LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 14 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
pai_pai สมาชิก
· #161
เกลียด
FroZen สมาชิก
· #162
มาซะดึกเลยแฮะ
vana-chan สมาชิก
· #163
โอ้ว สนุกมากกกกกกกกก

รอชมต่อไปว่าจะรอดหรือไม่? =w=+
bazooka_kidz สมาชิก
· #164
นานๆมาทีอ่านคุ้มเลย โคตรหนุกเลยเพ่ !
wily ผ สมาชิก
· #165
- Episode 39 : แสงแห่งความหวัง


" พวกเราต้องรีบหาทางออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุดให้ได้ ไม่งั้นพวกเราแย่แน่ !! "
คุณปอตะโกนขึ้นหลังจากไตร่ตรองดูสถานการณ์แล้วพบว่าหากอยู่ต่อล่ะก็ต้องถูกไดโนเสร์พวกนี้ไล่ขวิดกันเดี้ยงแน่นอน แถมอาวุธแม้จะทำร้ายได้ก็จริงแต่ก็ทำได้แค่แผลตื้นๆ
" คุณปอครับ !! ออกไปตรงกำแพงที่พวกมันพังเข้ามากันดีกว่าครับ !! "
จูลาดิสพูดพร้อมชี้ไปที่กำแพงที่ถูกไดโนเสาร์พังถล่มเข้ามา
" เจ๋งเลยล่ะ "
คุณปอพูดพร้อมๆกับหันไปมองโคเดที่อารตอนนี้น่าเป็นห่วงมากที่สุด
" คุณโคเดครับ !! ขอร้องล่ะครับ !! ช่วยลุกขึ้นทีเถอะครับ !! "
คุณปอตะโกนเรียกแต่ไร้ผล ตอนนี้สภาพของช่างไฟหนุ่มคนนี้ไม่ต่างไปกับหุ่นขี้ผึ้งตามพิพิธภัณฑ์ไปแล้ว
" ไป...ไปเถอะค่ะ... "
" เรนน์ !! "
เรนน์พยายามฝืนพูดพลางออกแรงที่ยังมีเหลืออยู่แค่เล็กน้อยผลักโคเดออกไปเพื่อให้เขาหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
" ชั้นไม่ทิ้งเธอไปไหนหรอกนะ ชั้นจะอยู่ข้างๆเธอเอง...เชื่อชั้นสิ ชั้นช่วยเธอได้นะ !!! "
ช่างไฟหนุ่มที่ถูกผลักออกมาลุกขึ้นพร้อมงัดอาวุธออกมาก่อนจะพยายามโน้มน้ามเรนน์
" ยังไงชั้น...อั่ก !!... "
" ไม่ต้องพูดอะไรแล้วขอร้องล่ะ "
โคเดพยายามจะช่วยเธอให้ได้...แต่ตอนนี้ในหัวเค้าหมุนติ้วไปหมดแล้วเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับทวนที่ทิ้มทะลุท้องของเธออยู่ดี...หากดึงออกมาเธอต้องตายแน่นอนแต่ครั้นจะปล่อยมันไว้แบบนั้นก็คงไม่ดีแน่
" ...ทุกคนคะ...ถือว่าชั้นขอร้อง...ช่วยพาเค้าหนีไปด้วยเถอะค่ะ "
เรนน์พูดขอร้องทุกๆคนก่อนจะทำในสิ่งที่ใครๆก็ไม่คาดคิด...

ฉูด !!

เลือดของเรนน์พุ่งออกมาจากท้องเป็นจำนวนมหาศาลหลังจากเธอฝืนกัดฟันดึงเอาทวนที่ปักกลางหลังของเธอออกแล้วนำมันมาถือเป็นอาวุธเพื่อต่อกรกับไดโนเสาร์ หลังจากดึงมันออกมาได้เธอก็ทรุดล้มลงไปจนหน้าคะมำพื้นอย่างรุนแรงก่อนจะกระอักเลือดออกมา ช่างไฟหนุ่มเห็นดังนั้นจึงรีบพุ่งเข้าไปหวังจะดูอาการแต่ก็ถูกซิติกับวอร์สเปลล๊อคตัวเอาไว้ก่อน
" ปล่อยนะเว้ย "
" อย่าบ้าได้มั้ย !! ขอร้องล่ะเว้ย...คิดจะตายตามกันไปรึงไวไอ้ช่างไฟเฮงซวยเอ้ย "
" นั่นมันเรื่องของกรูนะเว้ย !! "
วอร์สเปลด่าโคเดเล็กน้อยก่อนโคเดจะโมทโหแล้วจับทั้งสองขว้างลงกับพื้นอย่างสุดแรงเท่าที่จะทำให้เค้าหลบุดพ้นจากการรั้งตัวเอาไว้ได้ เมื่อหลุดออกมาได้เค้าก็วิ่งไปหาเรนน์พร้อมนิ่งไปชั่วขณะ...
" ผมว่าเราคงต้องทิ้งเขาไว้ที่นี่แล้วล่ะครับ "
เวนท์ดิวพูดขึ้นมาพร้อมๆกับกดสวิทช์อะไรบางอย่างในมือของเขา จากนั้นพริบตาเดียวหุ่นยนต์ขนาดเล็กลักษณะคล้ายๆจานบินก็บินมาทางพวกเขาพร้อมยิงลำแสงจู่โจมไดโนเสาร์ แต่ก็ไม่ได้ผล
" เวรเอ้ย...ไม่ไหวจริงๆแฮะ "
เวนท์ดิวพูดพร้อมๆกับหันไปหาทุกๆคน
" ยานบินขนาดเล็กพวกนี้มีจำนวนไม่มาก...คงราวๆแค่ 14 ลำ...เราคงต้องอาศัยการอุ้มกันไป ลำนึงน่าจะบรรทุกได้คนเดียวแต่ถ้าพวกคุณอุ้มกันไปพวกเราน่าจะรอดกันได้ทั้งหมด "
สักพักยานบินดังกล่าวก็บินลงมาพร้อมกับมีหุ่นยนต์ถือปืนบุกเข้ามาเบนความนใจให้ไดโนเสาร์ทั้งสองหันไปเล่นงานทางอื่นแทนกลุ่มโลลิบากะ
" เร็วเข้าเถอะครับ "
สักพักยานบนดังกล่าวก็มาบินเหนือศรีษะพวกเขาทั้งหมดแล้วก็ใช้เหล็กหนีบเอวพวกเขาแล้วค่อยๆบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างช้าๆ
" แล้วพี่ช่างไฟล่ะ ? "
ไปป์พูดพลางหันไปมองโคเด ทุกๆคนได้แต่ก้มหน้าหลับตา
" จะทิ้งกันแบบนี้เลยเหรอครับ ? เราเป็นพวกเดียวกันไม่ใช่เหรอครับ ? เป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอครับ ? "
พริบตานั้นเองไปป์พยายามจะพุ่งตัวไปทางโคเดแต่ก็ถูกจานบินมาล๊อคตัวไว้ก่อนเขาจะดิ้นโวยวาย
" ปล่อยผมนะ !! ผมจะไปช่วยพี่ช่างไฟ "
" พวกเราต้องช่วยเขาอยู่แล้วล่ะ... "
วาตารุกระซิบเบาๆก่อนู่ๆจะมียานบินขนาดกลางออกมาลำหนึ่งบินมาด้วยความเร็วสูงพร้อมโฉบทั้งช่างไฟหนุ่มและก็เรนน์ที่นอนกระอักเลือดอยู่บินขึ้นฟ้าอย่างว่องไว
" เฮ้ย !! อะไร ? "
โคเดงงเล็กก่อนๆแต่ก็ตั้งสติไม่ทั้งอยู่ดี ตอนนี้ชาวโลลิบากะทุกๆคนถูกยานบินขนาดเล็กพยุงบินขึ้นท้องฟ้าจนสุงร่วม 2-3 เมตรได้แล้ว
" คุณปอ...รับไปครับ !! "
เวนท์ดิวขว้างกุธแจดอกพวงหนึ่งให้คุณปอ
" กุญแจ ? "
" ครับ...คุณคงเป็นผู้นำสินะ... "
เวนท์ดิวพูดพลางยิ้มให้ทุกๆคน จนพวกเขาเพิ่งสังเกตุว่า ไม่มียานบินลำไหนไปรับเวนท์ดิวขึ้นมาเลยสักคน
" เดี่ยวก่อน !! แล้วคุณล่ะครับ ? "
คุณปอตะโกนลั่น หลายๆคนเริ่มสงสัยจนวิตก
" หากลงสู่พื้นดินแล้วให้กลับมาที่ห้องนี้อีกครั้งนะครับ...ด้านหลังของผมมีประลับเล็กๆสีแดงอยู่บานหนึ่ง "
เวนท์ดิวพูดพลางชี้ไปด้านหลังของเขา
" ส่วนอีกดอกหนึ่งนั้นเป็นประตูห้องคลังแสงอาวุธลับของป้อมปราการของพวกฟิรานาที่คิดว่าพวกคุณคงพบเจอเข้าสักวัน...ผมหวังว่าพวกคุณคงจะจบเรื่องราวต่างๆบนแผ่นดินนี้ลงได้นะครับ "
เวนท์ดิวพูดจบ ร่างวกายของเขาก็เริ่มสว่างขึ้นเล็กน้อยอย่างช้าๆ หุ่นยนต์ที่ยิงปืนขับไล่ก็เริ่มถูกทำลายจนพินาศจนไดโนเสาร์ตัวหนึ่งที่ว่างงานพุ่งข้าใส่เวนท์ดิวจนร่างของเขาถูกเสียบทะลุอกด้วยนอขนาดใหญ่
" คุณเวนท์ดิว !! "
ทุกๆคนร้องออกมาอย่างใจหายหลังจากเห้นภาพที่ไม่อยากเห็น
" ทำไมคุณต้องมาฝากความหวังอะไรกับพวกผมขนาดนี้ ? "
คุณปอตะโกนถามพลางกำกุญแจแน่นเพราะเริ่มรู้สึกกดดันมาก...หลายๆคนตอนแรกคิดแค่อยากจะกลับบ้านเท่านั้นแต่ไปๆมาๆสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว...พวกเขาทุกคนต่างก็รู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกันว่าการที่ต้องการกอบกู้รึแก้ไขอะไรสักอย่างที่เกิดขึ้นอยู่บนแผ่นดินนี้นั่นมันใหญ่หลวงมากเกินไปกว่าที่คนธรรมดาๆอย่างพวกเขาจะทำได้...
" พวกเราเป็นแค่คนธรรมดาๆเองนะครับ...พวกเราไม่ใช่ซุปเปอร์ฮีโร่ผู้เก่งกาจ...จะเอาอะไรไปสู้กับผู้มีอาคมขนาดนั้นได้ "
ซิติตะโกนออกมาก่อนจะกัดฟันเมื่อเห้นเวนท์ดิวกำลังเลือดไหลออกมา เวนท์ดิวยิ้มเล็กๆก่อนจะตอบออกไป..

" ผมหวังมานานว่าจะมีใครสักคนรึอะไรสักอย่างมาเปลี่ยนแปลงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนนี้...การที่ผมวันๆได้แต่มานั่งวิจัยเรื่องศพ...ต้องมาฆ่าคน...บอกตามตรงว่าผมเหนื่อยมาก...หลายร้อยปีที่ผ่านมามันทำให้ผมท้อลงเรื่อยๆ...แต่แล้ว...พวกคุณก็ปรากฏตัวขึ้น...ผมมองเห็นความเป็นไปได้หลังจากเห็นพวกคุณ...เชื่อผมเถอะครับว่าพวกคุณนั้นทำได้แน่นอน...ผมไม่เคยหวังให้มีฮีโร่มาชวยเหลือสักนิด...หากแต่ผมต้องการคนธรรมดาที่จะกลายเป็นตำนานกล่าวขานให้คนรุ่นหลังรับรู้ถึงวีรกรรมของพวกเขาสืบต่อไปได้ตะหาก...คนธรรมดาๆอย่างพวกคุณนี่ล่ะครับคือผู้ที่จะสร้างตำนานกล่าวขานยิ่งกว่าซุปเปอร์ฮีโร่ที่ไม่จริง... ผ....ผมหวังว่าการโจมตีครั้งสุดท้ายของผมต่อไปนี้คงไม่ทำให้พวกคุณโดนลูกหลงไปด้วยนะครับ "

" เอ๋ ? "
ทุกๆคนได้รับฟังคำสั่งเสียของเวนท์ดิวต้องมาสะดุดช่วงสุดท้ายของประโยค
" ลาล่ะไอ้พวก..อึ้ก !! ....ไอ้พวกมีนอสมองน้อยเอ้ย... "
ร่างของเวนท์ดิวที่เปล่งแสงจู่ๆก็แสงดับมอดลงไป สักพักไดโนเสาร์ก็สะบัดร่างของเขาลงจากนอพลางเดินมารุมเขาทั้งสองตัวแล้วกัดกินศพของเขาอย่างหิวโหย แต่เวนท์ดิวกับยิ้มออกมา...

" ล่าก่อนครับทุกๆคน...ส่วนพวกแกก็เอานี่ไปกินซะ...[ Spark silo ] !!! "

พริบตาที่เวนท์ดิวพูดจบ ร่างของเขาก็ระเบิดพลังสายฟ้าอย่างรุนแรงออกมาจนพวกเขามองเห็นพลังไฟฟ้าสว่างไสววิ่งไปทั่วพื้นที่ด้านล่างไม่เว้นแม้แต่ผนัง ไดโนเสาร์ทั้งสองต่างร้องออกมาอย่างโหยหวนหลังจากโดนกระแสไฟฟ้าช๊อตอย่างรุนแรง ที่เขาต้องให้ทุกๆคบินขึ้นบนฟ้าคงเพราะไม่ต้องการให้โดนไปด้วยแน่นอนเพราะแม้เขาจะบอกว่าพลังของเขานั้นเบาบาง...หากแต่มันถูกระเบิดออกมาอย่างเต็มกำลังก็คงจะโค่นพวกนี้ลงได้แน่นอนและคาดว่ามันก้คงจะเอาชีวิตของผู้ที่ใช้งานไปด้วย...

-

หลังจากลอยบนฟ้ามาพักหนึ่ง ยานบินขนาดเล็กก็นำพวกเขามาส่งที่ด้านนอก หลายๆคนได้แต่นิ่งพูดไม่อกกเพราะแม้ครั้งนี้พวกเขาจะไม่สูญเสียเพื่อนพ้องแต่ก็ต้องมีคนมาตายแทนพวกเขาถึงสองคนซึ่งถือว่าเป็นความหวังของพวกเขาทั้งคู่...ตอนนี้ทุกายตาได้แต่มองดูโคเดกับเรนน์อย่างเงียบๆท่ามกล่างสายฝนที่แม้จะกระหน่ำลงมาปานกลางแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
" หนาวมั้ย ? "
โคเดพูดพลางกอดร่างของเรนน์ที่นอนแน่นิ่งกับพื้นไว้อย่างอ่อนโยน
" ขอโทษนะ...ที่ชั้นพาเธอไปกินข้าวตามสัญญาไม่ได้... "
" แต่จากนี้ไป...ชั้นจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว "
โคเดพูดคนเดียวระหว่างกอดร่างของเรนน์ไว้ หลายๆคนร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว
" ถ้าชั้นมีพลัง...ชั้นอยากจะปกป้องใครสักคน...แม้ชั้นจะไม่มีพลังก็ตาม...ถึงสุดท้ายมันจะไม่สามารถปกป้องเธอได้แต่ถ้าเลือกได้ตอนนี้ชั้นอยากเจ็บแทนเธอจริงๆ "
" อย่า...พูดแบบนั้น...เลย... "
เรน์พูดขึ้นหลังจากนิ่งมาสักระยะพลางเอามือของเธอแตะแก้มของเขา
" แค่นายยังมีชีวิตอยู่...ก็พอแล้ว "
" ชั้นเองก็อยากให้เธออยู่ข้างๆชั้นนะ... "
โคเดพูดจบก็ก้มหน้าลงพลางกัดฟันกรอด...เขารู้ดีว่าเรนน์ไม่สามารถรอดได้แน่นอน
" ชั้นมีอะไรบางอย่างอยากจะขอร้องนาย.. "
" ว่ามาสิ "
" อย่าตายนะ... "
เจอประโยคนี้ไปโคเดเงียบไปสักครู่ก่อนจะนึกอะไรในใจแล้วพยักหน้าให้กับเรนน์
" อื้ม...ชั้นสัญญา "
โคเดยิ้มให้เรนน์อย่างสดใส เรนน์เห็นใบหน้าของเขาแล้วก็ยิ้มออกมาเช่นกัน
" เสียดายนะที่ชั้นไม่มีโอกาสได้ไปกินอะไรที่เธอว่านั่น...ถ้าชาติหน้ามีจริงๆล่ะก็...ชั้นหวังว่าชั้นคงจะได้กินมัน...ชั้นอาจไปเกิดเป็นสาวน้อยธรรมดาๆแล้วไปนั่งกินตามร้านอาหารที่นายเป้นพ่อครัวอยู่ก็ได้นะ...ฮะๆๆๆ แค่ก ! แค่ก ! "
เรนน์พยายามจะทำให้เขาขำแต่จู่ๆเธอก็กระอักเลือดออกมา โคเดสีหน้าแย่ลงทันที
" ได้เวลา...แล้วสิ... "
" ไม่เอานะ !! "
" จากนี้ไปคิดซะว่าชั้นพูดคนเดียวล่ะกันนะ... "
" เอ๋ ? "
โคเดลงเล็กน้อย
" ขอโทษนะอดัม...ที่ท้ายที่สุดชั้นก็มีชีวิตอย่างอิสระเสรีตรมที่คุณต้องการไม่ได้...แต่ในที่สุดมันก็จบลงแล้ว...จากนี้ไปชั้นคงได้ไปหาคุณแล้วล่ะค่ะ... "
เรนน์พูดจบ มือของเธอที่แตะแก้มของโคเดก็ค่อยๆเลื่อนลงมา
" ขอโทษนะ "

โคเดพูดขอโทษพลางก้มลงไปจูบริมฝีปากของเรนน์ที่กำลังจะสิ้นใจ เรนน์ที่กำลังจะหลับไหลไปก็ตาโตเล็กน้อยก่อนเธอจะร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกดีผ่านทางสายตาที่สดใสของเธอพลางเอามือที่แทบจะไม่มีแรงแล้วโอบกอดเขากลับไป กินเวาลราวๆ 15 วินาทีโคเดก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาแล้วมองหน้าเรนน์ชัดๆอีกครั้ง
" ฝันดีนะครับ...แล้วพบกันใหม่นะ... "
โคเดกล่าวราตรีสวัสดิ์ด้วยน้ำเสียงสั่นครือ เรนน์ยิ้มเล็กน้อยอีกครั้งก่อนจะตอบรับเขากลับไป
" ค่ะ...แล้วพบกันใหม่นะ..คะ..... "
สิ้นคำพูดสุดท้าย เรนน์ก็หลับตาลงอย่างสนิท มือที่โอบกอดร่างของช่างไฟหนุ่มก็ค่อยๆอ่อนแรงลงจนในที่สุดก็หล่นลงสู่พื้น แม้จะจากไปแล้วก็ตามทีแต่ใบหน้าของเรนน์กลับยิ้มแย้มราวกับว่าพอใจกับสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดในชีวิตแล้ว
" ดูสิครับพวกเรา...ขนาดหลับไปแล้วยังยิ้มให้อีกนะ...มันน่าปลุกมาเขกกะโหลกจริงๆนะเนี่ยให้ตายสิ... "

-

ท่ามกลางสายฝนที่ยังตกอยู่อย่างต่อเนื่อง
หลายๆคนได้แต่ยืนมองดูช่างไฟหนุ่มกับร่างไร้วิญญาณของสาวน้อยคนหนึ่งอย่างเงียบๆ
แม้บางคนจร้องไห้อยู่แต่ก็พยายามไม่ส่งเสียงออกมา
ฝนที่กำลังตกใส่พวกเขานั้นทำให้ไม่มีใครแยกออกเลยว่าที่กำลังไหลรินอยู่บนใบหน้าของพวกเขานั้น

คือน้ำฝนที่เย็นชาหรือว่าน้ำตาที่บ่งบอกถึงความเสียใจกันแน่

To be continue....
vana-chan สมาชิก
· #166
แง เศร้ามากๆเลยอะ T^T

/น่าเสียดายที่นิยายนี้เขาไม่ได้ออกโรง
pai_pai สมาชิก
· #167
เกลียด
LionHeart สมาชิก
· #168
ไม่ได้อ่านนาน ไปไกลมาก

นิยายตูละ...

ดองมาครบ3เืดือนแล้ว ไชโย \; w ;/

me/รู้จักคนในโลลิแค่ไม่กี่คน จึงดูไม่ค่อยออกมาใครเป็นใคร ; w ;
ไม่ระบุตัว
· #169
ต้องขอโทษที่อาจล่าช้าไปบ้างครับเนื่องจากตอนนี้ผมงานค่อนข้างเหนือยนิดหน่อย(หัวถึงหมอนนอนไม่ตื่นทำนองนี้เลย)เลยอาจมีเลทไปบ้างต้องขออภัยด้วย

และก็ขอขอบคุณอีกครั้งที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ ^^
wily ผ สมาชิก
· #170
- Episode 40 : เหตุการณ์ที่โรงงานไฟฟ้า


" เอาไงต่อดีพวกเรา ? "
ฟรอสท์พูดขึ้นมาหลังจากปล่อยให้ยืนตากฝนกันจนบางคนเริ่มหนาวสั่น แต่คงเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ก็เลยไม่มีใครอยากพูดอะไรเท่าไหร่ ทุกๆคนต่างก็อยากให้โคเดกับเรนน์ได้ร่ำลากันอย่างสงบๆมากกว่า
" ผมได้รับกุญแจดอกนี้มาจากคุณเวนท์ดิว...เขาพูดไว้ว่าหลังจากนนี้ไปให้พวกเรากลับไปที่ห้องโถงเมื่อครู่ที่พวกเราบินออกมา...มีประตูบานหนึ่งที่เขาอยากให้พวกเราเข้าไป...ผมคิดว่าไม่น่าใช่กับดัก "
คุณปอพูดพลางแบมือโชว์กุญแจพวงหนึ่งให้ทุกๆคนเห็น
" พวกเราคงต้องย้อนกลับไปสินะครับ... "
ไลอ้อนพูดขึ้นมาพลางงัดปืนมาลองยิงแชะๆดูเล่นๆเพราะฝนตกแบบนี้ปืนคาบศิลาที่ต้องอาศัยดินปืนเลยหมดท่า
" ไปกันหมดนี่แหละ...ป่านนี้แล้วให้มากลัวอะไรอีกล่ะ ? "
อาโนนี่พูดขึ้นมาพลางเอามือขึ้นมาปัดน้ำฝนบนหัวของเขา

" ก๊าซซซซซซซซซซซ !!!! "

" เฮ้ย ! "
ทุกๆคนร้องตกใจที่จู่ๆก็มีเสียงของอะไรบางอย่างดังลั่นออกมาจากด้านในแถมยังรู้สึกว่ากำลังจะมาทางพวกเขาด้วย
" แอบก่อนเหอะเว้ย !! "
วาตารุพูดจบ ทุกๆคนก็เริ่มหาที่กำบัง โคเดอุ้มศพของเรนน์พลางวิ่งเข้าที่กำบัง

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทุกๆคนก็คือร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่มหึมาพอสมควร ลักษณะคล้ายๆมังกรแต่เดินสองขา ส่วนปีกนั้นเชื่อมติดกับแขนลักษณะแบบนี้หลายๆคนรู้จักและเรียกขานมันว่า[ ไวเวิร์น ]
" อีตาหัวหยิกนั่นบอกว่าสวมกะโหลกไวเวิร์นนี่นะ...งานเข้าล่ะสิ "
นอสต์พูดพลางสยองตัวสั่น...ไวเวิร์นตัวเท่าตึกสองชั้นแบบนี้พวกเขาไม่มีทางสู้ได้แน่นอนอยู่แล้ว
" ฮ้ะ ! "
ช่างไฟหนุ่มอุทานออกมาเล็กน้อยหลังพบว่าร่างของเรนน์นั้นค่อยๆจางลงจนหายไปจากอ้อมแขนของเขา มีเพียงกะโหลกที่อยู่บนศรีษะของเธอเท่านั้นที่เปล่งแสงออกมาจางๆก่อนจะกลายเป็นนกพิราบตัวเล็กๆขนาดเท่าฝ่ามือบินจากไป
" ฮูม... "
ไวเวิร์นตัวดังกล่าวเห็นนกพิราบบินจากไปก็ไม่ได้ไล่ตามรึอาละวาดแต่อย่างใด แต่กลับสงบลงและเดินต้วมเตี้ยมจากพวกเขาทั้งหมดไปอย่างง่ายดายราวกับถูกมนต์สะกดอะไรบางอย่างเข้าก็ว่าได้
" มันไปแล้วอ่ะ...ง่ายๆเลยด้วย "
โทนี่ชะเง้อคอออกมามองเล็กน้อยหลังพบว่าไวเวิร์นตัวดังกล่าวเดินจากไปแล้วจนไม่น่าจะย้อนกลับมาอย่างแน่นอน ทุกๆคนมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาโคเด
" เป้นไปได้มั้ย ? ที่นกตัวเมื่อกี้นี้จะช่วยพวกเราไว้ ? "
โอถามโคเดก่อนโคเดจะยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วตอบกลับไป
" นั่นสินะ...ยังไงก็...ขอบคุณมากนะ....ขอบคุณจริงๆ "
ทุกๆคนมองขึ้นท้องฟ้าเล็กน้อยก่อนจะนึกขอบคุณเรนน์อยู่ในใจที่แม้จะจากไปแล้วก็ตามแต่ก็ยังช่วยเหลือพวกเขาเอาไว้ ตอนนี้เธอคงได้รับ" อิสระ "อย่างที่เธอต้องการได้สักที
" งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ !! "
" อื้ม !!! "
คุณปอพูดจบทุกๆคนก็ขานรับพร้อมเดินไปด้วยกันทันที

-

เมื่อทุกๆคนเดินเข้ามาจนถึงห้องโถงที่พวกเขาได้มากันก็ได้พบสภาพพื้นและกำแพงที่มีร่องรอยดำเมี่ยมราวกับถูกเผาไหม้อย่างรุนแรงลามไปทั่ว ที่พื้นพบซากไดโนเสาร์ทั้งสองที่ไล่กวดพวกเขานอนตายตาเหลือกร่างไหม้เกรียมมีกลิ่นหอมเล็กน้อย...ถัดไปข้างๆก็มีศพของเวนท์ดิวที่สภาพเกินบรรยายพอสมควร...แต่ทุกๆคนกลับรู้สึกว่าใบหน้าของเขานั้นกำลังยิ้มแย้มอยู่ราวกับว่าพอใจกับการกระทำก่อนสิ้นชีพของเขาแล้ว
" ผมอยากทำสุสานให้คุณนะครับ...แต่คงต้องขอทำในสิ่งที่คุณขอร้องไว้ก่อน "
คุณปอพูดขึ้นพลางหาประตูสีแดงในห้อง...แต่เนื่องจากมันถูกกระแสไฟฟ้าเล่นงานจนดูไม่ได้จึงต้องลำบากกันพอสมควร
" เอ่อ...ทุกๆคนครับ...รบกวนช่วยเพ่งหาประตูสีแดงๆสักนิดนะครับ...ผมจำได้ว่ามันอยู่แถวๆนี้ "
คุณปอพูดพลางชี้ไปด้านหลังของศพเวนท์ดิว หลายๆคนก็กระจายกันออกตามหา
" นี่รึเปล่าครับ ? "
วอร์สเปลพูดพลางยกมือขึ้นหลังจากเอาเสื้อตัวเองเช็ดรอยไหม้ตามกำแพงดูก็พบประตูบานดังกล่าวอย่างไม่ยากเย็น
" งั้น...ผมจะเปิดประตูเลยนะครับ "
คุณปอพูดพลางเดินเข้ามาที่ประตู ทุกๆคนกลืนน้ำลายเล็กน้อยเพราะต่างก็ลุ้นกันตัวโฏ่งว่ามันจะมีอะไรข้างใน...อาวุธในตำนาน ? หรือว่าแย่ที่สุดก็คือกับดัก !!

ครืดดดด......

เสียงประตูเปิดเลื่อนออกอย่างฝืดๆราวกับว่าไม่ได้เปิดมานานร่วม 10 ปี ทุกๆคนมองเข้าไปข้างในก็พบทางยาวๆมีทางเลี้ยวไปด้านขวา ข้างผนังมีป้ายเขียนเตือนไว้ว่า[ กรุณาล๊อคประตูทุกครั้ง...กุญแจดอกนี้เปิดได้ทั้งในและนอกไม่ต้องกังวล ]
หลายๆคนมองแล้วก็งงเล็กๆว่าอะไรของมัน ? แต่ก็ตัดสินใจเข้ามาข้างในกันจนหมดแล้วล็อคมันตามที่เขียนเอาไว้

กึก !!

" ผมจะเดินนำเอง... "
จูลาดิสอาสากล้าตายออกหน้าแทนทุกๆคน แต่พอเอาเข้าจริงๆก็เดินแทบจะเรียงหน้ากระดานไปพร้อมๆกัน

ในที่สุดพวกเขาก็เดินมาจนถึงด้านในสุด...มันมีลักษณะเหมือนห้องประชุมกว้างๆห้องหนึ่ง ที่นี่เต็มไปด้วยจอมอนิเตอร์ราวๆ 10 จอขนาดปานกลางลอยอยู่ตรงกลาง บริเวณกลางห้องโถงมีแท่นอะไรสักอย่างสร้างจากโลหะตั้งสูงจากพื้นเล็กน้อยเหมือนกับฐานบัญชาการอะไรสักอย่าง
" โผล่มาในที่ประหลาดๆอีกแล้วสิพวกเรา... "
จันทร์เอ่ยขึ้นหลังจากเข้ามาในห้องแบบงงๆ
" อ๊ะ ! มีแขกรึนี่ ? "
จู่ๆก็มีเสียงเล็กๆแหลมๆดังขึ้นมาภายในห้อง ไม่ใช่เสียงชาวโลลิบากะแน่นอน
" ค...ใครวะ ? "
อาโนนี่ส่งเสียงถามอย่างไม่เกรงกลัว
" ไม่ต้องเสียงดังขนาดนั้นก็ได้...ว่าแต่...เข้ามาถึงนี่ได้ยังไงกันล่ะเนี่ย ? "
สิ้นเสียงดังกล่าว ตรงกลางแท่นที่อยู่กลางห้องโถงก็ค่อยๆเปิดออกมาอย่างช้าๆปรากฏให้เห็นสิ่งมีชีวิตลักษณะคล้ายๆลิงนั่งอยู่ด้านในนั้น
" ลิง !? "
ทุกๆคนอุทานออกมา
" สวัสดีชาวมนุษย์ที่ไม่ได้เห็นมาซะนาน...ชั้นชื่อ[ คาลิป ]เป็น 1 ใน 7 ผู้พิทักษ์แผ่นดินแต่...เอ่อ...มันก็นานมาแล้วน่ะนะ "
ลิงตัวดังกล่าวประกาศนามของตนพร้อมยศเสร็จสรรพ หลายๆคนมั่นใจว่านี่จะต้องเป็นพวกเดียวกันกับกอสเปลแน่นอน
" แล้ว...พวกนายเข้ามาที่นี่ได้เพราะเวนท์ดิวรึเปล่า ? ถ้าใช่แล้วเจ้าหมอนั่นไปไหนซะล่ะ ? "
คาลิปถามหาเวนท์ดิวพลางสอดส่องสายตามองหาไปมา ทุกๆคนก้มหน้าลงเล็กน้อย
" เรื่องมันยาวครับ...ผมจะเป็นคนเล่าเรื่องราวทั้งหมดเองครับ... "
คุณปอเดินออกมาด้านหน้าพร้อมสีหน้าไม่ค่อยดี คาลิปเองก็สังเกตุออกจึงได้เริ่มวิตกเล็กน้อย
" ตกลง...ชั้นจะฟัง... "

-

ที่ด้านนอกขอโรงงานไฟฟ้าที่ชาวโลลิบากะบุกเข้ามานั้นเอง ไวเวิร์นตัวที่หลุดจากการควบคุมของเวนท์ดิวกำลังเดินย่องตอดราวกับว่ากำลังเฝ้าเวรยามอยู่รอบๆให้โรงงานไฟฟ้าหลังนี้ ในขณะที่มันกำลังเดินทอดน่องอยู่นั่นเอง...มันก็พบสิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดในชีวิตเข้าเต็มๆ
" อะไรกัน...ไวเวิร์นตัวนี้มาเดินอยู่แบบนี้ได้ยังไงกัน ? "
เสียงลึกลับเสียงหนึ่งกล่าวขึ้นหลังจากเห็นไวเวิร์นกำลังมองเขาอยู่
" อย่าบอกนะว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเวนท์ดิว ? "
เสียงลึกลับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย
" ก๊าซ !!!! "
ไวเวิร์นขู่คำรามใส่เขาก่อนจะพุ่งโถมเข้ามาใส่หวังจะงับให้ตาย

กร๊อบ...เปร๊าะ...กร๊อบ !!

" คงต้องเข้าไปดูกันหน่อยล่ะ... "
เสียงลึกลับกล่าวจบก็เดินเข้าไปในบริเวณโรงงานไฟฟ้าทันทีโดยปล่อยให้ไวเวิร์นตัวดังกล่าวนอนทรมานเพราะถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่กระดูกทั่วร่างจนแหลกเหลวชนิดที่ว่าไม่มีวันสมานกลับมาเป็นดังเดิมได้ !!
" หวังว่าสิ่งที่ข้าหวังไว้คงจะยังอยู่ดีนะ...ฮึ่ม !! "
เสียงลึกลับเดินบ่นอย่างโมโห ไวเวิร์นที่แานโชคร้ายได้แต่นอนน้ำตาไหลออกมาอย่างน่าสงสารเนื่องจากความทรมานที่มันได้รับอยู่ในขณะนี้นั้นจัดได้ว่าสาหัสชนิดที่เรียกว่าฆ่าทิ้งเสียยังดีซะกว่า ก่อนที่จู่ๆร่างของมันจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง...บริเวณท้องของมันค่อยๆขยายขึ้นราวกับลูกโป่งที่กำลังพองจนกระทั่ง...

บรึ้ม !!!!

ร่างของไวเวิร์นตัวดังกล่าวฉีกขาดเป็นชิ้นๆหลังจากเกิดการระเบิดภายในตัวของมันเอง
มันคงกำลังนึกเสียใจอยู่อย่างแน่นอน...
ที่มันพลาดไปหันคมเขี้ยวเข้าใส่ผู้ที่ได้ชื่อว่ามีอำนาจสูงสุดในแผ่นดินนี้...
ผู้ที่ทำให้ที่แห่งนี้ไม่มีการแก่เฒ่ารึสิ้นอายุขัย..

ผู้ที่มีชื่อว่า[ ราชันย์ปิศาจ เออร์กอธ ]

จากนั้นเออร์กอธก็เดินเข้าไปในโรงงานไฟฟ้าซึ่งชาวโลลิบากะยังไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย...
พวกเขากำลังจะได้พบกัน !!

To be continue...
hedekosama สมาชิก
· #171
สัปดาห์นึงอ่าน 2 ที O[]O!! อัพไกลมาก~~ /อ่านแล้วเริ่มวิงเวียนกับตัวอักษร
สนุกมากๆค่า >_< ติดตามต่อไป!!!
pai_pai สมาชิก
· #172
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #173
- Episode 41 : เส้นทางต่อไป


" เพื่อจะให้เพื่อนๆของเธอฟื้นคืนชีพกลับมาจึงต้องไปช่วยสาวน้อยที่ชื่อบีอะไรงั้นสินะ ? "
คาลิปถามคุณปอหลังจากฟังเรื่องราวต่างๆแบบคร่าวๆก่อนคุณปอจะพยักหน้าตอบรับ
" ชั้นก็ไม่ได้คิดจะขัดใจพวกนายหรอกนะ...แต่ถ้าเกิดสมมุติว่าพวกนายไปช่วยหนูบีอะไรนั่นออกมาได้แล้วเกิดเพื่อนๆพวกนายไม่คืนชีพขึ้นมาล่ะ ? อีแบบนี้เสี่ยงนา...สู้อยู่แบบหลบๆซ่อนๆแบบชั้นไม่ง่ายกว่าเหรอ ? "
คาลิปยื่นข้อเสนอที่ปลอดภัยกว่าให้กับพวกเขา ก่อนฟรอสท์จะแอบบ่นเล็กๆน้อยๆ
" ไหนว่าเป็นถึง 1 ใน 7 ผู้พิทักษ์...แต่ได้แต่หลบๆซ่อนๆเนี่ยนะ...อุบอิบอุบอิบ... "
" ได้ยินนะโว้ย !! "
คาลิปตวาดเสียงกลางๆใส่ฟรอสท์จนสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรมากเพราะที่หรอสท์พูดไปนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะผิด
" พวกเราเป็นผู้พิทักษ์ก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเก่งขนาดออกไปสู้รบได้ขนาดที่ว่ามีแค่ 7 คนไปชนทั้งกองทัพได้หรอกนะ...บอกตรงๆว่าที่ชั้นยังรอดมาถึงทุกวันนี้ได้เพราะเวนท์ดิวไม่ได้คิดจะฆ่าชั้นทิ้งตั้งแต่แรกแล้วตะหาก...เจ้านั่นพาชั้นมาที่ห้องนี้แล้วคอยแอบส่งข้าวส่งน้ำให้ตลอดแหละ...แต่เฮ่อ~...ไม่คิดว่าเจ้านั่นจะมาตายในเวลาแบบนี้จริงๆ "
คาลิปบ่นพลางแสดงอาการเหนื่อยล้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด
" ยังไงก็ขอถามอีกนิดเถอะครับ...ที่นี่มีไว้เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าใช่มั้ยครับ ? ถ้างั้นถ้าพวกเราทำลายระบบไฟฟ้าที่เชื่อมโยงกันได้เราน่าจะทำให้ระบบอะไรบางอย่างของแต่ละสถานที่มันรวนได้นะ ว่ามั้ย ? "
วอร์สเปลเสนอไอเดียระดับอ๋องออกมาก่อนหลายๆคนจะพยักหน้า
" ที่นี่มีแต่ผลิตแบตเตอรี่แหละ "
คาลิปตอบพลางเอาแว่นกันแดดดำปี๋มาสวม
" เท่มะ ? "
" เวลาแบบนี้ยังจะห่วงเท่อีกนะครับท่าน.... "
ซิติพูดพลางส่ายหัวเล็กน้อย

-

ในเวลาเดียวกันที่ค่ายบางระจัน หลังจากที่ทุกๆคนออกไปบิลลี่ที่สลบไปก็เริ่มฟื้นขึ้นมา
" โอย...งัวเงียแฮะ !! "
บิลลี่ส่ายหัวไปมาก่อนจะลุกขึ้นพลางเซเป๋จนออกมานอกคลังแสงอาวุธจนมาพบกับนายอิน
" ไอ้พวกหนุ่มสาวพวกนั้นมันบอกว่าจะออกไปช่วยคนๆนึง...เอ็งพอจะรู้มั้ยพ่อกล้ามโต ? "
นายอินถามบิลลี่ก่อนบิลลี่จะมึนๆแปปนึงแล้วส่ายหัวแทนคำบอกกล่าวว่าไม่รู้
" ให้ตายสิวะ...อุตส่าห์เอาของดีมาให้... "
นายอินพูดพลางวางถุงใบใหญ่โตลงกับพื้นแล้วบ่นแหลก บิลลี่ที่รับฟังจนนายอินพอใจก็จากไปทิ้งให้บิลลี่ยืนงงอยู่คนเดียว
" ยังไงข้าฝากดูแลไอ้พวกคนเจ็บด้วยล่ะ "
นายอินตะโกนฝากงานให้บิลลี่ บิลลี่ตอบรับเสร็จสรรพก็รีบเข้าไปที่กระต๊อบที่จัดไว้สำหรับผู้ที่บาดเจ็บจนต้องพักผ่อน
" อืม...เจ็บกันไม่น้อยจริงๆ... "
บิลลี่พูดพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองปะทะกับหลุยหยางครั้งล่าสุด...บาดแผลและอาการบาดเจ็บของเขาไม่น่าหายได้ไวขนาดนี้แต่ตอนนี้เขากลับเป็นปกติมากๆ เรียกว่าแทบไม่มีบาดแผลด้วยซ้ำ...ในขณะที่เขากำลังสงสัยนั่นเอง...
" อานิกิซัง... "
เสียงๆหนึ่งเรียกหาบิลลี่ภายในกระต๊อบ เขาเหลียวกลับไปมองในทันใด
" ไอ้บ้าพวกนั้นไปไหนแล้วครับ ? "
" Boy...อย่าฝืนน่า... "
" ไอ้พวกที่ออกไปบางคนเจ็บยิ่งกว่าผมอีก...ตราบใดที่ผมยังไหวยังไงผมก็ไม่ยอมนอนอยู่เฉยๆหรอกครับ ! "
คากะมิเนะพูดพลางเดินเขย่งขามาโดยในมือข้างขวานั้นถือกระสุนหน้าไม้สีทองที่ช่างไฟหนุ่มวางทิ้งไว้ ด้วยสายตาที่จริงจังทำให้บิลลี่ปวดหัว
" บอกตามตรงว่าผมเองก็ไม่รู้... "
" ผม... "
คากะมิเนะอยากไปช่วยทุกๆคนให้ได้...แต่ด้วยสภาพร่างายของเขาตอนนี้ไม่สมบูรณ์อย่างมากบิลลี่จึงไม่ค่อยอยากให้ออกไปช่วยเท่าไหร่...ถึงไปก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเขาไปทางไหนกันแน่
" อาการดีขึ้นแล้วรึพ่อหนุ่ม ? "
" คุณ ! "
เสียงๆหนึ่งทักพวกเขาขึ้นมา นั่นก็คือดร.ไอสไตน์ที่เดินมาหาพวกเขา
" ยังไงก็ช่วยรออีกสักระยะเถอะนะ...อีกนิดเดียวอาวุธที่ค่อนข้างจะรุนแรงหน่อยก็จวนจะเสร็จแล้ว...ชั้นอยากให้เธอนำมันไปช่วยทุกๆคน "
" อาวุธที่ค่อนข้างจะแรง...อะไรล่ะครับนั่น ? "
คากะมิเนะสงสัยอย่างแรงจึงเอ่ยถามก่อนดร.ไอสไตน์จะยิ้มที่มุมปากเล็กๆ
" Top secret ! "
ดร.ไอสไตน์พูดพลางยิ้มอย่างสนุกจนเห็นได้ชัด...

-

ย้อนกลับมาที่โรงงานไฟฟ้าตามเดิมหลังจากที่คาลิปชวนพวกเขาคุยได้นานแทบจะสองชม.หลายๆคนก็เริ่มแสดงอาการ[ รำคาญ ]ออกมาจนเห็นได้ชัด ซิติจึงต้องตัดบทอย่างไม่เกรงใจ
" เอาเถอะครับ...คุณจะเคยล้มช้างรึสนิทกับผู้นำประเทศอะไรก็ตาม...แต่พวกเราตอนนี้ต้องรีบไปช่วยคนก่อนครับ...คงต้องบอกว่าขอโทษและก็ขอตัวก่อนจริงๆซะทีล่ะครับ "
ซิติพูดพลางเดินออกไปจากห้องก่อนใครเพื่อน
" ก็ดีนะ...สมควรแก่เวลาแล้วด้วย...สักวันเราคงได้เจอกันอีกล่ะ "
คาลิปพูดพลางโบกมือบ๊ายบายพวกเขาทั้งหมด ก่อนจะทยอยออกมาทางประตูดังเดิม
" ไอ้ลิงนั่นขี้คุยเป็นบ้าเลยว่ะ...นี่สินะที่เค้าพูดกันว่าคุยจนลิงหลับ "
ทอมพูดกับทุกๆคนระหว่างเดินออกมาจากห้องโถงผ่านประตูลับบานเดิมที่พวกเขาเข้ามา
" แต่ไอ้ที่จะหลับดันมีแต่คนนี่น่ะสิวะ ! "
วาตารุพูดออกมาทำให้หลายๆคนขำกันบ้างเล็กๆน้อยๆ แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น...กลับมีเพียงกายเท่านั้นที่ไม่ได้ขำไปด้วย...
ทั้งการที่คาลิปจู่ๆใส่แว่นและชวนคุยเรื่องสัพเพเหระต่างๆนานานั้นไม่มีใครสังเกตุทันเลยว่าผิืดปกตินอกจากหมอดูหนุ่มน้อยคนนี้

แม้ระหว่างคุยกันก็ตาม...กายพยายามเพ่งมองสายตาภายใต้แว่นกันแดดอันดำสนิทจนสักเกตุได้อย่างชัดเจนว่าในระหว่างที่คุยกันนั้นคาลิปไม่ได้จ้องมองที่พวกเขาเลยแม้แต่น้อย...หากแต่เขาเหมือนจะมองทะลุไปด้านหลังพวกเขามากกว่า...
" มันต้องมีอะไรแน่ๆ... "
กายพูดขึ้นเบาๆในระหว่างที่ออกจากโรงงานไฟฟ้า...

อีกด้านหนึ่งนั้น คาลิปที่หลังจากเห็นทุกๆคนออกไปจนครบก็โล่งใจไม่น้อย เขาค่อยๆทรุดลงจนแทบจะนอนคาเก้าอี้ก่อนจะเหลือบไปมองกำแพงที่มีเพียง" สายตาพิเศษ "ของเขาที่มองทะลุกำแพงได้
" กว่าจะไปได้... "
คาลิปพูดจบก็ถอดแว่นดำออกมา...ในระหว่างที่คุยกันนั้น...อีกฟากของกำแพงที่พวกเขากำลังนั่งคุยกันอยู่ เออร์กอธก็ได้เข้ามาเอาของสิ่งหนึ่งที่ถูกเก็บรักษาเ็ป็นอย่างดีแล้วก็บินออกไปจากห้องดังกล่าว...เพื่อสกัดกั้นไม่ให้พวกชาวดลลิบากะได้พบเออร์กอธเขาจึงต้องชวนคุยเพื่อถ่วงเวลาให้เออร์กอธกลับไปก่อนให้ได้
" ที่จะช่วยก็ช่วยไปแล้ว...จากนี้ไปพวกนายคงลำบากกันแน่ๆล่ะ... "
คาลิปพูดจบก็พลางหยิบกระดาษแผ่นนึงที่เขาเขียนแผนที่ให้คุณปอไปก่อนจะออกไปจากห้องโถงนี้...แผนที่นี้คือเส้นทางที่จะนำพาพวกเขาทั้งหมดไปสู่[ ป้อมอสูรแห่งน้ำ ]ที่ได้่ชื่อว่าเป็นแหล่งรวบรวมข้อมูลขาวสารทั้งหมดไว้ที่นั่นแบบวันต่อวัน
" อย่าตายกันหมดล่ะ... "
คาลิปพูดจบก็พลางเอนหลังลงบนเก้าอี้อีกครั้ง....ก่อจะนอนลงไปอีกครา...

เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมหากจำเป็นต้องออกไปช่วยพวกเขาจริงๆ !!

To be continue...
ไม่ระบุตัว
· #174
- Episode 41 : เส้นทางต่อไป


" เพื่อจะให้เพื่อนๆของเธอฟื้นคืนชีพกลับมาจึงต้องไปช่วยสาวน้อยที่ชื่อบีอะไรงั้นสินะ ? "
คาลิปถามคุณปอหลังจากฟังเรื่องราวต่างๆแบบคร่าวๆก่อนคุณปอจะพยักหน้าตอบรับ
" ชั้นก็ไม่ได้คิดจะขัดใจพวกนายหรอกนะ...แต่ถ้าเกิดสมมุติว่าพวกนายไปช่วยหนูบีอะไรนั่นออกมาได้แล้วเกิดเพื่อนๆพวกนายไม่คืนชีพขึ้นมาล่ะ ? อีแบบนี้เสี่ยงนา...สู้อยู่แบบหลบๆซ่อนๆแบบชั้นไม่ง่ายกว่าเหรอ ? "
คาลิปยื่นข้อเสนอที่ปลอดภัยกว่าให้กับพวกเขา ก่อนฟรอสท์จะแอบบ่นเล็กๆน้อยๆ
" ไหนว่าเป็นถึง 1 ใน 7 ผู้พิทักษ์...แต่ได้แต่หลบๆซ่อนๆเนี่ยนะ...อุบอิบอุบอิบ... "
" ได้ยินนะโว้ย !! "
คาลิปตวาดเสียงกลางๆใส่ฟรอสท์จนสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรมากเพราะที่หรอสท์พูดไปนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะผิด
" พวกเราเป็นผู้พิทักษ์ก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเก่งขนาดออกไปสู้รบได้ขนาดที่ว่ามีแค่ 7 คนไปชนทั้งกองทัพได้หรอกนะ...บอกตรงๆว่าที่ชั้นยังรอดมาถึงทุกวันนี้ได้เพราะเวนท์ดิวไม่ได้คิดจะฆ่าชั้นทิ้งตั้งแต่แรกแล้วตะหาก...เจ้านั่นพาชั้นมาที่ห้องนี้แล้วคอยแอบส่งข้าวส่งน้ำให้ตลอดแหละ...แต่เฮ่อ~...ไม่คิดว่าเจ้านั่นจะมาตายในเวลาแบบนี้จริงๆ "
คาลิปบ่นพลางแสดงอาการเหนื่อยล้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด
" ยังไงก็ขอถามอีกนิดเถอะครับ...ที่นี่มีไว้เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าใช่มั้ยครับ ? ถ้างั้นถ้าพวกเราทำลายระบบไฟฟ้าที่เชื่อมโยงกันได้เราน่าจะทำให้ระบบอะไรบางอย่างของแต่ละสถานที่มันรวนได้นะ ว่ามั้ย ? "
วอร์สเปลเสนอไอเดียระดับอ๋องออกมาก่อนหลายๆคนจะพยักหน้า
" ที่นี่มีแต่ผลิตแบตเตอรี่แหละ "
คาลิปตอบพลางเอาแว่นกันแดดดำปี๋มาสวม
" เท่มะ ? "
" เวลาแบบนี้ยังจะห่วงเท่อีกนะครับท่าน.... "
ซิติพูดพลางส่ายหัวเล็กน้อย

-

ในเวลาเดียวกันที่ค่ายบางระจัน หลังจากที่ทุกๆคนออกไปบิลลี่ที่สลบไปก็เริ่มฟื้นขึ้นมา
" โอย...งัวเงียแฮะ !! "
บิลลี่ส่ายหัวไปมาก่อนจะลุกขึ้นพลางเซเป๋จนออกมานอกคลังแสงอาวุธจนมาพบกับนายอิน
" ไอ้พวกหนุ่มสาวพวกนั้นมันบอกว่าจะออกไปช่วยคนๆนึง...เอ็งพอจะรู้มั้ยพ่อกล้ามโต ? "
นายอินถามบิลลี่ก่อนบิลลี่จะมึนๆแปปนึงแล้วส่ายหัวแทนคำบอกกล่าวว่าไม่รู้
" ให้ตายสิวะ...อุตส่าห์เอาของดีมาให้... "
นายอินพูดพลางวางถุงใบใหญ่โตลงกับพื้นแล้วบ่นแหลก บิลลี่ที่รับฟังจนนายอินพอใจก็จากไปทิ้งให้บิลลี่ยืนงงอยู่คนเดียว
" ยังไงข้าฝากดูแลไอ้พวกคนเจ็บด้วยล่ะ "
นายอินตะโกนฝากงานให้บิลลี่ บิลลี่ตอบรับเสร็จสรรพก็รีบเข้าไปที่กระต๊อบที่จัดไว้สำหรับผู้ที่บาดเจ็บจนต้องพักผ่อน
" อืม...เจ็บกันไม่น้อยจริงๆ... "
บิลลี่พูดพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองปะทะกับหลุยหยางครั้งล่าสุด...บาดแผลและอาการบาดเจ็บของเขาไม่น่าหายได้ไวขนาดนี้แต่ตอนนี้เขากลับเป็นปกติมากๆ เรียกว่าแทบไม่มีบาดแผลด้วยซ้ำ...ในขณะที่เขากำลังสงสัยนั่นเอง...
" อานิกิซัง... "
เสียงๆหนึ่งเรียกหาบิลลี่ภายในกระต๊อบ เขาเหลียวกลับไปมองในทันใด
" ไอ้บ้าพวกนั้นไปไหนแล้วครับ ? "
" Boy...อย่าฝืนน่า... "
" ไอ้พวกที่ออกไปบางคนเจ็บยิ่งกว่าผมอีก...ตราบใดที่ผมยังไหวยังไงผมก็ไม่ยอมนอนอยู่เฉยๆหรอกครับ ! "
คากะมิเนะพูดพลางเดินเขย่งขามาโดยในมือข้างขวานั้นถือกระสุนหน้าไม้สีทองที่ช่างไฟหนุ่มวางทิ้งไว้ ด้วยสายตาที่จริงจังทำให้บิลลี่ปวดหัว
" บอกตามตรงว่าผมเองก็ไม่รู้... "
" ผม... "
คากะมิเนะอยากไปช่วยทุกๆคนให้ได้...แต่ด้วยสภาพร่างายของเขาตอนนี้ไม่สมบูรณ์อย่างมากบิลลี่จึงไม่ค่อยอยากให้ออกไปช่วยเท่าไหร่...ถึงไปก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเขาไปทางไหนกันแน่
" อาการดีขึ้นแล้วรึพ่อหนุ่ม ? "
" คุณ ! "
เสียงๆหนึ่งทักพวกเขาขึ้นมา นั่นก็คือดร.ไอสไตน์ที่เดินมาหาพวกเขา
" ยังไงก็ช่วยรออีกสักระยะเถอะนะ...อีกนิดเดียวอาวุธที่ค่อนข้างจะรุนแรงหน่อยก็จวนจะเสร็จแล้ว...ชั้นอยากให้เธอนำมันไปช่วยทุกๆคน "
" อาวุธที่ค่อนข้างจะแรง...อะไรล่ะครับนั่น ? "
คากะมิเนะสงสัยอย่างแรงจึงเอ่ยถามก่อนดร.ไอสไตน์จะยิ้มที่มุมปากเล็กๆ
" Top secret ! "
ดร.ไอสไตน์พูดพลางยิ้มอย่างสนุกจนเห็นได้ชัด...

-

ย้อนกลับมาที่โรงงานไฟฟ้าตามเดิมหลังจากที่คาลิปชวนพวกเขาคุยได้นานแทบจะสองชม.หลายๆคนก็เริ่มแสดงอาการ[ รำคาญ ]ออกมาจนเห็นได้ชัด ซิติจึงต้องตัดบทอย่างไม่เกรงใจ
" เอาเถอะครับ...คุณจะเคยล้มช้างรึสนิทกับผู้นำประเทศอะไรก็ตาม...แต่พวกเราตอนนี้ต้องรีบไปช่วยคนก่อนครับ...คงต้องบอกว่าขอโทษและก็ขอตัวก่อนจริงๆซะทีล่ะครับ "
ซิติพูดพลางเดินออกไปจากห้องก่อนใครเพื่อน
" ก็ดีนะ...สมควรแก่เวลาแล้วด้วย...สักวันเราคงได้เจอกันอีกล่ะ "
คาลิปพูดพลางโบกมือบ๊ายบายพวกเขาทั้งหมด ก่อนจะทยอยออกมาทางประตูดังเดิม
" ไอ้ลิงนั่นขี้คุยเป็นบ้าเลยว่ะ...นี่สินะที่เค้าพูดกันว่าคุยจนลิงหลับ "
ทอมพูดกับทุกๆคนระหว่างเดินออกมาจากห้องโถงผ่านประตูลับบานเดิมที่พวกเขาเข้ามา
" แต่ไอ้ที่จะหลับดันมีแต่คนนี่น่ะสิวะ ! "
วาตารุพูดออกมาทำให้หลายๆคนขำกันบ้างเล็กๆน้อยๆ แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น...กลับมีเพียงกายเท่านั้นที่ไม่ได้ขำไปด้วย...
ทั้งการที่คาลิปจู่ๆใส่แว่นและชวนคุยเรื่องสัพเพเหระต่างๆนานานั้นไม่มีใครสังเกตุทันเลยว่าผิืดปกตินอกจากหมอดูหนุ่มน้อยคนนี้

แม้ระหว่างคุยกันก็ตาม...กายพยายามเพ่งมองสายตาภายใต้แว่นกันแดดอันดำสนิทจนสักเกตุได้อย่างชัดเจนว่าในระหว่างที่คุยกันนั้นคาลิปไม่ได้จ้องมองที่พวกเขาเลยแม้แต่น้อย...หากแต่เขาเหมือนจะมองทะลุไปด้านหลังพวกเขามากกว่า...
" มันต้องมีอะไรแน่ๆ... "
กายพูดขึ้นเบาๆในระหว่างที่ออกจากโรงงานไฟฟ้า...

อีกด้านหนึ่งนั้น คาลิปที่หลังจากเห็นทุกๆคนออกไปจนครบก็โล่งใจไม่น้อย เขาค่อยๆทรุดลงจนแทบจะนอนคาเก้าอี้ก่อนจะเหลือบไปมองกำแพงที่มีเพียง" สายตาพิเศษ "ของเขาที่มองทะลุกำแพงได้
" กว่าจะไปได้... "
คาลิปพูดจบก็ถอดแว่นดำออกมา...ในระหว่างที่คุยกันนั้น...อีกฟากของกำแพงที่พวกเขากำลังนั่งคุยกันอยู่ เออร์กอธก็ได้เข้ามาเอาของสิ่งหนึ่งที่ถูกเก็บรักษาเ็ป็นอย่างดีแล้วก็บินออกไปจากห้องดังกล่าว...เพื่อสกัดกั้นไม่ให้พวกชาวดลลิบากะได้พบเออร์กอธเขาจึงต้องชวนคุยเพื่อถ่วงเวลาให้เออร์กอธกลับไปก่อนให้ได้
" ที่จะช่วยก็ช่วยไปแล้ว...จากนี้ไปพวกนายคงลำบากกันแน่ๆล่ะ... "
คาลิปพูดจบก็พลางหยิบกระดาษแผ่นนึงที่เขาเขียนแผนที่ให้คุณปอไปก่อนจะออกไปจากห้องโถงนี้...แผนที่นี้คือเส้นทางที่จะนำพาพวกเขาทั้งหมดไปสู่[ ป้อมอสูรแห่งน้ำ ]ที่ได้่ชื่อว่าเป็นแหล่งรวบรวมข้อมูลขาวสารทั้งหมดไว้ที่นั่นแบบวันต่อวัน
" อย่าตายกันหมดล่ะ... "
คาลิปพูดจบก็พลางเอนหลังลงบนเก้าอี้อีกครั้ง....ก่อจะนอนลงไปอีกครา...

เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมหากจำเป็นต้องออกไปช่วยพวกเขาจริงๆ !!

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #175
log in หลุดซะงั้น..
pai_pai สมาชิก
· #176
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #177
- episode 42 : คำบอกเล่าของผู้ที่เคยพบพานมาก่อน


" นี่พวกเรากำลังจะไปที่ไหนกันเหรอคะ ? "
ไหมถามคุณปอหลังจากเดินออกมาจากโรงงานไฟฟ้า คุณปอมองดูกระดาษแล้วบ่นพึมพำกับตัวหนังสือเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไป
" รู้สึกจะเขียนไว้ว่าป้อมปราการของสาวผมสั้น...อืม...ด้านหน้ามีแม่น้ำขนาดใหญ่กั้นอยู่...สามารถข้ามไปได้ด้วยสะพานไม้ที่น่าจะตั้งอยู่ด้านหน้าปราสาท "
พอคุณปอพูดจบ ทั้งวาตารุ ยามะจิ และหลายๆคนที่เคยร่วมทีมสำรวจทีม B มาก่อนต่างก็ตกใจกันอย่างออกนอกหน้าจนทุกๆคนตกใจตามๆกัน
" อะไรของเอ็งวะไอ้บ้า !! "
วอร์สเปลต่อว่าจูลาดิสหลังจากที่จูลาดิสเผลอตกใจจนยกแขนมากระแทกแก้มเขาอย่างแรง
" ป...ป้อมสเคล !! "
จูลาดิสพูดเสียงสั่นเล็กน้อย...แม้เขาจะไม่ได้เจอตัวเจ้าของปราสาทก็จริงแต่แค่ผู้หญิงที่ชื่อขวัญนั่นคนเดียวก็ทำให้พวกเขาแทบจะตายยกกลุ่มกันมาแล้วด้วยซ้ำ...ไม่ต้องนับรวมลูกน้อง
" ไปป้อมนั่นจริงๆเดะคุณปอครับ ? "
วาตารุถามด้วยอาการตื่นตระหนกจนหลายๆคนเริ่มกลัว
" มันมีอะไรรึครับ ? "
ซิติถามวาตารุก่อนยามะจิจะอาสาตอบคำถามนั้นเอง
" ตอนพวกเราไปออกสำรวจกัน...พวกผมทีม B ได้ไปที่ป้อมนั้นมาน่ะสิครับ...ขอบอกว่าสยองขั้นเทพ !! "
หลายๆคนได้ยินก็เริ้มสีหน้าไม่ดีก่อนยามะจิจะเล่าถึงวีรกรรมของหญิงสาวที่ชื่อขวัญ
" พวกเราเกืบตายด้วยน้ำมือของคนๆเดียว...อีนั่นรู้สึกจะชื่อขวัญรึไงนี่ล่ะครับ...แค่ตะโกนลั่นโลกทีเดียวพวกเราก็แทบจะหมดท่า...นี่ถ้าเกิดไม่ได้คุณคาลิสเบิร์กล่ะก็... "
ยามะจิพูดจบ สมาชิกทีม B ก็ได้แต่ก้มหน้าลงเพราะมั่นใจแน่นอนว่าคาลิสเบิร์กป่านนี้คงจะไม่รอดแล้วเป็นแน่แท้
" คาลิสเบิร์กนี่... ? "
นอสต์ถามยามะจิ
" เป็นกอริลล่าขนาดยักษ์น่ะครับ...รู้สึกจะบอกว่าเป็นพวกเดียวกับตาลิงขี้โม้นั่นด้วยนะ "
ยามะจิพูดพลางทำมือบอกขนาดของคาลิสเบิร์ก
" เขาสละชีวิตช่วยให้พวกเราหนีรอดน่ะครับ...จริงๆแล้วพวกเราก็เจอเด็กคนนั้น...หนูบีอะไรนั่นด้วยล่ะครับ...เธอมาช่วยพวกเราให้กลับไปที่เต้นท์นั่นได้ "
วาตารุพูดถึงความกล้าหาญของคาลิสเบิร์กก่อนจะพูดถึงเรื่องที่ว่าเคยเจอกับบาโฮมี่มาแล้ว
" เอ๋ ? "
คุณปอจู่ๆก็อุทานขึ้นมาดังพอสมควร ทุกๆคนหันไปมอง
" สเคล...สเคล มิเรสัน ? "
" เห ? "
คุณปอพูดชื่อๆนึงของหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาพบก่อนจะมาที่นี่ออกมา แต่หลายๆคนก็ยังได้แต่สงสัย
" ป้อมสเคล...สาวคนนั้น...หนูบี...พวกคุณเคยเจอกันที่นันด้วย... "
คุณปอพยายามเรียบเรียงเรื่องราวเข้าด้วยกันก่อนจะกำหมัดแล้วพูดออกมา
" ผมคิดว่าหนูบีน่าจะถูกพาไปที่ป้อมนั้นแน่ๆครับ...ฟังจากที่พวกคุณพูดๆๅกันมาแล้วความเป็นไปได้นั้นค่อนข้างสูงมาก...ผมว่าพวกเราคงต้องไปที่นั่นกันจริงๆ !! "
คุณปอพูดจบหลายๆคนพยักหน้าตอบรับ จะมีก็แต่อดีตทีม B ที่ยังกล้าๆกลัวๆ
" เฮ้ย ! ไหวป่าววะ ? "
อาโนนี่ตบบ่าทอมกับไปป์พลางถามแบบตรงๆก่อนทอมจะตอบออกมาแบบไม่ปิดบัง
" ว่ากันตรงๆแล้วผม...ผมกลัวนะ...แต่เอาก็เอาวะ !! "
ทอมกัดฟันสู้ก่อนวาตารุจะเดินเข้ามาเสริม
" ถ้าเราช่วยหนูบีได้พวกเราก็อาจจะคืนชีพกันได้ทั้งหมด...คิดซะว่ายอมถวายชีวิตเพื่อให้บรรลุเป้าหมายล่ะกันวะ ! "
แม้วาตารุจะพูดแบบนั้นก็ตาม...แต่ขาของเขาดันสั่นซะได้...
" งั้น...ผมถือว่าทุกๆคนโอเคนะครับ !! "
" เฮ่ !!!!~ "
คุณปอพูดจบก็พลางชูมือขึ้นทุกๆคนจึงยืนยันความตั้งใจเดิมอีกครั้งด้วยการชูมือขึ้นตามพลางเฮลั่น..


-

" ดัสค์อยู่ไหนน่ะ ? "
ขวัญกำลังเดินตรวจตราอยู่ก็สังเกตุห็นว่าดัสค์นั้นหายไปจากด้านหน้าปราสาทจึงได้ถามพวกหน่วยฟิรานาแทน
" เห็นว่าไปด้านหลังน่ะครับ "
หน่วยฟิรานาคนหนึ่งที่ถูกเธอถามตอบออกมาก่อนเธอจะเกาหัว
" ให้ตายสิ...หลบจุด...อู้งาน...แถมหัวรั้น...ทำไมท่านสเคลถึงได้เก็บตัวอันตรายแบบนี้ไว้กันนะ ? "
ขวัญส่ายหัวเสร็จก็เดินไปด้านหลัง พบว่าดัสค์นั้นมาแอบนอนอยู่ด้านหลังโดยที่ไม่สนใจหน้าที่ที่ได้รับแม้แต่น้อย
" มันจะมากไปแล้วนะ !! "
ขวัญตะโกนลั่นจนดัสค์กระเด้งตัวขึ้นมา
" โด่~ ไม่ใจเลยว่ะ !! "
สิ้นคำอุทอนของดัสค์ ขวัญกระชากคอเสื้อของเขาก่อนจะเขวี้ยงใส่กำแพงของปราสาทจนกำแพงพังทะลุเข้าไปด้านในปราสาท ร่างของดัสค์ไถลไปกับพื้นอย่างทุเรศตา
" ล...ล้อเล่นค...ครับ อ่อก !! "
ดัสค์กระอักเลือดจนอ้วกออกมาเป็นเลือด ก่อนขวัญจะโดดตามเข้ามาเช็คบิล
" เคยบอกไปแล้วไงว่าที่นี่คือป้อมปราการของทหาร...ไม่มีการล้อเล่นรึพูดหยอกล้อ...ใครขัดขืนมีสองอย่างหนึ่งเจ็บและสองก็คือตาย !! "
ขวัญพูดจบก็พุ่งเข้ามาเตะปากของดัสค์อย่างแรงมากจนปากแตกเลือดสาดก่อนร่างของดัสค์จะลอยกระเด็นไปอีกร่วม 10 เมตร
" หวังว่าคงจำได้นะ.... "
พูดจบ ขวัญก็เดินจากไป ทิ้งให้ดัสค์ได้แต่แอบเครียดแค้นสุมอยู่ในใจ
" อีสัส !! สักวันกรูจะล่อให้***บานเป็นจานกระเบื้องเลยคอยดู !! "
ดัสค์ค่อยๆลุกขึ้นมา ก่อนจะปาดเลือดที่ปากแล้วเดินเซกับไปอยู่ที่ด้านหน้าปราสาทอย่างทุลักทุเล...

-

ในขณะที่ชาวโลลิบากะกำลังเดินทางมาที่ป้อมแห่งนี้
พวกเขาตัดสินใจให้วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ
พร้อมกับการวางแผนอย่างถี่ถ้วนและรอบคอบเพื่อไม่ให้มีการสูญเสีย
ทุกอย่างต้องรัดกุมและรอบคอบที่สุด...

การบุกเข้าปราสาทจะเริ่มในวันรุ่งขึ้นทันที !!

to be continue...
wily ผ สมาชิก
· #178
กำ...ตอนเบิ้ลซะงั้น...ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ (=/\=)
pai_pai สมาชิก
· #179
เกลียด
FroZen สมาชิก
· #180
ลืมขวัญไปเลยนะเนี่ย
/me โดนขวัญกรีดร้องใส่หู