ่ม ยังไงก็ต้องขอขอบคุณท่านมากนะครับ ที่มาช่วยพวกเรา ถ้าไม่รังเกียจ ขอเชิญท่านเข้าไปพักในเต็นส์ของพวกเราก่อนก็ได้นะครับ"
"ไม่เป็นไรหรอกท่าน ข้าเองก็ต้องขอตัวก่อนแล้ว งานของข้าไม่ใช่มีแต่เรื่องนี้เรื่องเดียว ลาล่ะครับ"เกียงเซ็นว่าก่อนจะเดินออกมา ก่อนจะไปเขาทำสัญลักษณ์ถึงพวกนักสู้ว่า"โชคดีนะ"

"เอาละ ริวเซีย พาพวกเขาไปอธิบายแผนการของวันพรุ่งนี้ทีซิ"
"เอ๊ะ!? ดิฉันอีกแล้วเหรอค่ะ"
"ก็เธอเป็นคนวางแผนเองแล้วก็เป็นคนคุยง่ายสุดแล้วนี่"
"อ่า ก็ได้ค่ะ...แต่ตอนนี้ดิฉันยุ่งอยู่ ถ้างั้นให้พวกเขาไปพักอะไรกันก่อนก็ล่ะกัน เดี้ยวคืนนี้ 4 ทุ่ม ไว้เจอกันอีกล่ะ"ริวเซียว่าพลางเกาหัวแกรกๆเดินออกไป ดูจากท่าทีเธอไม่ได้งานยุ่งหรอก เพียงแต่เธอขี้เกียจที่จะอธิบายอะไรยาวๆเท่านั้นเอง

สรุป
ตอนนี้ให้ทุกคนพักอยู่ในเต็นส์ (สามารถแต่งอะไรก็ได้ตามสะดวก) ซักพักจะเริ่มฉากต่อไป
zeya สมาชิก
· #396
นาเซกิ อินโฟโนและเฟแรงค์นั้นมองหน้ากันเงียบนาเซกินั้นมองคณะที่มาด้วยอย่างงงๆ

"คนพวกนั้นก็เป็นทีมหาดีเคอะไรนั้นน่ะครับ"นาเซกิถามเฟแรงค์พยักหน้าพลางมองหน้าคนอื่นๆอินโฟโนเองก็ไม่ได้พูดอะไรมากนักนอกจากนั่งมองเียบๆ
maid guy สมาชิก
· #397
ในกลางคืนนั้นมีร่างของคนปริศนากำลังเดินอยู่ เขากำลังมองไปทางเต้นท์ของสนามรบที่กำลังเกิดขึ้น เขานั้นสวมชุดคลุมตัวเอาไว้และเอาผ้าพันมือ ใบหน้าของเขาซ่อนไว้ในผ้าพันคอสีแดงปิดบังใบหน้าไว้ราวกับซ่อนตัวอยู่

"ที่นี่จะกลายเป็นสนามรบสินะ"เขากล่าว"หากฝ่ายของพวกเทลทำท่าจะแพ้เราจะไปช่วยสักหน่อยดีกว่า"

สักพักหนึ่งมีเสียงดังในผ้าคลุม เขานั้นหัวเราะสักครู่

"ไม่เป็นไรน่า ต่อให้อยู่กลางสนามรบฉันก้ไม่ตายง่ายๆหรอกน่า"
NAX99 สมาชิก
· #398
เมื่อถึงเวลา 4 ทุ่ม เหล่านักสู้ต่างมาร่วมตัวกันที่เต็นส์ใหญ่เพื่อประชุมวางแผนตามที่ริวเซียได้นัดเอาไว้
“แม่ง เสือกดันมาครบอีก ขี้เกียจเล่าชะมัด”ริวเซียบ่นในใจ
“เอ่อ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้อ่ะนะ เวลา 7 นาฬิกาเมื่อพระอาทิตย์โผล่พ้นออกมาจากเมฆ พวกเราจะทำการบุกโจมตีทันที
“เราจะแบ่งกองทัพออกเป็น 3 กลุ่ม คือกลุ่มแรกคือทัพหน้า ฉันจะเป็นคนคุมเข้าไปทำการโจมตีเป็นอันดับแรก กลุ่มที่ 2 คือกลุ่มกองโจร เกรฟ คนตาบอดที่พวกนายเห็นเมื่อตอนบ่ายจะเป็นคนนำทัพลอบเข้าไปในค่ายของพวกโจร
และกลุ่มที่ 3 คือกลุ่มของท่านตาเป็นกลุ่มทัพใหญ่
แผนการก็ง่ายๆ เราจะเข้าไปโจมตีเป็นทัพหน้า พอสู้ได้ซักพักก็แกล้งแพ้ เพื่อล่อพวกทหารส่วนใหญ่ออกมา ทีนี้กลุ่มของเกรฟจะทำการเข้าไปในค่ายเพื่อทำการเผาและยึดค่าย และสุดท้ายพวกเราก็จะตีขนาบกำจัดพวกโจรให้หมด มีใครมีคำถามอะไรไหม?”เธอถาม พลันรอนนี้ก็ยกมือขึ้นมา
“ฉันเห็นจำนวนทหารของที่นี่มีน้อยมากเลย มีจำนวนทัพกี่คนเหรอ”
“แหม่! พูดแล้วปี๊ดชิบ ไอ้ผู้ตรวจการของที่นี่แม่งใจแคบชิบหาย ขอทำงบเอาทหาร 3,000 คน ส่งมา 500!! คิดดู เสียเปรียบเห็นๆ! แล้วมาทำเป็นอ้างเพื่อรักษาจำนวนของทหารให้มากที่สุด มากกะผีซิ! โธ่เอ่ย กรูเลยต้องมาวางแผนต่อสู้ที่ต้องเสียกำลังพลให้น้อยที่สุด และปลอดภัยที่สุดเสียนี่.......อ่ะ ขอโทษที ลืมตัว”ริวเซียว่า ทุกคนพาทำหน้าอึ้งๆงงๆเล็กน้อย
“อันที่จริง เอ้อ...แค่นี้ก็น่าจะพอไหวนะ แต่ทีนี้ในกลุ่มโจรนั้นนะ รู้สึกเหมือน หัวหน้าของพวกมันจะมีพลังวิเศษหรืออะไรนี่แหละ มันสามารถสร้างวัตถุที่จับจ้องไม่ได้ให้เป็นอาวุธอะไรก็ได้ ดูเหมือนว่าข่าวลือๆมากันว่าเขาดันไปเจอ[คริสตัน] หรืออะไรวิเศษๆนี่แหละ” เหล่านักสู้ต่างมองตากันเอง พวกเขาคิดว่า"มันคือชิ้นส่วนของDK"
"หืม พวกนาย รู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ?"ริวเซียถามทั้งหมดต่างพากันส่ายหน้า"อืม ถ้าไม่มีอะไรก็ช่างมันเถอะ เอาละ ขอปิดการวางแผน พรุ่งนี้เจอกันล่ะ"เธอว่า ก่อนที่เหล่านักสู้จะแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัย

เมื่อถึงตอน 7 โมงเหล่านักสู้ต่างแยกย้ายไปกลุ่มต่างๆที่เจ้าตัวต้องการ
กลุ่มแรก ทัพหน้า เมื่อถึงเวลาที่กำหนด
"เอาล่ะ สหายร่วมรบทุกท่าน วันนี้คือวันที่พวกเราจะเอาดาบเล่มนี้ที่อยู่ในมือของพวกเราตัดและฟาดฟันอธรรมเพื่อชีวิตของเรา เพื่อคนที่พวกเรารักและจะปกป้อง เพื่อเมืองของเรา เพื่อประเทศของเรา เพื่อไทม์ซิสของเรา!!"เธอพูดสร้างขวัญกำลังใจทหาร พลางเดินไปรอบๆกองทัพ เอาดาบของตนแตะดาบของเหล่าทหารแต่ละนาย รวมถึงอาวุธของเหล่านักสู้ด้วย
เหล่าทหารต่างพากันฮึกหมึม ดูน่าเกรงขาม และพร้อมที่จะต่อสู้เต็มที่
"เอาล่ะ ทุกท่าน ลุย!!"
ริวเซียแสดงสัญญาณก่อนจะเข้าประทะกับกลุ่มกองโจรที่ดูทั้งป่าเถื่อน บ้าคลั่งและดูหื่นกระหายการเข่นฆ่า

ในบริเวณเนินเขาใกล้ๆกัน พวกเกรฟและเหล่านักรบต่างกำลังรอสัญญาณจากพวกกองทัพของริวเซีย
"การรอนี่มันน่าเบื่อสิ้นดี"เขาว่าก่อนจะสูดจมูกเพื่อจับตำแหน่งกลิ่ยของแต่ล่ะคน
"ยืนเฉยๆก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา มาแนะนำตัวให้สนิทกันดีกว่า ฉันร้อยตรีเกรฟ เกรฟ แกรนคอนส์ พวกนายล่ะ"เกรฟว่า พร้อมกับหันไปถามพวกเขาเหล่านั้น

สรุป
(สามารถแต่งได้เป็น 2 ช่วง หรือช่วงเดียวไปเลย)
ริวเซียจะประชุมวางแผน และให้ทุกคนเลือกกลุ่มที่จะไปอยู่

ริวเซียได้นำทัพเข้าต่อสู้กับพวกกองโจร
เกรฟจะให้ทุกคนแนะนำตัวว่าตนเป็นใคร และจะรอสัญญาณจากกลุ่มริวเซีย

ให้ทุกคนบอกด้วยว่า แต่ละตัวละครจะอยู่กลุ่มไหน(กลุ่มริวเซีย-กลุ่มเกรฟ)
lancenater สมาชิก
· #399
(เลือกทัพริวเซีย)
หลังประชุม จิม เรเทีย แลนซ์ได้เลือกที่จะไปกับทัพริวเซีย
......................
แลนซ์ที่กำลังตามกองทัพไปสู้นั้นก็ได้คิด"ทำไมคนอย่างนั้นถึงกลายเป็นอย่างนี้นะ"
zeya สมาชิก
· #400
นาเซกิ อินโฟโน เฟแรงค์เลือกไปทัพของแกรฟ

"ผมนาเซกิครับ"นาเซกิแนะนำตัวอินโฟโนจึงรีบขอโทษเฟแรงค์ก่อนจะ

"ผมอินโฟโน.....ส่วนนี่เฟแรงค์เป็นสัตว์เลี้ยงของผมเอง"อินโฟโโนพูดเฟแรงค์ทำหูลู่ไม่พอใจ

"แค่ในนามนะอิน......อย่าได้ริทะลึ่งสั่งฉันเชียว"เสียงเฟแรงค์ที่ดูหงุดหงิดดังขึ้นมาในหัวอินโฟโนอสูรหนุ่มได้แต่หัวเราะแฮะๆ

สรุป

นาเซกิ อินโฟโน เฟแรงค์ไปกับกองทัพของเกรฟ