LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

Myth Board

พูดคุยทั่วไป 17 เม.ย. 2013 ♥ 0 👁 61 💬 1,540

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

สำหรับผู้เล่นใหม่ :: สถานีที่เริ่มแรกสำหรับการเล่นโหมดเนื้อหาคือห้องสมุด Tale โดย Tale จะส่งไปยังโลกต่างๆเพื่อไปผจญภัย

กฏของเกมส์

1) ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร
2) ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด
3) ไม่ควรใช้ตัวละคร Over Power และ Marry sue
4) เวลาต่อสู้ ควรคำนึงถึงตัวละครมากกว่าใช้ความคิดตัวเองในการเล่น
5) รู้ขีดความสามารถของตัวละคร แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ
6) ห้ามตัวละคร Cosplay หรือ นำความสามารถมาใช้ เช่น Naruto,One Piece
7) ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ
8) ถ้ารู้ว่าตัวละครไม่ไหว ไม่ควรหาทางแก้ทาง แพ้คือแพ้ ชนะคือชนะ สามารถกลับมาสู้ใหม่ได้ตลอด
9) บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้***
10) ห้ามโพสติดๆกัน หรือ ถี่เกินไป
11) ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม***
12) ห้ามตัวละครความสามารถไร้เหตุผล
13) ห้ามใช้ตัวละครของคนอื่นโดยเด็ดขาด
14) ไม่ได้เล่นนานอย่าลืมประกาศ Log off ด้วย พร้อมบอกเหตุผล
15) กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

1,540 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
lancenater สมาชิก
· #461
"ไอ้เรื่องพวกนี้...มันจะโหดร้ายไปถึงไหนกัน!"แลนซ์เริ่มเครียด
"คนที่อยากให้มันรีบๆตายก็ดันอยู่รอดปลอดภัย พวกสู้เพื่อความถูกต้องตายแบบสุนัข ว้อยยย!!!!"แลนซ์ทุบพื้นด้วยมือ
แลนซ์ลุกขึ้นมา และบอกกับจิมและเรเทีย
"ชั้นจะล้างแค้น เตรียมตัวไปได้"
นี่มันไม่เหมือนนายก่อนหน้านี้เลยนะ...จิมคิด
….........................
สมัยที่ทั้งสามยังเป็นเด็กที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง...
ทั้งสามเล่นด้วยกัน พ่อแม่แลนซ์มารับลูกตน ทุกคนหัวเราะอย่างมีความสุข ตอนนั้นแลนซ์ดูอารมณ์ดีมาก เขาไม่มีความคลั่งเหมือนสมัยนี้แม้แต่น้อย
จนกระทั่ง...
กองทัพปีศาจบุกเข้ามาที่หมู่บ้าน พ่อแม่ของทั้งสามตาย รวมถึงทุกคน
"ว้ากฮ่าๆๆๆ! ฆ่ามันให้หมด!"ชายร่างอ้วน หัวล้าน ถืออะไรบางอย่างสีฟ้าไว้(ชิ้นส่วนDK)
ทั้งหมดอยู่ในความสิ้นหวัง จิมกับเรเทรยหนีไปได้ ส่วนแลนซ์ถูกหัวหน้าโจรแทงที่อก
แต่ขณะที่แลนซ์กำลังจะตาย เขาเหมือนเห็นภาพเทวทูตออกมา ร่างของมันนั้นมัวจนมองไม่เห็น
"เจ้าต้องการพลังหรือไม่..."
"ต้องการ!"แลนซ์ตอบทันที แสงสีทองออกมาก่อตัวเป็นดาบที่มือเขา....
เมื่อเขารู้ตัวอีกที เขาก็อยู่กลางกองเลือด
ทั้งหมดตาย คริสตัลนั้นหายไป และแลนซ์ก็มีอาการที่เมื่อคนถูกฆ่าจะคลั่งไปในทันที
.......................
"เราคงต้องทำตามเขาล่ะช่วงนี้"เรเทียบอก
maid guy สมาชิก
· #462
"ริวเซียเหมือนกับฉันเมื่อก่อนเลยนะ ที่ตอนที่ถูกฆ่าล้างโดยเผ่าปีศาจเมื่อคราวนั้น หากนายไม่มาฉันคงแย่กว่านี้แน่"เกรซพูดในห้องพักที่พักกันถึงสี่คนเตียงของเกรซที่ขอจากเซอร์วิสไนท์ได้ประดับม่านด้วย ของมาร์คัสมีกล่องไม้สำหรับเหล่าสัตว์เลี้ยงให้นอนและของฝาแฝดเป็นเตียงสองชั้น ทั้งสองกำลังตีกันเพื่อแย่งว่าใครได้นอนข้างล่าง

"นั่นสินะ"มาร์คัสพูดพลางเอาเนื่อที่อยู่เต็มถุงให้สัตว์เลี้ยงกิน
"พวกเราก้เหมือนกันแหละ"คิดพูดขึ้นมาเหมือนเขาจะเอาชนะเคย์ได้จึงครองเตียงล่างส่วนเคย์นั้นขึ้นไปข้างบนอย่างเสียมิได้
"ใช่เลย"เคย์เสริม"หากไม่พบกับคุณพวกเราไม่ปล้นก็ฆ่าคนเหมือนกับพวกโจรนั่นแหละ"

"งั้นตอนนี้หลังจากพักผ่อนแล้วพวกเราจะไปไหนคงรู้สินะ"มาร์คัสกล่าว
"ไม่ต้องถามก็รู้"เกรวพูด"ก็ไปช่วยยัยอกแบนนั่นไง"
zeya สมาชิก
· #463
นาเซกินั้นนิ่งเงียบตั้งแต่กลับมาอินโฟโนนั้นคุยกับเฟแรงค์เรื่องของผลึกดีเคด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พยัคทมิฟมองหน้าเด็กหนุ่มผมขาวพลางมองหน้าอินโฟโน

"เฟถามว่านายยังจะไปอยู่อีกมั้ย"อินโฟโนถามนาเซกิพยักหน้า

"ถึงรู้ว่าต้องไปลงนรกผมก็จะไปครับ...."นาเซกินั้นพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังตาสีฟ้าใสคู่นั้นมีประกายความมุ่งมั่น

"เหมือนนายซะมัดอิน"เสียงเฟแรงค์ดังขึ้นมาในหัวของอินโฟโนอสูรหนุ่มได้แต่หัวเราะแฮะๆ
NAX99 สมาชิก
· #464
“เอาละ เรามาถึงแล้ว”เกียงเซ็นว่าก่อนที่รอบๆตัวของพวกเขาจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้พวกเขามาอยู่ที่ทุ่งหน้าสีเขียวขจีแห่งหนึ่ง
ดูจากตำแหน่งพระอาทิตย์ที่ใกล้จะลับฟ้าแล้ว นี่น่าจะเป็นเวลาค่ำกว่าๆได้
เมื่อมองลงเนินไป พวกเขาเห็นควันไฟขึ้นมาจากบริเวณๆหนึ่ง ดูๆแล้วน่าจะเป็นค่ายพักแรมขนาดเล็กของพวกนักเดินทางไม่ก็ทหาร
เกียงเซ็นเดินลงเนินไป เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเดินตามมา เขาจึงทำท่าบอกว่าให้มา เมื่อเหล่านักสู้เดินไปได้ซักพัก พวกเขาก็พบกับชายหญิงคู่หนึ่ง ผู้ชายนั้นเขานั่งหันหลังให้ จึงมองไม่เห็น
ส่วนผู้หญิงนั้นเป็นสาววัย 20 กว่าๆ ผมม่วงอ่อนยาว ตาสีฟ้า หน้าตาดูสดใส สวมเสื้อผ้าสบายๆ แต่เธอนั้นกลับนั่งรถเข็นอยู่ ดูท่าร่างกายของเธอคงจะไม่แข็งแรงซักเท่าไร เพียงแต่สร้อยที่เธอใส่อยู่นั้นอาจค่อนข้างเตะตาเหล่านักสู้บางคนอยู่ เพราะมันคือสร้อยรูปกางเขนของเอส

“ฮะแฮ่ม”เกียงเซ็นทำเสียง ฝ่ายชายรีบลุกขึ้นมาทันที และทำการวันทยาหัต พวกแลนต์ รอนนี่ เฟแรงส์ ซอร์ และโซเดเนียจำได้ทันทีว่าเขาคือ...
“สวัสดีทุกท่านครับ กระผมจ่าสิบโทแวนโซ, อีน๊อฟ แวนโซครับ!!”แวนโซพูดด้วยเสียงอันดังราวกับเป็นทหารจริงๆ เขาสวมชุดแจ็คเก็ตดำ เสื้อในขาว กางเกงขายาวเทา ไหล่ซ้ายติดตราประทับยศ สภาพร่างกายของเขานั้นดูบึกบึนแข็งแรงสมกับเป็นทหาร
“ไม่เห็นจะต้องเป็นพิธีการอย่างนั้นก็ได้เลยนี่ แวนโซ”หญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถเข็นกล่าว
“แต่ว่าโซเฟีย....”แวนโซเริ่มทำตัวไม่ถูกตามที่เจ้าตัวมักเป็น
“เอาน่า เธอนี่จริงๆเลย ส่วนดิฉันธันซาเดอร์ โซเฟียค่ะ”เธอกล่าว ก่อนจะหันมาพูดกับทุกๆคน “เป็นแฟนของอีตาคนนี้ค่ะ”
“มะ ไม่ดีมั้ง โซเฟีย นี่มันต่อหน้าทุกๆคนน่ะ”แวนโซว่าพลางเอามือเกาหัวอย่างเขินอาย
“ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวก่อนนะ”เกียงเซ็นกล่าวก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น
“ครับ ขอบคุณมากครับ คุณเกียงเซ็น”แวนโซว่าก่อนจะโค้งตัวคำนับขอบคุณ เกียงเซ็นเดินออกไป โดยทำมือประมาณว่าเจ้าตัวไม่ถือ
“เอาละ เราเดินไปคุยไปกันก่อนดีกว่านะ เดี้ยวพวกนั้นจะรอนานเอานะ”โซเฟียพูด แวนโซเห็นดีด้วยจึงตกลงกันไป
“รายละเอียด เอาไว้ผมจะอธิบายทีเดียวเลยที่ค่าย พวกคุณตามพวกผมมาก่อนก็ละกันนะครับ”

“เดี้ยว นี่นอกจากนายแล้ว ยังมีคนรู้เรื่องพวกเราอีกกี่คนเหรอ?”เฟแรงคส์เขียนกระดาษยื่นให้แวนโซดู
“นอกจากผม โซเฟียแล้ว ยังมีเพื่อนที่ในกลุ่มที่ผมไว้ใจได้ว่าพวกเขาไม่ใช่พวกปากพล่อยหรอกครับ และผมบอกแค่ 4 คนซึ่งทั้ง 4 คนนี้เดี้ยวเราไปเจอกันที่แคลป์ตรงโน้นครับ แต่อย่าพูดอะไรมากจะดีกว่านะครับ”แวนโซกล่าวก่อนจะเข้ามากระซิบกับพวกเหล่านักสู้ “โดยเฉพาะเรื่องของริวเซีย อย่าให้ใครรู้เรื่องเด็ดขาดนะครับ ไม่งั้นประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนแปลง เรื่องตัวคนร้ายคราวนั้น ผมจะสืบเอง เพราะได้ยินมาว่าโครโนสใช้สิทธิและตำแหน่งของตนในการปลี่ยนชื่อ และย้ายไปที่ไหนซักที่แล้วละครับ ผมรู้นะครับว่าเรื่องนี้อาจทำให้หลายคนอารมณ์ไม่ดี แต่การโมโหก็ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีนะครับ”ดูเหมือนแวนโซจะรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่เทือกเขาแลซเกรชเป็นอย่างดี
“นายเอารูปมาให้พวกเราชี้ตัวก็ได้นี่”
“บุคลกรทางการทหารเรามีเยอะนะครับ ไหนจะทัพบก อากาศ น้ำ ไหนจะทัพเหนือ ใต้ ตะวันตก-ออก จะหานี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆนะครับ อีกอย่างมันแปลงโฉมอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้ด้วย”
“งั้นนี่เราเอาผิดมันไม่ได้เลยงั้นเหรอ”
“ก็บอกว่าผมจะสืบให้ไง แน่นอนว่าซักวันมันต้องเผยหางมาแน่ครับ”แวนโซกล่าว เขาอยากให้ทุกๆคนใจเย็นๆ เพราะเขาก็พยายามที่สุดแล้ว
“แล้วแบบนี้พวกรัฐบาลโลกไม่สงสัยอะไรบ้างเหรอ?”ซอร์ถามเขา
“ทำไงได้อ่ะครับ ไอ้พวกเส้นใหญ่มันก็อย่างนี้แหละ ผมเองยังหมั่นไส้มันเลย คิดดูหมอนี่ไม่ได้ขึ้นมาเป็นผู้ตรวจการเพราะฝีมือหรอกครับ แต่เพราะใช้เงินกับอำนาจของตัวเองฟาดหัวลูกเดียว กรณีของคุณเซคุโนะนั้นไม่ใช่แค่ครั้งแรกหรอกนะครับ”
“คุยอะไรกันอยู่เหรอ แวนโซ!?”โซเฟียที่นั่งรถเข็นนำไปก่อนถาม
“ปะ เปล่าไม่มีอะไรหรอก แค่พูดว่าเจ้าพวกนั้นคงจะแตกตื่นน่าดูอ่ะนะ”แวนโซทำสีหน้าปกติเพื่อปกปิดโซเฟีย “ยังไง ถ้าผมรู้ข่าวอะไร ผมจะมาบอกนะครับ” เขากล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปเข็นรถให้โซเฟีย และเหล่านักสู้ก็เดินตามพวกเขาไป

“นั้นสิ คงแตกตื่นน่าดูเลยเนอะที่รู้เรื่องนักสู้จากต่างมิตินะ”โซเฟียกล่าวอย่างอารมณ์ดี "แต่ว่าแบบนี้ อาหารเย็นคืนนี้ ไม่พอแน่ให้พวกเขาไปล่าสัตว์ หาผลไม้กินติดมือมาด้วยไหม แถวนี้มีองุ่นแอปเปิ้ล หมาป่า หมูป่า แถมมีหมีอยู่ด้วยนี่นา"
"อืม มันก็เป็นความคิดที่ดีนะ"แวนโซว่าและหันไปหาเหล่านักสู้
เหล่านักสู้รู้ดีว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

สรุป
เหล่านักสู้ได้มาพบกับแวนโซและโซเฟีย
ช่วงที่กำลังเดินอยู่สามารถถามอะไรเขาก็ได้เกี่ยวกับเหตุการณ์ตอนนี้ หรือคดีเมื่อ 3 ปีก่อน หรือจะไปล่าหาอาหารติดมือไปที่แคลป์เอาก็ได้
zeya สมาชิก
· #465
นาเซกินั้นมองเฟแรงค์ออกไปล่าสัตว์ ส่วนอินโฟโนนั้นนั่งบนก้อนหินก้อนใหญ่ใกล้ๆกับแคมป์ดวงตาสีเขียวออกน้ำเงินนั้นมองเพลิงดำของตนเหมือนจะดูอะไรบางอย่างอยู่ด้วยสายตาเจ็บปวดอสูรหนุ่มนั้นมองเปลวไฟอยู่อย่างนั้น

"คงจะมีอะไรเกิดขึ้นสินะ......"นาเซกิพูดแต่เด็กหนุ่มผมขาวนั้นไม่ได้ไปยุ่งอะไรเขาจึงตามเฟแรงค์ไปช่วยหาอาหารในป่า
Angel-is-egg สมาชิก
· #466
"สุดท้ายแล้ว...เราควรจะปล่อยให้ทุกอย่างนั้นเป็นไปตามอย่างที่มันควรจะเป็น"รอนนี่สรุปสั้นๆ...

"ข้าก็คิดเหมือนเจ้า..."โตตูตอบรับคำอดีตสามีของเธอ
"เพราะการกระทำบางอย่างของเราอาจส่งผลกระทบต่อบ่วงชะตากรรมของที่นี่ได้.
.."

รอนนี่ว่าพลางโอบเอวของโตตูแล้วลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเอวหญิงสาว ถึงโตตูจะมีพละกำลังมากมายมหาศาลแค่ไหนแต่รูปลักษณ์ภายนอกของเธอนั้นช่างบอบบาง...แต่กลับไม่เปราะแตกง่ายๆ

ทั้งสองหามุมที่จะรำลึกความหลังกันซักที่ในป่า....

-------------------------------

"ไงรอนนี่~"เสียงขงออร์เนลล่าดังขึ้น ทั้งโตตูรอนนี่ที่กำลังเดินเล่นกันท่ามกลางความมืดในป่า
"ออร์เนลล่า?"
"ขอโทษนะที่ขัดจังหวะ...แต่ขอคุยกับนายเป็นการส่วนตัวหน่อยจะได้ไหม?~"ออร์เนลล่าพูดด้วยน้ำเสียง?อ่อยๆเหมือนรู้สึกผิด
"อืม ได้ซิ เดี๋ยวฉันมานะ"โตตูตอบรับ"อือ งั้นข้าไปล่าสัตว์ซักตัว 2ตัวแล้วกัน เจอกันที่แคลป์"แล้วทั้งสามก็เดินแยกไปกันคนละทาง ทางด้านรอนนี่นั้นเมื่อเห็นว่าแยกออกมาไกลพอสมควร จึงเริ่มพูดคุยกับออร์เนลล่าด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็นๆตามเคย
"มีอะไร...ออร์เนลล่า"
"เรื่องของที่นี่นะ...ฉัน..."เหมือนกับว่าออร์เนลเห็นได้ยินอะไรซักอย่างจึงฉุดรอนนี่ลงกับพื้นพร้อมทั้งตัวเธอเอง
"เงียบไว้..."ออร์เนลล่าพูดกับรอนนี่ด้วยเสียงกระซิบ พร้อมทั้งปิดปากรอนนี่ ทั้งสองรอคอยจนกระทั่งเสียงย่ำฝีเท้าของผู้ที่น่าจะออกมาหาเสบีงค่อยๆไกลออกไป

"เอาล่ะรอนนี่ ฉันมีอะไรจะขอร้องนายซักหน่อย...ช่วยถอนตัวจากภารกิจนี้จะได้ไหม?"ออร์เนลล่าพูดขึ้นพร้อมทั้งวางฝ่ามือทั้งสองลงบนแผ่นอกของรอนนี่...
"เธอต้องการอะไรกันแน่?"รอนนี่พูดขึ้น เขารู้สึกแปลกมาก่อนหน้าที่ออร์เนลล่ามารวมทั้งฉุนเธอหน่อยๆที่อยู่ๆก็มาทำกับเขาเป็นนักโทษ...เหมือนหมอนั้นไม่มีผิด รอนนี่คิดในใจ

"...ทุกคนบอกว่าทั้งหมดอยู่ที่การกระทำ แต่ฉันว่ามันทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับโชคชะตาและผูกทอกับจิตวิญญาณ..."

ออร์เนลล่าเริ่มพูด(เพ้อ)อะไรแปลกๆ...ตาของทั้งสองเริ่มประสานกันลึกข้างในของออร์เนลล่ามันเหมือนมีปีศาจซ่อนอยู่ แต่ของรอนนี่นั้นเหมือนมีความดำมืด...

"ทุกๆระบบกำลังดำเนินต่อไป ดวงอาทิตย์ยังไม่ดับสูญ...แต่บางอย่างในตัวแกมันกำลังตื่นขึ้น..."

เด็กสาวลุกขึ้นในท่านั่งเหนือกายของชายหนุ่ม..."เพียงพอที่จะทำให้ระบบทุกอย่างพังได้...เพียงพอจะทำให้ระบบทุกอย่าง...ของฉันพังได้..."

เสียงของออร์เนลล่าเริ่มฟังไม่รู้เรื่องและจับใจความไม่ได้...รอนนี่สั่งให้เธอหยุดพูด แต่เธอกลับเริ่มระดมรัวอัดเข้าที่ใบหน้าของเขา รอนนี่พยายามป้องกันและจบอยู่ในท่าที่โดนออร์เนลล่าเอาใบมีดพายใต้แขนเสื้อจ่อเข้าที่จุด"ตาย"...

"รอนนี่นายสะใจไหมที่ได้ฆ่าคน?"
"...ใช่"
"นายมีลูกแล้วใช่ไหม"ใบมีดพายเริ่มจ่อเข้าไปที่จุดตายของเขาอีกครั้ง
"จะฆ่าฉันอีกครั้งก็ได้นะ..."รอนนี่ยังรักษามาดนิ่งไว้ได้เหมือนเดิม

ออร์เนลล่าเริ่มก้มลงเข้าใกล้ใบหน้าของรอนนี่"กลับไปซะ กลับไป..."
"ม...ไม่"
"นายต้องการให้คนตาย เพราะความปราถนาอันงี่เง่าของนายนั้นไปกี่คนกัน"
"...ถึงยังไงริวเซียก็เคยรู้จักกับฉันมาก่อน" "หุบปาก!"ผั๊วะ!
"นายไม่นึกถึงพวกที่นายจากพวกเขามากันหรือไง!!!"ผั๊วะ!

"หุบปากๆๆๆ!!!!"ตามมาด้วยเสียงผั๊วะเป็นชุดใหญ่ หลังจากนั้นไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยอะไรกันบ้าง แต่รอนนี่ก็ขอถอนตัวออกจากมิติของริวเซีย พร้อมทั้งออร์เนลล่า...
ส่วนทางด้านโตตูนั้นก็ขอกลับไปที่มิติเทลชั่วคราวเพื่อตามรอนนี่ไป(เธอยังไม่รู้เรื่องราวของ DK)

สรุป รอนนี่ ออร์เนลล่า โตตูขอถอนตัวออกจากมิติของริวเซีย
ออร์เนลล่ารู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้ในร่างของรอนนี่
maid guy สมาชิก
· #467
"ว้า มีคนถอนตัวแล้ว"คู่แฝดนั้นประสานเสีย

"ช่างมัน เขาคงไม่มีกำลังใจที่จะสู้ไม่ก็มีเหคุผลส่วนตัวละมั้ง"เกรซว่าก่อนที่จะมองไปที่มาร์คัสที่กำลังร่ายเวท

"นั้นนายจะทำอะไรกัน"เกรซถาม
"ไปสำรวจหาศัตรูและล่าสัตว์สักหน่อย"เขาพูดก่อนที่ร่างเวท ไวสเวิลได้กลายร่างเป็นมังกรที่ร่างของมันสูงราว15-18เมตร มันก้มหัวและคอที่ยาวๆให้กับมารคัสเพื่อขึ้นนั่ง มันนไเขามาวางที่ตรงกลางระหว่างปีกของมัน

"อืมจริงสิ"เขาโยนนกหวีดให้เกรซ"เอานี่ไปด้วยเผื่อพวกศัตรูบุก"และเขาก็บินถลาไปในยามค่ำคืน
lancenater สมาชิก
· #468
"เออ...ผมจะไปล่าสัตว์หน่อยนะครับ"จิมบอก
"ชั้นไปด้วยค่ะ"เรเทียตามไป
ทั้งคู่ออกไปกลางป่า และแลนซ์ก็นั่งอยู่ และตัดสินใจเดินไปถามเกี่ยวกับคดีเมื่อหลายปีก่อน
NAX99 สมาชิก
· #469
“เขาคงมีธุระของเขาละมั้งครับ”แวนโซว่าก่อนจะเดินไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ถึงแคลป์
เมื่อเดินทางมาถึงค่ายพักแรมเล็กๆ ดูเหมือนที่นี่จะเป็นเพียงค่ายพักแรม ดูจากจำวนเต็นสท์แล้วน่าจะมีคนอยู่กัน 3-4 คน และก็มีกองเต็นสท์อีก 3-4 อันที่ดูเหมือนกำลังจะเริ่มตั้ง
“อ้าว บอกให้รอไปไหนกันหมดล่ะเนี่ย”โซเฟียว่า
“สงสัยพวกเราจะไปนานเกินแฮะ แยกย้ายกันไปหมดเลย แต่แค่ 30 นาทีกว่าเองนะ”แวนโซว่า

“30 นาที สำหรับฉันแล้ว โคตรนานเลยนะเว้ย”เสียงผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากพงหญ้า หลังเขาฟาดปืนไรเฟิลและลูกซองอยู่ ในมือเขาถือซากหฒุป่าตัวพอประมาณ 3 ตัวได้ ชายคนนั้นเป็นชายผมดำสั้น ผิวสีแทน มีเคราเล็กน้อย สวมชุดแจ็คเก็ตน้ำตาล ชุดในเป็นเสื้อยืดเขียว สวมพันคอแดง รองเท้าบู๊ต กางเกงยาวลายพราง “นานพอจะล่าหาตัวอะไรกินได้เลย”
“อย่าโผล่ออกมาจากตรงนั้นซิ คุโรคาเงะ หน้าเธอยิ่งเหมือนโจรป่าอยู่นะ”
“พูดจาระวังคำหน่อยก็ดีนะ โซเฟีย”คุโรคาเงะตอบด้วยเสียงเรียบๆ เขาเอาซากหมูป่าวางไว้ ก่อนจะหันไปทักทายเหล่านักสู้ “เพื่อนของนายนี่เยอะกว่าที่คิดแฮะ แวนโซ ฉันจ่าสิบตรีคุโรคาเงะ, ฮาเดล คุโรคาเงะ ยินดีที่ได้รู้จักล่ะ พวกมาจากต่างมิตินี่มีแต่คนยังไงล่ะ...บอกตรงๆเลยล่ะกัน พวกนายแปลกๆดีแฮะ” พลันหลังคุโรคาเงะแนะนำตัวเสร็จก็มีเสียงตะโกนมาแต่ไกล

“เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! โอ่ย! โฮ่ย! โฮ่ย! มากันแล้วเหรอเนี่ย!! ฉันยังวิ่งเล่นไม่เสร็จเลยนะ”หญิงสาวรายหนึ่งโผล่ออกมา และวิ่งแลลนดิ้งที่พื้น หลังจากที่เจ้าตัวสเก็ตอยู่บนอากาศ ด้วยการสร้างเวทน้ำเป็นรางบนอากาศ เธอสวมแว่นกันลทที่ตอนนี้เอามาวางตรงคอแล้ว ผมสั้นส้ม หน้ากระ ตาสีเหลือง สวมเสื้อแจ๊คเก็ตนักบิน เสื้อในเป็นเสื้อยืดขาว กางเกงเป็นกางเกงขาสั้นน้ำตาลมีซิปมากมายที่เอวแนบมีดสั้นเอาไว้อยู่ ส่วนที่เท้านั้นเธอสวมสเก็ตเอาไว้ ดูเหมือนเธอจะใช้มันคล่องซะด้วย
“ฮะ แฮ่ม ฉันพันจ่าอากาศโทอายาเนะ, ซึคิมาจิ อายาเนะ ยินดีที่ได้รู้จักเน้อ ไม่อยากเชื่อเลยนะเนี่ย! เห็นไหมว่าทฤษฏีโลกคู่ขนาน+ต่างมิตินะ เป็นไปได้!”
“ตามใจว่าแต่ฉันสั่งให้เธอไปหาผลไม้ไม่ใช่เหรอ? แล้ว ไหนล่ะ?”คุโรคาเงะว่า
“อ่ะ ฉิบหาย ลืม!!”อายาเนะว่าพลางเขามือมากุมเอาไว้ที่หัว

“เอ้อ กะแล้ว ว่าต้องเป็นอย่างนี้ ฉันเลยเตรียมเอาไว้ให้แล้ว ยัยขี้ลืมเอ่ย”เสียงผู้ชายผมเงินยาว สวมเสื้อกล้ามสีเขียวแก่เข้ม กางเกงสีอ่อนขายาว รองเท้าผ้าใบ ที่สำคัญแขนซ้ายของเขาเป็นแขนกล เขาแบกทั้งผลไม้และก็กองฟืนมาอย่างพะรุงพะรัง
“โอ้ แท็งค์หลาย คราโรส! นายนี่มันคนดีจริงๆ”
“อย่ามัวแต่พูดเลย มาช่วยฉันแบกหน่อยเซ่!!”เขาว่า หลังจากที่วางของอะไรเรียบร้อยเสร็จแล้วเขาก็เริ่มแนะนำตัว”ฉันจ่าสิบตรีคราโรส, คราโรส วอร์เซ้นซีกี้ อืม ให้พูดอะไรต่อดีล่ะ เอาเป็นว่าพวกนายอยากให้ฉันซ่อมอะไรให้ ฉันจะพยายามก็ล่ะกัน ซ่อมแล้วพังอย่ามาโทษกันนะเฮ้ย”
“ไม่ต้องบอกไปตรงๆก็ได้มั้ง”อายาเนะว่า
“แลัวจะให้ฉันพูดว่าอะไรล่ะ!?”คาโรสกล่าว
“เอ๊ะ แล้วเนลล่ะ? เธอบอกอยากมาเจอพวกเขามากเลยไม่ใช่เหรอ?”โซเฟียว่า
“คงหาบ่อน้ำแถวนี้กินอยู่อ่ะนะ ยังไงเธอก็เป็น[ต้นไม้]กินของพวกนี้ไม่ได้อยู่แล้วนี่นะ”คุโรคาเงะว่า
“พืช...เดินได้....??”แลนดูจะงงกับสิ่งพวกเขาได้ยิน พลันก็มีอะไรบางอย่างคล้ายๆกิ่งไม้ค่อยๆแตะตัวแต่ละคน เรื่อยๆจนเดินออกมาถึงตรงหน้าเหล่าทุกคน

“ก็พืชนั้นแหละจ๊ะ พอดีว่าฉันไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอ่ะนะ ฉันเนลจ๊ะ เนลเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก”หญิงสาวผมสีเขียวยาวคล้ายกับใบไม้ เธอสวมชุดคลุมสีขาวยาวไปถึงเท้า แต่ถึงเป็นผ้าคลุม เธอก็ดูจะขยับตัวได้สะดวก ดูท่าเธอจะสวมเพื่อปกปิดอวัยวะของตนที่มีเมล็ดพืชอยู่บนตัว แต่ทั้งอย่างนั้นตรงหน้าผากของเธอก็มีเมล็คสีแดงติดเอาไว้อยู่
“หมายความว่ายังไงที่บอกว่าเป็นพืชนะ”เกรซถามแวนโซทันที
“เธอเป็นต้นไม้ที่ถูกการทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนักวิทยศาสตร์ผิดกฎหมายจนกลายสภาพมาเป็นคนครับ”แวนโซกล่าว

“เอ้า อย่ามัวแต่ยืนคุยกันอยู่เลย เรื่องรายละเอียดอื่นๆเดี้ยวคุยไปกินไปก็ได้ เรารีบเตรียมอาหารเย็นกินกันเถอะ คิดว่าตอนแรกจะไม่พอนะ แต่เห็นมาน้อยกว่าที่คิดเลยแฮะ เอ้า รีบตั้งไฟกันเร็ว”คุโรคาเงะว่า และทุกคนก็เริ่มตั้งเต็นสท์ ก่อไฟทำอาหาร
“เดี้ยวก็มีคนมาเพิ่ม ฉันวานให้พวกเขาไปล่าสัตว์ หาผลไม้มาเพิ่มนะ”
“ห๋า!? ยังจะมีอีกเหรอ!?”คราโรสว่าทันที
“ดีๆ คนยิ่งเยอะ งานเลี้ยงยิ่งสนุก ถ้างั้นพวกนายซักคนก็มาช่วยฉันทำเต็นสท์หน่อย ถ้ายังจะมากันอีก นอนไม่หมดแน่ๆ เดี้ยวให้พวกผู้หญิงนอนในเต็นสท์และผู้ชายนอนนอกเต็นสท์ล่ะกัน”อายาเนะว่า
มีบางคนทำท่าเหมือนกับเกรงว่าที่นี่จะมีเหตุร้ายเกิดขึ้น อายาเนะจึงตัดบทว่า “โฮ่ยยย ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกว่าจะมีศัตรูอะไรแถวนี้ ตอนฉันวิ่งลาดตะเวณเมื่อกี้ ไม่มีเงาศัตรูโผล่มาเลยซักตัวเหรอนะ! สบายใจได้”
“แหงอยู่แล้ว ตรงนี้ไม่ได้มีเหตุร้ายอะไรเกิดขึ้นนี่ พวกเราแค่บอกคุณแม็คกัสว่าจะมารับเพื่อนเท่านั้นเอง อีกอย่าง ไอ้นั้น เธอลืมไปหาผลไม้ แล้วไปวิ่งเล่นเองไม่ใช่เหรอ!?”คราโรสว่ากับอายาเนะ

สรุป
เหล่านักสู้ได้มาพบเจอกับพรรคพวกของแวนโซ
ในขณะนี้ให้เหล่านักสู้นั้นพัก ทำเต็นสท์นอน ก่อไฟ หรือไปหาอาหารเพิ่มตามใจชอบ หรือจะเข้านอนพักเลยก็ได้ และสามารถถามและพูดคุยกับNPCได้
ส่วนนักสู้ที่ไปล่าสัตว์นั้นขอให้กลับมา เขียนว่าล่าอะไรมา เก็บอะไรมา และทำอะไรหลังเข้ามาในแคลป์แล้ว
maid guy สมาชิก
· #470
เคย์นั้นออกไปหาที่ตั้งเต้นท์ ทหารนายหนึ่งนั้นกำลังหาเต้นท์ให้

"ไม่เป็นไร พวกผมมีเต๊นท์ส่วนตัวอยู่แล้ว"และเขาหยิบห่อผ้าขนาดใหญ่ออกมาและโยนออกไป กองผ้าที่มีโครงเหล็กข้างในกางออกมาเป็นเต๊นท์ขนาดใหญ่พอที่จะนอนได้สองสามคน และอีกตัวที่น่าจะเป็นของเกรซ

"พวกนายกางเสร็จแล้วสินะ"เกรซพูด"เดี๋ยวสักพักคงได้เนื้อสัตว์มาแล้วมั้ง

ไม่ทันไรมีเนื้อหมูป่า หมีและเสือหล่นลงมา พวกทหารมองขึ้นไปแล้วพากันตกใจเพราะเพิ่งเคยเห็นไวสเวิลเป็นครั้งแรก

"งั้นเดี๋ยวฉันแล่เก็บเอง และที่เหลือเดี๋ยวแบ่งให้"เขาพูดพร้อมกำลังจะหยิบมีด แต่เพิ่งนึกได้ว่ามีดของเขาละลายไปแล้ว

"ให้ตายสิ ไปถามคุณแวนโซหน่อยดีกว่าว่าพอมีดาบให้ยืมหรือไม่"
"ส่วนฉันไปถามคราโรสเรื่องแขนกลดีกว่าและสอบถามเรื่องเนลดีกว่า"เขาพูดพร้อมแบบเป้อุปกรณ์ของเขา

"เฮ่อไอ้พวกนี้"เกรซนั้นส่ายหน้าและเดินไปหาคุโรคาเงะเรื่องแผนการการโจมตี

________________________________________________________________________________________________________

ส่วนมาร์คัสที่แยกตัวออกมานั้นกำลังดูเหล่าสัตว์เลี้ยงอีกสองตัวที่เจ้าซาลาแมนเดอร์ที่ตัวยาว4เมตรนั้นกำลังเผาเตาหลอมอยู่ ไอรอลที่ขยายร่างร่างของมันกลับคล้ายกับสัตวเลี้ยงลูกด้วยนมแต่ว่าส่วนหัวคล้ายงูและความสูงขนาดเท้าม้ากำลังกินซากของหมูป่าและหมีที่พยายามบุกมาทำร้ายมาร์คัส ที่หางมันนั้นเกล็ดหายไปบางส่วนและกำลังงอกใหม่ มาร์คัสดูดาบที่หลอมมาจากเกล็ดของไอรอลและพิจารณาในเตาเผา

"คิดว่าคงเสร็จทันละมั้ง"เขาพูด"ส่วนเรื่องลับเดี๋ยวค่อยว่าทีหลัง"และเขานั้นก็นั่งหลับกลางป่า เจ้าไวส์เวิลที่มาสมทบได้บินอยู่เหนือหัวเพื่อค้นหาเหยื่อเพื่อนำไปฝากคนในแคมป์ มาร์คัสนั้นหยิบเนื้อที่เป็นอาหารของเหล่าสัตว์เลี้ยงออกจากถุงหนังที่ผูกเชือกสีแดงและกำลังเอาเข้าปาก

"โอ๊ะๆ เกือบไปแล้วเชียว"เขานำกลับมาใส่ไว้ในถุงและหยิบถุงที่เป็นสีเขียวออกมาแทน"แสดงว่าการกลายร่างมีผลมากกว่าที่คิดแฮะ"และเขาก้กินและนั่งหลับทั้งอย่างนั้น
lancenater สมาชิก
· #471
"อ่า...ทุกคนล่าสัตว์มาได้เยอจริง"จิมลากหมูป่าตัวเดียวหลังกลับมาที่ค่าย ส่วนเรเทียเก็บผลไม้มาได้บางส่วน
แลนซ์กำลังพยายามกางเต๊นท์อย่างลำบากเพราะไม่มีความสามารถด้านนี้
"ชั้นช่วยเอง"มีคนมาช่วยแลนซ์กางเต๊นท์(ใครก็ได้)
"ชั้นเข้าเต๊นท์ก่อนนะ"แลนซ์เดินเข้าเต๊นท์ไปและนั่งคิด
เรื่องทั้งหมดคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆแน่ ผมต้องช่วยคุณริวเซียให้ออกจากความมืดให้ได้....
"ชั้นก่อไฟเอง"จิมพยายามก่อไฟขึ้นมาจากการเอาเศษไม้มาถูกัน และก็สำเร็จ แล้วเขาก็เริ่มหาไม้จะมาเสียบหมูไว้ย่าง
zeya สมาชิก
· #472
อินโฟโนมองพวกแวนโซเงียบๆอย่างใคร่รู้อสูรหนุ่มนั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนรถเทรนเลอร์บรรทุกของหนักนั้นกำลังวิ่งมาทางแคมป์พอหันไปเห็น

"ให้มันได้งี้สิคุณเฟแรงค์"แวนโซพูดเมื่อเห็นเฟแรงค์ในร่างรถเทรนสีดำสนิทที่พ่วงท้ายด้วยซากช้าง 1 ตัวกับหมูป่าและหมีอย่าง 3 ตัวมาด้วยตรงส่วนที่เป็นตัวพ่วงเฟแรงค์คืนร่างเดิมแล้วมองหน้าคนอื่นๆประมาณว่า

"ข้าทำอะไรผิด"

"แฮะๆ.......ตามคุณเฟไปนี่เจอแต่เรื่องไม่คาดคิดทั้งนั้นเลยนะครับ....คุณเฟนี่สุดยอดจริงๆ"นาเซกิที่เดินตามมานั้นหัวเราะแฮะๆในมือมีผลไม้กับปลามาจำนวนหนึ่ง
NAX99 สมาชิก
· #473
“มีดเหรอครับ? อืม ผมว่าคุณไปยืมของอายาเนะดีกว่านะครับ เธอมีมีดเยอะแยะ แถมคมดีอีกด้วย”แวนโซว่ากับเคย์

“พอมีมีดหรือดาบอะไรให้ยืมไหม คุณอายาเนะ”
“มีดเหรอ เอาไปเลย ฉันมีเยอะจนแทบจะใช้ไม่หมดแล้วเนี่ย อย่าทำมันพังก็ล่ะกัน”อายาเนะว่าอย่างอารมณ์ดี

“แขนของฉันนะเหรอ? อืม.... ถึงฉันจะเป็นคนสร้างมันเอง แต่อธิบายด้วยคำพูดคงเข้าใจยาก เอาเป็นว่า…”คราโรสหยิบท่อนไม้หนาๆแข็งๆเล็กๆอันหนึ่งขึ้นมาด้วยแขนกลซ้ายของเขา เขาบีบท่อนไม้นั้น มันเริ่มเปื่อยยุย และปุลงอย่างง่ายดาย
“แขนของฉันสามารถดูดธาตุในสิ่งต่างๆออกมา และสามารถเอามาใช้งานได้อ่ะนะ อย่างเมื่อกี้ฉันดูดธาตุไม้ออกมาใช่มั้ย!? ถ้าฉันคิดจะใช้มัน..”เขายกแขนกลของเขาชูเข้าไปในป่าส่วนที่ไม่มีใครอยู่นั้น พลันก็มีรากไม้พุ่งออกมาจากแขน มันพุ่งโจมตีอย่างแรงและรวดเร็ว “ก็ราวๆนี้อ่ะนะ พูดง่ายๆก็คือแขนของฉันสามารถดูดธาตุในธรรมชาติ และสามารถเอามาใช้มันได้ แต่พวกพลังที่จับต้องไม่ได้อย่างธาตุมืด แสง และแรงโน้มถ่วง อันนั้นไม่ได้เลย ฉันสามารถเก็บสะสมได้มากสุด 3 ธาตุ และถ้าเอามาผสมคอมโบกันล่ะก็ ถือว่าเป็นอะไรที่แหล่มเป็ดสุดๆสำหรับฉันเลยก็ว่าได้”คราโรสพูดอย่างภูมิใจในฝีมือของตน

เนลตบมืออย่างดีอกดีใจทันทีเมื่อเห็นเฟแรงค์มา “อย่างที่แวนโซเคยพูดเลย มีคนที่สามารถแปลงร่างเป็นอะไรก็ได้ และก็เป็นคนที่เคยโดนแบบฉันมาก่อนด้วย”เธอว่าก่อนจะวิ่งไปหาเฟแรงค์ และโผกอดเข้าให้ “ดีจังเลย เราเอางนับตั้งแต่มีร่างเนื้อแบบนี้ ก็กังวลมาตลอดว่าตนจะเป็นคนที่แปลกไปกว่าเพื่อน แต่แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะนะ”เธอว่าถึงเธอจะพูดอย่างอารมณ์ดี แต่น้ำเสียงนั้น ปนไปด้วยความเหงาและเศร้าอย่างเห็นได้ชัด
“เธอไม่ใช่คนแปลกเหรอนะ เนล”
“ขอบใจนะ โซเฟีย”

“แผนการโจมตีงั้นเหรอ!? เธอหมายถึงที่ๆเราจะเดินทางกันไปซินะ ตอบยากแฮะ เพราะไม่ได้อยู่สถานที่จริง พวกเราจะไปที่เวสต์ดีเซริท์ตอนนั้นกลุ่มจักรพรรดิดินและจักรพรรดิพืชกำลังโจมตีอยู่นะ ที่นั้นพวกเราจะนั่งรถและมอไซต์ไป หรือพวกเธอจะนั่งมังกรของพวกเธอไปก็ได้ แต่เข้าใกล้แล้วช่วยลงด้วย มันค่อนข้างเตะตาฝ่ายศัตรู และพวกมันจะเตรียมรับมือพวกเราทัน แต่นี่ก็แผนของตอนนี้อ่ะนะ ภายภาคหน้าอาจมีการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้ก็กินกันก่อนเถอะ พวกเธอคงจะเจอเรื่องเครียดๆมาซินะ ดูหน้าก็รู้แล้ว แต่ฉันไม่ถามหรอก”

ทุกคนๆเริ่มนั่งตั้งวงกันรอบกองไฟอย่างสบายใจ เพราะไม่ต้องที่จะสู้รบกัน เหล่านักสู้หลายคนต้องกินกันอย่างตระกละบ้าง มูมมามบ้าง เกร็งบ้าง แต่ก็เป็นการกินที่สบายใจ และฮา พวกของแวนโซนั้นแม้จะเป็นทหาร แต่ก็มีเรื่องเล่าเฮฮาจนเหล่านักสู้บางคนถึงกับหัวเราะออกมา พวกเขานั้นต้อนรับเหล่านักสู้อย่างไมตรีจริงๆ แต่งานเลี้ยงนั้นก็ต้องเลิกรา เมื่อทั้งหมดกินกันจนอิ่ม และต่งแยกย้ายกันไปนอนเพื่อเช้าวันใหม่
“ล่ามาเยอะขนาดนั้น กินกันหมดด้วยแฮะ”คราโรสว่า ขณะดูซากกระดูกสัตว์ที่กองลอยพะนาด “รู้สึกกลัว คนพวกนี้ลึกๆแฮะ” และทุกอย่างก็เงียบสงบลง ความมืดได้เข้ามาปกคลุม และค่ำคืนนั้นได้จบลง

ตอนเช้าได้มาถึง ดูจากบรรยากาศนี่เป็นเวลา 6 โมงกว่าแล้ว แวนโซนั้นที่เป็นเวรเฝ้าพอดีได้ตื่นขึ้น เพราะดันได้ยินเสียงม้าวิ่งมา เมื่อเขาลืมตาจนเห็นได้ชัดแล้ว เขาก็มองไปที่ต้นเสียง พลางหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู เขาก็เห็นม้าสีขาวตัวหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาที่เขา ที่หลังม้านั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนพาดอยู่ ดูจากสภาพแล้วเธอได้รับบาดเจ็บและก็โทรมมาก ม้าตัวนั้นพุ่งตรงมาที่แคลป์ที่พวกเขาอยู่กัน

“ทุกๆคน ตื่นเร็วเข้า มาเรีย!! มาเรียเธอ..!!”เหล่านักสู้ทุกคนได้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลอย่างสลึมสลึอาจเป็นเพราะเมื่อคืนพวกเขานอนดึกไปหน่อย แถมต้องมาตื่นเช้าอีก แต่ซักพักพวกเขาก็เต็มตื่น
หญิงสาวผมยาวดำ สวมเสื้อยืดขาวทับด้วยเสื้อเชี๊ตดำ กางเกงขายาวสีเงิน ด้านหลังสะพายดาบยาวคาตานะใหญ่ยาว เมื่อเธอถูกพาลงมาจากหลังม้าได้ เธอสลบอยู่นานจนในที่สุดเธอก็ได้สติ
“วะ แวนโซ คุโรคาเงะเหรอ....ที่นี่”เธอเริ่มกล่าว
“ที่นี่เธอปลอดภัยแล้วล่ะ”คุโรคาเงะกล่าว
“งะ งั้นเหรอ....ยะ! แย่แล้วล่ะ ที่นอร์ทไลท์!! ที่นอร์ทไลท์ จักรพรรดิไฟ!!กำลังบุกโจมตี!”
“เอ๊ะ!? ทำไมพวกเราไม่เห็นรู้เรื่องพวกนี้เลยล่ะ!?”
“พวกมันทำลายระบบสัญญาณสื่อสารทั้งหมด รวมไปถึงมอเตอร์ไซด์และรถกันการหลบหนีด้วย ฉันเลยต้องขี่! ม้ามา”มาเรียพยายามฝืนสังขารของตัวเอง พยายามลุกขึ้น พวกแวนโซมาช่วยห้ามเขาเอาไว้
“อย่าฝืนเลย มาเรีย ดูจากแผลนี่เธอซี่โครงหักไปเยอะเลยนี่”คราโรสกล่าว
“ไม่! ขืนนอนอยู่อย่างนี้ พวกชาวเมืองล่ะก็....แถมฉันยังมีเรื่องที่ต้องสะสางกับยัยนั้น!...”เธอว่าก่อนจะมีผงสีเหลืองๆลอยหน้าเธอ และเธอก็สลบไป
“ผงสลบน่ะ ต้นไม้อย่างฉันผลิตออกมาได้ง่ายเลยอ่ะนะ”เนลว่า
“เอาล่ะ พวกเราต้องรีบไปที่นอร์ทไลท์กันแล้ว พวกเราขึ้น...”
“เดี้ยว บักเงาดำ(คุโรคาเงะ)! เรามีรถคนนั่ง 5 คนเบียดๆก็ 6 คน อยู่คันเดียว ให้มาเรียพักก็นั่งได้เพิ่มอีกแค่ 4 คน และมีมอไซด์ที่ซ้อนแบบแนบชิดเบียดๆกันได้มากสุด 2 คนอยู่แค่ 3 คันเองนะ ไม่พอหรอก!”อายาเนะพูดกับเขา
“เอ๊ะ!? ไหงเอามาแค่นั้นล่ะ?”
“ใครจำไปคิดว่าจะมาเยอะขนาดนี้ล่ะ”
“ถ้างั้น ม้าที่มาเรียขี่มาล่ะ”คราโรสเสนอ
“ม้าจะไปทำการอะไรเล่า ปล่อยมันเข้าป่าเถอะ”อายาเนะแย้ง
คุโรคาเงะเริ่มคิดหนัก เพราะดูจากจำนวนทั้งหมด ไปกันไม่หมดแน่
“ถ้างั้น เดี้ยวพวกฉันหาหนทางกันเองล่ะกัน พวกนายไปก่อนเถอะ”เกรซว่ากับเขา
“ครับ!! ถ้าอย่างนั้น ถ้าใครรู้ว่าตัวเองไปเองไม่ได้แน่ ก็ขอให้นั่งไปกับพวกเราได้นะครับ”แวนโซว่า

สรุป
ให้เหล่านักสู้เดินทางไปยังนอร์ทไลท์ ไปเองหรือติดรถไปด้วย

หมายเหตุ
รถ – มาเรีย(สลบ) เนล(พยาบาลมาเรีย) โซเฟีย(ร่างกายไม่แข็งแรง) คุโรคาเงะ(คนขับ) – เหลือที่นั่ง 1 ที่
มอไซด์ –แวนโซ อายาเนะ คราโรส –เหลือที่นั่งคนล่ะ 2 ที่
zeya สมาชิก
· #474
เฟแรงค์ได้ยินแบบนั้นก็กลายเป็นยานรบทันทีอินโฟโนหันมามองทุกคน

"เฟเขาบอกว่าให้ขึ้นมาเลยเดี๋ยวเขาพาไปเอง"อินโฟโนพูดมีอยู่หลายคนที่ลังเลใจส่วนนาเซกินั้นขึ้นไปแล้ว
lancenater สมาชิก
· #475
"เราไม่มีเวทย์หรือพาหนะอะไรเลย ยานไฟท์เตอร์ก็อยู่ที่โลกไทรเด็น คงต้องขึ้นรถล่ะ"แลนซ์บอกก่อนโดดขึ้นรถ
"รอด้วยคร้าบบบ!!"จิมกับเรเทียขึ้นมอเตอร์ไซค์ตาม
maid guy สมาชิก
· #476
มาร์คัสที่กำลังนอนกลางป่านั้นถูกหางของไวสเวิลที่หดตัวจนเหลือแค่ฝ่ามือฟัดใส่กลางหลังจนเขาตื่นขึ้นมา พอเขาตื่นขึ้นมาก้เห็นมันทำปีกเป็นเครื่องหมายกากบาท

"ถึงเวลาแล้วสินะ"เขาเอ่ยก่อนที่จะร่ายคาถาและจับมันโยนมังกรนั้นเอาหัวมารองแต่คราวนี้มาร์คัสขี่มันบนหัวทันที

________________________________________________________________________________________________________

เกรซได้ยินดังนั้นจึงเป่านกหวีดที่ได้มาจากมาร์คัส ส่วนสองแฝดอุปกรณ์บางอย่างที่เหมือนกับเอาร่มชูชีพมาสวมที่กลางหลังและมีห่วงที่เหมือนกับใช้คล้องเพื่อห้อยกับราว

"พวกนายยังไม่ไปอีกหรือ"อินโฟโนพูด

"เดี๋ยวสัตว์พาหนะก็มาแล้ว"เกรวพูด ทันไดนั้นไวสเวิลที่บินต่ำลงมานั้นได้โฉบพวกเขา เกรซกระโดดขึ้นกลางหลังทันทีส่วนสองพี่น้องนั้นไวส์เวิลใช้กรงเล็บเกี่ยวไป(ที่ว่างสามที่คือที่หางและเท้าทั้งสองที่เกี่ยวพวกแฝด)

"นึกถึงครั้งแรกเลยเนอะ"คิดพูดก่อน"ตอนนั้นเราแทบจะฉี่ราดเลยเนาะ
"เออสิ นายถึงกับสาบานกับพระเจ้าเลยว่าจะไม่ขโมยของอีกไม่ใช่หรือ"
zeya สมาชิก
· #477
"งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะครับ......ดูท่าพวกเขาจะไปกันเอง"อินโฟโนพูดแล้วขึ้นยานซึ่งเป็นร่างแปลงของเฟแรงค์ไปทันทีที่ประตูยานปิดลงยานลำนั้นก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าไปในทันที
ray สมาชิก
· #478
*ที่มิติของเทล*

นาตาช่ารับฟังเรื่องราวตอนเธอไม่อยู่จากเทลอย่างสงบ โดยข้างๆเธอนั้นมีสมาชิกใหม่ที่เพิ่งจะมายังโลกใบนี้ได้ไม่นาน และอลิสที่ยืนอยู่ไม่ห่างออกไป
"หลังจากที่บลูตัสและไทรเด็นได้เสียชีวิตลง พวกเขาก็ต้องไปยังโลกต่อไปทันที...แต่กระทั่งโลกใบนี้เองก็ไม่ได้แตกต่างกันเลยครับ ตอนนี้พวกเขาเองก็ยังต้องพบกับความสูญเสียคนตรงหน้าอีกครั้งหนึ่ง..."เทลนั่งเล่าเรื่องราวพลางประสานมือไว้ตรงหน้าเพื่อบังใบหน้าของเขาไว้
"...เช่นนั้นเองรึ"นาตาช่ายืนอย่างสงบเพื่อไว้อาลัยผู้ตาย
"อย่างน้อยไทรเด็นและบลูตัสนั้นก็ได้ตายเพื่อปกป้องเหล่าพวกพ้องของเขา แต่คุณเซคุโนะ...เจ้าผู้ตรวจการนั่นไม่ได้ตายดีแน่"สมาชิกผู้ชายในทีมของนาตาช่ากล่าวออกมาด้วยเสียงที่ต่ำจนน่ากลัว
"ความโง่เขลาของผู้คนที่คิดเพียงแค่จะไขว่คว้าอำนาจมาไว้ในมือนี่ไม่ว่าจะที่ไหนมันก็ไม่แตกต่างกันเลย ว่างั้นไหมไรคอฟ"คราวนี้เสียงมาจากสมาชิกผู้หญิง เธอกล่าวออกมาพลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
"ใจเย็นๆไว้ ไรคอฟ, โรซ่าพวกเธอต้องมีสติเอาไว้นะ"อลิสพูดออกมาอย่างห่วงๆ
"...จุดหมายต่อไปของพวกเขาล่ะ?"นาตาช่ากล่าวออกมาเรียบๆ
"พวกเขากำลังไปที่นอร์ธไลท์ครับ จักรพรรดิไฟกำลังทำลายที่มั่นของทหารอยู่ พวกคุณจะไปกันเลยหรือไม่ครับ?"
"รบกวนคุณเทลช่วยชี้ตำแหน่งของนอร์ธไลท์ด้วยค่ะ เมื่อสถาณการณ์เหมาะสมพวกเราจะไปสมทบกับพวกเขาทันที"อลิสพูดขึ้น
"ครับ นอร์ธไลท์นั้นต้องไปทางเหนือของ.."
"ไม่ค่ะ ดิฉันหมายถึงชี้ตำแหน่งด้วยเวทย์มิติค่ะ"อลิสพูดออกมาพลางวางมือบนโต็ะ
"เดี๋ยวก่อนนะครับ คุณต้องการแบบนั้นทำไม?"เทลถามอย่างไม่เข้าใจ
"พวกเรามีวิธีการ...ลงพื้นที่ในแบบของเราเองค่ะ"แม้้จะมีหน้ากากบังไว้แต่ทุกคนในห้องรู้สึกได้ว่าเธอกำลังแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว ทำให้ไรคอฟและโรซ่าเริ่มหวาดๆ ส่วนนาตาช่านั้นหลับตาลงพลางครุ่นคิด
'...ขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่ได้อยู่ช่วยเหลือพวกเธอตรงนั้น แต่ไม่อีกแล้ว...ไม่อีกแล้วที่ฉันจะปล่อยให้เหล่าผู้คนที่สมควรมีชีวิตต้องจากไปโดยที่ฉันไม่ได้ลงมือทำอะไร...ไม่มีวัน'แต่จู่ๆเธอก็รู้สึกตัวได้ว่ามือขวาเธอนั้นกำแน่นเสียจนเริ่มได้ยินเสียงลั่นออกมา
'อะไรกัน? ทำไมมือของฉัน...แล้วความรู้สึกเหมือนอะไรมันจะระเบิดออกมานี่มันอะไรกัน?'โดยที่นาตาช่าไม่เห็น อยู่ๆอลิสก็หันมามองนาตาช่าอย่างสงสัย
------------------------------------------------------------------------
สรุป - ทีมของนาตาช่าเตรียมตัวเข้าสู่myth
NAX99 สมาชิก
· #479
"จะขี่มังกรหรืออะไรก็ได้นะ แต่ก็อย่างที่บอก พอใกล้แล้วช่วยลงมาช่วยมันเตะตาคน!"คุโรคาเงะที่ขับรถอยู่ตะโกนบอกพวกมาร์คัส
"เฮ้ย นายให้ผู้หญิงนั่งเถอะ ตัวเองนั่งรถสบายใจ ปล่อยผู้หญิงนั่งมอไซต์เนี่ยนะ"คราโรสหมายถึงแลนต์ที่รีบขึ้นรถก่อนใครเพื่อน
"ครับ!"แลนต์ขานรับก่อนจะสลับที่นั่งกับเรเทีย
"เอาล่ะ จับให้แน่นๆล่ะ!"แวนโซว่าก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะขี่และขับไปด้วยความเร็วที่สูงมาก
"โซเฟีย ติดต่อพวกดาเนสกับมาซานาระที"คุโรคาเงะว่าอีกครั้ง
"รู้แล้ว!"

เหล่านักสู้ได้เดินทางจนในที่สุดก็มาถึงนอร์ธไลท์ เมืองนั้นเป็นเมืองที่ดูเป็นเมืองใหญ่ มีกำแพงสู้คอยกั้น และมีพวกคนของเหล่าจักรพรรดิใช้เจ็ทแพ็คบินว่อน รวมไปถึงด้านล่างก็มีทหารเดินตรวจตราเยอะด้วย
คุโรคาเงะสั่งให้ทุกคนถอยออกมาห่างประมาณ 1 กิโล และซุ่มมองด้วยกล้องส่องทางไกลอยู่ตรงบริเวณโขดหิน กล้องของพวกเขามากพอที่จะให้เหล่านักสู้เห็นสถานการณ์ได้ทุกคน
"อืม เมืองใหญ่ของฝั่งเหนือเนี่ย ระบบป้องกันมันจะแน่นหนาเกินไปมั้ง"อายาเนะว่า
"เอาไงดีล่ะ ลอบฆ่าซักตัวแล้วปลอมตัวเนียนเข้าไปดีไหม?"คิดเสนอ
"ไม่ เกิดพวกมันมีรหัสอะไรที่เป็นสัญญาณแสดงตนขึ้นมาจะยุ่งเอา ลอบเข้าไปทางระบบระบายน้ำใต้ดินดีกีว่า"แวนโซกล่าว
"ทำมันทั้ง 2 อย่างนัั้นแหละ"เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งพูด มาเรียที่เพิ่งฟื้นนั้นเอง จากการปฐมพยาบาลของเนล ทำไมเธอดูมีกำลังวังชามากขึ้น
"ไม่ใช่จักรพรรดิไฟคนเดียวหรอกนะที่มาที่นี่ด้วย รู้สึกจะมีสายฟ้า กับแรงโน้มถ่วงมาด้วย"
"ทำไมมาเยอะจัง!?"คราโรสกล่าว
"คงเพราะเป็นเมืองใหญ่ล่ะมั้ง แต่ที่แน่ๆคราวนี้เป้าหมายของมันไม่ใช่เทคโนโลยีหรืออาวุธอะไรหรอก คราวนี้มัน..."
"มันคือ?"
"แรงงานไง พวกมันต้องการสะกดจิตชาวเมืองและทหารในนอร์ธไลท์ที่อยู่กันเป็นแสนกว่าคน ให้มารับใช้พวกมัน นอกจากจะได้แรงงานมาใช้แล้ว ยังเป็นเครื่องมือต่อรองกับรัฐบาลโลกด้วย เราต้องรีบหยุดพวกมันซะ ก่อนที่มันจะลากคนธรรมดาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เอาละ ฉันรู้ว่าภายในเป็นไง เดี้ยวจะอธิบายแผนให้ฟัง...."มาเรียว่า และเอากิ่งไม้มาครูดๆทรายแถวนั้นให้เป็นรูป

"เราจะแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรก ลอบไปทางท่อระบายน้ำกับฉัน กลุ่มที่ไปท่อระบายน้ำ เราจะต้องสู้เพื่อก่อความวุ่นวายภายใน เมื่อก่อความวุ่นวายได้ที่แล้ว เหล่าทหารจะถูกเรียกตัวมารุมจัดการ และทีนี้ กลุ่มที่ 2 ให้ลอบฆ่าทหารซักคนและปลอมตัว พวกนายเข้ามา และตรงเข้าไปช่วยเหล่าชาวเมืองที่ถูกจับ หรือถ้าชาวเมืองถูกสะกดจิตแล้ว ก็หาอุปกรณ์ที่สะกดจิตพวกเขา และทำลายทิ้งซะ แต่กลุ่มทหารอย่าให้ถูกจับได้ล่ะ เพราะถ้าถูกจับได้ พวกมันจะต้องแบ่งกระจายกำลังมาสู้แน่"
"แผนก็ราวๆนี้ พวกนายแบ่งกันให้พร้อม ถ้าพร้อมแล้ว กลุ่มแรกตามฉันมาได้เลย"

"เนล โซเฟีย พวกเธอคอยดักฟังสัญญาณวิทยุของศัตรูและส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือด้วยนะ"
"เข้าใจแล้ว"

สรุป
มาเรียวางแผนดังนี้
กลุ่มแรกไปท่อระบายน้ำ(มาเรีย คราโรส อายาเนะ)จะลอบเข้าเมืองทางท่อระบายน้ำ และก่อความวุ่นวาย เพื่อให้กำลังทหารส่วนใหญ่บุกเข้ามาโจมตีตน
กลุ่มที่ 2 (แวนโซ คุโรคาเงะ)จะลอบปลอมตัวเข้าไปในฐาน และช่วยตัวประกัน
ให้เหล่านักสู้เลือกกลุ่มที่จะไปด้วย
maid guy สมาชิก
· #480
"ฉันกับเกรซจะสู้เอง"มาร์คัสพูด"พวกฉันไม่เหมาะสำหรับเข้าฐานหรอกนะ อย่างเกรซนี้ถึงจะควบคุมน้ำได้แต่การใช้ดาบไม่สามารถทำได้ในที่แคบ"

"ส่วนพวกฉันสบายมาก"คิดพูด"ไมว่าประตูอะไรฉันก็สามารถที่จะไขได้ภายในเวลาไม่เกินนาที"
"ส่วนฉันมีระเบิดที่แรงพอที่จะทำลายลูกกรงได้"เคย์เสริม