LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 22 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
wily ผ สมาชิก
· #181
- Episode 43 : แทรกซึม


0.26 AM...
ณ ปราสาทของสเคล ที่ชั้นสองด้านบนสุดมีห้องๆหนึ่งถูกเตรียมไว้อย่างดี ด้านในประดับประดาไปด้วยของหรูหรา ที่นี่คือห้องนอนของสเคลนั่นเอง ตอนนี้สเคลกำลังนอนกอดหมอนข้างรูปทรงสุนัขขนาดใหญ่กว่าตัวเธอพลางอ่านจดหมายบางอย่างที่ถูกส่งมาให้เธอในระหว่างที่เธอไม่ได้อยู่ที่ปราสาทหลังนี้เมื่อช่วงค่ำๆ ในระหว่างที่เธอกอดหมอนข้างไปอ่านไป สุนัขตัวเก่งของเธอก็นอนหลับน่ารักอยู่ข้างๆเตียงของเธอซึ่งมีที่นอนของมันเตรียมไว้อยู่เช่นกัน
" เวนท์ดิว... "
สเคลพูดเบาๆออกมาหลังจากได้อ่านข้อความที่อยู่ช่วงๆกลางๆของจดหมาย ซึ่งระบุข้อความไว้ชัดเจนว่าเวนท์ดิวถูกสังหารแล้ว" โดยฝีมือของพวกมนุษย์ที่ต่อต้านสกัลลอร์ด "

กินเวลาผ่านไปราวๆ 5 นาที สเคลก็เก็บจดหมายวางไว้ข้างๆหัวเตียงซึ่งมีโต๊ะเครื่องแป้งวางอยู่ข้างๆ จากนั้นเธอก็หันมากอดหมอนข้างพลางดิ้นไปดิ้นมาอยู่พักนึงก่อนจะคิดอะไรอยู่คนเดียวเงียบๆ
" ผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ...?...เฮ่อ~ "
เธอพูดพลางนึกถึงคุณปอที่เจอกันตอนที่เธอออกไปวาดทิวทัศน์ใกล้ๆค่ายบางระจันก่อนเธอจะถอนหายใจออกมา

-

อีกด้านหนึ่งนั่นเอง...ชาวโลลิบากะก็เตรียมพร้อมที่จะบุกเข้าไปในปราสาทเพื่อทำการค้นหาบาโฮมี่
" ถ้าเลี่ยงได้พยายามเลี่ยงการต่อสู้กันนะครับ...ถ้าเกิดเสียงมันดังขึ้นมาล่ะก็มีหวังตื่นกันหมดแน่ๆ...และตอนนั้นพวกเราก็คงต้องถูกจัดการเป็นแน่ "
คุณปอเน้นย้ำทุกๆคนอีกครั้งหนึ่ง

แผนการครั้งนี้ของคุณปอก็คือรอให้ทุกๆคนหลับกันจนสนิทก่อนแล้วจึงทำการลักลอบเข้าไปด้านในของปราสาทเนื่องจากว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการสู้รบโดยไม่จำเป็น...เป้าหมายหลักของพวกเขาก็คือการค้นหาบาโฮมี่ไม่ใช่การบุกเข้าไปฆ่าใคร

" เอาเลยมั้ยครับ ? "
วาตารุถามเน้นอีกครั้งเพื่อเป็นการยืนยันถึงความพร้อมของทุกๆคน
" อื้ม !! "
ทุกๆคนขานรับ การลอบบุกเข้าไปครั้งนี้มีวงสตาร์ดัสท์เป็นแนวหน้าเนื่องจากเคยเข้าไปภายในมาแล้ว แถมยังเคยขึ้นไปถึงชั้นสองแล้วด้วยแม้ว่าจะไม่ได้เดินละเอียดมากก็ตามที...คุณปอควักกระเป๋ากางเกงออกมาดูกุญแจอีกครั้งก่อนจะนึกถึงสิ่งที่เวนท์ดิวพูดไว้ก่อนสิ้นใจ

( เชื่อผมเถอะครับว่าพวกคุณนั้นทำได้แน่นอน... )

คุณปอลับตาก่อนจะรวบรวมสมาธิแล้วกำหมัดแน่นพลางสูดลมหายใจจนเต็มปอดก่อนจะเริ่มค่อยๆทำการเคลื่อนขบวนไปทีละช้าๆ...
" เดี๋ยวดิ...ไฟห้องนั้นมันไม่ดับมาได้นานมากแล้วนะครับ...นี่ถ้าผมดูไม่พลาดล่ะก็...แทบจะ 3 - 4 ชม.ได้เลยนะครับนั่น "
ฟรอสท์พูดออกมาหลังจากสังเกตุมาเป็นเวลานานแล้วว่าไฟที่ห้องดังกล่าวนั้นเปิดไว้ตลอดโดยไม่มีท่าทีว่าจะดับลง
" คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง...มั้ง ? "
วอร์สเปลเน้นคำหลังหนักๆเล็กน้อยด้วยความไม่แน่ใจ จากนั้นจู่ๆทุกๆคนก็ต้องเอามืออุดปากกันแทบจะุทุกคนเมื่อจู่ๆ...

" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!!! "

" เฮ้ย ! "
" อ...อะไรวะ ? "
ทุกคนตกใจพลางตื่นกลัวกันเล็กน้อยหลังจากที่จู่ๆก็มีเสียงร้องที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดตะโกนออกมาดังลั่นมาจากด้านในปราสาทที่พวกเขากำลังจะบุกเข้าไป
" บ้าเอ้ย...!! แล้วอีแบบนี้จะบุกกันเข้าไปได้ยังไงล่ะวะ ? มีหวังตื่นกันหมดแล้วแหงๆเลยเว้ยอีแบบเนี้ย !!! "
" นั่นสินะคะ...ดึกดื่นแบบนี้ยังจะส่งเสียงร้องหนวกหูออกมาได้...เสียสมาธิในการวาดภาพหมดเลย... "
เมื่อรวบรวมสติได้สักพัก หลายๆคนก็เริ่มเช็คความพร้อมกันอีกที...
" งั้นพวกเราพร้อมนะ ! "
" โอ้ !! "
คุณปอเน้นอีกที ทุกๆคนก็ยังร้องเฮ้ออกมาเหมือนเคยอยู่ดีเนื่องจากแม้จะเจอเสียงแปลกๆเข้าไปแต่พวกเขาก็ไม่มีโอกาสถอยกันอยู่ีเพราะไม่มั่นใจว่าครั้งหน้าจะได้มีโอกาสทำแบบนี้รึไม่...
ทุกๆคนค่อยๆเขยิบๆกันไปทีละนิดทีละนิด...
คุณปอที่เดินอยู่กัวแถว...ในสถานการณ์ที่ต้องเคลื่อนไหวแบบนี้นั้นเขากำลังทำพลาดไปอีกเรื่องหนึ่ง...จริงๆต้องบอกว่าเพราะคาดไม่ถึงมากกว่า...สิ่งที่พวกเขาพลาดไปก็คือเรื่องการเช็คจำนวนผู้ร่วมขบวนของเขาอีกครั้งว่าครบหรือไม่...

แถมไม่มีใครเอะใจกับเสียงที่บอกว่า" เสียสมาธิในการวาดภาพ "เลยแม้แต่คนเดียว !!

ในระหว่างที่พวกเขากำลังเคลื่อนที่ไปกันด้วยความเร็วที่ช้าไม่มากนั้น มิวมิวกำลังกัดฟันกรอดพลางอดทนเพื่อไม่ให้ตัวขานั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเนื่องจากตอนนี้ร่างกายของเขานั้นถูกหอกขนาดกลางๆทิ่มทะลุท้องจนเลือดสาดไหลนองเต็มพื้น !! แต่ตัวเขากลับไมร้องออกมาแม้แต่น้อย...เขาต้องการให้เพื่อนๆของเขานั้นไปโดยที่ไม่รู้ว่าเขาโดนทำร้ายเพราะมั่นใจเต็มร้อยว่าพวกเขานั้นไม่มีทางรับมือกับมือสังหารที่ปรากฏตัวออกมาแถมยังแทงเขาโดยที่ไม่มีใครรู้ตัวแม้แต่คนเดียวได้
" แปลกนะ...ไม่ร้องสักนิด...นายคิดอะไรกันแน่ ? "
มือสังหารถามมิวมิวโดยที่กำลังนั่งแปะกับพื้นพลางวาดภาพมิวมิวที่กำลังกระอักเลือดพลางเอามือกุมหอกที่แทงทะลุร่างของเขาอยู่
" ถ้าเราอ่อก !!!....โขล่ก !! โขล่ก !!...อ่ะ.............ถ้าพวกนั้นได้ยินเราร้องล่ะก็...อึก !! "
มิวมิวพูดยังไม่ทันจบก็ทรุดลงไปกองกับพื้น
" นายกำลังจะบอกว่า...พวกนายมาทำลับๆล่อๆที่ปราสาทของชั้นนี่...ไม่ได้มาร้ายงั้นรึไงกัน ? "
มือสังหารบ่งบอกว่านั่นคือปราสาทของตน...ที่แท้มือสังหารที่ว่าก็คือสเคลนั่นเอง...แถมเธอมาทั้งชุดนอนสีชมพูเลยด้วย
" เรามั่นใจ...พวกเขาต้องหา...อั่ก !!....ต้องหาหนูบีเจอแน่ๆ...เพราะงั้นถึงเราจะตายไป...เราก็ยังมีหวังรอด...แต่ถ้าให้ลากเพื่อนๆของเรามาตายด้วย...เราทำไม่ได้ !! ไม่มีวันซะล่ะครับ อั่ก !!! "
มิวมิวกระอั่กเลือดอีกครั้ง ตาของเขาเริ่มลอยๆ แสดงออกถึงอาการเสียเลือดมากเกินไป
" อ้อ...นายกลัวว่าเพื่อนๆนายจะถูกชั้นฆ่าทิ้งสินะ...มันก็แค่ยืดเวลาออกไปแค่นั้นเอง...ยังไงซะชั้นก็ต้องฆ่าทิ้งทั้งหมดอยู่แล้วล่ะเพราะว่าบังอาจมาบุกรุกปราสาทของชั้นตามอำเภอใจได้...วางใจเถอะ...นายไม่ได้ตายอย่างโดดเดี่ยวหรอก ไม่ต้องเหงาไป "
สเคลพูดจบก็กระชากหอกออกจากท้องของมิวมิว พรบตานั้นเองเลือดก็พวยพุ่งออกมาอย่างน่าสยอง
" อ๊าก !!! "
" จริงๆจะบอกว่าชั้นร่ายเวทย์มนต์ที่ทำให้รอบๆนี้ไม่มีเสียงตั้งแต่ตอนที่แทงนายแล้วล่ะ...ถึงมันจะไม่เห็นผลดีเท่าของเรนน์ก็เถอะ...แต่แค่เสียงของนายน่ะไม่มีทางเล็ดลอดออกไปจากรัศมีรอบๆตัวชั้น 10 เมตรได้หรอกนะ...จงร้องโหยหวนแล้วทรมานแบบนั้นต่อไปเถอะ "
สเคลพูดจบก็เอาหอกมาพาดบ่าพลางเดินตามขบวนโลลิบากะที่ย่องตอดล่วงหน้าไปก่อนแล้ว

ฉึก !!!

" อึ่ก !! "
" เรามาตายด้วย อ่อก !!...เรามาตายกันดีกว่านะครับ !! "
มิวมิวอาศัยจังหวะที่สเคลเดินไปโดยไม่สนใจตัวเขา เพียงเสี้ยววินาทีมิวมิวก็ควักเอาสปาร์ต้าหัวตัดที่เหน็บเอวแล้วพุ่งเข้าไปแทงสเคลจากข้างหลังแบบจังๆ !! ปลายมีดสปาร์ต้าหัวตัดพุ่งทะลุหลังออกมาโผล่ที่ท้องด้านหน้าของสเคลก่อนมิวมิวจะเน้นย้ำด้วยการบิดใบมีดไปมาหลายๆรอบเพื่อความชัว
" ไม่เลวนี่นา...อึ้ก !! "
สเคลพูดชมมิวมิวโดยไม่ได้หันไปมองพลางกระอักเลือดออกมา
" โทษตัวเองเถอะครับที่ประมาทเกินไป...แม้จะเป็นแค่มดก็เถอะ...แต่มดอย่างเราน่ะ...กัดเจ็บนะครับ ! "
มิวมิวกล่าววาทะบทพลางจู่ๆแรงทีมีก็ค่อยๆลดลงไป ร่างกายของเขาเริ่มมาถึงขีดสุดแล้ว...มิวมิวล้มลงไปนอนแผ่หราอย่างสบายใจก่อนจะนึกในใจว่าเขาสามารถลากเจ้าของปราสาทไปตายด้วยกันได้...แม้ตายก็ถือว่ามีเกียรติ
" เราคงต้อง...ตายคนอื่นๆไปสินะครับ อ่อก !!!... "
จู่ๆมิวมิวก็ต้องสะดุ้งตาลุกโพลงเท่าไข่ห่านเมื่อสิ่งที่เขาเห็นนั้น !!!...

-

ท่ามกลางยามราตรีที่เงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงใดๆ...
ชาวโลลิบากะที่ตั้งความหวังไว้กับบาโฮมี่ก็กำลังเคลื่อนที่ไปจนใกล้ถึงสะพานข้ามแม่น้ำ
โดยไม่มีใครรู้แม้แต่คนเดียวเลยว่าตอนนี้พวกเขาได้สูญเสียเพื่อนพ้องไปอีกคนนึงแล้ว
แถมสิ่งทีเพื่อนพ้องของเขาได้ทำลงไปก่อนตายนั้นยังเรียกได้ว่า" ไร้ประโยชน์ "เลยก็ว่าได้ !!

ขณะเดียวกัน...สเคลหลังจากที่เอาหอกทิ่มปากของมิวมิวจนทะลุติดดินก็ถอดเสื้อนอนของเธอออกมาดูพลางบ่นเล็กๆ
" ขาดจนได้...เฮ้อ~...ตัวโปรดเสียด้วยสิ...ช่างเถอะ...จบเรื่องแล้วค่อยนั่งเย็บเอาก็ได้ล่ะนะ "
สเคลบ่นพลางมองเสื้อที่ถูกมีดสปารืต้าของมิวมิวแทงทะลุจนขาด

ก่อนจะเดินจากไปโดยทิ้งศพของมิวมิวเอาไว้อย่างน่าอนาถแก่ผู้ที่อาจจะบังเอิญมาพบเห็นในเวลาต่อมา...

To be continue...
hedekosama สมาชิก
· #182
เอ้า! ตายกันเข้าไป!! ตายกันเข้าปาย~~ =[]=!!
pai_pai สมาชิก
· #183
เกลียด
JrChan สมาชิก
· #184
สักพักจะมีชุบหมู่แบบ mai-hime
เย้~!!! /โดนตบ
wily ผ สมาชิก
· #185
- Episode 44 : ยุทธการหน้าสะพานไม้


หลังจากที่ทุกๆคนค่อยๆเคลื่อนที่มาจนถึงสะพานไม้ที่ทอดยาวลงไปในแม่น้ำด้านหน้าทางเข้าปราสาท ทุกๆคนได้หยุดชะงักชั่วขณะเนื่องจากไม่ไว้ใจกับสะพานที่ทอดทางเดินลงไปในน้ำอย่างแรง
" ใครมันทำสะพานแบบนี้กันวะ ? อีแบบนี้พวกกางเกงขายาวๆก็แย่ดิเนี่ย "
ยามะจิบ่นกระปอดกระแปดเล็กน้อยเนื่องจากพี่ท่านนุ่งริมแดงมา แต่เอาตรงๆนั่นก็ไม่ใช่ประเด็นที่เขาอยากจะบ่นเท่าไหร่นัก
" เป็นไปได้มั้ยวะ...พอเราก้าวขาลงไปก็จะมีตัวอะไรโผล่มางับอ่ะ ? "
วอร์สเปลพูดพลางมองลงไปในแม่น้ำที่ดำมืด ถึงแม้มันจะสว่างในตอนกลางวันแต่เที่ยงคืนแบบนี้มันดูน่ากลัวไปเลย
" งั้น...ลองดูมะ ? "
ฮารุพูดพลางเอากระดาษโน๊ตที่เธอไว้ใช้จดอะไรต่อมิอะไรมาฉีกแล้วทำเป็นเรือกระดาษเอาไปลอยในแม่น้ำ จากนั้นพวกเขาก็ไปหลบในพุ่มไม้ใกล้ๆ
" ...ไม่เห็นมีอะไรเลยว่ะ "
อาโนนี่พูดพลางเกาหัว
" งั้นผมจะลองอาสาข้ามมันดูก่อนเอง "
โคเดหน่วยกล้าตายอันดับหนึ่งอาสาออกรบเอง
" ย...อย่า !!! "
" เฮ้ย !! "
ทุกๆคนถึงกับสะดุ้งเมื่อมีเสียงๆหนึ่งตะโกนเบรคเขาให้หยุดก่อนที่จะทำอะไร
" ฮ....เฮ้ย ทหารนี่หว่า !! "
ซิติตกใจพลางวิ่งเข้าไปดูอาการพร้อมๆกับนอสต์
" โห...หนักเลยนะเนี่ย... "
นอสต์พูดพลางดูอาการที่ทหารคนดังกล่าวได้รับมา...แขนข้างซ้ายหายไปข้างหนึ่งถูกพันไว้ด้วยเสื้อของเขาเองจนมันแดงท่วมไปแทบจะครึ่งร่าง กระนั้นเขาก็ยังไม่ถึงฆาต
" คุ้นๆมั้ยวะ ? "
วาตารุพูดกับไปป์ ทอม ไลอ้อนและยามะจิก่อนพวกเขาจะเริ่มนึกออก
" เฮ้ย ! นี่มันทหารของไอ้หนวดจิ๋มนั่นนี่หว่า !! "
ไลอ้อนพูดพลางชี้หน้าก่อนจะเริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นโมโหจัดเนื่องจากว่าจำได้ดีว่าถูกทหารพวกนี้ทำอะไรไว้บ้าง
" สัส !! ขอซักหมัดเถอะเว้ย !!~ "
ไปป์ระเบิดว๊ากออกมาพลางพุ่งเข้าใส่ทหารคนดังกล่าวก่อนจะถูกจันร์ ไหม แล้วก็นาพุ่งเข้าล็อคตัวไว้เพื่อไม่ให้ทำเรื่องบ้าๆ
" จะทำอะไรของนายยะเนี่ย ? ไม่เหนรึไงว่าเค้าเจ้บหนักซะขนาดนั้น !! "
" หุบปากไปเลยเว้ย !! ถ้าเธอมาโดนแบบพวกชั้นล่ะก็เธอจะรู้สึกยังไงบ้างวะ ? "
นาตะโกนเตือนสติไปป์ก่อนจะโดนไปป์สวนเข้าให้ด้วนความยั๊วะเหลืออด ฮารุหันไปหาวาตารุกับไลอ้อนที่ยืนเกร็งหมัดทำหน้าราวกับจะกินให้ได้แม้แต่กระดูก
" ตาทหารคนนั้น...ไปทำอะไรให้พวกเธองั้นรึไงถึงได้โมโหอะไรขนาดนั้นน่ะ ? "
ฮารุถามด้วยความสงสัย
" พวกนี้มันจับพวกเราไปซ้อมเพื่อให้พวกเรายอมเป็นพวกเดนตายนวหน้าเข้าไปหวังจะยึดปราสาทน่ะสิ...เธอคิดว่าทหารเวลามันซ้อมเชลยมันทำกันยังไงบ้างล่ะ ? "
ไลอ้อนพูดพลางหันเหล่ไปมงฮารุ ก่อนฮารุจะตกใจหน้าถอดสี
" ป...ประตูหลัง !! พวกเธอเสียเอกราชแล้วเหรอ ? "
" ไม่ใช่ว๊อยยยยยยยยยยย !!! มันกระทืบพวกเราแล้วเยี่ยวใส่ตะหาก ว๊อยยยยยยยยยย !! คิดได้ไงฟระ !!!? "
ไลอ้อนตะโกนแทบจะพร้อมๆกับวาตารุ แต่อย่าว่าแต่ฮารุ สาวๆคนอื่นๆก้คิืดเหมือนกันโดยเฉพาะไผ่กับโอที่แทบจะลงไปฮากลิ้งกับพื้นหญ้าเขียวๆ
" ฉ...ฉันไม่ขอให้พวกเธอยกโทษให้หรอก...แต่อยากจะบอกว่าอย่าข้ามสะพานนั่นไป...ทันทีที่พวกเธอสัมผัสผิวน้ำจนมันกระเพื่อม...พวกที่อาศัยอยู่ในน้ำก็จะรับรู้ได้ว่ามีคนกำลังจะข้ามแม่น้ำนั่น...จากนั้นพวกเธอทั้งหมดก็จะถูกฆ่า...อา...นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่ฉันพอจะบอกพวกเธอได้... "
ทหารนาซีคนดังกล่าวพูดจบก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดทันที
" จะเชื่อได้แน่เรอะ ? "
ทอมพูดพลางไม่เชื่อใจก่อนจู่ๆก็เกิดเสียงขึ้นที่บริเวณแม่น้ำ
" หลบก่อน !! "
กายพูดพลางโบกมือให้สัญญาณก่อนทุกๆคนจะมาแอบหลังพุ่มไม้
" ใครมาเล่นอะไรบ้าๆฟระ ? เอากระดาษมาลอยน้ำเล่น ? บ้าชิบเป้ง ! "
บุคคลลึกลับกล่าวขึ้นหลังจากลอยคอขึ้นมาดูเรือกระดาษผลงานของฮารุพลางบ่นอย่างหัวเสียเพราะคิดว่ามีข้าศึกบุกเข้ามาก่อนจะดำน้ำกลับลงไปดังเดิม
" เชื่อได้รึยัง ? "
นอสต์เหล่ไปมองทอมเล็กน้อยด้วยสายตากวนๆ
" จ๊า...เชื่อแล้ว "
คุณปอหันไปมองทหารที่นอนบาดเจ็บพลางนึกตัดสินใจว่าจะเอายังไงดี
" ไปเถอะคนหนุ่มสาวเอ๋ย...ข้าไม่รู้ว่าทำไมพวกเจ้าจะต้องข้ามไปที่ปราสาทนั่น...แต่คิดว่ามันคงมีเหตุผลมากพอที่พวกนายต้องเสี่ยงขนาดนี้แน่ๆ...ขออวยพรให้พวกเจ้ารอดพ้นจากเงื้อมมือของความชั่วร้ายก็แล้วกัน...ไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก...ปล่อยข้าไว้แบบนี้แหละ "
ทหารคนดังกล่าวกล่าวคำอวยพรให้แก่พวกเขาก่อนจะเสนอให้ทิ้งเขาไว้ที่นี่
" แต่... "
" ยังไงซะบาดแผลขนาดนี้ข้าก็ไม่มีทางรอดไปได้อยู่แล้ว...ถือซะว่าตลอดเวลาที่ข้านั้นได้พรากชีวิตผู้อื่นไปมากมายมันได้กลายเป็นบาปย้อนศรกลับมาที่ตัวข้าก็แล้วกัน...ไปเถอะ...ระวังเรื่องสะพานล่ะ "
แม้คุณปออยากจะช่วยเขาก็ตามแต่ทหารคนดังกล่าวก็ยังเลือกที่จะทิ้งชีวิตของเขาไว้ที่นี่อยู่ดี
" ไปเถอะครับคุณปอ... "
จูลาดิสเดินมาตบไหล่คุณปอ
" แต่ว่า...ถ้าเรารักษาอาการของเขา... "
" ของที่ใช้ไม่ได้น่ะ...ยังไงก็ต้องทิ้งไว้ก่อน...พอเสร็จภาระกิจแล้วค่อยว่ากันทีหลังก็ยังไม่สายครับ "
" นี่นาย !! "
จูลาดิสพูดห้วนๆออกมาส่งผลให้ไผ่โมโหเล็กน้อยในความเลือดเย็นของจูลาดิส แต่ทหารที่ใกล้จะตายกลับยิ้มชอบใจ
" โตขึ้น...คงจะรับใช้ชาติสินะ... "
" ผมไม่แน่ใจหรอกครับ...บ้านเมืองของผมตอนนี้ผมคิดว่าผมไม่ค่อยอยากปกป้องเท่าไหร่หรอก... "
ไผ่มองจูลาดิสกับทหารที่ยิ้มคุยกันอย่างงงๆในขณะที่เพศผู้ทั้งหลายก็พอจะเข้าใจสิ่งที่พวกเขากำลังสื่อสารกันในฐานะเหล่าชายชาตรีผู้มีโลหิตสีเขียว
" ถ้างั้นสิ่งที่อยากจะปกป้องในเวลานี้ก็ต้องปกป้องให้ได้ล่ะ...หวังว่าคงไม่มานอนแบบเดียวกันหรอกนะ "
ทหารคนดังกล่าวพูดจบก็กระอักเลือดออกมาอีกครั้งหนึ่ง จูลาดิสค่อยๆก้มลงไปดูอาการ
" พักผ่อนก่อนเถอะครับ...ขอบคุณอีกครั้งสำหรับข้อมูลที่ให้มา...ถ้าจบเรื่องตรงนี้ได้ผมจะมาพาคุณไปรักษา...ตอนนี้ขอให้นอนรอก่อนล่ะกันนะครับ "
จูลาดิสพูดจบทหารคนดังกล่าวก็ยิ้มให้ก่อนจูลาดิสจะวันทยาหัตถ์ให้เขา
" ไม่มีหมวกห้ามทำนะ... "
ทหารคนดังกล่าวพูดพลางตบบ่าจูลาดิสจากนั้นเขาก็หลับตาลงไปก่อนที่มือข้างที่ตบบ่านั้นจะค่อยๆไหลลงมาตกสู่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง...
" ไปกันเถอะครับ "
จูลาดิสค่อยๆยืนขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินสวนกับคุณปอ
" ผมเข้าใจว่าคุณอยากจะช่วยผู้คนต่างๆ...แต่ช่วยดูด้วยเถอะครับ...ว่าเราช่วยได้แค่ไหน... "
จูลาดิสเดินผ่านคุณปอไปโดยที่คุณปอได้แต่ก้มหน้าคิดหนักเล็กน้อยกับคำพูดดังกล่าว

-

" ยังไงก็ต้องข้ามสะพานว่ะ ! "
วาตารุเดินมาหลังจากที่มีการตกลงกันว่าให้ลองสำรวจดูบริเวณรอบๆว่าพอจะมีทางอื่นที่ข้ามไปยังปราสาทได้หรือไม่
" แม่น้ำมันล้อมปราสาทเลยแหงๆอีแบบเนี้ย...ไม่ต้องเดินรอบก็พอรู้ "
ไปป์เดินมากับทอมพลางบ่นหัวเสีย
" ต้องเกิดจากฝีมือของผู้นำปราสาทแหงๆเลยว่ะ "
ยามะจิเดินบ่นพลางเกาหัวก่อนทุกๆคนจะมารวมกลุ่มกันอีกที
" เอาไงดีเนี่ย... ? "
คุณปอยืนกลุ้มหนัก...ถ้าข้ามก็ตายชัวๆแต่ถ้าไม่ข้ามก็เข้าไปสำรวจปราสาทไม่ได้
" ผมมีวิธี "
สิ้นเสียงดังกล่าวทุกๆคนมองไปที่ต้นเสียง โคเดเดินมาพร้อมกับอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนแบตเตอรรี่ไฟฟ้า
" หรือว่า !! "
" เรื่องทำบาปน่ะโคตรถนัด ขอบอก !! "
โคเดพูดจบก็โยนอะไรสักอย่างลงไปในแม่น้ำจนดังต๋อม ไม่นานนักในแม่น้ำก็เกิดการเคลื่อนไหว
" ใครเอาอะไรมาโยนอีกฟระ ? "
บุคคลลึกลับลอยคอขึ้นมาพลางหยิบสิ่งที่โคเดดยนลงไปก่อนจะหันมาเห็นชาวโลลิบากะทั้งก๊วนยืนมองเขาอยู่
" เฮ้ย ! แกเป็น อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาากกกกกกก !!!!!! "
ก่อนจะถามอะไรจบ โคเดก็เอาหัวปากจระเข้หนีบขั้วแบตเตอรี่จนมันเกิดกระแสไฟฟ้าวิ่งลงน้ำอย่างรุนแรงจนบุคคลลึกลับถึงกับร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ก่อนจะสิ้นใจจมลงไปในแม่น้ำ
" โห !! "
ชาวโลลิบากะมองอย่างสอยง
" ไปหาของพรรค์นี้มาจากไหนเนี่ย ? "
นอสต์หันไปถามเขา
" จากโรงงานนั่นแหละ...มีไอ้นี่อีกอัน...คงต้องใช้กันจริงๆก็ตราวนี้แหละมั้ง ? "
โคเดพูดพลางหยิบเหล็กแหลมสีเหลืองๆที่ได้รับมาจากเรนน์แต่ตอนนั้นเขาไม่ไว้ใจเลยไม่ได้เอามาใช้งานก่อนจะหยิบกระสุนพลางยัดเข้ารังเพลิงพร้อมยิง
" ถ้างั้นก็....ทางสะดวกรึยัง ? "
" ไม่คิดว่ารอดหรอกนะครับ...เจอกระแสไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ทั้งลูกขนาดนั้น "
โคเดพูดจบ จู่ๆบุคคลลึกลับก็ลอยขึ้นมาบนแม่น้ำร่วม 20 ศพ สภาพดำเล็กน้อย
" ของเค้าดีจริงๆ "
โอกับฮารุอุทานออกมา
" ถ้างั้นก็...ไปกันเลยเถอะครับ !! "
" โอ้ !!!! "

-

ในที่สุดชาวโลลิบากะก็หาทางข้ามสะพานสำเร็จ
พวกเขาข้ามสะพานไปพลางบ่นไปโดยไม่ได้มีใครรู่ตัวเลยว่ามีใครกำลังตามเขามาอย่างช้าๆ
แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่อุตส่าห์สังเกตุเห็น...
อาโนนี่จังเหลือบไปเห็นสาวน้อยคนหนึ่งสวมเสื้อสีชมพูกำลังเดินอยู่ในป่าไกลๆ

" ไปกันก่อนเลยเดี่ยวตามไป...ปวดเยี่ยวว้อย !! "
อาโนนี่พูดพลางเดินออกจากก๊วนโดยยิ้มหิๆอย่างมีเลศนัยปล่อยให้ชาวโลลิบากะงงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรแล้วแยกจากกันไป

" มีเดินกลับมาด้วยแฮะ... ? "
สเคลพูดพลางสงสัยที่จู่ๆมีคนเดินกลับมาทางเดียวกับที่เธอกำลังเดินไปอยู่ส่วนอาโนนี่เดินเอามือถูกันไปมาพลางพยายามเก๊กหล่อเต็มเหยียด
" แบบนี้ต้องจีบ !! "

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #186
เกลียด
ไม่ระบุตัว
· #187
เพราะว่ามัวแต่ไปอู้อยู่นี่ไง
https://www.lolibaka.me/forum/655
hedekosama สมาชิก
· #188
ฮาตรงเสียเอกราช ... >O< /ลงไปนอนขำ
ไม่ระบุตัว
· #189
Wily not login /

ขอโทษด้วยครับ พอดีช่วงนี้ถึงห้องแล้วผมสลบเลย ยังไงก็ตามไม่เกินวันอาทิตย์ผมจะมานะครับ ต้องขอโทษด้วย
hedekosama สมาชิก
· #190
ขออะไรพี่ Willy สักอย่างสิ ...หนูอยากมีบทบ้างอะ //มาขออะไรป่านนี้ฟร้า!!
pai_pai สมาชิก
· #191
เกลียด
hedekosama สมาชิก
· #192
มันจะได้ฤกษ์อัพนิยายหรือยังฮับ -w-; //ปาดเหงื่อ
meumiu สมาชิก
· #193
เดี๋ยวหลังสอบเสร็จจะมาตามอ่านนะครับ ^w^
เป็นกำลังใจให้นะครับ ขอพระพรอันสง่างามเป็นกำลังใจให้ท่าน
General_Pedobear สมาชิก
· #194
พึ่งเคยอ่านเพลินดีเหมือนกันนะเนี้ย
FroZen สมาชิก
· #195
รอดูต่อไปครับ ^^
wily ผ สมาชิก
· #196
- Episode 45 : Pure water


หลังจากทุกๆคนได้ทำการค่อยๆข้ามสะพานไปด้วยความระมัดระวังแล้ว อาโนนี่ที่เดินแตกกลุ่มออกมาก็มุ่งตรงเข้าไปสู่เป้าหมายที่รออยู่ด้านหน้าตนทันทีโดยหารู้ไม่ว่าความอยากของเขากำลังพาเขาไปสู่ที่ชอบที่ชอบโดยง่ายเข้าให้แล้ว
" ปล่อยมันไปคนเดียวจะดีเหรอครับ ? "
โทนี่ถามทุกๆคนโดยหวังให้มีใครสักคนเดินตามไปดูด้วยเพราะถึงจะกัดกันมาแต่ก็เป็นเพื่อนกัน ยังไงก็ยังเป็นห่วงกันอยู่ดี
" แค่ไปยิงนกตกเบ็ด เป็นห่วงก็ตามไปสิไอ้หนู "
วอร์สเปลพูดพลางเหล่ไปมองโทนี่ เล่นเอาโทนี่ทำปากเหะๆแล้วก็เดินคอตกต่อไป...ในเมื่อไม่มีใครสนใจนัก ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยอยากสนเพราะนึกๆแล้วแค่ไปยิงกระต่ายมันก็ไม่น่าจะมีอะไร...

" สวัสดีครับคนสวย~...แหม~ ชุดนอนสีชมพูน่าร๊าก~ น่ารักจังเลยนะครับ "
อาโนนี่พูดพลางเดินเข้าระยะของสเคลพลางพูดจาหวานหยดย้อยออกทำนองวัยรุ่นหัวเกรียนๆกำลังจีบสาวอยู่ก็ไม่ปาน
" ? ทำไมมีนายเดินกลับมาคนเดียวเองล่ะ ? "
สเคลสงสัยจึงถามอาโนนี่ดู เพราะคนอืนๆนั้นเดินเกือบจะข้ามสะพานไปกันหมดแล้วในระยะสายตาของเธอตอนนี้
" แหมๆ ~ อย่าไปสนใจอย่างอื่นอยู่เลยนะครับคนสวย~ ผมว่า...เรามาทำอะไรสนุกๆกันดีกว่านะครับ จุ๊บๆ~ "
อาโนนี่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ๆแต่กลับยืนอยู่ด้านหน้าของสเคลพลางพ่นวาจาออกมาเป็นชุดทำให้สเคลเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นมาเล็กน้อย
" ทำอะไรสนุกๆ? ชั้นไม่เข้าใจ ? "
" แหม~ ก็แบบว่าผู้ชายกับผู้หญิงไงครับ ที่เขาทำๆกันน่ะ "
อาโนนี่พูดพลางแลบลิ้นปาดริมฝีปาก สคเลเกาศรีษะแกร่กๆด้วยความเซ็ง
" นายต้องการจะบอกอะไรชั้นกันแน่หา ? "
" ก็...แบบนี้ไงล่ะเว้ย !!!!! "

ตุบ...

สิ้นเสียงโวยวายแบบเงียบๆของอาโนนี่ สเคลก็กระโดดตีลังกากลับหลังไปไกลจากจุดที่เธอเคยยืนราวๆ 20 ก้าวเดิน จากนั้นเสื้อบริเวณแถวๆปกคอของเธอก็มีร่องรอยของมีคมตวัดใส่อย่างเร็วมากจนมันขาดออกมา
" อะไรของนายเนี่ย ? "
" ก็นะ...ผู้ชายกับผู้หญิงก็เหมือนๆหมากะแมวน่ะ...ยังไงก็ต้องฆ่ากันอยู่ดี ยกเว้นว่าผู้หญิงมันจะมาเป้นเมียรึนางบำเรอถึงจะไม่ฆ่า "
" พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย ? ปกติพวกนายทำแบบนี้กันรึไง ? "
สเคลเริ่มงงกับวาทะศิลป์ของอาโนนี่แต่ก็รับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่พวยพุ่งออกมาจากตัวของอาโนนี่แบบมากมายก่ายกอง
" ง่ายๆ...ตอนที่ผมเห็นคุณครั้งแรกน่ะไม่อะไรมาก อยากปล่อยไปอยู่...แต่พอมองดีๆก็เห้นว่าตรงกางเกงของคุณน่ะมัน" เปื้อนเลือด "...ให้ตายเถอะใครสักคนในกลุ่มผมรึเปล่าครับ ที่มาของเลือดนั่นน่ะ ? "
" อ๋อ ? เลือดนี่น่ะเหรอ...ของผู้ชายโง่ๆคนนึงที่คิดว่าตัวเองแน่เลยไม่ได้เรียกใครมาช่วยน่ะ "
สเคลพูดพลางเอามือเสยผมก่อนจะจ้องมองอาโนนี่ด้วยสายตาที่คมกริบราวกับอินทรีย์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อ
" เห...งั้นก็พันธุ์เดียวกันกับผมเลยนี่หว่า "
" อะไรรึ ? "
" เพราะผมเองก้ไม่คิดว่าแค่ผู้หญิงคนเดียวนี่จำเป็นต้องมีกองหนุนไงล่ะ "
" อย่าดีกว่า...ชั้นให้เวลานายกลับไปเรียกพวกมาอีกสัก...ไม่สิ ไปเรียกมาทั้งหมดนั่นแหละ เดี๋ยวชั้นจะแสดงให้เห็นถึงพลังของเจ้าของปราสาทหลังนั้นให้ดูเอง "
" โห...ตัวแค่เนี้ยมีปราสาทเป้นของตัวเองด้วย~ ขี้โม้จริงว้อย !! "

ฉัวะ !!!!

พอโดนแหย่เข้ามากๆสเคลก็ฉุนขาด ใช้อะไรบางอย่างฟาดเข้าใส่อาโนนี่ แต่ชั้นเชิงของอาโนนี่ค่อนข้างดีเพราะนอกจากเขาจะถอยหลังหลบได้โดยไม่ต้องก้าวขาสักข้างแล้ว เขายังพุ่งเข้าไปใช้มีดสั้นราคา 150 ที่พกติดตัวไว้ฟันเฉียดเสื้อของสเคลได้อีกด้วย !!
" โห...นายนี่ไม่เลวเลยนี่นา... "
" นี่ยังไม่เอาจริงขอบอก...อย่าแหย่โซฮาน !! "
" ก็นะ...แต่ชั้นก็ไม่คิดว่าระดับนายนี่ชั้นต้องเอาจริงหรอก "
" หืม ? "
สเคลผิวปากเรียกลูกสุนัขของเธอที่แอบอยู่หลังพุ่มไม้ข้างๆให้ออกมาหาเธอ
" แต่ชั้นเองก็ไม่คิดว่านายกระจอก...ดังนั้นถึงแม้นายจะไม่ได้เก่งกาจและชั้นเองก้ไม่ได้เอาจริงก็ตาม...แต่ถึงอย่างงั้นชั้นก็จะไำม่ประมาทนายเด็ดขาด !! "

" เฮ้ย !!! "

" ว่ายังไงล่ะ...คราวนี้นายจะเอาจริงได้รึยังล่ะ ? ไม่อย่างงั้นก็ไปเรียกพวกนายให้มาช่วยจะดีกว่านะ... "
อาโนนี่กัดฟันกรอดอย่างสุดกลั้น...สิ่งที่อยู่คือร่างของม้าสีซีดๆตัวเขื่องๆ ที่ตามีเปลวไฟสีม่วงคล้ำๆทั้งสองดวงก่อนสเคลที่ตอนแรกยังใส่ชุดนอนอยู่ตอนนี้กลับใส่ชุดเหมือนทหารโรมันพลางสวมกะโหลกแปลกๆไว้บนหัว มือของเธอข้างนึงถือโล่ห์ใหญ่มาก ส่วนอีกข้างถือหอกแหลมซึ่งค่อนข้างยาวพอสมควร
" นายไม่มีทางรอด...ลาก่อนพ่อหนุ่มน้อย "
" อย่ามาขี้ฟันเลย !! มาเด้ เข้ามา !!! "

-

" มันไปเยี่ยวนานจังวะ ? "
โทนี่ยืนบ่นอยู่บริเวณทุ่งหย้าซึ่งมีต้นไม้ใหญ่เด่นตระหง่านอยู่ต้นหนึ่ง พวกเขาใช้มันเป้นที่กำบังแอบดูบริเวณด้านหน้าปราสาท และใช้มันเป้นฐานสังเกตุการณ์ชั่วคราวด้วย
" รูดซิบโดนกระปู๋ป่าววะ ? เหมือนได้ยินมันร้องลั่นป่าแปปนึงได้ "
วาตารุพูดพลางหยิบกล้วยออกมากินเติมพลังก่อนคุณปอจะเดินกลับเข้ามาที่กลุ่ม
" เป็นไงมั่งครับ ? "
" พิลึกดี...ไม่ว่าจะรอบนอกรึมองเข้าไปมุมไหนไม่เห็นจะมียามอยู่สักคนเลย "
คุณปอพูดพลางมองกลับไปที่ปราสาทดังกล่าวก่อนไปป์จะส่ายหัวไม่ยอมรับ
" ไม่มีทางหรอกครับ...อีแบบนี้แสดงว่าต้องอยู่ด้านในแหงๆ แล้วเราจะเข้าไปจริงๆเหรอครับ ? "
ไปป์พูดพลางออกอาการกลัวอย่างเห็นได้ชัดเจน อย่าว่าแต่เขา อดีตทีม B ทุกๆคนต่างก็กลัวกันทั้งนั้นเพราะรู้ฤทธิ์เดชขงผู้เฝ้าปราสาทอย่าง" ขวัญ "กันเป็นอย่างดีไม่มีใครลืมลงแม้แต่คนเดียว
" เป้าหมายของเราคือการสำรวจและช่วยเหลือหนูบี...แต่ถ้าต้องปะทะกันจริงๆก็คงเลี่ยงไม่ได้...เอางี้ครับ ใครไม่อยากเข้าไปผมไม่ขัดใจหรอก จะรออยู่ที่นี่ก็ได้นะครับ "
คุณปอพูดพลางยื่นข้อเสนอสุดป๋าให้หลายๆคน
" มาด้วยกันขนาดนี้แล้วเนี่ยนะครับ...ยังไงผมก้ต้องลุยด้วยอยู่แล้วล่าะครับ แหม่... "
สมาชิกทีม B ไม่มีใครรับข้อเสนอแม้แต่คนเดียว เพราะทุกๆคนร่วมหัวจมท้ายกันมาขนาดนี้แล้ว ถ้าหนีกลับไปรึเอาแต่รอมีหวังโดนมองไม่ดีแน่นอน
" งั้น...ตามผมมาเลยครับ !! "
คุณปอพูดพลางค่อยๆเดินตะคุ่มๆย่องไปอย่างช้าๆโดยพยายามให้มีต้นไม้บังพวกเขาให้มากที่สุดเพราะถึงแม้เขาจะไม่เจอใครแม้แต่คนเดียวแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าในปราสาทจะไม่มีใคร ยิ่งคนที่เคยเข้าไปบอกเองว่ามียามสุดโหดยิ่งต้องระวัง
" เฮ้ย !! ใครวะ ? "
มีเสียงๆหนึ่งตะโกนดังมาทางพวกเขา ทุกๆคนเหล่มองไปก็พบว่าเป็นผู้ชายที่แต่งตัวเหมือนกันกับกลุ่มที่โดนช่างไฟย่างสดในแม่น้ำ ชายคนนี้เพิ่งเดินออกมาจากปราสาทพอดีเป้ะๆ
" เฮ้ย !! พวกไหนวะน่ะ ? แล้วข้ามสะพานมาได้ยังไงวะ ? "
ชายคนเดิมตะโกนถามพลางเดินปรี่ตรงมาทางพวกเขาก่อนจะมีพวกเดินตามหลังเขามาอีก 4 คน
" แปปนะ "
ซิติพูดพลางจู่ๆก็ลุกขึ้นยืนชูมือทั้งสองให้พวกเขาเห็นว่าเขาไม่ได้พกอะไรไว้
" มีของจากท่านมาโนมาส่งที่ปราสาทหลังนี้ พวกที่สะพานปล่อยผ่านมาแล้ว...มีอะไรอีกมั้ยครับ ? "
ซิติพูดพลางยื่นเป้ที่บรรจุกระบอกน้ำ 4 กระบอกให้พวกเขาก่อนพวกเขาจะงง แต่พวกเดียวกันเองก็งงกับซิติเหมือนกันว่าจะมาไม้ไหนเพราะไม่มีการเตี้ยมอะไรเลยด้วยซ้ำ
" จากท่านมาโนเลยเรอะ...ให้ตายสิน้ำอะไรเนี่ย... ? "
" มันเรียกว่า " เำพียววอเตอร์ "...คุณสมบัติคือผู้ที่ดื่มมันลงไปแล้วจะมีพลังมหาศาลในชั่วพริบตาหนึ่ง ท่านมาโนให้ผมนำมามอบให้ยามขวัญ "
ซิติพยายามตีลูกมั่วบวกใส่ไข่เต็มเหยียด อะไรที่เขาพอจะนึกได้เกี่ยวกับปราสาทเท่าที่เคยฟังมา เขานำมายำกันจนเหมือนเรื่องจริงจนได้โล่ห์
" มันคงไม่โม้หรอกมั้ง...ไม่งั้นไอ้พวกที่สะพานคงไม่ปล่อยมาหรอก...ว่าแต่...ทำไมพวกเอ็งต้องแอบๆซ่อนๆแบบนั้นด้วยวะ ? "
ชายคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวถามซิติ ก่อนซิติจะพยายามกลั้นยิ้มสุดขีดเพรามั่นใจว่าเมคเรื่องราวได้เนียนชัวๆ
" พอดีท่านมาโนต้องการแมลงหลายตัว...ท่านกล่าวไว้ว่าจะทำยาสูตรใหม่...พวกเราจึงหาไปพลางค่อยๆเข้ามาส่งของที่ปราสาท "
ซิติพูดจบ เหล่ายามก็เริ่มให้ความสนใจกับ" เพียววอเตอร์ "กันอย่างออกนอกหน้าโดยหวังจะได้ดื่มสักอึกเพื่อที่จะได้มีพละกำลังมหาศาลกับเขาบ้าง
" เออ !! ขอบใจพวกเอ็งมาก...เดี่ยวข้าเอาไปให้รองหัวหน้าเอง...พวกเอ็งอยากจับแมลงก็จับกันไป "
หลังจากพูดจบ ชายทั้ง 5 ก็รีบกรูกันเข้าปราสาทโดยหวังว่าก่อนจะนำไปส่งให้รองหวัหน้าพวกเขาจะแอบจิบสักนิดหรืออาจจะล่อไปสามกระบอกเพราะมีจำนวนเยอะมากแถมไม่มีการแจ้งจำนวนมาด้วยแบบนี้พวกเขากินนิ่ม...
" รอดว่ะเฮ้ย !! "
กายพูดพลางปาดเหงื่อก่อนหลายๆคนจะโล่งอกจนทรุดลงไปกับพื้น
" เพียววอเตอร์เลยเหรอครับ...แหม~ บวกสเตตัสได้ดีน่าใจหายนะครับเนี่ย !! "
ยามะจิพูดพลางประชดเล็กน้อยก่อนซิติจะยิ้มแฉ่ง
" เอาไงกันต่อดีครับ อีแบบนี้ ? "
ทอมพูดสวนขึ้นมา ทำให้บรรยากาศกลับมาตรึงเครียดอีกครั้ง
" พวกเราคงต้องไปเข้าทางด้านหลังแทนล่ะครับ...ค่อยๆไปกันดีกว่า "
คุณปอพูดจบก็เดินนำหน้าทุกๆคนต่อไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ...

-

" เอ็งกินเกือบหมดเลยนะเว้ย !! "
" เอ็งน่ะแหละ...ดูเด้ะ !! จากสี่เหลือแค่ครึ่งกระบอก...แล้วนี่ถ้ารองหัวหน้าเค้ารู้เรื่องจำนวนที่ส่งมาไม่ตายโหงกันหมดรึไงวะเฮ้ย ? "
" ข้าว่าไม่รู้หรอก...ถ้าข่าวเรื่องจำนวนของที่ส่งมีมาจริงๆพวกเราก้ต้องรู้สิวะ...ท่านสเคลแกเป๊ะเรื่องจำนวนของยังกับอะไรดียังไงก้ต้องแจ้งให้ระดับล่างๆอย่างพวกเราคอยนับคอยเช็ค...นี่แสดงว่าท่านมาดนแกคงอยากให้กองกำลังของเรามีพลานุภาพมากขึ้นเป้นแน่ถึงได้ส่งของดีแบบนี้มาให้ "
" นั่นสิวะ...ตอนนี้ข้ามั่นใจเลยนะเนี่ยว่าแค่มือเปล่าๆก็ต่อยควายให้บินได้ "
" ข้าสิยิ่งกว่า !! ดีไม่ดีพลังของข้าอาจจะเทียบเท่า 1/5 ของท่านมาโนแล้วก็เป็นได้...วะฮ่าๆ "
" พึมพำอะไรกันอยู่น่ะพวกนายห้าคน ? "
ในระหว่างที่เหล่ายามทั้งห้าที่(แอบกินเพียววอเตอร์ไปแล้ว)กำลังนำกระบอกน้ำมาส่งให้ขวัญ พวกเขาก็คุยโอ่กันตามประสาพวกที่อยากโชวพาวจนกระทั่งขวัญที่กำลังเดินตรวจตราด้านในของปราสาทได้ยินเสียงเข้าจึงเดินเข้ามาหาพวกเขาพอดี
" มีของดีจากท่านมาดนมาส่งน่ะครับ "
" ของเหรอ ? ไม่เห็นมีแจ้งอะไรมาเลยนี่นา ? "
" นี่ครับ "
ยามคนหนึ่งในห้าคนได้ยื่นกระติกน้ำให้ขวัญ ขวัญรับไปก็ทำหน้างงพลางถามพวกเขาถึงที่มาของกระติกน้ำนี้
" นี่มันอะไรเนี่ย ? น้ำเปล่านี่นา ? พวกนายเล่นตลกอะไรกันเนี่ย ? "
" หามิได้ครับ...นี่คือเพียววอเตอร์ที่ท่านมาโนให้พวกระดับล่างนำมาให้...ว่ากันว่าหากใครรับประทานเข้าไปแล้วจะมีพลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล "
" จะบ้ารึไง ? มองดูยังไงก็น้ำเปล่าชัดๆ ว่าแต่พวกนายบอกว่าระดับล่างของมาโนงั้นเหรอ ? พวกนั้นมาส่งเนี่ยนะ ? มากันยังไง ? "
" รู้สึกว่าจะแต่งชุดเหมือนท่านสเคลตอนที่ไม่ได้ใส่ชุดออกศึกเลย...เสื้อผ้าอาภรณ์ออกไปทางวัยรุ่นหน่อยๆ... "
" ชั้นไม่ได้สนใจเจ้าน้ำนี่หรอกนะ...แต่ท่าทางพวกนายคงต้องฝึกประสาททางสมองกันหน่อยแล้วล่ะ... "
" อะไรรึครับ เฮ้ย !! "
" พวกนายน่ะไปเจอกับพวกที่เคยบุกเข้ามาตีปราสาทเราแล้วปล่อยให้รอดไปได้เพราะน้ำบ้าๆนี่ไงล่ะ !! "

-

ตูม !!!!!!

" อ๊ากกกกกกก !!! "

ในระหว่างที่พวกคุณปอกำลังค่อยๆย่องอ้อมมาด้านหลังอย่างช้าๆนั้น จู่ๆยามคนหนึ่งในห้าคนนั้นที่พวกเขาจำหน้ากันได้ก็ลอยทะลุหน้าต่างก่อนจะกระแทกพื้นอย่างรุนแรงแล้วกระเด็นลงแม่น้ำไปอย่างรุนแรง พลางมีเสียงโหยหวนดังระงมออก
" ท่าทางความจะแตกแล้ววุ้ย...งานเข้าแล้วสิเนี่ย ? "
" เออเดะ !! "
ซิติพูดพลางหันไปมองไลอ้อนก่อนพวกเขาจะเริ่มทวีคูณความกลัวที่อยู่ในจิตใจพวกเขากันขึ้นมาแล้ว

ในปราสาทนั้น เหล่ายามทั้งห้าต่างก็ถูกขวัญลงโทษอย่างแรงจนเหลือคนเดียวที่นั่งขุกเข่าขออภัยอยู่
" ชั้นให้เวลานาย 1 นาที !! จะลากคอพวกนั้นมาให้ได้เข้าใจมั้ย !! "
" ค...ครับท่านรองฯ !! "
ขวัญตวาดพลางให้โอกาสยามที่ยังไม่ได้ลงโทษ ก่อนยามคนดังกล่าวจะพุ่งไปด้วยความกลัวพลางึกโมโหซิติในใจที่มาหลอกเขาจนแทบถูกฆ่า
" ท่าทางน่าสนุก... "
" แล้วนายหายหัวไปไหนมาอีกล่ะ ? "
ขวัญหันไปทางที่มาของเสียง ดัสค์ก็ค่อยๆเดินออกมาจากมุมกำแพงด้านใน
" ห้องน้ำน่ะั "
" ชั้นจำไม่ได้ว่าห้องน้ำอยู่แถวๆคลังอาวุธนะ "
" ก็ไปยิงกระต่ายมา...ตรงไหนมันก็ อุ๊บ !!! "

โครม !!!!

" อั่ก !! "
" ชั้นไม่ว่างมาลงโทษนายตอนนี้...ไปลากคอพวกผู้บุกรุกมา ไปซะ !! "
" อัึก...ห่านเอ้ย...จะใช้งานยังเล่นซะแรง... "
ขวัญจับร่างของดัสค์เขวี้ยงไปติดผนังปราสาทก่อนจะสั่งให้เขาไปหาตัวผู้บุกรุก...เขาเองก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินไปอย่างไม่พอใจพลางนึกถึงอะไรบางอย่างในใจลึกๆ...

" ถ้ากรูชั่วมาจนถึงขนาดนี้...ก็คงไม่มีทางแก้ไขอะไรได้...ดังนั้นกรูจะชั่วมันให้ถึงที่สุดของความชั่วให้ดู !!!! "

เมื่อนึกเสร็จเขาก็กัดฟันกรอดพลางหยิบดาบออกมาสองเล่ม จากนั้นเขาก็ถือมันเดินออกมาด้านนอกปราสาทด้วยความอาฆาตหมายจะฆ่าให้ได้...

-

" ให้ตายสิ...หายไปไหนกัน ? "
สเคลพูดพลางบ่นอุบอิบหลังจากสู้กันกับอาโนนี่ได้สักพักเจาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับหมอกควันก็ว่าได้
" ไหนว่าแน่นักไงพ่อหนุ่ม ? หนีแบบนี้หน้าตัวเมียนี่นา ? กล้าๆหน่อย...ออกมาสิเฮ้ !! "
สเคลพยายามยั่วยุอาโนนี่แต่ก็ไร้ผล...ราวกับว่าเขาหายไปจากตรงนี้ที่เขากำลังสู้กันกับเธอแล้วจริงๆ
" ไม่รอดหรอกน่า...จะหาให้เจอให้ดู...เล่นซ่อนแอบน่ะชั้นถนัด !! "
สเคลพูดจบก็ลงจากม้าพลางแยกกกันค้นหาอาโนนี่อย่างสนุก...

กองคาราวานชาวโลลิบากะที่หมายจะค้นหาหนูบี
กับเหล่าผู้อารักขาปราสาทที่หมายจะจับกุมพวกเขา
อดีตผู้ร่วมกลุ่มที่หมายจะฆ่าโดยไม่สนใจว่าจะเป็นใคร
กับเจ้าของปราสาทที่กำลังมองหาเหยื่อที่ตนกำลังออกล่า

ใครจะเป็นผู้ชนะ ?

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #197
ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ ไข้กินบวกเหนื่อยมากมายอา...อยากเกิดเป็นหนอนชาเขียว
ปล.ขอบคุณที่ยังให้การติดตามครับ จะพยายามลงอย่างต่อเนื่องดังเดิมให้ได้
/me นอนสลบ
hedekosama สมาชิก
· #198
บอกคำเดียวว่า "หนุก" คะ!!
อืม... เดี๋ยวนี้งานคงหนักมาสินะคะ =w=; (ไม่ใช่ไปแอบติดเกมนะ!!) เป็นแรงใจให้อัพนิยายต่อไปนะคะ ^^ ยังมีคนหนึ่งติดตามอยู่ตรงนี้แหละ แหะๆ

ปล.อยากให้ตัวเองมีบทบ้างอะ -3-
pai_pai สมาชิก
· #199
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #200
- Episode 46 : ทุ่งหญ้าสีเลือด


" ท่าจะไม่ดีแล้วแฮะ...ผมว่าพวกเราแอบกันต่ออีกนิดดีกว่านะครับ "
คุณปอบอกถึงสิ่งที่น่าจะดีที่สุดในเวลานี้เนื่องจากอีกฝ่ายน่าจะรู้แล้วว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในบริเวณรอบนอกของปราสาท คาดว่าด้านในคงจะต้องมีการเพิ่มกองกำลังเวรยามอย่างแน่นอน
" แบบนี้เราจะแอบเข้าไปง่ายขึ้นรึยากขึ้นล่ะเนี่ย ? "
ไลอ้อนพูดพูดขึ้นมาอย่างกังวล
" ทุกๆคนครับ...มาตรงนี้ก่อนเร็วเข้า !! "
คุณปอส่งสัญญาณให้ทุกๆคนมารวมตัวหลบกันที่หลังพุ่มไม้ดังกล่าวเพื่อรอดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป
" รอดูไปก่อนสักพักดีกว่าครับ... "
" อื้ม ! "
ทุกๆคนตอบรับคุณปอพลางสังเกตุการณ์รอบๆตัวเองอย่างระมัดระวังสุดตัว....

-

-

-

" ว่ายังไงบ้าง ? "
" ตอนนี้กำลังกระจายกำลังอยู่โดยรอบครับ...แต่...ด้านนอกนั้นเราติดต่อพวกที่แม่น้ำไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียวเลยครับ "
" คงจะเสียท่าพวกผู้บุกรุกนั่นไปแล้วล่ะ...ให้ตายเถอะน้า...ปลาปิรันย่านี่ถ้าไม่อยู่ในน้ำนี่ก็ไม่เก่งกันซะด้วยสิ...ท่านสเคลก็บอกแล้วตั้งหลายหนว่าอย่าเอาหน่วยรบทางน้ำมาเป็นกำลังหลัก...ชอบบอกแต่ว่า[ แม่น้ำรอบๆปราสาทหลังงามสวยดีออก ]เฮ้อ~...ก็เข้าใจในฐานะผู้หญิงด้วยกันอยู่หรอกนะ ให้ตายสิ "
ขวัญบ่นระงมหลังจากไม่สามารถติดต่อกับหน่วยรบหลักได้ แม้แต่นายเหนือหัวเธอก็บ่นไม่เว้น
" แล้วท่านสเคลล่ะ ? "
" เอ่อ...คือว่าผมได้ขึ้นไปแจ้งแล้ว...แต่รู้สึกว่าจะไม่อยู่ในห้องครับเพราะไม่มีเสียงตอบกลับ...คาดว่าน่าจะออกไปวาดภาพเช่นเคย "
" ว๊อยยยยยยยยยยย !!! นี่มันอะไรกันเนี่ย !? ครั้งก่อนก็ทีนึงแล้วที่มีกองกำลังทหารมาเข้าตีท่านสเคลก็ไม่อยู่ !! แล้วก่อนหน้านี้ยังพูดกับชั้นอยู่หยกๆเลยว่า[ ให้เตรียมสีน้ำมันกับกระดาษขาวใบใหญ่ๆให้ด้วย ]...มาตอนนี้ก็หายไปอีกเหรอเนี่ย โอ๊ยยยยยย !!! อะไรกันนักกันหนา( วะ )ค๊า !!!? "
ขวัญระเบิดโวยออกมาลั่นปราสาทเนื่องจากเธอนั้นเป็นรองหัวหน้าที่สเคลแต่งตั้งให้ หลักๆก็คือถ้าปราสาทมีปัญหาอะไรขึ้นมาแล้วถ้าเกิดเธอแก้ไขไม่ได้ล่ะก็...คนที่จะซวยคนแรกในอันดับต้นๆก็คือเธอก่อนใครเพื่อน
" พวกนายไปดูรอบๆนอกปราสาทเดี่ยวนี้เลย !! ข้างในชั้นจะจัดการเอง ไปลากคอผู้บุกรุกนั่นมาให้ไวๆเลยนะ !! "
" ค...คะ...ครับ !! "
สเคลสั่งการลูกมือของเธอให้ไปควานหาผู้บุกรุกอย่างหัวเสีย...แต่ถึงกระนั้นก็ตามเธอเองก็มีมาตรการรองรับเอาไว้แล้วเรียบร้อย ราวๆ 10 วินาทีเธอก็กลับมาสงบเยือกเย็นอย่างเดิมราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" ได้เวลาแล้วสินะ... "
เธอยิ้มเล็กๆที่มุมปากก่อนจะเดินขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อทำอะไรบางอย่าง

" อ๊ากกก !!! "
" นี่แกทำบ้าอะไรของแกฟระ ? "
" หนวกหูว่ะ...เคยบอกแล้วไงว่าให้ไปยืนห่างๆชั้น...อยากลองดีนักก็เข้ามา !! "
" หนอยแน่ะ...!! "
ดัสค์ที่เดินสำรวจรอบนอกอยู่ดีๆก็เอาดาบคู่มาฟันพวกเดียวกันจนลงไปดิ้นเลือดสาด ก่อนจะชี้หน้าชาวบ้านว่าข้าเจ๋งพลางท้าทายอย่างน่ารังเกียจ
" นี่แก...พวกเดียวกันทำไมแกถึงทำได้ขนาดนี้ฟระ ? ไอ้บ้าเอ้ย !! "
" ใครเป็นพวกเดียวกันกับแกวะ ? "
" หมายความว่ายังไวะ ? "
" ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม...ถ้ากรูไม่คิดจะทำล่ะก็ หมาสักตัวก็สั่งให้กรูเดินตามไม่ได้หรอกเว้ย !! "
" ง...งั้นที่แกมาเข้ากลุ่มกับพวกข้านี่ก็... "
" หึๆๆๆ...เรื่องที่ประมาณว่าจะล้มล้างพวกแกน่ะก็ไม่เลว...แต่กรูสนใจท่านผู้นำกะอีนางรองหัวหน้ามากกกว่าว่ะ...ไว้จับทำเมียได้ก่อนเถอะ ฮ่าๆๆๆ!!! ทุกอย่างก็จะกลายเป็นของข้าเองโดยอัตโนมัติไงล่ะเว้ย~ "
ดัสค์บ่งบอกถึงแผนการณ์ชั่วร้ายจบลง เขาก็ลงมือฆ่าคนที่เหลืออย่างเลือดเย็น โดยสิ่งที่เขากระทำนั้นถูกเห็นทั้งหมดโดยสายตาของชาวโลลิบากะทั้งหมด
" น...นายนั่นมันพวกที่มากะเรานี่คะ ? "
ไผ่พูดเสียงสั่นเพราะเกรงกลัวในความโรคจิตของดัสค์อย่างน่าขนลุก
" ไปเข้ากับอีกฝ่ายแล้วคิดจะยึดครองอำนาจ...มันชั่วจริงๆเลยว่ะ !! "
ยามะจิพูดพลางกำหมัดแน่นประมาณว่าอยากจะออกไปต่อยให้กระเด็น
" แบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะครับ...ถ้าเราหลอกใช้ประโยชน์จากความอยากของหมอนี่ได้...ผมว่าเราน่าจะยั่วยุให้พวกนั้นตีกันเองกับไอ้หมอนี่ได้ "
จูลาดิสพูดพลางมองดัสค์อย่างไม่ค่อยชอบใจที่เขาฆ่าพวกเดียวกันได้ลงคออย่างเลือดเย็น
" งั้น...ผมขอเสนอแผนเสี่ยงๆแผนนึงได้มั้ยครับ ? "
ซิติออกความเห็นคนแรกด้วยความมั่นใจ
" ว่ามาสิครับ "
คุณปอพยักหน้าให้ซิติได้แสดงความคิดเห็นของเขา
" ผมจะยอมให้มันจับไป...จากนั้นพอมันพาผมเข้าไปถึงข้างในได้ผมก็จะยุให้มันตีกันเอง แล้วพอผมเข้าไปข้างในได้สัก 10 นาทีถ้าผมไม่ออกมาก้แล้วแต่พวกคุณ "
" ไอเดียนี้ไม่ผ่านครับ...คุณดูดีๆสิ ไอ้บ้านั่นมันฆ่าพวกเดียวกันได้ง่ายๆยิ่งกว่าเดินไปทิ้งขยะอีก...ขืนคุณเสนอตัวไปล่ะก็ ไม่ขาดสองท่อนก็ปางตายแน่ๆครับ "
กายเบรคไอเดียของซิติไว้เนื่องจากไม่ปลอดภัยอย่างรุนแรง
" เฮะ ! พวกเราดุนั่นสิตัวอะไรก็ไม่รู้ !!! "
ไหมตะโกนออกมาหลังจากเห็นร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เดินตะคุ่มๆมาในบริเวณใกล้ๆของพวกเขา
" กอริลล่ายักษ์ !!!!!!! "
โทนี่แทบจะเป็นลม แต่ชาวทีม B กลับดีใจกันจนสังเกตุได้
" ไม่ๆๆๆ !! นั่นพวกพ้องของเราเองครับ "
ไปป์พูดพลางออกแนวโล่งใจมาก เพราะมั่นใจว่าสิ่งที่เขาพบเห็นนั้นดัสค์ไม่สามารถสู้ได้แน่นอน
" ทางนี้ครับทางนี้ ! คุณคาลิสเบิร์ก !!! "
วาตารุลุกขึ้นยืนกระโดดเหยงๆโบกมือส่งสัญญาณให้กอรริล่าขนาดยักษ์เห็น ซึ่งก็ได้ผลดีเพราะส่งผลให้ดัสค์เห็นเหมือนกัน
" โฮ่ !! อยู่ตรงนั้นเป็นโขยงเลยว้อยยยยยย !! มาตายคาตีนกรูนี่มา !!! "
ดัสค์พุ่งเข้ามาด้วยความไวจนทุกๆคนตกใจ
" อีนี่คนแรก ขอหัวหรูไปดูเล่นเถอะ !!! "
" อ๊าาาา !!! "
ดัสค์พุ่งทะยานเข้าใส่พลางเง้อดาบคู่หมายจะบั่นคอของนอสต์ออกจากตัวในเพลงดาบเดียว นอสต์กลัวพลางหลับตาปี๋ก่อนฮารุจะลากนอสต์มาโอบกอดไว้

ตุม !!!!

" โอ๊ก !!! "
เสียงดัสค์ปลิวไปกระเด็นกระดอนกับพื้นหญ้าห่างออกไปร่วม 20 เมตรหลักจากการพุ่งเข้ามาของเขานั้นถูกขวางโดยกำปั้นของคาลิสเบิร์กที่เหวี่ยงใส่เขาจนดาบหักทั้งสองเล่มแถมยังถูกแรงของหมัดกระแทกเข้าใส่จนปลิวไปแทบจะตกลงแม่น้ำ
" อ...ไอ้ห่านเอ้ย !!! "
ดัสค์นอนกระอักเลือดบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะสลบลงไปอย่างง่ายดาย

-

" ขอบคุณมากครับพี่ลิงยักษ์ พี่ยังไม่ตายจริงๆด้วย !! "
จูลาดิสวิ่งไปกอดร่างมหึมาของคาลิสเบิร์กไว้ราวกับคิดถึงไม่ได้เจอกันมาร่วมปี
" ขอบคุณมากครับที่ช่วยพวกเราไว้ "
วาตารุวิ่งมาพลางขอบคุณเขา ทุกๆคนต่างวิ่งไปห้อมล้อมคาลิสเบิร์กอย่างอดที่จะขอบคุณไม่ได้โดยเฉพาะนอสต์ที่เกือบจะไม่มีหัวมาวางไว้บนคอเมื่อสักครู่

" เดี่ยวนะครับ... "
" เอ๋ ? "
ไปป์พูดเบรคขึ้นมากลางคัน...ทุกๆคนหะันไปมองพักนึงด้วยความสงสัย...
" รู้สึกว่า...คุณจะไม่พูดเลยนะครับ...ช่วยพูดสักนิดสิครับ "
หลังจากไปป์พูดจบ ชาวทีม B ทั้งหมดต่างก็ขนลุกเพราะจำเหตุการณ์ทำนองนี้ได้อย่างดีแต่ก็สายเกินไปแล้ว !!!
" กรรรร... "
คาลิสเบิร์กส่งเสียงออกมาโดยที่สีหน้าของเขานั้นบ่งบอกถึงความพยายามอย่างมาก

แปะ แปะ แปะ...
" โอเคค่ะ...มิตรภาพระหว่างคนกับลิงจบลงแล้วล่ะนะคะ "
" เฮ้ย !! "
" อะไร..ข...ขยับไม่ได้ !!? "
" ก่อนอื่นคงต้องขอบอกว่าพวกคุณถูกจับแล้วค่ะ...ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะที่ไอ้เพียววอเตอร์อะไรนั่นมันหลอกตาชั้นไม่ได้น่ะค่ะ "
" เธอ !! "
วาตารุตะโกนอย่างหวาดกลัวหลังจากเห็นร่างของขวัญค่อๆยเดินปรบมือออกมาจากมุมกำแพง ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มแต่นัยตากลับไม่ได้ยิ้มแม้แต่น้อย

" จับได้ยกกลุ่มแบบนี้....จะลงโทษยังไงกันดีน๊า ? "

To be continue...