LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 13 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
hedekosama สมาชิก
· #141
ถึงว่า...ว่าหายไปไหน..../พึมพำพร้อมจ้องที่รูป
pai_pai สมาชิก
· #142
เกลียด
vana-chan สมาชิก
· #143
5555+ฮาภาพ

รอดูต่อไปน่ออยากให้ตัวเองออกบ้างอะแง้ T^T
YuiYui01 สมาชิก
· #144
ฮา...ดูท่าจะสนุกนะเห็นคนมาเม้นขออ่านต่อเยอะเลย(แต่เค้าขี้เกียจอ่าน) =W=
ที่นิยายไม่เดินนี้ติด12หัวนี้เอง...ยำใครไปมั่งเนี่ย? /จางหาย
wily ผ สมาชิก
· #146
ช่วงนี้ผมจะขอเวลาราวๆสองวันเพื่อเรียงเนื้อเรื่องครั้งสุดท้ายอีกทีน่ะครับ คาดว่าคงจะได้มาแปะอีกทีก็คงดึกๆตี 1 ตี 2 วันอังคารเลย
( ปล. ไม่ได้ติดเกมส์แต่อย่างใด...ในภาพนั่นผมนั่งหลับแล้วมาเรียงเนื้อเรื่องเฉยๆครับ
ปล.2 มีคนถามผมในเกมส์ว่าผมเล่นเว็บอะไรมั่ง...ไม่น่าพลาดตอบ lolibka จริงๆคาดว่าเอาจริงๆคงจะถามว่าผมเล่นเฟซบุ้คมั้ยมากกว่าแต่ผมมองๆว่าเล่น M คุยได้ดุเดือดกว่าเลยไม่ได้บอกเค้าไปแต่จิรงๆน่ะมี.... )

-

** ทิ้งท้ายนิดนึง **
สำหรับเมมเบอร์คนอื่นๆตอนนี้ผมได้ทำการเรียบเรียงรายชื่อใหม่เข้าไปแล้วกับนิยายเรื่องใหม่ที่ผมคิดว่าน่าจะทำให้หลายๆคนอ่านแล้วยิ้มได้บ้างเล็กน้อยลงไปในนั้นเนื่องจากว่าเรื่องที่ผมกำลังเขียนอยู่ตอนนี้ได้ดำเนินเรื่องมาเกินครึ่งทางแล้ว( ทั้งที่จริงๆจะให้สั้นๆจบใน 20 ตอน ) การจะเพิ่มตัวละครใหม่ๆเข้าไปมันก็นะ ยากอยู่นิดหน่อย ยังไงก็รอชมบทบาทเฮฮาในเรื่องใหม่แทนล่ะก้นนะครับ

/ปล.3 เกมส์ออนไลน์ผมเล่นไม่ค่อยนานหรอกครับ เด็กชวนเล่นผมก็ลองนิดๆ
wily ผ สมาชิก
· #147
- Episode 35 : พบกันอีกครั้ง


" ผมไม่เข้าใจสิ่งที่คุณกำลังบอกพวกเราครับ "
คุณปอลุกขึ้นพูดกับเวนท์ดิวหลังจากที่เวนท์ดิวบอกเหตุผลที่ไม่กำจัดชาวโลลิบากะให้ทุกคนได้รับรู้ แต่ไม่ว่าใครก้ต้องสงสัยกันทั้งนั้น
" ผมว่าคุณน่าจะจัดการอะไรได้ดีกว่าพวกเรานะครับ...เท่าที่ดุคุณน่ะสามารถควบคุมหุ่นยนต์ได้...ก็สร้างไปเยอะๆแล้วเอาไปกำราบผู้นำสูงสุดอะไรของคุณนั่นเอาเองเลยสิครับมาสนใจพวกเราทำไมกัน ? อีกอย่างคนะรรมดาๆอย่างพวกเราจะเอาอะไรไปสู้รบปรบมือกับพวกที่เหมือนกับว่าใช้เวทย์มนต์เป็นแบบนั้นได้กันครับ ? "
วอร์สเปลลุกขึ้นพลางบ่นออกมาอย่างเหลืออด เพราะเขาแหละหลายๆคนไม่ค่อยชอบท่าทีของเวนท์ดิวเท่าไหร่นักเนื่องจากเวนท์ดิววางตัวสบายๆเกินไปจนไม่ว่าใครๆก็ระแวง
" ความสามารถของผมน่ะเหรอครับ...อืม...นอกจากสร้างพวกโรบอทการ์เดี้ยนพวกนี้แล้วก็คงแค่ควบคุมกระแสไฟฟ้าได้ล่ะกระมังครับ "
เวนท์ดิวพูดพลางปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาจากมือก่อนจะปล่อยมันไปสู่กำแพงจนเกิดระเบิดเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย
" ทำได้ขนาดนี้แล้วยังต้องมาหวังอะไรในตัวพวกเราอีกครับ ? "
ซิติหันมาถามเวนท์ดิวหลังจากเห็นผลงานที่เขาเพิ่งทำไปเมื่อครู่ เวนท์ได้ยินก็ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กๆ
" เชื่อมั้ยล่ะครับว่ากระแสไฟฟ้าที่ผมควบคุมได้เนี่ย...ถ้าเป็นคนทั่วๆไปแบบพ่อหนุ่มผมทองนั่นล่ะก็ผมทำให้ได้มากสุดก็แค่สลบไปเท่านั้นเองล่ะครับ...ดังนั้นอย่าว่าแต่ผู้นำสูงสุดของผมเลยครับ...แค่มาโนผมเองยังทำอะไรเค้าไม่ได้เลย "
" มาโน ? "
หลายๆคนได้ยินชื่อนี้ก็พอจะเข้าใจเพราะว่าต่างก็เคยเจอและได้พิสูจน์ทั้งความแข็งแกร่งและฝีมือของมาโนกันมาแล้วอย่างลึกซึ้ง คุณปอคิดอะไรในใจเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำถามออกมา...
" งั้นผมมีคำถาม...คุณ... "
" เวนท์ดิวครับ "
" โอเคครับ คุณเวนท์ดิว...คุณพอจะทราบไหมครับว่ามาโนได้พาหนูบีไปที่ไหน ? "
" คงหมายถึงบาโฮมี่สินะครับ ? "
คุณปอพยักหน้าเล็กน้อยเพราะคุณที่รู้ว่าบาโฮมี่กับบีคือคนๆเดียวกันมีแค่คุณปอคนเดียวเท่านั้น
" ตอนที่ได้รับแจ้งมาน่ะ...รู้สึกว่าเรื่องนี้จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับผู้นำสูงสุดของผมหรอกครับ...คิดว่าน่าจะเป็นฝีมือของพี่เอลพิราสมากกว่า....คงอยู่แถวๆป้อมไดโนซอร์แหละครับ "
" หา !!! "
ชาวโลลิบากะร้องหาด้วยความตกใจเพราะคำว่าไดโนซอร์สำหรับพวกเขาแล้วต้องหมายถึงไดโนเสาร์แน่นอน ซึ่งก็ไม่ผิด
" เอ่อ...อาจจจะไม่เข้ากับสถานการณ์เท่าไหร่ก็จริงแต่ชั้นมีเรื่องอยาจะถามคุณสักนิด...จะได้มั้ยคะ ? "
ไผ่นกมือขึ้นถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
" เอาสิครับ ผมเองก้ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว "
เมื่อเจ้าบ้านเปิดโอกาสให้แบบนี้ ไผ่จึงยิงคำถามที่คาใจเธอมาตลอดออกมาทันที
" ผู้นำสูงสุดของพวกคุณเป็นใครกันแน่คะ ?...ชั้นเคยได้ยินใครคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่าเขามีแต่โครงกระดูก...แล้วทำไมพวกเราถึงต้องมาเจอกับเรื่องราวแบบนี้ด้วยคะ ? "
ไผ่ถามคำถามนี้ขึ้นมาแบบตรงๆ ทุกคนเงียบสนิท เวนท์ดิวนิ่งไปชั่วคราวจากสายตาที่สบายๆของเขาตอนนี้ได้เปลี่ยนไปเป็นว่าเขากำลังคิดอะไรในใจเล็กน้อย ไผ่พยายามกดดันเวนท์ดิวทางสายตาแต่ดูเหมือนจะไม่ไผล นอสต์จึงช่วยเสริมแรงอีกที
" เป็นผู้ชายนะคะ...พูดแล้วคืนคำนี่...ไม่อยากจะพูดหรอกค่ะว่าเหมือนตัวอะไร "
นอสต์วัดใจแล้วพูดออกไปตรงๆ เพราะเธอเองก็ต้องการรู้ให้ได้เหมือนกัน
" โอเคครับ...เริ่มจากเจ้าเครื่องนี่ก่อนก็แล้วกัน "
เวนท์ดิวพูดพลางชี้ไปที่เครื่องจักรที่มีวงแหวนลอยอยู่กลางอากาศสามวงข้างๆพวกเขา
" มันอาจดูเหมือนอุปกรณ์ที่ทำงานด้วยไฟฟ้า...แต่จริงๆแล้วมันทำงานด้วยเวทย์มนต์ของผู้นำสูงสุดของพวกเราครับ...โดยการณ์สุ่มไปที่ยุคต่างๆแล้วยิงวงแหวนเวทย์ซึ่งจะสุ่มตำแหน่งอย่างที่คาดเดาไม่ได้ เพื่อดึงให้มนุษย์กลุ่มอื่นจากที่ใดก็ได้มาที่แผ่นดินแห่งนี้...จากนั้นก็ให้เลือกว่าจะนำมาเป็นข้ารับใช้รึว่ากำจัดทิ้งเพื่อนำศพไปทำอะไรสักอย่าง...ตรงนี้ผมเองก็ไม่ทราบ "
เวนท์ดิวอธิบายพลางเดินไปจับเครื่องดังกล่าว หลายๆคนมองแล้วต่างก็เริ่มมั่นใจว่าวงแหวนที่ลอยอยู่นี่ไม่ได้ลอยด้วยพลังทางวิทยาศาสตร์อย่างแม่เหล็กเหมือนที่เข้าใจกันตามที่เห้นครั้งแรกแล้วแน่นอน
" ไม่ว่าจะเป็นพวกคุณ...ชาวบ้านนักรบ...รึแม้แต่กองทัพทหารชาวบ้านที่ใดก็ตามหากดวงไม่ดีเผลอหลุดเข้ามาอยู่ในวงแหวนเวทย์ที่เจ้าเครื่องนี้ยิงออกไปโดยไม่รู้ตัวล่ะก็...ผลลัพย์ของมันมีอย่างเดียวก็คือจะถูกส่งมาที่นี่...คิดว่าพวกคุณน่าจะเคยได้ยินเรื่องราวที่ว่ามีพวกทหารสู้รบกันบนสะพานเป็นพันๆคนแล้วจู่ๆก็มีหมอกมาล้อมคลุมพวกเขาจากนั้นจู่ๆก็หายตัวไปเลยดื้อๆ...คุ้นๆมั้ยครับ "
" ก็นะ... "
หลายๆคนที่เคยได้ยินก็พอจะนึกออกบ้าง
" อ๊ะ ! ผีลักซ่อน ! "
ฮารุตะโกนขึ้นมาเพราะเรื่องเล่าโบราณเรื่องหนึ่ง
" ก็คล้ายๆครับ เพียงแต่กรณีของเจ้านี่นั้นคนที่โดนส่งมาที่นี่จนมาถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไป 120 ปีแล้ว...ยังไม่เคยมีใครกลับไปที่โลกเดิมบ้านเดิมของตัวเองได้แม้แต่คนเดียว "
เวนท์ดิวพูดจบหลายๆคนหน้าเริ่มถอดสีทันที...เพราะไม่ว่าใครต่างก็อยากจะกลับบ้านกันทั้งนั้น
" พวกเราจะมีโอกาสกลับไปได้มั้ยครับ...ถ้าใช้เจ้าเครื่องตัวนี้น่ะ ? "
โคเดถามเวนท์ดิวด้วยความสงสัย
" ได้...แต่นั่นหมายความว่าพวกเธอต้องไปนำเอาแกนพลังเวทย์ที่อยู่กับผู้นำสูงสุดมาเปลี่ยนขั้วพลังจากดึงดูดให้กลายเป็นส่งกลับให้ได้ด้วยน่ะนะ "
สุดท้ายเวนท์ดิวก็วกกลับมาเรื่องเดิม แต่คุณปอสังเกตุตาของเวนท์ดิวแล้วก็พอจะรู้สึกได้ว่าไม่ได้โกหก เวนท์ดิวดูจริงจังมากๆ
" ว่าแต่ผู้นำสูงสุดของพวกคุณนี่สุดๆไปเลยจริงๆวุ้ย...ชักอยากเจอแฮะ "
ไปป์พูดพลางกำหมัดชกลม
" ที่แผ่นดินแห่งนี้ไม่มีการสิ้นอายุขัยตายตามธรรมชาติก็เป็นเพราะพลังเวทย์ของผู้นำสูงสุดของพวกเราด้วยล่ะครับ "
เวนท์ดิวพูดขึ้นก่อนจะหันกลับไปมองอะไรบางอย่างอย่างรีบร้อนจนทุกๆคนผิดสังเกตุ
" มีอะไรรึครับ ? "
คุณปอถามด้วยความสงสัย
" ....คงจะเป้นอะไรสักอย่างน่ะครับ...ผมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยมันดังมาจากข้างนอก...แต่เช็คดูแล้วก็ไม่มีอะไร...คงจะคิดไปเอง "

ฉึก !!! ฉึก !!!! ฉึก !!!

" กรี๊ด !!! "
จู่ๆร่างของเวนท์ดิวที่หันกลับมาตอบคุณปอก็ทรุดลงไปดื้อๆ ก่อนทุกๆคนจะเห้นว่าหลังของเขามีขนนกสีดำสนิทปักอยู่สามดอกอย่างลึก
" นี่มัน.... "
โคเดอุทานออกมาก่อนจะพบกับเจ้าของขนนกซึ่งหลายๆคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี
" นึกแล้ว...ทำไมถึงทำแบบนี้หา !!? "
โคเดกล่าวถามเมื่อร่างของเจ้าของขนนกบินลงมาเหยียบพื้น เธอก็คือเรนน์นั่นเอง
" ตอบมาสิเฮ้ย !! "
โคเดตะคอกใส่เพราะอยากรู้ว่าทำไมเรนน์ถึงได้โจมตีคนที่น่าจะเป้นพวกเดียวกันอย่างเวนท์ดิวได้ เรนน์ก้มหน้าเล็กน้อยก่อนเวนท์ดิวจะค่อยๆลุกขึ้นมา
" สัญญาณกันขโมยของผมคงถูกคุณเล่นงานเกือบหมดแล้วสินะ ? "
เวนท์ดิวถามก่อนจะกระอักเลือดออกมา
" ก็ไม่หรอก...เหลือแค่ที่นี่...และทุกๆคนที่อยู่ที่นี่ก้ต้องตายกันทั้งหมดด้วย "
สิ้นประโยคนี้ ทุกๆคนรวมไปถึงเวนท์ดิวต่างก็คาดไม่ถึง แถมเรนน์พูดด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิท ดูแล้วเยือกเย็นผิดจากเรนน์ที่ร่าเริงที่ทุกๆคนรู้จักราวกับว่าเป็นคนละคน
" หรือว่าเรื่องอดัม... "
เวนท์ดิวพยายามถามแต่จู่ๆเรนน์ก็กางปีกออกมาแล้วสาดขนนกใส่เขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เคราะห์ดีที่วาตารุพุ่งมาคว้าร่างของเวนท์ดิวก่อนจะโดดล้มไปด้วยกัน
" ยอมอยู่เฉยๆเถอะ...แล้วชั้นจะไม่ทรมานพวกนายมาก...ชั้นจะทำให้พวกนายตายในครั้งเดียวโดยที่ไม่เจ็บปวด "
เรนน์พูดจบก็บินขึ้นไปข้างบนก่อนจะกางปีกของเธอออกแล้วสะบัดขนนกลงมาเป็นการโจมตีที่แม้จะไม่มากนัก...แต่ด้วยจำนวนขนนกที่ค่อนข้างมหาศาลก็ทำให้ใครต่อใครต้องหาที่หลบกันจ้าละหวั่น
" เธอจะบ้ารึไงเรนน์ ? "
โคเดตะโกนพลางวิ่งเข้าไปในระยะใกล้ๆก่อนจะงัดเอาหน้าไม้คู่กายออกมาแล้วเล็งจ่อไปที่เธอ
" หยุดซะ...ไม่งั้นล่ะก็ชั้นยิงจริงๆนะ !!! "
โคเดตะโกนบอกเรนน์ก่อนเรนน์จะนิ่งอยู่กลางอากาศ จังหวะนี้เองโคเดจึงหันมาบอกทุกๆคน
" คนที่มั่นใจว่าไม่ไหวให้ออกไปรอข้างนอกก่อน... "
แม้โคเดจะพูดแบบนั้นแต่ทุกๆคนก็อยู่กันครบ ไม่มีใครขยับรึหนีออกไปไหนแม้ร่างกายจะไม่ฟิตเต็มร้อยแถมบางคนก็ยังบาดเจ็บ แต่ทุกๆคนก็ยินดีสนับสนุนโคเดเต้มที่เสมอ
" เป็นแบบนี้ตลอด... "
เรนน์พึมพำอะไรเล็กน้อยก่อนโคเดจะตะโกนถามเธออีกที
" จะยอมรึไม่ยอม ? ว่าไงล่ะ ? "
โคเดพูดพลางชี้หน้าไม้จ่อไปที่เรนน์ก่อนจู่ๆเรนน์จะตะโกนออกมาดังลั่น
" ไม่ว่าจะเดี๋ยวนี้รึว่าเมื่อก่อน...แค่ขอให้ชั้นมีความสุขบ้างสักเรื่องมันจะไม่มีทางเป็นไปได้เลยใช่มั้ย ? "
ทุกๆคนตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆเรนน์ก็ตะโกนออกมาดังแบบนี้...แต่ที่ตกใจยิ่งกว่าก็คือ...เรนน์ไม่ได้ตะโกนออกมาอย่างเดียว เธอนั้นร้องไห้ด้วย
" ฮ...เฮ้ย ? "
หลายๆคนเริ่มงง บางคนสับสนไปเลยก็มีโดยเฉพาะโคเดที่เลือดเย็นกว่าใครๆก็ยังอึ้งเล็กน้อยที่เรนน์ร้องไห้ออกมา จะมีก็แค่เวนท์ดิวที่พูดพึมพำออกมาเบาๆโดยที่ไม่มีใครได้ยินเลยแม้แต่คนเดียว

" แสดงว่าเรื่องนี้คงเกี่ยวกับอดัมสินะ... "

To be continue....
wily ผ สมาชิก
· #148
- Episode 36 : VS Rainn


" เกิดบ้าอะไรขึ้นมาล่ะ ? "
โคเดพูดตะคอกใส่พลางเดินมาขวางด้านหน้าของเวนท์ดิว จริงๆแล้วตอนนี้เขาเองก้รู้สึกกลัวเรนน์อยู่ไม่น้อยเพียงแต่ว่าจากการที่เคยพบกันมาสองสามครั้งทำให้เขาพอจะมั่นใจเล็กๆว่าเรนน์เป็นคนที่น่าจะพูดกันรู้เรื่อง
" เริ่มจากนายคนแรกสินะ ? "
เรนน์ปาดน้ำตาออกพลางพูดกับโคเดก่อนจู่ๆเรนน์จะเขวี้ยงขนนกใส่จนปักขาของเขา ความแรงของมันมากพอที่จะทำให้เขาทรุดลงพื้นได้แต่เขากลับอดทนไว้
" อึก !!...แค่นี้เองเหรอ ? "
โคเดยิ้มเยาะใส่เรนน์แต่เรนน์เองก้ยังหน้านิ่งอยู่ คนอื่นๆเห็นว่าเรนน์เจริงแน่ๆจึงรีบเข้ามาสมทบ
" ไม่ต้อง...แม่นี่ผมขอจัดการเองล่ะกันครับ "
โคเดพูดพลางยกมือมากั้นขวางเป็นสัญญาณว่าไม่ให้คนอื่นๆวิ่งมาสมทบตน
" มั่นใจเหลือเกินนะ...ชั้นจะไม่ออมมือหรอก "
เรนน์พูดจบก็กระหน่ำขนนกใส่โคเดอย่างต่อเนื่อง แต่โคเดที่ตอนแรกฝืนทนรับพอเห็นท่าไม่ดีเขาก็รีบโดดหนีทันทีจนขนนกปลิวไปปักคากำแพงหลายอัน
" เอาจริงเลยเรอะ ? "
โคเดพูดพลางวิ่งเขย่งขาก่อนซิติจะวิ่งมาช่วยพยุงเขา
" อย่าทำบ้าๆสิครับ ช่วยกันก่อนเถอะน่า...ยัยนั่นท่าทางจะเอาจริงๆนะครับ "
ซิติพูดจบก้พบว่าเรนน์กำลังบินมาด้วยความเร็วสูง

โครม !!!

" เฮ้ย !! ไอ้ช่างไฟ...เจ้าตากล้อง !! "
หลายๆคนตกใจมากจนไม่คิดว่าเรนน์จะดับเครื่องพุ่งเข้าชนพวกเขาทั้งสองจนกระเด้นไปกระแทกกำแพง ดอกนี้ทังซิติทั้งโคเดเจ็บไม่น้อย
" อ่อก... "
ซิติจุกจนลุกไม่ออก ส่วนโคเดสลบไปเลย...อาการที่ขาของโคเดเริ่มแสดงท่าไม่ดีออกมาให้เห็นเนื่องจากแผลที่โดนขนนกปักไว้จนยังคาอยู่เริ่มมีเลือดไหลออกมา
" ยังไม่ตายอีกนะ... "
เรนน์พูดพลางชูมือขึ้นฟ้าพร้อมขนนกอีกสองอัน แต่จู่ๆเธอก็ต้องโดดหลบไปเพราะว่ามีกระแสไฟฟ้าพุ่งมาใส่เธอ
" ไม่หมูหรอกนะ...ถ้าคิดจะฆ่าชั้นน่ะ "
เวนท์ดิวที่พอขยับได้ยิงกระแสไฟฟ้าใส่ ในระหว่างที่เรนน์หลบนันเอง ฮารุก็พุ่งเข้ามาในระยะประชิดโดยที่เรนน์ไม่ทันรู้ตัว
" ลงไปนอนกับพื้นสักครึ่งชม.ก่อนเถอะนะคะ "
ฮารุปล่อยหมัดเข้าใส่อย่างรุนแรงเข้าสู่ท้องของเรน์จนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เรนน์กระอักเล็กน้อยก่อนจะเซไปจนถึงระยะที่ไผ่กับไหมนั้นรออยู่
" ขอโทษด้วยนะคะ !! "

โครม !!!

พูดจบไผ่กับไหมก็ใช้ท่อนแขนของตนคนละข้างกระแทกใส่เรนน์จนล้มลงไปหัวกระแทพื้นดังสนั่นจนเรนน์นอนแน่นิ่งไปในทีเดียว...
" เฮ้ย...ชนะแล้วจริงๆดิ ? "
วาตารุที่อุตส่าห์งัดดาบออกมาหวังจะฉะกันสักตาบ่นอย่างผิดหวัง เวนท์ดิวเดินตรงปรี่มาทางเรนน์ที่นอนสลบอยู่
" อย่าประมาทครับ...แบบนี้ต้องซ้ำให้ตายสนิทไปเลย "
เวนท์ดิวพูดจบกระสร้างบอลไฟฟ้าขนาดเท่ากำปั้นมาบนฝ่ามือก่อนจะเงื้อมเขวี้ยงลงไป

" ทุเรศตาจริงๆ...รุมทำร้ายคนสลบเนี่ย.... "


บรึม !!!!


สิ้นเสียงลึกลับ จู่ๆก็เกิดระเบิดที่แม้จะไม่รุนแรงมากแต่ก็มากพอที่จะทำให้วงแตกได้...เวนท์ดิวที่เป็นเป้าหมายหลักของการระเบิดครั้งนี้ถึงกับปลิวไปติดกำแพง ส่วนคนอื่นๆก็ได้รับอานิสงเล็กน้อยล้มไปบ้างแต่ก็ไม่บาดเจ็บเท่าเวนท์ดิว
" ระเบิดบ้าอะไรวะ ? "
อาโนนี่โวยวายก่อนเขาจะพบว่าที่ประตูด้านนอกที่มันล็อคตอนที่พวกเขาเข้ามานั้นขณะนี้โดนอะไรสักอย่างทำลายลงในลักษณะเหมือนถูกผ่าทิ้ง
" ท...ทุกคนระวังครับ... "
เวนท์ดิวพูดเตือนทุกๆคนแต่สายไปแล้ว...กลุ่มเปลวเพลิงลึกลับที่ก่อตัวเหนือศรีษะพวเขาได้ร่อนลงมาที่พื้นที่พวกเขาอยู่...เมื่อมันสัมผัสพื้นก็เกิดแรงระเบิดที่รุนแรงจนทุกๆคนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง
" อา.... "
นอสต์ร้องอกมาเสียงค่อยๆเพราะโดนดอกนี้ไปจังๆ...ตามร่างกายเธอและทุกๆคนมีบาดแผลค้ลายๆไฟลวกหลายจุด
" ทุกๆคนคะ..โอเคมั้ย ? "
นาตะโกนถามทุกๆคนที่ตอนนี้อยู่ในสภาพคล้ายศพ
" อึ....ก็นะ !! "
ยามะจิพยายามฝืนลุกขึ้นมา...แต่ที่มือเขาได้รับบาดแผลจากระเบิกเมื่อครู่จนมีแผลลักษณะเดียวกับทุกๆคนก็คือคล้ายไฟลวก มือของเขาเมื่อดันพื้นเพื่อดึงตัวเองขึ้นมาจึงแสบอย่างมากจนเขาร้องแล้วล้มลงไป
" โอ๊ย !! ..... บัดซบ !! "
ยามะจิร้องหลังจากทนอาการบาดแผลที่มือไม่ไหว
" ผิดหวังนะที่นายหันไปเข้าพวกกับพวกมนุษย์โง่ๆพวกนี้น่ะ "
เสียงลึกลับดังขึ้นก่อนที่ทุกๆคนจะเงยหน้ามองไปข้างบนศรีษะพวกเขา...สิ่งที่พวกเขาพบก้คือผู้ญิงผมสั้นสีชมพูคนหนึ่งกำลังลอยอยู่ข้างบนเหนือศรีษะพวกเขา ในมือเธอถือทวนยาวๆที่ปลายทวนมีลักษณะคล้ายๆหัวมังกรไว้ด้วย
" พ..พี่เอลพิราส !! "
เวนท์ดิวตะโกนออกมาก่อนร่างของเขาจะสั่นไปทั้งตัวอย่างเห็นได้ชัดเจนมากๆ หลายๆคนพอเห็นอาการของเวนท์ดิวแล้วก็เริ่มรู้สึกกลัวและกดดันอย่างมากเพราะขนาดคนที่ใช้ไฟฟ้าได้อิสระขนาดนั้นยังกลัวได้ขนาดนี้คงไม่ต้องบอกถึงคุณภาพของอีกฝ่าย...ขนาดเมื่อกี้พวกเขายังแทบจะตายให้ได้
" จะแก้ตัวอะไรมั้ยล่ะ ? "
เอลพิราสพูดพลางทำหน้าตาไม่ค่อยพอใจ
" ....แต่สิ่งที่พวกเรากำลังทำอยู่...มันผิด !! "
เวนท์ดิวกัดฟันพูดก่อนจะเงยน้าไปสบตากับเองพิราส อีกฝ่ายได้ยินแบบนี้ก็ได้แต่เกาหัวบ่นอุบอิบ
" ให้ตายเถอะ...นายกำลังจะบอกว่ามนุษย์พวกนี้น่ะจะเอาชนะท่านผู้นำสูงสุดได้งั้นเหรอ ? ขนาดเมื่อกี้แค่เล่นอะไรด้วยนิดหน่อยเองยังนอนกันเป้นแถวแบบนี้ "
เอลพิราสพูดพลางเอาทวนชี้ไปที่ชาวดลลิบากะแบบสุ่มๆให้เห็นสภาพอันแสนอ่อนแอของพวกเขา
" ...ยังไงผมก็ไม่คิดว่าผมจะรอดจากตรงนี้ไปได้อยู่แล้วล่ะครับ "
เวนท์ดิวพูดจบก็พุ่งเข้าใส่เอลพิราสอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า แต่เขาก็ต้องพุ่งใส่กำแพงแทนจนเขานั้นลอยตรงลงมากับพื้นอีกทีเนื่องจากหัวของเขากระแทกเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง ส่วนเอลพิราสกลับมาเดินอยู่ด้านล่างตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
" หึ...แค่แตะต้องชั้นนายยังทำไม่ได้แต่กลับมาหวังกับพวกที่ไม่มีพลังอะไรเลยแบบนี้เนี่ยนะ ? สงสัยนายคงจะบ้าไปแล้วจริงๆน่ะแหละ "
เอลพิราสพูดจบก็นึกอะไรดีๆออกมาได้
" เอาแบบนี้ล่ะกัน...ห้ามนายยุ่งเด็ดขาด...ถ้าพวกมนุษย์งี่เง่านี่เอาชนะเรนน์ได้ล่ะก็ชั้นจะปล่อยพวกนายไปก็ได้...สนใจมั้ยล่ะ ? "
เวนท์ดิวได้แต่ฟังเพราะเขาไม่มีแรงแม้แต่จะอ้าปาก
" สนสิน้าสาว...แต่ถ้าพวกเราแพ้ก็คงต้องตายกันหมดสินะ ? "
ซิติค่อยๆลุกขึ้นมาโดยที่แสบแผลไปทั่วทั้งตัว
" ก็ต้องงั้นสิ "
เอลพิราสพูดจบ ทุกๆคนก็ขนลุกเกลียวก่อนจะหันกลับไปมองเรนน์ที่กำลังนอนสลบอยู่

ภาพที่พวกเขาเห็นก็คือเรนน์ที่ค่อยๆลุกขึ้นมาโดยใช้แต่แรงขาล้วนๆเหมือนพวกผีลืมหลุมก่อนเธอจะค่อยๆลอยขึ้นไปบนอากาศแล้วกางปีกของเธอออกมาทั้ง" สี่ "ปีก
" เฮ้ย !! ปีกอะไรวะนั่น ? "
ทามามิเนะพูดพลางตะลึง เพราะปีกของเรนน์นั้นปีกที่กางออกมาจากหลังของเธอมีสีดำปกติเหมือนปีกของอีกา แต่อีกสองปีกกลับงอกออกมาข้างๆเอวและมีลักษณะคล้ายๆปีกของมังกรไม่ผิดเพี้ยน

-

ทุกๆคนถูกกำหนดมาแล้วว่าต้องชนะเท่านั้น
หากแพ้ยังไงก็ต้องตายสถานเดียว
ในระหว่างที่ทุกๆคนกำลังวางแผนกันในหัว เรนน์ก็ค่อยๆบินลงมาที่พื้นราวกับจะประกาศทางอ้อมว่าพร้อมที่จะสู้อีกครั้งแล้ว

" เอาล่ะค่ะ...หากไม่ขัดขืนล่ะก็...ชั้นจะฆ่าให้ตายสบายที่สุดเลยค่ะ "

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #149
เกลียด
FroZen สมาชิก
· #150
อ่านได้เพลินดีจริงครับ ^^"
FroZen สมาชิก
· #151
ขอโทษครับ เบิ้ล
pyroman สมาชิก
· #152
อีกด้านหนึ่ง ณ เมืองอื่น
???? - ฟูว...ให้ตายสิ..ไอ้บ้านั้น

บรึ้น บรึ้น ชายหนุ่มปริศนาขึ้นขับมอร์ไซของตน
???? - รอก่อนเถอะ คากะมิเนะ

และเขาก็สตารท์รถออก
???? - ไม่ผิดสัญญาหรอกเฟ้ย จะพาแกไปเลี้ยงเหล้าให้สะใจเลย

ป.ล. ตกใจเหมือนกันนะครับ ที่ตัวผมมาม่องซะแล้วน่ะ(ช่วยเขียนผมต่อด้วยเด่อ)
hedekosama สมาชิก
· #153
สุดยอด!!!!
สมแล้วที่หนูรออ่านมานาน(มาก)
จะรอเรื่องใหม่แล้วกันนะค้า >O<
wily ผ สมาชิก
· #154
- Episode 37 : ความห่วงใยครั้งสุดท้าย


หลังจากที่ทุกๆคนได้เห็นเรนน์ที่อยู่ในสภาพที่พร้อมรบเต็มรูปแบบก็เริ่มกลัวกันอย่างเห็นได้ชัด...บางคนล้มลงไปด้วยความกลัวก็มี เรนน์ในเวลานี้มีสภาพไม่ต่างไปจากปิศาจตัวนึงเลยก็ว่าได้ ต่างจากเรนน์ที่พวกเขารู้จักราวฟ้ากับเหว
" บ...บ้าเอ้ย !! "
เวนท์ดิวพยายามลุกขึ้นหวังจะไปช่วยแต่ก็ถูกเอลพิราสเอาทวนมาขวางทางไว้
" บอกแล้วไงว่าแค่พวกนั้นกับแม่นั่น...ถ้านายไม่ยุ่งชั้นก็จะไม่ยุ่ง...แฟร์แบบนี้ไม่ชอบรึไง ? "
เอลพิราสยิ้มพลางถีบเวนท์ดิวจนล้มลงไปก่อนจะเอาทวนมาจ่อคอหอยของเขาแล้วยืนยิ้มให้อย่างน่ารักผิดกับการกระทำอย่างมาก
" ใครจะไปสู้ได้ล่ะครับ ? นั่นน่ะคนธรรมดาๆนะครับ !! จะไปสู้กับปิศาจแบบนั้น อึ๊ก!! "
เวนท์ดิวกำลังพูดก็ถูกเรนน์ปาขนนกปักแก้มจนทะลุ
" หุบปากของนายไว้ดีกว่า...นายเองก็ไม่ใช่ว่าชั้นจะปล่อยให้รอด "
เรนน์พูดพลางเหล่ตาไปมองเล็กน้อย แววตาสีแดงฉานเปล่งประกายบ่งบอกให้หลายๆคนได้รับรู้ว่าไม่ได้พูดเล่นๆ หลังจากปิดปากของเวนท์ดิวได้เธอก็หันกลับมาทางเดิมที่ชาวโลลิบากะกำลังเริ่มค่อยๆพยายามลุกกันอยู่
" ลาก่อน... "

ฉัวะ !!!!

พริบตาที่เรนน์พูดจบ เธอก็พุ่งเข้าใส่ทุกๆคนด้วยความไวชนิดที่ว่ามองกันไม่ทัน กว่าทุกๆคนจะรู้ตัวก็มีผู้บาดเจ็บไปแล้วคนหนึ่ง
" อ๊า !! "
" เฮ้ย !! ฮารุ !! "
หลายๆคนตะโกนหลังจากได้ยินเสียงฮารุจึงหันไปดูก็พบว่าฮารุนั้นถูกอะไรสักอย่างฟันเข้าอย่างแรงมากจนเลือดสาดออกมาจากบริเวณท้องของเธอ ฮารุล้มลงไปร้องทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดโดยที่ไม่มีใคสังเกตุเลยว่าเรนน์หายไปไหนแล้ว
" ป้านอสต์ หัว !!! "
" หะ ? "

ตูม !!!!!

พริบตานั้นเองหลังจากที่กายตะโกนเตือนนอสต์ที่กำลังตะลึงอยู่ เรนน์ก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความไวสูงมากแต่กายที่มองทันและเดาได้ว่าจะพุ่งไปไหนก็ตะโกนบอกนอสต์ที่น่าจะเป็นเป้าหมายให้รู้ตัว หากแต่ว่านอสต์นั้นรับรู้ได้จริงแต่ก็ไม่สามารถหลบได้ทัน แต่เคราะห์ยังดีที่ยามะจิที่อยู่ใกล้ๆกระโดดกระชากผมของนอสต์แล้วดึงลงพื้นทันเวลาก่อนที่จะถูกเรนน์โจมตี
" ระวังหน่อยสิยัยแว่น !! "
ยามะจิตะโกนบ่นก่อนจะหันไปเห็นร่องรอยการพุ่งชนของเรนนืที่กระแทกเข้ากำแพงจนบุบ
" อั่ก !! "
" กรี๊ดดดดดดด !!! "
ยามะจิจู่ๆก็ทรุดลงไป นอสต์ถึงกับร้องกรี๊ดเมื่อเห็นขาของเขาถูกกรีดยาวตั้งแต่ตาตุ่มจนมาถึงขาอ่อน เลือดสดๆไหลออกมาเนืองนอง
" จะมากไปแล้วนะเฟร้ย !! "
ซิติพุ่งโผเข้าใส่เรนนืที่กำลังค่อยๆบินลงมาที่พื้นหลังจากพุ่งกระแทกกำแพง
" เพลงดาบล่องนภา~...ที่เหลือไม่รู้ว้อย ย๊ากกกกก !!! "
ซิติกระโจนเข้าใส่เรนน์แต่ก็ถูกเรนน์ใช้[ ขนนกสีดำ ]ขนาดพอๆกับดาบเล่มนึงกันไว้จนซิติกระเด็นไปเพราะแรงกระแทก
" ตายซะ !! "
โคเดยิงหน้าไม้ใส่เรนน์แต่ก็ถูกเรนน์ใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางรับไว้โดยที่มืออีกข้างของเธอยังรับเพลงดาบของซิติที่ลุกขึ้นมาโหมใส่เธอต่อ
" รุมเลยเฟร้ย !! "
วาตารุตะโกนก่อนทุกๆคนจะเฮโลเข้าใส่เรนนืที่กำลังยุ่งอยู่กับซิติ เรนน์เหล่มองช้าๆ

ฉัวะ !!!

" บ้าเอ้ย !! "
เวนท์ดิวบ่นอย่างหัวเสียหลังจากเห็นเหล่าบรรดาชาวโลลิบากะที่พุ่งเข้าไปหมายจะรุมเรนน์แต่กลับถูกเรนน์เคลื่อนที่ด้วยความไวสูงจฟันทุกๆคนที่เข้ามาจนล้มลงไปทันที
" อ...อึก !! "
โคเดโดนฟันที่มือจนถึงกระดูก ในขณะที่ซิติโดนเข้าที่ขาก่อนที่พวกวาตารุที่เข้ามาจะโดนไปพอสมควร
" อย่านึกว่าจะรอด !!! "
ไปป์ถือดาบกับโล่พุ่งเข้ามาพร้อมกับเอาโล่ห์กั้นไว้ด้านหน้าก่อนจะวิ่งทะลวงเข้าใส่เรนน์โดยมีทอมกับทามามิเนะเดินตามมาติดๆ
" ไร้ประโยชน์... "
เรนน์พูดเบาๆก่อนจะพุ่งเข้าใส่โล่ห์ของไปป์อย่างแรงพลางใช้ดาบขนนกของเธอแทงทะลุโล่ห์จนมันทะลุมาโดนมือของไปป์ฝังลึกจนนิ้วทั้งสี่ของเขาที่อยู่ข้างซ้ายขาดกระเด็นไปในทันที
" อ....เอาแมร่งเลย !! "
ไปป์อดทนก่อนจะตะโกนให้ทอมกับทามามิเนะโจมตีใส่เรนน์
" สลบไปซะอีหนู !!! "
ทามามิเนะกับทอมพุ่งเข้าใส่พร้อมค้อนขนาดพอดีมือพลางหวดเข้าไปจังๆ !! แต่ก็ต้องสัมผัสลมไปเมื่อเรนน์กางปีกกระโดดบินหนีแทน
" รออยู่แล้วเว้ย !! "
ไลอ้อนงัดผืนคาบศิลามายิงใส่ทันทีแต่ก็ถูกเรนน์ใช้ปีกมังกรของเธอมาบังตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว
" เฮ้ย !! "
ไลอ้อนอ้าปากค้างก่อนเรนน์จะใช้ปีกอีกาทั้งสองของเธอสะบัดขนนกใส่ทุกๆคนราวกับห่าฝน ดอกนี้โดนกันไปหลายคน !!

-

" เป็นไงมั่ง ? ไหวกันป่ะวะ ? "
โทนี่ฟื้นขึ้นมาหลังจากถูกช๊อตจนสลบก่อนจะเห็นสภาพหลายๆคนนอนจวบปวดเพราะขนนกที่พุ่งมาปักนั้นค่อนข้างลึกและหลายแผล
" นอนต่อไปเหอะมรึงน่ะ !! "
อาโนนี่ค่อยๆลุกขึ้นมาก่อนจะโดนเรนน์พุ่งเข้าถีบกลางหลังจนหน้าล้มคะมำลงไป
" เฮ้ย !! อ...อะไรวะ ?!! "
โทนี่ตะลึงเล็กน้อยก่อนจะเห็นเรนน์ในรูปร่างที่แปลกตาออกไป
" เหลือแต่นายแล้วล่ะ "
" เอ๋ ? "
" คนที่ยังลุกไหวอยู่ไงล่ะ "
โทนี่ตะลึงเล็กน้อยก่อนจะเหล่มองดูรอบๆตัวเขาเอง สภาพเพื่อนพ้องน้องพี่ที่มาด้วยกันตอนนี้ต่างล้มระเนระนาดบาดเจ็บกันอย่างทั่วถึง
" หลับตาลง...ชั้นจะฆ่านายอย่างสบายที่สุด "
เรนน์พูดจบก็ชักขนนกดาบออกมาก่อนจะเงื้อตั้งท่าใส่โทนี่ที่กำลังยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูก
" เดี๋ยว !!!! "
เสียงๆหนึ่งตะโกนดังขึ้นมา เรนน์เหลือบหันกลับไปมองเล็กน้อย
" ไม่ต้องทำเป้นชายตามองเลยเฟร้ย !! แน่จริงมาทางนี้เลยมา !! อิบ้า !! "
โคเดตะโกนด่ากราดเรนน์ทั้งๆที่ตัวเองก็ยืนแทบจะไม่ไหว เรนน์มองอย่างสมเพชเล็กน้อย
" ไม่ต้องห่วง...นายจะเป้นรายต่อไปแน่นอน "
" กระจอกเอ๊ย ! แน่จริงเข้ามาเลย !! "
โคเดพูดพลางงัดหน้าไม้ยิงใส่เรนน์อย่างไม่รีรอร แน่นอนว่าเธอสามารถหลบได้อย่างง่ายดายแถมยังพุ่งตรงมาทางเขาอีกด้วย
" เข้ามาเด้ !! "
โคเดพูดพร้อมทิ้งหน้าไม้ลงแต่งัดมีดมาแทน
" ไม่มีทาง...นายต้องตาย "
" ก็ลองดู !!!! "

ฉึก !!

ทุกสายตาต่างจ้องไปที่โคเดกับเรนน์ที่ไม่ว่าใครก็สงสัยมากๆว่าโคเดคิดจะทำอะไร...
เรนน์พุ่งเข้าใส่เขาพร้อมกับแทงขนนกดาบของเธอจนทะลุท้องออกด้านหลัง
แต่เขากลับไม่ได้ใช้มีดของเขาแม้แต่น้อย...

เขากลับเลือกที่จะทิ้งมันลงไป
แล้วกอดร่างของเรนน์ไว้อย่างแน่บแน่นแทน

" ถ้าไม่ปลอ่ยนายตายแน่ !! "
เรนน์พูดพร้อมบิดดาบจนเลือดทะลักแต่โคเดก็ไม่ปล่อยมือ
" บอกมาก่อนสิว่าเธอเป็นบ้าอะไรถึงได้เป็นแบบนี้...บอกมาก่อน... "
" ชั้นไม่ฟังนายหรอกนะ "
" ขอร้องล่ะ...อึ๊ก !!! "
เรนน์
บิดดาบอีกครั้งจนเลือดทะลักออกจากปากของเขาอย่างท่วมท้น
" พอเถอะพี่ช่างไฟ !! "
จันทร์ตะโกนลั่นเมื่อเห็นอาการของโคเดที่สาหัสจนไม่น่าจะรอดได้แน่นอน ร่างของเขาสั่นระริกพลางมีเลือดทะลักออกจากปากดูน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง แต่โคเดยังไม่สิ้นฤทธิ์แค่นั้น เขายังกอดเรนน์ไว้แน่นกว่าเดิมอีกด้วยซ้ำ
" ปล่อยซะ...ก่อนที่เลือดของนายจะเปื้อนชุดชั้นไปมากกว่านี้ "
เรนน์เริ่มเอามือกระแทกร่างของเขาแต่ก็ไร้ผล ตอนนี้โคเดแทบจะไร้สติไปแล้วด้วยซ้ำ
" ...เคยบอกไปแล้วไง.... "
โคเดพูดกับเรนน์ด้วยเสียงที่แหบแห้ง แสดงให้เห้นว่าเขากำลังฝืนอย่างมากในการพูดออกมา
" ถ้ามี...เรื่องไม่สบาย...ใจ...อะไรให้บอกชั้น...น่ะ.... "
โคเดพูดพลางเอามือลูบหัวเรนน์ช้าๆ
" ชั้นเป็นห่วงเธอ...นะ.... "
จบประโยคนี้โคเดก็หมดสติพลางสิ้นลมหายใจทั้งๆที่ยังกอดเรนน์อยู่ไปทันที
" เฮ้ย !! บ้าแล้ว !!~ "
หลายๆคนตะโกนพลางค่อยๆพยายามลุกขึ้นมาเพื่อไปช่วยโคเดออกมาจากเรนน์ให้ได้
" ฮ๊า~ฮ่าๆๆๆๆๆ !! โง่จริงๆ ! พวกนายยังไงก้ต้องตายกันหมดจะไปห่วงอะไรทำไมกัน ? "
เอลพิราสหัวเราะอย่างสะใจที่เห็นโคเดตายอย่างอนาถโดยที่มัวแต่ห่วงคนที่จะฆ่าตัวเองจนต้องเสียชีวิตไปในที่สุด

-

ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ดูถูกผู้เสียชีวิต
ร่างของโคเดยังยืนนิ่งกอดร่างของเรนน์เอาไว้อยู่
ไม่นานนักร่างที่เขากอดเอาไว้ก็เริ่มตอบสนองโดยการโอบกอดเขากลับ
พร้อมกับน้ำตาที่แสดงถึงความเสียใจอย่างถึงที่สุด...

" ช...ชั้นขอโทษ !! "
เรนน์น้ำตาไหลพรากพลางกอดร่างไร้วิญญาณของช่างไฟหนุ่มก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจจนถึงที่สุด

To be continue....
wily ผ สมาชิก
· #155
อาจจะช้าไปนิดต้องขออภัยด้วยครับ
(ปล.เลิกเล่น 12 หัวแล้วนะครับเพราะไม่ค่อยมีเพลาเท่าใดนัก)
pai_pai สมาชิก
· #156
เกลียด
hedekosama สมาชิก
· #157
เย้ๆ บทนี้เพลินใจมากเลยคะ (ฮา)
อยากอ่านเรื่องใหม่ไวๆ ~ เรื่องนี้จะมีคนตาย(รวมๆทั้งเรื่อง)สักกี่คนเนี่ย?
wily ผ สมาชิก
· #158
- Episode 38 : วิญญาณบริสุทธิ์


เสียงร้องไห้ของเรนน์ดังก้องกังวานอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงหลังจากที่เห็นโคเดตายลงด้วยน้ำมือของตนเอง หลายๆคนเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อยเหมือนกันที่เพื่อนของตนได้มาจบชีวิตลงไปแต่ก็มีหลายๆคนสงสัยเหมือนๆกันว่าทำไมเรนน์ถึงได้ร้หวั่นไหวเฉพาะกับช่างไฟหนุ่มคนนี้ทั้งๆที่คนอื่นๆเธอก็ลงมือได้เลือดเย็นไม่แพ้กัน จริงๆแล้วทุกๆคนสังเกตุมาตั้งนานแล้วตั้งแต่อยู่ที่ค่ายว่าเรนน์นั้นชอบหยอกล้อกับช่างไฟหนุ่มคนนี้มาก
" เอาล่ะเรนน์ จัดการต่อสิ...อย่าให้ชั้นต้องพลาดดูโชว์สนุกๆแบบนี้ต่อ "
เอลพิราสพูดพลางยิ้มอย่างสะใจในขณะที่เวนท์ดิวได้แต่กัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจแต่ในใจนึกถึงอะไรบางอย่างอยู่
" ไม่ !! ไม่เอาอีกแล้ว !! พอกันที !!! "
จู่ๆเรนน์ก็เอามือกุมศรีษะทั้งสองฝั่งแล้วส่ายหัวไปมาราวกับคนเสียสติก่อนจู่ๆปีกมังกรทั้งสองของเธอจะเปล่งแสงสว่างไปทั่วห้อง

บรึม !!!!!

พริบตานั้นเอง เพดานด้านบนของห้องก็เกิดการระเบิดขึ้นจนถล่มลง แต่เศษซากต่างๆกลับลอยอกไปด้านนอก หลายๆมองขึ้นไปด้านบนก็เห็นว่ามีอะไรบางอย่างบินจากไปอย่างรีบร้อน เมื่อทุกๆคนหันกลับมามองเรนน์ก็พบว่าเรนน์นั้นนั่งทรุดลงไปร้องไห้อยู่ที่พื้นแต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปก็คือเธอไม่มีปีกที่เป็นลักษณะคล้ายมังกรแล้ว แต่ปีกที่เป็นขนนกยังอยู่

แต่มันกลับกลายเป็นสีขาวสวยงามอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

ปีกของเรนน์นั้นดูบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด สีขาวของปีกนั้นราวกับว่าสามารถส่องแสงสว่างไสวในตัวของมันเองได้ด้วยซ้ำ หลายๆคนมองอย่างตกตะลึงเล็กน้อย
" ย๊ากกกก !!! "
เรนน์ลุกขึ้นพร้อมกางปีกแล้วตะโกนลั่น จู่ๆปีกของเธอก็ส่องแสงออกไปทั่วห้องจนทุกๆคนถูกแสงดังกล่าวสาดส่องไปทั่วทั้งร่างกาย ยกเว้นเพียงแค่เอลพิราสเท่านั้น
" น...นี่มัน ? "
นอสต์จู่ๆก็รู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกาย...ร่างกายของเธอนั้นค่อยๆดีขึ้น บาดแผลค่อยๆสมานแผลเข้าด้วยกันแถมยังรู้สึกว่าพละกำลังค่อยๆฟื้นตัวขึ้นมาจนแทบจะปึ๋งปั๋งเหมือนตอนวัยสะรุ่น แต่ไม่ได้เป็นแค่เธอ...ทุกๆคนก็เป็นเหมือนกัน
" เป็นเรื่องล่ะ !! "
เอลพิราสกัดฟันกรอดก่อนเวนท์ดิวจะยิ้มเยาะอย่างสะใจ
" ป่านนี้พี่ยังไม่รู้อีกรึไงครับ ? "
" อะไรของนาย ? บอกมานะ !! "
เอลพิราสกดทวนลงไปจนจิ้มไปในคอของเวนท์ดิวลึกพอสมควร หากแต่แสงที่เรนน์ทำให้สาดส่องไปทั่วนั้นสาดมาใส่ตัวของเขาด้วย บาดแผลดังกล่าวจึงแทบไม่มีผลเลยแม้แต่น้อย
" พี่ยังไม่รู้อีกเหรอครับว่าคนที่เรนน์ฆ่าไปน่ะ...หน้าตาเค้าเหมือนกับอดัมไม่มีผิด...พี่คงไม่ได้จำคนที่พี่ฆ่าทิ้งเลยสินะครับ !! "
จู่ๆเวนท์ดิวก็ระเบิดพลังไฟฟ้าเข้าใส่เอลพิราสจนกระเด็นปลิวไปติดฝาผนังก่อเวนท์ดิวจะกระโดดขึ้นมาแล้ววิ่งไปดูอาการของโคเด
" ยังไม่ตายก็จริง...แต่สาหัสไม่เบา "
เวนท์ดิวพูดจบก็หยิบเครื่องอะไรสักอย่างลักษณะคล้ายเครื่องปั้มหัวใจแล้วนำร่างของโคเดวางลงกับพื้นแล้วทำการ" ปั้มหัวใจ "อย่างเร่งด่วน
" เฮ้ย ! แผลหายหมดเลยว่ะ ! "
อาโนนี่พูดอย่างตกใจ
" ขาหนูเมื่อกี้ขยับไม่ได้...ตอนนี้ขยับได้คล่องเลยด้วยล่ะค่ะ "
ไผ่พูดพลางยืนสะบัดขาไปมาอย่างง่ายๆ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของคนร่างกายปกติอยู่แล้ว
" ต้องขอโทษด้วยค่ะ "
เรนน์พูดจบแสงสว่างก็ค่อยๆหดหายลงไปจนหายไปเมือนเดิม เพียงแต่ปีกของเธอก็ยังเป็นสีขาวเหมือนเดิม
" เธอ...สรุปว่าจะช่วยหรือว่าจะฆ่าพวกเรากันแน่ ? "
เรนน์ก้มหน้าเล็กน้อยหลังจากถูกนอสต์ถามแบบนี้แต่เวนท์ดิวก็เข้ามาพูดแทนให้
" เมื่อครู่นั้นเธอถูกเวทย์มนต์สะกดของพี่เอลพิราสเข้าน่ะครับ คงสังเกตุเห็นปีกแปลกๆนั่นสินะครับ "
เวนท์ดิวพูดขึ้นมา หลายๆคนพยักหน้าก่อนเวนท์ดิวจะยิ้มออกมา
" แต่ผมเองก็อยู่มานานพอสมควร เพิ่งจะเคยเห็นคนที่คลายสะกดของพี่เอลพิราสเองได้ก็วันนี้ล่ะครับ "
จากนั้น ช่างไฟหนุ่มก็ค่อยๆได้สติพลางลุกขึ้นมาก่อนจะเดินโต๋เต๋หาทางกลุ่มทุกๆคน
" นายช่างไฟ "
เรนน์พูดพลางหันไปหาโคเด ก่อนเธอจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
" ชั้น...ชั้นขอโทษ...ขอโทษจริงๆ "
ช่างไฟหนุ่มเกาหัวเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปลูบหัวเรนน์อย่างห่วงใย
" เอาเถอะ...คิดว่าจากนี้ไปเรื่องคงจบลงแล้ว...ลืมๆมันเหอะ "
ภาพโคเดที่ยืนลูบหัวเรนน์นั้นทำให้ทั้งเวนท์ดิวและชาวโลลิบากะเห็นแล้วรู้สึกยิ้มได้อย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ทั้งสองนั้นต่างเคยฆ่าฟันกันมาแล้วครั้งหนึ่งด้วยซ้ำ

พวกเขากำลังรู้สึกดีๆจนลืมบางสิ่งไปเสียสนิท...

สวบ !

จู่ๆทุกๆคนก็ต้องใจหายแว่บเมื่อมีบางสิ่งเกิดขึ้น
" อุตส่าห์เลี้ยงไว้แท้ๆ...เสียข้าวสุกเป็นบ้าเลย ! "
เอลพิราสพูดจบพลางค่อยๆบินออกมาจากกำแพงที่เธอกระเด็นไปแปะอยู่เมื่อครู่ในขณะที่ทุกๆคนกำลังพยายามรวบรวมสติอีกครั้งหลังจากเห็นว่าทวนของเอลพิราสที่เคยใช้ขู่เวนท์ดิวนั้น...ตอนนี้มันถูกเขวี้ยงมาจนทะลุร่างของเรนน์ไว้จนปักคาลึกลงไปแทบจะสุดทั้งใบมีดเพราะมันทะลุมาจนสามารถโดดทั้งเธอและโคเดได้หากแต่เรนน์ที่ความรู้สึกไวกว่าแต่ไม่สามารถหลบได้ทันจึงเลือกที่จะผลักช่างไฟหนุ่มลงไปแทน
" ไม่น๊า !!! "
สาวๆชาวโลลิบากะร้องระงมด้วยความตกใจเมื่อเห็นเรนน์ค่อยๆทรุดลงไปกับพื้นก่อนเลือดจะไหลทะลักออกมาทางปากอย่างมากมายราวกับก๊อกน้ำที่เปิดทิ้งเอาไว้
" มันจะมากไปแล้วเว้ย !!!! "
เหล่าชายฉกรรจ์แห่งโลลิบากะต่างระเบิดโทสะออกมาเมื่อเห็นภาพที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ในเวลาแบบนี้ก่อนจะงัดอาวุธออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่เอลพิราส
" ไม่มีอาวุธแบบนี้เสียเปรียบแฮะ "
เอลพิราสพูดพลางกางปีกมังกรของเธอออกมาจากหลังแล้วกระโดดหลบพลางบินขึ้นไปในระดับหนึ่ง
" งั้นชั้นฝากทวนนั่นไว้ก็แล้วกันเดี๋ยวจะมาเอาคืน...แต่ชั้นไม่ได้คิดจะจบลงแค่นี้หรอกนะ "
เอลพิราสพูดจบ จู่ๆกำแพงด้านนอกก็ถูกอะไรบางอย่างพังทลายเข้ามา
" ฮูม !!!!! "
" เฮ้ย ! "
ทุกๆคนตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตลักษณะคล้ายไดโนเสาร์สามหัวพุ่งเข้ามาจำนวนสองตัวจนผนังกำแพงถล่ม ก่อนจะพุ่งตรงมาทางทุกๆคน
" เฮ้ย หลบเร็ว !!! "
ทุกๆคนหลบเข้าหาที่กำบังก่อนเอลพิราสจะบินจากไปพลางทิ้งทวนวาจาไว้เล็กน้อย
" ฝึกหลบกับเจ้านั่นให้เก่งๆล่ะ "
" อีห่าเอ้ย !! จับได้กรูจะขึงพรืดให้ติดให้ดู !! "
วาตารุตะโกนด่าก่อนจะรีบเข้าไปดูอาการของเรนน์ที่โคเดพาหนีมา
" เฮ้ย !! อย่าทำหน้างั้นสิวะ !! "
โคเดกำลังนิ่งราวกับรูปปั้นหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นต่อหน้าเขา ตอนนี้สาวน้อยคนที่เขาเคยเอ่ยปากออกมาว่าจะพาไปทานข้าวด้วยนั้นกำลังนอนแน่นิ่งท่ามกลางกองเลือดจำนวนมหาศาลที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า...อาจะไม่รอด
" เฮ้ย !! ได้ยินป่าววะไอ้ช่างไฟ !! "
วาตารพยายามเขย่าเขาเพื่อเรียกสติ แจ่ๆไดโนเสารืที่บุกเข้ามาก็พุ่งมาทางพวกเขาทั้งคู่พอดี
" เฮ้ย !!!! "

เปรี๊ยะ !!! เปรี๊ยะ !!!!

" ไม่เป็นอะไรนะพวกนาย !! "
เวนท์ดิวพูดหลังจากใช้กระแสไฟฟ้าช๊อตไดโนเสาร์จนนิ่งไปชั่วขณะ
" พลังของผมไม่สามารถล้มเจ้าพวกนี้ลงได้นะครับ !! พวกคุณเองก็ต้องช่วยผมด้วย...ถ้ายังคิดอยากจะรอดไปจากที่นี่ได้น่ะนะครับ !! "

-

จู่ๆฝนก็เริ่มเทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยราวกับว่าท้องฟ้าจงใจแกล้งพวกเขา
" บัดซบ !! "
เวนท์ดิวพูดขึ้นแทบจะพร้อมๆทุกๆคนหลังจากฝนเทลงมา เพราะมันหมายความว่าหากเขาใช้ไฟฟ้าล่ก็มันจะช๊อตใส่ทุกๆคนด้วย
" มันจะมากไปแล้วพี่เอลพิราส !!! "

ไกลออกไปเล็กน้อย เอลพิราสยืนอยู่บนยอดต้นไม้พลางหัวเราะอย่างสะใจอยู่
" ฮะๆๆๆๆ ดูซิว่านายจะทำยังได้ต่อได้เวนท์ดิว... "
เธอพูดพลางพยายามอดขำ
" จริงสิ...เจ้านั่นเองก็เป็นมนุษย์มาก่อนนี่นะ...แสดงว่าสาวน้อยคนที่มันพาไปที่ปราสาทท่านผู้นำนั่นต้องมีความสำคัญด้วยมากแน่ๆเลยถึงได้ปกป้องมาตลอดแบบนั้น...น่าจะหาอะไรสนุกๆทำได้แฮะเรา... "
เอลพิราสพูดพลางหัวเราะอีกครั้งบนยอดต้นไม้อย่างโรคจิต

-

ท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาอย่างไม่ดูกาละเทศะด้วยฝีมือของเอลพิราส
ฝ่ายชาวโลลิบากะเองที่น่าจะได้ปรียบเพราะมีระดับหัวหน้ามาเป็นพวกต้องผิดหวังแทน
แถมยังต้องมาเจอกองกำลังไดโนเสาร์ที่แม้จะมีแค่สองแต่ก็ต่อกรด้วยไม่ได้อีก

แถมคนที่น่าจะช่วยพวกเขาได้ตอนนี้ก็ไม่สามารถลุกขึ้นมาช่วยพวกเขาได้อีกแล้ว !!

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #159
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #160
แต่อะไรรึครับ ? =w= a ?