LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 8 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
wily ผ สมาชิก
· #21
- Episode 7 : ซากสงคราม


หลังจากที่แยกย้ายกันไปแล้วทุกสิ่งก็กลับสูภาวะปกติ ผู้คนในเต้นท์เดินกลับไปทำเรื่องส่วนตัว บางคนนอน บางคนออกมาเฝ้าเวรยามตามหน้าที่ๆได้รับ เว้นเสียแต่หนุ่มนิรนามที่นั่งตัวสั่นอยู่ด้านในสุดของเต้นท์ที่เหมือนจะกำลังอยู๋กับใครสักคน สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความกลัวอะไรบางสิ่งบางอย่างอยู่
" ชั้นจะไม่พูดเยอะหรอกนะ ลองเอาไปคิดดูเองล่ะกัน "
สิ้นเสียงดังกล่าว ชายคนหนึ่งก็เดินจากไปอย่างช้าๆ
" เดี๋ยวก่อนครับคุณฮารุ !! "
ชายนิรนามตะโกนเรียกชื่อชายหนุ่มคนที่เดินออกไปก่อนเขากะเหลียวหันกลับมามอง ชายคนนี้คือคนๆเดียวกันที่ได้ยินเสียงกลุ่มฮานด์ร้องตะโกนแล้วเดินออกไปดูตอนที่อาโนนี่กำลังฟัดกับโทนี่เมื่อตอนบ่ายๆของเมื่อวานดูจากการเรียกจึงทราบทันทีว่าเขาชื่อ[ ฮารุ ]
" มัน....ผมกลัว ผมเองก็เป็นแค่หมอดูไพ่กระจอกๆคนนึง....ผมไม่กล้าพอหรอกครับ มัน...มันผิดต่อทุกๆคนด้วยที่สำคัญ...มัน..."
พริบตาเดียวฮารุพุ่งเข้าประชิดชายที่กล่าวว่าตอนเองเป็นหมอดูก่อนจะเอามีดพับมาจ่อลูกกตาเขาระยะประชิดตัวสุดๆ
" ถ้าไม่ทำก็หุบปากไป แล้วถ้าแกเอาเรื่องนี้ไปบอกใครแม้แต่คนเดียวล่ะก็ ชั้นจะควักลูกตาแกไปทอดให้หมามันกิน !! "
พูดจบ ฮารุควงมีดพับเก็บใส่กระเป๋ากางเกงก่อนเดินจากไป หมอดูอับโชคถึงกับปล่อยโฮออกมาทันที
" ทำไมเราต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ฮือๆๆ...ทำไมกัน ? "



ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่านทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา คุณปอและลูกทีมกำลังเดินเข้าสู่ป่าที่อยู่เบื้องหน้า...เป้าหมายของคุณปอก็คือการหาแหล่งอาศัยใหม่ที่ปลอดภัยถ้าเป็นไปได้ก็อยากได้แหล่งน้ำด้วย
" ลมเย็นโคตรๆเลย อากาศก็ดีกว่าบ้านผมด้วย นี่บนโลกของเรายังพอมีที่อยู่ที่มันสดชื่นแบบนี้เหลือมั่งมั้ยเนี่ย ? "
โคเดพูดพลางเดินชูแขนสูดอากาศเต็มปอด อากาศที่ดีชนิดที่ว่าบ้านนอกของประเทศสารขัณฑ์เทียบไม่ติด เพราะแค่หญ้ายังสีเขียวสวยสดงดงามตาดูแลสบายตาอย่างมาก
ทุกคนเดิน เดิน แล้วก็เดินก่อนจะเข้าสู่เขตป่า นอสต์หยิบกล้องส่วนตัวออกมาถ่ายเก็บภาพธรรมชาติตามประสาช่างภาพ
" ถ่ายเผื่อๆไว้บ้างนะยัยแว่น เดี๋ยวขอสัก 5-6 ภาพเอาไปทำสกู๊ปเด็ดๆหน่อย "
ซิติฝากนอสต์ถ่ายภาพเผื่อตนพลางหยิบกระดาษมาจดเก็บข้อมูลท้องที่ ในขณะที่ลูกทีมบางคนก็เอามีดพกมากรีดตามต้นไม้ทำเป็นสัญลักษณ์เพื่อไม่ให้หลงทาง การเดินทางครั้งนี้แต่ละคนดูสนุกก็จริงแต่ลึกๆแล้วพวกเขาก็รู้สึกระทึกใจผสมกลัวๆอยู่ไม่น้อยว่าจะมีแจ็คพอตอะไรอยู่ในป่าด้วยรึเปล่า....
" พี่นอสต์คะ ไอ้ลูกกลมๆนี่กินได้รึเปล่าคะ ? "
ลูกทีมคนหนึ่งกล่าวถามก่อนจะเดินไปหยิบลูกที่ว่ามาให้ช่างภาพสาวได้ดูเต็มๆตา
" อืม...เหมือนลูกแอปเปิ้ลบ้านเราเลยนะเนี่ย "
ช่างภาพสาวเพ่งมองก่อนที่โคเดจะหยิบมาลองกินดู
" ว๊าย !! " ลูกทีมสาวอุทาน เธอกลัวว่ามันจะมีพิษ
" อร่อยดีครับ รสชาดนี่แอปเปิ้ลชัดๆเลย ไม่น่ามีอะไรหรอก "
โคเดพูดพลางเคี้ยวแจ่บๆอย่างอร่อยปาก ก่อนที่นอสต์จะเดินมาหน้าตึงพลางชี้หน้าต่อว่าเขา
" ถ้ามันมีพิษนี่นายได้ลาโลกเลยนะ !! จะทำอะไรก็คิดก่อนสิ !! "
ช่างภาพสาวพูดต่อว่าด้วยความเป็นห่วง
" เอาน่า บ้านผมขายพวกผักผลไม้ให้เกลื่อน อันไหนมีพิษอันไหนกินไม่ได้ผมชิมๆดูก็พอเดาได้ ถือว่าผมขอโทษก็แล้วกันว่าแต่...ดีใจนะเนี่ยที่มีสาวๆแบบนี้มาคอยเป็นห่วง ฮ่าๆๆๆ "
โคเดพูดจบนอสต์จู่ก็หน้าแดงก่อนจะแอบไปเห็นซิติทำตาขำๆเหมือนจะแซวแถมแอบเอามือปิดปากแต่ปากพองเป็นปลาทอง เธอจึงวิ่งไปตบศรีษะส่วนบนของซิติดังป๊าบก่อนจะเดินหน้าบึ้งจากไปสร้างเสียงหัวเราะเล็กๆในกลุ่มได้ดีทีเดียว
" เฮ้ย !! ไปทำอะไรให้วะเนี่ย !! "
ซิติพูดพลางเอามือกุมหัวเพราะเจ็บพอควร แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะรู้ดีว่าเพราะอะไร


เดินทางเข้าป่ากันมากสักระยะในทีสุดทุกคนก็พบสิ่งที่ต้องการอย่างนึงในการออกสำรวจครั้งนี้จนได้ งานนี้เล่นเอาทุกคนถึงกับยิ้มแก้มปริเลยทีเดียว
" คุณปอดูสิ น้ำตกล่ะน้ำตก !! "
ทุกคนชี้นิ้วไปที่บริเวณด้านหน้าแม้จะไม่ไกลมากแต่ก็เห็นชัดว่าเป็นน้ำตกขนาดใหญ่พอสมควร เสียงน้ำตกที่ดังซ่าๆกระทบหูหลายๆคน คุณปอหยิบนาฬิกาแดดมาดูเวลาก่อนจะพูดอะไรเล็กน้อย
" เราออกเดินทางกันตอน 9 โมงเช้าตอนนี้ก็ 11 โมงกว่าเกือบๆครึ่ง...นับระยะทางแล้วจัดได้ว่าพวกเราเดินมาไม่ไกลแถมเจอของดีเข้าอีกด้วยนะครับเนี่ย "
คุณปอเช็คเวลาพลางเก็บนาฬิกาแดด จากนั้นทุกคนก็มุ่งหน้าไปสู่แหล่งน้ำพร้อมเพรียงกัน...


เมื่อมาถึงสิ่งแรกที่ทุกคนมุ่งความสนใจไปก็คือน้ำตก เมื่อไปดูก็พบว่าในน้ำตกนั้นมีปลาตัวเล็กๆว่ายอยู่พอสมควรไม่มากนัก แถมน้ำยังใสมากจนเห็นหินที่พื้นชัดเจนเป็นก้อนๆเลยด้วย โคเดเป็นคนแรกที่ไม่รอช้าก้มลงไปใช้มือควักน้ำมากินก่อนเลย
" ฮ่าห์ !!!~ การผจญภัยมันต้องยังงี้สิเว้ย !! "
สิ้นเสียงตะโกนของโคเด อีกหลายๆคนก็พุ่งมากินน้ำกัน บางคนก็กรอกน้พใส่กระติกที่เตรียมมาหลังจากระหว่างทางดื่มไปบ้างจนบางคนหมดไปแล้วก็มี สักพักหลังจากกินน้ำกันจนพอใจก็นั่งพักผ่อนบางคนอยากลงเล่นน้ำแต่กรณีที่ไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแบบนี้แถมมีผู้ชายมาด้วยทำให้การแก้ผ้าเล่นน้ำสำหรับผู้หญิงบางคนทำไม่ได้ ทางผู้ชายหลายคนเองก็เหมือนจะเข้าใจกันดีเลยไม่ได้แสดงอาการอยากเล่นน้ำเท่าไหร่แต่สรุปทุกๆคนไม่ว่าใครตอนนี้ก็อยากจะอาบน้ำกันทั้งนั้นแหละ
" แล้ว....เอาไงกันต่อดีครับ ? กลับไปที่เต้นท์แล้วรอกลุ่มอื่นๆกลับมาค่อยอพยพมาทางนี้เลยมั้ย ? "
ลูกทีมคนหนึ่งถามขึ้นมาท่ามกลางความสงบคุณปอนั่งคิดอยู่สักครู่ก่อนจะพูดให้ทุกคนฟัง
" สำหรับการสำรวจครั้งนี้พวกเราถือว่าประสพความสำเร็จไปแล้ว 50% จริงๆแล้วตอนนี้ผมอยากกลับไปพาทุกคนมาเลยด้วยซ้ำแต่ผมอยากให้พวกเราลองสำรวจรอบๆดูก่อนอีกสักนิดหน่อย ผมอยากมั่นใจจริงๆว่าพื้นที่บริเวณนี้ปลอดภัยจริงๆเผื่อถ้ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลเราจะได้รับมือกันถูกหรือไม่ก็อาจจะไม่มาที่นี่เลยสำหรับกรณ๊ที่แย่ที่สุด "
คุณปอพูดจบลูกทีมพยักหน้า พลางลุกขึ้นแบกเป๊สำรวจอุปกรณ์ของตัวเองก่อนที่จะเดินทางอีกครั้งในเวลา 12.00 นาฬิกา


หลังจากทุกๆคนได้นั่งบ้างนอนบ้างพักผ่อนกันจนถึงเวลาตามกำหนด คุณปอก็นำทางต่อไปที่ปลายน้ำตกตามคำบอกเล่าของซิติกับนอสต์ที่ว่าถ้าไปตามทางน้ำน่าจะเจออะไรดีๆ หลังจากเดินสายธารมาได้สักระยะก็ออกมาจากป่าทึบมาโผล่ในพื้นที่อีกที่ที่ดูเหมือนจะเป็นทุ่งหญ้าอีกแห่ง แต่จะต่างกันตรงที่ว่าหญ้าที่นี่เป็นสีน้ำตาลเหมือนต้นข้าวเวลาพร้อมเก็บเกี่ยว
" มาโผล่อีกที่จนได้สินะเนี่ย...คราวนี้หญ้าอย่างคล้ำเลยแฮะ "
ซิติพูดพลางมองไปรอบ หลังจากเดินออกมาจากป่าได้สักพักลูกทีมคนนึงก็ตกใจกับสิ่งที่เธอได้พบ
" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !! "
สิ้นเสียงทุกคนหันไปมองก็พบฝูงหมาป่าขนาดย่อมกำลังเดินดุ่มๆเข้ามาถึง 7-8 ตัวพวกมันจ้องมาทางพวกเขาตาเขม็ง!!
" คื่นนี้เราจะกินเนื้อเอ๋งย่างไฟกัน "
โคเดพูดจบพลางควักหน้าไม้ออกมาแต่คุณปอยกแขนมากั้น
" อย่าเพิ่งครับ...รอดูไปก่อนดีกว่า...ผมว่ามันแปลกๆอยู่ "
คุณปอพูดห้ามโคเดก่อนจะหันกลับไปมองฝูงหมาป่าที่ว่า การที่หมาป่ายกโขยงกันมาเยอะแบบนี้แต่กลับไม่พุ่งเข้ามาทันทีมันดูแปลกนิดๆ อย่างน้อยก็น่าจะเห่าขู่สักนิด แต่หมาป่าฝูงนี้หลังจากเดินมาแล้วกลับหยุดอยู่นิ่งๆระยะหนึ่ง



หลังจากยืนเล่นจ้องตากันได้สักระยะใหญ่ๆ ความเงียบก็เข้าปกคลุมไปทุกหย่อมหญ้าทุกคนเริ่มวิตกกับฝูงหมาป่าที่พฤติกรรมประหลาดไม่สมกับเป็นหมาป่าเพราะมันจ้องกันอย่างเดียวจริงๆไม่มีขู่แฮ่ๆอะไรเลย พริบตานั้นก็มีหมาป่าขนาดใหญ่มาก !! ใหญ่เกือบเท่าสิงโตเลยก็ว่าได้เดินมาอย่างช้าๆก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของฝูงหมาป่าฝูงนี้ มันจ้องมาทางทุกคนอย่างดุดัน สภาพทุกคนตอนนี้เริ่มขาสั่นกันแล้วรวมไปถึงโคเดที่ตอนแรกจะยิงแต่พอเจอจ่าฝูงตัวขนาดนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาจะเอามันลงได้หรือไม่
" แปลกดีนะ...พวกเจ้าเป็นกลุ่มแรกๆที่เห็นพวกเราแล้วไม่หนีและไม่โจมตีเข้ามา น่าสนใจดีนี่ "
ทุกคนตะลึงถึงขั้นแทบช๊อคที่จู่ๆหมาป่าที่ดูเหมือนเป็นจ่าฝูงพูดออกมาเป็นภาษาคนแถมยังฟังรู้เรื่องอีกตะหาก !!
" มะ...หมาป่าพูดได้ เฮ้ย !! "
ซิติลนลานผวาจนถึงกับล้มลงไปแปปนึงก่อนจะลุกขึ้นมายืนอย่างงงๆ จริงๆแล้วไม่ใช่ค่เขาที่งง แต่ไม่ว่าใครตอนนี้ก็งงทั้งนั้น
" ตกใจกันรึ ? ขออภัยด้วย ข้าเป็นเจ้าของพื้นที่บริเวณนี้ เป็นกองลาดตระเวณที่ต่อต้านกลุ่มสกัลลอร์ด มีนามว่า [ กอสเปล ] "
ทุกคนถึงกับงง ตอนนี้แต่ละคนเริ่มสับสนเพราะจู่ๆก็มีเรื่องต่างๆถาโถมเข้ามามากมายในพริบตา กลุ่มสกัลลอร์ด ? กองลาดตระเวณต่อต้าน ?
" เอ่อ...คุณจะไม่กินพวกเราใช่มั้ยคะ "
นอสต์พยายามรวมความกล้าถามหมาป่านามกอสเปล
" ถ้าเมื่อกี้พวกเจ้าโจมตีเข้ามาล่ะก็ ข้าคงฉีกพวกเจ้าเป็นชิ้นๆไปแล้วล่ะ อย่ากังวลไปเลย...พวกข้าไม่กินพวกเจ้าหรอกเพราะเราเองก็มีอาหารของเราเองไม่ต้องไปเบียดเบียนใครๆเขาอยู่แล้ว "
กอสเปลพูดจบหลายๆคนเริ่มโล่งอก โคเดรีบเก็บหน้าไม้อย่างไว...เขารู้สึกโล่งอกมากมายที่เมื่อครู่เขาไม่ได้ยิงใส่ฝูงหมาป่าถึงมันจะเป็นการป้องกัตัวก็ตามที
" คือ...พวกเราหลงมาที่นี่กันน่ะครับ...พวกเราไม่ทราบอะไรเลย "
คุณปอพูดอธิบายถึงสถานะของพวกเขาขึ้นมา กอสเปลมองคุณปอก่อนจะพูดอธิบายอย่างง่ายๆ
" ที่พวกคุณถูกส่งมาที่นี่น่ะบอกได้คำเดียวว่าซวยมากๆ ที่แผ่นดินแห่งนี้การล่ามนุษย์จัดว่าเป็นเรื่องปกติ ผู้คนที่แผ่นดินแห่งนี้ส่วนมากล้มตายไปกันหมดแล้ว จะมีก็แต่กลุ่มคนใหม่ๆที่หลงทางมาบ้างและก็หลุดมาอย่างพวกเจ้าก็มีอยู่เหมือนกัน สาเหตุของการออกล่ามนุษย์น่ะข้าไม่เข้าใจนักหรอก...ข้ารู้เพียงแต่ว่าพวกที่เรียกตัวเองว่า[ สกัลลอร์ด ]น่ะต้องการศพของมนุษย์มากกว่าเนื้อมนุษย์เสียอีก "
หมาป่าจ่าฝูงพูดอธิบายตามที่ตนเองเข้าใจให้ทุกคนทราบ ก่อนจะอธิบายอะไรเพิ่มเติม
" เมื่อราว 6 วันก่อนก็เพิ่งมีมนุษย์ที่เคยมาอาศัยอยู่นานแล้วย้ายถิ่นฐานไปที่อื่น พวกนั้นเองก็อาศัยมาร่วม 100 กว่าปีได้แล้ว...นึกเสียดายอยู่เหมือนกันอุตส่าห์เป็นเพื่อนกันได้ทั้งที "
" 100 กว่าปี !! "
ทุกคนอุทานดังออกมา
" ใช่ ! ที่แผ่นดินแห่งนี้น่ะได้ถูกอาคมอะไรบางอย่างปกคลุมอยู่ ไม่ว่าใครที่อาศัยอยู่ที่นี่กี่ปีก็จะไม่แก่ไม่ตายไม่ชราภาพ...สิ่งเดียวที่จะพรากวิญญาณออกไปได้มีแต่การฆ่าฟันเท่านั้น "
" ทำไมพวกเขาถึงย้ายออกไปกันล่ะครับ ? "
ซิติถามด้วยความสงสัย เพราะตั้งรกรากมามถึง 100 กว่าปีได้นี่ไม่น่าย้ายออกไป
" เมื่อราวๆ 10 วันก่อนได้กลุ่มของพวกสกัลลอร์ดได้มาตั้งรกรากที่บริเวณด้านหลังภูเขาด้านหลังนู่นแน่ะ โดยผู้นำกลุ่มที่มาครั้งนี้คือมาโนเจ้าแห่งลมที่ขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิตที่สุด จากนั้นก็เกิดการต่อสู้กันจนถึงขั้นแตกหักแต่รวมๆแล้วฝ่ายมนุษย์เสียหายมากจนจากมีเป็น 100 เหลือแค่ 20-30 คน...พวกนั้นจึงได้ตัดสินใจที่จะอพยพออกจากที่แห่งนี้ไปจนเหลือแต่พวกสัตว์ป่าอย่างพวกข้าเท่านั้นที่ยังอยู่ที่แห่งนี้ "
กอสเปลพูดจบพลางหันหลังให้ทุกคน
" ตามมาสิ ข้าจะพาไปที่ที่พวกนั้นเคยอาศัยอยู่ "
ทุกคนจ้องหน้ากันสักพักก่อนคุณปอจะพยักหน้าแล้วเดินตามไป กินระยะเวลาการเดินทางราวๆ 20 นาทีกว่าจองเห็นสถานที่ที่เหมือนกับจะเป็นค่ายอะไรสักอย่าง ที่สำคัญค่ายนี้ทำด้วยไม้ !!


หลังจากมาถึงค่ายแห่งนี้...สิ่งแรกที่ทุกคนตาเพ่งมองไปที่เดียวกันนั่นก้คือที่พักอาศัยภายในค่ายแห่งนี้ มันมีลักษณะเหมือนกระต๊อบในบ้านนอกตามพื้นที่ห่างไกลความเจริญในประเทศสารขัณฑ์มาก มีทั้งแคร่ เพิงหมาแหงน แต่อีกสิ่งที่ทุกคนไม่อยากเห็นแต่ต้องเห็นนั่นก็คือร่องรอยของการต่อสู้ที่ดูเหมือนจะรุนแรงมาก !! บ้านบางหลังถูกฉีกขาดจนกระจุย มีคราบเลือดกระจายไปทั่วทุกพื้นที่ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทุกบริเวณของค่ายบางจุดมีเศษซากเนื้อคนรวมไปถึงแขนขาที่กำลังเน่าเปื่อยด้วย
คุณปอมองแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที เพราะสิ่งที่เขาเห็นนี้บ่งบอกได้ดีว่านี่เป็นการฆ่ากันใหเตายไปข้างอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่คุณปอจะทำใจกล้าแล้วเอ่ยปากพูดกับหมาป่าเจ้าถิ่น
" ขอโทษนะครับคุณกอสเปล...ผมมีเรื่องอยากจะถามสักนิด "
" ว่ามาสิ "กอสเปลตอบกลับแต่ไม่ได้หันกลับมามองเขา
" มาโนที่ว่านี่...ลักษณะเป็นยังไงเหรอครับ ? "
สิ้นคำถามนี้กอสเปลถึงกับหันมามองเขาทันที คุณปอตกใจเล็กน้อยเพราะสายตาของกอสเปลเหมือนจะตกใจและกลัวปนๆกันก่อนที่กอสเปลจะหลับตาก่อนจะแหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วตอบคุณปอ


" มาโนมีรูปร่างคล้ายคนแต่ส่วนหัวคล้ายนกมากๆร่างกายของมันใหญ่โตถึงสองเมตรได้ มีปีกของนกขนาดมหึมา...ร่างกายเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งไม่ว่าจะคมมีดรึหอกก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลให้ได้ สวมกะโหลกของ[ กริฟฟิน ]ที่เป็นสัญลักษณ์ของเจ้าแห่งลม...แววตาสีแดงที่เหมือนเลือดของมันดูน่ากลัวมาก...ว่ากันตรงๆแล้วมันน่าจะแข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มสกัลลอร์ดเลยด้วยซ้ำ "



สิ้นคำพูดของกอสเปล ทุกคนพยายามคิดทันทีว่าจะต้องออกไปจากแผ่นดินนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด
สภาพค่ายที่อยู่ต่อหน้าพวกเขานี้บ่งบอกได้เป็นอย่างนี้
ว่าการที่มนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเขาจะอยู่ที่นี่ได้นั้นมีแค่สองวิธีเท่านั้น


คือ" หนี "กับ" ตาย "แค่นั้น


To be continue...
JrChan สมาชิก
· #22
เฮือก! ไม่หนีก็ตาย.... TT^TT
wily ผ สมาชิก
· #23
- Episode 8 : กองทัพ


หลังจากการสนทนากันสักพัก ทุกคนก็ต้องจรลีออกจากค่ายกันเป็นการใหญ่เนื่องจากกลิ่นเนื้อเน่าและภาพเศษซากศพตามมุมต่างๆของค่ายชวนให้บางคนเริ่มคลื่นไส้จนถึงขั้นอาเจยนอย่างรุนแรง
" อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกก !! อ่อก...แค่ก..แค่ก !! "
สาวน้อยคนที่เก็บผลคล้ายๆแอปเปิ้ลขย้อนออกมาอย่างเต็มกลืน เธอทนสูดดมกลื่นอันแสนสุดยอดมานานจนในที่สุดก็ไม่สามารถทานทนได้อีกต่อไป ข้างๆเธอก็มีสาวน้อยอีกคนกำลังขย้อนกันเหมือนกัน
" ไม่เป็นไรนะ ไหม,จันทร์ ? "
( Jrchan = จันทร์,( คนที่เก็บแอปเปิ้ล), Maijaing = ไหม )
นอสต์เดินมาลูบหลังสาวน้อยทั้งสองอย่างเป็นห่วง
" ไม่เป็นไรค่ะ...พี่นอสต์สุดยอดเลยนะคะที่ไม่มีอาการอะไรเลย สุดยอดเลยค่ "
สาวน้อยทั้งสองกล่าวชมช่างภาพสาวอย่างนับถือ
" ก็นะ...พี่เคยเจออะไรแบบนี้มาบ้างน่ะ แหะๆ "
ท่ามกลางเสียงโอ๊กอ๊ากทั้งหลาย คุณปอเดินคู่กับมากับหมาป่าเจ้าถิ่น...คุณปอจริงๆแล้วมีอะไรที่คาใจอยากจะถามมากมายแต่ด้วยเวลาที่ค่อนข้างจำกัดจึงทำให้ไม่สามารถไถ่ถามอะไรเพิ่มเติมได้ในขณะที่ซิติเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างข้างๆค่ายด้านนอก
" ดาบ...มีดโบราณเหรอ...ยังกะมีดพร้าโบราณของแดนสารขัณฑ์เลยวุ้ย ? "
ซิติชูมีดลักษณะคล้ายมีดพร้าปอกเปลือกมะพร้าวขึ้นมาดูก่อนจะแอบเก็บเหน็บไว้ที่เอวเผื่อไว้ในกรณีฉุกเฉินจะได้เอามาใช้
" เสียดายอยู่เหมือนกันที่ไม่ได้คุยกันมากกว่านี้...โอกาสหน้าเราคงได้คุยกันมากกว่านี้ ในนามของผู้นำกลุ่ม...ข้าขออวยพรให้พวกเจ้าทั้งหมดรอดชีวิตได้ตลอดไป "
" แหม...อวยพรได้ไม่ค่อยน่าฟังเลยนะครับท่าน เหอๆ "
โคเดพูดอุบอิบ...แน่ล่ะ เป็นใครฟังก็ต้องไม่ค่อยชอบใจ รอดชีวิตได้ตลอดไป...ทำไมไม่รอดกลับบ้านได้กันกันล่ะ ? เขาได้แต่คิดในใจ

ทุกคนเดินกลับแคมป์กันตามกำหนดเดิมที่ตั้งเป้าไว้ก่อนกลับทุกคนโค้งให้เหล่าหมาป่าทั้งหลายและเจ้าถิ่นอย่างกอสเปลแล้วเดินจากไปอย่างไม่ค่อยสนุกเท่าตอนมาเท่าที่ควร...เรื่องราวที่ได้รับฟังก็มีแต่เรื่องน่าหดหู่เพราะทำให้พวกเขาทั้งหมดคิดเหมือนๆกันเลยว่า" จะต้องหนีไปตลอดถึงจะรอดชีวิตได้เลยรึไงกัน ? "
ขากลับทุกคนไม่ลืมที่จะแวะพักเติมน้ำเก็บน้ำบางส่วนกลับไปที่แคมป์เท่าที่จะทำได้ สาวๆก็ช่วยกันเก็บลูกที่คล้ายๆแอปเปิ้ลกลับไปกันตามกำลังที่พอจะขนไปได้โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าระหว่างทางที่ตนเดินกลับมานั้นกอสเปลได้เดินตามมาส่งอย่างเงียบๆจนในที่สุดพวกเขาก้ออกจากเขตป่าทึบนี้ได้อย่างปลอดภัย
กอสเปลมองทุกคนแล้วยิ้มก่อนจะเดินกลับไปสู่ถิ่นของตัวเอง ในระหว่างกลับเขาก็ไม่ลืมที่จะทักทายใครสักคนที่" แอบ "อยู่ที่นั่นแล้วเฝ้าดูทุกๆคนตั้งแต่แรกที่เข้ามาในเขตป่านี้
" น่าแปลกที่เจ้าไม่ยักกะทำอะไรพวกมนุษย์เหล่านั้น เรนน์ ? "
กอสเปลพูดพลางเดินมาบริเวณน้ำตก ก่อนจะมองขึ้นไปบนต้นไม้ต้นหนึ่ง เรนน์นั่งอยู่ด้านบนของกิ่งไม้ทึบ ไม่แปลกที่จะไม่มีใครสังเกตุเห็น
" แปลกเหรอคะ ? พวกที่อยู่กลับท่านเองชั้นก็ไม่ได้ทำอะไรสักนิดเหมือนกันเลยนะ อย่าพูดเหมือนกับการที่ชั้นไม่ได้ทำอะไรใครนี่มันดูเหมือนการเสแสร้งสิ "
สาวน้อยชุดคลุมโดดลงมาจากต้นไม้ก่อนจะลุกขึ้นตอบคำถามของกอสเปล
" ชั้นนั่นแหละที่ต้องถามว่าเมื่อไหร่ท่านถึงจะยอมมอบศรีษะให้พวกเรา "
" งั้นข้าคงต้องถามกลับบ้าง...ทำไมในเมื่อที่นี่ก็มีสิ่งมีชีวิตอื่นๆตั้งมากมายผู้คนก็มีอยู่...ถึงจะไม่เยอะก็เถอะ...ทำไมต้องไปลักพามนุษย์จากที่อื่นมาอีก...พวกเจ้าแค่ต้องการศพไม่ใช่เรอะไง ? "
กอสเปลยิงคำถามกลับก่อนเรนน์จะยิ้มให้แล้วเงยหน้าตอบ
" เพราะจิตวิญญาณของศพแต่ละคนมันไม่ใช่อย่างที่ผู้นำของชั้นต้องการไงล่ะคะ... "


กลุ่ม A ที่นำมาโดยคุณปอเดินทางออกจากป่าเวลา 15.13 PM ไป 40 คน กลับมา 40 คน
ทุกคนแม้ขาไปจะลำบากแต่ขากลับก็พอยิ้มได้...เพราะอย่างน้อยก็พอมีเสบียงแถมเจอแหล่งน้ำ
ถือว่าการสำรวจของทีมแรกประสพผลสำเร็จพอสมควร



ย้อนกลับไปเวลาเดิม 9.00 AM ทีม B ที่นำโดยวงสตาร์ดัสท์ได้เดินทางกันอย่างครึกครื้นมีเสียงเพลงดังไปตลอดทาง...เรียกว่าหวกหูที่สุดในสามกลุ่มเลยก็ว่าได้
" กลางดงพงป่าเขาลำเนาไพรไกล~สังคม...มีแดนรื่นรมย์แสนชื่นชมมีเสรี "
วาตารุร้องเพลงลั่นตลอดเส้นทาง แต่เพลงนี้สำหรับการเดินทางแล้วมันจัดได้ว่าเป็นเพลงที่เข้าท่ามากกว่าเพลงอนิเมหรือแม้แต่เพลงรักอะไรทั้งสิ้น ทุกคนจึงร้องตามกันอย่างสนุกปากจนเข้าไปในป่าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ตัวจนกระทั่งเพลงชาวดงได้จบลงในรอบที่ห้า( ร้องกันไปได้ )...
" เฮ้ย !! ที่ไหนวะเนี่ย !!! "
วาตารุหัวหอกของกลุ่มปหกปากลั่นเมื่อเข้ามาเจอทิวทัศน์ที่ไม่เคยเจอ
" ไอ้ส้นเท้า !! ก็เอ็งน่ะแหละที่พาชาวบ้านชาวช่องเขาเข้ามาน่ะเฮ้ย!! สรุปไงเนี่ยหลงป่าเรอะ ? "
สมาชิกในทีมคนอื่นๆเริ่มยั้วะออก เดินตามมาจู่ๆแหกปากบอกที่ไหนไม่รู้ เป็นใครก็องค์ลงทั้งนั้น
" ใจเย็นครับใจเย็น...ยังไงพวกเราก็ไม่รู้ว่าที่นี่มันยังไงตั้งแต่หลงมากันอยู่แล้ว...โวยวายไปก็เท่านั้นแหละครับ จริงมะ ? "
ทอมยกมือขึ้นเพื่อเบรคความวุ่ยวายที่กำลังจะตามมาซึ่งได้ผลตามคาด
" เอาไงกันดีวะเนี่ย ? ขามายังไม่รู้เลยว่าเดินมากันอีท่าไหน อีแบบนี้ตอนออกไปไม่ต้องแก้ผ้าทิ้งสัญลักษณ์กันเลยรึไงวะเนี่ย ? "
ไลอ้อนเกาหัวดังแกร่กๆ ถึงจะใจเย็นลงบ้างแต่เขาก็ยังต้องการคำถามในสิ่งที่เขาถามอยู่ดี
" ขอให้ทุกท่านใจเย็นเข้าไว้ครับ !! ผมพอจะมีวิธีแก้สถานการณ์แบบนี้อยู่ !! "
จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมา ทุกคนหันไปมองต้นเสียง เป็นชายหนุ่มราวๆ 19 สวมเสื้อเขียวขี้ม้ากางเกงลายพรางดิจิตอลบวกรองเท้าจังเกิ้ลที่ดูยังไงการแต่งตัวก็ยังกับว่ามาคนละงานกันเห็นๆ ชายผู้นี้ประกาศตัวก้องว่ามีนามอันเด็ดดวงว่า " จูลาดิส "
" แล้วเอ็งจะทำยังไงครับ ? "
ยามะจิควงไม้กลองถาม เขาเองก็อยากรู้ว่าชายหนุ่มที่เหมือนทหารเกณฑ์หลงเผ่าคนนี้จะมีดีอะไรมาโชว์
" ผมเคยดูโคนัน !! มีตอนนึงที่โคนันหาทิศจากดวงอาทิตย์ ถ้าเราเอานาฬิกาชี้ไปทางดวงอาทิตย์ให้เข็มสั้นกับยาวอยู่ระหว่างกลางดวงอาทิตย์ ทางนั้นคือทิศเหนือครับ แล้วถ้าเราเดินไปทางทิศเหนือเราต้องเจอทางอออกเป็นแน่ !!"
เป็นอะไรที่ฟังดูดีมากถ้าวาตารุไม่หยิบนาฬิกาแดดอกมาให้จูดาลิสดูก่อนจูดาลิสจะอ้าปากค้างยาวถึงกระดูกไหปลาร้า...แน่ล่ะ นาฬิกาแดดบ้านไหนมันจะมีเข็มสั้นกับเข็มยาว...จะมีก็แต่เข็มที่ตั้งเป็นแกนกลางแค่นั้นเอง
" ไอเดียดีครับคุณทหาร แต่ไม่ประทับใจ...เอาไปศูนย์ !!"
ไปป์พูดจบจูดาลิสคอตกตาปิด สร้างเสียงฮาเงิบให้ทุกคนคลายเครียดได้เป็นอย่างดี
" ข้าว่าไปทางนี้เหอะ มันดูโล่งๆดีว่ะ "
ทอมชี้นิ้วไปอีกด้านหนึ่งของทุกคนก่อนทุกคนจะเดินตามไปอย่างว่าง่าย...



เดินไปได้สักพักทุกคนเริ่มได้ยินเสียงเหมือนคนพูดค่อนข้างดังมาก...
" ได้ยินเสียงอะไรมั้ยวะ ? "
ไปป์พูดขึ้นมา
" ชัดเจนเลยว่ะเชรี่ย...ยังกะคนตะโกน "
ยามะจิพูดพลางมองซ้ายขวาอย่างระแวง ทุกคนเริ่มจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก่อนจะได้ยินพร้อมกันชัดๆอีกครั้งหนึ่ง...
" วันนี้สเคลได้ออกไปด้านนอกปราสาท !! เป็นการดีที่พวกเราทั้งหมดจะบุกเข้าตีตอนนี้เพราะที่อยู่รอบๆก็มีแต่หน่วยฟิรานาแล้ว...หากปล่อยโอกาสนี้ไปล่ะก็พวกเราจะไม่มีโอกาสอีกง่ายๆแน่นอน พวกเราสู้มั้ย ?!!!!!! "
" สู้, เฮ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "
เสียงกลุ่มคนจำนวนที่ได้ยินยังไงก็ไม่ต่ำกว่าร้อยแน่นอนตะโกนดังจนพวกเขาสะดุ้งตกใจ ที่นี่ยังมีคนอื่นๆอยู่อีกอย่างที่พวกเขาคิดไว้ในใจ
" เอาไงดีวะเฮ้ย !? "
" จะคุยรู้เรื่องเรอะ ? "
" แม่...หนูกลัว !! "
ท่ามกลางความกลัวและกังวลของแต่ละคนจู่ๆก็มีคนใส่ชุดเหมือนทหารยุคที่ขึ้นบุกหาดนอร์มังดีปรากฏตัวขึ้นพร้อมเอาสันปืนกระแทกแทนการกล่าวคำทักทาย

ปึก !!!!
ผั้วะ !!!
ผลั่ก !!!!!!


ท่ามกลางความเงียบสงบวาตารุค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะได้สติเล็กๆ เขาส่ายหัวเพราะรู้สึกมึนมาก ตามร่างกายก้ปวดไปหมดราวกับถูกทุบอย่างรุนแรง
" กระเจี๊ยวอะไรวะเนี่ย โอย...ปวดหัวสัส !! "
เขาบ่นเล็กน้อยก่อนจะได้สติอย่างหนักเพราะภาพที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นคือภาพกลุ่มเพื่อนๆของเขาทั้งหมดถูกจับมัดผสมรอยฟกช้ำอย่างเห็นได้ชัดก่อนวาตารุจะเข้าใจได้ทันทีว่าตอนนี้พวกเขาถูกจับมา
สักพักมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาก่อนจะถามอะไรสั้นๆ
" ไอ้หนู...ไม่อยากตายใช่มั้ยพวกแกน่ะ...หึๆ ข้ามีงานใหญ่ให้พวกแกทำ... "
วาตารุตะลึงตาค้างเพราะชายคนที่อยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้นั้นจริงๆน่าจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ ทั้งหนวด ทั้งหนาตารูปร่าง...แม้จะเคยดูแต่คลิปล้อเลียนในยูทูปแต่ก็คล้ายกันแทบทุกประการ...วาตารุตกใจมากจนในที่สุดก็อุทานชื่อชายที่เข้ามาคุยกับเขาออกมา



" ฮ....ฮิตเลอร์ !!!? "


To be continue...
ไม่ระบุตัว
· #24
^
ไอ้หนวกแปลงสีฟัน
JrChan สมาชิก
· #25
มาได้ยังไงเนี่ย =[]=!!
bazooka_kidz สมาชิก
· #26
ฮิตเลอร์มาเอง !!
/ปล. ชาวโลลิ VS นาซี เหอๆ
general juladis สมาชิก
· #27
จะมีอาเบะด้วยไหม ถ้ามี เดี๋ยวนำทัพสู้...
pai_pai สมาชิก
· #28
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #29
- Episode 9 : ยุทธการบุกปราสาท

" เฮ้ย !! ตื่นได้แล้วไอ้พวกขยะ !! "
เสียงทหารนายหนึ่งเดินเข้ามาหาทีม B ที่ถูกจับมากันยกกลุ่ม บางคนยังหลับอยู่ก็ถูกปลุกด้วยรองเท้าจังเกิ้ลอย่างไม่ไว้ไมตรีจนตัวลอยก็มี บางคนผวากลัวจนตัวสั่นก้มี วาตารุในฐานะที่นำทีมมา( อย่างไม่ได้ตั้งใจ...เอ่อแต่ที่มาเจอพวกนี้จริงๆทอมนำทางมาน่ะนะ )รู้สึกทั้งแค้นทั้งเครียด...แต่เขาต้องอดทนและหาทางออกจากสถานการณ์ที่เลวร้ายโคตรๆนี้ให้ได้ !!
" สวัสดีไอ้พวกขยะ... "
ฮิตเลอร์เดินเข้ามาหาพวกเขาทั้ง 40 คน ก่อนจะมองเรียงรายบุคคลแล้วพลางยิ้มที่มุมปาก ตอนนี้แต่ละคนกำลังตะลึงอย่างหนัก...แน่นอนน้อยคนนักที่จะไม่รู้จักฮิตเลอร์ โคตรผู้นำที่แสนโหด แม้จะเคยเห็นหน้าจากคลิปล้อตามยูทูปแต่ตอนนี้ตัวเป็นๆกำลังอยู่ต่อหน้าพวกเขาแล้ว
" พวกแกตอนนี้ถือว่าเป็นเชลยของข้า ข้ามีงานให้พวกแกทำ...แน่นอนใครไม่ทำต้องโดนแบบนี้ "

ปัง !!!

สิ้นเสียงฮิตเลอร์พูดจบ เสียงปืน M1 กาแรนด์ก็ดังขึ้นทันที !!มีลูกทีมคนหนึ่งลงไปกองกับพื้นแต่ครั้งนี้ไม่มีสิทธิ์ลุกขึ้นมาแน่นอนเพราะกระสุนได้เจาะเข้ากลางหน้าผากเป็นรูอย่างเห็นได้ชัด !!
" เฮ้ยยยยยยยยยยยยยย !! "
ทีม B ทุกคนต่างร้องผวาทั้งหมด จู่ๆเล่นฆ่ากันง่ายๆเหมือนผักปลาแบบนี้ไม่ต้องสงสัยแล้วล่ะว่าตอนนี้ข้างหน้าเขานี่ตัวจริงหรือตัวปลอม
" ว่าไง...ใครไม่อยากตายก็ว่าง่ายๆแล้วตามมา "
ฮิตเลอร์พูดจบก็หันหลังเดินออกไปโดยมีทหารเดินตามไป 3 นาย จากนั้นทหารอีกจำนวน 10 กว่าคนก็เข้ามาเร่งให้พวกเขาเดินออกไปพร้อมๆกัน

ท่ามกลางความสับสนทุกคนตอนนี้ในหัวไม่ได้กำลังคิดโทษใครที่ทำให้มาเจอเรื่องแบบนี้...แต่กำลังคิดอยู่ว่า...จะทำยังไงดี งานที่ให้ไปทำคืออะไรกันแน่ !!
หลังจากถูบังคับให้เดินมาเรื่อยๆ...จากห้องเล็กๆ...เลาะขอบป่าตามเส้นทางจนมาถึงหน้าสถานที่แห่งหนึ่ง ด้านหน้าพวกเขามีสะพานไม้ทอดยาวข้างใต้เป็นแม่น้ำกว้างพอสมควร ส่วนอีกฟากของสะพานมีปราสาทรูปทรงเหมือนที่พวกขุนนางโรมันโบราณชอบอาศัยอยู่กัน( ให้ลองนึกภาพปราสาทแดร็กคูล่าดูนะครับ )
" นั่นเป็นปราสาทของปิศาจอิมเมอร์ทอล - สเคล...แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันจะออกไปข้างนอกเพราะมีใครแอบเข้ามาในพื้นที่ของมันนี่แหละ...ข้าต้องการให้ขยะอย่างพวกแกเข้าไปสำรวจดูพื้นที่ภายในปราสาท จากนั้นพวกข้าก้จะบุกตามเข้าไปสมทบ...พูดง่ายๆก็คือส่งพวกแกไปเป็นแนวหน้านั่นแหละ "
ฮิตเลอร์พูดพลางชี้นิ้วไปที่ปราสาท ทุกคนกลืนน้ำลายเฮือก
" ข้าจะให้หอกพวกเจ้าคนละอัน จงอุทิศชีวิต...ถวายเลือดเนื้อและวิญญาณเพื่อภาระกิจ...ขอให้พวกเจ้าไปดี "
" เฮ้ย !! ไปตายชัดๆเลยนี่ว่า เชรี่ย !! "

ปัง !!!

สิ้นเสียงบ่นของชายคนหนึ่งก้มีเสียงปืนดังตามมาแน่นอนว่า Headshot 100%
" จะไปรึเปล่า ? ข้าไม่ค่อยชอบบังคับคนหรอกนะเพราะมันจะทำให้ทำงานกันแบบไม่เต็มใจ "
ฮิคเลอร์พูดพลางยิ้มเยาะที่มุมปาก สถานการณ์แบบนี้ไม่ไปก็โดนยิงตายแน่ๆ แต่หากบุกเข้าไปก็ครอดยากแถมสเคลที่ว่านี่ใครก็ไม่รู้แต่ทุกๆคนคิดเหมือนกันอย่างนึงก็คือหากบุกเข้าไปอาจจะมีทางรอดมากกว่าขัดขืนกองทหารพวกนี้
" ถ้าภาระกิจนี้สำเร็จ...ท่านจะปล่อยข้ามั้ย ? "
ไลอ้อนเสี่ยงตายถาม
" อิสระคือสิ่งที่รอพวกเจ้าอยู่ ขอเพีงทำภาระกิจสำเร็จรุล่วงได้ ข้าก็ยินดีที่จะปล่อยพวกเจ้ากลับไป ขอจงมั่นใจได้...ข้าไม่เคยพูดปด "
ผู้นำหนวดจิ๋มกล่าวพลางยิ้มเล็กๆแต่ในใจเขายังไงก็คิดที่จะจับพวกทีม B ไว้ใช้งานต่ออยู่แล้วซึ่งแน่นอนว่าใครหือก็ยิงทิ้ง !!
" ก็ได้ ข้าจะทำ !! "
ทุกคนพูดออกมาพร้อมๆกันโดยไม่ได้นัดหมาย แน่นอน...ตอนนี้พวกเขา 38 คนมีทางรอดแค่นี้แล้วจึงไม่จำเป็นต้องคิดอย่างอื่นอีกต่อไป


-

หลังจากรับหอกไม้ที่ดูโบราณโคตรๆมากันแล้วแต่ละคนก้วอร์มร่างกายกันเต็มที่ นี่คือภาระกิจที่ทั้งเสี่ยงตายสูงรวมไปถึงโอกาสรอดที่จะมีตามมาด้วย
" เฮ้ย...คุณทหารเกณฑ์ !! "
ยามะจิเรียกจูลาดิส
" ครับ ? "
จูลาดิสหันไปขานตอบรับ
" สถานการณ์แบบนี้สำหรับทหารแล้วจะเอาไง ? "
ทุกคนได้ยินสิ่งที่ยามะจิพูดทั้งสิ้นเพียงแต่ทำเป้นไม่ได้ยินอะไรแล้วแกล้งยืดเส้นยืดสายต่อไปเพื่อรอฟังสัญญาณอะไรดีๆที่อาจจะมีตามมา
" พวกมันให้เราบุกเข้าไปในปราสาท...หากเราบุกเข้าไปได้ล่ะก็...เราอาจเปลี่ยนจากเชลยศึกเป็นกองกำลังตั้งรับได้ทันที...เอ่อ...ผมหมายถึงในกรณีที่ในปราสาทไม่มีอะไรอยู่ด้วยนะครับ "
จูลาดิสพูดพลางปาดเหงื่อ เขาพยายามเค้นสมองให้สั่งการอย่างมากที่สุด
" โอเค...พวกเราโอเคกันนะแผนนี้ ? "
ไปป์พูดทะลวงขึ้นมากลางวงเพราะเห็นว่าตอนนี้คงทำได้แค่นี้แล้ว...จะมามัวกลัวว่ามีอะไรอยู่ในปราสาทรึเปล่าไม่ได้แล้ว
" อืม !!! "
สมาชิกทีม B ทุกคนตอบรับแผนการครั้งนี้...


ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบริเวณสะพานไม้ด้านหน้าปราสาทที่พวกเขาต้องข้ามมันเพื่อไปสู่ภาระกิจเบื้องหน้า กลุ่มกองทัพนาซีที่แอบซุ่มอยู่ในพงหญ้าด้านหลังรอดูสัญญาณจากทีม B ด้วยระเบิดแฟลร์ที่เขาให้ไป
" จุดมันเมื่อเห็นว่าด้านในไม่มีอะไร ปลอดโปร่ง ไปได้ไอ้พวกขยะ !!! "
" โอ้สท์ !!!!!! "
ทีม B ขานรับคำสั่งสุดท้ายที่ได้ยิน พวกเขาค่อยๆเคลื่อนที่ข้ามสะพานอย่างระมัดระวังที่สุดทันที
" สะพานบ้าอะไรวะเนี่ย...ทำไมมันจมลงไปในน้ำได้ลึกขนาดนี้วะ ? "
ทอมบ่นอุบอิบ จะว่าไปสะพานไม้นี้ก็แปลกเพราะว่าตัวสะพานจมลงไปในน้ำมากกว่าครึ่งสะพาน จะมีพ้นน้ำก็แค่บริเวณต้นสะพานกับปลายสะพานแค่นั้นเอง จนในที่สุดพวกเขาก็ลุยน้ำข้ามสะพานมาได้พร้อมๆกัน
" เอาล่ะ...นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วกันเอาไว้นะเว้ย....จากนี้ไปล่ะของจริงล่ะสัส !! "
วาตารุพูดพลางมองไปที่ปราสาท ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงชมว่ามันสวยมากจอร์ชอะไรประมาณนี้...แต่ตอนนี้ทุกเขาเลยก็ว่าได้มองมันเหมือนปราสาทผีสิง
" ปราสาทแดร็กคุล่าชัดๆเลยว่ะ..นี่เข้าไปกรูจะได้เจอเรมิเลียมั้ยวะเนี่ย ? "
ยามะจิพูดเอาฮาเห็นๆทำให้ทุกคนอมยิ้มได้แว่บนึง
" เมิงเลือดกรุ๊ป B ป่ะล่ะ ? ถ้าใช่ก็โดนสุบ ถ้าไม่อาจถูกฆ่าแทนไง เหอๆๆๆ "
ไปป์พูดจวกสวนเอาฮาบ้าง
" แต่ตอนนี้หมวยไม่อยู่ด้วยสิ..คงไปแอบหลับตามเคยแหงๆ "
จูลาดิสเอามั่ง ตอนนี้แต่ละคนเริ่มยิ้มกันออกหลังจากเครียดมาตั้งแต่เดินมาจากป่าแล้ว
" งั้นตอนนี้ยามไม่อยู่ พวกเราก้บุกไปขอลายเซ็นเหล่าบ้านมารแดงเลยดีกว่า !!! "
" โอเค !!!!!!!!! "
สิ้นเสียงตะโกนของไลอ้อน แต่ละคนก็กู่ร้องตอบรับกันทันที


เมื่อทุกคนย่องตอดมากันจนถึงด้านหน้าปราสาทก็พบว่าประตูเปิดแง้มๆอยู่แต่แรกแล้ว
" ไม่ได้ปิดว่ะ บุกๆ "
วาตารุเสนอตัวเป็นแนวหน้า หลังจากเช็คประตูแล้วเขาก็ยกมือกวักเป้นสัญญาณให้มาต่อกันทันที
เดินกันมาจนถึงด้านในก็เป็นพื้นที่โล่งๆ ที่พื้นปูพรมสีแดงฉาน ด้านขวามีประตู ด้านหน้ามีชั้นบันไดสูงทั้งสองฝั่งขวาซ้ายส่วนซ้ายมือมีศพคนโดนแขวนอยู่...ตอนนี้มีแต่โครงกระดูกแล้ว
" ไอ้เหยด !! กระดูก !!!! "
จูลาดิสสะดุ้งผมตั้งเมื่อเจอของจริงระยะเผาขน
" ระวัง !! เงียบๆก่อน แอบเร็ว !!!!!! "
ทุกคนตัดสินใจแอบหลังประตูที่พวกเขาเข้ามา ทุกคนได้ยินเสียงชัดเจนเป็นเสียงฝีเท้ากำลังเดินอยู่อย่างช้าๆ

โครม !!!!!!!!

พริบตาเดียวกันที่เสียงเดินหยุดลงก็เกิดเสียงอะไรสักอย่างกระทบกันดังโครม !!
" ว้า...นึกว่ามีใครบุกเข้ามาซะอีก...ไปกันเถอะคาลิสเบิร์ก "
สิ้นเสียงดังกล่าวทุกๆคนแอบมองเท่าที่จะทำได้อย่างระวังสุดๆ แม้จะไม่เห็นตัวผู้พูดแต่ก็รู้ได้ว่าเป็นเสียงผู้หญิง แต่ทุกคนคิดว่า [ คาลิสเบิร์ก ] ที่เธอคนนั้นพูดต้องหมายถึงไอ้ตัวที่พวกเขาทั้งหมดเห็นนี่แน่นอน
ร่างกายของมันเหมือนกอริล่าแต่สูงประมาณเมตรครึ่ง ตามตัวติดเกราะเหมือนนักรบโบราณฝั่งโรมัน ในมือถือเสาปูนที่ทั้งยาวและใหญ่มหึมาพาดบ่าเดินต้วมเตี้ยม เสียงที่กระแทกนั้นก็คือเสียงเสาปูนฟาดไปด้านหลังบริเวณบันไดนั่นเอง...คาดว่าเธอคงคิดว่าทีม B ไปแอบแถวๆนั้นจึงได้ลงมือทุบแต่ก็ชวดไป
" ลิงกอริล่าติดเกราะ แสรดดดดดดดดดดดด !!! มีปืนจะยิงเข้ามั้ยวะ !!? "
วาตารุอุทานออกมาเงียบๆแต่ก็พอได้ยินกัน
" ปืน ร.ด.ที่ไอ้พวกนั้นใช้กรุดูยังไงก็เอาไม่อยู่แน่นอน เจ้ดโข้ !! เอาไงดีวะ ? "
ทอมอุทานพลางเอามือปิดปาก ตอนนี้แต่ละคนกำลังสยองกันสุดๆกับการปรากฏกายของคาลิสเบิร์กตัวอย่างคิง !!
" ที่ด้านขวามีประตู...ผมว่าเราลองแอบเข้าไปกันดูดีกว่านะครับ !! "
จูลาดิสพูดพลางชี้นิวไปที่ประตูด้านขวา จะว่าไปคาลิสเบิร์กก็ไม่ได้เข้าประตูเพียงแค่เดินอ้อมไปด้านหลังบันไดแค่นั้น
" พอเลยไอ้ทหารเกณฑ์ !! คิดจะพาพวกกรูไปตายเหรอไงวะ !!!? "
ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ท่าทางโมโหไม่น้อย
" แล้วเราจะจับกลุ่มรอความตายรึไงครับ ? อย่าลืมสิตอนนี้เราอิสระไม่พอแถมมีอาวุธในมือ ทำไมไม่ลองทำอะไรดุกันก่อนจะตายบ้างล่ะครับ !! อย่าคิดว่าทำไม่ได้ดิ..ไอ้ลิงยักษ์นั่นก็แค่ตัวใหญ่ใส่เกราะไม่ได้หมายความว่าเราจะสู้มันไม่ได้ใช่มั้ยครับ ใจเย็นๆก่อน "
จูลาดิสพูดยังไม่ทันจบ วาตารุที่อาสาเป็นแนวหน้าก็พุ่งเข้าไปก่อนใครเพื่อน
" เฮ้ยๆ !! ย่องมาเบาๆ ทางสะดวก "
ทุกคนเอ๋อเล็กน้อยที่แนวหน้าของเขากล้าผิดมนุษย์มนา...แต่ทุกคนก็สวมวิญญาณแมวย่องมากันเป็นทอดๆจนมาถึงห้องดังกล่าวได้จนครบ
" ปิดประตูที กันตายไว้หน่อย "
ทอมพูดขึ้น ไลอ้อนจึงเอื้อมมือไปปิดประตู


ปึง !!

สิ้นเสียงปิดประตูทุกคนก็เห็นเส้นทางคล้ายทางลงอุโมงค์อะไรสักอย่างทอดยาวออกไปเล็กน้อย ทุกคนมองหน้ากันสักระยะก่อนจะพยักหน้าแล้วค่อยๆเดินไปอย่างพร้อมเพรียงกันจนมาถึงห้องอีกห้องหนึ่งซึ่งไม่มีอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า
" ทางตันว่ะ "
วาตารุบ่นอุบอิบ
" เฮ้ยๆ ด้านบนมีอะไรม่รู้เป็นเหมือนสวิทช์กดอะไรเลยว่ะ "
ทุกคนแหงนหน้าขึ้นไปมองบนเพดานก็สังเกตุเห็นปุ่มๆแดงๆแต่เอื้อมไม่ถึง ไปป์จึงลองเขวี้ยงหอกใส่ปุ่มดังกล่าวดู

วื้ม ~ !!!!

ทันทีที่สวิทช์ถูกหอกกระทบ กำแพงของห้องว่างๆก็เลื่อนลงเผยให้เห็นอาวุธและชุดเกราะจำนวนมากทั้งโล่ หอก ดาบสปาร์ตั้นรวมไปถึงปืนคาบศิลา 5 กระบอกวางอยู่ ที่แท้ปุ่มนั้นก็คือสวิทช์เปิดที่ซ่อนอาวุธนั่นเอง
" เจ้ดโข้ !! แจ้คพอตแล้วเว้ย !!!!! "
" สาส !! ดาบ 300 นักรบของจริงแน่ๆ...โอ...กลับไปกรูจะบอกแม่กรุว่ากรูได้จับดาบนักรบโบรารณมาสองมือเต็ม !! "
" เชรี่ย...!! ปืนหินชนวนว่ะ !! เหยดหมา...ของแจ็ค-สแปโร่เห็นๆคาตา !! "
ทุกๆคนตื่นตาพลางเลือกอาวุธกันอย่างลืมกลัว ระหว่างนั้นมีชายคนหนึ่งเดินมาหาจูลาดิส
" ถ้าผมเอาแต่โวยวายไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง คงมาถึงนี่ไม่ได้...ขอโทษด้วยที่ว่านายในตอนนั้น "
ชายคนดังกล่าวพูดจบพลางยื่นมือออกมา จูลาดิสยื่นมือไปจับพลางพูดตามธรรมเนียม
" ผมไม่ได้ทำอะไรเลย...มันอยู่ที่ตวคุณนั่นแหละ...ขอแค่คุณกล้า คุณก็ยังมีโอกาสทำอะไรอีกมากมายได้ อ่า...คุณ... "
" ผมชื่อกิจครับ "
ชายคนดังกล่าวตอบอย่างยิ้มแย้ม

-

ในขณะเดียวกันฝั่งกองทัพนาซีที่ซุ่มดูก็เริ่มเอะใจว่านานมากแล้วทำไมไม่มีสัญญาณสักที
" มันตายกันหมดรึเข้าไปแอบกันวะ ? "
ฮิตเลอร์พูดขึ้นอย่างหัวเสีย
สักพักหนึ่งแม่น้ำก็เริ่มเกิดคลื่นอย่างรุนแรงจนโถเข้าใส่บริเวณฝั่ง จากนั้นกองทัพนาซีก็ได้พบสิ่งที่พวกเขาไม่อยากเจอที่สุด ทุกคนอ้าปากค้างจนเหวอโดยเฉพาะผุ้นำหนวดจิ๋มของเขาจะช็อคหนักที่สุด
" เห็นน้ำมันกระเพื่อมๆ ที่แท้ก็มาแอบกันตรงนี้นี่เอง...นึกว่าแอบเข้าไปในปราสาทซะอีก นี่พวกแกอีกแล้วเรอะ..ไม่เข็ดเลย "
" ที่สะพานจมในน้ำก็เพื่อเวลาที่พวกแกบุกมาน้ำมันจะกระเพื่อม...พวกเราที่อาศัยอยู่ในน้ำก็จะรู้กันไงล่ะ "
กองทัพผู้ชายจำนวนราวๆ 50 คนโดดจากแม่น้ำขึ้นมายืนต่อหน้ากองทัพนาซี พวกเขาทั้ง 50 สวมหัวกะโหลกของ[ ปลา ]ขนาดใหญ่ไว้บนหัวทั้งสิ้น
" พวกแก...ไม่ได้อยู่ด้านในงั้นเหรอ ? "
ทหารคนหนึ่งกล่าวถาม
" ข้างในตอนนี้มีแค่เจ้าคาลิสเบิร์กกับรองหัวหน้าขวัญแค่นั้นแหละ "
กองทัพนาซีต่างหยิบอาวุธออกมาเตรียมพร้อม..แผนของพวกเขาพลาดไปอย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะไม่คิดว่ากองทัพ [ ฟิรานา ] นั้นจะเล่นซุ่มอยู่ในแม่น้ำไม่ใช่ในปราสาท


ในขณะที่ทีม B กำลังสนุกกับการเลือกชุดเกราะและอาวุธ....
รองหัวหน้าที่ชายคนหนึ่งเรียกว่า [ ขวัญ ] ก็กำลังเดินตรวจตราภายในปราสาทพร้อมกับโคตรลิงนาม [ คาลิสเบิร์ก ] อยู่
แต่ตอนนี้ ณ เวลาเดียวกันนั้น
ด้านนอกปราสาทก็เกิดการฆ่าฟันกันแล้ว !!!!!


To be continue...
FroZen สมาชิก
· #30
ตอนแรกๆมองเฉยๆ พอเข้ามาอ่านชักเริ่มติดละ..

สนุกจริงๆนะเนี่ย!
wily ผ สมาชิก
· #31
ขอบคุณทุกๆท่านที่ติดตามครับ
/me คาราวะหนึ่งจอก
wily ผ สมาชิก
· #32
- Episode 10 : การต่อสู้ภายในตัวปราสาท !!

ด้านนอกปราสาทขณะนี้เกิดความอลม่านขนาดหนัก ทหารหลายนายถูกหน่วยฟิรานาโจมตีจนถึงแก่ชีวิตไปหลายสิบ ในขณะที่หน่วยฟิรานาถ้านับที่โดนยิงตายกันจริงๆดันมีแค่ 6 คน
" ไอ้พวกสกปรก !! แน่จริงอย่าหนีลงไปในแม่น้ำสิวะ !!!! "
ไม่ทันขาดคำที่ทหารนายหนึ่งได้พูด หน่วยรบฟิรานาคนหนึ่งที่โดดลงน้ำไปก็กระโดดขึ้นมาจากน้ำพร้อมพ่นน้ำ( ถุยน้ำลายเป็นกระสุนทำนองนั้น )ใส่ทหารคนที่โววายเข้าที่อกด้านซ้ายอย่างจัง ทหารนายนั้นลงไปนอนตาค้างอย่างสยดสยอง
" ฆ่ามัน !!! อย่าให้เสียชื่อกองทัพอันยิ่งใหญ่ที่ยึดมาหลายดินแดนแล้ว !!! "
แม้คำสั่งของผู้นำหนวดจิ๋มจะดุดันแค่ไหน แม้กองทัพของเขาจะยิ่งใหญ่เพียงไรก็จริงอยู่...แต่ ณ เวลานี้ กองทัพของเขามีเพียงไม่ถึง 100 กว่านายแล้ว บวกกับอาวุธยุทธโทปกรณ์ที่จำกัดจำเขี่ย แถมยิ่งเจอข้าศึกที่อาศัย" แม่น้ำ "เป็นโล่กำบังเวลายิงกระสุนเข้าใส่( เพราะกระสุนจะวิ่งในน้ำมองเห็นเป็นเส้นตรงหลบได้ง่าย )เวลานี้กองทัพของเขากำลังเจอศึกหนักในฐานะทีมเยือนเข้าแล้ว !!

ขณะเดียวกัน ทีม B ที่นอกจากจะเลือกอาวุธกันจนหนำใจแล้ว ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดต่างก็สวมชุดเกราะกับบ้างแล้วด้วย
" This is spartannnnnnnnnn !!!! "
วาตารุแหกปากลั่นด้วยความฮึกเหิม เขาเอาเกราะเก่าๆมาใส่พร้อมโล่กับหอกโรมันยุคกลางมาถือประดับบารมีให้ดูเคร่งขรึม
" เฮ้ยๆ !! ดูนี่ หนวดดำเว้ย หนวดดำ !! "
ไลอ้อนพูดพลางเอาปืนหินชนวนมาควงเล่นสองกระบอก
ตอนนี้แต่ละคนเรียกว่าพร้อมมากๆหากเจอศัตรูเข้าจริงๆ พวกเขาเดินเก๋าโจ๋ออกจากห้องเก็บอาวุธจนมาถึงห้องโถงพรมแดงที่เขาเจอตอนแรก
" เอาไงต่อดีวะ ? ขึ้นกะไดไปด้านบนเลยมะเผื่อเจอสมบัติ "
ทอมพูดจบ แต่ละคนตาลุกวาวทันที
" ผมว่าเราลองสำรวจรอบๆดูก่อนดีกว่าครับ...บอกตรงๆข้างบนผมว่าอย่าเพิ่งดีกว่า "
จูลาดิสแนะขึ้นมา คำพูดของเขาในเวลานี้มีน้ำหนักพอสมควร
" กรูว่ายังไงก็ไม่ควรแยกกลุ่มว่ะ เสียวมาก..เสียวเชรี่ยๆเลยด้วย !! "
ไปป์พูดพลางเงยหน้ามองไปด้านบน ตาเขาค้างทันทีก่อนเขาจะแหกปากลั่น
" ไอ้สัส หลบเร็ว !!!!!!!!!!!!!!!!!!! "

ตึง !!!!!

สิ้นเสียงของไปป์มีอยู่แค่ 5 คนเท่านั้นที่สมองสั่งการไม่ทันได้แต่ร้องเอ๋ออ๋า พริบตานั้นบางสิ่งก็หล่นลงมาจากเพดานและทับร่างของพวกเขาทั้ง 5 ซึ่งหนีไม่ทันจนแหกกระจุย !!! หัวของผู้โชคร้ายคนหนึ่งถึงกับหลุดปลิวว่อนไปกระแทกกำแพงจนสมองแหลกเละติดผนัง
" เฮ้ย !! โอเคกันป่ะวะ ? "

ปึก !!!!

วาตารุเอยถามแต่เสี้ยววินั้นร่างกายของเขาตอบรับกับบางสิ่งโดยอัตโนมัติ...เขายกโล่ที่เอามาด้วยขึ้นมาบังอะไรบางอย่างที่ฟาดมาใส่เขาแต่ถึงจะตั้งรับได้ เขาเองก็ปลิวไปเกือบจะติดฝาผนัง...แน่นอนว่าดอกนี้วาตารุเจ็บแน่นอน !!
" ฮู้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม !!!! "
เสียงของสิ่งที่หล่นลงมากู่ร้องคำรามลั่นปราสาท มันคือคาลิสเบิร์ก...หรือก็คือโคตรลิงสวมเกราะที่พวกเขาเห็นในตอนที่แอบเข้าปราสาทมาช่วงแรกๆนั่นเอง
" บัดซบ !! ตอนมองไกลว่าใหญ่แล้วนะเจอระยะงี้แมร่งตึกรึเชรี่ยอะไรวะเนี่ย ? "
" เอาไงวะ...หนีเลยมั้ย ? "
แต่ละคนเริ่มแตกตื่นตระหนก และในระหว่างที่แต่ละคนตั้งสติกันไม่ได้ จูลาดิสเองในช่วงนั้นก็กำลังผวาอยู่จนลืมระวังรอบๆตัว คาลิสเบิร์กได้ใช้มือขนาดมโหฬารฟาดใส่เขาทันที
" จูลาดิส ระวัง !!! "
" หะ ? "

ผั้วะ !!!!!

สิ้นเสียงตะโกน ร่างของจูลาดิสถูกกิจผลักจนกระเด็นพ้นรัศมีฝ่ามือของโคตรลิง แต่กิจผู้ใจบุญนั้นโดนไปจังๆจนปลิวไปชนกับผนังปราสาท...ศรีษะของเขากระแทกอย่างแรงจนเห็นเลือดสาดกระจาย ก่อนร่างของเขาจะค่อยๆไหลลงมาสู่พื้นพร้อมเลือดจำนวนมากที่หลั่งรินออกมา
" คุณกิจ !!! "
ตอนนี้ทุกคนเรียกได้ว่าร่างกายร้อนผ่าว ขาสั่นอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน อสูรกายติดเกราะยังไม่เท่าไหร่แต่การที่มีคนร่วมทีมตายติดต่อกันเป็นว่าเล่นแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ยากที่จะคุมสติกันได้
" เฮ้ย !! พวกเรา !! ตั้งสติหน่อยเว้ย หาที่หลบกันก่อนเร็ว !!!!! "
ยามะจิตะโกนดังลั่น ได้ผล !! ทุกคนเรียกสติกลับมาทันควันแล้วต่างก็กระจัดกระจายไปแอบตามมุมต่างๆของห้องโถงอย่างว่องไว คาลิสเบิร์กไล่ทุบไล่ตีไปอย่างมั่วซั่วจนในที่สุดแต่ละคนก็ได้มุมที่คิดว่าปลอดภัยกันดีแล้ว
" ฟังนะเว้ย !! ยังไงพวกเราก็ต้องเจี๋ยนไอ้ลิงบ้านีให้ได้ !! ไม่งั้นล่ะก็พวกเราได้กลายเป็นมื้อเย็นของแมร่งแน่ๆ ห่าเอ้ย~!! ใครมีไอเดียอะไรเด็ดๆมั่งวะ "
ไลอ้อนตะโกนก้องห้องโถง เวลานี้ทุกคนต้องงัดเอาทุกอย่างที่มีตั้งแต่ไอเดียยันวิธีพิสดารทั้งหมดเท่าที่มีมาใช้งานให้เกิดผลที่สุด
" คุณไลอ้อน...คุณยิงปืนแม่นป่าวครับ ? "
จูลาดิสตะโกนถาม
" ถ้า BB Gun ล่ะก็นะ..แต่ไอ้ปืนคาบศิลาแบบเนี้ย..ผมไม่ชัวว์นะครับ มันไม่มีศูนย์เล็งอ่ะไม่มั่นใจเลยจริงๆ !! "
ไลอ้อนกล่าวตอบ ในใจเขากำลังคิดว่าอยู่ว่าถ้ามี M-16 สักกระบอกล่ะก็เขาจะสวมวิญญาณ[ บิล ไรเซอร์ ]ออกไปลุยให้มันตายไปข้างเลยทีเดียว
" อ่ะ...ถือว่าลองกันดูนะครับ เหวอออออออออออ !!!!! "

ตูม !!!!!!!!!

" ฮู้ม !!!!!!!!!!!!!!!! "
คาลิสเบิร์กทุบบันไดบริเวรที่จุลาดิสกับคนอื่นๆไปแอบซุ่มอยู่จนมันถล่มลงมาทับจูลาดิสกับคนอื่นๆที่แอบอยู่ใต้บันไดก่อนคาลิสเบิร์กจะเอามือทุบกองบันไดที่ถล่มลงมาซ้ำอีกครั้ง !!!
" เฮ้ย !!! ไอ้ทหารเกณฑ์ !!!!!!!! "
ไร้เสียงตอบรับกลับ สิ่งที่ทุกคนเห็นท่ามกลางกลุ่มควันที่ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องตอนนี้มีคือกอริลล่าสวมเกราะขนาดยักษ์ที่ตอนนี้กำลังไล่ขยี้พวกเขาอย่างสนุกสนาน
" จะมากไปแล้วเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!! "
ยามะจิตะโกนลั่นก่อนจะรวบรวมพลังเท่าที่มีทั้งหมดขว้างหอกตรงเข้าใส่กอริลล่าสวมเกราะ แน่นอนว่ามันถูกเกราะสะท้อนจนกระเด็นออกไป

จู่ๆสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็ปรากฏขึ้น !!

นั่นก็คือกองทัพฟิรานาเดินมาทางด้านหน้าปราสาทราวๆ 10 คน
" มีคนเข้ามาจริงๆด้วย...ช่วยพอก่อนจะได้ไหมครับท่านขวัญ ปราสาทเองคงพินาศเป็นแน่หากท่านยังเล่นอยู่ต่อไปแบบนี้...เรื่องผู้บุกรุกจากนี้ไปให้ข้าจัดการเองดีกว่า "
สิ้นคำพูดของชายคนหนึ่งในหน่วยฟิรานา ชาวทีม B สังเกตุเห็นว่าชายคนที่พูดนั้นแหงนหน้าขึ้นไปบนเพดานจึงได้แหงนขึ้นไปดูบ้างปรากฏว่าบริเวณด้านบนของแชนเดอเรีย( โคมไฟประดับคริสตัลหรูๆ )มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนนั้น สักพักผู้หญิงคนดังกล่าวก็กระโดดลงมาจากแชนเดอเรียซึ่งสูงถึง 2 ชั้นแต่กลับลงพื้นได้อย่างเงียบเชียบราวกลับว่ามีวิชาตัวเบา
" ใครบอกว่าเรากำลังเล่นกันล่ะ...คนที่กำลังเล่นน่ะคือคาลิสเบิร์กตะหากล่ะ "
ทีม B เหลียวไปมองกอริลล่าสวมเกราะอีกครั้งแต่ครั้งนี้มีเพียงยามะจิคนเดียวที่ตาดีจนสังเกตุเห็นบางสิ่งที่ผิดปกติไป

กอริลล่าสวมเกราะตัวนี้กำลังแอบร้องไห้อยู่...

" เอาสิวะ มาตายด้วยกันเป็นไง !!!! "
สิ้นคำพูด ยามะจิจุดไฟใส่บางสิ่งจนมันลุกไหม้เป็นแสงสีแดงสว่างไปทั่วห้องโถง หน่วยฟิรานาที่เข้ามาสมทบถึงกับถิยหลังไปคนละก้าวสองก้าวส่วนทางผู้หญิงที่ชื่อ [ ขวัญ ]เองก็โดดไปอยู่ในหน่วยฟิรานาเช่นเดียวกัน
" เอาระเบิดไปแดร๊กซะ ไอ้พวกบัดซบ !!!! "
ยามะจิขว้างสิ่งดังกล่าวออกไปพลางหันกลับมาบอกทุกๆคนอย่างไวว่า
" หลับตาเร็วเว้ยไอ้เหรี้ยยยยยยยยย !! กรูปาแฟรล์ไปแล้ว !!! "
สิ้นคำพูด ระเบิดแฟรล์ก็ส่องแสงสว่างไปทั่วปราสาทจนถึงกับเห็นแสงทะลุระตูออกมานอกปราสาทเลยก็ว่าได้จังหวะที่แสงกำลังสว่างจ้า ฟน่วยฟิรานาทั้งหมดรวมไปถึงขวัญเองก็พากันแสบตาจนมองอะไรไม่เห็นพร้อมกันทันที

ฉัวะ !!!!

วาตารุที่หลังจากหลับตาได้พอรู้ว่าแฟรล์ได้ผลก็รีบคว้าดาบมาฟันใส่ขวัญทันที ดาบนี้ฟันฉัวะเข้าที่ไหล่จังๆจนเลือดสาดใส่เสื้อของวาตารุเต็มๆ ในขณะที่บางคนก็ขว้างหอกใส่หน่วยฟิรานาที่เข้ามาสมทบโดนท้องโดนแขนบ้างแต่เข้าหัวไปถึง 6 คน !!! จังหวะนั้นไปป์ก็วิ่งไปดูทางกลุ่มจูลาดิส ในขณะที่ทอมวิ่งไปดูกิจ
" เฮ้ย !! ไอ้กิจ....ตื่นสิเว้ย !!!!! "
ทอมเขย่าร่างของกิจ...แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับก่อนที่ทอมจะอุ้มร่างของกิจพร้อมตะโกนบอกทุกคน
" เฮ้ย !! ขึ้นชั้นสองเร็ว !! ไปตั้งรับบนนั้นกันก่อน "
" ขอแรงใครที่ยังไหวมาทางไอ้ทหารเกณฑ์นี่ทีเว้ย !! ทางนี้มีที่ยังไม่ตาย 2 คน !! "
ไปป์ตะโกนเสร็จวาตารุที่กำลังว่าจะฟันซ้ำอีกสองสามฉัวะก็ต้องถอนทัพไปช่วยเพื่อนก่อน
" แบกขึ้นบนเลย ไปเลยๆ เฮ้ย !! ถอยก่อนอย่ามัวแต่ฟันสิวะ !!! "
ทอมพูดพร้อมโบกมือให้ทุกคนขึ้นไป ตอนนี้ไม่ว่าใครก็เลิกคิดเรื่องที่ว่าข้างบนจะมีอะไรอยู่มั้ยแล้ว...ตอนนี้ทุกคนได้แต่ต้องลี้ขึ้นไปด้านบนลูกเดียว
" เฮ้ย !! ไม่ฟังวะ งั้นไปล่ะเว้ย !!! "
ทอมโมโหมากที่ยังมีเกรียนราวๆ 14-15 3คนกำลังเมามันส์ที่ได้เอาหอกแทงใส่หน่วยฟิรานาที่ยังไม่ตายอีกสี่คนแต่ตากำลังพร่าอยู่ แต่ทอมก็ต้องถอยขึ้นไปก่อนทิ้งให้พวกเกรียนสามหน่อนั้นรั้งท้ายไว้
" โอ้ย ๆๆ !! "
หน่วยฟิรานาร้องด้วยความเจ็บปวดจนในที่สุดทั้งสี่คนก็ล้มลงไป
" เฮ้ย...ต่อไปเอาไงกะอีนี่ดีวะ ข่มขืนแมร่งเลยดีกว่าว่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ "
เกรียนน้อยทั้งสามพูดจบก็พุ่งเข้าไปกดร่างของขวัญลงไปติดกับพื้นปราสาท พริบตานั้นเองจู่ๆพวกมันทั้งสามก้รู้สึกถึงอะไรที่ผิดแปลกไป ร่างกายของพวกเขาจู่ๆก็ควบคุมเองไม่ได้...สภาพเหมือนถูกใครควบคุม
" ให้มันได้ยังงี้สิพวกนายเนี่ย...มาช่วยชั้นแต่ดันโดนเล่นงานแทนซะได้ เฮ่อ~...แล้วนี่ชั้นจะไปแก้ตัวเรื่องพวกนายกับท่านสเคลยังไงล่ะงานนี้ ? "
" ข...ขอโทษด้วยครับ ย...อย่า อ๊ากกกกกกกกกกก !!!!! "
สิ้นเสียงของหน่วยฟิรานาที่มาช่วย จู่ๆทั้งสี่คนก็เอามือทิ่มเข้าไปในลำคอจนมิดไปครึ่งข้อมือตายพร้อมๆกัน...เกรียนทั้งสามเจอภาพนี้เข้าไปถึงกับตาค้าง !!!
" เอาล่ะ...ต่อไปก็พวกนาย..เมื่อกี้พวกนายคิดจะทำอะไรชั้นกันนะ ได้ยินไม่ชัดเลยด้วยสิ ? "
" ปะ...ป่าวครับ พวกเราแค่จะหนีไปเฉยๆ...จ..จริงสิ...ให้พวกผมขึ้นไปเล่นไอ้พวกข้างบนให้เอามั้ยครับ พวกผมถนัดโคตรๆเลยเรื่องแบบนี้ "
เกรียนน้อยทั้งสามยื่นข้อเสนอกับขวัญเพื่อขอต่ออายุขัยของตนอย่างน่ารังเกียจ
" อืม...นั่นสินะ ให้พวกนายแทรกซึมขึ้นไปแล้วไล่ฆ่าทีละคนก็ไม่เลว ดูง่ายดีด้วย "
ขวัญพูดจบก็ยิ้มทันที พริบตานั้น เกรียนคนหนึ่งก็เอาหอกแทงใส่ปากเกรียนอีกคนหนึ่งจนทะลุออกปากส่วนเกรียนอีกคนก็เอามีดกรีดคอตัวเองแล้วเอามือดึงลูกกระเดือกออกมา
" อ๊า...อ๊ากกกกกกกกกกกกก !!! "
" ถ้ามอบให้นายทำแล้วเรื่องมันจบง่ายๆล่ะก็...ชั้นคงทำไปตั้งแต่ตอนที่พวกนายเข้าปราสาทมากันแล้วล่ะ รู้ไว้ซะด้วยเจ้าพวกหน้าโง่ !!! "
ขวัญพูดจบเกรียนคนที่แทงหอกก็ร้องลั่นน้ำตาไหล ร่างกายของเขาจู่ๆก็ขยับเอง...คอของเขาบิดไปด้านหลังจนจวนจะหัก เอวก็บิดไปอีกทางจนร่างกายปวดไปหมด ขวัญชูนิ้วขึ้นสองนิ้วแล้วดีดดังเป๊าะพริบตาคอของมทันก็บิดได้รอบ 360 องศาเช่นเดียวกันเอว...ทั้งคอและเอวบิดหมุนไปมาแบบนั้นจนในที่สุดมันก็หลุดออกมาเป็นสามส่วน หัว - ตัว - ขา !!
" ให้ตายสิ...งานช้างจนได้สิน่า...ท่านสเคลก็ดันไม่อยู่ด้วยสิ เฮ้อ...ขอโทษนะคะชั้นคงต้องรุนแรงสักหน่อยล่ะค่ะ...อย่าต่อว่าเรื่องปราสาทเลยนะคะ "
ขวัญพูดพลางเกาหัวดังแกร่กๆ...ก่อนจะเดินออกไปนอกปราสาท


ขณะเดียวกันที่ชั้นสองด้านบนของปราสาท กลุ่มทีม B ที่เหลือรอดขึ้นมาได้ต่างก็นั่งหอบยืนหอบกันหลายคนตอนนี้พวกเขาเหลือกันแค่ 24 คนแล้ว !!!
" ไอ้ทหารเกณฑ์มันตายยังวะ ? "
ไปป์ถามอาการของจูลาดิสที่อตนนี้ยังสลบไม่ฟื้นแต่บาดแผลไม่น่าห่วงเท่าไหร่
" ไม่น่าถึงตาย...กรูว่าแค่สลบ...แต่ไอ้นั่นเดะ.... "
ทอมพูดจบพลางเหล่ตาไปมองกิจที่นอนนิ่งไม่ไหวติง ส่วนหัวของเขาเปิดฉีกจนเห้นกะโหลกและเนื้อสมองนิดๆ แม้ตอนขึ้นมาไลอ้อนจะพยายามห้ามเลือดให้แล้ว...แต่...
" ตายจริงๆเดะ... "
ทอมพูดพลางเอามือปิดตาแล้วกัดฟันกรอด
" เออ !!! "
ไลอ้อนที่นั่งอยู่ข้างๆทำหน้าเครียดไม่แพ้กัน...ตอนนี้ทุกคนได้แต่เครียดกันอย่างหนัก...จาก 40 เหลือ 38 พ้นจากนาซีมาเจอสัตว์ประหลาด จาก 38 เหลือ 24
" เฮ้ยยยยยยยยยยยย !!! "
ยังไม่ทันไรจู่ๆยามะจิก็แหกปากร้องลั่น พอทุกคนหันไปมองก้ตกใจยิ่งกว่าเข้าไปอีก...นั่นก็คือกอริลล่าสวมเกราะได้เข้ามาอยู่ด้านหลังพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
" อย่าตกใจ...พวกมนุษย์เอ๋ย....ช่วยสงบกันก่อนได้มั้ย ? "
กอริลล่าสวมเกราะจู่ๆก็พูดภาษาคนจ๋อ ทุกคนยิ่งตกใจหนักเข้าไปอีก
" เฮ้ยยยยยย !! ผี ผี ผี !!!~ ผีหลอก ไอ้สัส อุ๊ก !!! "
ชายคนหนึ่งแหกปากลั่น กอริลล่าทนไม่ไหวจึงทุบหัวเขาจนสลบ ทุกคนเลยได้แต่เงียบแต่ก็พร้อมจับอาวุธในมือทันที
" เอาล่ะ...ก่อนอื่นข้าต้องขอบคุณพวกเจ้าที่ช่วยให้ขาพ้นจากอำนาจสะกดของรองหัวหน้าของหน่วยฟิรานาได้ "
กอริลล่าพูดจบพลางมองไปที่วาตารุ เขาเป็นคนคว้าดาบโดดเข้าไปฟันใส่ขวัญ
" ผมเหรอครับ ? "
วาตารุสงสัยพลางชี้ตัวเอง
" อืม...ใช่ หากไม่ได้เจ้าล่ะก็...ข้าคงต้องสร้างบาปกรรมไปอีกไม่รู้จบเป็นแน่ "
จู่ๆเจอเหตุการณ์พลิกเข้าใส่แบบนี้ไม่ว่าใครก็อึ้งแต่ก็พอเดาได้ว่ากอริลล่าตัวนี้ถูกคนที่ชื่อขวัญควบคุมแน่นอน
" เอ่อ...เอ็ง..เอ้ย...ท่านเป็นใครกันแน่ครับ ? "
ไลอ้อนถามออกไปตรงๆ กอริลล่าจ้องหน้าเขาก่อนจะตอบอย่างเคร่งขรึม
" ข้ามีนามว่า[ คาลิสเบิร์ก ]เป็น 1 ใน 7 ผู้พิทักษ์แห่งแผ่นดินนี้...ขอต้อนรับพวกเจาสู่ปราสาทเดธเรฟเวน "
ทุกคนได้ยินคำตอบนี้ต่างก็คิดได้ทันทีว่ากอริลล่าตัวนี้ต้องเจ๋งเป้งแน่ๆ เอาล่ะ...อย่างน้อยพวกเขาตอนนี้ก็น่าจะได้กำลังรบเพิ่มขึ้นมาแล้ว โอกาสรอดที่แต่เดิมติลบตอนนี้อย่างต่ำๆก็น่าจะ 50/50 แน่นอน

ขอเพียงแค่พวกเขาวางแผนดีๆสักนิด...การจะออกจากปราสาทนี้ไปทั้ง 24 คนไม่น่าจะเป็นไปไม่ได้...เผลอๆอาจจะได้คาลิสเบิร์กร่วมทีมกลับไปด้วยซ้ำ !!!

พวกเขาจึงตัดสินใจหลบเข้าไปในห้องด้านในสุดของปราสาทด้านบน...เพื่อตั้งรับ...และวางแผนกันต่ออีกสักนิด...อย่างรอบคอบ


-

" ปล่อยข้าไปเถอะ !!! ไม่เอา !! "
เสียงผุ้นำหนวดจิ๋มร้องโหยหวย รอบๆตัวเขามีลูกน้องทหารที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออีกนับ 50 ชีวิต ขณะนี้กองทัพฟิรานาล้อมเขาไว้หมดแล้ว !!!
" พูดมากจริงๆ...นายน่ะเป็นผู้นำไม่ใช่เหรอ...งั้นก็น่าจะเก่งที่สุดสิ ขอเรายืมฝีมือของนายและลูกน้องไปใช้หน่อยเถอะน่า... "
ขวัญพูดจบ กองทัพนาซีและฮิตเลอร์ก็เดินข้ามสะพานไปทั้งหมด
" อย่าบังคับข้า ไม่ !!!! "
" ถ้าใครร้องโวยวายอีกล่ะก็เราจะให้พวกฟิรานาจับกิน เลิกร้องโวยวายได้แล้ว !! "
ขวัญพูดพลางเอามือปิดหูข้างนึง หน่วยฟิรานาที่เหลือต่างกลืนน้ำลายถึงพลังในการ" ควบคุม "ของรองแม่ทัพของพวกเขาที่สามารถสั่งการทหารกว่า 50 ชีวิตให้ทำตามได้โดยไม่สามารถขัดขืนได้อย่างง่ายดาย
-

ในขณะที่ทีม B กำลังวางแผนอยู่...
กองทัพทหารหุ่นเชิดก็ถือปืนถือหอกเดินเข้ามาอย่างช้าๆ....
โดยด้านนอกมีสายตาของขวัญและหน่วยฟิรานานั่งดูอย่างสนุก

โดยไม่มีใครทราบเลยว่าแท้ที่จริงแล้ว

ยังมีสายตาอีกคู่นึงที่จ้องดูเหตุการณ์นี้แต่แรกแล้วไม่ใกล้ไม่ไกล !!!!


To be continue...
bazooka_kidz สมาชิก
· #33
เฮ้ย !!!~ ผมตายแล้วเรอะ !!
/me สมองไหล....
vana-chan สมาชิก
· #34
พึงเข้ามาดูน่าติดตามนิ
pai_pai สมาชิก
· #35
เกลียด
ไม่ระบุตัว
· #36
เท่าที่มองดูน่าจะราวๆนี้นะแต่ละคน
(เพราะชื่อบางคนชวนงงมากมาย)
Citizen = ซิติ
nostalgia = นอสต์
Codename = โคเด
Vorspiel = วอร์สเปล
Harumaki(Haru ?) = ฮารุ
pyroman = ไพโร
general juladis = จูลาดิส
tananime = ทาเมะจัง
Kagamine = คาเงะจัง
wataru_kun = วาตารุ
meumiu = มิวมิว
JrChan = จันทร์
Maijang = ไหม
yamaji = ยามะจิ
Bazooka_kidz = กิจ ( สถานะ = N/A or DEAD )
earth2401 = เอิร์ธ
Pipekun = ไปป์
tomgood = ทอม
Anony_chan = อาโนนี่-ชาน
Tony = โทนี่
LionHeart = ไลอ้อน

เยอะเหมือนกันนะเนี่ย o_0 โห~ รอตอนต่อไปครับแต่พอจะบอกรายละเอียดมาโนคร่าวๆอีกนิดได้มั้ยครับสนใจตัวละครตัวนี้แฮะ
vorspiel สมาชิก
· #37
ขอชี้แจงเล็กน้อยนะครับ
อันที่จริงชื่อผมควรออกเสียงว่า "ฟอร์-ชปีลล์" น่ะครับ แต่มาถึงขั้นก็ไม่จำเป็นต้องแก้ให้เสียเวลาหรอกครับ ^ ^
+
(เผื่อจะนำไปใช้ประกอบเนื้อหาได้)
ชื่อผมมาจากภาษาเยอรมันของคำว่า โหมโรง หรือ Prelude (พรีลูด) ในภาษาอังกฤษน่ะครับ

ปล.ผมก็ไม่ได้ติดตามหรอกครับแต่ถ้าไม่จริงจังก็อ่านสนุกไม่แพ้ไลท์โนเวลแหล่ะครับ ^_^
ปล2. นำไปแต่งเติมได้ตามอัธยาศัยครับ ผมอนุญาตให้เต็มที่เลย!
wily ผ สมาชิก
· #38
- Episode 11 : ปลาเล็กกินปลาใหญ่


" พวกนั้นน่าจะหนีไปด้านในสุดของชั้นบน ขึ้นไปจัดการให้เรียบร้อยล่ะ...พยายามอย่าให้เลือดเลอะเทอะมากเกินไปและก็พยายามอย่าให้อวัยวะต่างๆของร่างกายขาดได้เด็ดขาด...เดี๋ยวตอนส่งไปให้ป้อมของมาโนจะมีปัญหา..ชั้นขี้เกียจฟังสเลจด์บ่นนู่นบ่นนี่ "
ขวัญสั่งการหน่วยฟิรานาที่ตอนนี้มีรอดเหลือจากการสู้รบกับกองทัพนาซีทั้งสิ้น 36 นายซึ่งจัดว่าไม่น้อยสำหรับกลุ่มทีม B ที่เหลือกันแค่ 24 คน
" แต่...เจ้ากอริลล่านั่นหลุดจากอาคมของท่านลวไม่ใช่รึครับ ? อุ๊บ !! "
ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถาม แต่จู่ๆร่างกายของเขาก็ควบคุมไม่ได้ก่อนจู่ๆจะยกมือขึ้นมาแล้วล้วงเข้าไปในปากตัวเอง ตอนนี้นิ้วชี้กับนิ้วโปงของเขากำลังจับลิ้นไก่ของตัวเองอยู่ !!
" แค่สัตว์เลี้ยงนั่นนายก็กลัวงั้นเหรอ...ว่าไง มีใครบ่นอะไรอีกมั้ย...ถ้ามีชั้นจะขึ้นไปจัดการเองก็ได้นะ แต่ถ้าไม่มีปัญหาก็รีบๆไปได้แล้ว "
ขวัญพูดจบ หน่วยฟิรานาคนที่ถูกควบคุมก็ดึงลิ้นไก่ตัวเองจนฉีกขาด เลือดสดๆสาดออกมาจากปากอย่างต่อเนื่องจนในที่สุดเขาก็ล้มลงไปนอนชักกระตุกสักระยะก่อนจะสิ้นลมไปต่อหน้ากองทัพนาซีและคนหน่วยเดียวกัน ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าบ่นแล้ว ต่างฝ่ายต่างรีบกุลีกุจอพุ่งพรวดข้ามสะพานมุ่งหน้าไปปราสาทอย่างไม่คิดชีวิต
" ให้ตายสิ...พวกขี้ขลาด...ว่าแต่...เราล็อคห้องชั้นบนแล้วรึยังนะ ? "
ขวัญพูดจบก็พลางเดินตามกลุ่มฟิรานาไปอย่างช่าๆไม่ได้เร่งรีบอะไรก่อนเธอจะเอามือมาจับแผลที่ไหล่ซ้ายของเธอก่อนจะยิ้มอย่างน่าสยอง
" ท่านผู้นำครับ...เอายังไงกันดี "
ลูกน้องนาซีกล่าวถามผู้นำหนวดแปรงสีฟัน
" ตอนนี้ไปฆ่าไอ้เด็กเวรพวกนั้นก่อน...เพราะการมีอยู่ของพวกมันทำให้เราต้องมาเจอชะตากรรมแบบนี้ ต้องฆ่าแล้วจับมาทรมานถึงจะสาสม !!! "
ฮิตเลอร์พูดจบก็พลางกำปืน M1 กาแรนด์แน่นมือ

-

" คงไม่มีเวลามาเล่าอะไรให้พวกเจ้าฟังแล้วล่ะ...เราต้องรีบรับมือพวกฟิรานาที่กำลังบุกเข้ามา !! "
คาลิสเบิร์กพูดพลางหันหน้าไปด้านล่าง
" เอ่อ...ท่านลิงยักษ์...ท่านพอจะมีพวกท่าไม้ตายรึพลังเวทย์อะไรบ้างมั้ยครับ ? "
วาตารุกล่าวถาม
" ข้ามีแค่พลังกายที่ช้ในการทำลายน่ะ อ้อใช่ๆ พวกเจ้าน่ะเห็นรองหัวหน้าพวกมันชัดๆแล้วใช่มั้ย...ห้ามเข้าไปในระยะของมันเด็ดขาดนะ "
" ระยะ ? "
ทีม B กล่าวพลางทำหน้าสงสัย
" แม่นั่นน่ะจะสร้างกระแสไฟฟ้าบางๆขึ้นมารอบๆตัวเองเป็นรัศมีลงกลมที่ไม่กว้างมากแต่หากใครหลุดเข้าไปในระยะแล้วล่ะก็หมดสิทธิ์ต่อสู้เลยเพราะเมื่อเจ้าถูกกระแสไฟฟ้าของแม่นั่นเข้าเมื่อไหร่แม่นั่นก็จะสามารถสั่งการสมองของเจ้าแทนเจ้าได้ทันทีและจะไม่มีสิทธิ์ขัดขืนได้เลย...มีแต่กรณีที่ต้องทำให้ม่นั่นเสียสมาธิหรือไม่ก็ฆ่าทิ้งเหมือนที่เจ้าหนุ่มนั่นทำให้แม่นั่นเสียสมาธิจนลืมสั่งการข้านั่นแหละ "
คาลิสเบิร์กพูดพลางก้มหน้านิ่ง
" พูดไปก็น่าละอายนัก...ข้าที่เคยเป็นถึงผู้พิทักษ์แห่งแผ่นดินกับถูกลูกไม้แบบนี้ควบคุมได้...น่าเศร้านัก "
" แล้วแบบนี้...ผมตอนที่เข้าไปฟันยัยนั่นจังๆไม่โดนไฟฟ้าไปแล้วเหรอเนี่ย ? "
วาตารุพูดพลางทำหน้าวิตกสุดขีด เล่นเอาคนอื่นถึงกับถอยอย่างห่าง
" ข้าคิดว่าคงไม่น่าจะมีผล...จังหวะนั้นแม่นั่นคงเสียสมาธิไปแล้วเพราะอย่างน้อยตอนนี้ข้าก็เคลื่อนไหวได้อิสระ เอ๋ !! ทำไมมีกลินพวกมนุษย์แบบเจ้าบุกมากับพวกฟิรานาได้ ? "
คาลิสเบิร์กพูดจบก็รีบคว้าเสาปูนขนาดเบิ้มมาไว้ในมือ
" คงเป็นพวกไอ้เฮงซวยหนวดจิ๋มนั่นแหงๆ หนอย..คราวนี้รวมหัวกับคนที่ตัวเองสั่งให้ชาวบ้านมาฆ่าหันมาฆ่าคนที่ตัวเองสั่งงั้นดิ ขี้ขลาดชัดๆ ! "
ไปป์พูดพลางหยิบดาบออกมา ไลอ้อนเองก็หยิบปืนคาบศิลามาพร้อมยิง
" กรูเคยคิดนะเว้ย...ถ้ากรูฆ่าคนคงบาปเชรี่ยๆ...แต่ตอนนี้กรูว่ากรูพอจะเข้าใจพวกที่เป็นทหารชายแดนเวลาเค้าฆ่าคนกันแล้วล่ะว่ะ "
ไลอ้อนพูดจบทอมเดินมาตบไหล่เบาๆ สักพักจูลาดิสก็ค่อยๆได้สติ
" อา...ให้ตายเถอะ...นี่ผมสลบไปเหรอ ? "
" อย่าเพิ่งขยับนะทหารเกณฑ์...พักๆก่อน อ้อ ! อย่าตกใจกอริล่านั่นล่ะ...เค้าแค่ถูกควบคุม...ตอนนี้เป็นพวกเราแล้ว "
ยามะจิพูดจบ จูลาดิสหันเหล่ไปมองข้างๆก็เจอคาลิสเบิร์กยืนหัวหลังถือเสาปูนพาดบ่าอยู่ เขายิ้มนิดๆเหมือนจะเข้าใจเหตุการณ์ก่อนจะหันไปถามยามะจิอีกครั้ง
" แล้ว...คุณกิจ...คุณกิจเป็นยังไงมั่งครับ ? "
จูลาดิสพูดจบ ทุกคนได้แต่เงียบ เขาจึงพยายามมองหาผู้มีพระคุณที่ช่วยให้เขาไม่ต้องเสียชีวิตในเหตุการณ์ที่ผ่านมา ก่อนเขาจะเห็นบุคคลที่เขาถามถึงนอนมีเสื้อของใครสักคนฟันบริเวณศรีษะ...ทว่าเสื้อตัวนั้นก็ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆจนมันเยิ้มลงพื้น
" อย่าเสียใจไปเลยเหล่ามนุษย์เอ๋ย...เกิดและตายเป็นเรื่องปกติ...แต่เวลานี้พวกเจ้าเลือกที่จะตายอย่างผู้แพ้รึตายอย่างผู้ที่พยายามถึงที่สุดแล้วกัน ? "
จบประโยคของคาลิสเบิร์ก ก็มีเสียงเฮของทหารนาซีกรูกันเข้ามาทางบันไดขาขึ้น
" เฮ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "
" เฮ้ย !! ลิงยักษ์ !! "
กองทัพนาซีที่กรูกันเข้ามาถึงกับสะดุดเมื่อเจอร่างมหึมาของกอริล่าสูงเกือบจะถึงสองเมตรแบกเสาปูนขนาดใหญ่ขวางพวกเขาอยู่ทางบันไดทางขึ้น
" เพื่อตอบแทนเหล่ามนุษย์ที่ปล่อยให้ข้าเป็นอิสระ ข้ายินดีต่อกรกับพวกแกเพื่อช่วยเหลือพวกเขา !!! "
สิ้นคำพูด คาลิสเบิร์กก็ฟาดเสาปูนใส่กองทัพนาซีจนปลิวไปกระแทกผนังบาดเจ็บกันระนาว บางคนตายไปเลยก็มี
" ไอ้ปิศาจ ลองนี่เป็นไง "
ทหารคนหนึ่งพูดจบก็ควักปืนออกมายิง แต่ก็โดนชุดเกราะป้องกันจนกระสุนกระเด็นไป แต่อีกหลายๆคนก็ควักมายิงด้วยจนที่สุด...มาข้อต่อร่างกายและใบหน้าบางส่วนก็โดนลูกตะกั่วเจาะเข้าร่างกายจนได้
" ฆ่ามันเลย ไอ้ปิศาจแบบนี้อย่าเก็บไว้ "
เสียงผู้นำหนวดจิ๋มที่แอบอยู่หลังสุดสั่งการพร้อมช่วยยิงเข้าใส่ คาลิสเบิร์กเองก็พยายามทนต่อกระสุนปืนรวมไปถึงพิษบาดแผลที่กำลังกัดกินร่างกายของเขาอย่างถึงที่สุด
" เข้ามาเลยไอ้พวกที่ขายตัวเองให้สกัลลอร์น่ะ ข้าไม่เอาไว้หรอก !!!!! "

-

ด้านบนของปราสาท กลุ่มทีม B ที่เห็นสงครมเล็กๆด้านล่างต่างก็กลัวจนไม่กล้าลงไปสักคน ตอนแรกก็พูดดีแต่พอเจอจริงๆไม่ว่าใครก็เกิดอาการกลัวกันถ้วนหน้าทันที
" เฮ้ย !! ลิงติดเกราะเลือดอาบแล้วนะเว้ย !!! "
ยามะจิพูดพลางเอานิ้วชี้
" กรูก็อยากลงไปนะ..แต่กระสุน.มัน... "
วาตารุพูดพลางขาสั่น อย่าว่าแต่ตัวเขา...ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ขาสั่นกันหมดยกเว้นจูลาดิสที่นอนแผ่หราขาเลยไม่สั่น
" กล้าๆกันหน่อยดิวะ กรูน่ะนะ!! กรูพูดกับตัวกรูเอง !! "
ไปป์พูดพลางเอามือทุบขาตัวเองให้เลิกสั่น จูลาดิสไม่ได้พูดอะไรมากได้แต่มองแล้วให้กำลังใจเพราะเขาเองก็เข้าใจสถานการณ์แบบนี้ดี เขามองเพดานแล้วหลับตานึกอะไรเล็กๆจนได้ยินเสียงๆหนึ่ง...
" เดี๋ยวครับ !! ทุกคนเงียบแปป !! "
สิ้นเสียงของจูลาดิส ทุกคนเงียบริบ แต่กลับมีเสียงฝีเท้ากำลังเดินอยู่อย่างชัดเจน
" ทางหน้าต่าง !! "
ทอมพูดจบ กองทัพฟิรานาก็พุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามากันทั้งสิ้น36 คนครบครัน
" ใครทำกระจกบานนี้แตกไปแก้ตัวกับท่านสเคลเอาเองนะเว้ย ฮ่าๆๆๆๆๆ "
" แกน่ะแหลพุ่งเข้ามาก่อน "
" ข้อศอกแกน่ะโดนก่อนข้าอีก "
กองทัพฟิรานาที่พุ่งเข้ามาต่างก็พูดคุยกันสนุกไม่เห็นหัวกลุ่ม B อย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะมีคนหนึ่งในกลุ่มที่เปลี่ยนบรรยากาศให้
" เอางี้ดีกว่า...ใครฆ่าไอ้พวกนี้ได้น้อยที่สุดคนนั้นต้องรับโทษเรื่องกระจก โอเคมะ ? "
สิ้นคำถามกลุ่มทีม B ถึงกับหน้าซีดยกแก๊ง
" เฮ้ยๆ ข้าเห็นด้วย !! "
" โอ้ย~งานนี้ก็เสร็จคุณโจอ่ะเดะ...คุณโจทำแต้มเก่งอยู่คนเดียว "
" ฮ่าๆๆ เค้าบอกแล้วไงว่าฆ่าได้น้อยที่สุด เพราะงั้นไอ้พวกนี้มีน้อยกว่าพวกเราอยู่แล้ว ขอแค่แกฆ่าได้คนเดียวก้ไม่ต้องรับโทษ "
" นั่นสินะ ฮ่าๆๆๆๆ "
กองทัพฟิรานาต่างคุยกันอย่างออกรส งานนี้ทางกลุ่ม B แต่ละคนเริ่มแสดงอาการโมโหปนกลัวๆกล้าออกมากันบ้างแล้ว
" งั้นเอาเลยนะเว้ย ข้าขอก่อนล่ะกัน ตายเถอะซะไอ้หนู !! "
ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดจบก็พุ่งเข้าใส่วาตารุที่อยู่ด้านหน้าสุดทันที

ปัง !!!

ตุบ !!

สิ้นเสียงปืนคาบศิลาคำราม ร่างของชายที่พุ่งเข้าใส่วาตารุก็ร่วงลงกลางอากาส กระสุนปืนพุ่งเข้าใส่ศรีษะอย่างจังสองนัดตายสนิท !!
" แฮ่ก...แฮ่ก..เหรี้ยแล้ว...กรูฆ่าคน...เฮ้ย..."
ไลอ้อนยืนถือปืนคู่ตัวสั่น ตอนนี้ในหัวเขากำลังคิดแต่เรื่องไม่ดีเพียบ
" ถ้าไม่ฆ่าก็ต้องถูกเขาฆ่า นี่เป็นกฏที่มีมาตั้งแต่โลกกำเนิดนะเว้ย!! ต่อให้คนเรากินแต่ผักได้ทั้งโลก แต่สัตว์มันก็ไม่ทำอยู่แล้ว การล่า !! การฆ่าฟัน !! การแย่งชิงชีวิตคือกฏมาตรฐานของโลกใบนี้ ปลาเล็กกินปลาใหญ่ งูกินกบ นกกินหนอน มันเป็นเรื่องธรรมดา ผู้ที่ไม่สามารถต่อสู้ปกป้องตัวเองได้ก็ต้องถูกผู้ที่แข็งแกร่งกว่าแย่งชิงชีวิตไป ตอนนี้พวกเราต้องสฝู้กันแล้ว เลิกกลัวแล้วสู้ให้สุดตัวไปเลย !!! "
จู่ๆเสียงของคนที่ทุกคนคิดว่าน่าจะตายไปแล้วก็ตะโกนลั่นห้องจนแม้แต่กองทัพฟิรานายังต้องหันไปมอง
" ไอ้คุณกิจ...ยังไม่ตายเหอรวะเนี่ย ? "
จูลาดิสนอนตะแคงคอถาม
" ไม่รู้เสื้อใครโพกหัวเนี่ยเหม็นระยำมาก !! ผมเลยตื่นเลยสาด..ว่าจะนอนพักหน่อย...โอย "
กิจพูดจบก็เอามือก่ายหน้าผาก ตอนนี้ทีม B เริ่มยิ้มกันบ้างแล้วแถมบางคนก้ยิงมีแววตานักรบอีกด้วย
" ไอ้เด็กพวกนี้ท่าทางจะไม่อยากตายดีว่ะ "
" งั้นเรารีบๆจัดการมันดีกว่าเนอะคุณโจ ? "
เสียงคุยกันเล็กๆในทีมของกองทัพฟิรานาคุยกันเล็กน้อยแต่จู่ๆสิ่งที่ทีมฟิรานาคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

ฉึก !!!

" เฮ้ย !! คุณโจ ! "
มีหอกแทงเข้าทะลุคอหอยของคนที่น่าจะชื่อโจกับมีอีกหลายคนที่ลงไปกองกับพิ้นเพราะถูกทั้งหอก ดาบ แล้วง้าวฟันเข้าใส่ กลุ่มฟิรานาที่บุกเข้ามาอย่างเนิบๆตอนนี้ถูกจัดการไปแล้วในพริบตาถึง 12 คน !!
" กลับบ้านไปกรูจะบวชล้างบาป... "
วาตารุกล่าวขึ้นมาหลังจากดึงหอกออกจากคอคุณโจ
" อย่างมรึงนะไม่ไหวหรอกว่ะ แค่บวชคงล้างบาปได้แต่เรื่องที่ขโมยตังแม่ไปซื้อหนัง AV อย่างเดียวล่ะมั้ง "
ไปป์เสริมตบมุขทันควัน
" เอาเหอะ...ไหนๆก็ฆ่าไปคนแล้ว...ทำแต้มก่อนกลับบ้านหน่อยก็ไม่เลววะ "
ไลอ้อนพูดพลางเป่าปากกระบอกปืน
" THIS IS SPARTANNNNNNNNNNN !!!! "
ยามะจิแหกปากลั่นห้อง
" ไอ้เด็กนรกพวกแกตาย !!! "
กองทัพฟิรานาที่เหลือกรูกันเข้ามาทันที
" เฮ้ย...ถามนิดที่มางานสนามหลวงวันนั้นน่ะ ส่วนมากมากจาก lolibaka ป่ะวะ ? ใครที่รู้ข่าวมาจากเว็บอื่นยกมือแปปดิ "
ทอมกล่าวถามพลางหันไปมอง ปรากฏว่าไม่มีใครยกมือสักคน
" งี้ก็แสดงว่าก๊วนเรานี่แมร่งโคตรเทพ...มาจากเว็บเดียวกันเห็นๆ...ก๊กเดียวกันทั้งแก๊ง "
ทอมพูดจบ ไปป์ยิ้มแสยะทันที
" งั้นก้ไม่ใช่ [ THIS IS SPARTAN ] แล้วดิ ? "
สิ้นคำพูดของไปป์ ทุกคนพยักหน้า จับอาวุธแล้วยิ้มอย่างพร้อมเพรียงกัน
" ไอ้พวกนี้บ้าไปแล้ว กำลังจะตายดันยิ้ม ฮ่าๆๆๆๆ ข้าจะฆ่าพวกแกให้สนุกมือเลยว้อย "
กองทัพฟิรานาพูดจบทุกคนก็ต้องสะดุ้งเมื่อเจอเสียงกู่ร้องที่ทรงพลังสุดๆอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน

" THIS IS [ LOLIBAKA GANSTER ] !!!!!! "

สิ้นเสียงกู่ร้องนี้ ทีม B ที่เคลื่อนไหวได้สะดวกต่างก็พุ่งเข้าสู่สนามรบทันที....

-

บริเวณด้านล่างเสียงปืนเริ่มเบาบางลงจนแทบไม่มี ทหารหลายนายตายคาผนังปราสาท ผู้นำหนวดจิ๋มกับทหารหาญอีก 3 นายต่างค่อยๆถอย
" ว่าไงไอ้หนวด...มีดีอะไรอยากจะโชว์อีกมั้ย ? "
คาลิสเบิร์กยืนตระหง่านท่ามด้านหน้าเขา เกราะที่แตกร้าวไปทั่ว บวกกับเลือดสดๆที่ไหลออกตามรอบกระสุนทำให้ตอนนี้สภาพของคาลิสเบิร์กดูน่ากลัวมาก...จริงๆเขาเองก็เจ็บจนจะล้มแต่ต้องทนให้ได้ การข่มขู่ศัตรูด้วยสภาพแบบนี้ค่อนข้างมีผลกับจิตใจของศัตรูที่กำลังหวาดกลัวอย่างมาก
" ปะ...ปล่อยข้าไป ข้ายอมแล้ว "
ฮิตเลอร์พูดพลางถอยหลังไปติดผนัง ส่วนคาลิสเบิร์กก็เดินตามเรื่อยๆ
" จ...จะทำอะไรน่ะ ? "
จู่ๆคาลิสเบิร์กก็ชูเสาปูนขึ้นเหนือหัว
" น...นี่มันอะไรกัน แก !! ตั้งแต่ตอนไหนกัน ? "
"ก็ตอนที่นายกำลังสนุกกับการแกว่งเสาใส่ทหารเล่นนั่นแหละ ชั้นเห็นว่ากำลังเพลินๆเลยไม่ได้ทักนายว่าชั้นน่ะเข้ามาแล้ว "

โครม !!!

สิ้นเสียงของรองหัวหน้ากองทัพฟิรานา เสาปูนก็ฟาดเข้าใส่กองทัพนาซีที่เหลือจนสิ้นซาก !!!
" อึก...แก "
คาลิสเบิร์กพยายามฝืนร่างกายของตัวเอง แต่ตอนนี้เขาทำไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
" นายน่ะเป็นสัตว์เลี้ยงชั้นนะ...อย่าลืมสิว่าที่นายยังมีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้เพราะชั้นขอร้องท่านสเคลว่าอยากจะเลี้ยงนายไว้ใช้งานน่ะ "
ขวัญพูดพลางเงยหน้ามองคาลิสเบิร์กแล้วยิ้มให้อย่างน่ารักน่าชัง
" ให้ข้ามีชีวิตแบบนี้ต่อไปให้ข้าตายซะดีกว่า อึก!!! "
พูดยังไม่ทันจบ จู่ๆปากเขาก็หุบสนิท
" ให้นายร้องได้แค่เจี๊ยกค่อกๆกับฮู่มๆแค่นั้นน่ะพอแล้ว...ขืนพูดมากชั้นจะโมโหแล้วเผลอฆ่านาย ไม่ดีๆ "
สิ้นคำพูดดังกล่าวขวัญก็ยืนมองรอบๆก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปบนชั้นสองของปราสาท
" ให้ตายสิ...ป่านนี้ยังจัดการไม่เสร็จกันอีกรึไงเนี่ย ? ต้องให้ชั้นตามขึ้นไปสนับสนุนอีกรึไงกันนะให้ตายสิ "

-

ในขณะที่ทีม B กำลังฮึกเหิมในการต่อสู้ครั้งนี้
คาลิสเบิร์กที่เป็นดุจไพ่ตายของพวกเขาก็ถูกควบคุมได้อีกครั้ง
และในขณะที่พวกเขาไม่รู้ถึงความจริงเรื่องนั้น...

คาลิสเบิร์กและขวัญก็กำลังก้าวขึ้นบันไดมาแล้วอย่างช้าๆ !!

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #39
To Mr.vorspiel

ขอบคุณครับ !
ปล.ชื่อของคุณนั้นเจ้าของร้านอ่านให้ครับ ผมเลยว่าตามนั้น(ฮา)

** เพิ่มเติมคุณ anonymous **
มาโนเป็นคนนี่ล่ะครับ ผมตั้งสวมหน้ากากนก ตาบอดข้างซ้ายแต่คาดผ้าปิดตาเอาไว้
หุ่นล่ำเหมือน[ บิลลี่ เฮอริงตัน ]ส่วนเท้าเหมือนพวกทีเร้กซ์
wily ผ สมาชิก
· #40
- Episdoe 12 : ไซเรน


หลังจากการเข้าปะทะกันของทีม B กับกองทัพฟิรานาที่ชั้นสองของปราสาทผ่านไปร่วม 5 นาที ผลแพ้ชนะก็ปรากฏออกมาระหว่างทีม B 24 คนกับกองทัพฟิรานาที่มีถึง 36 คน

ผลออกมาคือ ทีม B เหลือ 24 คน !! วนขณะที่กองทัพฟิรานาตอนนี้แม้บางคนจะยังไม่ถึงชีวิตแต่ก็ไม่สามารถต่อสู้ต่อไปได้แล้ว
" กรูนี่โคตรพ่อพระเลยว่ะ...ไม่ฆ่าแต่ผ่าเส้นเอ้นทิ้ง "
ทอมพูดพลางโยนมีดขึ้นแล้วโดดถอยหลังหลบออกมา( ไม่ได้รับ )ก่อนจะเดินไปเก็บขึ้นมาดังเดิม
" แถวบ้านกรูเรียกซาดิสม์ตัวเอ้...กรูว่ฆ่าเลยยังทรมาน้อยกว่าเลยนะเว้ยไอ้กระหังบกเอ้ย~ "
ไลอ้อนพูดเสียดสีเล็กน้อย จะว่าไปเล่นผ่าเอ็นให้พิการแบบนี้สำหรับบางคนแล้วสู้ตายไปเลยยังดีซะกว่า
" เฮ้ยๆ ดูนี่ดิวะ "
ยามะจิพูดพลางหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา คนที่เห้นถึงกับด่าพอ่ขึ้นมาทันทีโดยไม่ได้นัดหมายอะไรกันเลย
" โห...ไอ้...ไอ้โคตร xxxxxxxxx ( เซ็นเซอร์ ) !!! เล่นตัดไอ้จ้อนมาแบบนี้กรูว่ามรึงรีบไปฆ่ามันเลยเหอะ !! "
วาตารุตลวาดลั่นที่ยามะจิเล่นพิเรณท์ขั้นเทพ !!

หลังจากเฮฮาจากการชนะการต่อสู้ได้สักระยะ ทุกคนก็สังเกตุเห็นคาลิสเบิร์กเดินขึ้นเลือดท่วม
" โห !! พี่ลิง !! เลือดท่วมเลยเป้นไรมากป่ะนั่น ?! "
" เฮ้ยๆ ไปดูพี่ลิงกันก่อนเร็ว !! "
มีสามคนวิ่งไปดู แต่จู่ๆจูลาดิสก็ทักขึ้นมาซะก่อน
" เดี่ยวก่อนครับ อย่าเพิ่ง !! ท่าทางพี่ลิงดูแปลกๆไป !! "
ทั้งสามคนถึงขั้นชะงักก่อนไปป์จะให้สัญญาณว่าให้ไปแบกจูลาดิสกับกิจมาให้อยู่ในที่ปลอดภัยกว่าเดิม
" ...ท่านลิงยักษ์ครับ...ท่านพูดอะไรสักนิดสิ....อย่าเงียบไป "
วาตารุลองเชิงดูความผิดปกติก่อน เพราะงานนี้คาลิสเบิร์กดูแปลกๆมากในสายตาทุกๆคน อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้จ้อน้ำไหลไฟดับเมือนตอนแรกซึ่งมันดูแปลกๆ
" ฮู่ม...... "
ขึ้นเสียงคำรามเล็กๆ ทุกคนหยิบดาบจับอาวุธกันอีกครั้งทันที
" ตายห่าน...อย่าบอกนะว่าพี่ลิงเค้า... "
" แหม~ พวกนายนี่ฉลาดกันจริงๆนะเนี่ย น่าสนใจมากๆ...มิน่าล่ะเรนน์ถึงบอกว่าพวกนายนี่เป็นวุตถุดิบชั้นยอด "
ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงของยามะจิ ขวัญก็เดินขึ้นมากล่าวชมเดินอย่างยิ้มแย้มแจ่มใสพลางปรบมือชมเชิญที่สามารถรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้คาลิสเบิร์กถูกเธอควบคุมเอาไว้อีกครั้งแล้ว
" ขอแนะนำตัวก่อนล่ะกัน ชั้นในตอนนี้ชื่อว่า [ ขวัญ ] ท่าทางพวกนายคงมาจากประเทศสารขัณฑ์สินะ ? "
ทุกคนตกใจที่ถูกรู้จักบ้านเกิด แต่ก้ยังระวังตัวกันอยู่
" ชั้นเองก็มาจากที่นั่นเหมือนกัน...แต่ก็นะ ช่างมันเถอะ ว่าไงล่ะ ? ไม่สนใจมาเป็นพวกเดียวกันกับกองกำลังของชั้นบ้างรึ ? รองหัวหน้าอย่างชั้นออกปากเชิญชวนเองเลยนะ...รับรองได้ว่าไม่พาไปตายแน่นอนชั้นสาบานได้ "
ขวัญกล่าวเชื้อเชิญเหล่าทีม B ตอนนี้แต่ละคนกำลังทั้งระวังปนสับสนกับท่าทีที่ดูสบายๆเกินเหตุของขวัญจนกระทั่งไปป์ตะโกนเตือนทุกคน
" เฮ้ย !!! ดูที่ตีน !! ดูที่ตีนดีๆเว้ย ถอยออกมา !!!!! "
สิ้นคำพูดของไปป์ ทุกคนแทบจะตีลังกากลับหลังออกมาทีเดียว จากนั้นทุกคนก็สังเกตุเห็นเหมือนประกายไฟฟ้าจางๆที่กำลังวนเวียนอยู่รอบๆตัวของขวัญ
" แหม~ รู้ด้วยเหรอ สัตว์เลี้ยงของชั้นแบไต๋ให้ฟังล่ะสิ แบบนี้ต้องลงโทษกันหน่อยแล้ว "
สิ้นคำพูดคาลิสเบิร์กจู่ๆก็ยกเสาปูนชูขึ้นเหนือหัว
" ท่านลิงยักษ์จะทำอะไรอ่ะ ? "
วาตารุพูดจบ คาลิสเบิร์กก็ทุ่มเสาปูนใส่ศรีษะของตัวเขาเองจนหมวกเหล็กที่สวมอยู่ถึงกับฉีกขาด เลือดพุ่งออกจากสมองก่อนที่ร่างของคาลิสเบิร์กจะค่อยๆหล่นแล้วไหลลงไปตามพื้นบันไดจนตกไปอยู่ที่พื้นห้องโถงด้านล่าง
" เฮ้ย !! อิบ้านี่ !! มันจะมากไปแล้วนะเว้ย !! "
วาตารุฉุนทันตาเห็น ส่วนทางขวัญก็หันมาทำหน้าตาใสซื่อ
" แปลกอะไรเหรอ ? ก็สัตว์เลี้ยงมันไม่เชื่องนี่นา...ก็ต้องมีลงโทษกันบ้างสิ...ทำเป็นโมโหไปได้ ทีหมาที่พวกนายเลี้ยงมันยังเคยกัดมือนายเองและพวกนายก็โมโหใช่มั้ยล่ะ ? มันก็เหมือนๆกันนั่นแหละ "
ขวัญชี้แจงการกระทำเมื่อครู่...แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครยอมรับกันสักคน
" ขยี้อีนี่ทิ้งแล้วเอาไปโยนให้ไอ้เข้ไอ้โขงมันกินดีกว่าว่ะ !! "
ไปป์พูดพลางจ้องตาเขม็ง ตอนนี้ทุกๆคนเข้าสู่โหมดพร้อมรบกันอีกครั้ง
" ระวังเรื่องประกายไฟ้ด้วยนะเว้ย งานนี้ตีไกลยังไงก็ได้เปรียบแน่ๆ "
ไลอ้อนพูดพลางบรรจุกระสุนแล้วชักขึ้นมายกทันที

ปัง !!

แต่กระสุนกลับไปถูกลูกน้องของกลุ่มฟิรานาที่กำลังนอนบาดเจ็บ จู่ๆเขาก็ลุกขึ้นมารับลูกกระสุนแทนขวัญ...ที่สำคัญ คนๆนี้ถูกตัดเส้นเอ็นข้อต่อจนไม่มีสิทธิ์ขยับได้ตลอดชีวิตด้วยซ้ำ !!
" เฮ้ย !! กรูตัดเอ็นแมร่งกะมือนะเว้ย !! "
ทอมพูดพลางตะลึง ตามสามมัญสำนึกแล้ว แน่นอนว่าถ้าเส้นเอ็นขาดล่ะก็ ไม่ต้องขยับกันแล้ว
" ดูดีๆสิวะ...ไอ้ที่ลุกขึ้นมาน่ะ...เข้าไปในระยะประกายไฟฟ้าของอีนั่นเรียบร้อยแล้วนะเว้ย !! "
ไปป์พูดพลางชี้นิ้วไปที่ขาของขวัญ
" ก็นะ...ขอแค่ไม่สลบ ยังไงก็ควบคุมสมองสั่งการให้ฝืนทำได้ทุกอย่างแหละ...จะโจมตีใกล้โจมตีไกลยังไงพวกนายก็สู้ชั้นไม่ได้หรอก ยอมดีๆเถอะจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว น่านะ~ "
ขวัญพูดกล่อม ท่าทางเธออยากจะได้ทืม B มาเป็นลูกน้องน่าดู
" โฮะๆ เป็นความสามารถที่น่าเอาไปใช้ตามโรงพยาบาลคนพิกลพิการอัมพฤกษ์อัมพาตจริงๆเลยนะอินาง....แต่เอามาใช้แบบนี้ ป๋าไม่ปลื้มว่ะครับ "
ยามะจิพูดพลางเอาลิ้นเลียดาบ
" ก็ใช่อยู่...ชั้นน่ะฝันอยากเป็นแพทย์ดูแลผู้สูงอายุ... "
" ช่างมันเถอะ...ว่าแต่พวกนายจะไม่ยอมดีๆใช่มั้ย ? "
ขวัญพูดเกี่ยวกับความันของตัวเองแต่จู่ๆเธอก็ก้มหน้าเงียบไป สักพักเธอกลับเงยหน้าขึ้นมาถามทุกคน เพียงแต่ครั้งนี้ทุกคนสะดุ้งเล็กน้อยเพราะสายตาเธอเริ่มเปลี่ยนไป...เปลี่ยนไปเป็นสายตาของคนที่เหมือนกับพร้อมที่จะฆ่าคนแล้ว !!
" น้อยๆหน่อยเถอะเพ่ !! ขอแค่ไม่เข้าระยะของเพ่ได้ ยังวไงพวกผมก็ยังพอได้ลุ้นอยู่ อย่ามาขู่ให้ยากส์ !!! "
ชายคนหนึ่งในกลุ่มทีม B พูดขึ้นมา ตอนนี้ในหัวของทุกคนคิดเหมือนๆกันคือขอแค่ไม่เข้าไปในอาณาเขตกระแสไฟฟ้าของขวัฯญได้บวกกับหลบการจู่โจมของกองทัพที่เธอควบคุมเข้ามาโจมตี ทุกคนก็พอจะสู้ได้อยู่ ขวัญมองทุกคนก่อนจะยิ้มแล้วก็ปรบมือดังๆอีกครั้ง
" เอาล่ะ...คนไหนที่ยังมีสติก็ช่วยๆลุกขึ้นมาหน่อยนะ "
สิ้นเสียงปรบมือ กองทัพฟิรานาที่ไม่น่าจะเข้าร่วมต่อสู้ได้ก็ลุกขึ้นมาถึง 8 คน แม้จำนวนจะน้อย...แต่ตอนนี้พวกเขากลับรู้สึกกดดัน
" ถ้าฟันมันคราวนี้...มันจะลงไปกองแล้วไม่ลุกมาป่ะวะ ? "
ทอมหันไปถามยามะจิที่อยู่ข้างๆ ตอนนี้พวกเขาต้องสู้ไปพลางหลบระยะของขวัญด้วย แม้จำนวนจะเยอะกว่าแต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
" ถ้ามาแค่ 8 เราก็ไปแค่ 8 เถอะครับ...ยิ่งเยอะก็ยิ่งทำอะไรลำบาก ดีไม่ดีจะมองไม่เห็นเวลาแม่นั่นเข้ามาในระยะ แต่ถ้าสู้กันตามจำนวนที่พอเหมาะแล้วเราคอยดู...ยังไงก็รอดครับ มันบอกเตือนกันได้ "
จูลาดิสพูดแนะนำ ก่อนวาตารุจะอาสาเหมือนเคย
" งั้นงานนี้กรูขออาสาแนวหน้า พวกขี้ข้าก็ดูหลังให้นายเหนือหัวด้วยล่ะ "
" ไอ้ส้นเท้าเอ้ย !! ใครขี้ข้ามรึงวะ ? "
ไปป์โดดเข้าร่วมวงก่อนทอมจะโดดเข้ามาตามด้วยวาตารุและก็คนอื่นๆจบรวมถึง 10 คน
" ต่อให้นะเนี่ย...10 ต่อ 8 "
วาตารุพูดพลางชูนิ้วให้ดู...นิ้วกลาง
" ต่อบ้านอากงมรึงสิ...แต่สถานการณ์แบบนี้ช่างมันเถอะ ลุยเลยมั้ย ? "
ยามะจิพูดพลางควงมีด เล่นเอาคนข้างๆหลบแทบไม่ทัน
ขวัญยืนมองท่าทีของฝ่ายตรงข้ามก่อนจะยิ้มอย่างพอใจก่อนจะสางการให้ลูกน้องตัวเองที่แทบจะไม่รอดอยู่แล้วให้ออกไปจัดการทีม B อย่างใจเย็น
" ไปซะ...ชั้นไม่อนุญาตให้พวกนายสลบตอนนี้ด้วย "
หน่วยฟิรานทั้ง 8 คนต่างก็พุ่งกระโจนเข้าใส่ทันทีอย่างรวดเร็วทั้งๆที่ไม่น่าจะขยับได้ขนาดนี้ แน่นอนว่าพุ่งเข้ามาแบบนี้ ทีม B ก็ฟันสวนใส่ทันที งานนี้ครั้งเดียวอยู่ !!
" หวังว่าคงไม่ลุกขึ้นมาอีกนะ.... "
ยามะจิพูดพลางเหล่มอง ฟันเข้าคอหอยจังๆแบบนี้ไม่น่ารอิดแน่นอน แต่เขาเองก็รู้สึกขยะแขยงเลือดที่กระเซ็นมาโดนมืออยู่บ้างเล็กน้อย
" ทำไมหัวไม่ขาดวะ เซ็งคิเม่มารุโคตรๆ "
วาตารุพูดพลางหยิบดาบมาจับดู มันไม่ค่อยคมเท่าไห่
" เอ้าว่าไงอีนาง....งวดนี้ไม่มีโล่เนื้อหนังมังสาแล้วนะเว้ย !! จะเอาไงวะ ? "
ไลอ้อนพูดพลางชูปืนใส่จ่อไปที่หัว ขวัญยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง
" ฮะๆๆๆๆๆๆๆ "
ทุกคนงงเล็กน้อย จู่ๆขวัญก็หัวเราะออกมาดูท่จะไม่ได้เสเเสร้งหัวเราะด้วยสิ มันยังไงกันแน่ ?
" ให้ตายสิพวกนายนี่เก่งจริงๆทำให้ชั้นหัวเราะได้เนี่ย โอย...ปวดท้องจัง ฮะๆๆๆ "
" เฮ้ย !! ขำหาเชรี่ยอะไรวะ ? "
ไลอ้อนพูดถาม เขาโมโหเล็กน้อย
" ก็ขำสิ...พวกนายนี่...ชั้นยังไม่ได้สู้เลยสักนิดนายยังถามกันอยู่ได้ว่าจะเอายังไง ? ชั้นก้ต้องสู้แหงๆอยู่แล้วสิยังจะมาถามกันอีก "
ทุกคนอึ้งเล็กน้อยที่ขวัญยืนกรานจะต่อสู้แม้จะมีตัวคนเดียว ทุกคนแอบคิดว่าเธอจะต้องมีหุ่นเชิดแอบซ่อนอยู่แน่ๆ จะได้เหล่มองนู่นมองนี่ไปทั่วห้อง
" งั้นตายให้สมอยาก !! "

ปัง !!!

สิ้นคำพูดของไลอ้อน ปืนหินชนวนก็ลั่นกระสุนออกไป ดอกนี้ขวัญหลบไปม่พ้นแม้จะเบี่ยงตัวหลบแต่ก็โดนเข้าไหล่ซ้ายแผลเก่าที่วาตารุโผเข้าไปฟันอย่างลืมตาย
" ดอกหน้าเข้าหัวแน่นอน !! ว่าไงสัสนี่ ? จะยอมดีๆมั้ยวะ อย่าให้ป๋ามีน้ำโหนะเว้ย !! "
ไลอ้อนบรรจุกระสุนก่อนกดดันขวัญอีกครั้งแต่ครั้งนี้ขวัญชูนิ้วส่ายไปมาๆพลางทำปากจุ๊ๆ
" แค่นี้น่ะล้มชั้นไม่ได้หรอกนะ...จริงอยู่ว่าการโจมตีไกลน่ะมันปลอดภัย...แต่แค่นี้น่ะไม่ไหวหรอก "
ขวัญพูดจบก็หลับตา ก่อนจะหรี่ตาเล็กๆแล้วพูดให้ทุกคนได้ยินอย่างเต็มสองหูในแบบที่ใครก้คาดไม่ถึง
" การโจมตีไกลให้ได้ผลน่ะ...อย่างน้อยก้ต้องประมาณนี้สิ "

" วี๊~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ด !!!!!!!!!!!! "

เพล้ง !!!
เพล้ง !!
เปรี๊ยะ !!
โพล๊ะ !!!!
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก !!! "
พริบตาที่ขวัญพูดจบเธอก็ระเบิดเสียงตะโกนออกมาอย่างกึกก้องไปทั่วปราสาท กระจกทั่วปราสาทถึงกับสั่นสะเทือนจนถึงขั้นแตกทุกบานในทันที !! ไม่เพียงแค่นั้น...ไม่ว่าเป็นไหลายคราม โถแก้วรึแม้แต่โถดินเผาต่างก็เกิดรอยปริร้าวขึ้นอย่างชัดเจน บางใบถึงขั้นแตกเลยทีเดียว
เสียงกรีดร้องของขวัญยาวนานถึง 10 วินาที สิ้นเสียงดังกล่าวเธอก็ค่อยๆบรรจงหุบริมฝีปากของเธอดังเดิมก่อนเธอจะมองถึงผลงานของเธอที่ได้ผลเกินคาด !!! ทีม B ทุกคนถึงขั้นลงไปกองกับพื้น หลายคนเกิดอาการมึนตาลยวิงเวียน บองคนถึงขั้นอาเจียนไม่พอบางคนยังมีเลือดออกจากหูลงไปนอนตาค้างเลยก็มี โดยเฉาะกิจที่งานนี้รับไปหนักกว่าใครเพื่อน...เลือดของเขาถึงกับไหลออกมาทางแผลบนศรีษะอย่างต่อเนื่องราวกับท่อน้ำที่แตกเล็กๆ
" อะไรกัน ? แค่นี้ก็หมดท่าแล้วเหรอ ? เมื่อกี้ยังวางท่ากันอยู่เลยนี่นา ? "
ขวัญพูดจบก็มองไปทางไลอ้อนที่ชี้หน้ากดดันเธอเหยงๆ แต่ตอนนี้ถึงกับตาลายลงไปอ้วกกับพื้น
" ว่าไงล่ะ ? พ่อหนุ่มปืนดุ...ลองยิงมาอีกทีก็ได้นะ แต่ว่าชั้นไม่คิดจะรับกระสุนนายอยู่ดีแหละ "
ขวัญพูดจบก็หัวเราะคิกคัก ส่งผลให้ไลอ้อนยิ่งโมโหหนักเข้าไปอีกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เนื่องจากสมองกำลังรับภาระหัวหมุนอย่างหนัก
" เสียงบ้าอะไรกัน...อั่ก...แกเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย ? "
วาตารุที่พยายามจะลุกขึ้นจากพื้นพยายามดันตัวเองขึ้น แต่พอสิ้นคำถามแขนเขาก็หมดแรงเอาดื้อๆก่อนจะลงไปทรุดใส่พื้นอย่างแรง
" เสียมารยาทเป็นบ้าเลยนะนายเนี่ย...ชั้นก็เป็นมนุษย์เหมือนพวกนายนี่แหละ "
ขวัญพูดพลางต่อว่าวาตารุ
" แล้วทำไม... "
วาตารุพยายามฝืนถาม เพราะเขาอยากรู้ว่าทำไมมนุษย์ธรรมดาๆถึงได้มีพลังเสียงที่เหลือรับแบบนี้ได้
" พวกเราสกัลลอร์ดน่ะจะช่วงชิงพลังต่างๆของสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติมาเป็นของตัวเอง ในกรณีของชั้นน่ะได้รับพลังของ [ ไซเรน ] มา...คิดว่านายเองก็คงเคยได้ยินตำนานของไซเรนใช่มั้ยล่ะ ? "
วาตารุแม้หัวจะหมนุแต่ก้พอจะนึกอะไรออกบ้าง...ตำนานนักร้องแห่งท้องทะเลวิ่งเขามาในหัวเขาแว่บนึง....
" ตอนแรกชั้นอยากได้พวกนายมาเป็นลูกน้องชั้นน่ะนะเพราะพวกนายเล่นจัดการพวกฟรานาซะหมอบเลย...ก็ไม่แปลกหรอก...ชั้นเองก็คิดอยู่แล้วล่ะว่าหนวยรบทางน้ำน่ะเวลาขึ้นบกมันจะไปสู้เก่งได้ไงแต่ถึงยังงั้นชั้นก็อยากรู้อยู่ดีน่ะแหละ...แต่ตอนนี้ชั้นอยากได้พวกนายมากกว่า... "
ขวัญพูดจบก็เริ่มเดินเข้ามาหาทีม B ที่ตอนนี้ยังไม่มีใครหายหัวหมุนเคว้งคว้าง...ไม่มีใครประคองสติได้สักคน
" แต่อยากได้ไปแบบสภาพศพมากกว่าน่ะนะ "
สิ้นคำพูด จู่ๆสิ่งที่ขวัญคาดไม่ถึงก็พุ่งเข้าใส่อย่างไม่ทันระวังตัว ร่างอขงคาลิสเบิร์กที่น่าจะสลบเหมือดไปแล้วจู่ๆก็พุ่งเข้าแล้วซัดด้วยหลังมืออย่างรุนแรง !!!

โครม !!!!!!!

ร่างของขวัญปลิวทะลุประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่งอย่างไวมากปานจรวดมิสไซด์ ทุกคนโล่งใจอย่างมากก่อนคาลิสเบิร์กจะตะโกนบอกให้รีบไปจากปราสาทแห่งนี้
" พวกเจ้ารีบๆได้สติกันเร็วเข้า !! ตอนนี้แม่นั่นคงบาดเจ็บไม่น้อยอยู่ อาศัยจังหวะนี้รีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดให้ได้ !! ข้างล่างไม่มีอุปสรรคใดๆขวางอีกแล้ว รีบไปซะ !!!! "
" แล้วท่านล่ะครับ ? "
วาตารุกล่าวถามกลับ...แม้จะบอกให้หนีแต่สภาพของคาลิสเบิร์กตอนนี้ดูยังไงก็แย่มากแล้ว...เลือดที่ชะโลมไปทั่วทั้งร่างอันมหึมา แถมยังบาดแผลสาสที่ศรีษะอีก เศษซากเสาปูนยังมีปักคาหัวอยู่ด้วยซ้ำ
" พวกเจ้าไม่ต้องห่วงข้า !! ยังไงเสียข้าก็เลือกที่นี่เป็นที่ตายมาหลายร้อยปีแล้ว...ได้ใช้ชีวิตและจิตวิญญาณนี้ปกป้องพวกเจ้าในวาระสุดท้าย ข้าก็พอใจมากแล้วล่ะ รีบไปเร็วๆเข้า !!! "
สิ้นคำพูดของคาลิสเบิร์ก ร่างของวาตารุก็ถูกทอมกับไปป์ช่วยกันพยุงออกไป
" เฮ้ย ! จะทิ้งเค้าเลยเหรอ ? "
" ไอ้สัสหุบปาก !! พี่ลิงเค้าเตรียมใจไว้แล้ว มรึงอยู่ก็เกะกะเปล่าๆ อย่าให้การเตรียมใจของพี่แกสูญไปเปล่าๆสิวะ !! "
ไปป์พูดพลางกัดฟันดังกรอด ไม่มีใครอยากทิ้งคาลิสเบิร์กหรอก...แต่ตอนนี้ถ้าพวกเขายังอยู่ล่ะมีหวังตายกันหมดแน่ๆ 100% ในขณะที่พวกเขากำลังกรูกันลงบันไดก็พบกับอีกสิ่งหนึ่งเข้า...
" ทางนี้ค่ะพวกพี่ชาย...เร็วๆเข้า !!! "
มีสาวน้อยคนหนึ่งมายืนโบกมือรออยู่ทางหน้าประตู พวกเขาทั้งหมดงงเล็กน้อยก่อนจะวิ่งออกไป เมื่อออกไปถึงด้านนอกสาวน้อยลึกลับคนนี้ก็ชี้นิ้วไปอีกฝากของสะพาน
" ถ้าพวกพี่ชายไปตามทางนั้นเลาะไปเรื่อยๆก็จะสามารถกลับไปที่เต้นท์ได้ค่ะ "
ทุกคนถึงกับงงอย่างมาก ถึงขนาดบอดทางกลับได้อีกตะหาก
" กับดักป่ะเนี่ย ? เธอเป็นใครวะ ? "
ไลอ้อนถามกลับ ดูท่าอีตานี่จะไม่ค่อยถูกโฉลกกับผู้หญิงสักนิด สาวน้อยลึกลับกุมศรีษะเล็กน้อยก่อนจะผลักดันเขาให้ไปตามทางที่เธอบอก
" ไม่มีเวลาแล้วนะคะ รีบไปเถอะค่ะ !! "
สาวน้อยลึกลับพูดจบก็พลางวิ่งกลับไปทางปราสาท ทุกๆคนได้แต่ยืนงงกันเป็นแถว
" เอาไงดีวะ ? จะไปมั้ย ? "
ไปป์ถามทุกๆคน
" เอาวะเชี่ย !! ยังไงก็ไม่มีทางเลือกมากอยู่แล้ว ไปก็ไปวะ !!!! "
ทอมพูดจบก็ถือหอกวิ่งนำทุกคนเข้าสู่ป่าทึบไปตามทิศทางที่สาวน้อยลึกลับบอก ทุกคนจึงวิ่งตามไปอย่างช่วยไม่ค่อยได้
" เฮ้ยๆ...เดี๋ยวดิ้...เราหายมึนหัวกันตอนไหนวะ ? "
ยามะจิถามทุกคน
" ไม่รู้ดิ...นี่กรูลืมแล้วนะเนี่ยว่าจริงๆกรูติดสตั้นท์โคตรนาน "
ไลอ้อนตอบกลับ แต่จูลาดิสกลับตอบขึ้นมา
" ตอนที่เราเจอสาวน้อยคนเมื่อกี้แหละครับ...กลิ่นหอมเหมือนดอกไม้จากตัวเธอทำให้ผมหายมึนแต่หอมทันทีเลย "
ทุกคนได้ยินก็พลางนึก...ใช่ ! ตอนที่ไปออกันใกล้ๆสะพานก็มีกลิ่นหอมของดอกไม้จริงๆ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรต่อ...ได้แต่รีบมุ่งไปสู่ทางที่เขาเชื่อเล็กๆว่ามันจะพาพวกเขากลับไปที่เต้นท์ได้

-

อีกด้านหนึ่งสาวน้อยลึกลับก็หันไปมองพวกเขา เมื่อมั่นใจว่าทีม B ไปกันหมดทุกคนแล้วเธอก็ทำท่าจวิ่งไปในปราสาทแต่ก้ถูกห้ามไว้ก่อน
" พอเถอะครับคุณหนู !! ถ้ามากไปกว่านี้พวกเราจะถูกเจอได้นะครับ "
ชายคนหนึ่งไว้ผมยาวถึงหัวเข่าตะโกนบอกหลังต้นไม้อีกฝั่งของปราสาท
" แต่....ในปราสาทยังมี..."
" พอเถอะครับผมขอร้อง...ถ้าพวกเราถูกเจอเข้ามันจะยิ่งไปกันใหญ่นะครับ ยอมเสียส่วนน้อยเพื่อส่วนใหญ่เถอะครับ "
ชายคนดังกล่าวพูดจบ สาวน้อยลึกลับก็ก้มหน้านิ่งก่อนจะร้องไห้ออกมา
" ทำไมล่ะ...ชั้นก็แค่อยากจะช่วยทุกๆคนแค่นั้นเองนะ "
สักพักก็มีผู้ชายอีกคนหวัโล่นเลี่ยนเดิมมาลูบหัวสาวน้อยลึกลับก่อนจะบอกเธอ
" มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ครับคุณหนู...ขอให้ทำใจเถอะครับ "

-

อีกด้านหนึ่งหลังจากที่คาลิสเบิร์กซัดขวัญจนปลิวสักพักเธอก็เดินออกมาให้เห็น...ปากเธอแตกเลือดกลบปากอย่างเห็นได้ชัด
" พลาดจริงๆนะเนี่ย...นึกว่าถ้าไม่สลบก็ต้องตายไปเลยแท้ๆแล้วนา... "
สิ้นเสียงของขวัญ คาลิสเบิร์กสะดุ้งเล็กน้อยที่เห็นแววตาของขวัญดูคมกริบขึ้น
" เฮอะ...เป็นไงมั่งล่ะ...ความรู้สึกที่ถูกสัตว์เลี้ยงทำร้ายเข้าน่ะ ? "
คาลิสเบิร์กพูดยียวน ขวัญเริ่มแสดงท่าทีไม่สบอารมณือย่างเห็นได้ชัด
" รู้สึกยังไงน่ะเหรอ...ก็อยากจะฆ่ามันทิ้งเลยยังไงล่ะ "
จบบทสนทนาดังกล่าวจู่ๆปราสาทส่วนบทก็เกิดเสียงดังโครมครามขึ้นจนควันโขมงคลุ้งไปทั่ว กินเวลาแค่ 45 วินาที ทุกอย่างก็สงบลง
" สมแล้วที่เคยเป็นถึงผู้พิทักษ์...ไม่เลวเลยทีเดียว "
ขวัญกล่าวชมเชยคู่ต่อสู้ของเธอ....แต่คาลิสเบิร์กตอนนี้ลงไปกองกับพื้นแล้ว
" ฮึ่ม...นึกไม่ถึงว่ายังมีไพ่ตายซ่อนเอาไว้แบบนี้อีก !! "
" แน่นอนสิ...ไพ่ตายน่ะเค้าไว้ใช้พลิกเกมเวลาเสียเปรียบกัน... ไม่ใช่ของที่เอาไว้โชว์เล่นดูเท่ๆสักหน่อย "
คาลิสเบิร์กนอนหอบก่อนจะพลิกตัวหงายขึ้นมา...บริเวณท้องเขามีร่องรอยเหมือนถูกของมีคมขีดข่วนหลายครั้งมากแถมแผลลึกจนเลือดไหลอย่างต่อเนื่อง
" กะโหลกของนาย...ชั้นจะหานักรบเก่งให้สวมมัน...จงตายอย่างหมดห่วงเถอะนะ "
ขวัญพูดพลางเดินขึ้นมาอยู่ข้างๆหูของคาลิสเบิร์ก
" ข้าจะรอดูพวกแกตายอย่างอนาถยิ่งกว่าหมาที่โลกหน้า... "
สิ้นประโยคนี้ ขวัญก็อัดเสียงใส่รูหูของคาลิสเบิร์กเต็มแรงอีกครั้ง งวดนี้ไม่ใช่แค่แก้วหูระเบิดจนเลือดสาด แต่ลูกตาของคาลิสเบิร์กถึงขั้นพุ่งออกมานอกเบ้าตาเลยทีเดียว !!!!

หลังสิ้นเสียงมหากาฬ ขวัญก็ค่อยๆเดินลงมาทางด้านล่างของปราสาททั้งๆที่เลือดอาบไปทั่วทั้งร่าง ก่อนเธอจะพูดอะไรเล็กน้อยแล้วก็เดินกลับเข้าปราสาทไป
" กลิ่นดอกไม้ป่า...แสดงว่าพวกมนุษย์กลุ่มนั้นคงหนีไปกันแล้วสินะ...ชิ ! ให้มันได้ยังงี้สิ "

-

ในที่สุดการต่อสู้ครั้งนี้ก็สิ้นสุดลง
แม้จะไม่ได้รับชัยชนะก็ตาม แต่ทุกคนต่างก็คิดว่าดีกว่าตายหมู่...
ทุกคนนั่งพักหอบระหว่างทาง แต่ละคนฟกช้ำดำเขียว บางคนสาหัสร้ายแรง
แต่ทุกคนก็ยังมีชีวิตอยู่...
วาตารุควักนาฬิกาแดดออกมาส่องดูเวลาก่อนจะกำมันใส่กระเป่าตามเดิม

การสำรวจของกลุ่ม B ที่นำมาโดยวาตารุ ไป 40 คนกลับมา 24 คน...
ขณะนี้เวลา 16.27 PM น่าจะกลับถึงเต้นท์ได้ก่อน 17.00 PM

การสำรวจของกลุ่ม B สิ้นสุดลงแล้ว !!

ทุกคนถอนหายใจเมื่อมั่นใจอย่งแน่นอนว่าไม่มีอะไรตามมาแล้วแน่นอน แต่สุดท้ายก็ได้แต่นึกห่วงในใจ
ว่าคาลิสเบิร์กจะรอดตายได้หรือไม่.....?
และที่สำคัญที่สุด

สาวน้อยที่มาบอกทางกลับให้พวกเขาเป็นใครกันแน่ ?

To be continue...