LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 11 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
pai_pai สมาชิก
· #121
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #122
- Episode 31 : อดีต


" กรูไม่อยู่กับพวกมรึงแล้ว ไอ้สัส !! "
ต๊อดพยายามลากสังขารของตัวเองออกไปจากค่ายหลังจากถูกรุมประชาทัณฑ์จนเกือบจะถึงชีวิต เคราะห์ยังดีที่ยังไม่ถึงคาดเพราะชาวบางระจันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจึงได้เข้ามาดูและพบว่านายนี่กำลงโดนลงแขกอยู่จึงได้ทำการห้ามไว้ก่อนที่ต๊อดจะกลายเป็นศพไปอีกคน
" ใจเย็นๆก่อนสิวะไอ้หนุ่ม...ถ้าเอ็งไปจากที่นี่แล้วเอ้งจะไปไหนได้ ออกไปก็มีแต่ตายกับตาย "
" ปล่อยแมร่งไปเหอะลุง เลวระยำแบบนั้นน่ะอย่าเอาไว้เลย !! "
นายอินพยายามห้ามต๊อดไว้ แต่ชาวโลลิบากะต่างก็ขับไสไล่ส่ง ต๊อดโมโหเดือดดาลจึงได้ประคองร่างของเขาออกจากค่ายไปอย่างทุลักทุเล
" พวกเอ็งเป็นบ้ากันไปแล้วหรือไร ? ข้าไม่ยุ่งด้วยแล้ว !! "
นายอินโมโลกน้อยก่อนจะออกจากกระต๊อบไปด้วยความฉุน ก่อนที่ชาวโลลิบากะหลายๆคนจะเริ่มเครียดหนักกว่าเก่า
" ห่าเอ้ย...เวลาแบบนี้แมร่งยัง...เลวเอ้ย !! "
ไปป์พูดพลางก้มลงไปพยุงจูลาดิสที่ถูกกระทืบที่ท้องหลายครั้งจนกระอักเลือดสลบไปขึ้นมาแล้วพาไปวางไว้ที่แคร่ไม้ไผ่
" หนูไผ่ไม่เป็นอะไรนะ ? "
โอลูบหัวไผ่พลางถามอาการของเธอ หลังจากที่เมื่อครู่เธอระเบิดอารมณ์ที่เก็บกดมานาน
" ค่ะ...ขอบคุณมากค่ะพี่..."
ไผ่พูดพลางเช็ดน้ำตา จู่ๆบิลลี่กับแวนดาร์คโฮล์มก็พุ่งพรวดเข้ามาด้านใน
" ใครพอจะมีเลือดกรุ๊ป B บ้าง? ขอร้องล่ะ "
แวนร้องขอเลือดกรุ๊ป B เพื่อนำไปช่วยเหลือแดนนี่ที่อาการยังไม่ทรงตัวหลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ฆ่ากันเองด้วยฝีมือของหลุ่ยหยาง
" ได้ครับ !! "
หลายๆคนรีบลุกไปด้วยความเป็นห่วงทันที

-

" คุณกอสเปล ? "
คุณปอพูดขึ้นหลังจากเห็นกอสเปลจ้าวป่าเดินเข้ามาหาเขา
" เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมื่อสักครู่...ข้าต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถเข้าไปช่วยเหลือได้...ถ้าให้ตอบตามตรงก็คือตัวข้านั้นยังเกรงกลัวมาโนอยู่ "
กอสเปลกล่าวขอโทษคุณปอที่ไม่สามารถเข้ามาช่วยเหลือพวกเขาได้
" ไม่เป็นไรครับ...ผมเข้าใจดี "
คุณปอก้มหน้าลงเล็กน้อย เขาคิดว่าไม่สมควรไปโกรธเคืองที่พวกเขาไม่ได้รับการช่วยเหลือ...ไม่มีใครอยากตายหรอก
" ขอโทษนะครับ...มนุษย์หัวนกนั่นเคยมีใครทำให้เค้ามีบาดแผลได้มั่งมั้ยครับนั่น ? "
" ถามทำไรรึ ? "
ดร.ไอสตน์กับกอสเปลถามขึ้นพร้อมๆกัน
" ผมอยากรู้จริงๆครับ...หน้าไม้ก็ยิงไม่เข้า...ปืนยิงจังๆยังไม่มีแม้แต่รอยกระสุน...รึผมคงต้องไปขอร้องพวกซุปเปอร์แมนมาช่วยกันแน่... "
คุณปอตัดพ้อออกมาอย่างสิ้นหวัง...เขาหมดกำลังใจที่จะต่อสู้อย่างสิ้นเชิงเพราะไม่สามารถทำอะไรมาโนได้แม้แต่น้อย
" มี...มีคนที่เคยทำให้หมอนั่นเกือบตายด้วย แต่ก็ฟังแม่อีกานั่นเล่ามาให้ฟังอีกทีน่ะนะ..คนนึงรู้สึกจะชื่อเอลพิราส เป็นนักรบของสกัลลอร์ดรุ่นแรก ส่วนอีกคนเป็นมนุษย์ธรรมดาๆนี่แหละเพียงแต่ไม่มีใครทราบชื่อเพราะตายไปแล้ว "
" เอ๋ ? "
เมื่อคุณปอได้ยินว่ามีคนธรรมดาๆแบบเขาสามารถทำให้มาโนเกือบตายได้ ทั้งเขาและดร.ไอสไตน์ต่างก็รู้สึกตกใจขึ้นมาทันที
" เรื่องมันนานมาแล้วน่ะ...40 เห็นจะได้... "
" เอ่อ...ผมอยากทราบน่ะครับ... "
คุณปอพยายามถามกอสเปล
" มันไม่มีประโยชน์กับเจาหรอกนะ...เจ้าแน่ใจรึว่าจะฟัง ? "
กอสเปลถามย้ำดูอีกครั้งก่อนคุณปอจะพยักหน้า กอสเปลถอนหายใจเล็กๆก่อนจะเล่าเรื่องราวที่ผ่านมานานแล้วซึ่งได้รับการบอกกล่าวจากเรนน์มาอีกทีออกมา...
" มันเป็นเรื่องตั้งแต่สมัยที่เจ้าหมอนั่นยังไม่มีพลังเลยด้วยซ้ำ...ข้าไม่มั่นใจหรอกนะว่าแม่อีกานั่นจะโกหกรึเปล่า...เจ้าทั้งสองก็ลองพิจารณาดูก็แล้วกัน "

-

ย้อนกลับไปเมื่อ 40 ปีที่แล้วที่ประเทศเxรู หมู่บ้านเล็กๆแห่งนึงที่ยากจน มีบ้านหลังหนึ่งที่มีแค่พี่น้องสองคนอาศัยอยู่กันโดยที่พ่อนั้นได้สร้างหนี้สินไว้แล้วหนีไป ส่วนผู้เป็นแม่ก็หนีไปแต่งงานใหม่แล้วหนีไปใช้ชีวิตหรูหราทีเมืองอื่น ทิ้งให้ชายชราผู้มีฐานะเป็นคุณตาของพี่น้องคู่นี้ต้องเลี้ยงดูพวกเขาอย่างโหดร้ายทารุณ วันใดที่คุณตาของพวกเขาเสียเงินให้กับการพนันหรือสุรามาก็มักจะมาระบายอารมณ์ลงที่พี่น้องคู่นี้เสมอๆ โดยคนพี่นั้นจะคอยปกป้องน้องสาวที่แสนอ่อนแออย่างสุดชีวิต
" พี่คะ..ฮึก...ไม่เป็นไรนะคะ ฮือๆๆ... "
ผู้เป็นน้องพยายามเขย่าร่างของพี่ชายที่คอยเอาร่างขวางน้องสาวเขาทุกครั้งเวลาที่มีอันตรายเข้ามาหวังจะทำร้ายน้องสาวของเขา ก่อนผู้เป็นพี่จะค่อยๆเอามือมาลูบศรีษะน้องสาวอย่างอ่อนโยน
" พี่ไม่เป็นอะไรหรอกบาโฮมี่...อย่าร้องไห้สิ "

พี่น้องคู่นี้ก็คือ มาโนกับบาโฮมี่นั่นเอง

ด้วยฐานะทางบ้านที่โหดร้ายทำให้มาโนและบาโฮมี่นั้นไม่ได้เรียนหนังสือ แต่มาโนมักจะอาศัยจังหวะที่ตาของเขาออกไปเล่นการพนันออกไปแอบขโมยผลไม้จากตามสวนและลักเล็กขโมยน้อยเท่าที่จะทำได้เพื่อหาของกินมาให้น้องสาวของเขาได้อิ่มท้อง รวมไปถึงไปแอบขโมยหนังสือตามสถานที่ต่างๆเพื่อมาสอนและเรียนไปด้วยกันกับน้องสาวของเขา จวบจนกระทั่งมาโนนั้นอายุ 21 และบาโฮมี่อายุ 14

แต่แล้ว...อยู่มาวันหนึ่งเจ้าหนี้ของผู้เป็นพ่อก็มาทวงเงินที่บ้านของเขา ซึ่งวันนั้นคุณตาของพวกเขากำลังเมาได้ที่
" ข้ามาทวงเงินที่ชายที่ชื่อยาคอบได้กู้ยืมไป...มันนานมากแล้วนะ...ถึงเวลาจ่ายได้แล้ว "
ชายคนหนึ่งยืมตะโกนที่หน้าบ้านโดยมีหนุ่มวัยรุ่นอายุราวๆ 15-18 มาด้วยกัน 5 คนพร้อมอาวุธเป็นเหล็กและไม้หน้าสาม
" มันไม่ใช่เงินที่ข้ากู้ยืมทำไมข้าจะต้องจ่าย ? ก็บอกไปแล้วตั้งหลายครั้ง ? อยากได้ก็ไปทวงที่มันเอาเองสิวะ !!! "
คุณตาซึ่งทุกครั้งจะพยายามพูดเพื่อเอาตัวรอดหรือไม่ก็เอาเงินที่มีอยู่น้อยนิดจ่ายดอกเบี้ยไปก่อนเสมอ หากแต่สันนี้เขากำลังเมาได้ที่แถมยังเพิ่งอาละวาดใส่มาโนมาอย่างสนุกมือและเท้า อารมณ์สนุกๆที่ถูกขัดคอด้วยการทวงหนี้ทำให้เขารู้สึกอยากกวนเท้าเจ้าหนี้
" สรุป...คุณจะบอกว่าไม่จ่ายงั้นสินะ ?
" เออ !!! ข้าไม่จ่าย ถุย !!! "
คุณตาประกาศกร้าวก่อนจะถุยน้ำลายใส่หน้าของเจ้าหนี้ก่อนจใช้หมัดต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของผู้ที่มาทวงเงินจนกระเด็นไปหลายเซนติเมตร
" เฮ้ย !! เอาแมร่งเลย !! "
ชายที่มาทวงเงินสั่งการลูกมือของขาทันที
" เข้ามา !!! "
" โอ้ !!!! "
เกิดการต่อสู้กันที่บริเวณชั้นล่างของบ้าน บาโฮมี่กลัวจนกอดมาโนแน่นในขณะที่มาโนกัดฟันกรอดก่อนจะนึกในใจว่าถึงตายก็ต้องปกป้องน้องสาวของเขาให้ได้ สักพักทั้งสองก็เห็นร่างที่ท่วมไปด้วยเลือดของคุณตาค่อยๆเกาะบันไดขึ้นมาที่ชั้นสองก่อนจะมีกลุ่มเจ้าหนี้เดินตามมาด้วยติดๆ
" นังหนูนั่นน่ารักไม่เลวอย่างที่แกบอกจริง "
ผู้ที่มาทวงเงินยืนยิ้มพร้อมเลียริมฝีปากอย่างน่ารังเกียจหลังเห็นบาโฮมี่ที่กำลังกลัวจนร้องไห้กอดมาโนอยู่
" หากผมยกให้ล่ะก็...จะไม่ทำอะไรผมอีกแล้วใช่มั้ยครับ..? "
คุณตาของพวกเขาเสนอยกบาโฮมี่ให้เจ้าหนี้อย่างชั่วช้า
" จะบ้ารึไงคุณตาครับ ? อยู่ๆมาทำแบบนี้กับพวกเราได้ยังไง ? "
มาโนตวาดลั่นพลางกอดบาโฮมี่แน่น
" พวกแกสองคนมันก็แค่กาฝากที่ไอ้ยาคอบมันทิ้งไว้...ข้าขอชมเชยที่แม้ว่าข้าจะไม่เคยให้พวกเอ็งกินข้าวกินปลามาตั้งแต่ 5 ขวบพวกเอ็งดันยังไม่ตาย...แต่ตอนนี้ข้าเองก้ยังไม่อยากตายดังนั้น กาฝากอย่างพวกเอ็งน่ะ...ไสหัวไปได้แล้ว !! "
คุณตาของพวกเขาประกาศลั่นบ้านก่อนลูกมือของชายที่ทวงหนี้นั้นจะสะกิดอะไรผู้ที่มาทวงเงินเล็กน้อย
" ผมขอลองก่อนได้มั้ยครับ ? "
" จะดีเรอะวะเฮ้ย ?
" ไอ้โง่ !! ถ้าอีนี่มันเป็นงานเร็วล่ะก็ ลูกค้าต้องถูกใจแน่ๆ "
ลูกมือของเขาต้องการกระทำเรื่องบัดซบกับบาโฮมี่ ชายที่มาทวงเงินยืนคิดอะไรเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแล้วตอบออกมา
" ความคิดไม่เลว...อย่ารุนแรงล่ะ...ผิวขาวๆแบบนี้มันฟกช้ำง่าย "
พูดจบ เหล่าลูกมือทั้ง 5 ต่างก็ถอดสื้อออกพลางหัวเราะลั่นแล้วกรูกันเข้ามาพลางลิ้นห้อยเหมือนหมาที่กำลังจะมากินเข้าไม่ผิด
" ชั้นมาขอความบริสุทธิ์ขอเธอล่ะนะ...ฮ่าๆๆๆๆ !! "
ลูกมือคนหนึ่งตะโกนดังลั่นบาโฮมี่ร้องไห้หลับตาปี๋ก่อนมาโนจะคลายอ้อมกอดที่กอดน้องสาวของเขามาตลอดแล้วพุ่งเข้าไปต่อยอย่างรุนแรงจนไอ้หื่นที่ตะโกนถึงกับปลิวตกบันไดไปในหมัดเดียว
" แก !! "
ลูกมือคนหนึ่งเอาเหล็ฟาดเข้าที่ศรีษะของมาโนอย่างจงจนเลือดพุ่งกระฉูด ก่อนร่างของมาโนจะล้มลงไป
" พี่คะ !!! "
บาโฮมีร้องลั่นก่อนลูกมือสองคนจะมาจับแขนทั้งสองของเธอไว้คนละข้าง
" ไม่นะ อือๆๆ อย่า ไม่ !!! "
ลูกมือคนหนึ่งเดินเข้ามาพลางถอดกางเกงออกลงกับพื้นก่อนจู่ๆก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันขึ้นกับผู้คนในบ้านหลังนี้ทั้งหมด....

-

" อะไรวะ ? "
ผู้ที่มาทวงเงินตกใจหลังจากที่จู่ๆรอบๆตัวเขาก็มืดสนิทลงไปราวกับว่าดวงตะวันนั้นดับไปอย่างกระทนหัน ก่อนพวกเขาทั้งหมดต้องตกใจกับทิวทัศน์ที่ไม่เคยพบมาก่อน...เป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์ พื้นหญ้าเขียวขจีสวยงาม
" เฮ้ย !! อะไรกันเนี่ย ? "
คุณตาตกใจไม่แพ้กันก่อนจะวิ่งขากระเผกดูรอบๆ เมื่อกี้พวกเขาอยู่ที่บ้านแท้ๆแต่จู่ๆพอความมืดเขาปกคลุมแล้วสว่างขึ้นมาพวกเขาก้มาอยู่ที่นี่แล้ว
" พี่คะ !! "
บาโฮมี่สลัแขนออกจากลูกมือทั้งสองก่อนจะวิ่งไปดูมาโนที่กำลังพยายามฝืนลุกขึ้นมาทั้งๆที่จริงๆไม่น่าจะฟื้นขึ้นมาได้
" พี่คะ...ใครก้ได้ค่ะช่วยพี่ชายหนูด้วย ขอร้องล่ะค่ะให้หนูทำอะไรก็ได้ !! "
บาโฮมี่ตะโกนสุดเสียงขอร้องให้ใครสักคนมาชวยพี่ชายของเธอเพราะหากทิ้งไว้ล่ะก็ต้องตายแน่นอนเนื่องจากเลือดนั้นไหลออกมาไม่ขาดสายราวกับก๊อกน้ำที่เปิดทิ้งไว้เบาๆ
" เอาไงดีลูกพี่ ? "
ลูกมือที่เหลืออยู่เพียง 4 คนเดินไปถามลูกพี่เขาที่กำลังหัวเสียก่อนลูกพี่เขาจะคว้าเหล็กจากมือของลุกมือเขาไปแล้วกระหน่ำหวดใส่คุณตาไม่ยั้ง
" เพราะแก !! เพราะแกคนเดียว !! ถ้าแกไม่ชวนข้าขึ้นมาชั้นสองของบ้านข้าคงไม่ต้องถูกส่งมาในป่าอะไรก็ไม่รู้แบบนี้...แกดูสิ...เด็กของชั้นคนนึงที่อยู่ชั้นล่างที่โนต่อยลงไปไม่เห้นมาด้วยก็แปลว่ามีแต่พวกแกกับพวกชั้นที่อยู่ชั้นสองเท่านั้นที่จู่ๆก็ถูกส่งมาที่นี่ !! เพราะแก !! เพราะแก !! เป็นเพราะแก !!!!!! "
ชายที่มาทวงเงินที่วางมาดนิ่งมาตลอดฟิวขาดบ่นไปพลางหวดไปตลอดจนกระทั่งคุณตาหัวเละสมองไหลเลือดสาดก็ยังหวดต่อไม่หยุด บาโฮมี่มองอย่างหวาดกลัวก่อนจะค่อยๆพยุงมาโนแล้วแอบๆเลาะๆไปตามป่า
" เฮ้ย !! จะหนีไปไหนสาวน้อย ฮ่าๆๆ "
ลูกมือคนหนึ่งวิ่งไปคว้าขาของบาโฮมี่แล้วดึงอย่างแรงจนล้มลงกับพื้นทั้งสองคนก่อนจะขึ้นมาคร่อมร่างของบาโฮมี่แล้วกดแขนทั้งสองของเธอลงกับพื้น
" เสร็จกรู !! "
" ไม่นะ อย่า !!! "
บาโฮมี่พูดพลางพยายามดิ้นรน แต่ด้วยแรงที่เธอมีนั้นน้อยนิดไม่สามารถต้านทานแรงของไอ้หื่นได้ มาโนที่ฟื้นสติมาได้ยังไม่เข้าที่จึงได้ทำการเหวี่ยงหมัดใส่อย่างแรงจนไอ้หื่นคนดังกล่าวปากเจ่อพร้อมันหน้าบอกลาไปอีก 2 ซี่
" ไอ้นี่อีกตัว !! "
ชายที่มาทวงเงินจู่ๆก็เปลี่ยนเป้าจากคุณตาที่ลาขาดไปแล้วมาหวดมาโนอย่างไม่ยั้งจนมาโนที่ไม่ได้สติตัวงอก่อนจะระดมวดไปทั้งตัวก่อนที่ลูกมือทั้ง 4 จะพุ่งตรงมาที่บาโฮมี่ทันที
" ยอมดีๆแล้วพวกเราจะไม่รุนแรง สาวน้อย~ "
" ไม่นะ...ขอร้องล่ะค่ะ อย่า... "
บาโฮมี่ร้องไห้โฮก่อนจะเหลือบตาไปเห้นว่าพี่ชายของเธอนั้นกำลังโดนทำร้ายอย่างโหดเหี้ยมทำให้เธอต้องยื่นข้อเสนอกับพวกลูกมือ
" ถ...ถ้าพวกคุณช่วยพี่ชายของชั้น...ชันจะยอมเป้นของพวกคุณก็ได้ค่ะ ขอร้องล่ะค่ะช่วยพี่ของชั้นทีเถอะ !! "
บาโฮมี่ขอร้องทั้งน้ตาก่อนพวกลูกมือจะยืนนิ่งๆชั่วครู่
" รักพี่น่าดูเลยนี่นา.... "
" ค่ะ ขอร้องล่ะค่ะได้โปรด "
บาโอมี่ก้มลงไปกราบเท้าพวกลูกมือก่อนจู่พวกลูกมือก็คว้าร่างของเธอกดกับพื้นแล้วช่วยๆกันขึงแขนขาของเธอ
" แต่เล่นกันสดๆโดยที่เธอร้องไห้เจ็บปวดไปด้วยเนี่ย....น่าสนใจกว่าว่ะ กร๊ากๆๆๆ !!! "
บาโฮมี่ร้องไห้อีกครั้งก่อนจะตะโกนออกมาลั่นป่า
" ขอร้องล่ะค่ะ ใครก้ได้ ช่วยพี่ชายของหนูด้วย !!!!! ฮือๆ... "

ฉึก !!

" เฮ้ย !! "
จู่ๆร่างของชายที่กำลังขึ้นคร่อมบาโฮมี่ก็ล้มลงไปก่อนทุกๆคนจะเห็นว่ามีขนนกสีดำปักกลางหัวของเขาอยู่ พริบตาเดียวกันนั้นขนนกก็ได้พุ่งไปสู่ชายที่มาทวงเงินจนปักลึงไปที่หัวไหล่ก่อนเขาจะเซออกไปจากมาโน
" อะไรอีกวะ ? "
" ลูกพี่ๆ !! ไอ้กอลั่มมัน...มันโดนขนนกปักหัวตายตาเหลือกไปแล้ว !! "
บาโฮมี่ไม่สนเหตุการณ์ใดๆทั้งสิ้น เธอรีบลุกขึ้นแล้วไปดูอาการพี่ชายของเธอที่ทั้งร่างตอนนี้เต้มไปด้วยร่องรอยของเหล็กที่ฟาดจนแดงปทั้งตัวบวกกับเลือดที่ออกมาตามร่างกายแทบจะทั่วทั้งร่าง
" ใครกล้าลงมือกับอิกนิซคนนี้กันวะ ? ออกมานะเว้ย !!! "
ชายที่มาทวงเงินประกาศนามแข็งกร้าวหาผู้ที่ลงมือ ก่อนจู่ๆจะมีสาวน้อยคนนึงที่สวมชุมคลุมสีดำสนิท บนหวัสวมหัวกะโหลกของนกบินลงมาจากต้นไม้มายืนกับพื้นอย่างนุ่มนวล
" แย่แฮะ...สงสัยเป็นหวัดแน่ๆเลย ตาลายๆปาไม่ค่อยเข้าเป้าเท่าไหร่เลย "
สาวน้อยคนดังกล่าวบ่นอุบอิบแต่ก็ได้ยินกันทั่ว
" แกสินที่กล้าปาขนนกใส่อิกนิซผู้นี้ ? !!! "
" อืม...ชั้นเองแหละ ชั้นชื่อเรนน์ไม่ได้ชื่อแก แล้วก็อยู่ในป่าน่ะขอล่ะ...ลดโวลุ่มของนายลงหน่อยเถอะ พวกสัตว์ป่าตกใจกันหมดพอดี "
เรนน์บ่นพลางเอามือเกาท้ายทอยเล็กน้อย
" ตาย !!! "
อิกนิซพุ่งเข้าไปหวังจะตีให้ตายแต่เรนน์กระโดดหมุนตัวเตะเข้าใส่บริเวณมือจนเหล็กกระเด็นออกไปอย่างง่ายดาย
" ใจเย็นๆสิ...ชั้นกำลังอยากได้ลูกน้องน่ะนะ แบบว่าพอดีเค้าเพิ่งแต่งตั้งให้ชั้นเป็นหน่วยลาดตระเวณน่ะ...พวกนายสนใจมั้ยล่ะ ? "
เรนน์พูดเชิญชวนทุกคน ทางด้านเจ้าหนี้ซุบซิบกันเล็กน้อยก่อนเรนน์จะหันไปเห็นบาโฮมี่ที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าของเธอเช็ดเลือดที่บริเวณศรีษะของมาดนพลางร้องไห้ไม่หยุด
" นี่...ผ้าผืนนั้นมันชุมเลือดไปหมดแล้วนะ ? "
เรนน์เดินเข้าไปหาบาโฮมี่ก่อนบาโฮมี่จะหันมาหาเรนน์ทั้งน้ำตา
" ช่วยพี่ชายของชั้นทีเถอะค่ะ..ขอร้อง...จะให้ชั้นทำอะไรก็ยอมค่ะ "
บาโฮมี่ร้องไห้พลางกราบเท้าของเรนน์เพื่อขอร้องก่อนเรนน์จะตกใจแล้วก้มลงไปหาเธอ
" ไม่ต้องทำแบบนี้หรอก เงยหน้าเถอะ "
จู่ๆเรนน์ก็ถูกมาโนลุกขึ้นมาเอาไหล่กระแทกจนถอยออกห่างจากบาโฮมี่ เรนน์มองด้วยความสงสัยเล็กน้อยเนื่องจากสภาพของมาโนตอนนี้ยิ่งกว่าศพ...ทำไมยังขยับได้แบบนี้ที่สำคัญแรงยังดีอีกด้วย
" อย่ามายุ่งกับน้องสาวของชั้น !!!! "
มาโนตะโกนขึ้นมาลั่นป่า เรนน์มองอยู่สักครู่ก็ยิ้มแล้วพูดออกมา
" ไม่เลว...ชั้นอยากได้นายมาเป็นลูกน้องแล้วสิ "
เรนน์พูดพลางยิ้มออกมาอย่างรู้สึกชอบใจ มาโนในตอนนี้ไม่มีสติอีกแล้วหากแต่ยังมีเพียงแค่" จิตวิญญาณที่ต้องการปกป้องน้องสาว "ของเขาเท่านั้นที่คอยสั่งการร่างอันบอบช้ำให้ปกป้องบาโฮมี่จนกว่าจะตาย เรนน์เข้าใจในเรื่องนี้จึงต้องการมาโนมาอยู่ในสังกัดก่อนจะหันไปหาพวกเจ้าหนี้ทั้ง 4
" พวกนายไม่น่าสนใจแล้วล่ะ "
" เดี๋ยวก่อนสิ...คิดรึว่าพวกเราจะยอมให้มันจบง่ายๆแบบนี้ ? "
อิกนิซที่สงบเสงี่ยมลงแลวเดินเข้ามาหาเรนน์ตรงหน้าก่อนจะถามหวังเอาเรื่อง
" ถ้าพวกนายอยากมีเรื่องล่ะก็นะ.... "
พริบตานั้นเอง ชุดคลุมของเรนน์ก็ปลิวออกจนปรากฏให้เห็นปีกอีกาสีดำน่าเกรงขามทั้งสองก่อนแววตาของเธอจนเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มจัดก่อนจะเงยหนามาถามพวกเจ้าหนี้อีกครั้ง
" ว่ายังไงล่ะ ? "
" ป...ปิศาจ !! ซาตาน !!! "
ทางทีมจ้าหนี้ตกใจจนวิ่งหนีกระเจิงไปทั้ง 4 คนทันที เรนน์เริ่มลดพลังของเธอลงจนเหมือนปกติก่อนจะหันไปหาบาโฮมี่
" ชั้นสนแต่พี่ชายของเธอก็จริง...แต่เธอเองก็น่าสนใจไม่น้อยอยู่นา... "
" เอ๋ ? "
" ก็เธอน่ะ...ขนาดถูกเจ้าพวกนั้นรุมซะยังเรียกร้องใหช่วยแต่พี่ชายโดยไม่สนตัวเองเลยนี่นา...ถ้าจะรักกันมาเลยสิ...ไอ้ชั้นก็ไม่ใช่พวกที่ชอบพรากพี่พรากน้องซะด้วย~ ชั้นตัดสินใจรับพวกเธอทั้งคู่เข้าสังกัดฮาวด์ก็แล้วกัน "
เรนน์พูดจบก็เดินเข้าไปหาบาโฮมี่ก่อนจะถูกมาโนเดินเข้ามาขวางอีกครั้ง
" อะไรของตานี่เนี่ย ? "
เรนน์บ่นหัวสียก่อนมาโนจะคว้าร่างของบาโฮมี่มาอยู่ข้างๆตัวเอง ตอนนี้เขาเริ่มได้สติแล้ว
" ถึงตาย...ชั้นก็ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรน้องสาวของชั้นทั้งนั้น !! "
เรนน์เกาหัวแกร่กๆก่อนจะด่ามาโนเล็กน้อย
" ถึงตายก็จะไม่ยมให้ใครมาทำร้ายน้องสาวนายงั้นเหรอ ? นายนี่ท่าจะบ้าแฮะ...ท่านายเกิดตายขึ้นมาแล้วใครจะดูแลน้องสาวของนายกันเล่า ดูๆไปพวกนายก้คงมีกันแค่สองคนพี่น้องล่ะสิ...ถ้านายตายไปแล้วจะมาเป็นผีวนเวียนป้วนเปี้ยนน้องสาวนายรึไง อย่าคิดโง่ๆกับเรื่องงั่งๆที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สิตาหัวทึบ !! ถ้านายอยากปกป้องน้องสาวของนายขนาดนั้นล่ะก็นายต้องเก่งกว่านี้เซ่ !!! "
เรน์พูดจบก็เอานิ้วจิ้มไปที่หน้าอกของมาโนก่อนร่างของเขาจะล้มเอนไปด้านหลังลงพื้นดังโครม บาโฮมี่ถึงกับตกใจเพราะไม่คิดว่าพี่ชายของเธอจะล้มลงไปง่ายดายแบบนี้
" ช...ขอร้องล่ะค่ะ...ช่วยพี่ชายหนูทีเถอะค่ะ "
" ชั้นช่วยแน่นอนน่า... "
เรนน์พูดจบก็กางปีกของเธอออกมาแล้วห่อหุ้มร่างของมาโนเอาไว้ สักครู่ปีกของเธอก็เปล่งแสงออกมาเล็กน้อยจากนั้นเรนน์ก็คลายปีกของเธอออกก่อนจะเผยให้เห็นร่างของมาโนที่มีร่องรอยบาดแผลเล็กน้อยแถมไม่มีแม้แต่รอยเลือดที่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ
" พี่คะ !! "
บาโฮมี่ร้องไห้ด้วยความดีใจก่อนจะลงไปสวมกอดพี่ชายของเธอทั้งน้ำตาเมื่อเห็นว่าผู้เป็นพี่นั้นไม่มีบาดแผลอีกแล้ว
" จะบอกอะไรให้นะแม่หนู...ถ้าเธอเองยังเอาแต่ร้องไห้ขอร้องคนอื่นแบบนี้ตลอดไปล่ะก็...เตรียมตัวรับความสิ้นหวังไว้ได้เลย โลกของเราน่ะคนที่เอาแต่งอมืงอเท้าขอร้องคนอื่นโดยที่ไม่คิดจะพยายามอะไรล่ะก็อยู่ไม่ได้หรอก...ครั้งนี้เธอโชคดีที่มาเจอชั้นในเวลาที่กำลังอยากได้กำลังพล...เพราะปกติชั้นคงฆ่าทิ้งไปหมดแล้วล่ะ "
เรนน์พูดสั่งสอนเล็กน้อย บาโฮมี่ก้มหน้าเงียบอยู่นานร่วม 3 นาทก่อนจะเอาแขนปาดน้ำตาตัวเอง
" ชั้นคิดมาเสมอค่ะ...พี่คอยปกป้องชั้นมาเสมอ...คอยสอนชั้น...หาอาหารให้ชั้น...ชั้นดีใจมากจริงๆค่ะที่มีคนห่วงใยชั้นมากขนาดนี้...แต่ใจในลึกๆแล้วชั้นก็เข้าใจดีค่ะว่าหากชั้นไม่พยายามทำอะไบ้งล่ะก็ วันใดวันหนึ่งที่พี่ต้องจากชั้นไปหรือเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชั้นเหมือนอย่างในวันนี้ล่ะก็ชั้นคงทำอะไรเพื่อช่วยพี่ชายของไม่ได้แน่ๆ... "
พูดจบบาโฮมี่ก็หันมาหาเรนน์ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะตัดสินใจอะไรได้สักอย่าง
" ชั้นอยากเข้มแข็งกว่านี้ค่ะ...เข้มแข็งขึ้นจนถึงขั้นที่ว่าปกป้องพี่ชายของชั้นได้ด้วยตัวของชั้นเอง !! "
เรนน์มองบาโฮมี่ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ
" ได้...ชั้นคนนี้จะเคี่ยวเธอเอง...ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ ? "
" ค่ะ !! "
จากนั้นเรนน์ก็แบกมาโนพาดบ่าแล้วจูงมือพาบาโฮมี่บินไปยังหมู่บ้านที่เธอสร้างไว้เป็นที่พักอาศัยของหน่วยฮาวด์ของเธอ

ก่อนที่เรื่องราวความรักของพี่น้องคู่นี้จะให้เรนน์เริ่มรู้จักสิ่งที่สวยงามกว่าการเข่นฆ่าและการช่วงชิง อำนาจบารมีความองอาจ จวบจนถึงทุกวันนี้และตลอดไป....
pai_pai สมาชิก
· #123
เกลียด
ไม่ระบุตัว
· #124
อ่านตอนล่าสุดแล้วแปลว่ามาโนเด็กกว่าเรนน์สินะ
/me โดนพัดปลิว
hedekosama สมาชิก
· #125
สนุกมากๆ~
โอ้ย~ ยิ่งอ่านยิ่งอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ >O<
รีบๆมาลงเลยค่า~~ /me แหกปากตะโกน

(แล้วนิยายที่จะเอามาต่อนี่เป็นแนวไหนอะคะ???)
(อยากให้มีเค้าอยู่ในนิยายด้วยจังเลยแหะ 555)
wily ผ สมาชิก
· #126
^
^
ว่าตามนั้นเลยครับ ^^
wily ผ สมาชิก
· #127
- episode 32 : กริฟฟิน


หลังจากที่เรนน์พาในและบาโฮมี่มารักษาตัว มาโนได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากบาโฮมี่ แม้ตัวเขาเองจะไม่เห็นด้วยที่ต้องน้องสาวของเขาต้องมาลำบากลำบนไปด้วยกันกับเขาแต่บาโฮมี่ก็ยินดีที่จะอยู่ขางๆพี่ของเธอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ทั้งคู่ได้ฝึกฝนวิชาต่างๆไปเรื่อยๆจนกระทั่งเวลาผ่านไป 3 ปี...หน่วยรบฮาวด์ของเรนน์ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
" ดูน้องสาวนายนี่จะเก่งน่าดูเลยนะ "
เรนน์พูดพลางมองไปยังบาโฮมี่ที่กำลังฝึกเพลงทวนยาวอย่างขมักเขม้น ส่วนมาโนนั้นกำลังยกน้ำหนักอยู่ ตอนนี้มาโนร่างกายถึกตันยังกับตึก
" ยังไงผมก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี...อย่างน้อยผมก็อยากให้บาโฮมี่เธออยู่อย่างสงบมากกว่า "
" ยังจะเลือกอีกแน่ะ...นายนี่น้า รู้มั้ยว่าพี่ที่หวงน้องสาวเข้ามากๆน่ะน้องสาวจะขึ้นคานเอานา...เอ๋ ? รึว่านายคิดจะแต่งกับน้องของนายเองไม่ทราบถึงได้หวงยังกับอะไรดี ? "
" อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ...บาโฮมีน่ะโดยพ่อทิ้งแม่ทิ้งไหน...จะคุณตาที่คอยมาอาละวาดใส่อีก...เรียนก็ไม่ได้เรียน ผมเองจึงต้องเป็นทุกอย่างทั้งพ่อแม่ครูให้กับเธอ...แล้วก็นะ.ผมกลัวว่าหากวันใดสักวันที่เธอต้องอกไปมีครอบครัวแล้วเกิดผิดหวังกลับมา ผมคงทนไม่ได้แน่ๆเลย "
เรนน์นั่งฟังแล้วก็ยิ้มเล็กๆก่อนจะมีแจกมาเยี่ยมเธอ
" อยู่รึเปล่าเรนน์ ? "
สาวคนหนึ่งเดินมาหาเธอ บนหัวสวมหัวกะโหลกสีทองเด่นมาแต่ไกล
" อยู่ค่ะพี่เอลพิราส "
เรนน์โบมือให้สัญญาณ มาโนมองอย่างสงสัย
" ใครรึครับ ? แถมบนหัวยังสีสวยเด่นไม่เหมือนใครอีกด้วย "
" นั่นพี่เอลพิราสน่ะ เป็นลูกสาวของผู้นำสูงสุดและก็เป็นนักรบรุ่นบุกเบิกรุ่นแรกๆเลยด้วย ฝีมือของจริงยังงี้เลย "
" อืม...ถ้าผมชนะได้ล่ะ...อืม.... "
" หยุดคิดอะไรพิเรณท์ๆเลยมาโน ระดับนายเอาพี่เค้าไม่อยู่หรอก ขนาดชั้นยังไม่ไหวเลย "
เรนน์เบรคความคิดของมาโนที่จะลองแลกเปลี่ยนวิชากับเอลพิราสเพราะรู้แน่ๆว่ามาโนเอาชนะไม่ได้อยู่แล้ว
" สองคนนั่นใครเหรอ ? ขยันซ้อมน่าดูเลยนี่นา....มีลูกน้องดีนี่ "
เอลพิราสชมบาโฮฮมี่กับมาโนที่กำลังซ้อมกัน แต่จู่ๆมาโนก็ตะโกนขึ้นมา
" ขอโทษครับ !! รบกวนช่วยสู้กับผมสักครั้งเถอะครับ !! "
" เฮ้ย !! "
เรนน์ถึงกับหงายหลังตกต้นไม้ เอลพิราสยืนงงเล็กๆ
" ไปกินอะไรมารึไงพ่อหนุ่มถึงได้คึกขนาดนี้เนี่ย ? "
" ไม่ครับ...ผมแค่อยากรู้ว่าตัวเองอยู่ระดับไหน !! "
มาโนพูดเสียงดังฟังชัด เอลพิราสยิ้มเล็กๆก่อนจะถอดกะโหลกบนหัวออก
" ท่าทางพ่อหนุ่มคงมีอะไรในใจสินะ...ใจสู้น่ะไม่เลวหรอก แต่คงต้องเรียนรู้อะไรอีกแยะ เอาสิ...ชั้นตกลงรับคำท้า...เข้ามาได้เลย อาวุธอะไรก็ได้ "
เอลพิราสบิดคอบิดเอวดัดมือก่อนจะกวักมือให้มาโนพุ่งเข้าใส่โดยที่ตัวเธอเองไม่ได้พกอาวุธสักชิ้น
" ขอเสียมารยาทด้วย !! "
" เข้ามา~ "

-

ผ่านไป 15 นาที...

" ลุกไหวมั้ย ? "
" อ...พอได้ครับ อูย... "
มาโนนอนนิ่งแผ่กับพื้นหลังจากที่บุกเข้าไปกี่ทีก็โดนจับเหวี่ยงทุ่มลงพื้นทุกรอบโดยเรนน์ได้พาบาโฮมี่ไปจุดอื่นแทนเนื่องจากมาโนไม่ต้องการให้น้องสาวของตัวเองเห็นสภาพตัวเองตอนที่แพ้จนยับเป็นผ้าขี้ริ้วแบบนี้
" นึกอะไรถึงได้จู่ๆมาท้าชั้นสู้ล่ะเนี่ย ? พอจะบอกได้มั้ย ? "
เอลพิราสสนใจมาโนเล็กน้อยก่อนจะถามความในใจของมาโน เพราะตลอดมาเธอไม่เคยถูกใครท้าสู้มาก่อนเลยโดยเฉพาะคนในกองทัพเดียวกัน
" เอ่อ.... "
" นี่ ! นายแพ้ให้ชั้นแล้วนา...ผู้แพ้ต้องทำตามที่ผู้ชนะสั่งสิ...เอ้า ! บอกมา "
" ผมอยากเก่งกว่านี้ "
" แค่นั้นแน่เหรอ ? "
เอลพิราสมองตามาโนปราดเดียวก็แน่ใจว่ามาโนมีสาเหตุอย่างอื่นในใจอีกด้วย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธความท้าทายอยากเก่งของมาโน
" ได้...งั้นชั้นจะพานายไปที่แห่งนึง...ถ้านายสามารถเอาชนะเจ้าถิ่นที่นั่นได้ล่ะก็...นายเก่งขึ้นแน่นอนพ่อหนุ่ม "
มาดนยิ้มอย่างสนใจก่อนเอลพิราศจะไปบอกเรนน์เรื่องที่จะพามาโนออกไปข้างนอก
" รอชั้นที่ด้านนอกนี่แหละ ไม่นาน "
" ครับ !! "
มาโนยืนรออย่างว่าง่าย

-

เอลพิราสพามาโนมายังลานกว้างแห่งหนึ่ง ที่นี่คือป้อมปราการของผู้นำสูงสุดของพวกเขานั่นเอง
" ผู้นำสูงสุดของพวกเรานั้นได้จับสัตว์ปิศาจที่ดุร้ายไว้เพื่อเลี้ยงให้เชื่องหวังใช้งาน แต่บางตัวนั้นไม่เชื่อฟังเท่าที่ควรจึงได้จับขังไว้ที่นี่ ชั้นขอมอบงานนี้ให้นายล่ะกัน...ฆ่าให้เกลี้ยง "
เอลพิราสพูดจบก้โยนดาบให้มาโนไปพร้อมโล่กลมๆที่ทำจากเหล็กอย่างดี
" ชั้นไม่ช่วยนะ ถ้านายตายก็จบ "
" ผมจะไม่ยอมตายครับ !! "
มาโนรวบรวมความกล้าก่อนจะโดดลงไปด้านล่างแล้วก็พบกับสัตว์ปิศาจร่วม 10 กว่าตัว เมื่อเห็นมนุษย์ซึ่งเป็นอาหารหลงเข้ามา สัตว์ปิศาจก็กู่ร้องด้วยความอยากกระหาย
" ก๊าซซซซ !!!! "
" เข้ามาเลย !!! "
มาโนร่ายเวทย์เสริมพลังให้แก่ตนเองพลางบุกเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว แม้เขาจะไม่เคยออกรบจริงๆสักครั้งเลยแต่เนื่องด้วยชีวิตบัดซบของเขานั้นได้ฝึกฝนและลับคมมีดในตัวของเขาอยู่เสมอมา แม้จะไม่เคยรบราแบบนี้ก็ตามแต่เขาก็สามารถเข้าใจได้ดีว่าตัวเองต้องทำอย่างไรบ้าง

ผ่านไปร่วม 20 นาที...เองพิราสยืนมองมาโนอย่างสนใจเพราะมาโนนั้นไม่ได้มีดีแค่ทักษะแต่ความสามารถในการรับมือและการวิเคราห์สถานการณ์ก็ไม่ใช่เล่นๆด้วย
" เอาล่ะ...ได้เวลาที่เจ้านั่นจะออกมาแล้วสินะ "

โครม !!!

จู่ๆกำแพงก็ถล่มลงมา ปรากฏให้เห็นร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่มีหัวเป็นนกอินทรีย์แต่ส่วนล่างกายกลับเป็นสัตว์สี่ขา หางก็เป็นงูยาวเหยียด
" อ...อะไรนั่น ? "
มาโนตกใจเล็กน้อยกับสัตว์ปิศาจที่ใหญ่กว่าพวกที่เขากำลังรับมืออยู่ เพราะขนาดตัวมันนั้นใหญ่กว่าเขาแทบจะ 4 เท่า
" เจ้านั่นคือหัวโจกของพวกนั้นเองแหละ มันถูกเรียกขานว่า[ กริฟฟิน ] "
เอลพิราสตะโกนบอกมาโนจากด้านบน
" กิ๊ซ !! "
กริฟฟินร้องคำรามก่อนจะกางปีกสร้างกระแสลมพัดมาโนลอยไปติดกำแพงดังผลั่ก
" อ๊อก !! "
มาโนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด โดนดอกนี้เข้าไปดอกเดียวเขาถึงกับกระอักเลือดทันที !!
" กิ๊ซ !! "
กริฟฟินไม่ยอมหยุดลงแค่นั้น มันพุ่งเข้าใส่มาดนแล้วจิกใส่ทันทีแต่มาโนก็หลบได้หวุดหวิดก่อนจะฟันเข้าไปโดนที่ใบหน้าของกริฟฟินจังๆหนึ่งฉัวะ
" กิ๊ซ !!!!!!!!!! "
กริฟฟินร้องลั่นก่อนจะพ่นพายุขนาดย่อมๆออกมาจากปาก มาโนโดนเข้าไปจังๆจนร่างหมุนวนจนลอยไปชนกำแพงอีกครั้ง กระแสลมที่รุนแรงได้สร้างบาดแผลทั่วร่างของเขาราวกับถูกมีดฟันไปทั่วทั้งร่าง
" ยังไม่จบหรอกเฟร้ย !!! "
มาโนฝืนลุกขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่กริฟฟินอย่างลืมกลัวลืมตาย

-

เอลพิราสยืนมองอย่างสนุกและลุ้นระทึก ภาพที่ปรากฏต่อหน้าของเธอตอนนี้ก็คือมาโนที่ยืนแทบจะไม่ไหวกับกริฟฟินที่เลือดอาบไปทั่วทั้งร่างด้วยดาบของมาโนแต่ถ้าเทียบกันตรงๆแล้ว...มาโนบาดเจ็บกว่ามากมาย ร่างกายของเขาที่ปลิวไปชนกำแพงจนบอบช้ำกระดูกร้าวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งไหนจะลมพายุที่กรีดร่างของเขาอีก แต่เขาก็ยังลุกขึ้นมาโดยที่แม้แต่เอลพิราสยังอดสงสัยในตัวเขาไม่ได้ว่าเขานั้นมีอะไรในใจกันแน่ถึงได้ฝืนทนได้ขนาดนี้...กับอีแค่อยากเก่งขึ้นไม่จำเป็นต้องฝืนแบบนี้ก็ได้
" ย๊ากกกกก !!! "
มาโนพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง กริฟฟินสะบัดหางงูใส่ก่อนที่เขาจะโดดลบแล้วใช้ดาบฟันเข้าใส่หางจนเกือบขาด
" กิ๊ซ !!! "
กริฟฟินร้องลั่นก่อนจะค่อยๆเซลงจนล้มลง...จริงๆแล้วจังหวะที่กริฟฟินล้มลงนี้ไม่ใช่เพราะว่ามาโนฟันที่หางอย่างเดียว หากแว่เอลพิราสรู้สึกอยากจะช่วยขึ้นมาจึงได้แอบปลอ่ยกระสุนดาบเข้าใส่กริฟฟินด้วยความเร็วสุงโดยที่มาโนไม่รู้ตัว
" จัดการเลยพ่อหนุ่ม "
เอลพิราสพูดออกมา มาโนเห็นว่ากริฟฟินลดระดับส่วนศรีษะลงมาแล้วจึงได้ทำการปลิดชีพทันที เขาแทงดาบเข้าใส่บริเวณลำคอหลายครั้งจนในที่สุดกริฟฟินก็ค่อยๆสิ้นใจลงอย่างสงบ
" สุดยอด...ลูกน้องชั้น 5 คนเอาไม่อยู่แต่พ่อหนุ่มนี่.... "
เอลพิราสยิ้มพอใจก่อนจะมองสภาพมาดนที่ยังยืนมองศพของกริฟฟินอย่างเงียบๆ
" เอาล่ะ...แค่นี้นายก็เก่งขึ้นแน่ๆแล้วล่ะ...พอใจรึยัง ? "
เอลพิราสกระโดดลงมาหามาโนแต่มาดนนั้นยังนิ่งอยู่ก่อนสักพักจะหันมาหาเอลพิราส
" ผมอยากเป็นแบบพี่เรนน์... "
" หืม ? อยากเป็นหัวหน้าเหรอ ? "
" ครับ...ผมอยากจะเก่งขึ้นอีก...ถ้าผมได้เป็นผู้นำคงต้องได้เจอคนที่เก่งมากขึ้นเรื่อยๆเวลาเราไปรบกับใครแน่นอน ผมต้องการเช่นนั้น "
เอลพิราสได้ฟังจนจบก็ยิ้มจนถึงหูแล้วระเบิดหัวเราะออกมาลั่นด้วยความรู้สึกสนใจมาโนอย่างมาก
" ได้สิ !! ต้องมีใจเป้นนักรบแบบนี้สิกองทัพของพวกเราถึงจะสุดยอด...เอาล่ะ วันนี้ชั้นจะพานายไปส่งก่อน แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะไปคุยกับผู้นำสุงสุดของพวกเราให้ ชั้นพูดเองรับรองไม่หลอกนายแน่นอน !! "
มาโนพยักหน้ายอมรับก่อนจะถูกส่งกลับไปที่หมู่บ้านของน่วยฮาวด์...

เรื่องราวของมาโนถูกเล่าขานภายในพริบตาว่าสามารถพิชิตกริฟฟินลงได้
เรนน์เสนอชื่อให้มาโนขึ้นเป็นหัวหน้าแทนเธอ แต่เอลพิราสกลับดึงมาโนไปอยู่ในสังกัดกองทัพหลักแทนทำให้เรนน์ไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้บ่นอะไร ด้านบาโฮมี่เองรู้สึกดีใจเล็กๆที่พี่ชายของเธอได้เป็นจ้าวคนนายคน

พิธีเริ่มขึ้นในอีก 5 วันถัดมา โดยเอลพิราสเป็นผู้นำกะโหลกของกริฟฟินที่ถูกสังหารโดยมาโนมามอบให้มาดนก่อนมาดนจะได้รับความสามารถบางอย่างจากผู้นำสูงสุดมอบให้เป็นของขวัญ
" จากนี้ไป...นายคือผู้นำกลุ่มของหน่วยรบชาร์จเจอร์ หน้าที่ของนายคือจัดการผู้ที่เป็นศัตรูกับเราแล้วนำศพไปไว้ที่ป้อมของนาย รายละเอียดชั้นจะบอกให้ทีหลัง "
เอลพิราสพูดจบก็สวมกะโหลกลงบนหัวมาโน ก่อนจะมีงานเลี้ยงส่งมาโนเล็กๆ

เมื่องานจบลง มาโนเดินไปหาผู้ชายสามคนในกลุ่มฮาวด์
" ลูกพี่เจ๋งจริงๆ "
ชายคนหนึ่งกล่าวชมมาโน
" สมแล้ว...ว่าแต่เรื่องที่ลูกพี่ขอพวกเราไว้...พวกเรายินดีครับ "
มาโนยิ้มพลางหันไปมองเรนน์ที่พาบาโฮมี่มาหาเขา
" พี่จะไปแล้วเหรอคะ ? "
บาโฮมี่พูดพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เพราะเธอนั้นไม่ได้ถูกเสนอชื่อให้ไปที่ป้อมด้วย
" บาโฮมี่...จากนี้ไปพี่จะคอยปกป้องเธอจากฟากฟ้าเอง "
" เอ๋ ? "
มาโนพูดจบ เรนนืก็ใช้มือของเธอจับท้ายทอยของบาโฮมี่ก่อนสักพักร่างของบาโฮมี่จะเปล่งแสงสีฟ้าออกมาชั่วครู่...เมื่อสิ้นแสงดังกล่าว ร่างของบาโฮมี่ก็สลบล้มลงโดยมีมาดนเข้าไปสวมกอดเธอ
" แน่ใจแล้วนะมาโน ? "
เรนน์ถามด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องที่มาโนขอร้องเท่าไหร่
" แบบนี้แหละดีแล้วครับ...ผมไม่ต้องการให้น้องสาวของผมต้องมาเข้าร่วมสงครามที่ต้องเปื้อนเลือดแบบนี้เลย...ให้เธอใช้ชีวิตแบบเด็กสาวธรรมดาๆทั่วไปโดยไม่รู้จักเรื่องราวแบบนี้น่ะดีแล้ว...ดีแล้วล่ะครับ "
มาโนพูดจบก้หันไปหาชายทั้งสามที่ยืนรออยู่
" จากนี้ไปชั้นคงต้องฝากพวกนายให้ดูแลเด็กคนนี้ด้วย...ถึงจะพูดว่าชั้นเองจะแอบมาคอยดูแลตลอดก็เถอะ..หากมีช่วงเวลาไหนที่ปลีกตัวมาไม่ได้ชั้นก็ต้องรบกวนพวกนายแทน...หวังว่าพวกนายคงไม่คิดจะทำอะไรไม่ดีกับน้องสาวของชั้นหรอกนะ !!!! "
แรกๆก็พูดด้วยน้ำเสียงขอร้องดีๆอยู่...แต่พอมาช่วงท้ายประโยค มาโนก็เผลอกระชากเสียงใส่จนได้
" ไม่ต้องห่วงครับลูกพี่...น้องสาวของลูกพี่ก็เปรียบเสมอคุณหนูตัวน้อยๆของพวกเรา พวกเราจะดูแลเป็นอย่างดี "
สักพักเรนน์หันมาพูดกับมาโนเล็กน้อย
" นายให้ชั้นปิดผนึกความทรงจำของน้องนายทั้งหมดออกก็จริง...แต่นายจะไม่ใส่ความทรงจำดั้งเดิมที่นายเคยเป็นพี่ที่ปกป้องเธอมาตลอดหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆล่ะก็... "
" ดีแล้วล่ะครับ...ถ้าเธอรู้ว่าเธอมีพี่ชายที่อีกไม่นาจะต้องไปเข่นฆ่าใครล่ะก็...นิสัยอย่างเธอคงต้องทุกข์ใจจนต้องหาวิธีสารพัดมาหามผม แล้วท้ายที่สุดชีวิตอันสงบที่ผมอยากมอบให้เธอมันก็ต้องพังทลายลงแน่ๆ "
มาโนพูดพลางม้องท้องฟ้ายามราตรีก่อนจะหันมาพูดส่งท้ายอีกครั้ง
" จริงๆแล้ว...ผมมีอีกเรื่องที่อยากจะบอกพี่เรนน์ "
" หืม ? "
" พี่เรนน์รู้จัก [ 7 ผู้พิทักษ์แห่งแผ่นดิน ]ของที่นี่มั้ยครับ ? "
เรนนืส่ายหัวก่อนมาโนจะเล่าอะไรบางอย่างให้เธอและผู้ชายอีกสามคนได้ฟังกันอย่างลับๆ...

-

จากนั้นมามาโนก็ไปรับตำแหน่งของเขา โดยที่เรนน์ได้พาบาโฮมี่ไปอยู่ที่หมู่บ้านท้ายป้าซึ่งห่างไกลออกไปมาก เธอใชวิตแสนสุขที่นั่นมาตลอดจนกระทั่งมีหน่วยกากอยส์ไปตั้งป้อมใกล้ๆที่นั่นเธอจึงออกมาช่วยปกป้องผู้คนในหมู่บ้านก่อนเธอจะเผลอใช้เวทย์มนต์โดยที่เธอเองไม่รู้ตัว ทุกๆคนในหมู่บ้านแม้จะถูกเธอช่วยไว้ในที่สุดต่างก็ขับไล่เธออกจากหมู่บ้าน เธอจึงผจญภัยมาตลอดจนมารู้จักทั้งกอสเปลและอีกหลายๆคน ( สุดท้ายเมื่อเรื่องที่ทุกคนในหมู่บ้านขับไล่เธอออกมาก็ถึงหูของมาโนและมาโนก็มาทำลายหมู่บ้านนั้นทิ้งลงโดยที่เธอไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย )

-

" นั่นคือเรื่องราวความแข็งแกร่งของมาโน.... "
กอสเปลพูดสรุปจบเรื่องราวทั้งหมดที่เล่าออกมา คุณปอที่นั่งฟังก็ทำหน้าเหมือนจะคิดอะไรได้
" สีหน้าดูดีขึ้นเล็กน้อยนะครับ "
ดร.ไอสไตน์พูดพลางยิ้มออกมา คุณปอลุกขึ้นยืนอย่างเข้มแข็งก่อนจะพูดอะไรกับกอสเปลและดร.ไอสไตน์

" ผมรู้แล้วล่ะครับ...วิธีเดียวที่จะทำให้เรื่องราวทุกอย่างกลับคืนมาดังเดิม !! "

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #128
เกลียด
hedekosama สมาชิก
· #129
โอ้ย~ หนุกจนหยุดอ่านไม่ไล้ว T^T (เหมือนจะเป็นโรคติดเรื่องนี้อย่างรุนแรง)
ขนาดว่าถ้าไม่ได้เข้ามาส่องวันไหนจะทุกข์ใจ(มากกกก)เลยนะเนี่ย!~
JrChan สมาชิก
· #130
สนุกมากๆเลยล่ะค่ะ หนูติดเรื่องนี้ซะแล้ว

เอาเป็นว่าเข้าบอร์ดต้องมาเช็คทุกวันเลยล่ะค่ะ > <
wily ผ สมาชิก
· #131
ขอบคุณมากครับ ดีใจมากเลยครับที่เรื่องๆนึงที่ผมสร้างขึ้นมานั้นทำให้หลายๆคนรู้สึกสนุกสนานไปด้วยกันได้ ขอบคุณอีกครั้งครับ

ปล.พรุ่งนี้ผมจะมาแปะตอนใหม่อีกตอนนะครับ วันนี้ขออู้สักวัน

** ส่วนที่คุณฮิเดโกะได้ถามถึงว่าผมยังจะเขียนเรื่องใหม่ต่อรึเปล่านั้น มีครับ....
ซึ่งก็ยังเป็นเรื่องราวของเมมเบอร์โลลิบากะเหมือนเดิมเพียงแต่ตัวละครหลักจะเป็นผู้ชายที่ไปทำอะไรบางอย่างให้กับเมมเบอร์หญิง ซึ่งเป็นเรื่องราวสนุกๆแนวถนัดของผมเองครับ **
pai_pai สมาชิก
· #132
" ทําอะไรบางอย่างกับเมมเบอร์หญิง..."
wily ผ สมาชิก
· #133
- Episode 33 : We are friends !!



หลังจากได้รับฟังเรื่องราวต่างๆจากกอสเปลแล้ว คุณปอก็แอบย่องเข้าไปในค่ายบางระจันโดยไม่ให้ใครเห็นเขา เขามุ่งหน้าตรงไปยังกระต๊อบหลังหนึ่งที่มีไว้สำหรับเก็บอาวุธต่างๆนานาไว้ที่นั่น
" ไม่มีคนเฝ้าจริงๆด้วย...หวานไอ้เข้ล่ะ "
คุณปอยิ้มเล็กๆก่อนจะเดินอย่างเงียบเชียบสวมบทตีนแมวใจกล้าเข้าไปรื้อหาอาวุธที่พอจะเหมาะมือเขา
" อ้าว ? Boy...ทำอะไรล่ะนั่น ? "
คุณปอถึงกับกระโดดเมื่อเจอบิลลี่เดินมาด้านหลังเงียบๆเหมือนกัน แถมยิ่งเป็นบิลลี่...ปฏิกริยาของเขาจึงยิ่งตกใจหนักกว่าเดิม 4 เท่าตัว คุณปอถึงกับกระเด้งตัวไปชั่วขณะ
" อ...อานิกิซัง !! "
" เห็น Boy เดินมาเงียบๆแอบๆเลยตามมาดูน่ะ...นี่ Boy คิดจะทำอะไรเหรอ ? "
คุณปอก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามาตอบบิลลี่
" ผมจะออกไปช่วยเด็กคนนั้น...บาโฮ...หนูบีน่ะครับ...และผมจะไปคนเดียว !! "
บิลลี่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ห้าม
" จะไปตายรึไงกัน Boy ?...ดูชั้นสิ...ขนาดชั้นทั้งกำยำแข็งแรงยังไม่สามารถต่อกรกับพวกนั้นได้เลยนะ...แล้วการที่ Boy ออกไปคนเดียวแบบนั้นไม่ได้ต่างกับว่า Boy ออกไปตายเลยนะ...เป็นตายยังไงล่ะก็ผมไม่ยอมให้ Boy ออกไปตายแบบนั้นแน่นอน !! "
สิ้นคำห้ามของบิลลี่ คุณปอก็เอาแก๊สยาสลบกระป๋องน้อยๆที่ติดตัวมาเสมอฉีดใส่บิลลี่จังๆ
" บะ...Boy ทำอะไร ? "
" ขอโทษนะครับอานิกิซัง...แต่เรื่องนี้ผมอยากจะจัดการด้วยตัวคนเดียวเท่านั้น...จะให้ลากพวกเขาที่มาร่วมงานขอผมให้มาผจญกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้น่ะ...พอกันที "
คุณปอพูดจบ บิลลี่ก็เริ่มตาลอยก่อนจะล้มลงไปโดยมีคุณปอคอยโอบอุ้มร่างที่หมดสติของเขาอยู่
" ขอโทษนะครับ... "
คุณปอพูดจบก็พลางลากร่างของบิลลี่ไปแอบไว้ข้างๆเสากระต๊อบ ก่อนจะเลือกอาวุธต่ออย่างใจเย็น
" อยากได้ของคมๆ...มีดแบบนี้คงพอไหว !! "
คุณปอชูดาบขึ้นมาดูก่อนจะหยิบโล่กลมๆกับธนูมาสะพายไว้ที่หลังแล้วเอาโล่เหน็บเอวจากนั้นก็นำซองบรรจุลูกธนูมาห้อยที่เอว ก่อนเขาจะเช็คในกางเกงว่ายังพอมีอาหารอะไรติดตัวมาบ้าง
" แจ๋ว...มีมาม่าช้างน้อยสองห่อ...มื้อหน้าคงต้องหาเองเองล่ะ !! "
คุณปอกำหมัดแน่นก่อนจะแอบย่องออกไปนอกค่ายคนเดียว...

-

ผ่านไปร่วมๆ 15 นาทีหลังจากคุณปอเดินออกมาจากค่าย เขาก็พบร่องรอยอะไรบางอย่าง...นั่นคือรอยเท้าของสิ่งมีชีวิตคล้ายสุนัข...เพียงแต่รอยเท้ามันดันมีตั้ง 6 นิ้วย่ำลึกลงไปในดินเล็กน้อย
" ยังกะเท้าหมาเลย...แต่มี 6 นิ้วแน่ะ...ตามไปดีมั้ย ? "
คุณปอยืนตัดสินใจสักครู่ก่อนจะตามไป

กินเวลาไม่นานนักในการเดินตามรอยทเาประหลาดมาเขาก็ได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งไว้ผมสั้นๆกำลังนั่งวาดภาพอยู่อย่างสบายใจโดยมีสุนัขตัวเล็กๆกำลังนั่งลิ้นห้อยแฮ่ๆดูน่ารักน่ากอดอยู่
" เอ่อ... "
คุณปอพยายามจะทักทาย แต่ไม่รู้ว่าจะทักยังไงดีจึงได้แต่เอ่อ...หญิงสาวคนดังกล่าวได้ยินเสียงของคุณปอจึงได้เหลียวหันมามอง
" เอ๋ ? ใครกันน่ะ ? "
หญิงสาวหันมาพลางถามคุณปออย่างสงสัย
" ขอโทษครับ...คือผมกำลังจะไป...เอ่อ...คุณเป็นคนแถวนี้รึเปล่าครับ ? "
คุณปอไม่กล้าพูดตรงๆว่ากำลังจะไปช่วยบาโฮมี่ หญิงสาวทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไป
" ค่ะ ชั้นเป็นคนในละแวกนี้ อาศัยอยู่ที่นี่มานานพอดูอยู่ "
" อา...ครับ ขอเสียมารยาทสักนิด ผมชื่อปอครับ...ไม่ทราบว่าคุณ... "
" สเคลค่ะ...[ สเคล มิเรสัน ] "
" อ่ะ...ครับ...คือว่าใกล้ๆนี้พอจะมีอาคารบ้านเรือนอะไรบ้างมั้ยครับ ? "
หญิงสาวอมยิ้มเล็กๆก่อนจะชี้นิ้วไปอีกทางที่อยู่ด้านซ้ายของเธอเอง
" เดินตรงไปเรื่อยๆในละแวกนั้นจะมีสิ่งก่อสร้างคล้ายๆอาคารขนาดใหญ่มากอยู่...ได้ยินมาว่าที่นั่นเป็นอหล่งผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆมากมาย เธอลองเดินไปดูก็แล้วกันว่าแต่ถามไปทำไมเหรอ ? "
" ผมกำลังตามหาคนๆนึงน่ะครับ "
" ไม่มั้ง...หิ้วของไปเยอะขนาดนั้น แถมแต่ล่ะอย่างก็ไม่ได้บ่งบอกสักนิดเลยว่าไปอย่างสันติ "
คุณปอไม่ตอบ แต่เขาก็สะอึกไปนิดหน่อยก่อนหญิงสาวจะลุกขึ้นมา
" ถ้าเธอคิดว่าการดิ้นรนจะสามารถทำให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ล่ะก็...สักวันเราคงได้เจอกันอีก "
" เอ๋ ? "
หญิงสาวไม่ได้พูดตอบอะไรเขา เธอเก็บอุปกรณ์วาดเขียนของเธอใส่เป้สะพายลายสุนัขก่อนจะเดินจากไป
" พวกเธอจะไปสู้รบกับใครชั้นไม่สนใจหรอก...เอาเป็นว่าอย่ารีบร้อนใช้ชีวิตที่มีอยู่ยาวๆให้มันสั้นลงไปซะก่อนก็แล้วกัน "
จากนั้นหญิงสาวก็เดินจากคุณปอไปจนลับสายตา
" ทางนั้นสินะ !! "
คุณปอพูดจบก็เร่งฝีเท้าไปอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวเดินจากมาจนพ้นระยะสายตาก็ยิ้มเล็กๆเพราะรู้สึกสนใจในตัวคุณปอเล็กน้อย
" มนุษย์คนเมื่อกี้ใจสู้ดีเนอะ...อยากได้มาเป็นแบบวาดภาพจัง...เอาเถอะ ถ้าไม่ตายยังไงก็ต้องได้เจอกันแน่นอน...พวกเราก็ไปกันดีกว่า "
สเคลพูดจบสุนัขของเธอก็คำรามเบาๆก่อนจะขยายร่างออกมาจนใหญ่เทียบเท่าม้า สเคลกระโดดขึ้นไปขี่หลังอย่างง่ายดาย
" กลับปราสาทของเราดีกว่า...โรงงานไฟฟ้าของเวนท์ดิววันนี้คงวุ่ยวายเล็กน้อยล่ะ "
ที่แท้ทิศทางที่เธอชี้ไปก็คือที่อยู่ของพวกของเธอเองแถมยังเป้นระดับหัวหน้าด้วยกันเสียอีก !!
สเคลยิ้มก่อนจะควบสุนัขของเธอกลับปราสาท

-

กินเวลาไปอีกร่วม 45 นาที คุณปอก็พ้นอาณาเขตป่ามาจนพบโรงงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้าไกลออกไปราวๆ 2 กิโลฯ...ลักษณะเหมือนโรงงานไฟฟ้าทั่วๆไป เเต่รอบด้านนั้นกลับมีทั้งคนสวมกะโหลกที่ไม่แน่ชัดว่าเป็นของอะไรกับหุ่นยนต์ขนาดเท่าๆคนเดินวนเวียนอยู่โดยรอบ
" โห...นั่นยามของโรงงานงั้นเหรอ ? เยอะชิบ !! "
คุณปอสบถอย่างหัวเสีย...เขาต้องหาวิธีบุกเข้าไปในนั้นให้ได้
" รอก่อนนะครับบาโฮมี่...พี่จะไปช่วยเดี๋ยวนี้ล่ะ !! "
คุณปออ้อมๆสำรวจดูรอบๆ แต่แล้วเขาก็ต้องพักเหนื่อยเมื่อพบว่ารอบๆนั้นเต็มไปด้วยกองกำลังจำนวนมากชนิดที่ว่าตัวคนเดียวไม่มีทางเข้าไปง่ายๆแน่ๆ
" บ้าชิบ...เยอะเป็นบ้า...ใครจะไปฝ่าเข้าไปได้เนี่ย !! "
สักพักนั้นเองคุณปอก็ต้องสะอึก เมื่อมีคนๆนึงเดินมาทิศทางที่เขานั่งอยู่แถมยังมีหุ่นยนต์ตามมาด้วยอีก 2 ตัว
" เอามันตรงนี้แหละวะ "
ชายคนดังกล่าวพูดพลางควักไอ้จ้อนออกมายิงกระต่ายทำธุระพลางร้องเพลงเบาๆก่อนที่หุ่นยนต์ทั้งสองจะมีท่อยื่นออกมาด้านนอกแล้วปล่อยของเหลวสีดำๆออกมา...คาดว่าคงเทน้ำมันเสียทิ้ง
" กลับเถอะ...เดี๋ยวรองฯมาเจอจะซวยเอาหาว่าทิ้งจุด "
ชายคนดังกล่าวพูดพลางเดินรูดซิบกลับไป...แต่หุ่นยนต์ของเขาทั้งสองกลับไม่เดินตามไปด้วย เขาจึงสงสัยก่อนจะหันกลับมา
" มีอะไรรึ ? "

แซร๊ดดดดด !!!

" โอ๊ย !! "
จู่ๆหุ่นยนต์ทั้งสองก็ยิงลำแสงทะลุต้นไม้ใหญ่เฉียดแขนของคุณปอจนเผลอทำโล่ห์หลุดออกจากมือ
" เฮ้ย !! แกเป็นใคร ? ต้องฆ่า !! ต้องฆ่า !!! "
ชายคนดังกล่าวพูดเสร็จก็ควักเอาอาวุธลักษณะดูยังไงก็เหมือนค้อนออกมาสองอันพลางวิ่งมาหาคุณปอ
" เวรแล้วสิ !! "
คุณปอพูดพลางโดดหลบค้อนที่ฟาดลงมาใส่เขา แต่ก็ไม่พ้นลำแสงที่หุ่นยนต์ยิงใส่เขา งวดนี้ไหล่ขวาคุณปอถึงขั้นทะลุ !!
" อ๊า !!! "
" จบกันล่ะไอ้แขกลึกลับ...ข้าจะทุบให้เละแล้วส่งไปที่ป้อม !! "
ชายคนดังกล่าวฟาดค้อนทั้งสองลงมาเต็มแรงใส่คุณปอ

ปึก !!!

คุณปอตาค้างสนิทเมื่อพบว่าจู่ๆก็มีคนพุ่งเข้ามาจากด้านหลังเขาแล้วต่อยเข้าใส่ชายคนดังกล่าวอย่างจัง คนที่พุ่งเข้ามาก็คือโทนี่กับอาโนนี่นั่นเอง
" ไม่เป็นไรนะคะคุณปอ ? "
ทีมแพทย์ที่นำมาโดยฮารุกับโอตามมาด้วยไผ่กับนาและก็ต่ายต่างรีบฉีกเสื้อคุณปออกเพื่อดูอาการทันที
" ไอ้หุ่นกระป๋อง !! ลองนี่ดูเป็นไง !!!! "
ไลอ้อนพูดพลางโดดเข้าใส่แล้วใช้ค้อนที่ได้รับมาจากนายทองเหม็นฟาดเข้าจนบริเวณส่วนหน้ายุบลงไป ก่อนจะเกิดไฟช๊อตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หุ่นยนต์อีกตัวกำลังจะยิงลำแสงใส่ไลอ้อนเพื่อช่วยเหลือพวกตัวเองแต่กลับถูกยามะจิพุ่งเข้ามาใส่
" เปล่าประโยชน์ !! เปล่าประโยชน์ !!เปล่าประโยชน์ !!เปล่าประโยชน์ !!เปล่าประโยชน์ !!เปล่าประโยชน์ !! "
ยามะจิรัวหมัดที่สวมสนับเหล็กใส่บริเวณด้านหน้าจนหุ่นยนต์ผงะถอยไปก่อนฟรอสท์ที่รออยู่ด้านหลังจะจับใส่ท่า" แบ็ค-ซูเพล็กซ์ "ส่งร่างของหุ่นยนต์ลงไปฟาดกับพื้นดังตึงจนไม่ขยับอีกเลย
" พวกแก !! ไอ้พวก.. !! "
ชายที่ถูกโทนี่กับอาโนนี่รุมยำกำลังจะอ้าปากด่าอะไรสักอย่างก่อนก็ถูกนอสต์โดดเข้ามาปิดปากแล้วใช้มีดเฉือนบริเวณลำคออย่างเลือดเย็น เลือดสดๆพุ่งใส่ใบหน้าของนอสต์จนมองแล้วสยองเหมือนสาวยันฯ
" ทุกๆคน...ทำไม...ทำไมถึง ? "
" ทางนี้ตะหากล่ะเฟร้ยที่อยากจะถามน่ะ !! "
ซิติพูดพลางตะโกนออกมา ก่อนจะถูกมิวมิวเขกหัวดังโป๊กแล้วทำปากจุ๊ๆให้เงียบๆหน่อย
" คิดรึครับว่าแอบไปไหนมาไหนแล้วพวกเราจะไม่รู้น่ะ ? "
มิวมิวกล่าวถ่ามคุณปอ คุณปอพยายามจะอธิบายก็ถูกแทรกซะก่อน
" คิดรึไงครับว่าการที่ตัวเองต้องมารับผิดชอบอะไรคนเดียวตลอดเวลาแล้วจะทำให้ใครต่อใครเค้ายินดีน่ะ ? นี่ถ้าคุณปอม่องเท่งไปอีกคนพวกเราจะทำยังไงกัน ? "
ทามามิเนะพูดก่อนจะนั่งลง พวกเขาแอบตามมาช่วยคุณปอเพราะว่าโอแอบไปเห็นคุณปอกำลังลากบิลลี่ไปแอบตอนเธอไปเข้าห้องน้ำพอดี
" ผมไม่อยากให้ใครต้องมาบาดเจ็บอีกแล้ว...ผม... "
" ถ้าคุณปอมาคนเดียวล่ะก็นะ...ตายชัวครับ "
กายนั่งลงพลางหยิบไฟ่เดธออกมาจากสำรับไพ่ของเขา
" พวกคุณกำลังบาดเจ็บอยู่...หากให้พักผ่อนจนหายดีแล้วใช้ชีวิตในค่ายนั้นต่อไปก็อาจจะ... "
" สักวันอาจจะถูกไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาฆ่าเอาน่ะสิ...ขอล่ะค่ะ เลิกคิดที่จะรับผิดชอบอะไรด้วยตัวเองคนเดียวซะทีได้มั้ยคะ ? พวกเราอึดอัดนะคะ !! "
คุณปอหน้าซีดพลางก้มทหน้าลง...มิวมิวเดินมานั่งข้างๆเขาพลางเอามือแตะไหล่ของเขา
" พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอครับ ? "
มิวมิวพูดขึ้นมา ก่อนจะพูดอะไรอีกเล็กน้อย
" แม้พวกเราจะเจอห้นากันไม่กี่ครั้ง คุยกันไม่กี่หน สนทนากันผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมๆเล็กๆก็ตามที แต่พวกเราก็มีอะไรที่ผูกพันธ์กันไว้นี่ครับ "
" ไม่จำเป็นต้องเกรงใจหรอกคุณปอ...ตายด้วยกันเนี่ยเพื่อนเค้าทำกันมาตั้งแต่ยุคหินแล้วนะครับ "
อาโนนี่เดินเข้ามาเสริม
" เอ่อ...กรูขอไม่ตายได้มะ ? "
โทนี่เบรคอย่างแรงจนอาโนนี่หันกลับไปวิ่งไล่เตะทั้งๆที่ร่างกายยังไม่ดี ทุกๆคนหัวเราะกันขึ้นมา
" เอาล่ะครับคุณปอ...ผมพอเข้าใจว่าคุณกำลังคิดจะไปช่วยหนูบีอะไรนั่นเพราะเธอน่าจะช่วยเหล่าคนที่ตายไปแล้วได้...ผมเข้าใจถูกใช่มั้ยครับ ? "
ซิติกล่าวถาม คุณปอพยักหน้า
" แล้วคุณดูสิ กองกำลังของอีกฝ่ายเยอะยังกะพวกทหาร ไหนจะมีหุ่นยนต์อีก...ถ้าคุณบุกไปคนเดียวล่ะก็ ตายชัว !! คุณอย่าลืมนะครับว่าคุณไม่ใช่ลุงงูในเxทัลเกียร์ "
วอร์สเปลเดินเข้ามาพูดพลางหันไปมองโรงงานที่พวกเขากำลังจะบุกไปกัน
" ว่ายังไงครับเพื่อน ? จะเลิกเกรงใจแล้วบุกไปพร้อมๆกันได้รึยัง ? "
มิวมิวเย่าร่างคุณปอถาม
" แต่...ผมก็ยังไม่อยากให้พวกคุณต้องบาดเจ็บไปมากกว่านี้อีกแล้ว "
" ดื้อจริงๆวุ้ย !! งั้นคุณปอก็ปกป้องพวกเราสิ !! พวกเราก็จะปกป้องคุณปอและปกป้องกันและกัน พวกเราจะช่วยเหลือกันไม่มีวันทอดทิ้งใครสักคนแน่ๆ !! ถ้าพวกเราร่วมมือกันมันไม่มีทางเป้นไปไม่ได้หรอกนะคะ จริงมะ ? "
นอสต์เดินมาโวยวายกับลูกดื้อของคุณปอ ก่อนคุณปอจะก้มหน้าอีกครั้งแล้วคิดอะไรเล็กน้อย
" ว่าไงครับ ? "
มิวมิวย้ำคุณปออีกครั้งก่อนคุณปอจะเงยหน้าขึ้นมา
" ถ้างั้นสัญญากับผมสักข้อ...พวกคุณต้องไม่ตายเด็ดขาดเลย...นะครับ !! "
" แหงสิเว้ย !! ใครจะไปยอมตายวะ !! "
เสียงเฮโลเล็กน้อยตอบรับคำขอของคุณปอ คุณปอรู้สึกดีขึ้นจนถึงขขั้นยิ้มออกได้ก็ค่อยๆลุกขึ้นมาก่อนจะพูดอะไรอีกครั้ง
" งั้นพวกเรามาวางแผนบุกโรงงานนั้นกันเถอะ...พี่น้องผองเพื่อนของข้า !! "
คุณปอพูดโดยจำประโยคนี้มาจากใครสักคนในค่ายบางระจันก่อนเพื่อๆนของเขาจะตอบรับอย่างเงียบๆเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงเฮ

" โอเค !! "

-

ตัดฉากกลับไปที่หนุ่มต๊อดที่ระหกระเหินออกมาจากค่ายเพียงตัวคนเดียว...เขาหลงทิศไปพลางคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำไปโดยขาดสติ
" ทำไมกรูแมร่งเหี้ยหยั่งงี้วะ...? "
ต๊อดบ่นกับตัวเองพลางเอามือกุมท้องที่ยังวรู้สึกเจ็บปวดอยู่ก่อนจะร้องไห้อีกครั้ง...เขารู้สึกเสียใจในสิ่งที่ตัวเองทำ แต่ตัวความหน้าบางและความรู้สึกผิดที่ยิ่งทวีขึ้นมาเรื่อยๆทำให้เขานั้นไม่กล้ากลับไปขอโทษทุกๆคนเพราะกลัวไม่ได้รับการให้อภัยด้วย

เมื่อรู้สึกตัวอีกที เขาก็หลงเข้ามาอยู่ในป่าแห่งหนึ่ง...ด้านหน้าของเขามีลานกว้างคล้ายๆที่นั่งกับตู้หนังสือจำนวนมหาศาลรายล้อมแทบจะรอบตัวเขาได้เลย
" ห...ที่ไหนวะเนี่ย ? "
ต๊อดปาดน้ำตาตัวเองก่อนจะตกใจ
" ใครกัน...มารบกวนเวลาอ่านหนังสือของเรา ? "
ต๊อดหันไปมองต้นเสียงก่อนจะพบว่าด้านหน้าของเขามีหญิงสาวคนหนึ่งมีผมยาวจนปิดตาข้างหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่
" กล้าดีไม่น้อย...จะสู้กันเลยมั้ย ? "
หญิงสาวค่อยๆปิดหนังสือก่อนจะวางลงกับโต๊ะ ต๊อดรู้สึกได้ทันทีว่าคนๆนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน พริบตาเดียวเธอก็หายไปจากโต๊ะตัวดังกล่าวแล้ว
" เฮ้ย ! หายไปแล้ว !! "

ฉึก !!

" อึก ! "
ต๊อดรู้สึกตัวอีกทีก็สายไปเสียแล้ว...หญิงสาวคนดังกล่าวที่เขาเห็นนั้นมาอยู่ด้านหลังของเขาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ใช้ดาบที่เรียวยาวแหลมคล้ายเข็มทิ่มกลางหลังของเขาจนทะลุออกทางท้องแถมยังทะลุมือที่กำลังกุมท้องของเขาอยู่ด้วย
" แกะน้อยที่หลงจากกลุ่มเอ๋ย...เจ้าไม่คิดจะดิ้นรนเลยหรือไร ? "
ต๊อดเริ่มตาลาย...ก่อนจะหันไปตอบเธอ
" ฆ่าได้ก็เอาเลย...ตอนนี้ไม่มีที่ซุกหัวที่ไหนอีกแล้ว...แต่จะให้ยอมแพ้ก็ไม่เอาด้วยหรอก...ว่าแต่...คุณชื่อะไรรึ ? หน้าตาไม่เลวไม่น่าจะโหดได้ขนาดนี้นี่นา "
ต๊อดหันไปตอบก่อนจะถามชื่อเพชรฆาต
" ชื่อของเราก็คือ [ กานเซล แซ็ค ]...ที่ถามนี่คืออยากรู้ชื่อของคนที่ปลิดชิวิตตัวเองรึไง ? "
ต๊อดยิ้มทั้งๆที่เลือดพุ่งออกมาจากปาก
" ก็ทำนองนั้น...เผื่อจำได้ชาติหน้าจะมาเอาคืนน่ะ "
กานเซลยิ้มเล็กๆก่อนจะจับดาบแน่นกว่าเดิม

" ถ้าเช่นนั้นก็เจอกันชาติหน้าล่ะกัน...ลาก่อน "

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #134
เกลียด
ไม่ระบุตัว
· #135
สนุกมากเลยครับ มาต่อเร็วๆนะครับ ติดตามอยู่ครับ
vana-chan สมาชิก
· #136
สนุกดีอยากให้เขาได้ออกต้วบ้างจัง ;w;
hedekosama สมาชิก
· #137
เค้าอยากอ่านต่อไวๆซะแล้วสิ.... (ลุ้นจะแย่อยู่แล้ว T[]T)
ไม่ระบุตัว
· #138
ฟ้องด้วยภาพ 555+
โฉมหน้าของกระทิงไวลี่ผู้นั่งปั้มเวลแต่เพียงผู้เดียวไม่สุงสิงกับใครจนลืมอัพนิยาย
รูปภาพ
/me เผ่นลงน้ำ
wily ผ สมาชิก
· #139
- Episode 34 : เวนท์ดิว ธันเดอร์โบล์ท


" แล้วเราจะบุกเข้าไปยังไงกันดี ? "
ซิติกล่าวถามขึ้นมาหลังจากย่องไปดูลาดเลา...แม้จะไม่รอบด้านนักแต่ก็เห็นอย่างชัดเจนว่าเวรยามหนาแน่นมากมาย
" คุกอัลคาทราสเปล่าฟระเนี่ย ? ให้ตายเหอะ...นี่แสดงว่าข้างในนั่นต้องมีอะไรที่สำคัญมากๆอยู่แน่นอน "
วาตารุพูดพลางยืนมองโรงงานไฟฟ้าก่อนจะเหลือบไปเห็นบางสิ่ง
" พวกเราดูนั่น !! "
ทุกสายตามองไปในทิศทางที่วาตารุชี้ทันที

สิ่งที่พวกเขาพบก็คือชายคนหนึ่งมีผมหยิกกำลังเดินมาคุยกับชายที่ทำหน้าที่เวรยามอยู่บริเวณด้านหน้าของโรงงาน ชายผมหยิกคนนี้ห้อยกะโหลกลักษณะแปลกๆไว้ที่เอว สักพักเขาก็เริ่มหันมองซ้ายขวาราวกับรู้ว่ามีใครแอบอยู่ ทุกๆคนเห็นท่าไม่ดีจึงก้มลงทุกคน
" ยินดีต้อนรับเหล่าผู้กล้าที่อายุขัยกำลังจะหดสั้นลง...ผมมีนามว่า [ เวนท์ดิว ธันเดอร์โบล์ท ]เป็นผู้ควบคุมโรงงานวิจัยและห้วงมิติแห่งนี้...ผมไม่ทราบสาเหตุหลักที่พวกคุณแอบมากันก็จริงแต่ก็ยินดีต้อนรับในฐานะเจ้าถิ่น...จะบอกอะไรดีๆให้อย่างนึงนะครับ...ผุ่นยนต์ของผมและหน่วยรักษาการณ์อัลปาก้าของผมทั้งหมดต่างติดสัญญาณเอาไว้...เมื่อกี้นี้พวกคุณทำลายมันทิ้งไปทั้งหมดสามหน่วยใช่มั้ยครับ ? ผมจะบอกให้รู้เองว่าผมรู้ดีว่าพวกคุณอยู่ตรงไหน "
สิ้นเสียงประกาศของเวนท์ดิว เขาก็กำมือแล้วชู้ขึ้นมาบริเวณอกก่อนจะมีกระแสไฟฟ้าวนเวียนรอบๆมืออย่างเห้นได้ชัด พริบตานั้นเองเวนท์ดิวก็ขว้างสายฟ้าของเขาออกไปก่อนมันจะพุ่งมาใส่ซากหุ่นยนต์ของเขาอย่างแม่นยำ
" !!! "
ทุกๆคนตกใจแต่ก็เอามือปิดปากไว้แน่น เวนท์ดิวยืนมองสักัพกก่อนจะเกาหัวแกร่กๆเดินไปคุยกับยามของตัวเองแล้วเดินเข้าไปในโรงงาน
" เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ "
ยามะจิชะโงกหน้าออกมาดู หุ่นยนต์ที่ถูกกระแสไฟฟ้าก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ...มันก็ยังแน่นิ่งอยู่ดังเดิม
" ดูๆแล้วมันคงหลอกพวกเรามากกว่า...แต่การที่มันขว้างไฟฟ้านั่นมาถูกทางได้ก็แปลว่าไอ้ที่ว่ามันติดครื่องอะไรไว้ที่ลูกน้องมันทั้งหมดนี่คงจะจริง "
ฮารุพูดพลางเหล่ไปมองซากหุ่นยนต์
" ต้องลองรื้อดู... "
โคเดพูดพลางเดินเขย่งขาไปดูซากหุ่นยนต์ก่อนคนอื่นๆที่พอรู้เรืองการช่างจะเอามั่ง

-

" ระวังตัวกันไว้ให้ดี...ศัตรูต่างรู้ว่าเราบุกมากันแล้ว...อย่าตายนะครับ "
คุณปอพูดทิ้งท้ายก่อนจะเริ่มดำเนินการตามแผนที่วางไว้ โคเดกับฮารุและยามะจิวิ่งลาดลงมาที่ด้านล่างก่อนจะเล็งธนูและหน้าไม้ไปที่หุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่กำลังเดินย่องตอดอยู่รอบนอก

ปุ !! ฉึก !!

ลูกธนูและกระสุนหน้าไม้พุ่งเข้าใอย่างจังจนมันล้มลงไป พริบตานั้นเอง หน่วยอัลปาก้าคนหนึ่งก็วิ่งมา
" อะไรวะเนี่ย ? ลอบกัดนี่หว่า ? ออกมาเด้ !! "

ผัวะ !!

ฮารุพุ่งเข้าไปด้วยความไวก่อนจะใช้สันมือสับคอหอยจนร้องไม่ออกแล้วใช้ค้อนฟาดท้ายทอยจนสลบ
" ทางสะดวกไปหนึ่ง "
โคเดโบกมือให้หลายๆคนเริ่มเคลื่นอตัวมาอย่างช้าๆ ตอนนี้พวกเขาแอบอยู่ที่กำแพงของโรงงานด้านหลังพร้อมยึดที่แห่งนั้นเป็นที่ตั้งก่อนจะค่อยๆขยายออกไปโดยการตอดเล็กตอดน้อย จนในที่สุดกำแพงด้านหลังก็ปลอดภัย
" เอาไงต่อดี ? ตรงนี้เลยมั้ย ? "
อาโนนี่พูดพลางกระโดดเกาะกำแพงเหล็กที่ดันมีขอบให้ปีนป่ายแล้วปีนขึ้นไปจนถึงด้านบนของกำแพง
" เฮ้ย !!! "

ซูม !!!!

อาโนนี่อุทานพลางหล่นลงมา สิ่งที่ทุกคนเห็นว่ามันพุ่งมาใส่อาโนนี่ก็คือเปลวไฟที่น่าจะร้อนมากๆ...สังเกตุได้ที่ผมด้านหน้าของอาโนนี่นั้นหยิกไหม้เกรียม
" บ้าเอ้ย !! กรูเพิ่งจะตัดมาเมื่อวันก่อนเองนะเว้ย ตั้ง 200 !!~ "
อาโนนี่บ่นหัวเสียก่อนจะมีเสียงเฮกรูกันเข้ามาทางพวกเขา
" พวกโจรอยู่ตรงนั้น !!! "
หน่วยอัลปาก้าตะโกนเฮโลพลางวิ่งเข้ามาหมายจะจับพวกเขา
" ชิบหายแล้ว !! "
นอสต์อุทานหยาบคายก่อนนากับจันจะโยนระเบิดออกไปทั้งสองฝั่ง พริบตานั้นเองที่หน่วยอัลปากามาเหยียบ พวกเขาทั้งหมดก็ต้องพบกับแสงสว่างจ้าของระเบิดแสงที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังใช้งานได้ดีเสมอเข้าจัง
" อ๊ากกกกก !! ตากรูตาข้า !!! "
" จังหวะนี้ล่ะครับทุกคน !!! "
คุณปอตะโกนสั่งการก่อนทุกๆคนจะกรูกันเข้าไปใส่อย่างไม่ได้นัดหมาย


-

" แค่นี้...พวกยามด้านหน้าคงโล่งไปได้สักพักนะครับ "
มิวมิวพูดพลางปาดเหงื่อ
" อย่ารอช้าพวกเรา อย่าลืมว่าไอ้บ้านั่นมันรู้ว่าพวกเราอยู่ตรงไหนได้ !! "
ไหมตะโกนออกมาก่อนทุกๆคนจะค่อยๆย่องเข้าไปจนถึงหน้าโรงงาน
" เฮ้ย !!! "

บรึม !!!!!


" โคเด !! นอสต์ !!! "
ทั้งโคเดทั้งนอสต์ต่างก็กระเด็นออกไปราวๆ 3 เมตรเนื่องจากแรงระเบิดที่เกิดจากกระสุนที่หุ่นยนต์ขนาดมหึมาสุงราว 2 เมตร ลักษณะคล้ายๆกอริลล่า เดินมาจากด้านใน
" ไหวมั้ย ? "
" ย...ยังโอเคอยู่ ด้อนท์มายด์ "
นอสต์พูดพลางชูนิ้วโป้ง แต่เอาจริงๆขาเธอแค่เดินก็มากพอที่จะทำให้เธอร้องกรี๊ดลั่นบ้านได้สบายๆโดยเฉพาะขาขวา...กระดูกโผล่ออกมาอย่างขาวสวยแต่โคเดนั้นยังพอไหว
" ไอ้หุ่นยนต์เฮงซวยนี่ !! "
โทนี่ขว้างประทัด[ ไดนาไมท์ ]ใส่หุ่นยนต์จังๆ

ตูม !!!


" ZEFVFGdgger!! "
" เฮ้ย !! ฟลุ่คเว้ย !! "
ได้ผล !! หุ่นยนต์ถึงกับร้องออกมาฟังไม่เป็นภาษา ทุกๆคนจึงเฮเข้าใส่อีกทีจนในที่สุดมันก็สงบลง
" ยึดหน้าโรงงานได้แล้ววุ้ย !! "
โทนี่พูดพลางยืนยืดอกว่าข้าแน่
" มันง่ายไปเปล่าวะ ? "
ทามามิเนะพูดออกมาก่อนจะถูกวอร์สเปลเพ่นศรีษะเนื่องจากทำให้เสียมู๊ดแต่...สิ่งที่ทามามิเนะพูดนั้นไม่ได้เกินเลยแม้แต่น้อย

" ผมกำลังรอดูอยู่เชียวว่าพวกคุณจะบุกเข้ามายังไง...แบบนี้ผมถือว่าบ้าบิ่นมากกว่ากล้านะครับ "
ทุกๆคนแทบจะแหงนคอมองหาว่าเจ้าของเสียงนั้นพุดอยู่ตรงไหนก่อนโทนี่จะร้องออกมา
" อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคค !!! "
ร่างของโทนี่ถูกบีบคอจนลอยก่อนจะถูกซ๊อตซ้ำด้วยกระแสไฟฟ้าจนสลบลงไป จากนั้นเวนท์ดิวก็วางเขาลงอย่างเรียบง่าย
" ยอมง่ายๆจะดีกว่ามั้งครับ "
เวนท์ดิวพูดพลางเดินเข้ามาหาพวกเขา ด้านหลังของเวนท์ดิวมีกองทหารหุ่นยนต์จำนวนมาก
" ไอ้โทนี่...ไอ้หัวขี้เฮงซวยเอ้ย.... "
อาโนนี่พูดบ่นก่อนเขาจะเดินถอยหลังจนชนกันเอง
" ถอยไปไวๆทีเถอะพี่...ขอระยะผมนิดนึง "
อาโนนี่พูดบ่นเล็กน้อยก่อนไหมจะพูดสวนออกมา
" ไม่ต้องทำระยะอะไรแล้ว...ดูนู่น... "
ไหมชี้ให้อาโนนี่ดูจำนวนกองทหารหุ่นยนต์ที่ล้อมเขาอีกด้าน ตอนนี้ชาวโลลิบากะถูกล้อมกรอบอย่างสมบูรณ์แบบ
" พวกคุณไม่มีทางชนะหรอกครับ...ด้วยความสามารถของผมตอนนี้แค่ทำให้พวกคุณสลบไปนั้นไม่ยากเย็นเลย...แต่ผมไม่อยากจะทำร้ายพวกคุณเท่าไหร่ "
เวนท์ดิวพูดพลางสร้างกระแสไฟฟ้าวิ่งรอบตัวอย่างสวยงามและดูน่าเกรงขามไปในตัว ทุกๆคนสะอึกเล็กน้อย
" ใครจะไปยอมฟระ !! แพ้ก็ตาย ยอมก็ตาย งั้นเลือกสู้จนตายดีกว่าเว้ย !! "
ยามะจิตะโกนออกมาก่อนทุกๆคนแม้จะยังกลัวๆแต่ก็เฮ จากนั้นก็พากันพุ่งเข้าใส่เวนท์ดิวทั้งโขลง
" พูดแล้วไม่ค่อยจะฟัง... "
เวนท์ดิวส่ายหัวก่อนจะชูมือขึ้นมา
" จังหวะนี้แหละทุกๆคน !! "
คุณปอตะโกนลั่นก่อนทุกๆคนที่อยู่ดีๆวิ่งเข้าใส่จะวิ่งย้อนศรกลับมา เวนท์ดิวงงเล็กน้อยกับสิ่งที่ชาวโลลิบากะทำ...เมื่อกี้จะเข้ามาตีเขาแต่ตอนนี้กลับวิ่งออกไป
" จะทำอะไรกันอีกล่ะ ? "
" ลองไอ้นี่ดูเป็นไง !! "
ทุกๆคนล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาแล้วขว้างใส่เวนดิวท์กับทหารหุ่นยนต์เข้าเป้าจังๆครบทุกตัว เวนท์ดิวยกมือขึ้นป้องกันก่อนจะรู้สึกว่าสิ่งที่เขวี้ยงถูกเขานั้นแตกออกมาและของเหลวบรรจุภายในหกใส่ตัวเขา
" อะไร ? เอ๋... !! "
เวนท์ดิวหมดสิทธิ์จะตกใจอีกต่อไป
" ลาขาด !!! "
ซิติพูดพลางโยนไฟแช็คเข้าใส่เวนท์ดิวก่อนคนอื่นๆที่มีไฟแช็คจะโยนเข้าใส่หุ่นยนต์ตามระยะ สิ่งที่พวกเขาโยนออกไปก็คือ" น้ำมัน "

พรึ่บ !!!

" อ๊า !!!!~ "
เวนท์ดิวร้องลั่น หุ่นยนต์ทุกๆตัวหยุดขยับลงภายในพริบตา
" บุกเข้าโรงงานเลยพวกเรา !!! "
คุณปอตะโกนบอกก่อนทุกๆคนจะรีบร้อนรุดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เวนท์ดิวดิ้นทุรนทุรายอยู่ด้านอกกับพวกหุ่นยนต์ของเขา

-

" ดีนะที่ไม่ใช่ไอ้หัวโล้นนั่น...ไอ้บ้านั่นเรียกฝนได้ "
จันทร์พูดพลางเดินเลาะริมเดินมาเรื่อยๆ หลายๆคนตื่นตากับโรงงานนี้ไม่น้อย...เพราะหนังนั้นเป็นกระจกล้วนๆ...ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะมีคนที่สร้างของแบบนี้ได้
" ว่าแต่ไอ้บ้านั่นมันจะตายแค่นั้นจริงๆเหรอ ? รู้สึกว่านั่นน่ะระดับหัวหน้าเลยนะเว้ย ? "
ทามามิเนะไม่เลิกที่จะระแวง แต่งวดนี้วอร์สเปลไม่ได้ตบเขาเพราะรู้สึกแบบเดียวกัน
" เอาน่ะ...ยังไงก็หนีเข้ามาแล้ว...คิดว่าในนี้มันคงไม่โชว์วิชาอะไรมากมายหรอก ดูมันกลัวๆของในนี้จะพังมากกว่าด้วยซ้ำ "
อาโนนี่พูดพลางแบกโทนี่เดินด้วยสีหน้าเบื่อๆ คาดว่าโทนี่คงจะหนักไม่น้อย สักพักเดินกันมาจนจพสุดทาง ซิติก็พลันเห็นอะไรบางอย่างเข้า
" พวกเราๆ ดูนี่ดิ "
ซิติพูดพลางชี้ให้ทุกๆคนดูหน้าจออะไรบางอย่าง มันมีปุ่มอยู่ 6 ปุ่ม คาดว่าเป็นรหัส
" สวิทช์ระเบิดโรงงานป่ะวะ ? "
ไลอ้อนพูดขึ้นมา แต่งวดนี้ไม่มีคนฮา
" ไม่แน่..ลองดูมั้ยครับ ? "
คุณปอพูดขึ้นมา ทุกๆคนคิดอยู่แปปนึงก็พยักหน้าโอเค
" งั้นผมจะลองดู "

-

ลองผิดลองถูกได้ร่วม 5 นาที คุณปอก็กดรหัสถูกจนได้
" The door is open "
ระบบคอมพิวเตอร์ทำงานส่งเสียงเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าประตูได้ถูกเปิดขึ้นแล้ว

" โห !! "
หลังจากประตูเปิดขึ้นมา ทุกๆคนต่างก็ตกตะลึงกับเครื่องจักรที่ดูกันยังไงมุมไหนต่างก็สรุปเป็นเสียงเดียวกันว่า" คนสร้างไม่ได้ "แน่นอน มันมีลักษณะคล้ายๆแท่นบูชาอะไรสักอย่าง ตรงกลางมีวงแหวนลอยสลับไปสลับมาอยู่ 3 วง และตรงกลางของวงแหวนที่หมุนอยู่นั้นมีเพชรสีม่วงเม็ดมหึมาเม็ดหนึ่งลอยอยู่เป็นแกน
" อลังการณ์ขริงๆ !!! "
ไปป์พูดพลางตาโต หลายๆคนตื่นตาจัดจนลืมสังเกตุว่าประตูปิดลงแล้ว
" เครื่องบ้าอะไรวะเนี่ย...ใหญ่โคตร !!! "
กายบ่นพลางเดินดูรอบๆ...ก่อนเขาจะไปเจออะไรบางอย่าง
" เฮ้ย !! แผนที่โลกนี่หว่า ? "
" เอ๋ ? "
กายพูดออกมาพลางหยิบแผนที่มาดู ทุกๆคนสงสัยต่างก็เดินไปดูด้วย
" แผนที่โลกจริงๆด้วย...ถึงจะไม่ใช่แบบปัจจุบันก็เถอะ "
ไผ่พูดขึ้นมาก่อนจะสวมแว่นดูให้ชัดๆ
" แล้วไหงแผนที่โลกถึงมาอยู่ที่นี่ได้...แถมไอ้เครื่องนี้อีก ? "
ยามะจิพูดพลางสงสัยสุดๆ เขาเริ่มหัวหมุนเล็กน้อย

" เครื่องนั้นน่ะก็มีไว้สำหรับดึงเอาสถานที่ๆนึงมาสู่ดินแดนแห่งนี้ ส่วนแผนทีนั่นผมเอามาดูเล่นๆแค่นั้นแหละครับ "

" เฮ้ย !!! "
ทุกๆคนร้องผวาเป็นเสียงเดียวกันเมื่อเห็นคนที่น่าจะตายไปแล้วเดินเข้ามาในห้องนี้จนเดินมาอยู่ตรงกลางของเครื่องดังกล่าว ชายคนที่ว่าก้คือเวนท์ดิวนั่นเอง
" ใครพอมีระเบิดอะไรเหลือบ้าง ? ปืนก็ได้ !! "
วาตารุพูดพลางเหล่ไปมองทุกๆคนเพราะถ้าดูกันตามระยะแล้วเขาอยู่ด้านหน้าสุด
" พอเถอะครับ...ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องการทำร้ายพวกคุณ "
" หมายความว่ายังไง ? "
คุณปอกล่าวถาม
" ตามี่พูดนั่นแหละครับ ผมไม่ต้องการทำร้ายพวกคุณ ผมคิดว่าพวกเราน่าจะคุยกันได้ "
เวนท์ดิวพูดจบก็ดีนิ้วดังเป้าะ ก่อนจะมีเก้าอี้หล่นลงมาจากด้านบนให้เข้านั่ง
" เชิญนั่งกันตามอัธยาศัยนะครับ...ไหนๆก็มากันถึงที่นี่แล้วผมคิดว่าพวกคุณคงอยากรู้อะไรมากกว่านี้ก่อนจะไปจากที่นี่ "
เวนท์ดิวพูดพลางดีดนิ้วอีกที พื้นด้านหลังพวกเขาก็มีโซฟายาวออกมาจากใต้พื้น
" ผมไม่เข้าใจ...คุณคิดจะทำอะรกันแน่ ? "
มิวมิวพูดอย่างอดสงสัยไม่ได้...ตอนแรกเวนท์ดิวจะฆ่าพวกเขา แต่ตอนนี้กลับชวนคุย
" ก่อนอื่น...พวกคุณคิดว่าที่นี่มันเป็นยังไงบ้างล่ะครับ ? "
เวนท์ดิวถามคำถามกับพวกเขา ก่อนทุกๆคนจะงงเล็กน้อย
" ผมเองก็รออยู่เหมือนกัน...รอมานานแล้วด้วย.... "
เวนท์ดิวพูดแบบนี้ยิ่งมีแต่คนงงหนัก เขากำลังรออะไร

" ผมกำลังรอผู้กล้าที่จะมาปราบผู้นำสูงสุดของผมไงล่ะครับ "

-

สถานการณ์พลิกจนหลายๆคนเริ่มปรับตัวไม่ทัน
แม้บางคนจะคิดว่านี่อาจะเป็นกับดักแต่ก้ไม่มีใครปริปากพูด
ขณะนี้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกำพวกเขาบนแผ่นดินแห่งนี้นั้นกำลังจะถูกเฉลยออกมา

ความจริงที่พวกเขาต้องฟันฝ่าไปให้ได้ !!

-

อีกด้านหนึ่ง...เรนน์ที่ปลีกตัวออกไปจากทุกๆคนในตอนแรกนั้น ขณะนี้กำลังทรุดลงอยู่กับพื้นอยู่
" นี่มันอะไรกันคะพี่เอลพิราส ? "
เรนน์ตะโกนถามรุ่นพี่ของเธอ เอลพิราสตอนนี้กำลังถือหอกที่ลายเป้นหัวมังกรจ่ออยู่ที่คอของเรนน์
" ชั้นกำลังถามว่าทำไมเธอถึงไม่ช่วยหลุ่ยหยางไงล่ะ "
เอลพิราสถามเรนน์ซ้ำกลับไป มีหน่วยข่าวกรองมารายงานให้เอลพิราสรู้ว่าเรนน์นั้นอยู่ในเหตุการณ์ที่หลุ่ยหยางต่อสู้และก็ตายลงด้วยแต่ไม่ได้ยื่นมือช่วยแม้แต่น้อย
" ชั้นคือวอชเชอร์นะคะ...เรื่องการ... "
" แค่พวกเดียวกันเธอยังไม่คิดจะช่วยเนี่ยนะ...ชั้นรู้สึกว่าความอิสระที่ผู้นำสูงสุดมอบให้เธอนี่มันจะมากเกินไปแล้วมั้ง...เอางี้ก็แล้วกัน... "
เอลพิราสพูดพลางชักหอกออกมาจากระยะสังหารก่อนจะหยิบอะไรออกมาให้เรนน์ดู
" ภาพนี่น่ะ... "
" อย่านะคะ !! "
เรนน์ลืมตัวเผลอพุ่งเข้าไปหวังจะคว้าภาพ...เอลพิราสฉากหลบก่อนเรนน์จะลงไปจับกบกับพื้น
" อย่านะคะ ขอร้อง...ได้โปรด "
" ขนาดผ่านมาหลายปียังเก็บไว้ได้ดีนี่นา...งั้นก็คงรู้ดีสินะว่าต้องทำอะไรน่ะ ? "
เอลพิราสพูดจบ ฝนก็เทลงมาเล็กน้อย เรนน์ที่ก้มหน้าลงกับพื้นด้วยความเสียใจก็ได้แต่ร้องไห้ออกมาโดยที่ไม่สามารถตอบโต้เอลพิราสได้...แม้แต่จะชิงเอารูปกลับคืนมาก็ยังทำไม่ได้...เธอจึงได้แต่ก้มทหน้าร้องไห้ท่ามกลางสายฝนนี้อยู่ต่อไปชั่วคราว...

แค่รูปใบเดียวเรนน์ถึงกับทำอะไรไม่ถูก...รูปอะไรกันแน่ ?


To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #140
จ๊าก !!~ ใครไปแอบถ่ายผมนั่งหลับ !!