LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

CrossOver Board

พูดคุยทั่วไป 3 ต.ค. 2013 ♥ 0 👁 45 💬 336

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

เนื้อเรื่อง

กรุงเทพในอนาคตอันใกล้จู่ๆเกิดเหตุการ์ณประหลาดขึ้นเมื่อจู่ๆท้องฟ้าก็แตกเป็นรอยแยกอันน่ากลัวแสงประหลาดสีรุ้งตกลงมาจากฝากฟ้าพร้อมกับการปรากฎตัวของเหล่าตัวละครจากเรื่องต่างๆจากหนัง การตูนและเกมส์ต่างมาปรากฏกายข้างๆพวกเขาไม่เพียงที่ประเทศไทยเท่านั้นแต่มันเป็นปรากฏการ์ณที่แตกตื่นไปทั่วทั้งโลกแล้วเวลาก็ผ่านไปครึ่งปีเหล่าผู้คนและตัวการตูนก็ต่างปรับตัวเข้าหากันและกัน ทั้งสองฝ่ายนั้นต่างรู้ตัวด้วยว่าถูกอะไรบางอย่าทำให้ต้องมาคู่กับมนุษย์ซึ่งพวกเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมและที่แน่ๆก็คือทั่วโลกกำลังประสบปัญหาการก่อการร้ายจากองค์กรแห่งการหวนกลับคืน เป้าหมายขององค์กรนี้คือการทำห้โลกและมิติต่างๆบิดเบี้ยวเพื่อทำให้เกิดพลังทำลายที่เกินคาดคิดตามความเชื่อที่ว่าทุกอย่างถึงเวลาที่ต้องดับสูญของทุกสรรพสิ่งโดยไม่มีข้อยกเว้นทุกฝ่ายจึงต้องร่วมมือกันยับยั้งองค์กรนี้และในตอนนี้เหล่าผู้คนรู้แล้วว่าคนที่ทีตัวละครเป็นคู่หูนั้นจะมีอำนาจที่จะทำให้เศษเส้นแ่บ่งเส้นซึ่่งก็คือละอองสีรุ้งที่ร่วมตัวกันจนเป็นเส้นริบบิ้นเรืองแสงนั้ีนกลับคืนสู่ที่เดิมของมันเพื่อฟื้นฟูสมดุลที่เสียไปแต่ทว่าองค์กรแห่งการหวนกลับคืนก็ค่อยจะแย่งชิงเศษเส้นแบ่งนั้นเช่นกัน

กฎของบอร์ด

1. ห้ามบังคับตัวละครของผู้อื่น

2. ห้ามลวนลาม หรือ 18+ กับตัวละครผู้เล่นฝั่งตรงข้ามหรือตนเองเด็ดขาด

3. ห้ามฆ่าตัวละครผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาดหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ตายอย่างถาวร

4. ผู้เล่นสามารถฆ่าตัวละครของตัวเองได้แต่จะอนุญาติได้แค่เพียงสามครั้งและต้องไประบุุุตัวที่ผู้เล่นฆ่าในบอร์ดสมัครตัวละครตัวนั้นว่าตายเพื่อสร้างตัวละครใหม่

5. ควรให้เกียรติผู้เล่นหรือตัวละครฝั่งตรงข้าม

6. ถ้าต้องการใช้พลังพิเศษ ความสามารถพิเศษ ท่าไม้ตายของคู่หู ฝ่ายออรินั้นจะต้องพูดคำว่า "ขอแลกเปลี่ยน" หนึ่งครั้งต่อหนึ่งการใช้หนึ่งครั้งและออรินั้นจะต้องเสียประสาทหรือการควบคุมอย่างใหนอย่างหนึ่งและคู่หูจะโดนครึ่งหนึ่งของที่ตัวออริได้รับ ซึ่งโฮรต์จะเป็นคนสุ่มออกมาเองว่าจะโดนอะไรซึ่งต้องใช้เวลา 7 ตามวันที่ประกาศแลกเปลี่ยนไป

7. ห้ามโพสรูป ยกเว้น เพลงประจำตัว หรือ เพลงอารมณ์ต่างๆ

8. การรักษาและฟื้นพลังต่างๆของคู่หูนั้นจะทำได้โดยให้ออริไปสัมผัสตัวของคู่หูเป็นระยะเวลาหนึ่ง

9. การปรากฎตัวขององค์กรและศัตรูบางตัวที่ต้องเจอนั้นโฮรต์จะเป็นคนสุ่มออกมาทั้งหมด เดือนละสองครั้ง ไม่อนญาตให้ผู้เล่นสร้างสถานการ์ณที่องค์กรหรือศัตรูออกมาเองอย่างเด็ดขาด

10. บรรยายตามสะดวก(ถนัด) แต่ขอให้เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องยาวก็ได้

11. ไม่อนุญาตให้โผสถามในบอร์ดถ้าจะถามหรือมีข้อสงสัยให้ถามในเฟซบุ๊คของโฮรต์เท่านั้น แซ็ทบ็อกซ์โลลิบากะนั้นบางทีถามแล้วโฮรตไปทำอย่างอื่นจึงไม่เห็นหรือคำถามถามแล้วมันเลื่อนลงไปจนไม่เห็นจึงควรติดต่อสอบถามโฮรต์จากเฟซบุ๊คจะได้คำตอบเร็วสุด

12. สามารถเพิ่มออริตัวอื่นและตัวละครที่เป็นคู่หูได้แต่ตัวที่เพิ่มมานั้นจะมีสถานะเป็น NPC และไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้กับองค์กรและการประลองระหว่างผู้เล่น

13. กฏจะเพิ่มตามเห็นสมควร

บทลงโทษของบอร์ด

ประกาศเมิน - การลงโทษนี้จะมีก็ต่อเมื่อผู้เล่นของบอร์ดทำอะไรเกินเลยหรือผิดกฎในหลายๆครั้ง โดยบทลงโทษนี้นั้นผู้ที่ถูกประกาศเมิน จะมีสถานะทุกอย่างในการโผสของบอร์ดนี้ของผู้เล่นคนนั้นเป็นโมฆะทั้งสิ้นและการโผสนั้นจะไม่มีผลกับผู้เล่นอืนๆจนกว่าจะผู้เล่นคนนั้นจะออกมาโผสยอมรับผิดและขอโทษในบอร์ด(สำหรับคนที่โดนประกาศเมิน)

ระบบของบอร์ด

Cancel Post คือ ระบบยกเลิก Comment ของผู้เล่นฝั่งตรงข้าม

ใช้ในกรณีที่ผู้เล่นอีกฝ่ายทำอะไรไม่เหมาะสมกับออริของผู้เล่นอีกฝ่ายสามารถใช้ระบบนี้ได้

--------------------------------------------------------------------------

โฮรต์ของบอร์ดนี้



เฟซบุ๊คของโฮรต์

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000565959536&ref=tn_tnmn

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

336 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
maid guy สมาชิก
· #141
เชมเบอร์โผล่มาก่อนพร้อสาดแสงเลเซอร์แบบไม่บอกกล่าว

"ไลังลดลงไป5%"มันกล่าว
ray สมาชิก
· #142
ทุกคนที่ไม่มีคู่หูออกไปจากบริเวณนี้ซะ! เร็วเข้า!"นิตยาตะโกนเรียกอพยพผู้คนในบริเวณไกล้เคียง โดยที่มีพรีสหนุ่มคอยรักษาคนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ไกล้ๆ
"ฮีล!"เขาร่ายเวทรักษาให้กับคนที่โดนหินตกใส่จากการโจมตีของวัลเพอร์กิส ซึ่งกระทั่งตอนนี้เองก็ยังคงสร้างความเสียหายอยู่อย่างต่อ
เนื่อง
"...ทรงพลังเกินไปแล้ว นี่พวกเราจะสู้ได้ไหมนะ"เธอพูดออกมาอย่างท้อแท้ แต่พรีสหนุ่มนั้นก็ตบไหล่เธอเบาๆ
"หน้าแบบนั้นน่ะไม่เหมือนเธอเลยนะนิตยา ผู้หญิงที่กล้าตรึงแนวรบเอาไว้ด้วยจำนวนคนเพียงหยิบมือเพียงเพื่อปกป้องผู้คนที่อยู่ที่นั่นในวันที่โลกของพวกเราบรรจบกันนั่นหายไปไหนแล้วล่ะ"เขาพูด
"นั่นสินะ...เธอพูดถูกแล้วล่ะโจเซฟ"แล้วเธอก็มองออกไๆปข้างนอกอีกครั้งด้วยสายตามุ่งมั่น "พวกเรายังมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่พวกเรายังคงสู้ก็ยังมีโอกาศเสมอ"
-----------------------------------------------------------
"ฉุกเฉิน! ขอกำลังเสริมมาที่เขตโรงเรียนด่วนที่สุด!"เรเยฟว่าตะโกนใส่วิทยุ
"รับทราบ ตอนนี้ยานวัลคีรี่กับชิพสองลำได้ออกไปทางนั้นแล้ว ETAสิบห้านาที"ผลสื่อสารตอบกลับเรเยฟว่า
"เอ้่ เร!"อลันตะโกนเรียกพลางโยนbolt pistolและpower fistให้เรเยฟว่า โดยตัวเขาเองนั้นได้ถือปืนhotshot lasgunและสะพายแพ็คพลังงานที่ต่อสายไปที่ตัวปืน
"ขอบใจอลัน!"เธอว่าพลางหยิบแม็กกาซีนเข้าใส่สายเก็บแล้วสวมpower fistเข้าที่แขนขวา "ยานวัลคีรี่กันชิพจะมาถึงในสิบห้านาที พอถึงตอนนั้พวกเราก็คงพอจะทำอะไรได้บ้างล่ะนะ" แต่เธอเองนั้นก็เห็นว่าเขาได้ยืนมองแม่มดข้างนอกอยู่อย่างนั้น
"มีอะไรงั้นหรืออลัน?"เธอถาม
"...ถ้าฉันจำไม่ผิดเจ้าตัวที่เรียกแม่มดได้แบบนี้คือวัลเพอร์กิสใช่ไหมเร"เขาถาม
"...เธอเป็นห่วงวสันต์งั้นหรือ?"
"...ถ้าเขาและเธอไม่เป็นอะไรไปก็คงดี"เขาพูดเปรยๆก่อนที่จะออกไปข้างนอกเพื่อเริ่มการตอบโต้เหล่าแม่มดที่วัลเพอร์กิสเรียกมา
-------------------------------------------------------------
ทางด้านวสันต์นั้นเองก็กำลังประคองตัวคู่หูของเขาอยู่ โดยคนในผ้าคลุมนั้นดูจะทรมานมาก
"เธอไม่เป็นไรแน่นะ?"เขาถาม
"ไม่เป็นไรหรอก/แค่กำลังต่อต้านคำสั่งเท่านั้นแหละ อีกซักเดี๋ยวก็เป็นปรกติแล้วล่ะ"เธอตอบ
"...เธอแน่ใจแล้วงั้นหรือว่าจะไปสู้น่ะ...ถ้าเกิดว่า-"ก่อนที่เขาจะพูดต่อนั้นคนในผ้าคลุมก็ยกมือห้ามขึ้นมา
"ไม่ต้องห่วงหรอก...ทั้งหมดนี่น่ะไม่ใช่ความผิดของเธอเลย...ที่ฉันต้องไปน่ะ...ก็เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อตอนนั้น...ไม่ได้เป็นคนที่จมอยู่กับอดีตจนไม่สามารถมองเห็นคนสำคัญที่อยู่ตรงหน้า และไม่ได้อ่อนแอจนไม่สามารถปกป้องคนเหล่านั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป"ทั้งสองพูดออกมาพร้อมๆกันก่อนที่จะลุกขึ้นมาอีกครั้ง "ไปกันเถอะวสันต์"เธอพูดออกมา วสันต์นั้นทำได้เพียงยิ้มออกมาเล็กน้อย
"ได้เลย"เขาพูดอกมาอย่างนุ่มนวลก่อนที่คนในผ้าคลุมนั้นจะแบกเขาขึ้นหลังและกระโดดไปตามหลังคาไปทางวัลเพอร์กิสไนท์
zeya ผ สมาชิก
· #143
อิงค์มองผูคนที่ต่างมาโจมตีวัสเพอร์กิสด้วยสายตาเย้ยหยันเธอชอบทำลายล้างสิ่งต่างๆรอบตัวเป็นที่สุด

"คิกๆ....สนุกดีจริงๆเลยนะว่ามั้ยวัสเพอร์กิส"อิงค์หัวเราะคิกคักพลางกระโดดโลดเต้นอยู่บนฟันเฟืองของวัสเพอรกิสไนท์อย่างสนุกสนาน

"ยัยเด็กบ้านั้นน่าหวดให้ก้นลายซะมัดเซยะบ่นนิวนั้นจัดการลูกสนุมแม่มดที่อยู่บนฟ้าส่วนผู้เป็นแม่นั้นจัดการลูกสนุมแม่มดจากบนพื้นดินโดยมีจอมเวทย์กันดั้มค่อยสนับสนุนไปด้วย

"งวดนี้เป็นเด็กไม่ถึง 10 ขวบเหรอเนี้ย......"คิงพูดขึ้นมาเมื่อเห็นอิงค์ที่กระโดดโลดเต้นอยู่บนวัสเพอร์กิสไนท์อย่างสนุกสนานเมฆนั้นได้แต่มองเพราะเธอนั้นไปช่วยพวกคนที่ไม่มีคู่หูในบริเวณนั้นให้ไปยังที่ปลอดภัย

"อยากเห็นหน้าพ่อแม่ยัยหนูนั้นซะมัด"เมฆบ่นออกมาเมื่อได้ยินที่คิงพูด

ทางฝ่ายลิโป้ทอลกิสนั้นเมื่อเห็นว่าทางมหาวิทยาลัยของต้นหว้านั้นไม่ได้มีปัญหาอะไรแล้วจึงไปที่โรงเรียนของแลนซ์ก็พบกับซุนกวนกันดั้มเข้าโดยบังเอิญ

"แก.....ลิโป้"ซุนกวนคำรามลิโป้ทอลกิสจ้องพยัคฆ์เงียบตอบกลับจนต้นหว้านั้นกังวล

"ท่านลิโป้ค่ะ....."ต้นหว้านั้นจับแขนของยอกนักรบเอาไว้ด้วยสายตาวิงวอนลิโป้ทอลกิสนั้นคำรามในลำคออย่างขัดใจ

"เหอะ....ข้ารู้ละน่าหว้า....แต่กลับไปเจ้าคงรู้นะ"ลิโป้ทอลกิสพูดต้นหว้าพยักแล้วยอนักรบก็เลิกสนใจซุนกวนและมุ่งไปที่โรงเรียนของแลนซ์เพื่อไปดูสถานการ์ณซึ่งทั้งสองจำได้ว่ามีลูกพี่ลูกน้องของเซยะเรียนอยู่นั้นเอง
lancenater สมาชิก
· #144
"ลูกปืนแทบไม่ระคายเลยเหรอ!!"แลนซ์ที่ยิงปืนจนหมดแม็กได้เขวี้ยงปืนทิ้งก่อนหยิบขาเก้าอี้ออกมาอีกครั้งเพื่อพยายามหวดแม่มด
"ตรงนี้มันอันตราย ออกไปเถอะ!"เทนชิพยายามบอกแลนซ์
"ไม่ได้ เพราะว่าถ้าผมปกป้องเธอไม่ได้ ชีวิตผมมันก็ไม่มีอะไรแล้ว!!!"
"นาย..."เทนชิหันหน้ากลับไปสู้ต่อ และพบกับพวกเซยะ นิว ต้นหว้า และลิโป้
"นั่นคือคนที่พวกเราเคยเจอบ่อยๆสินะ คงต้องร่วมมือกันอีกยาวแน่ๆ"แลนซ์คิด
....................................
"ครูครับ!! เหมือนผมจะเห็นอะไรแล้ว!!"โอมกับปาล์มชี้ไปที่อิงค์
"ถ้าจัดการเด็กคนนั้นได้ เราอาจหยุดเรื่องนี้ก็ได้"โอมว่า
"เอ็งจะบ้าเหรอฟะไอ้โอม! ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นคนนะเฮ้ย!!"ปาล์มด่า
"ชั้นก็เห็นด้วยที่ว่าไม่ควรจัดการเด็กคนนั้นรุนแรงนะ"ยูยูโกะพูด"แต่ว่า...เราต้องหยุดเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด"เธอว่าก่อนบินฝ่ากองทัพสมุนรับใช้แม่มดเพื่อเข้าไปหาอิงค์
"มาแล้วค่ะ!!!"ซิลิก้าที่รีบหาทางมาโรงเรียนได้สำเร็จก็ได้เข้าไปสมทบคนที่มีคู่หูและต่อสู้กับพวกแม่มดและสมุนรับใช้ โดยที่มังกร[ฟีน่า]ของเธอก็ได้สู้ไปด้วย
"ครูครับ!"โอมถามครู"ถ้าเราเปิดประตูมิติเข้าไปหาเด็กนั่นบนวัลเพอร์กิสอาจหยุดเรื่องนี้ได้นะครับ!"
maid guy สมาชิก
· #145
"ขอแนะนำว่าอย่าหากไม่กล้าพอ เพราะการโจมตีระยะประชิดมันอาจสวนได้"ครูนั้นเอามือถือโทรหาทหาร"พี่ ใช้โจมตีประสานNo.1"
"ได้เลย"ทหารที่ขี่เชมเบอร์นั้นลอยขึ้นไปและยูคารินั้นลอยไปตามที่ครูสั่ง มันสาดลำแสงทั่วแบบรอบทิศทางทันทีตัวทันที

"พลังงานลดลง10%"เชมเบอร์กล่าว
"เจ้าโง่"อิงค์กล่าว"การโจมตีที่สาดขนาดนั้นปกติเป็นแบบกระจายและสำหรับลูกกระจ๊อกยิงแบบนี้เสียเปล่าแน่"
"เปล่า"ยูคาริเอ่ยพร้อมหยิบพัดในมือ เมื่อกางออกประตูมิติจำนวนมากเปิดออกรอบตัวรับเอาเลเซอร์ที่รอบทิศและสาดเข้าใส่วัสเพอร์กิสรอบทิศทาง
zeya ผ สมาชิก
· #146
"ชิ......"อิงค์สถบด้วยความไม่พอใจนิวและเหล่าคนที่มีคู่หูหลายๆคนนั้นรุมโจมตีวัสเพอร์กิสโดยใช้พลังของยูคาริเป็นทางผ่านโจมตีไปยังวัสเพอร์กิสอิงค์นั้นมองไปที่ครูพลางมองยูคาริ

"นายน่ะมาขวางพวกเราทำไม"อิงค์นั้นถามครู
maid guy สมาชิก
· #147
ครูตอบไป"ถามมาได้นายก่อความเดือดร้อนขนาดนี้ชั้นต้องต่อต้านน่ะสิไอ้หนู"
อิงค์นั้นยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า"แล้วนายไม่คิดเหรอ....ว่าทุกอย่างกลับมาแล้วนายจะต้องเสียเธอคนนั้นไป"
ครูเลยพูดเลยว่า"ว่าไงนะ"
อิงค์ลงไปนั่งห้อยขามอง "ถ้าทุกอย่างกลับมา...นายจะต้องเสียเธอไปยังไงละ......นายอยากจะให้มันเป็นแบบนั้นเหรอ"
ครูนั้นกำหมัดแน่นทหารเห็นท่าไม่ดีเลยเตือนว่า"เจ้าอ้วนอย่าไปฟังมัน มันกำลังป่วนใจนาย"
ครูนั้นก้มหน้าลงพร้อมพูดว่า"ฉันสู้เพื่อความถูกต้อง"
อิงค์ยิ้มหวานและพูดต่อวา"คิดดีๆสิ...เธอคนนั้นสำคัญกับนายไม่ใช่เหรอ..."และเขาก็เอียงคอมอง"เมื่อก่อนนายน่ะได้แค่ฝัน...แต่ดูตอนนี้สิ...เธอคนนั้นมาอยู่เคียงข้างนายแล้วนะ"
"พอที อย่ามาพูดกับน้องชายของชั้นแบบนี้นะ"ทหารให้เชมเบอร์นั้นตั้งท่ายิงเลเซอร์
"คำเตือน"เชมเบอร์กล่าว"ปกติท่านเคยบอกว่าการฆ่าคนนั้นเป็นควมผิดมหันต์มิใช่หรือ"
"แต่บางครั้งการฆ่าคนนั้นต้องทำ เพื่อคนหมู่มาก"ทหารนั้นยิงเลเซอร์ใส่อิงค์ทันที

ตูม

เบื้องหน้าของเชมเบอร์นั้นมีประตูมิติของยูคาริ ครูนั้นให้ยูคารินั้นเปิดประตูมิติเพื่อที่จะป้องกันอิงค์
"ทำอะไรของนายกัน"
"ดีที่พี่น่ะได้เชมเบอร์ที่ไม่ใช่คนแต่ยูคารินั้นเป็นคนเดียวที่เติมเต็มชีวิตของชั้น"
"ไอ้เวรเอ้ย แกบ้าอะไรของแกอีก ตื่นจากความฝันได้แล้ว"ทหารนั้นหันเชมเบอร์ไปที่ครู
"ไม่นี่แหละเขาเรียกฝันที่เป็นจริง และชั้นจะยอมเสียมันไปอีกครั้งได้ยัง"
"แก"ทหารนั้นหันไปที่ครูและจะยิงแต่มีมีดจ่อที่คอของเขา
"ชิ"เขามองที่มีดของครูซึ่งรู้เลยว่าจุดอ่อนของเชทเบอร์ที่เกราะหนาคือ การโจมตีภายในแบบที่ครูกำลังทำ
"ทำอะไรก็เชิญ"ทหารนั้นพูดและเชมเบอร์ก็หันกลับและหนีไปทันที

"ฉันยอมเข้าเป็นพวกเธอ"ครูกล่าวกับอิงค์
อิงค์หัวเราะและกล่าวต่อ"คิดถูกแล้วละนะ....มาสิ...เดี๋ยวคนอื่นๆจะมาบ่นฉันซะก่อนเพราะฉันยังไม่ได้รับอนุญาติให้ทำงานนี้น่ะ....ทุกคนในองค์กรคงต้องดีใจแน่ๆที่มีคนเก่งๆอย่างนาย"

และแล้วครูก็หายไปในประตูมิติของยูคาริและเธอเองก็ลอยไปสมทบกับวัสเพอร์กิส
zeya ผ สมาชิก
· #148
เมื่อทุกอย่าสิ้นสุดลงเซยะนั้นได้แต่ยืนนิ่งเงียบพอกับต้นหว้าและเมฆซึ่งเข้ามาเห็นเหตุการ์ณพอดีทั้งสามได้แต่มองคู่หูของตนเองเพราะสิ่งที่อิงค์พูดมามันถูกต้อง

"อย่ามาบ้านะหว้า...ข้าไม่คิดจะไปอยู่กับไอ้พวกบ้านั้นเด็ดขาด"ลิโป้ทอลกิสตวาดต้นหว้าสะดุ้งและมองหน้ายอดนักรบ

"ท่านลิโป้...."ต้นหว้านั้นมองหน้าลิโป้ทอลกิสซึ่งมองไปยังคนอื่นและหนึ่งในนั้นคือซุนกวนพลางคำรามในลำคอ

"ข้าไม่ยอมให้ใครมาสั่งข้า....เหตุการ์ณในวันข้างหน้าข้าไม่สนอะไรทั้งนั้น"ลิโป้ทอลกิสพูดต้นหว้ามองหน้าเขาเธอรู้จักคนตรงหน้าเธอเป็นอย่างดี

"แม่...."นิวเรียกเซยะเอามือทุบหัวของตัวเอง 2-3 ทีเรียกสติที่กระเจิงไปกับคำพูดอิงค์ให้กลับมา

"แม่ไม่เป็นไรลูก.....ไงซะถึงต้องเราต้องอยู่กลับวันนี้นี่น่า"เซยะพูดเธอคว้าจอมเวทย์มากอดซึ่งนิวก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรยอมให้ผู้เป็นแม่กอดโดยดี

"เราอยู่กับวันนี้นะเมฆ.....พรุ่งนี้จะเป็นไงก็ช่าง...เพราะเราไม่รู้เลยนี่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไงน่ะ"คิงโอบกอดเมฆเอาไว้ดาราสาวนั้นไม่ได้พูดอะไรได้แต่มองคิงที่กอดเธอที่กำลังขวัญเสียเอาไว้

----------------------------------------------------------

ไอซ์นั้นมองเหตุการ์ณทั้งหมดโดยมียามาเนโกะยืนเคียงข้างเธอส่ายหน้าอย่างเอือมๆยามาเนโกะหัวเราะออกมา

"โง่เง่า.....ไปอยู่กับพวกนั้นคงจะได้เรื่องอยู่หรอก"ไอซ์พูดยามาเนโกะนั้นลูบหัวไอซ์พลางหัวเราะเบาๆ
SunQuanCat สมาชิก
· #149
และขณะที่ซุนกวนได้มาสมทบกับพวกโซอี้และคิริโตะและสู้กับพวกลูกน้องแม่มดวัลเพอร์กิสนั้น ผ่านไปซักพัก เหตุการณ์เริ่มสงบ
ช่างน่าเสียดายนัก..ที่โซอี้ คิริโตะ และซุนกวนมัวแต่พยายามต้นพวกลูกน้องแม่มดจนไม่เห็นเหตุการณ์...

"อ่าว..จบแล้วหรอ?" โซอี้ ถามอย่างงุนงง
"น่าจะจบแล้วละนะ แต่..เหมือนดูจบไวไปหรือเปล่า" คิริโตะตอบโซอี้ในขณะที่ ซุนกวนนึกตอนที่เจอลิโป้โดยบังเอิญตอนเข้าโรงเรียนของโซอี้..

แฮ่ก..แฮ่ก..

"เป็นยังไงมั่งคะทุกคน~!!" ไอริณวิ่งกระหืดหระหอบมาทั้งๆเหตุการณ์จบแล้ว..

"อ้ะ!ไอริณ!?...จบแล้วมั้ง แต่ไม่ทันได้สังเกตุยัยเปี๊ยกทวินเทลนั่นอีกเลย..มัวแต่สู้..." โซอี้พูดด้วยสีหน้าเซ็งๆ ก็มัวแต่สู้กับลูกน้องแม่มดที่อื่นนั่นแหละ..

"เอ่อ..ซุนกวนจัง?" ไอริณเห็นซุนกวนทำหน้าแปลกๆตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

"อ้ะ! เปล่าๆ" ทันทีซุนกวนเห็นไอริณ เขาก็เลิกนึกถึงลิโป้ทันที

"เฮ้อ~เหมือนตรงที่ๆเกิดเหตุการณ์นี้เหมือนจะมีคู่หูแบบพวกชั้นเยอะเลยทีเดียว ลองไปดูหน่อยมั้ย?"

"อ้ะ..ไปสิ" โซอี้ไม่ใช่พวกที่มีเพื่อนเยอะอะไร แต่เธอก็รู้สึกตื่นเต้นนิดๆก่อนที่จะถามไอริณ

"ไอริณ เํธอไปด้วยไหม"

"ไปค่ะ ซุนกวนจัง ไปกัน..เถอะ..??" ทันทีที่ไอริณถามซุนกวนแล้วเขาก็ดันทำสีหน้าแปลกๆอีกแล้ว

"ข้า..เจอลิโป้ที่นี่"

"เอ๋!? ยอดนักรบลิโป้คนนั้นน่ะหรอ? เฮ้อ~ฉันก็รู้เมือนกันนะว่าซุนกวนจังเจออะไรมาบ้าง..แต่ว่านะ.."

โซอี้คิดจะถามไอริณแต่คิริโตะก็มาปิดปากไว้..
'อย่าพึ่งตอนนี้เลย ให้พวกเขาคุยไปก่อนเถอะ..' คิริโตะกระซิบโซอี้ก่อนที่ธอจะพยักหน้าเบาๆ

"ก็จริงที่ คุณลิโป้ ฆ่าครอบครัวของซุนกวนจัง..แต่ก็นะ..แค้นไปแล้วช่วยอะไรไม่ไำด้หรอกค่ะ และ็ตอนนี้คุณลิโป้น่าจะมีคู่หูที่ดีสำหรับเขาแล้ว และความคิดของคุณลิโป้น่าจะเปลี่ยนไปด้วย..ละมั้งคะ ฉันคิดว่าอย่างนั้นค่ะ ปล่อยวางเรื่องนี่เถอะค่ะ..ซุนกวนจัง.."
ที่ไอริณเองก็เคยดูกันดั้ม3ก๊ก เธอเองก็เคยดูตอนที่ทั้งพ่อ และพี่ของซุนกวนถูกฆ่าตายในสนามรบ เพราะยอดขุนพล ลิโป้...แต่ตอนนี้หลายๆคนในอนิเมะแต่ละเรื่องที่เคยดูน่าจะมีคู่หูแล้ว รวมถึง ลิโป้ คนนั้นด้วย...และตอนนี้เอง...เธอก็คิดเรื่องของซุนกวนมาตลอดและ บอกความรู้สึกตอนนี้ของเธอให้ซุนกวนได้รับรู้ไว้...

"เอาละ ไปกันเถอะทั้ง2คน ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน"โซอี้พูดก่อนที่จะพา คิริโตะ ไปสถานที่เกิดเหตุ..ก่อนที่ไอริณและซุนกวนพยักหน้าให้กันแล้วจุงมือกันตามโซอี้ไป
'ทุกทีเลยสินะ โซอี้เอ๊ย~' คิริโตะคิด
zeya ผ สมาชิก
· #150
"......"ลิโป้ทอลกิสชายตามองพวกโซอี้ที่กำลังเดินมายอดนักรบมองต้นหว้าที่กุมมือเขาไว้แน่นเซยะนั้นหันไปมองเช่นกัน

"จะมีตีกันนอกรอบมั้ยเนี้ย"เซยะพึมพำเมื่อเห็นเหตุการ์ณตรงหน้า

"แม่....."นิวดุผู้เป็นแม่ของตนเซยะนั้นเลยร้องจิอย่างไม่ชอบใจนักแต่ก็มองพวกโซอี้เเละไอริณที่กำลังเดินทางมา

"......"คิงกับเมฆนั้นมองพวกโซอี้ที่เดินมาหาและเป็นทางพวกโซอี้เองที่อุทานออกมาเมื่อเจอดาราสาว

"คะ...คุณเมฆนี่น่า"โซอี้อุทานเธอจำดาราสาวได้เพราะเมฆเองก็มีผลงานทั้งโฆษณาและละครต่างๆอยู่ทางโทรทัศน์นั้นเองดาราสาวได้แต่หัวเราะแหะอย่างอายๆ
SunQuanCat สมาชิก
· #151
"สะ..สวัสดีค่า..." ไม่รอช้า ไอริณก็ยกมือไหว้สวัสดีทุกคนที่อยู่ตรงหน้า ขณะที่ยังกลัว ลิโป้ ที่เหมือนจะทำหน้าโหดใส่..เธอคิดอย่างนั้น

"ปะ..ปะ..ปะ..เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะที่ได้เจอคุณเมฆ...อุ้บ!" คิริโตะปิดปากโซอี้ก่อนที่จะพูดว่า

"ขอโทษทีที่ยัยนี่มารบกวน แต่เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"คิริโตะเริ่มเข้าประเด็นทันทีโดยแอบมอง ลิโป้ หุ่นยนต์ที่ดูเท่ๆและโหดๆเหมือนมอนสเตอร์เลเวลสูงๆ..ในความคิดเขานะ..

"...." ซุนกวนก็แอบมองลิโป้ซึ่งทำหน้าโหดใส่ราวกับว่าอยากฆ่าซุนกวนทิ้งตอนนี้ซะ...ในความคิดเขาอีกเช่นกัน
lancenater สมาชิก
· #152
"......"แลนซ์ลงไปคุกเข่ากับพื้น คนที่เขารู้จัก สองคนแล้ว ได้ไปเข้าเป็นพวกกับองค์กรแล้ว
ถ้ามองในแง่ดี จริงๆแล้วครูอาจหาจังหวะลอบสังหารพวกองค์กร หรือทำการตลบหลัง
แต่ถ้ามองในแง่ร้าย ต่อไปพวกเขาต้องปะทะครูอีกแน่นอน
แลนซ์มองท้องฟ้า ทำไม...ตั้งแต่พวกคนจากต่างโลกมา พวกเขาก็มีความสุขแท้ๆแต่องค์กรเหล่านี้กลับบดขยี้ทุกอย่างพังทลาย
"XXX..."เทนชิเรียกแลนซ์ แต่เขากลับนิ่ง
"ไม่มีอะไรหรอก พวกเรายังต้องอดทนต่อไป ซักวันพวกองค์กรนั้นจะได้รู้ ว่าคิดผิดแล้ว"จริงๆนั้นแลนซ์ยังมีสติพอที่จะไม่ตวาดใส่หน้าเทนชิว่า"ทั้งหมดเป็นความผิดเธอ!!!!"เขาพยายามหายใจ และเดินไปหาเพื่อนที่ออกจากประตูมิติแล้ว
"มันเกิดอะไรขึ้นวะ"เซฟถามเพื่อน
"ครู....เข้าพวกมันไปแล้ว"โอมตอบ
zeya ผ สมาชิก
· #153
ต้นหว้านั้นกุมมือลิโป้ทอลกิสแน่นยอดนักรบมองหน้าซุนกวนกันดั้ม ไอริณ โซอี้และคิริโตะพลางหันกลับไปมองต้นหว้าที่กุมมือเขาเอาไว้เซยะและนิวมองทั้งสองคนเงียบๆไม่พูดอะไรเช่นเดียวกับเมฆและคิง

"เซ็กเซาว์"ลิโป้เรียกยอดอาชาของตนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อเซ็กเซาว์มาถึงลิโป้ทอลกิสก็ขึ้นขี่มันทันทีแต่ต้นหว้ายังเก้ๆกังๆเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง

"หว้า!!"ลิโป้ทอลกิสตวาดลั่นต้นหว้าสะดุ้งโหยงเธอหันไปมองเซยะ นิว เมฆและคิง

"ขอโทษนะค่ะ....แต่ฉันต้องกลับแล้วละค่ะ"ต้นหว้าพูดเซยะกับเมฆนั้นพยักหน้ารับคิงกับนิวได้แต่มองยอดนักรบซึ่งนั่งอยู่บนหลังเซ็กเซาว์อย่างเอือมๆลิโป้ทอลกิสมองต้นหว้าเหมือนจะเร่งหญิงสาว

"ไปต้นหว้า....เดี๋ยวรายนั้นจะอาละวาดเอาได้"เซยะพูดเมฆพยักหน้าเห็นด้วยต้นหว้าจึงรีบขึ้นนั่งเซ็กเซาว์ทันทีเมื่อเห็นว่าลิโป้ทอลกิสก็ควบยอดอาชาออกไปทันทีคิงกับนิวนั้นมองไปจนลับตาแล้วต่างพากันถอนหายใจออกมาแบบเซ็งๆ

"ให้มันได้ยังงี้สิ"นิวพูดพลางมองดูเซยะเล่าเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นให้โซอี้ ไอริณ ซุนกวนกันดั้มและคิริโตะฟังโดยมีออมลูกพี่ลูกน้องเล่าเสริมเรื่องที่เซยะไป

"แม่....หนูนิว..."โซอี้มองเซยะและนิวอย่างงงๆที่เซยะเรียกนิวว่าหนูนิวบ้างลูกบ้างส่วนนิวเองก็เรียกเซยะว่าแม่

"สองคนนั้นเขานับกันเป็นแม่เป็นลูกน่ะ...."ออมพูดคิงและเมฆนั้นยืนมองพวกเขาคุยกัน
bobonut01 สมาชิก
· #154
"มาเรียนวันแรกก็เจอเรื่องแบบนี้เข้าแล้วเหรอ" มิวพูด พลางเดินไปที่หน้าประตูโรงเรียน "นี่มันเกิดบ้าอะไรกันขึ้นละเนี่ย!!!!" มิวร้องลั่น "ใจเย็นสิคะ" ซาคุยะพูดพร้อมตบหลัวมิวเบาๆ "วันนี้วันพ่อแท้ๆ แต่ทำไมยังมาสู้กันละเนี่ย" มิวถอนหายใจ "ก็พวกเขาไม่มีวันพ่อกันนี่ ประเทศไทยเท่านั้นแหละ ที่มี" ซาคุยะถอนหายใจเช่นกัน "ทำไงดีละคุณซาคุยะ" มิวถามซาคุยะ "ดูสถานการก่อนละกัน..." ซาคุยะตอบ
zeya ผ สมาชิก
· #155
เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลงเซยะจึงพาออมกลับมาที่ร้านของตนพร้อมๆกับไปรับแอ้มที่โรงเรียนของไอริณซึ่งระหว่างทางก็คุยกับไอริณไปเรื่อยเปื่อยจนเห็นแอ้มกับเฮียวกะที่ยืนรอพวกตนอยู่ส่วนเมฆนั้นเธอต้องกลับไปร่วมกับกองถ่ายโฆษณาซึ่งย้ายสถานที่ไปถ่ายทำที่อื่น

"น้าเซ....."แอ้มวิ่งมาหาเซยะซึ่งทั้งหมดพากันลาไอริณกับซุนกวนแล้วพากันกลับบ้าน

"น้าเซๆๆ"แอ้มเรียกขณะกลับบ้านหญิงสาวหันมามองหลานของตน

"มีอะไรเหรอแอ้ม....อ๊ะจริงสิวันนี้วันพ่อนี่นะ"เซยะพูดแอ้มทำหน้าเศร้าหญิงสาวเข้าใจดีว่าหลานของตนคิดอะไรอยู่

"เดี๋ยวปีใหม่พ่อไก่ไม่ก็แม่เอ๊ะก็คงมานั้นละแอ้ม...อย่าน้อยใจไปเลย"เซยะพูดแต่สีหน้าของแอ้มไม่ได้ดีขึ้นเลย

"พ่อไก่อยู่ตรงไต้หวัน....แม่เอ๊ะก็มีเอมต้องดูแลนะน้าเซ...."แอ้มพุดเซยะนั้นลูบหัวหลานสาวตนพลางนึกอะไรบางอย่างได้

"เอางี้ใหนๆก็ใหนๆแล้ว.....น้าจะปิดร้านพาพวกแกสองตัวเที่ยวงานดีกว่า....เอามั้ย"เซยะพูดแล้วจู่ๆเธอก็อ้าปากค้างเพราะคนในกลุ่มของเธอเพิ่มขึ้นมาตอนใหนไม่รู้และไม่ใช่คนธรรมดาด้วย

".....มะ...มาไงเนี้ย"เซยะอุทานเมื่อเห็นคนที่มาเพิ่มยืนอยู่ข้างๆออมสินซึ่งดูตกใจไม่เเพ้ญาติผู้พี่ของตนเพราะคนที่ตามมานั้นคือ

"อาฟุโระ....เทรุมิ....อโฟรดี้...."เซยะจำได้ดีเพราะเธอดูอินะสึมะถึงจะไม่กี่ตอนก้ตามแต่เธอก็จำเทรุมินักเตะหน้าสวยได้ดีแม้ว่าอีกฝ่ายจะดูตื่นๆก็ตามส่วนออมสินนั้นวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว

"กรรมของเวรแล้วไงเอ็ง.....โดนคนในโรงเรียนแซวแน่ๆถ้าพรุ่งนี้ไป..."เซยะกอดอกมองหน้าญาติผุ้น้องที่ดูเหมือนจิตหลุดไปแล้วอย่างเอือมๆส่วนนิวกับเฮียวกะและแอ้มนั้นอธิบายให้เทรุมิฟังถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

"พับผ่าสิ....ไอ้ออมไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายของเอ็งกันแน่นะ"เซยะเอามือกุมขมับแล้วนวดวันพ่อวันนี้คงไม่จบง่ายๆแน่
SunQuanCat สมาชิก
· #156
"คุณลิโป้กับรุ่นพี่คนนั้นเกลียดฉันแน่ๆเลยแฮะ.." ไอริณเริ่มพิมพ์แชทกับโซอี้ที่บ้านอีกครั้ง

"ก็ไม่ต้องไปสนใจสิ แถมอยู่คนละโรงเรียนอีก และฉันต่างหากที่น่าจะคิดแบบนั้น -*- "โซอี้ก็น่าจะคิดแบบเดียวกัน ขณะที่แชทกันอยู่นั่นเอง..

'ก๊อกๆ ก๊อกๆ'

"เดี๋ยวไปเปิดประตูก่อนนะ โซอี้จัง" ไอริณรีบพิมพ์ก่อนที่จะไปเปิดประตูให้ ซุนกวนก็ตามไอริณมาด้วยความคิดที่ว่า..

"ปกติไม่ค่อยมีใครมาบ้านของไอริณนี่นา.." ซุนกวนพึมพำไปในขณะที่ไอริณเปิดประตูแล้วก็...

"คะ...คุณพ่อ?" คนตรงหน้าไอริณคือพ่อของเธอที่ไปทำงานต่างประเทศนานๆทีถึงจะกลับมาที่บ้าน..ไม่สิ คอนโดมากกว่า.. ส่วนแม่ของเธอก็เสียไปแล้ว

"ไม่ได้เจอกันนาเลยนะ ลูก.."

"เป็นปีเลยค่ะ...=..="

"และก็...โอ๊ะ..."พ่อของไอริณก็เหลือบไปเห็นซุนกวนที่ยืนอยู่ข้างหลังไอริณ..

"นี่คงจะเป็น...ตัวละครจากการ์ตูนซักเรื่องสินะ?"

"ซุนกวนแห่งตระกูล ซุน จากกันดั้ม3ก๊กค่ะ พ่อ"

"กันดั้ม? หุ่นยนต์สินะ?"พ่อถามไอริณก่อนที่เธอจะพยักหน้า

เหตุการณ์ที่อยู่ๆตัวละครจากอนิเมะต่างๆปรากฏตัวมาตั้งแต่ครึ่งปีก่อนทั่วโลก..แม้แต่สถาณที่ๆพ่อของไอริณทำงานเองก็มีหลายคนที่มีคู่หูเช่นกัน แต่พ่อของเธอไม่เคยสนใจการ์ตูนนี่แหละ ทำให้ไอริณกุมขมับ

"แต่ก็ขอบคุณ ซุนกวน ที่ดูแลลูกสาวของฉันมาตลอดนะ" พ่อพูดแล้วยิ้มให้

"เอ่อ...ไม่เป็นไร" ซุนกวนตอบรับด้วยความรู้สึกเขินๆ และแล้ว ไอริณ ซุนกวน และพ่อของเธอก็ไปกินข้าวนอกบ้านฉลองวันพ่อด้วยกัน

====================================

ด้านโซอี้เอง หลังจากที่แชทกับไอริณแล้ว พ่อแม่ของเธอซึ่งกลับมาจากที่ทำงานก็ซื้อของกินอร่อยๆมากินที่บเานของเธอพร้อมกับคิริโตะ

"เทพทรูจ๊ะ ดูแลลูกสาวของแม่ดีๆนะ :) "

"เอ้า~เทพทรู~ไม่กินไก่ทอดหน่อยหรอ~~" โซอี้ล้อคิริโตะที่ชักสีหน้างง

"เทพทรู..อะไรของเธอห้ะ ยัยแสบ~!"

"เฮ้ๆ อย่าทำอาหารตกพื้นเชียวนะ พ่อขี้เกียจเช็ดพื้น :v "

"ค่า~ป๊ะป๋า~ฮุฮุ~"

"ยัยแสบ! ตอบมาซะ~!!" คิริโตะรีบไปแย่งไก่ทอดจากมือโซอี้ และคิริโตะกับโซอี้ทะเลาะกันไป ทะเลาะกันมา ทำให้บรรยากาศในบ้านดีขึ้นอย่างมาก ทั้งพ่อและแม่ของโซอี้กินอาหารไปขำไป

"แว้ก!!! นั่นมันปลาดิบสุดที่รักของช้านนน เอาคืนมา~!!!"

"เทพทรูคืออะไรกันแน่ ตอบมาซะ ไม่งั้นเหมาหมด :p"

"มันก็คือ บลาๆ บลาๆ เฮ้ย!" คิริโตะเหมาปลาดิบจนหมดจาน

"คิริโตะ.." พ่อของโซอี้เรียกคิริโตะมา ขณะที่โวอี้งอนเขา ไปกินเกี๊ยวซ่าต่อกับแม่

"มีอะไรหรอ??"

"โซอี้เป็นยังไงบ้าง?"

"ก็..เป็นยัยตัวแสบละนะ"

"ถ้าทำให้ลูกสาวฉันเสียใจขึ้นมา โดนดีแน่.."

"เหวอ...เข้าใจแล้ว ผมจะดูแลยัยตัวแสบให้ดีที่สุดเอง" ในที่สุด คิริโตะก็ตอบมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"ของคุณสำหรับที่ผ่านมานะ"

"ครับ.." คิริโตะไม่เข้าใจอะไรมาก แต่ยังไงตอนนี้ จนกว่าจะเจอ อาซึนะ.. เขาจะพยายามใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับโซอี้ให้มากที่สุด..

ทั้งสองคน..ไอริณกับโซอี้ต่างก็ได้เจอพ่อของตน และได้อวยพรพ่อของตน...

'สุขสันต์วันพ่อค่ะ' ในช่วงเวลาเดียวกัน พวกเธอทั้งสองก็ได้บอกอวยพรพ่อของตน...
lancenater สมาชิก
· #157
แลนซ์กลับไปที่บ้านของตนในกาญจนบุรีเพื่อไปหาพ่อแม่ตน โดยเทนชิได้ตามไปด้วย
"พ่อแม่นายเป็นคนแบบไหนเหรอ"เทนชิถามขณะเดินตามแลนซ์
"ก็...คนดีนะ ใจดีด้วย แต่ว่าหวังอะไรมากไปหน่อย เช่นให้ชั้นเรียนเก่งทุกด้าน ไม่ก็แข่งขันระดับโลกชนะ เป็นคนที่ความทะเยอทะยานสูงใช้ได้เลยล่ะ แต่ยังไงก็เป็นพ่อแม่ที่ดีนะ แล้วพ่อแม่เธอล่ะ?"
"ก็เป็นเหมือนพ่อแม่ทั่วไปน่ะแหละ แต่บนสวรรค์มีแต่งานฉลอง มีแต่ความสำราญเลยไม่ค่อยจะสนชั้นเท่าไหร่หรอก แต่พอชั้นก่อเรื่องนี่เร็วเลยล่ะ"
แลนซ์เปิดประตูเข้าบ้านไป และพบกับชายวัยกลางคนกำลังกดเกมเล่น และหญิงที่อายุพอๆกัน แต่หน้าตาอ่อนกว่าอายุมากอยู่
"อ้าว!!! ลูก!!! มาได้ยังไง ทำไมไม่บอกกันก่อน!!!"หญิงคนนั้นพุ่งเข้ามาหาแลนซ์
"นี่XXXมาได้ไงเนี่ย พ่อนึกไม่ถึงว่าจะมานะเนี่ย!!!"ชายวัยกลางคนเลิกกดเกมและเข้ามาหาแลนซ์ตาม
"เหอ?"เทนชิเดินตามเข้ามา ทำให้ทั้งพ่อและแม่ของแลนซ์ตกใจกับภาพเบื้องหน้า
"อ้าว หนูเป็นเพื่อนของXXXเหรอเนี่ย XXXไม่เห็นเคยบอกเลย"
"อ๋อ นี่คือเพื่อนผมเองล่ะครับ ฮินานาอิ เทนชิ มาจากอีกโลกเหมือนกับคนอื่นๆล่ะครับ"
"อ่า เอ่อ...สวัสดีค่ะ"เทนชิทำการไหว้อย่างงงๆ
"มานี่ก่อนลูก"พ่อของแลนซ์ลากแลนซ์ออกไปข้างนอกและกระซิบกับแลนซ์
"นี่คือแฟนของลูกใช่มั้ย สวยมากเลยนะเนี่ย ไปจีบมาได้ไงลูกชายเรา"
"ไม่ใช่!!! เอ่อ..คือ..ก็ใช่แหละครับ แฟนผมเอง"
"สุดยอด แต่ว่า..ความรักในวัยเรียนนี่มันอันตรายนะ ความจริงควรตั้งใจเรียนมากกว่า จริงสิ เกรดเทอมนี้ได้เท่าไหร่ แล้วช่วงนี้เรียนหนักมั้ย ต้องเรียนหนักๆเรียนเยอะๆเข้าไปนะ เดี๋ยวต้องมีสอบมห..."
"พ่อออ...."แลนซ์เบรกพ่อตน
"อ่า ได้ลูก แต่เอานี่ไปก่อนนะ"พ่อแลนซ์ยื่นอะไรบางอย่างให้แลนซ์ เขาหยิบมาอ่าน
[ดู****** บรรจุสามชิ้น ผิวเรียบ]
"พ่อโว้ยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
"อ่าว ขอโทษทีลูก แต่ลูกต้องป้องกันตัวเองจริงๆนะ สมัยนี้ปัญหาท้.."
"เอาล่ะพ่อ พวกเราเข้าบ้านเถอะ"เขาตัดบท
............................
"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ขอขอบคุณพ่อด้วยนะครับ"แลนซ์เอาพวงมาลัยให้พ่อตน
"ขอให้พระคุ้มครอง ขอให้เป็นคนดี เรียนดี และเจริญต่อไปนะลูก"
แลนซ์กราบเท้าของพ่อตน เทนชิยืนมอง และแม่แลนซ์ก็นั่งเงียบๆ
..........................
หลังการกินข้าวในครอบครัว(โดยเทนชิร่วมด้วย)ที่มีบรรยากาศอบอุ่น แลนซ์ก็ตัดสินใจกลับบ้าน
"โชคดีนะลูก"
"ครับพ่อ"
พ่อและแม่ของแลนซ์เดินไปหาเทนชิ และบอก"ฝากลูกชายของพวกเราด้วยนะ"
เทนชิที่งงๆก็รับปากไป"ได้เลยค่ะ"
แม่ของแลนซ์ยิ้ม ก่อนมองทั้งคู่เดินออกไปจากบ้าน
"ดีแล้วสินะที่พวกเราไม่ได้บอกเขาว่าพวกเราก็มีคู่หูน่ะ"พ่อของแลนซ์ที่เห็นแลนซ์หายไปแล้วพูด
"ใช่แล้วล่ะ"แม่ตอบ และดีดนิ้ว"เอ้า ออกมาได้แล้วล่ะ"
"ได้เลย/คร้าบบบ"และคอบร้าชายผู้ได้ฉายาว่า[เห่าสายฟ้า]และนารุโตะก็ได้ออกมาจากห้อง
bobonut01 สมาชิก
· #158
"ลิโป้นี่คุ้นๆนะ เหมือนเคยเจอในเรื่องสามก๊ก" มิวพูดขึ้นหลังจากเหตุการนั้น "เลี่ยนชะมัดเลย"มิวพูดพลางทำสีหน้าอยากจะอ้วก "รู้สึกว่า เจ้าตัวนั้นน่าจะไปแล้วนะ" ซาคุยะพูดพลางมองไปรอบๆ "ทุกคนก็ช่วยกันรุมกระทืบแล้วหนิ" มิวหัวเราะ "กระทืบ...เมื่อตอนก่อนๆ ฉันก็เคยกระทืบโยวไคมาหลายๆตัวแล้ว ยูคาริฉันก็ชนะ" ซาคุยะเล่า "ยัยป้าสิบเจ็ดล้านปีอะไรนะ ฉันรู้หรอกนะว่าหล่อนมีพลังอะไร รู้หมดทุกตัวเลย" มิวอวด "แล้วทำไมไม่ให้ฉันหยุกเวลาหละ" ซาคุยะถาม "ฉันไม่อยากให้เราเป็นอะไร แล้วถ้าเกิดตาบอด หูหนวก เป็นใบ้ตลอดไป จะทำยังไงละ?" มิวพูด จากนั้นทั้งคู่ก็เงียบกันมาตลอดทาง "นี่..." ซาคุยะพูด "มีดเล่มนี้นะ มันทำให้ฉันนึกถึงอดีตเลย" ซาคุยะพูดพลางหยิบมีดเงินขึ้นมา "ใช้จัดการเรมิเลียใช้ไหมละ" มิวพูด "ใช่..." "หยุดเวลาบ้างที ก็ทำให้รู้สึกเหงาเหมือนกัน ไม่มีใครขยับเลย ในโลกของฉัน" "ใช่ว่าเธอจะเหงาคนเดียวซะเมื่อไหร่ เวลาฉันอยู่บ้าน ฉันก็รู้สึกเหงาๆ เลยเปิดคอมพ์หาอะไรเล่น...เช่น เล่น touhou ภาค 6 โดยการกระทืบบอสด่าน 5..." "โป้ก!" "อะไรเนี่ย มันเจ็บนะ!" "สั่งสอนไงละ" "งั้น เล่นภาค 7 โดยใช้ตัวละครซาคุยะ แล้วทำให้ Game over..." "โป้ก!!!" "เจ็บนะ!!!" "สรุปนี่เธอจะให้ฉันตาบใช่ไหม" "ฉันแค่พูดเล่นน่า" "ถ้าไม่โกง มันชนะไม่ได้หรอก" "แต่ฉันไม่เคยโกงเลยนะ" "ก็นั่นแหละ...touhou นะ เวลาดันมาคุไม่โกงมันชนะระดับ nomal ไม่ได้หรอก สำหรับฉันนะ..." "เดี๋ยวนะ... นี่เราออกทะเลมาได้ไงเนี่ย!!!" มิวพูด "เฮ้อ~" "แบบนี้จะดันมาคุของจริงไหวไหมเนี่ย" "ถึงยังไงก็ต้องใช้สเปลการ์ดนะ ฉันไม่อยากตาบอดหรอกนะ เพราะงั้น ไม่ต้องใช้มันเลยดีกว่า" "ปามีด?" "แล้วก็ปา PAD ด้วย" "โป้ก!!!" "3 ครั้งแล้วนะ!!!" "นายไม่ใช่พระเจ้าซะหน่อย จะได้ทนได้แค่ 3 ครั้ง" "เฮ้อ~"
maid guy สมาชิก
· #159
ทหารนั้นได้อุ้มน้องสาวของตนกลับไปยังที่บ้านเกิด พ่อแม่ของพวกเขารอรับในบ้านที่เป็นเหมือนเกาะที่ล้อมรอบด้วยคลองทุกด้าน รูปทรงของเกาะคล้ายกับขวดที่คอเบี้ยวไม่ก็น้ำเต้าและมีบ้านอยู่ตรงกลางที่ล้อมรอบดวยต้นลำไย

"กลับมาแล้วครับ"ทหารพูด
"ดีเลยมาเยี่ยมพ่อแบบนี้เลยหรือ"ชายวัยกลางคนทัก ถึงจะดูหนุ่มแน่นแต่ที่จริงอายุก็ใกล้จะ60แล้ว "แล้วน้องชายล่ะ"
"คือว่า"ทหารลังเล"เขาหายไปตอนเจอกับแม่มดยักษ์ คาดว่าหายสาปสูญครับ"
"งั้นหรือ"พ่อทำหน้าเป็นกังวล
"แต่ไม่เป็นไรครับพ่อ หมอนี่มีคู่หูที่แกร่งมาก หมอนี่คงรอดมาได้แล้วโผล่มาแน่ๆครับ"

แต่ค่ำวันนั้นทหารพูดกับเชมเบอร์แบบเงียบๆ
"เชมเบอร์ พอส่งข้อความไปหาคนที่อยู่รอบๆในวันนั้นได้ไหม"
"ยกเว้นเบอร์ของน้องท่านกับพวกศัตรู เราพอทำได้"
"ดี งั้นส่งเลยว่าเราต้องการพบทุกคนเพื่อหาเบาะแสและการคาดเดาว่าหอนี่น่าจะไปไหน"

อีกด้านหนึ่งครูนั้นเริ่มแต่งตัวแปลกๆ เขาเอาเสื้อมีฮูตสวมและสวมหน้ากากผ้าที่มีลายหัวกะโหลกท่ใบหน้าของเขา
"นั่นคุณจะทำอะไกัน"
"จากนี้ไปฉันจะต้อง....."เขาเงียบลงไป"อาจจะทำชั่วแบบที่ทั้งเคยและไม่เคย แต่ทำเพราะจำเป็นจริงๆแต่ฉันละอายต่อบาปเลยต้องซ่อนตัวแบบนี้ไง"
"อืม"ยูคาริมองดูเขา
"เธอยังจะช่วยชั้นไหมล่ะ"
"หากไม่เกินเลยก็ได้นะ"
"ขอบคุณ"และเขาแอบใช้ยูคาริไปปล้นอาวุธจากที่ต่างๆ โดยเน้นที่รังของมาเฟียเป็นพิเศษ
zeya ผ สมาชิก
· #160
พวกเซยะมานั้นมาเที่ยวห้างกันแต่แอ้มกับเซยะนั้นดูท่าทางไม่ค่อยร่าเริงบ้าพลังเท่าไหร่นักจนนิวกับเฮียวกะสังเกตได้เลยว่าสองน้าหลานนั้นไม่ค่อยจะดูมีความสุขเท่าไหร่นัก

"พี่นายเขาเป็นอะไรไปละนั้น"เทรุมิถามออมนั้นมองหน้าคู่หูป้ายแดงของตนพลางถอนหายใจออกมา

"เจ้าแอ้มกับพี่เซเขามีปัญหากับทางครอบครัวนิดหน่อยน่ะ.....แต่อย่าพึ่งรู้เลยนะเทรุมิ"ออมสินตอบ เซยะนั้นพ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่หญิงสาวยังเด็กมากพอๆกับแอ้มซึ่งพ่อและแม่ของแอ้มนั้นก็หย่าขาดจากกันทั้งสองน้าหลานนั้นถูกญาติพี่น้องคนอื่นเลี้ยงดูมา ทางเซยะนั้นพ่อของเซยะแต่งงานมีลูกกับแม่เลี้ยงของเธอไม่เคยมาเลียวดูเธอเลยตอนที่เธอลำบากส่วนแอ้มแม่ของเด็กหญิงซึ่งเป็นพี่สาวของเซยะนั้นก็ทิ้งแอ้มไว้กับญาติซึ่งก็คือแม่ของออฟป้าของเธอให้ส่งเสียเลี้ยงดูเด็กหญิงแล้วไปแต่งงานมีลูกใหม่และส่วนพ่อของแอ้มก็ก็ไปต่างประเทศไม่ค่อยกลับมาให้เด็กหญิงเห็นหน้านัก ดังนั้นวันพ่อสำหรับสองน้าหลานเป็นวันที่มีแต่ความทรงจำไม่ค่อยดีนักเมื่อพูดถึงผู้เป็นพ่อ

----------------------------------------------------------

ต้นหว้านั้นเมื่อจัดการงานบ้านเสร็จเะอก้ขอให้ลิโป้ทอลกิสพามาไหว้สถูปของพ่อแม่เธอที่ตายไปโดยที่ยอดนักรบได้แต่มองเงียบๆไม่ได้พูดอะไรเเต่เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

"ครอบครัวงั้นเหรอ....."ลิโป้ทอลกิสคิดขณะมองดูบางครอบครัวมาทำบุญตักบาตรพระในวันพ่อและบ้างครอบครัวก็พากันมาให้อาหารปลาที่ศาลาน้ำท่าวัดนั้นเอง

-------------------------------------------------------

เมฆนั้นเอาพวงมาลัยมาไหว้และอวยพรพ่อของเธอในวันพ่อซึ่งครอบครัวของเธอร่วมท้งคิงนั้นต่างพากันไปทานอาหารที่ร้านที่เมฆจองเอาไว้ซึ่งเป็นร้านโปรดของพ่อเมฆนั้นเองพวกเราต่างมีความสุขในวันพ่อ