LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

CrossOver Board

พูดคุยทั่วไป 3 ต.ค. 2013 ♥ 0 👁 47 💬 336

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

เนื้อเรื่อง

กรุงเทพในอนาคตอันใกล้จู่ๆเกิดเหตุการ์ณประหลาดขึ้นเมื่อจู่ๆท้องฟ้าก็แตกเป็นรอยแยกอันน่ากลัวแสงประหลาดสีรุ้งตกลงมาจากฝากฟ้าพร้อมกับการปรากฎตัวของเหล่าตัวละครจากเรื่องต่างๆจากหนัง การตูนและเกมส์ต่างมาปรากฏกายข้างๆพวกเขาไม่เพียงที่ประเทศไทยเท่านั้นแต่มันเป็นปรากฏการ์ณที่แตกตื่นไปทั่วทั้งโลกแล้วเวลาก็ผ่านไปครึ่งปีเหล่าผู้คนและตัวการตูนก็ต่างปรับตัวเข้าหากันและกัน ทั้งสองฝ่ายนั้นต่างรู้ตัวด้วยว่าถูกอะไรบางอย่าทำให้ต้องมาคู่กับมนุษย์ซึ่งพวกเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมและที่แน่ๆก็คือทั่วโลกกำลังประสบปัญหาการก่อการร้ายจากองค์กรแห่งการหวนกลับคืน เป้าหมายขององค์กรนี้คือการทำห้โลกและมิติต่างๆบิดเบี้ยวเพื่อทำให้เกิดพลังทำลายที่เกินคาดคิดตามความเชื่อที่ว่าทุกอย่างถึงเวลาที่ต้องดับสูญของทุกสรรพสิ่งโดยไม่มีข้อยกเว้นทุกฝ่ายจึงต้องร่วมมือกันยับยั้งองค์กรนี้และในตอนนี้เหล่าผู้คนรู้แล้วว่าคนที่ทีตัวละครเป็นคู่หูนั้นจะมีอำนาจที่จะทำให้เศษเส้นแ่บ่งเส้นซึ่่งก็คือละอองสีรุ้งที่ร่วมตัวกันจนเป็นเส้นริบบิ้นเรืองแสงนั้ีนกลับคืนสู่ที่เดิมของมันเพื่อฟื้นฟูสมดุลที่เสียไปแต่ทว่าองค์กรแห่งการหวนกลับคืนก็ค่อยจะแย่งชิงเศษเส้นแบ่งนั้นเช่นกัน

กฎของบอร์ด

1. ห้ามบังคับตัวละครของผู้อื่น

2. ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด

3. ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร

4. ผู้เล่นสามารถฆ่าตัวละครของตัวเองได้แต่จะอนุญาติได้แค่เพียงสามครั้งและต้องไประบุุุตัวที่ผู้เล่นฆ่าในบอร์ดสมัครตัวละครตัวนั้นว่าตายเพื่อสร้างตัวละครใหม่

5. ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม

6. ถ้าต้องการใช้พลังพิเศษ ความสามารถพิเศษ ท่าไม้ตายของคู่หู ฝ่ายออรินั้นจะต้องพูดคำว่า "ขอแลกเปลี่ยน" หนึ่งครั้งต่อหนึ่งการใช้หนึ่งครั้งและออรินั้นจะต้องเสียประสาทหรือการควบคุมอย่างใหนอย่างหนึ่งและคู่หูจะโดนครึ่งหนึ่งของที่ตัวออริได้รับ ซึ่งโฮรต์จะเป็นคนสุ่มออกมาเองว่าจะโดนอะไรซึ่งต้องใช้เวลา 7 ตามวันที่ประกาศแลกเปลี่ยนไป

7. ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ

8. การรักษาและฟื้นพลังต่างๆของคู่หูนั้นจะทำได้โดยให้ออริไปสัมผัสตัวของคู่หูเป็นระยะเวลาหนึ่ง

9. การปรากฎตัวขององค์กรและศัตรูบางตัวที่ต้องเจอนั้นโฮรต์จะเป็นคนสุ่มออกมาทั้งหมด เดือนละสองครั้ง ไม่อนญาตให้ผู้เล่นสร้างสถานการ์ณที่องค์กรหรือศัตรูออกมาเองอย่างเด็ดขาด

10. บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้

11. ไม่อนุญาตให้โผสถามในบอร์ดถ้าจะถามหรือมีข้อสงสัยให้ถามในเฟซบุ๊คของโฮรต์เท่านั้น แซ็ทบ็อกซ์โลลิบากะนั้นบางทีถามแล้วโฮรตไปทำอย่างอื่นจึงไม่เห็นหรือคำถามถามแล้วมันเลื่อนลงไปจนไม่เห็นจึงควรติดต่อสอบถามโฮรต์จากเฟซบุ๊คจะได้คำตอบเร็วสุด

12. สามารถเพิ่มออริตัวอื่นและตัวละครที่เป็นคู่หูได้แต่ตัวที่เพิ่มมานั้นจะมีสถานะเป็น NPC และไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้กับองค์กรและการประลองระหว่างผู้เล่น

13. กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

บทลงโทษของบอร์ด

ประกาศเมิน - การลงโทษนี้จะมีก็ต่อเมื่อผู้เล่นของบอร์ดทำอะไรเกินเลยหรือผิดกฎในหลายๆครั้ง โดยบทลงโทษนี้นั้นผู้ที่ถูกประกาศเมิน จะมีสถานะทุกอย่างในการโผสของบอร์ดนี้ของผู้เล่นคนนั้นเป็นโมฆะทั้งสิ้นและการโผสนั้นจะไม่มีผลกับผู้เล่นอืนๆจนกว่าจะผู้เล่นคนนั้นจะออกมาโผสยอมรับผิดและขอโทษในบอร์ด(สำหรับคนที่โดนประกาศเมิน)

ระบบของบอร์ด

Cancel Post คือ ระบบยกเลิก Comment ของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม

ใช้ในกรณีที่ผู้เล่นอีกฝ่ายทำอะไรไม่เหมาะสมกับออริของผู้เล่นอีกฝ่ายสามารถใช้ระบบนี้ได้

--------------------------------------------------------------------------

โฮรต์ของบอร์ดนี้



เฟซบุ๊คของโฮรต์

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000565959536&ref=tn_tnmn

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

336 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
zeya ผ สมาชิก
· #101
วันนี้สองแม่ลูกก็ยังคงสงบสุขเหมือนเช่นทุกวัน

"ครับ...ได้ครับ"นิวนั้นรับผ้ามาจากลูกค้าแล้วมองมิวที่กำลังซักผ้าให้ลูกค้าอยู่

"แม่...ผ้าพวกนี้รีดอย่างเดียวเอามะรืนนี้"นิวพูดเซยะพยักหน้าแล้วเอาผ้าที่ปั่นเเห้งแล้วใส่ตะกร้า

"มา...ผมเอาไปตากให้ละกันครับ"นิวพูดแล้วเอาตะกร้าที่ใส่ผ้าที่ปั่นแล้วไปตากเซยะจึงซักผ้าสลับกับมองลูกชายของเธอที่กำลังตากผ้าอยู่แล้วยิ้มออกมาบางๆ

----------------------------------------------------------

ที่บ้านของต้นหว้านั้นหญิงสาวนั่งทำขนมอะไรบางอย่างพลางมองลิโป้ทอลกิสที่ฝึกการต่อสู้อยู่ในบริเวณบ้านเธอมองยอดนักรบไปพลางทำขนมไปพลางจนเธอทำขนมเสร็จก็จัดเก็บอุปกรณ์และทำความสะอาดพื้นที่โดยไม่ไปปรบกวนสมาธิของลิโป้ทอลกิส

"......"ลิโป้ทอลกิสนั้นหยุดพักและมองต้นหว้าที่เอาน้ำกับผ้าขนหนูมาให้เขาหยิบน้ำจากมือเธอมาดื่มโดยไม่ได้พูดอะไรส่วนต้นหว้านั้นเพียงแค่มองและรับแก้วน้ำนั้นมา

"เย็นนี้เจ้าทำอะไรเพิ่มมาละหว้า"ลิโป้ทอลกิสถามต้นหว้านั้นแค่ยิ้มบางๆ

"สาคูใส้หมูน่ะค่ะ....."ต้นหว้าตอบลิโป้ทอลกิสไม่ได้พูดอะไรแล้วหันกลับไปซ้อมต่อโดยที่ต้นหว้านั้นไปนั่งดูอยู่เงียบข้างๆเซ็กเซาว์

--------------------------------------------------------

"แอคชั่น"เสียงผู้กำกับดังขึ้นเมฆก็แสดงตามบทบาทที่เธอได้รับมาได้อย่างไม่ติดขัด คิงที่ยืนมองดูเหตุการ์ณโดยรอบๆเพื่อความปลอดภัยของเมฆและดารานักแสดงคนอื่นพร้อมกับคู่หูของคนอื่นๆที่ยืมมองดูการถ่ายทำละครอยู่ในบริเวณนั้น

"ยัยเด็กแว่นนั้นนับจากวันนั้นก็ผ่านมาครึ่งปีแล้วสินะไม่เห็นเด็กคนนั้นเลยแฮะ...หรือว่าเด็กคนนั้นจะเข้าใจผิดจริงๆว่าเมฆเป็นเป้าหมายของเธอเลยมาโจมตีก็แค่นั้น"คิงนั้นคิดขณะดูเมฆกำลังแสดงหนังอย่างไม่วางตา
SunQuanCat สมาชิก
· #102
ในเช้าวันนี้ยังคงสงบสุขเช่นเคยแต่ ไอริณ กลับนึกเรื่องราวในอดีตกับช่วงที่พบ ซุนกวน คู่หูของเธอครั้งแรกอีกจนได้..

'ซุนกวนจัง...' ไอริณคิดพลางลุกจากเตียงแล้วทำกิจวัตรของเธอตามปกติ รวมถึงทำอาหารเช้าด้วย เมื่อเธอลงมายังห้องครัวกลับเจอคู่หูของเธอกำลังทอดไข่ดาวซึ่งเกือบไหม้เกรียม

"อะ..ไอริณ!? เดี๋ยวนะ ใกล้เสร็จแล้ว"ซุนกวนหันหน้ามาเจอไอริณเดินเข้ามาพอดี พลางรีบทอดไข่ดาวอย่างตั้งใจ เหยาะน้ำปลา บีบมะนาว มั่วไปหมด ด้วยความที่ซุนกวนพึ่งทำอาหารครั้งแรกนับจากที่เจอไอริณนั่นเอง ซึ่งบรรยากาศในครัวนั้นวุ่นวายไปหมด
ซุนกวนโยนไข่ดาวแรงไปจนเกือบตกพื้น
ไอริณก็รีบวิ่งไปหยิบจานกระเบื้องไปรับไข่ดาว(?)ที่ซุนกวนเลอทำกระเด็นตกพื้นจนได้ จนไอริณนอนหมอบบนโต๊ะอย่างหมดแรง..

"ขะ..ขอโทษทีนะ ไอริณ คะ..แค่อยากทำอะไรเพื่อไอริณบ้างก็..เท่านั้นเอง"ซุนกวนรีบขอโทษไอริณ

"ฮิๆๆ ไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ ซุนกวนจัง ไหนๆซุนกวนก็ทำไข่ดาวให้กินไปแล้ว ขอหมดเลยนะ <3 "ไอริณพูดพลางกินไข่ดาวคำใหญ่ แค่คำแรกที่ตักกิน ก็รู้สึกเปรี้ยวปรี้ด แถมเล่นซะเค็มปี๋อีก ถ้าเป็นคนธรรมดาป่านนี้คงอ้วกแตกไปแล้ว
แต่ปกติไอริณไม่ได้มีฐานะการเงินที่มากเท่าไหร่ บวกกับที่ช่วงที่เธอทำอาการครั้งแรกแบบซุนกวนรสชาติแย่ยิ่งกว่าของซุนกวนซะอีก

"ฮิๆๆขอบใจมากนะ ซุนกวนจัง...สำหรับตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา" ไอริณพูดพลางหน้าแดงเล๋กน้อย

"อ่า..คือ..มะ..ไม่เป็นไร"ซุนกวนรีบหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย

"เมื่อตอนที่ซุนกวนจังต่อสู้ที่ผ่านมาเนี่ย..ฉันกลัวเธอเป็นอันตรายมากเลย เพราะเมื่อก่อนอยู่คนเดียวตลอด พ่อแม่ก็อยู่ต่างประเทศ ตอนนี้ก็เหลือแค่โซอี้จังกับซุนกวนจังเอง..."

"อย่าคิดมากเลยน่า ไอริณ ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกนะ" ซุนกวนได้ยินไอริณพูดอย่างนั้นก็เริ่มเป็นห่วงไอริณเหมือนกับน้องสาวของตน...ซึ่งเขาเองตอนนี้ก็เหลือเพียงแต่ซุนซั่งเซียง น้องสาวเพียงคนเดียวของเขา ส่วนพ่อกับพี่ชายของตนตายในสนามรบไปแล้ว...

"สัญญากับฉันทีนะ..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็...อย่าตายนะ"

"แน่นอน ไอริณ ฉันสัญญา"ซุนกวนพูดพร้อมกับเกี่ยวก้อยกับไอริณ

-------------------------------------------------------
ด้านโซอี้ที่กำลังอุ่นอาหารกล่องด้้วยไมโครเวฟ ส่วนคิริโตะ คู่หูของเธอก็กำลังนั่งกินอาหารบนโต้ะ
"นี่...คิริโตะ.." โซอี้เริ่มเอ่ยถาม

"ถ้าเกิดนายต้องต่อสู้ขึ้นมาน่ะ นายจะทำยังไงหรอ?"

"ก็ไม่คิดจะสู้นักหรอก เปลืองแรงเปล่าๆ แต่ถ้าจำเป็นที่จะต้องสู้จริงๆละก็..จะไม่ปล่อยให้เธอเป็นอันตรายแน่"คิริโตะพูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมตักอาหารเข้าปาก

"ฉันเอง..ก็ไม่อยากป็นตัวถ่วงนายเลยนะ..คิริโตะ..ถ้าฉันสามารถช่วยอะไรนายได้บ้างละก็..ฉันอยากช่วยนาย"โซอี้พูดด้วยสีหน้าที่ดูเศร้า

"อืม..เรามาพยายามด้วยกันเถอะ..เหมือนกับ..อาซึนะ.."คิริโตะพูดพลางยิ้มไป แล้วมองโซอี้ ซึ้งบางเวลาโซอี้ก็คล้ายๆกับอาซึนะ...คนที่เขารักที่สุด

==========================================
zeya ผ สมาชิก
· #103
"เย้....วันลอยกระทงพรุ่งนี้ไม่มีงานนนนนนนนนน"เมฆร้องออกมาด้วยความดีใจคิงนั้นแค่หันไปมองแล้วก็หัวเราะออกมา

"ไปลอยแถวๆวัดบ้านต้นหว้าดีกว่า.....ใกล้ๆดี"เมฆยังคงลั๊ลลาวางแผนต่างๆในวันพรุ่งนี้อย่างอารมณ์ดี

"งานเทศกาลเหรอ....เหมือนวันฮาโลวีนสินะ"คิงถามเมฆพยักหน้ารับแล้วหันไปสนใจกับตารางงานของตนที่คิงเอามาให้ดูต่อ

-----------------------------------------------------------

ด้านสองแม่รู้ก็แปะป้ายปิดว่าจะปิดร้านในตอนเย็นของวันพรุ่งนี้เพื่อจะไปเที่ยวงานลอยกระทงที่วัดของต้นหว้าและจัดการผ้าลูกค้าจนเสร็จ

"แม่...."นิวเรียกเซยะหันไปมองหน้าจอมเวทย์กันดั้มด้วยความสงสัย

"อะไรเหรอลูก"เซยะถามนิวเลยมองไปทางหนึ่งเห็นเด็กหนุ่มผมดำเดินผ่านหน้าร้านไปซึ่งดูยังไงก็ตัวการตูนจากมากกว่ามนุษย์

".....อืม...นั้นคิริโตะนี่.."เซยะพูดและมองเด็กหนุ่มผมดำจนลับตาเธอไม่ค่อยดูการตูนเรื่องที่คิริโตะอยู่เท่าไหร่นักแทบว่าไม่ค่อยรู้จักเลยก็ว่าได้แค่จำได้ว่าคิริโตะอยู่ในการตูนเรื่องนั้นก็เท่านั้น

-----------------------------------------------------------

ลิโป้ทอลกิสนั้นก็ออกตรวจตราในชุมชนของเขาอย่างเช่นปกติทุกวันและพร้อมกับพวกตำรวจโดยที่ต้นหว้านั้นไปช่วยงานที่วัดเนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันลอยกระทง

"พรุ่งนี้ท่าทางว่าพรุ่งนี้คงจะไม่ได้มีอะไรน่าห่วงหรอกครับคุณลิโป้...."อนันต์พูดลิโป้ทอลกิสจึงเดินไปที่วัดในชุมชนซึ่งต้นหว้าไปช่วยงานอยู่

"ท่านลิโป้ค่ะ...."ต้นหว้าละจากงานรีบเอาน้ำและจัดที่นั่งพักให้ลิโปทอลกิสทันทีแต่ก็ถูกลิโป้ทอลกิสเขกหัวอีกจนได้

"ข้ามาดูว่าเจ้าเป็นยังไงบ้างก็เท่านั้นละ....ข้ากลัวงานจะพังเพราะความซุ่มซ่ามของเจ้านี่ละ"ลิโป้ทอลกิสพูดต้นหว้าหน้าแดงระเรื่อไม่ได้พูดอะไรสักนิด

"ข้าไปละ...ดูท่าว่าข้าจะคิดมากไปจริงๆ"ลิโป้ทอลกิสพูดแล้วออกไปเดินตรวจชุมชนต่อพร้อมกับอนันต์

"เป็นห่วงหนูต้นหว้าสินะครับท่านลิโป้...."อนันต์พูดลิโป้ทอลกิสนั้นไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรแค่เดินเดินไปเงียบๆเท่านั้น
SunQuanCat สมาชิก
· #104
"จะว่าไปพรุ่งนี้ก็วันลอยกระทงนี่นา~ซุนกวนจัง~" ในคืนก่อนวันลอยกระทงที่จะมาในวันพรุ่งนี้เอง ไอริณก็พึ่งนึกได้ขึ้นมา

"จริงด้วยสินะ"

"ไปลอยกระทงกันที่ไหนดีละ ซุนกวนจัง~" ไอริณพูดพลางประดิษฐ์กระทงไปด้วย

"ไม่ชวนเพื่อนของเธอไปด้วยหรอ?โซอี้น่ะ?"

"จริงสิ!" ไอริณก็พึ่งนึกได้

"แต่ว่าฉันนัดโซอี้จังไว้แล้วละ ว่าจะไปเจอกันที่บ้านของโซอี้จัง โซอี้จังเองก็ส่งที่อยู่มาแล้วละ แถมจะได้เห็นคู่หูของโซอี้จังครั้งแรกอีกแน่ะ~" ไอริณพูดด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น

"อ่า...ฉันเองก็เหมือนกัน O///O "ซุนกวนได้พูดพร้อมกับมองไอริณด้วยความเขินอาย

"คิดว่า คู่หูของโซอี้จังเ็ป็นแบบไหนนะ~"

"คิดว่าคงเดายากหน้าดูเลยละ" ก็นะ..คู่หูของแต่ละคนในทั่วโลกนี้มีตั้งแต่ภูตน้อยยันสัตว์ประหลาดเลย(มั้ง)

"เดี๋ยวผมช่วยทำกระทงด้วยนะ..ไอริณ" ซุนกวนได้พูดพลางเอาใบตองมาพับเป็นกลีบ ซุนกวนซึ่งเป็นทายาทแห่งตระกูลซุนในโลกของเขา..งานฝีมือแค่นี้ถือว่าไม่ยากอะไรนัก(ไม่นับเรื่องทำอาหาร...)

"ขอบใจมากนะ ซุนกวนจัง~ <3 "ไอริณก็ได้ก้มหน้าก้มตาทำกระทงต่อไปพร้อมกับซุนกวนจนดึกนั่นเอง...

==================================

และในเวลาเดียวกันกับที่ซุนกวนจะช่วยไอริณทำกระทง...
โซอี้ซึ่งนอนอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว แต่กลับนอนไม่หลับ...

'พรุ่งนี้วันลอยกระทงแล้วสินะ แถมเป็นวันที่ได้เจอกับ..ไอริณด้วย และก็ซุนกวนด้วย กรี้ดๆ~! 'โซอี้คิดพร้อมกับนอนกลิ้งบนเตียงไปมาด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กับไอริณเลยทีเดียว

'ว้า~ยังไงก็นอนไม่หลับซักที ไปเข้าห้องน้ำดีกว่า'และโซอี้ก็ลุกจากเตียงเดินไปยังห้องน้ำ แต่ก็เจอคิริโตะซึ่งนอนฟุบกับโต้ะกินข้าว...

'ประจำเลยนะ คิริโตะ...เดี๋ยวเป็นหวัดไม่รู้ด้วยนะ' โซอี้ได้ไปเข้าห้องน้ำแล้วแบกคิริโตะกลับห้องไปนอนพร้อมคลุกผ้าห่มใ้ห้เขา..
เสร็จแล้วโซอี้ก็เดินกลับมาที่ห้องรับประทานอาหารอีกครั้งและพึ่งเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะที่คิริโตะนอนเมื่อกี้..และเมื่อทันทีที่โซอี้เดินมายังโต๊ะตัวนั้นแล้วเธอก็ตกใจเล็กน้อย

มันคือกระทง2อันที่คิริโตะประดิษฐ์ไว้โดยไม่ได้บอกเธอเลย แน่นอนว่าเธอเองก็ยังไม่ได้ประดิษฐ์กระทงเลย เพราะกะว่าจะซื้อเอาทีหลัง ลักษณะกระทงนั้นดูเยินเล็กน้อย และไม่ได้สวยมากก็จริง แต่โซอี้กลับยิ้มและก็เดินกลับเข้าห้องนอนของเธอไป
'ขอบคุณนะ คิริโตะ..' ซึ่งก่อนหน้านี้เธอได้ปักเทียนและธูปที่เธอเคยได้เก็บไว้อย่างระมัดระวังไว้บนกระทง(เยินๆ)ที่ยังคงตั้งไว้บนโต๊ะตัวนั้นไว้...
ray สมาชิก
· #105
"งานลอยกระทงงั้นหรือ?"คนในชุดผ้าคลุมพูดขึ้น
"คิดว่าเธอคงจะอยากออกไปข้างนอกบ้างน่ะ และงานนี้ก็จัดขึ้นที่แม่น้ำด้วยเลยคิดว่าเธอจะสนใจน่ะ"ผู้ชายคนนั้นพูดพลางส่งยิ้มให้กับร่างในผ้าคลุมนั้นก่อนที่จะออกไปจัดเตรียมของไปงานลอยกระทง
"...น่าสนใจดีนะ เธอเห็นด้วยไหม?"คนในชุดผ้าคลุมถามเสียงที่สองของตน
"ถ้าได้อยู่ไกล้ๆแม่น้ำล่ะก็จะอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ"หลังจากที่เสียงที่สองได้ยืนยันแล้ว คนในชุดผ้าคลุมนั้นก็เดินออกไปช่วยคู่หูของตนจัดของไปงานลอยกระทง
zeya ผ สมาชิก
· #106
"วันเพ็ญเดือนสิบสอง
น้ำนองเต็มตลิ่ง
พวกเราทั้งหลายชายหญิง"

เซยะร้องเพลงไปพับกลีบกระทงไปอย่างมีความสุขโดยมีนิวนั่งทำกระทงอยู่ข้างๆอย่างเก้ๆกังๆเฮียวกะที่มากับแอ้มก็เช่นกัน

"น้าเซ.....สอนพี่นิวกับเฮียวกะดีป่ะ....ท่าทางว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ใบตองไม่เหลือแน่ๆ"แอ้มหัวเราะคิกคักเซยะนั้นก็แค่ยิ้มบางๆแล้วหันไปช่วยทั้งสองหุ่นทำกระทงกัน

"หนูนิวมันต้องทำแบบนี้นะ...นั้นละจ๊ะ"เซยะนั้นพับกลีบกระทงให้นิวดูซึ่งจอมเวทย์กันดั้มก็ทำค่อยทำตามที่ผู้เป็นแม่ของตนสอน

"อย่างนี้สินะครับแม่ผมทำถูกแล้วใช่มั้ย"นิวถามในขณะที่ทำกระทงโดยมีเซยะช่วยสอนซึ่งหญิงสาวก็ยิ้มรับอย่างอ่อนโยนส่วนแอ้มนั้นสอนเฮียวกะไปดุไปเพราะอีกฝ่ายยังทำอย่างเก้ๆกังๆอยู่

"ไม่ได้นะเฮียวกะ...แอ้มบอกว่าอย่าทำแบบนั้นไง"แอ้มนั้นพยายามจะทำกลีบกระทงพลางบ่นเฮียวกะไปพลางซึ่งหุ่นสีดำนั้นก็ยอมให้เด็กหญิงดุโดยไม่เถียงหรืออะไรสักคำนิวกับเซยะเห็นแล้วอดที่จะอมยิ้มไม่ได้

----------------------------------------------------------

"อ๊ากส์!!!"เสียงพวกอันตพาลร้องลั่นเมื่อเจอลิโป้ทอลกิสนั้นจัดการเพราะคนพวกนี้มาอาละวาดเรียกค่าคุ้มครองและลวมลามต้นหว้าและผู้หญิงในชุมชนของยอดนักรบนั้นเอง

"ที่นี่มีข้าแล้วไม่จำเป็นต้องมีพวกแก"ลิโป้ทอลกิสคำรามพวกอันตพาลนั้นไม่มีใครกล้าหือกับยอดนักรบและคนในชุมชนที่มีคู่หูซึ่งพร้อมจะจัดการพวกเขาทุกเมื่อและทั้งหมดก็โดนตำรวจมารับตัวไป

"ใหนเอ็งบอกข้าไงว่าที่นี่พวกคู่หูอ่อนไง...แล้วไอ้ตัวนี้มันอ่อนบ้านป้าเอ็งเหรอ"หนึ่งในอันตพาลโวยวายกับเพื่อนของตน

"ก็ตอนนั้นที่มาตรวจดูลาดราวไม่ไม่เห็นนี่โว้ยมามีโครตกระดูกแข็งอยู่ด้วย...."เพื่อนอันตพาลด้วยกันบอกเสียงอ่อยๆเพราะตอนที่เขามาที่ชุมชนลิโป้ทอลกิสนั้นไปรับต้นหว้าและไปทำธุระอย่างอื่นกันอยู่

"ท่านลิโป้ค่ะ....."ต้นหว้าเข้ามาหาพร้อมกับตรวจารอยแผลจากการต่อสู้แต่ก็ถูกลิโป้ทอลกิสเขกหัวอีกจนได้

"อย่ามางี่เง่าหน่อยเลยหว้า...."ลิโป้พูดแล้วจึงไปเดินตรวจตรารอบๆวัดที่กำลังจัดงานต่อ

"ต๊าย....ให้ตายสิ....เป็นผู้ชายอะไรกันนี่ลิโป้น่ะ....ไม่น่ารักเอาซะเลย"หญิงสาวบ้างคนบ่นออกมาแต่ต้นหว้าก็ได้แต่ยิ้ม

"ก็ท่านลิโป้ก็เป็นของท่านแบบนี้นี่ค่ะ....ฉันชินแล้วละค่ะ"ต้นหว้าพูดพลางหันกับไปทำความสะอาดพื้นที่ๆเสียหายจากการต่อสู้เมื่อครู่

--------------------------------------------------------

เมฆและคิงนั้นนั่งทำกระทงกับพ่อและแม่ของเมฆอยู่ที่บ้านซึ่งทั้งสี่นั้นหยอกล้อกันและคุยกันอย่างสนุกสนานเพราะเมฆนั้นหาโอกาสและเวลาว่างอยู่กับครอบครัวได้น้อยมากนั้นเอง
lancenater สมาชิก
· #107
ขณะเดียวกันตอนที่ทุกคนกำลังเตรียมกระทง แลนซ์ก็นั่งดูอนิเมะอยู่ในบ้าน
"กันดั้ม มาให้ชั้นกอดซะดีๆ พวกเราถูกผูกด้วยด้ายแดงแห่งชะตากรรม ชั้นรักแกว่ะกันดั้ม!!!!!!"
"เกย์แฮม!!!!!!!"
"ไม่มีทาง! เซ็ตจิ้นเป็นของมหาเมพรีวองหัวเขียวคนนี้ต่างหาก!!!!"
"ว้าาาาากกกกก!!!!!!!"
ตูมมมมมมมมม
"ยูนิเวิร์สสสสสสสสสส!!!!!!!!"
"นายดูเรื่องนี้อีกแล้วเหรอ"เทนชิได้โผล่มาด้านหลังแลนซ์
แลนซ์ตอบกลับไป"ก็มันสนุกนี่ครับ"
เพราะถ้าดูในห้องของแลนซ์ จะมีกันพลาของเรื่อง"โมบิลสูทกันดั้ม ดับเบิ้ลโอ"ตั้งไว้อยู่จำนวนหนึ่ง
"นายชอบยาโอยเหรอ?"
"ไม่ครับ! ผมดูแค่หุ่นเองนะ!"
แลนซ์พยายามจะเบี่ยงประเด็น แต่ก็นึกขึ้นได้
"จริงสิ ช่วงนี้จะมีการลอยกระทงนี่ครับ"
"งั้นเหรอ ว่าแต่มันคือการขอขมาพระแม่คง..อะไรนั่นสินะ"
"ใช่ครับ"
"นี่ ในไทยนี่จะมีพวกโยวไค หรือว่าภูติอยู่ในแม่น้ำบ้างมั้ย"
"ไม่น่าจะมีนะครับ แต่ถ้าเป็นตำนานละก็ คงมีพญานาคอยู่น่ะ"
"แบบอิคุน่ะเหรอ?"
"คงไม่ใช่หรอกครับ"
แต่เมื่อพูดถึงอิคุ เทนชิก็เงียบไป และก้มหน้า
แลนซ์คิด"จริงสินะ เธอไม่ได้เจออิคุมานานแล้วนี่นา ชั้นคงเห็นแก่ตัวไปสินะที่ขังเธอไว้อยู่กับชั้นตลอดเวลา..."
"เออ..ถ้าเราไปงานนี้ เราอาจเจออิคุในฝูงชนก็ได้นะ?"
"จริงเหรอ? งั้นเตรียมไปกันเลย!"
"เดี๋ยว พวกเราต้องทำกระทงกันก่อนล่ะนะ"
ทั้งคู่พยักหน้า ก่อนเดินออกไปเตรียมซึ้อวัสดุทำกระทง
............................
"การลอยกระทงคือการขอขมาพระแม่คงคาสินะ"โอม ปาล์ม ยูยูโกะ และซิลิก้าได้นั่งคุยกันในห้องของโอม ทั้งหมดนั้นกำลังเตรียมทำกระทงกัน
"เป็นการขอขมาที่ทำให้แม่น้ำสกปรกสินะคะ"ซิลิก้าเอ่ย
"แต่ว่า...การลอยกระทงก็ทำให้แม่น้ำสกปรกเช่นกัน"ปาล์มว่า
"แล้วไอ้การลอยกระทง มันจะทำให้พระแม่คงคาให้อภัย หรือจะทำให้น้ำสกปรกแล้วพระแม่คงคาพิโรธกันเนี่ย"โอมตั้งคำถาม
"แต่ว่าพวกเราก็ทำไปกันแล้วกัน แล้วเอาวัสดุที่น่าจะย่อยง่ายๆหน่อย"ยูยูโกะเสนอความคิด
"ขนมปังแล้วกัน น่าจะดีสุดล่ะ"ปาล์มพูด
และทั้งหมดก็ออกไปหาของมาทำกระทง
"แต่ว่า...พวกองค์กรจะออกมาก่อกวนในวันลอยกระทงมั้ยเนี่ย"
ex0 ผู้สนับสนุน
· #108
ขณะที่ทางด้านเอ็กซ์กับพาชูลี่กำลังทำสิ่งเดิมๆที่ทำเป็นประจำโดยไม่ได้มีอารมณ์ร่วมกับลอยกระทงเลยซักนิดซึ่งก็คือการนั่งอ่านหนังสืออยู่คนละมุมห้องอยู่นั้นเอ็กซ์ก็ทำลายความสงบโดยการพูดขึ้นมา"นี่เธอรู้ไหมที่ต่างๆตอนนี้ประดับต้นคริสมาสต์แล้วนะยังไม่พ้นยี่เป็งเลย" พาชูลี่เงยหน้ามาและแสดงอาการงุนงงทันที"ยี่เป็งอะไรนั่น?"
"ก็ลอยกระทงภาษาล้านนาไง"เอ็กซ์ตอบพาชูลี่ "ไม่ยักรู้แฮะ"พาชูลี่พูด
"ในที่สุดก็มีเรื่องที่มีสาระแล้วเรารู้แต่พาชูลี่ไม่รู้ขอบคุณสวรรค์"เอ็กซ์พูด "ก็ฉันไม่รู้จักภาษาถิ่นนี่นา มุกิ้ว~"พาชูลี่แสดงสีหน้าไม่พอใจ
แอ๊ด เสียงประตูเปิด
ชายผิวขาวสูงประมาณ185cmผมและตาสีน้ำตาลและหญิงรูปร่างสันทัดเดินเข้ามาในบ้านของเอ็กซ์
"เจ๊แมรี่เข้ามาได้ไงเนี่ย!"เอ็กซ์ถาม
"ก็ประตูไม่ได้ล็อคนี่"แมรรี่ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย
"ประตูไม่ได้ล็อคไม่ได้หมายความว่าจะเข้าออกได้เหมือนบ้านตัวเองซักหน่อยนะ"พาชูลี่เสริมให้เอ็กซ์
ฉับพลันบรรยากาศก็เปลี่ยนเมื่อชายผมน้ำตาลที่มิดิคลอเรียนไม่น่าเกิน5000แต่แข็งแกร่งราวมิดิคลอเรียนเกิน20000เงยหน้าขึ้นมา"จริงของเธอนะที่ว่าผิดมารยาทแต่นี่เป็นเรื่องด่วน"
"เรื่องด่วนอะไรหรือครับคุณสตาร์คิลเลอร์"เอ็กซ์ตกอกตกใจ
"ก็ด่วนขนาดพ้นวันนี้ไม่ได้น่ะแมรี่บอกมา"สตาร์คิลเลอร์พูด ฉับพลันแมรี่หยิบกระทงขนมปังมาทันที
"ลอยกระทงมีวันเดียวนะออกไปข้างนอกกันหน่อยน่า"แมรี่ชวนเอ็กซ์และพาชูลี่ไปลอยกระทง
"เนี่ยนะเรื่องด่วนที่ว่าแล้วทำไมถึงชวนเราไปน่ะ"พาชูลีถาม
"ก็เพราะ...."สตาร์คิลเลอร์จะพูดแต่โดนขัดโดยแมรี่ทันที"ก็เพราะเรากทม.รนรงค์ให้ลอยเป็นหมู่คณะไงแล้วเราเป็นเพื่อนบ้านกันนะ"แมรรี่โกหก
"...ผมว่าเป็นเพราะเจ๊หาแฟนไม่ได้ซักทีมากกว่า"เอ็กซ์คิดในใจ "จะไปเป็นเพื่อนด้วยก็ได้แต่ผมขอกลับก่อนพวกเจ๊นะ"เอ็กซ์เก็บหนังสือเข้าที่แล้วเข้าห้องไปแต่งตัว
"ไม่บอกเค้าจะดีเหรอ"สตาร์คิลเลอร์กระซิบแมรี่
"เรื่องอะไรล่ะ"แมรี่ถาม
"ก็เรื่องความจริงเราแอบสะเดาะกุญแจเข้ามาน่ะ"สตาร์คิลเลอร์ตอบ
zeya ผ สมาชิก
· #109
ที่ศาลาน้ำในวัดของชุมชนของต้นหว้านั้นได้จัดงานเทศกาลลอยกระทงอย่างสนุกสนานนิวมองดูงานรอบๆด้วยความสนใจเพราะเขาไม่เคยเห็นงานที่สนุกสนานแบบนี้มานานมากแล้วส่วนแอ้มกับเฮียวกะไม่ต้องพูดถึงสนุกกับงานอย่างเต็มที่ พวกพ่อค้าแม่ค้าเองก็เตรียมรับมือกับพวกเหล่าคนที่มีคู่หูกันอย่างเต็มที่ ร้านขายขนมและอาหารก็มีผู้มารับประทานอาหารกันไม่ขาดสายแต่ทั้งสี่นั้นมีจุดมุ่งหมายเดียวคือไปลอยกระทงก่อน

"เอาละใส่เงินไปแบบนี้แล้วอธิฐานนะ....."เซยะพูดแค่นั้นก็เห็นต้นหว้ากับลิโป้ทอลกิสมาที่ศาลาท่าน้ำและกำลังมองมาที่พวกตนและวก็หันไปลอยกระทงซึ่งต้นหว้าเป็นคนลอยส่วนลิโป้ทอลกิสแค่มองคู่ของเขาเท่านั้นนำกระทงไปลอยเท่านั้น พวกเซยะเองพอลอยกระทงเสร็จก็เห็นเมฆกับคิงมาลอยกระทงเช่นกัน

"โลกกลมจริงนะ"คิงพูดเมฆยิ้มให้ทั้งพวกเขาเซยะนั้นก็แค่ยิ้มบางๆแอ้มไปซุกอยู่หลังขาเฮียวกะด้วยความอายและความตื่นเต้นส่วนลิโป้ทอลกิสนั้นเหมือนเห็นอะไรบางอย่างจึงพา(ลาก)ต้นหว้าไปทันทีเมฆนั้นเธอก็มากับครอบครัวเซยะจึงไม่อยากจะไปรบกวนเวลาของดาราสาวนักเธอจึงพาหลานของเธอไปยังร้านตักปลาทองที่เจ้าตัวร้องว่าอยากจะไปโดยไม่ได้ขัด

-------------------------------------------------------

ต้นหว้าที่ถูกลิโป้นั้นกึ่งจูงกึ่งลากมานั้นก็มาหยุดตรงลานกว้างบริเวณที่ไม่มีคนพลุกพล่านแทบจะไม่มีคนเดินร่างบางนั้นถูกผลักให้หลังไปติดกับต้นไม้

"ท่าลิโป้ค่ะ....ที่นี่"ยังไม่ทันที่ต้นหว้าจะได้พูดจบ

"หุบปากหว้า....ข้าอารมณ์ยิ่งไม่ค่อยจะดีอยู่"ลิโป้ทอลกิสตวาดเพราะเอาเข้าจริงตอนนี้เธออยู่ในชุดของนางนพมาณ์ซึ่งถูกคนที่วัดนั้นพากันส่งเธอไปประกวดนางนพมาณโดยที่เธอนั้นยังไม่ทันให้คำตอบอะไรก็ถูกจับไปประกวดซะแล้ว ต้นหว้าไปกล้าจะมองลิโป้ทอลกิสในตอนนี้เท่าไหร่นักเธออยู่กับเขามานานจนรู้แล้วว่ายอดนักรบนั้นมีอาการของความไม่พอใจเพราะมีพวกผู้ชายที่มาจากที่อื่นนั้นรุมถามและขอเบอร์ของต้นหว้าแต่หญิงสาวก็ไม่ได้ให้เบอร์ใครไป

"ทีหลังหัดปฎิเสธพวกมันซะบ้าง....เจ้าน่ะไม่ใช่ของเล่นของพวกมันนะหว้า"ลิโป้ทอลกิสตวาดร่างบางของต้นหว้าได้แต่นิ่งเงียบและยังไม่กล้าสบตากับร่างใหญ่อยู่ดี

"มองมาที่ข้า...หว้า...ข้าบอกให้เจ้ามองมาที่ข้า"ลิโป้ตวาดต้นหว้านั้นค่อยลืมตาและมองไปที่ยอดนักรบด้วยร่างที่สั่นเทา

"ฉะ....ฉันเข้าใจแล้วค่อย.....ต่อไปเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกค่ะท่านลิโป้"ต้นหว้าพูดลิโป้ทอลกิสนั้นดึงร่างขงหญิงสาวเข้ามาใกล้

"จำไว้ซะ...เจ้าน่ะเป็นของข้าคนเดียว"ลิโป้ทอลกิสกระซิบแต่นั้นก็แทบจะทำให้ร่างของต้นหว้านั้นอ่อนเป็นขี้ผึ้งแล้วยอดนักรบเห็นแบบนั้นจึงโอบร่างของหญิงสาวมาแนบชิดแล้วทั้งสองก็ออกจากบริเวณนั้น

"หืม....นั้น"ลิโป้ทอลกิสเห็นพวกของโซอี้และไอริณที่มางานลอยกระทงต้นหว้านั้นรีบผละออกจากร่างอ้อมแขนของยอดนักรบเพราะคนที่มากับกลุ่มของโซอี้และไอริณนอกจากจะมีคิริโตะแล้วยังมี

"ซะ.....ซุนกวน"ต้นหว้าอุทานลิโป้ทอลกิสนั้นคำรามในลำคอพลางมองกลุ่มของโซอี้ไม่วางตา

-----------------------------------------------------------

ทางด้านสองแม่ลูกก็ได้พบกับแลนซ์และพวกเพื่อนๆรวมถึงพวกเทนซิอีกครั้งทั้งหมดต่างคุยกันโดยที่แอ้มหลานสาวเซยะนั้นมองพวกเทนซิแต่ไม่กล้าคุยอะไรด้วยเพราะความไม่เคยชิน

---------------------------------------------------------

ทางด้านเมฆก็พบกับเอ็กซ์และแมรี่ที่เดินมากับสตาร์คิลเลอร์ซึ่งนั้นทำให้คิงนั้นตื่นตัวมองสามคนนั้นไม่วางตาในขณะที่เปิดเซ็นเซอร์ระบบต่างๆของตัวเองให้เตรียมพร้อมกับสถานการ์ณที่ไม่คาดฝันทุกรู้แบบโดยไม่ให้เมฆรู้เพราะไม่อยากให้หญิงสาวเป็นกังวลนั้นเองแต่ว่ามันก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเข้าจึงเข้าสู่การผ่อนคลายอีกครั้ง

"เป็นอะไรเหรอคิง"เมฆถามคิงนั้นส่ายหน้าดาราสาวจึงไม่อยากจะต่อความให้มากนักทั้งเธอและแอนดรอยหนุ่มนั้นเดินตามพ่อแม่ของเมฆไปทำบุญและฟังพระสวดมนต์ตามความเชื่อของศาสนาพุทธ
lancenater สมาชิก
· #110
"พวกเราพบกันบ่อยจังนะครับ อนาคตพวกเราอาจต้องร่วมงานกันอีกยาวล่ะครับ"แลนซ์คุยกับเซยะ
"นี่ๆ"โอมสะกิดไหล่แลนซ์
"ทำไมเอ็งคุยกับคนอายุมากกว่าอย่างเล่นหัวเลยวะ"ปาล์มเตือน
"เออว่ะ"แลนซ์หันกลับไปคุยกับเซยะด้วยท่าทางสุภาพกว่าเดิม"จะยังไงก็ตาม ขอขอบคุณคุณป...คุณน้ามากด้วยนะครับ"
SunQuanCat สมาชิก
· #111
คืนลอยกระทงวันนี้เอง เป็นวันที่มีความสุขที่สุดของเด็กสาวทั้งสอง โซอี้และไอริณ...
เพราะว่าเป็นวันที่ทั้งสองคนได้พบหน้ากันจริงๆครั้งแรกในชีวิตนั่นเอง
ทังสองได้เข้างานลอยกระทงในวัดแห่งหนึ่งซึ่งใกล้บ้านของโซอี้ที่สุด ถึงแม้ต้องนั่งรถเมล์ รวมถึงเดินไกลมาเฉลี่ยครึ่งชั่วโมงก็ตาม ในขณะที่ซุนกวนไม่พูดไม่จาอะไรอีกเลยกลังจากที่เจอคิริโตะครั้งแรก ส่วนคิริโตะ เมื่อมาถึงงานแล้วก็มองไปรอบๆเหมือนกับว่าถูกจ้องมองจากที่ไหนซักแห่งในงาน...
แต่ความปลอดภัยของโซอี้กับเพื่อนของเธอต้องมาก่อน เขาจึงพยายามทำเป็นไม่สนใจ

"ทำอะไรก่อนดีละ ไอริณ~"ไอริณพูดพร้อมกับถือกระทง(เยินๆ..)ไว้

"อ่า..ไปลอยกระทงกันเถอะ" ไอริณพูดด้วยสีหน้าเขินอาย พร้อมกับลากโซอี้กับซุนกวนที่เดินข้างๆไปยังแม่น้ำที่หลายๆคนกำลังลอยกระทงกันอยู่ ซึ่งคิริโตะเดินตามหลังมาด้วย(เกือบตามไม่ทัน)...

และคิริโตะได้มองพวกโซอี้ได้ลอยกระทงไปพร้อมๆกัน พร้อมกับแอบยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเหลือบตาไปมองซุนกวน ซึ่งมีสีหน้าดูแปลกๆตั้งแต่เข้างานมาแล้ว

"เฮ้ นายเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ ซุนกวน?" ความจริงแล้วตั้งแต่ที่คิริโตะเจอซุนกวนก็รู้สึกน่าสนใจ เพราะทำให้นึกถึงเวลาที่ผจญภัยอยู่ในเกมที่เขาเคยเล่น...

"อะ...เอ่อ..."ซุนกวนหันมามองคิริโตะด้วยแววตาที่ดูหวาดระแวงและโศกเศร้าในเวลาเดียวกัน

"รู้สึกไม่ดีเลย.."

"หืม? ทำไมหรอ"คิริโตะสังหรณืใจแปลกๆ

"รู้สึกว่า....เหมือนถูกใครบางคนที่เหมือนเคยเจอกันมาก่อน แถมเหมือนจะเป็นคนที่เคย ฆ่า พ่อกับพี่ชายของข้าด้วย..ข้าคิดไปเองหรือเปล่า"

"น่าจะเหมือนกับที่ฉันรู้สึกคตอนที่เข้างานมาหรือเปล่าน่ะ? รู้สึกว่า...มีคนคอยจ้องมองตลอดเวลา" คิริโตะนึกถึงตอนช่วงที่เดินเข้างานมาแล้วเหมือนมีใครบางคนแอบมองพวกเขาตลอดเวลา..

"แบบนั้นเลยละ.."


"ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คงต้องเตรียมตัวให้พร้อมแล้วละ อาจมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นก็ได้" เมื่อตอนที่คิริโตะเล่นอยู่ในเกมเอง เขาก็ต้องระวังตัวตลอดเวลาเช่นกัน เพราะเกมที่เขาเคยเล่นนั้น...คือเกมแห่งความตาย ที่ตายแล้วฟื้นกลับมาไม่ได้อีก

"ก็จริงนะ..ความปลอดภัยของไอริณต้องมาก่อน!"

"โซอี้ก็ด้วย" ทั้งคิริโตะและซุนกวนต่างก็เริ่มระวังตัวกันแล้ว....
zeya ผ สมาชิก
· #112
"หึ"ลิโป้ทอลกิสนั้นมองพวกซุนกวนจนต้นหว้าใจคอไม่ดีเอาเสียเลยเธอมองไปยังคู่หูของเธอ

"ท่านลิโป้"ต้นหว้านั้นเรียกลิโป้ทอลกิสนั้นแค่คำรามในลำคอร่างใหญ่ของยอดนักรบนั้นโอบร่างบางของหญิงสาวเอาไว้แล้วพาไปที่ม้าเซ็กเซาว์

"ทะ...."ต้นหว้าพูดไม่ทันจบก็พบกับความรู้สึกไม่สบอารมณ์ของลิโป้ทอลกิสเข้าเธอไม่อาจจะพูดอะไรได้อีกเธอถูกพาขึ้นเซ็กเซาว์แและทั้งคู่พากันออกไปจากงาน

-----------------------------------------------------------

เซยะนั้นได้กับสะดุดกึกกับคำว่าน้าเพราะเธอพึ่งจะ 25 จากปากของเเลนซ์ที่เรียกเธอแบบนั้นมาแล้วนิวนั้นสะดุ้งโหยงรู้ดีว่าแม่ของตนอารมณ์เสียอยู่ในตอนนี้ แอ้มมองผู้เป็นน้าแท้ๆของตัวเองพลางมองหน้าแลนซ์ก็จะมองหน้าเฮียวกะคู่หูของตน

"สงสัยได้มีคนศพไม่สวยแน่ๆเลยเฮียวกะ"แอ้มพูดเฮียวกะได้แต่พยักหน้ากับหน้ายิ้มๆของเซยะแต่กับส่งรังสีอาฆาตออกมา
lancenater สมาชิก
· #113
แลนซ์ที่พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพลาดไปดอกใหญ่แล้ว จึงรีบขอโทษทันที"ข...ขอโทษครับ! ผมพูดผิด ผมจะหมายความว่า พี่สาวน่ะครับ ใช่แล้ว ขอโทษด้วยนะครับพี่!!! ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดนะ!"
"ช...ใช่ครับ ผมว่าเพื่อนผมมันเมาล่ะมั้งครับ! มันจะพูดว่าพี่ต่างหากนะครับ!"ปาล์มรีบแก้ต่างเพืรอน
"จะไปขอโทษทำไม ยังไงเธอก็ดูเป็นป้"แลนซ์รีบปิดปากเทนชิทันที
"ข..ขอโทษสำหรับแฟนผมด้วยครับ!"
"น...นี่นายพูดอะไรหา!"
"ครือ...พวกเราจะทำความเข้าใจยังไงล่ะ จริงสิ ฮาเล็มเชค ฮาเล็มเชค!"ปาล์มลงไปเต้นกับพื้น
และยูยูโกะก็ลากทั้งสามออกไป
"แหม ขอโทษด้วยนะคะ พวกนี้เขาติ๊งต๊องเป็นปกติแล้วค่ะ ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ"
ซิลิก้าได้เข้าไปหาแอ้มและพูดคุยกัน ส่วนโอมที่กำลังถอนหายใจกับความงี่เง่าของเพื่อนนั้น...
"ห่ะ! อะไรนั่น"โอมหันไปพบกับหญิงสาวคนหนึ่งถูกลิโป้ทอลกิสลากไป
"เอ็งเป็นอะไ...เฮ้ย! ซุนกวน!"ปาล์มหันไปเห็นซุนกวนกับหญิงสาวอีกคนเช่นกัน
"เอ็งยังไม่ชินเหรอวะ คงไม่มีคิริ...เหยด!!เทพทรูตัวจริงมางานลอยกระทงแล้ว! เมียหลวงจะตามมามั้ย!"แลนซ์เกือบแหกปาก แต่โดนโอมเอามือใหญ่ๆมาปิดปาก
"อุ๊ก เค็ม!"
"เอ็งตาบอดเหรอวะ เทพทรูเขามากับหญิงคนอื่นเฟ้ย แต่ว่าอาสึนะจะมาเปล่าเนี่ยสิ จะจับได้ว่ามาด้วยมั้ย เฮ้ย! ซิลิก้า!!"ปาล์มตกใจ เพราะซิลิก้ารีบวิ่งไปหาคิริโตะทันที
"ค...คุณคิริโตะคะ!"ซิลิก้าหอบหลังวิ่งไปหาคิริโตะ"พ..พวกเราเจอกันได้ยังไงคะ? แล้วผู้หญิงคนนี้นี่ใครคะ?"
"จะว่าไป พวกเราอย่าสนใจทางนั้นแล้วรีบๆจัดการตรงนี้ก่อนเถอะ"โอมหันหลังไปทางเซยะ
"ขอโทษครับ/ค่ะ"X4
SunQuanCat สมาชิก
· #114
คิริโตะได้ยินเสียงยินเสียงดังมาแต่ไกลจึงรีบหันมาทันที ปรากฏว่าเป็น ซิลิก้า เด็กสาวที่เขาเคยเจอกันครั้งหนึ่งในเกม และได้เคยช่วยเธอไว้..
"ซิลิก้า!?" ซึ่งคิริโตะเองก็ตกใจนิดหน่อย
"มีอะไรหรอ คิริ..เอ้ะ!?" โซอี้กได้หันไปมองเช่นกันในขณะที่ขอพรจากแม่น้ำที่พึ่งลอยกระทงไปเมื่อกี้ แน่นอนว่า โซอี้ เองก็ดูการ์ตูนเรื่องที่คิริโตะอยู่จบภาคไปแล้ว เมื่อเธอเจอตัวละครที่อยู่ในเรื่องเดียวกันกับคิริโตะเข้า เธอเองก็ตกใจไม่แพ้คิริโตะทีเดียว
"คนๆนี้เป็นคู่หูของฉันเองละ ชื่อโซอี้" คิริโตะก็ได้แนะนำโซอี้ให้รู้จักกับซิลิก้า
"สะ..สวัสดีจ้า.." โซอี้เองก็ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก เพราะที่ผ่านมาไม่ค่อยได้เจอคู่หูของคนอื่นๆซักเท่าไหร่
ซึ่งซุนกวนกับไอริณเองก็ตกใจเช่นกันเมื่อเห็นซิลิก้า..(แต่ไม่รู้จักซิลิก้าเพราะไม่ได้ดูการ์ตูนเรื่องที่คิริโตะอยู่...)
"อะ..เอ่อ..คนที่อยู่ข้างๆนี่ก็เพื่อนฉันเองชื่อไอริณ และก็คู่หูของไอริณ ซุนกวนน่ะ.." โซอี้ก็ยังทำตัวไม่ถูกเหมือนเดิม..
FroZen สมาชิก
· #115
ตั้งแต่มียัยหนูน้ำแข็งในชีวิตเนี่ย.. เงินป๋มชักหดลงเรื่อยๆแล้วนะ
เรนพูดอย่างเหนื่อยใจ เมื่อต้องซื้อชุดเป็นสิบเพื่อภูตเด็กสาว
แต่สิ่งที่เขาเหนื่อยใจไม่ใช่เรื่องเงินที่ร่อยหรอ แต่เป็นจำนวนเงิน
ที่ใช้ไปเยอะต่างหาก

ปกติแล้ววันๆเขาก็ไม่ได้ซื้อของเข้ามากมายนัก แค่ซื้ออาหารกิน
ไปวันๆเท่านั้นเอง และอาหารที่กินก็กินพวกข้างทาง ไม่ได้เข้า
ภัตตาคารหรูอะไรแบบนั้น เงินเก็บของเรนจึงก็มีเพียงพออยู่สำหรับ
เลี้ยงต้อยได้อยู่แล้ว..

"ไปลอยกระทงกัน ไปลอยกระทงกัน!" ชิลโน่ร้องเรียนเรนอย่างตื่นเต้น
เมื่อได้ยินเรื่องเกี่ยวกับลอยกระทง แน่ละว่าเรนปฏิเสธไม่ได้ เพราะก่อน
หน้านี้ก็เคยปฏเสธไป ผลคือของในบ้านถูกแช่แข็งจนเกือบหมด

เออ เอาเถอะ เรนคิดในใจ อย่างน้อยก็มีคนลอยกระทงด้วยละนะปีนี้
เขามองชิลโน่ที่วิ่งเล่นไปรอบบ้านพร้อมกับกระทงที่ซื้อมาดูตื่นเต้นเอามากๆ
เรนถอนหายใจแล้วมองนาฬิกาพบว่าใกล้เวลาแล้ว จึงพูดกับชิลโน่
"ถึงเวลาแล้ว ไปกันเถอะ" พอพูดจบก็เตรียมตัวใส่เสื้อไป
ภูตเด็กหยุดวิ่งแล้วส่งเสียง"อื้ม" แล้วไปเตรียมตัวเหมือนกัน

------------------------------------------------------------

"คนเยอะแยะเลย" ชิลโน่ร้องอย่างดีใจแล้ววิ่งลากเรนที่ไม่ค่อยกระตือรื้อร้นเท่าไรไป
ที่จริงก็สู้แรงภูตตนนี้ได้อยู่แต่เรนก็ไม่ได้อยากให้บ้านถูกแชแข็งจนเป็นเหตุให้บ้านเย็น
สุดขั้วหรอกนะ จึงต้องตามใจอย่างเสียไม่ได้

ไม่ว่าเรนจะมองไปทางไหนแต่ละคนก็มาเป็น"คู่"กันทั้งนั้น คู่ที่เรนว่าไม่ได้หมายถึงคู่รัก
แต่เป็นคู่ที่หมายถึง"คู่หู"ที่เหมือนมาจากต่างโลก ก็แน่ละนะนับตั้งแต่"วันนั้น"ทุกคนต่าง
ก็มีคู่หมด มีแต่เขาคนเดียวที่ไม่มี ไม่รู้เพราะอะไร จนเมื่อหลายเดือนก่อนนั่นแหละ

ชิลโน่ดูดีใจเมื่อได้ปล่อยเต่าไป เอ้อก็แปลกดีทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ชอบแช่แข็งไปทั่ว
อาจจะเบื่อมั้ง แต่เรนก็ไม่ได้อะไรกับเรื่องนี้มาก คิดว่าเธอไม่ตามใจชอบก็ดีโผแล้ว

งานลอยกระทงก็คึกคักเหมือนเคย มีคนคุยกันเยอะแยะว่าจะไปทำบุญบ้าง ปล่อยเต่าปลา ขายกระทง
งานวัดต่างๆที่จัดกันอย่างคึกคัก หรือคุยเรื่องต่างๆตั้งแต่เรื่องสาธารณะยันเรื่องส่วนกลุ่มของตัวเอง
ว่าแต่ใครไปเต้นกับพื้นนะ ผู้หญิงที่ขอโทษนั่นมองแล้วรู้สึกเย็นๆยังไงไม่รู้สิ ..รีบๆไปจากแถวนี้ดีกว่า
แล้วเมียหลวงอะไรนั่น ท่าทางแถวนี้กำลังจะมีเรื่อง

เรนรีบเปลี่ยนเรื่องให้ชิลโน่ไปจากตรงนี้โดยหลอกล่อไปว่า "ดูนั่นสิ มีงานยิงปืนทางนั้นด้วย
ไปทางนั้นดีกว่านะ" แน่นอนว่าเด็กสาวผมฟ้าที่ใส่กระโปรงชุดสีฟ้าลายทางไม่ได้เอะใจแม้แต่น้อย
เรนจึงรีีบพาไปทันทีโดยหวังว่าคงจะไม่ไปเอี่ยวกับเหตุการณ์แปลกๆ

และในตอนสุดท้ายพวกเขาก็เอากระทงมาลอยน้ำเช่นกัน ถึงแม้มันจะเริ่มเยินเพราะผ่านอะไรมามากมาย
อาทิโดนคนชนจนร่วงบ้าง หรือทำหล่นกลางทางแล้วคนเหยียบบ้าง แต่ว่ามันก็เป็นปาฏิหาริย์แล้วที่ยัง
คงสภาพแบบนี้ไว้ได้

"เอาละ" เรนพูดขึ้นเมื่อมาอยู่ข้างๆแม่น้ำ "ชิลโน่ พูดตามนะ"
"ตามนะ" ชิลโน่พูด เรนฟังแล้วเหงื่อตกแล้วตอบกลับไป"ไม่ใช่แบบนั้น"
"ไม่ใช่แบบนั้น"ชิลโน่พูดตาม เรนไม่รู้จะทำยังไงเลยเมินเรื่องนี้ไว้ก่อน
แล้วพูดไปว่า "ขอขมาเจ้าแม่คงคา....
ชิลโน่หยุดพูดแล้วถามแทรกขึ้นมา "เจ้าแม่คงคานี่ใครอะ"
"จำไม่ได้รึไง เจ้าแม่คงคาก็คือพระแม่ที่เทพผู้รักษาสายน้ำไงเล่า ว่าต่อนะ
ขอขมาเจ้าแม่คงคา น้ำที่พวกเราใช้มา..."
"แต่เค้าไม่ได้ใช้นะ"
"เอาเหอะน่า อย่าน้อยเธอก็ได้กินใช่ไหมละ.... และทิ้งสิ่งปฏิกูลมากมายมาตลอดหนึ่งปีนี้.."
"แต่เค้าไม่ได้ทิ้งนะ แล้วก็พึ่งมาถึงไม่นานด้วย"
"....ได้โปรดช่วยอภัยแก่ช้าพเจ้าที่ใช้ไปอย่างไม่คำนึงถึง... "
"แต่นายก็ไม่ได้ใช้มากมายอะไรนี่นา" ภูตสาวพูดขึ้น
เรนหลับตานับหนึ่งสองสามแล้วถอนหายใจชั่วครู่ "ช่วยเลิกถามสักทีนะ ชิลโน่"
ชิลโน่พยักหน้าตอบรับ "อื้ม"

"และขอขอบคุณในตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ที่ให้ข้าพเจ้าได้ใช้ได้ดื่มได้กิน ข้าพเจ้าขอปล่อยทุกข์ปล่อยโศกไปกับ
กระทงนี้ให้มลายหายไป..." พูดจบเรนก็หยอดเงินจำนวนหนึ่งลงไปแล้วยืนเงินให้กับภูตเด็กสาว

"หย่อนเงินนี้แล้วอธิฐานในใจแล้วปล่อยลงน้ำไปด้วยกันนะ" "อื้ม"
หลังจากอธิษฐานกันไปแล้ว ก็ได้ปล่อยกระทงลงแม่น้ำจนมันลอยหายลับกับตา

"เอาละ กลับกันเถอะ" เรนพูดขณะที่ยืนขึ้น แต่ชิลโน่ขัดขึ้น "ไม่เอาๆ เค้าจะเล่นที่นี่ให้หมดก่อน!!"
นักวิจัยหนุ่มถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ "แล้วแต่เธอละกัน ถ้ากลับก็กลับนะโอเคเปล่า?"

"โอเค!"
zeya ผ สมาชิก
· #116
"ให้ตายสิเจ้าพวกบ้านี่...ไปแอ้ม...กลับบ้านกัน"เซยะบ่นพลางเรียกแอ้มกับเฮียวกะที่ไปซื้อขนมกันอยู่ส่วนนิวนั้นถือของที่ตัวเองซื้อมาตอนเดินเที่ยวงานนั้นเอง

"วันนี้เจอแต่เรื่องแฮะ.....เอ๊ะ...นั้นซุนกวนนี่น่า....เอาเถอะไว้ค่อยไปคุยละกันอยากกลับบ้านไปซุกผ้าห่มอุ่นๆจะตายแล้ว"เซยะเห็นกลุ่มของโซอี้คุยกับพวกแลนซ์แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรพาลูกชายและหลานสาวพร้อมทั้งคู่หูของหลานสาวนั้นกลับไปยังที่พักของพวกตน
maid guy สมาชิก
· #117
ในคืนพระจันทร์เต็มดวง ครูนั้นได้เดินเท้าพร้อมกระทงที่ทำมาจากใบตอง ครูในสภาพตอนนี้สวมเสื้อโคตยาวจนปิดขาท่อนบนเพราะอากาศที่หนาวเย็น ส่วนยูคารินั้นใส่ชุดกระโปรงยาวหุ้มร่างกายทุกส่วน(ชุดที่ใส่ภาค8)เดินมาด้วยกัน

"ทำไมไม่ให้ฉันวาร์ปมาแล้วลอยเลยล่ะ เดินแบบนี้มันไกลนะ"
"ก็ดีแล้วนิ จะได้ออกกำลังกายไปด้วย"
"แต่ว่าที่นี่มันอันตรายชอกกลนะซอยแบบนี้"ไม่ทันไรกลุ่มเด็กแวนซ์นั้นเดินสวนกันกับครูและยูคาริ ทั้งคู่นั้นมัวแต่เดินจนประทัดที่ขนาดใหญ่ที่เด็กแวนซ์ทิ้งไว้ระเบิดใส่

"เฮ้ย"ครูนั้นตะโกนใส่"แบบนี้มันอันตรายนะโว้ยไอ้พวกหอก เรื่องดีๆดันไม่รู้จักคิด"
"ก็มึงเสือกเดินจู๋จี๋กันกรูเลยหมั่นไส้"เด็กแวนซ์ตอบ"สนใจยัยตุ๊กตาดีกว้ามั้ง ตอนนี้เห็นชุดไหม้แล้วว่ะ"

เมื่อเห็นแบบนี้ครูนั้นของขึ้นทันทีเลย

"เธอ"ยูคาริพยายามห้าม"เราไม่เจ็บหรอก"
"ไม่ได้ยูคาริ"ครูตะโกน"ไอ้เด็กเวรนี่หากเลือดไม่ออกหัวมันไม่รู้หรอกว่าอะไรควรไม่ควร"
"เลือดแกมากกว่ามั้ง"เด็กแว๊นซ์พยายามที่จะเอาอาวุธออก แต่ครูไวกว่า

แกร๊ก
กร๊อบ

เด็กแวนซ์คนแรกนั้นกระดูกไหปาร้าหักก่อนที่จะควัดมีดยาว ครูนั้นใช้กระบองพับได้ฟาดที่จุดนั้นก่อน

"เฮ้ย"เด็กแวนซ์อีกคนนั้นพยายามเอาดาบฟันแต่โดนตีข้อมอและกระหน่ำทุบที่ไหล่

"อย่าดูถูกนักเลงเก่านะไอ้หนู"เขาพูดก่อนเห็นเด็กแวนซ์อีกคนนั้นชักปืนออกมา

"สมัยมึงคงไม่มีปืนหรอกนะ"
"ยิงสิไอ้หนู"

ปัง

"อ้าก"เด็กแวนซ์ที่ถือปืนนั้นร้องเสียงหลง เพราะกระสูนนั้นฝังเข้าที่สะบ้าเข่าแทนตัวครู

"ฉันปราณีเล็งที่หัวเข่าแล้ว"
"อย่าบอกนะว่า แกก็เป็นผู้ใช้เหมือนกัน"เด็กแวนซ์อีกคนนั้นเอ่ยเขารีบเรียกคาเมนไรเดอร์ฮิบีกิออกมา"
"แกนี่ไม่เหมาะเลยกับการมีไรเดอร์ นายน่าจะครองตัวร้ายมากกว่า"
"ไม่สนขับบี้มันเลย"เมื่อเด็กแวนซ์สั่ง ไรเดอร์ได้พุ่งเข้าหาแต่ยูคารินั้นเปิดประตูมิติและส่งไรเดอร์ลงแม่น้ำแทน

"เฮ้ย"เด็กแวนซ์นั้นพยายามที่จะหนีแต่โดนชายในชุดเมดขวางไว้

"แกกล้ามากที่ทำกับพี่ของเจ้านายข้าได้ แกคงอยากไปเกิดใหม่สินะ"โคการาชินั้นจ้องตาเด็กแวนซ์อย่างโกรธแค้น
"กาย แค่ลบความทรงจำก็พอ"หมวยทัก
"ได้"

เมื่อทุกคนนั้นเดินออกมาชุดของยูคารินั้นกลับเป็นเหมือนเดิม แต่นักศึกษาหรือที่เรียกกันเล่นๆว่าหมวยนั้นไม่พอใจ

"พี่นี้ใจร้อนเหมือนเดิมเลยนะเอะอะก็ลงมือลงไม้"
"โทษที นิสัยเก่าน่ะ"
"พี่น่าจะส่งพวกมันลงน้ำมากกว่านะ"
"พูดไปแล้วว่าพวกมันต้องโดนเจ็บๆถึงจะจำ"
"แต่ว่า"
"อย่าบอกพี่ใหญ่แล้วกัน"ครูหมายถึงทหารที่ตอนนี้ล่องเรือกับนายพลโดยมีเชมเบอร์คอยขนเหล้าให้แทน

"เอาละ"ครูนั้นเอากระทงลอยไปกับกลางน้ำยูคาริมองกระทงที่ลอยไปมา

"ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทำแบบนี้กัน"
"ทางเราเป็นการขอขมากับเทพเจ้าแห่งน้ำน่ะที่ทำให้แม่น้ำสกปรกจากการใช้ของมนุษย์ แต่ความจริงเป็นการเพิ่มจุลินทรีย์ให้กับแม่น้ำต่างหาก"
"แล้วโคมลอยล่ะ"
"เป็นการปล่อยให้เคราะห์กรรมนั้นไปจากชีวิตไง"

แต่ไม่ทันไรโคมลอยที่ลอยต่ำนั้นได้หย่อนเอาประทัดลงมา ครูรีบสวมฮูตและเอาตัวบัง ประทัดนั้นระเบิดข้างหูทันที

"ไม่เป็นไรนะ"
"ไม่เป็นไร"ครูหันไปทางมือใหม่ที่ปล่อยโคมไม่เป็น"ฉันว่าสอนพวกนั้นดีกว่านะ"
"นั่นสินะ" ยูคาริมองครูที่ฮูตแหว่งไปเล็กน้อยช่วยคนปล่อยโคมลอย

"นี่แหละน้าพี่เรา"นักศึกษานั้นพูดกับยูคาริ"เห็นคนอื่นเดิอดร้อนก็ช่วยแต่ทำไมนิสัยแบบนี้กลับไม่มีแฟน"
"คงเพราะอ้วนละมั้ง"โคการาชิผสมโรง
"ฉันละเกลียดมนุษย์เหลือเกินที่มองแต่ภายนอก"ยูคาริพูด"หากเขามองตัวจริงฉันออกจะยังคงชอบฉันอยู่หรือเปล่านะ"
ray สมาชิก
· #118
ณ บริเวณไกล้ๆกับแม่น้ำนั้นเอง นิตยาและพรีสก็ได้เดินถือกระทงเพื่อไปลอยในแม่น้ำไกล้ๆกัน
"อืม คนค่อนข้างเยอะมากเลยนะเนี่ย ไม่ทราบว่าเป็นอย่างนี้มทุกปีเลยงั้นหรือ?"พรีสหนุ่มถามนิตยาที่เดินถือกระทงอยู่ไกล้ๆกัน
"ที่จริงแล้วก็เยอะกว่านี้นะ แต่งานลอยกระทงปีนี้จัดขึ้นหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระสังฆราชได้ไม่นานนัก งานรื่นเริงต่างๆจึงต้องงดไปน่ะโจเซฟ"นิตยาตอบ
"นั่นสินะครับ"พรีสหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยหลังจากฟังคำอธิบายของคู่หูตน
"เอ้า อยู่ตรงนี้เองหรอกรึนิตยา?"เสียงที่แฝงไปด้วยความสูงอายุดังขึ้นมาจากข้างๆนิตยา
"มาถึงซะทีนะคะ คุณปู่อลัน"นิตยาทักทาย
"แค่ลุงก็พอแล้ว ตอนนี้ฉันเองยังไม่ได้รู้สึกแก่ขนาดที่จะให้เธอมาเรียกปู่หรอกนะ"เจ้าของเสียงตอบพลางทำหน้าเซ็งเล็กน้อย
"ทำใจซะเถอะน่าอลัน ตอนนี้นายเองก็เลยเบณจเพศรอบที่สองมาสิบห้าปีแล้วนะ"เสียงที่สองดังขึ้นมา
"สวัสดีค่ะ คุณเรเยฟว่า"นิตยากล่าวทักทายคอมมิซซาร์หญิง คู่หูของอลันที่ตอนนี้ยังคงสวมชุดคอมมิซซาร์อยู่แต่ไม่ได้ใส่หมวกและสวมถุงมือหนังสีดำที่มือขวาของเธอ
"สวัสดีจ้ะหนูนิต"เธอกล่าวทักทายตอบ
"แล้วคุณวสันต์ล่ะคะ งานแบบนี้ทั้งทีพวกเราน่าจะมากับให้ครบนะคะ?"
"วสันต์บอกว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ท่าน้ำแล้ว ให้พวกเราไปที่ท่าน้ำได้เลยน่ะ"อลันพูด
"งั้นพวกเราเองก้ไปกันเถอะค่ะ"นิตยาตอบพลางจูงมือพรีสหนุ่มไปทางแม่น้ำ
--------------------------------------------------------
"ตอนแรกเธอก็บอกว่างานรื่นเริงถูกงดไปนะ แต่ทำไมจำนวนคนกับสถาณการณ์รอบๆนี่มันช่าง..."โจเซฟพูดขึ้นพลางมองไปทางกลุ่มขี้เมากลุ่มหนึ่งแล้วเบนสายตาไปทางกลุ่มคนที่เล่นดอกไม้ไฟ
"ถึงทางการจะพูดมาอย่างนั้นแต่ก็ต้องมีคนจำนวนหนึ่งนั่นแหละที่ไม่รับฟังเรื่องแบบนี้หรอก"อลันพูด
"บอกตามตรงนะอลัน ฉันคิดว่าที่นี่ตอนนี้มันไม่เหมือนงานมงคลเลยซักนิด"เรเยฟว่าพูดขึ้น
แล้วไม่ทันไรนั้นเองก็มีกลุ่มคนที่ท่าทางเหมือนอันธพาลเดินมาไกล้ๆกับพวกเธอ
"โอ้โห ดูสาวฝรั่งคนนนั้นสิวะ เช้งวับไปเลยว่ะ"อันธพาลAพูดขึ้นพลางผิวปาก
"ไม่ว่ะ ฉันคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจกว่าว่ะ"อัธพาลBเสริม
แล้วทันใดนั้นเองคอมมิซซาร์หญิงนั้นก็เดินออกมายิ้มหวานชนิดเกินกว่าความเป็นจริงใส่กลุ่มอันธพาลนั้น
"เมื่อครู่นี้ไม่ทราบว่าไครพูดจาชะเลียหนูนิตงั้นหรือคะ"เธอถามโดยที่รอยยิ้มยังไม่หายไปจากใบหน้าของเธอ
"โว้ว พอดูไกล้ๆยิ่งสวยว่ะ สนใจไปกับพี่ไหมน้อง..."แต่ก่อนที่อันธพาลAจะได้พูดอะไรต่อเขาก็รู้สึกได้ถึงโลหะเย็บเยียบที่ทาบลงบนคอของเขา
"ก่อนหน้านี้ไม่ทราบว่าคุณพูดว่าอะไรนะคะ"เธอยังคงยิ้มอยู่ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเริ่มฉายแววคาวเลือดออกมาและดาบเล่มยาวที่พาดอยู่บนคอของอันธพาลนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย
"อะ เอ่อ ขอโทษคร้าบ พี่สาวใจดี๊~ ใจดี~ กรุณาให้อภัยปากมอมๆของกระผมด้วยนะคร้าบ~"อันธพาลA
"เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ...แล้วกรุณาอย่าสะเออะโผล่หน้ามาก่อเรื่องในเขตนี้อีกล่ะ ไอ้เวร"คำพูดท่อนหลังของเธอนั้นพูดออกมาอย่างช้าๆ แล้วเธอก็ดึงดาบกลับเข้าใส่ฝักที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมของเธอ เปิดโอกาศให้สองอันธพาลนั้นวิ่งหนีออกไปจากบริเวณนั้น
"...เดี๋ยวนี้เธอดูจะใจอ่อนลงไปเยอะเลยนะเร ปรกติแล้วอย่างน้อยพวกนั้นต้องทิ้งแขนขาไว้ซักข้างหนึ่งก่อนที่เธอจะถีบเข้าห้องขังไม่ใช่หรือ?"อลันถามขึ้น บุหรี่ที่ตอนนี้อยู่ในมือของเขามาตั้งแต่ตอนที่พวกอันธพาลเริ่มหาเรื่องได้ไหม้ไปกว่าครึ่งแล้ว
"ตอนนี้ฉันอยู่นอกเวลางานนะอลัน แถมถ้าฉันทำแบบนั้นพวกคนที่ท่าน้ำจะทำยังไงเมื่อเห็นคนที่เลือดท่วมตัวมาลอยกระทงกันล่ะ"
"...จริงว่ะ"อลันดูดบุหรี่อีกหนึ่งเฮือกก่อนที่จะดับมันลงบนพื้น "รีบไปก่อนที่จะมีไอ้โง่มากกว่านี้มาหาเรื่องพวกเรากันดีกว่า"
---------------------------------------------------------------------------------------------
"...พวกเขาช้ากันจังเลยนะ/ช้าเกินไปแล้วล่ะ"คนในชุดผ้าคลุมบ่นขึ้นพลางใช้ขาตีน้ำให้กระเพื่อมไปมา
"คิดว่าตอนนี้พวกเขาคงไปเจอกับอันธพาลแถวนี้ล่ะนะ ถ้าพวกเขาไม่ก่อเรื่องอะไรมากอีกเดี๋ยวก็น่าจะมาถึงแล้วล่ะ"แล้วเมื่อเขาหันไปข้างหลังก็พบกับคนที่พวกเขารอ "พูดถึงก็มาเลยล่ะ"
"ขอโทษนะคะคุณวสันต์ พอดีมีเรื่องติดขัดนิดหน่อยน่ะค่ะ"นิตยาพูดอย่างขอโทษขอโพย
"ไม่เป็นไรหรอกหนูนิต...ว่าแต่ทำไมคราวนี้ชุดของเรเยฟว่าถึงยังสะอาดดีอยู่ล่ะ?"วสันต์ถามขึ้น
"ที่ฉันไม่ได้ลงดาบไครแค่คืนเดียวนี่มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยรึไงกัน"เธอพูด
"มันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะ/ค่ะ/สิ/ครับ/ไม่ใช่หรือ"ทุกคนตอบพร้อมๆกัน พวกเขาเงียบกันไปซักครู่ก่อนที่ทุกคนจะหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินทางไปที่ท่าน้ำที่มีคนลอยกระทงกัน
zeya ผ สมาชิก
· #119
หลังจากวันลอยกระทงผ่านพ้น 2 แม่ลูกนั้นก็เข้่าสู่ชีวิตปกติดังเช่นทุกวัน

"ครับ....ได้ครับ..."นิวรับผ้ามาจากลูกค้าและเซยะนั้นกำลังรีดผ้าอยู่นั้นเองจู่ๆก็

"เอี๊ยด!!!!!"เสียงรถมอเตอร์ไซค์เบรกดังลั่นหน้าร้านทั้งคู่หันไปก็เจอกับเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาอาชีวะยกมือไหว้เซยะอย่างลวกๆนิวนั้นได้แต่ส่ายหน้า

"****ช่วยหน่อยสิ"เด็กหนุ่มพูดเซยะถอนหายใจออกมาแรงๆนิวนั้นแค่มองแล้วหันไปมองแม่ของตนที่ลุกขึ้นยืนเม้าสะเอวหน้านิ่วเด็กหนุ่ม

"ไอ้ออฟ...เอ็งไปหาตีนใครเขามาอีกละถึงได้เเจ้นมาร้านเจ๊น่ะ"เซยะพูดออฟหน้าเสียขึ้นมาทันที

"โธ่****......ใครมันจะไปอยากหาตีนกันละ...ขี่รถอยู่ดีๆก็โดนตีนวิ่งมาหาเองเนี้ย...เลยหนีตายมาบ้านเอ็งไง"ออฟอธิบายพลางเทของในกระเป๋าเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเองแต่เซยะก็ยังดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก

"แล้วใครใช้ให้เอ็งโดดเรียนละยะ....ตีนมันเลยมาหาเอ็งไง..ก่อเรื่องเองแล้วมาลากเจ๊ไปซวยด้วยนี่นะ.....ไอ้นี่มันน่าโดนนัก"เซยะเริ่มบ่นนิวเองก็พยักน้าเห็นด้วยกับแม่ของตน

"โธ่ก็มันมีธุระอ่ะ...เลยต้องออกมา...."ยังไม่ทันที่ออฟจะพูดจบ

"ธุระบ้านเอ็งสิ...ไอ้แอ้มกับไอ้ออมก็เรียนอยู่....เจ๊อุ๊ก็ทำงาน....เอก็อยู่ที่กรมทหาร...พี่อาร์มกับแฟนก็อยู่ที่ทำงาน....บอกมาให้เจ๊ชื่นหูสิ....ว่าไม่ใช่ว่าแกโดดเรียนแล้วพาแฟนแกไปเที่ยวจนเขาเอาตีนมาหาแกน่ะ..."เซยะพูดดักออฟถึงกับก้มหน้าไม่กล้ามองหน้าเจ้าหล่อนในตอนนี้

"น่าๆ....ช่วยหน่อยเหอะนะ****...ไงซะเราก็ญาติกันนะ....ขอละครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆนะ"ออฟพูดเซยะถอนหายใจออกมาแรงๆนิวเองก็เอามือกุมหน้าตัวเอง

"ไม่ช่วย...คราวก่อนตอนที่ช่วยเอ็งไปเจ๊ขยาดแล้ว...พอเลยคราวก่อนก็พูดแบบนี้....ไปเลยเจ๊จะทำงาน"เซยะพูดพลางไล่ออฟออกจากบ้านเพราะช่วยลูกพี่ลกน้องคนนี้มาบ่อยแล้วเมื่อเด็กหนุ่มรู้ดีว่ายังไงญาติสาวก็ไม่มีทางให้ความร่วมมือก็เดินคอตกออกจากร้านไปหญิงสาวได้แต่ถอนายใจ

"แม่..."นิวเรียกเซยะหันไปมองลูกชายของตนซึ่งเอายาพารากับน้ำมาให้

"ขอบใจนะหนูนิว....."เซยะพูดแล้วรับยากับน้ำมาก่อนลงไปนั่งอย่างหมดแรง

--------------------------------------------------------------------

ลิโป้ทอลกิสนั้นออกตรวจตราความเรียบร้อยและความปลอดภัยของชุมชนดั่งเช่นปกติแต่ในหัวก็คิดเรื่องซุนกวนที่ได้เจอโดยบังเอิญในงานลอยกระทงเพียงเพราะว่าต้นหว้าและคนอื่นๆอยู่ในงานค่อนข้างเยอะยอดนักรบจึงต้องยอมรามือไป

"ยังจะมีคนอื่นมาอีกมั้ย....เตียวเสี้ยว......."ลิโป้คิดไปเรื่อยในขณะเดินตรวจตราความสงบเพราะตอนนี้เขามีต้นหว้าอยู่ข้างกายแม้ว่าหญิงสาวที่ตนเป็นคู่ด้วยจะซุ่มซ่ามและขวัญอ่อนอยู่บ้างแต่นั้นแต่ต้นหว้าก็ยังอดทนและพร้อมยอมทำเพื่อเขาเสมอโดยไม่ปริปากโต้เถียงอะไรเหมือนคู่หูของคนอื่นยอดนักรบได้แต่ทอกถอนหายใจ

"ให้ตายสิ....ข้าไม่ชอบไอ้ความรู้สึกแบบนี้จริงๆ"ลิโป้ทอลกิสพูกกับตัวเองเบาๆ

-------------------------------------------------------------------

เมฆนั้นออกรายงานวาไรตี้กับพิธีกรชื่อดังเพื่อสัมภาษณ์เรื่องของเธอกับคิงและการประลองล่าสุดของทั้งสองคนซึ่งทั้งสองก็ตอบตามความเป็นจริงด้วยบรรยายกาศที่เป็นกันเองและสนุกสนาน
SunQuanCat สมาชิก
· #120
หลังจากจบงานลอยกระทงไปแล้ว..โซอี้และไอริณก็ได้รู้จักกับซิลิก้าซึ่งเป็นคนรู้จักของคิริโตะ คู่หูของโซอี้..
ไอริณ..ซึ่งกำลังจะไป รร. กับซุนกวนซึ่งขอตามไปด้วย(เพราะปกติซุนกวนมักอยู่บ้าน..)เพราะจะได้ปกป้องไอริสได้ง่ายกว่า เพราะความรู้สึกแปลกๆที่งานลอยกระทง

"เป็นครั้งแรกเลยแฮะที่ได้ไปโรงเรียนกับซุนกวนจัง XD ถึงจะน่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ รร. เดียวกันกับโซอี้จังก็เถอะ"

"ฮะๆ" ซุนกวนได้แต่ยิ้มแหยๆ

"คิดว่าพวกโซอี้จังจะเป็นยังไงบ้างน้า~" ตอนนี้ ไอริณร่าเริงขึ้นเยอะหลังจากที่ไปเที่ยวงานลอยกระทงกับเพื่อนซึ่งในที่สุดก็ได้พบกันจริงๆซักที

"คงปรับตัวได้ไม่ยากใน รร. ละมั้ง เป็นคนทั้งคู่..และก็ถึง รร. ละนะ" ซุนกวนได้หลบสายตาไปจากคู่หูของเขา พร้อมกับรีบเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่บรรยากาศจะเริ่มเงียบเป็นป่าช้า..

"อ้ะ จริงด้วยสินะคะ เดี๋ยวแนะนำซุนวนจังให้ทุกคนรู้จักนะ XD" และซุนกวนกับไอริณก็ได้เริ่มใช้ชีวิตใน รร. อย่างสงบสุข..

==========================================
ด้านโซอี้ก็ไป รร. กับคิริโตะเช่นกัน แต่ดันเกิดเหตุการณ์วุ่นๆซะงั้น สำหรับคิริโตะแล้วก็เป็นคนดังในเกมโลกเสมือน เมื่อทั้งสองก้าวเข้ามาในห้องเรียนก็กลายเป็นว่าโดนวิ่งไล่กวดจนทั้งคิริโตะและโซอี้ต้องแอบอยู่ในห้องเก็บของที่ไม่มีใครใช้จนถึงเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติกันเลยทีเดียว......

ทั้งคู่ได้นั่งขำไปด้วยกัน และคุยกันเรื่องเกมนิดๆหน่อยๆก่อนที่จะกลับเข้าไปเคารพธงชาติ...