LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 10 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
ไม่ระบุตัว
· #61
ทำไมตัวร้ายแต่ละตัวมันดูเหนือๆพิกล - - คนธรรมดาจะเอาอะไรไปสู้ฟระ
FroZen สมาชิก
· #62
คงต้องใช่ฟิวชั่นช่วย..
bazooka_kidz สมาชิก
· #63
ตัวเก่าที่ชื่อขวัญกระจายไฟฟ้าควบคุมสมอง มาครั้งนี้จอมพายุหรือระเบิดแน่?
อ่านๆมารู้สึกพี่แกจะถางป่าจนตายเกลื่อน ไปๆมาๆเรื่องนี้ตายกันเยอะไม่น้อยนะเนี่ย เหอๆๆๆ
/me นึกว่าข้าเจ้าตายไปแล้วนะนั่น
wily ผ สมาชิก
· #64
- Episdoe 16 : เหตุการณ์ยามบ่าย


ย้อนกลับไปที่เต้นท์ที่ทุกคนที่ไม่ได้ออกสำรวจพักอยู่กัน...แต่ย้อนไปช่วงเวลา 12.30 PM...


" ที่เรียกทุกๆคนมารวมกันก็เพื่อที่จะบอกอะไรบางอย่างให้ได้รู้กันไว้ "
ฮารุตะโกนบอกทุกๆคนที่มารวมตัวกันบริเวณด้านหน้าเต้นท์หลังทานขนมปังแทนข้าวเที่ยงกันไปเมื่อสักครู่หนึ่ง...
" ไม่คิดรึไงว่าพวกเราน่ะต้องโดนฆ่าตายกันหมดแบบแม่นั่นบ้าง ? "
ฮารุพูดพลางชี้นิ้วไปที่หลุมศพของสาวน้อยคนหนึ่งที่ถูกเรนน์สังหารอย่างเลือดเย็น
" อยากจะพูดอะไรกันแน่วะ ? "
ชายคนหนึ่งในกลุ่มตะโกนถามฮารุ
" ชั้นกำลังจะบอกทุกๆคนว่าหากอยากรอดก็ยังมีวิธีรอดตายอย่างที่น่าจะได้ผลที่สุดอยู่วิธีนึง นั่นก็คือการยอมเข้าเป็นพวกเดียวกับพวกที่อยู่ที่นี่ยังไงล่ะ "
จบประโยคนี้ หลายๆคนชักสีหน้าไม่ค่อยชอบ
" ตลกว่ะ...เอ็งกำลังบอกว่าให้พวกเรายอมเป็นพวกเดียวกับไอ้พวกที่ฆ่าพวกเราไปนั่นน่ะนะ เอาเซลสมองส่วนไหนคิดวะเฮ้ย !! "
ชายคนเดิมตะโกนเถียง แน่ล่ะ...
" จู่ๆให้แปรพักษ์ไปเป็นพวกเดียวกันกับพวกที่ฆ่าคนได้ง่ายๆแบบนั้นมันไม่น่าสนใจเลย หนำซ้ำเท่ากับว่าการที่พวกนั้นฆ่าคนแล้วเราไปขออยู่เป็นพวกด้วยนี่ไม่เท่ากับว่าเราเห็นว่าพวกนั้นทำถูกด้วยรึไง ? "
จบประโยคนี้ หลายๆคนเฮกันลั่น ฮารุยิ้ม หึๆก่อนที่ชายคนเดิมจะหันมาถามด้วยความโมโห
" หัวเราะหาพ่อง ? "
ฮารุค่อยๆเอามือปิดปากสำรวมท่าทีก่อนจะค่อยๆพูดอะไรอีกสักหน่อย
" พวกเราน่าจะเข้าใจกันอยู่ไม่ใช่รึไง ? การอยู่รอดโดยการสยบให้พลังที่แข็งแกร่งกว่าน่ะ...มันเป็นเรื่องธรรมชาติของโลกมนุษย์ อย่าทำเป็นโมโหสิ...ใช้สมองน้อยๆนั่นคิดสักนิด...รึนายกำลังจะบอกว่าพวกเราสามารถสู้กับคนพวกนั้นได้กันล่ะ หืม ? นายมั่นใจอะไรขนาดนั้นเลยรึไง ? "
ฮารุพยายามพูดให้ทุกคนคิดทบทวนและยอมรับในสิ่งที่ตัวเองพูด
" อีนาง...มรึงเคยดูหนังบ้างป่ะวะ...เอาไทยๆหน่อยก็ได้...บางระจันไง ที่มีคนแปรพักต์ไปน่ะ ตอนหลังมันก็โดนเมียนม่าเชือดทิ้งน้ำด้วยเหตุผลที่ว่า [ บ้านมรึงยังไม่รักแล้วมาอยู่กะกรูมันจะดีหรือ ? ] ใช่มะ ? ทำนองนี้เลย...มีอะไรมารับประกันรึไงว่าถ้าเรายอมแปรพักต์ไปแล้วจะไม่โดนฆ่า แต่ถึงมีหรือต่อให้ไปกันหมดนี่ กรูขอบอกตรงนี้เด็ดๆเลยว่า กรู-ไม่-ไป !! ไอ้สัส !! "
ชายคนนี้บันดาลโทสะออกมาด้วยการขว้างขวดน้ำลงพื้นจนแตกกระจุยทั้งๆที่เป้นพลาสติก สักพักอีกหลายๆคนก็ทยอมๆกับเข้าไปในเต้นท์จนเหลือฮารุคนเดียวที่ยืนอยู่ด้านหน้าเต้นท์กับชายคนหนึ่งที่เป็นหมอดูไพ่ยิบซีที่พวกเขาคุยกันช่วงแรกๆ
" แล้วนายว่าไง พ่อหมอดู ? "
ฮารุเดินมาถามเขา เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย
" บอกตรงๆเลยนะครับ...สิ่งที่คุณกำลังทำ...ผมว่ามันเสี่ยงมาก..พวกเราอาจจะตายฟรีเลยก็ได้นะครับโดยเฉพาะการที่อยู่ๆจะเข้าไปเป็นพวกเดียวกันแล้วยอมเป็นข้ารับใช้อีกฝ่ายนี่มันค่อนข้าง... "
ฮารุใช้นิ้วชี้ปิดปากชายดูหมอก่อนจะค่อยๆเอานิ้วออกจากปากแล้วทำท่าจุ๊ๆ ส่ายนิ้วไปมาก่อนจะยิ้มให้
" จะว่าไปนายชื่ออะไรงั้นเหรอ ? "
ฮารุกล่าวถามเขา
" ก...กายครับ "
( กาย = Maid guy )
อืม เป็นชื่อที่ดี ถึงจะไม่มีใครสนใจในสิ่งที่ชั้นพูดก็ตามชั้นก็จะยอมเป็นพวกเดียวกับพวกนั้นแต่โดยดีอยู่ดี...มีนายเพิ่มมาอีกคนชั้นอุ่นใจขึ้นมากเลยนะเนี่ย อ้อ ! ชั้นชื่อ[ ฮารุ ]นะ
( ฮารุ = HaruMaki )
" ยินดีที่ได้รู้จักครับ "
หลังคุยกันจบ พวกเขาก็เดินไปด้านนอกกันสองคนโดยที่ในมือของฮารุถือเป๊ใบใหญ่ๆไปด้วย...แต่เขาไม่ได้ออกไปผจญภัยที่ไหน เพียงแค่เดินมาด้านนอกให้ลับตาคนเท่านั้นเอง...
" ไอ้สองตัวนั้นแมร่ง...กรูไม่ติดว่าเป็นคนเหมือนๆกันแถมอีที่ตะโกนเป็นตัวเมียล่ะก็ กรูโชริวเคนใส่ไปแล้ว !! "
ชายที่ดวยวายบ่นโมโหพลางชี้นิ้วไปที่ฮารุกับกายที่เดินออกไปด้านนอกด้วยกัน
" เออว่ะ...พวกเราไม่มีวันยอมสบยแน่นอน ตายก็ขอตายอย่างหมาล่ะวะ "
" เฮ้ย ไม่เอาหมาเดะ ต้องราชสีห์ !! "
เสียงหัวเราะเฮฮากึกก้องไปทังเต้นท์ก่อนที่ชายใจกล้าคนเดิมจะตะโกนอีกครั้ง
" จงเรียกข้าว่า [ นัท ] ซะโว้ย !!!! "
( นัท = Tanatt )
ท่ามกลางเสียงเฮฮาแต่กลับมีชายอีกคนที่ไม่สนใจเลยสักนิด เขานั่งอ่านหนังสืออย่างใจเย็นจนมีคนมาทัก
" คุณมิวไม่ไปร่วมวงหน่อยรึครับ ? "
" ขอบคุณครับ...แต่ผมขอผ่านล่ะกัน "
มิวมิวปฏิเศธอย่างสุภาพก่อนจะค่อยๆมองชายคนที่มาชวนตนไปร่วมวงฮาแตก สักพักเขาก็ปิดหนังสือก่อนจะถอนหายใจออกมา...
" ทำไมสังหรณ์ใจไม่ดีเลยนะ...? "

-

เวลา 13.57 PM หลายๆคนเริ่มมานอนพักตามมุม บ้างก็นั่งหลับ ขณะนี้ 120 ชีวิตที่อาศัยอยู่ภายในเต้นท์เดียวกันเริ่มพักผ่อนกันเกือบหมดจะมีก็แต่เวรยามที่จัดกันไว้กับอีกไม่กี่คนที่ยังตื่นอยู่
เวรยามคนหนึ่งเกิดปวดฉี่กระทันหันขึ้นมาได้ตะโกนบอกเพื่อนที่อยู่ด้านข้างเขา พวกเขารับหน้าที่เฝ้าด้านหน้าทางเข้าของเต้นท์
" เฮ้ย ! ปวดเยี่ยมว่ะ แปปนะ !! "
" เยี่ยมนะเว้ย ! ห้ามสาวหนอน มันนาน !! "
" ไอ้บ้า !! สาวพ่องดิสาด !! "
หยอกเล่นเฮฮากันได้พอหอมปากหอมคอ ชายคนที่ร้องขอทำธุระก็ปลีกตัวออกมาห่างจากเต้นท์นิดหน่อย...ว่าแล้วเขาก็ควักอาวุธออกมาทำธุระอย่างสบายตัว
" ฮู๊ว~...ววว สาด...ค่อยโล่งหน่อย "
หลังจากเสร็จกิจเขาก็เดินกลับไปที่จุดเดิมพลางทักเพื่อนของเขาที่ยืนนิ่งในท่ากอดอก
" เสร็จแล้วเว้ย ! เก๊กชิบหายเลยนะมรึง "
เขาพูดพลางตบบ่าเพื่อนเขา จู่ๆเขาก็ต้องร้องส่งเสียงออกมาดังลั่น

" ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !! "

สิ้นเสียงนี้ทุกคนในเต้นท์แทบจะโดดลุกขึ้นมายืนกันเลยทีเดียว ก่อนจะวิ่งมาดูต้นเสียงที่ดังออกมา
เวรยามคนดังกล่าวล้มลงไปนอนกับพื้นอยู่ที่ด้านหน้าของเต้นท์ก่อนเขาจะตะโกนอีกครั้ง
" ม...มันตายแล้ว มันโดนฆะ !!! "
ยังไม่ทันจะพูดจบ สิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือยามคนที่ล้มลงไปถูกชายอีกคนพุ่งเข้ามาแล้วใช้มือพุ่งเขาทะลวงปากเขาจนทะลุออกไปบริเวณท้ายทอย ก่อนที่จะยกขึ้นมาแล้วใช้มืออีกข้างนึงจับบริเวณขากรรไกรล่างแล้วฉีกกระฉากจนขาดกระจุยเป็นสองส่วน
" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!! "
เสียงกรีดร้องดังลั่น สักพักพวกเขาก็ตกใจหนักกว่าเดิมเมื่อรู้สึกร้อนขึ้นมา...นัทเป็นคนแรกที่เห็นสิ่งผิดปกติจึงตะโกนบอกทุกๆคน
" ไฟไหม้เต้นท์ !! ออกไปข้างนอกเร็ว !! "
แต่ด้านหน้าเต้นท์ก็กลับปรากฏร่างของชายลึกลับบินลงมาจากท้องฟ้าอีกร่วม 10 คน พวกเขาแต่งกายเหมือนกันก็คือตามหัวไหล่และหัวเข่าเหมือนมีสนับทำจากหินแปะเอาไว้ ส่วนบริเวณหัวสวมกะโหลกของอะไรที่คล้ายๆวัวเพราะมันมีเขายื่นออกมาทั้งสองด้าน แถมด้านหลังยังมีปีกสีดำสนิทที่คล้ายๆปีของพวกจอมมารอีกตะหาก !!
ตอนนี้แขกที่ไม่มีใครเชิญกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างนิ่มๆเนิบๆ
" เอาเลยสิไอ้นัท ! เล่นแมร่งเลย...ขืนมรึงไม่รีบล่ะก็พวกเราไม่ได้จบที่โดนฆ่าแต่จะโดนไฟครอกตายด้วยนะเว้ย !!! "
นัทถูกฝูงชนดันออกมานอกวงจนกระเด็นไปอยู่ด้านหน้าของกลุ่มชายลึกลับทั้งสิบ
นัทฝืนใจกัดฟันลุกขึ้นมาหวังในใจไว้ว่าต่อยก่อนยังไงก็ได้เปรียบ 100% แต่เขาก็ถูกชายคนหนึ่งในกลุ่มข่วนกระชากบิรเวณท้องจนเลือดสาดพุ่งไปถึงผนังเต้นท์ ก่อนเขาจะค่อยๆรู้สึกว่าท้องตัวเองมันร้อนมากแล้วล้มลงไปทันที
" ไอ้เหรี้ย !! ไหนว่าแน่ไงวะ...แล้วทำไม...อะ !! "
มีคนโวยวายไม่พอใจ แต่ก่อนเขาจะโวยจบ...ร่างของเขาก็ถูกชายลึกลับในกลุ่มดังกล่าวพุ่งเขาใช้มือเสียบทะลุท้อง หนำซ้ำการโจมตีครั้งนี้ยังแผ่อานิสงถึงคนที่แอบข้างหลังด้วย เรียกได้ว่าเสียบครั้งเดียวได้ศพสองศพเลยทีเดียว
" กรี๊ด !! "
" ไม่นะ !! "
" ไม่..อย่า อ๊ากกก !! "
" อยากได้เงินรึร่างกายก็ได้ แต่อย่าฆ่าชั้นเลย ไม่ !!! "
" อ๊ากกกกกกกกก !! "
" ไม่เอา..ไม่อยากตะ !! "

มีหลายคนที่หนีออกมาด้านนอกของเต้นท์ได้ พวกเขาวิ่งกันสุดชีวิตโดยไม่ทันสังเกตุสักนิดว่าด้านบนของเต้นท์ด้านนอกนั้น มีกลุ่มชายที่แต่งชุดเดียวกับที่บุกเข้าไปฆ่าพวกเขาด้วย กลุ่มดังกล่าวที่รอต้อนรับเหล่าลูกไก่ตัวน้อยๆที่หนีออกมาจากรังที่ถูกเผาไฟด้วยการพุ่งเข้าไปแทงด้วยมืออย่างรวดเร็วเกินกว่าที่อีกฝ่ายจะรู้ตัวได้
" เยร๊ด !! ข้างนอกก็มี !! เหรี้ย !! เป้นโขยงเลย !!! "
ด้านในมีจำนวน 10 คนที่บุกเข้าไป แต่ด้านนอกกลับมีถึง 30 คน !!
เสียงกรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือดังระงม...บางคนพยายามสู้สุดชีวิตเท่าที่ทำได้ ตอนนี้ หมัด เท้า ข้อศอก จนไปถึงไม้จิ้มฟันก็ถูกงัดออกมาใช้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย
" ไม่ !! อ๊า !!!! "
สิ้นเสียงร้องของสาวคนหนึ่งที่ตายลงต่อหน้าของมิวมิว ผู้มาเยือนก็ปรากฏกายขึ้นแทนที่หลังจากข่วนหลังของสาวน้อยคนดังกล่าวจนเหวอะเห็นทั้งกระดูกและเครื่องใน มิวมิวหลับตาลงเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมากล่าวถามผู้บุกรุก
" ก่อนจะสังหารตัวเรา ขอถามสักข้อเถอะ...พวกท่านเป็นใครกัน ? ทำไมถึงต้องเข่นฆ่าพวกเราด้วย ? พวกเราทั้งหมดล้วนแต่หลงมาที่นี่ มิได้มีเจตนาร้ายต่อแผ่นดินของท่าน ที่สำคัญ ตั้งแต่พวกเรามาที่นี่แม้สัตว์สักตัวก็ยังไม่ได้เข่นฆ่าด้วยซ้ำ...ขอจงตอบคำถามของเราด้วยเถิด...เหล่ามือสังหารทั้งหลาย "
มิวมิวกล่าวคำถามที่ยาวเหยียดแต่พอจับใจความได้ไม่ยาก ชายลึกลับยืนนิ่งๆก่อนจะตอบคำถามเขา
" ก็ได้...ข้าถือว่าให้เกียรติเจ้าที่อยากจะรู้แจ้งก่อนตาย พวกข้าคือหน่วยรบ [ กากอยส์ ] ของกลุ่มสกัลลอร์ดที่วันนี้นำทัพมาโดยผู้นำของหน่วยเราซึ่งก็คือรองหัวหน้า[ คลัซ ]กับหัวหน้ากลุ่มท่าน[ หลุ่ยหยาง]ตอนนี้พวกท่านอยู่บริเวณด้านนอกของเต้นท์นี้ ส่วนสาเหตุที่ต้องฆ่าพวกเจ้าเพราะผู้นำสูงสุดของพกวเราต้องการศพจำนวนมาก...แต่ข้าไม่อาจทราบสาเหตุที่ต้องการนั้นได้...ต้องขออภัยที่ตอบคำถามที่อาจทำให้ค้างคาใจได้ "
ชายลึกลับแถลงการณ์ให้มิวมิวรู้ทันทีว่า ด้านนอกก็มี...แถมยังเป็นระดับหัวหน้าและรองหัวหน้าอีกด้วย
" มิได้...แค่นี้เราก็พอใจแล้ว ขอให้พระพรอันศักดิ์สิทธิ์ชี้นำท่านสู่สรวงสวรรค์ด้วยเถิด "
มิวมิวกล่าวพลางเอามือประสานหน้าอก
" ข้าว่าเจ้าควรจะสวดให้ตัวเองที่พร้อมจะตายแล้วสินะ...ลาขาด...อย่างน้อยข้าก็จะสังหารเจ้าในคราเดียวเพื่อไม่ให้เจ้าทรมาน "
" ขอบคุณจากใจครับ "

ฉัวะ !!!

มิวมิวกล่าวขอบคุณจบก็หยิบมีดสปาร์ต้าหัวตัดที่ตยเอาซ่อนติดตัวไว้บริเวณขากางเกงฟันเข้าคอหอยชายลึกลับจนหมดท่า ชายลึกลับล้มลงไปทุรนทุรายก่อนจะมองมิวมิวอย่างงงงวยก่อนจะตาเหลือกขาดใจไป สักพักมิวมิวก็หันไปมองสถานการณ์ภายในเต้นท์ที่ตอนนี้หลายๆคนเริ่มคุมสถานการณ์ได้เพราะผุ้มาเยือนทั้ง 10 ถูกกำราบลงแล้ว
" น้ำน้อยยังไงก็แพ้ไฟจริงๆว่ะ "
มีคนพูดออกมา
"ยังดีที่พวกนี้ยังเป็นคน...แทงตายได้...ลองแมร่งไม่ใช่คนมีหวังพวกเราตายเกลี้ยง "
ชายคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากดึงมีดราคา 150 บาทออกจากบริเวณอกข้างซ้ายของชายลึกลับคนหนึ่งที่เขาเพิ่งลมือแทงไปหมาดๆ
" ออกไปก็ตาย...อยู่ในเต้นท์ก็ตาย แถมตอนนี้ร้อนเหรี้ยๆ...เอาไงดีวะ ? "
สักพักกลุ่มชายลึกลับก็พักเต้นท์ด้านบนลงมากันทั้งหมด ก่อนจะคนใครบางคนพูดขึ้นมา
" ไม่เลว...ไม่น่าเชื่อว่าจะกำจัดพวกของข้าได้นะเนี่ย เจ๋งว่ะ "
ชายคนที่กล่าวได้เดินออกมาด้านหน้าพลางทำท่าเหมือนจะพอใจ ร่างกายของเขาสวมชุดคลุมสีเทาๆ ส่วนหัวสวมกะโหลดแบบเดียวกันกับกลุ่มชายลึกลับ
" ข้ามีนายว่า[ คลัซ ]เป็นร้องหัวหน้าของกลุ่มกากอยส์ วันนี้มีงานใหญ่ก็คือมาเก็บศพพวกเจ้า !! จงยอมจำนน "
หลังสิ้นเสียงประกาศศักดา จู่ๆก็มีเสียงของผุ้หญิงคนหนึ่งที่หลายๆคนพากันรังเกียจดังขึ้นมา
" ขอชั้นเข้าเป็นพวกเดียวกับพวกท่านได้มั้ยคะ ? "
ฮารุตะโกนก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหาคลัซด้วยใบหน้าออดอ้อนสุดชีวิต
" โฮ่ !! เยี่ยมเลย~ได้เซ่ !! ผู้หญิง...สวยซะด้วย~ ฮ่าๆๆ !! ถ้าท่านหลุ่ยหยางไม่เอาข้าจะรับเจ้าเป็นสนมเอง "
" ขอบคุณมากค่ะ "
ฮารุกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินเข้าไปหาตคลัซก่อนจะก้มหัวให้
" อิส้นเท้า !! มรึง..อิขายชาติ อิชั่ว !! "

ฉัวะ !!!

ชายคนหนึ่งตะโกนด่าฮารุแบบสาดเสียเทเสีย จู่ๆเขาก็ถูกคลัซเขวี้ยงใบมีดพุ่งเข้าแทงลำคออย่างรุนแรง
" น้อยๆหน่อย...นี่สนมของชั้น...ปากพล่อยๆน่ะแน่ใจเหรอ ? "
ชายดวงตกลงไปดิ้นทุรนทุรายแล้วตายในที่สุด ฮารุควักอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าที่เธอห้อยอยู่
" เพื่อเป็นการยินยอมที่จะสยบแก่ท่านจากใจจริง...ดิชั้นขอมอบสิ่งนี้ให้ท่านค่ะ "
ฮารุพูดจบก็ยื่นขวดแป้งให้คลัซพลางหยิบแว่นดำมาใส่
" ดี ! ดีมาก ! มีกระทั่งของกำนัล !! เยี่ยมจริงๆ...ว่าแต่มันคืออะไรรึ ? "
หลายๆคนทำสีหน้าไม่พอใจอย่างมากแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ฮารุยิ้มเล็กๆที่มุมปาก่อนจะเฉลยคลัซ
" มันคือ[ White world ]ค่ะ "
พูดจบฮารุก็บิดช่องเทแป้ง...พริบตาเดียวนั้น...แสงสว่างก็เจิดจ้าอย่างรุนแรงไปทั่วเต้นท์จนอย่างรุนแรงมาก ทุกๆคนในเต้นท์รวมไปถึงกลุ่มชายลึกลับถึงกับตาพร่ามัวมองอะไรไม่ได้เห้นแต่ความขาวจั๊วะกันถ้วนหน้าโดยเฉพาะคลัซที่อยู่ในระยะประชิดสุดๆ...ไม่เพียงแต่ตามองไม่ได้...ตอนนี้หัวเขาหมุนแถมยังวิ้งไปทั้งหูไม่พอแถมตายังปวดจนถึงขั้นสุดยอดเลยด้วย
" อ๊ากกกกกกกก !! ตาข้า !! "
" นี่เป้นผลจากการที่พวกนายไล่เข่นฆ่าเราไงล่ะ !! "

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ !!!

กินเวลาสักชั่วครู่ที่หลายๆคนมองไม่เห็น สิ่งที่ทุกคนได้เห็นก็คือสภาพของกลุ่มชายลึกลับที่นอนลงไปกองกับพื้นอย่างทุรนทุราย บางคนตายไปเลยก็มี ทั้งหมดเป็นแผนของฮารุมที่หลอกเข้าประชิดก่อนจะใช้ระเบิดแสงที่เธอใช้ประทัดที่ไปซื้อมาจากภูเขาทองหวังจะเอาไปแกล้งเด็กแถว้บานก่อนจะแวะมาเที่ยวงานนี้ผสมเป็นจำนวนมากแล้วให้กลุ่มคนที่ยินยอมจะสวามิภักดิ์เข้าโจมตีในช่วงที่อีกฝ่ายยังตั้งตัวไม่ติด
" ผมไม่คิดเลยนะเนี่ยว่จะได้ผล "
มิวมิวกล่าวพลางเอาทิชชู่เช็ดมีดสปาร์ต้าหัวตัดคู่ใจ
" ผมก็เหมือนกันครับ...แต่..ผมฆ่าคน...ผมจะเป้นอะไรมั้ย ? "
กายพูดเสียงสั่นๆก่อนจะมีผู้หญิงอีกคนเดินไปตบ่าของเขา
" เอาเถอะ...นายก็เห็นใช่มั้ยล่ะว่าถ้านายไม่ฆ่าพวกเราก็ต้องถูกฆ่า...อย่าคิดมากเลย "
ผู้หญิงคนดังกล่าวลูบหัวเขาก่อนกายจะเช็ดน้ำตาแล้วกล่าวขอบคุณ
" ขอบคุณครับ คุณโอ... "
( โอ = piyoaaa **ตอนแรกเข้าใจว่าชื่อโย..ผมกะใส่ปิโยไปแล้ว.. ** )
เมื่อหลายๆคนตะลึงกับกองกำลังที่เข้ามาหวังปลิดชีพของเขาได้พักหนึ่ง ทุกสายตาก็หันไปมองฮารุ...สาวน้อยผู้คิดแผนกานนี้ออกมา ตอนนี้เธอกำลังบีบคอของคลัซแล้วยกลอยขึ้นจากพื้น แขนและขาทั้งสองของคลัซถูกมีดที่อยู่ในมืออีกข้างของฮารุกรีดเส้นเอ็นจนไม่สามารถขยับได้
" อั่ก !! ....แก...นังสารเลว !! "
ฮารุยิ้มออกมาเล็กน้อย
" ก็นะ...ชั้นน่ะถูกว่าแบบนี้จนถึงเมี่อกี้แหละ...ดีซะอีกที่หลายๆคนไม่ได้เข้าร่วมแผนการณ์นี้...เพราะถ้าใครสักคนผิดคิวหรือทำอะไรลุกลี้ลุกลนขึ้นมาล่ะก็ พวกนายต้องรู้แน่นอน...การที่พวกนายพังเต้นท์บุกเข้ามาเนี่ยดีจริงๆแหละ...อย่างน้อยๆชั้นก็รู้ว่าข้างนอกนั้นไม่มีพวกนายอีกแล้วและระเบิดแสงเนี่ยก็มีจำกัด...เลยต้องเสี่ยงกันบ้างซึ่งมันก็ได้ผลไม่เลว "
ฮารุเฉลยแผนการณ์ที่เธอคิดไว้พลิกเกมส์ให้คลัซฟัง ก่อนเขาจะโกรธจนหน้าเบี้ยว
" อิสารเลว !! พวกแกไม่มีวันรอดไปได้หรอก !! ยังไงซะ...พวกแกก็ต้องตะ !! "
คลัซยังโวยวายไม่จบ ฮารุก็ใช้มีดแทงทะลุปากก่อนจะกรีดให้ปลายมีดกดลึกลงไปในหลอดลมแล้วแทงมันลงไปอย่างเลือดเย็น !

-

" ใครที่ยังไหวช่วยๆดูอาการคนอื่นๆทีค่ะ...เราต้องออกจากเต้นท์นี้ก่อนที่ไฟมันจะล้อมเผาพวกเรา...ผู้ชายขอแรงไปขนเสบียงทีค่ะ "
จากสาวโหดกลายมาเป้นพูดจาดีๆเล่นเอาทุกๆคนที่ไม่ได้ร่วมแผนการณ์ตั้งตัวไม่ติด...แต่ก็ยินดีที่จะทำตาม สักพักฮารุก็เดินไปดูอาการของนัทด้วยความเป็นห่วง
" ให้ตายเถอะ...เฮ้อ~ ...ดีนะที่ยังไม่ถึงตาย "
ฮารุพูดพลางยิ้มอย่างดล่งอก ก่อนที่มิวมิวจะเดินเข้ามาหา
" ไม่ดีแน่...ผมรู้สึกเหมือนเราถูกจ้องมองอยู่ "
" อืม...ชั้นก็เหมือนกันค่ะ...คุณมิวคิดว่า... ? "
" ครับ...ก่อนที่ผมจะสังหารพวกนั้น ผมหลอกถามเขาดู...ที่ผมกังวลคือ...เค้าบอกว่าหัวหน้าของพวกเขาก้มาด้วย...ถ้าที่คุณฮารุสังหารไปคือรองหวัหน้า...เช่นนั้นแล้ว "
" หัวหน้ายังอยู่แถวๆนี้สินะคะ ? "
ฮารุพูดจบก็กัดฟันกรอดทันที....

พริบตาเดียวสิ่งที่ฮารุกลัวก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ

" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด "

หลายๆคนกรีดร้องกับสิ่งที่ได้เห็นด้านหลังของฮารุ มีชายคนหนึ่งสวมชุดแดงทังตัวออกไปทางจีนหน่อยๆ...บริเวณศรีษะเถิกล้านเหมือนขุนช้างแต่กลับไว้ผมหางเต่า สวมแว่นตาดำเล็กๆเหมือนพวกอาจารย์ตามมหาวิทยาลัย พุ่งลงมาด้านหลังเธออย่างไวมากจนเกิดกระแสลมพุ่งผ่านทุกคนไปอย่างรุนแรง ฮารุหันไปมองทันที
" ยอดมากครับ...ที่กำจัดกลุ่มของผมลงไปได้...ผมขอชมเชยจากใจ "
ชายชุดแดงพูดพลางปรบมือให้ทุกคน
" ค...คุณเป็นใครกันแน่ ?!! "
โอเดินเข้ามาขวางหน้าฮารุก่อนจะมีกายเดินกล้าๆกลัวๆเข้ามาอีกคน
" ขออภัยที่ไม่ได้แนะนำตัวเอง...ตัวผมคือหัวหน้ากลุ่มของหน่วยรบกากอยส์นามว่า[ หลุ่ยหยาง ]วันนี้ผมมาในฐานะผู้เฝ้าดูผลงาน มิได้มาร่วมรบอย่างที่หลายๆคนเข้าใจกัน..โปรดวางใจได้ครับ "
ชายชุดแดงกล่าวประกาศนามของตัวเองก่อนเขาจะสังเกตุเห็นหลายๆคนในเต้นท์กำลังเอาน้ำสาดเพื่อดับไฟ
" ดูท่าจะกำลังแย่นะครับ "
ชายชุดแดงพูดจบก็ยกแขนขวาขึ้นฟ้าก่อนจะสะบัดไปทางขวาของตนในแนวนอน จู่ๆก็เกิดฝนตรงเท่ลงมาทันทีอย่างรุนแรง แต่สิ่งที่ทุกคนตกใจยิ่งกว่าก้คือมันตกเฉพาะบริเวณเต้นท์ที่ไฟไหม้เท่านั้น !!
" อ...อะไรกัน ? "
ฮารุตกใจมาก เอาจริงๆก็ตกใจกันทุกๆคน

ในขณะที่ทุกๆคนที่เหลือรอดมาได้กำลังตากฝนกันอยู่อย่างระทึกใจ...
ด้านหน้าของพวกเขาก็มี" ระดับหัวหน้า "ปรากฏตัวอยู่
ชายชุดแดงยิ้มเล็กๆก่อนจะเอ่ยคำถามออกมาประโยคหนึ่ง..
คำถามที่ทำให้ทุกๆคนต้องถึงกับคิดหนักและกลัวไปในเวลาเดียวกัน

" ไหนๆพวกของผมก็ตายหมดแล้ว...พวกคนสนใจมาแทนที่พวกเขาไหมครับ ? หรือจะเลือกที่จะเป็นแบบพวกเขาในเวลานี้ก็ยังได้นะครับ "

ทุกๆคนเหงื่อแตกท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #65
- Episdoe 17 : เฮือกสุดท้ายของความสามัคคี


นกน้อยบินผ่านฟากฟ้าท่ามกลางความสงบ แต่จู่ๆนกน้อยตัวนี้ก้บินหนีไปอีกทางหนึ่ง
มันไม่ได้เกรงกลัวสิ่งใด หากแต่เจอสิ่งผิดปกตแค่นั้น...
นั่นคือฝนที่กระหน่ำตกอย่างรุนแรงอยู่จุดเดียวจนน้ำเริ่มท่วมในบริเวณนั้นๆ

" ว่ายังไงครับ ? ผมไม่ใช่คนที่ชอบบังคับคนหรอกนะครับ ? "
ชายชุดแดงกล่าวถามพวกเขาอีกครั้ง หลังจากมอบข้อเสนอที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นแผนตลบกลับหน่วยรบของเขา แต่ตอนนี้มันเป็นคำถามที่อาจพลิกชะตาของพวกเขาได้แทน
" คุณฮารุครับ...พอจะมีระเบิดแสงเหลืออีกมั้ย ? "
มิวมิวเดินเข้ามาถาม
" ไม่ไหวหรอกค่ะ...เปียกไปหมดแบบนี้...บ้าที่สุด "
ฮารุตอบพลางมองไปที่กระเป่าที่ตอนนี้เปียกโชกจนเธอรู้สึกว่าสะพายต่อไปก็หนักเปล่าๆ เธอจึงถอดมันออก
" ว่ายังไงล่ะครับ ? "
ชายชุดแดงกล่าวถาม ครั้งนี้สายตาเริ่มเปลี่ยนไปเป้นแบบกดดันอย่างชัดเจน...หลายคนเริ่มหนาวสั่นกันบ้างแล้ว
" งั้นชั้นขอถามคุณสักนิด...ทำไมพวกคุณต้องฆ่าเราด้วย ? "
ฮารุกล่าวถามหลุ่ยหยาง
" เพื่อที่จะรวบรวมศพไปให้ผู้นำสุงสุดของพวกเรา ผมเองก็ไม่สามารถตอบได้เช่นกันว่าผู้นำของผมจะนำมันไปทำอะไร ? "
ชายชุดแดงพูดจบ ทุกคนก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏต่อมา...จู่ๆก็มีชายอีกคนหนึ่งบินลงมาด้วยความเร็วสุง หากแต่การลงพื้นของเขาครั้งนี้รุนแรงมากพอที่จะทำให้หลายๆคนตัวลอยขึ้นจากพื้นเพราะแรงสั่นสะเทือนที่เขาพุ่งลงมาได้สบายๆเลยทีเดียว
" หลุ่ยหยาง...แกกำลังจะทำอะไร ? "
ชายร่างใหญ่โตมโหฬารกล่าวถามเขา ทุกๆคนตอนนี้ถึงกับผวาจนสั่นไปทั่วร่าง...นอกจากชายชุดแดงแล้วยังมีพี่บิ๊กหัวนกนี่อีก..ที่สำคัญ บนฟ้าก็มีบางสิ่งลอยอยู่ด้านบนเพียงแต่มองไม่ชัดว่ามันคืออะไร
" มาโน...นายไม่ได้กลับไปที่ป้อมแล้วรึ ? "
สิ้นคำถาม จู่ๆชายร่างใหญ่ชายชุดแดงเรียกว่ามาโนก็ต่อยลงไปที่พื้นอย่างรุนแรงจนพื้นดินกระจุย ชายชุดแดงกระโดดหลบไปอย่างว่องไว...แต่กระนั้นใบหน้าของเขาก็มีรอยแดงๆเกิดขึ้นราวกับว่าหลบไม่พ้น
" คำสั่งบอกให้แกไปจัดการกับกองทัพนักรบที่ไม่ได้สวมเสื้อท่อนบนไม่ใช่รึไง ?...มนุษย์กลุ่มที่อยู่จุดนี้อยู่ในอาณาเขตของเรนน์และก็อยู่ในหน้าที่ของเรนน์ด้วย..แกกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ ? "
ชายชุดแดงยิ้มเล็กๆก่อนจะรีบบินหนีไปโดยไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น...จากนั้นฝนก็หยุดตกในพริบตา
" สวะเอ้ย ! "
มาโนสบถออกมา...ดูเขาจะหัวเสียมากๆ
สักพักมาโนก็หันมาทางพวกเขาก่อนจะบอกกับพวกเขาทุกคน
" ศพพวกนี้ข้าจะรับไว้เอง...พวกที่ไม่อยากตายอย่ามาขวาง ! "
สิ้นคำพูดของมาโน ทุกคนถึงกับเข่าอ่อนสิ้นแรงทันที บางคนร้องไห้เลยก็มีเมื่อเจอกับสายตาอันเหี้ยมเกรียมและครบกริบแถมแดงฉาน

มาโนเดินฝ่ากลุ่มผู้รอดชีวิตที่กำลังหวาดกลัว จู่ๆฮารุก็ลุกขึ้นมาพร้อมหยิบมีดขึ้นมายืนขวางมาดนทั้งๆที่ตัวเองกำลังร้องไห้อยู่และเปียกปอนไปทั่วร่าง
" อย่ามายุ่งกับพวกเรานะ ไปให้พ้น !! "
มาโนไม่สนเดินต่อไปเรื่อยๆ ฮารุตัดสินใจใช้มีดฟันทันที !!
แต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อมีดของเธอไม่ได้ผล มันกระเด้งออกมาราวกับกระทบเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งอย่างมหาศาล
" พวกเรารุมเลยเว้ย แค่ตัวเดียว !! "
กายตะโกนก้อง ทุกคนฮึกเหิมหยิบจับอาวุธเท่าที่หาได้ บางคนหยิบทั้งถังแก๊สทั้งเก้าอี้มาเลยก็มี มาโนก้มหน้าก่อนจะกระพือปีกออกมาก่อนจะสะบัดปีกลงพื้นอย่างรุนแรงจนผุ้ที่กรุกันเข้ามาถึงกับปลิวออกไปนอกดต้นท์ไปกลิ้งกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า !!
" บะ..บ้าจริงๆ "
โอค่อยๆลุกขึ้น...แต่แรงกระแทกที่เธอได้รับจากการปลิวมาเมื่อสักครู่มากพอที่จะทำให้เธอหลังเดาะลุกไม่ออกสบายๆ
" ทำไม...ไอ้ตัวนี้กะไอ้ตัวเมื่อกี้มันเหนือมนุษย์จัง อั่ก !! "
กายบ่นออกมาก่อนจะกระอั่กเลือด ตอนนี้ไม่มีใครสามารถขวางมาโนได้

ฉึก !! ฉึก !! ฉึก !!

จู่ๆก็มีเหล็กแหลมพุ่งเข้าใส่มาโน 3 นัด...แต่เหล็กดังกล่าวกับคดงอแล้วกระเด้งออกไปจากร่างกายของเขาทันที่ที่กระแทก ก่อนมาโนจะเหลียวมามองหาที่มาของกระสุน
" เฮ้ย !! ไม่เข้า !! บ้าไปแล้ว !! "
โคเดที่แอบซุ่มอยู่อุทานก่อนมาโนจะหันมาทางเขา
" เรือหาย !! "
โคเดอุทานจบก็พุ่งกระโจนออกจากพุ่มไม้ทันทีสวนกันกับกระแสลมที่มาโนใช้ปีกพัดมาทางเขา พุ่มไม้และต้นไม้ในบิเวณที่เขาซุ่มอยู่ถึงขั้นปลิวไปในพริบตา
" คุณช่างไฟ ? "
ฮารุอุทานออกมา เธอดีใจที่เห็นคนเข้ามาช่วย
" อย่าพูดพูด...รีบๆลุกก่อนเร็วเข้า "
นอสต์พูดกับฮารุพลางพยุงขึ้นมา ก่อนที่จันทร์และไหมจะเข้าไปช่วยคนอื่นๆ ตอนนี้ทีม A กลับมาถึงแล้ว !!
" จะเอางั้นรึ ? เดี๋ยวสนุกแน่ !! "
โคเดพูดพลางหยิบเอาของบางอย่างออกมาจากเป๊ มันคือระเบิด!! "
" มีแค่ 3 ลูก...ว่าจะเอาไปขายเด็กแว้นซ์..เอาวะ !! "
โคเดพูดจบก็พลางดึกสลักออกมาแล้วดยนใส่มาโนทันที
" เอาไปกิน "

บรึ้ม !!!!!!!!!!

" อ๊ากกกกกกกกกกกก "
สิ้นเสียงระเบิด...ร่างของผู้ที่ถูกระเบิดเข้าไปก็ลงไปกองดิ้นกับพื้น
แต่ไม่ใช่มาโน !!
มาโนใช้ปีกอันมหึมาของตนพัดเอาระเบิดปลิวกลับไปหาโคเด แต่เขารู้ตัวในพริบตาจึงโดดหลบไปอีกทางก่อนมันจะระเบิดกลางอากาศ...แต่ขาของเขาก็โดนแรงระเบิดจนได้แผลเหวอะไม่น้อย
" หยุดก่อนครับทุกคน !! "
คุณปอพูดขึ้นมาก่อนจะดินไปทางมาโน
" ผมขอท้าสู้กับคุณตัวต่อตัว !! ได้ไหมครับ "
มาโนอึ้งเล็กน้อย
" หากผมชนะ...คุณต้องไม่มายุ่งกับพวกผมอีก แต่ถ้าผมแพ้...ผมขอให้จบที่ผมคนเดียวได้ไหมครับ ? "
ทุกคนถึงกับตะโกนหาทันทีที่เจ้าภาพยื่นข้อเสนอตายคนเดียวออกมาแบบนี้ เพราะไม่ว่ามองมุมไหน...คุณปอก็แค่พนักงานกินเงินเดือน...แฟมมิลี่แมนธรรมดาๆจะไปสู้กับคนหัวนกที่ตัวใหญ่โตร่วม 2 เมตรแถมมีดกับเหล็กฟันแทงไม่เข้าได้ยังไงกัน ?
" ได้...น่าสนใจไม่น้อย "
มาโนรับข้อเสนอ

จากนั้นทุกสายตาก็จ้องไปที่คุณปอที่ถอดเสื้อออกจนเหลือแต่กาเกงสแล็คขายาวตัวเดียวกับรองเท้าคัทชู คุณปอเดินวนไปรอบๆมาโนพลางตั้งท่าไปด้วยในขณะที่มาโนกลับยืนอยู่เฉยๆ เมื่อคุณปอมั่นใจจึงพุ่งเข้าใส่ทันที
" ย๊ากกกก "
คุณปอรุกเร็วเข้าใส่ช่วงข้อพับ ได้ผลทันตาเห็น ! มาโนทรุดลงไปในทันทีจนแม้แต่เจ้าตัวยังตกใจ
แต่คุณปอไม่ได้หยุดแค่นั้น คุณปออ้อมไปอีกด้านก่อนจะใช้หลังมือตบเข้าบริเวณบ้องหูของมาโนที่ไม่รู้ว่ามีหูรึเปล่าก่อนจะอ้อมมาอีกทีเพื่อล้อคแขนของมาโนมาไพล่หลังไว้ได้อย่างสมบูรณ์ !!
" สุดยอด !!! "
เสียงของทุกคนเฮลั่นเพราะต่างก็ไม่คาดคิดว่าเจ้าภาพของเขาจะเสือซ่อนเล็บขนาดนี้
" เอาล่ะครับ...ยอมแพ้เถอะครับถ้าไม่อยากแขนหัก "
มาโนจู่ๆก็หัวเราะออกมาดังลั่นจนทุกคนตกใจ แต่คนที่ตกใจที่สุดคงไม่พ้นคุณปอ

เพราะจู่ๆแขนข้างที่เขาล้อคไว้อย่างแน่นหนากลับถูกกระชากอย่างง่ายดายจนตัวเขาปลิวไปตามแขนก่อนหลังของคุณปอจะกระทบกับพื้นจนเด้งลอยจากพื้นอย่างเห็นได้ชัด
" อั่ก !!! "
คุณปอร่วงลงพื้นดินก่อนจะกระอั่กเลือดอย่างรุนแรง
" ไม่นะคุณปอ !! "
นอสต์ตะโกนลั่นก่อนจะทรุดลงไปโดยไม่รู้ตัว
" แกแพ้แล้ว...หึๆ...ขอรับแกไปในสภาพ[ ศพ ]เลยล่ะนะ "
สิ้นประโยคนี้ ทุกคนที่ขยับตัวได้ต่างก็พุ่งทะยานเข้าใส่มาโนอย่างไม่คิดชีวิต มาโนไม่ได้หันมาก็จริงแต่ก็กระพือปีกใส่จนปลิวไปกลิ้งโคดล่ตามเคย

แต่ครั้งนี้...ทุกคนกลับลุกขึ้นมาอีก แม้จะล้มไปก็ยังลุกขึ้นมา ทุกคนโถมเข้าใส่มาโนแบบลืมกลัวลืมตาย หวังที่จะโค่นมาโนลงให้ได้
" เจอดรอปคิกหน่อยเซ่ !! "
กายพุ่งเข้าใส่พร้อมโดดถีบสองขา
" ย๊ากกกกกกกกกกกกก !! หมัดของข้าจะทะลวงไปถึงสวรรค์ "
ซิติพูดพลางพุ่งเข้าใส่สุดแรง
หลายต่อหลายคนพุ่งเข้าใส่มาดนอย่างไม่หยุดไม่หย่อนจนมาโนเกิดอาการ[ รำคาญ ]ออกมาทางสีหน้าก่อนเขาจะหุบปีกทั้งสองไว้จนโอบล้อมรอบตัวเขาเอง แม้ทุกคนจะสงสัยแต่ก้ไม่ได้หยุดพุ่งเข้าไปจนพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาคิดผิดไปเสียแล้ว
" Wind wave !! "
สิ้นเสียงมาโนตะโกนก้อง ปีกทั้งสองของเขาก็กระพือออกมาอย่างกว้างขวาง พริบตานั้นก็เกิดสายลมพุ่งกระจายออกมาจากตัวของมาโนเข้ากระแทกใส่ทุกๆคนรวมไปถึงแม้แต่ศพที่แน่นอนกับพื้นปลิวลอยไปกระแทกกับพื้นอีกครั้ง แต่สิ่งที่ต่างกันออกไปก็คือครั้งนี้รุนแรงมากจนชนิดที่ว่าสายลมที่ไม่ได้กระทบใครเลยพุ่งไปถูกต้นไม้มันก็ปลิวหลุดไปเลยด้วย !!

เมื่อกระแสลมอันแสนบ้าคลั่งสงบลง มาโนก็เดินมามองคุณปอที่แน่นิ่งเลือดกลบปากก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆเขาว่ามีใครอีกมั้ยที่จะมาขัดขาเขาได้...เมื่อมั่นใจว่าไม่มีเขาก็อุ้มคุณปอขึ้นมา
" ย...หยุดนะคะ..ไม่งั้น...ชั้นแทงจริงๆนะ คะ..แค่กๆ !! "
จู่ๆด้านหลังของเขาก็มีมีดเล็กมาจ่อ สาวน้อยผู้กล้าหาญคนนี้ก็คือฮารุนั่นเอง
" เปล่าประโยชน์...ข้าจะนำชายคนนี้ไปเพราะตกลงกันไว้แล้ว...หากเจ้ายังดึงดันล่ะก็ข้าคงต้องฆ่าเจ้าทิ้งโดยไม่สนสัญญาแล้วนะ "
" ถ้าแกเอาคุณปอไปพวกเราก็ไม่ต่างกับตายหรอกเฟร้ย !! "
ซิติลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล...ร่างของเขาเต็มไปด้วยรอบฟกช้ำ
" เออ...ถึงตายก้ไม่ให้หรอกเฟร้ย !! "
กายลุกขึ้นมา สักพัก ทั้งโคเด นอสต์ จันทร์ ไหม โอ และคนอื่นๆต่างก็ทยอยๆกันลุกขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาหามาโน

มาโนกวาดสายตามองไปรอบๆตัวเขาเองก่อนเขาจะยิ้มออกมา
" รับไป "
เขาโยนคุณปอใส่ฮารุจนอารุล้มลงไปเพราะรับไม่ไหว
" เห็นแก่พลังมิตรภาพของพวกเจ้า ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตสักครั้ง...แต่ข้าจะนำผู้ที่ตายแล้วทั้งหมดกลับไปแทนก็แล้วกัน "
สิ้นประโยค ปีกของมาโนก็กระพืออีกครั้งจนศพทั้งหมดลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าก่อนจะลอยไปรวมกับศพที่เขาเก็บมาจากทางแม่น้ำ จากนั้นเขาก้บินจากไป

ทุกๆคนโล่งใจอย่างมากที่มาโนไม่ได้พาคุณปอไป...
ทั้งหมดต่างหมดแรงล้มลงไปแทบจะพร้อมๆกันก่อนจะสลบกันหมดเพราะนอกจากจะเสียแรงไปมากแล้ว ทุกๆคนยังบาดเจ้บกันอีกด้วย

การต่อสู้กันครังนี้ทำให้พวกเขาคิดเหมือนๆกันได้ทันที...
ไม่ว่าจะต่อกรกันด้วยวิธีไหนๆ

ก็ไม่อาจรอดไปได้อยู่ดี...
เพราะพวกเขาก็แค่คนธรรมดาๆ...
ไม่ได้เก่งแบบซูปเปอร์แมน...
ไม่ได้อัจฉริยะแบบโทนี่ สตาร์ค...
ไม่ได้ลุยแหลกลาญได้อย่างเครโทส...

สิ่งที่พวกเขาทำได้มีแค่" การดิ้นรนเพื่ออยู่รอด "แค่นั้นเองจริงๆ

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #66
เกลียด
FroZen สมาชิก
· #67
สองตอนรวด! ขยันแต่งจริงๆนะครับ =w=+
ไม่ระบุตัว
· #68
=A= มาโนเวอร์ไปไหน
wily ผ สมาชิก
· #69
- Episode 18 : คำถาม

หลังจากถูกบุกจู่โจมอย่างโหดร้ายทารุณ สถานการณ์ก็เริ่มกลับสู่ภาวะปกติ หลายๆคนเริ่มทำแผล บางคนนั่งร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว บางคนได้แต่โมโหโวยวายโทษโชคชะตา...สักพักหนึ่งก็สงบลง ตอนนี้ทุกๆคนได้แต่นิ่งผสมเครียด...เพื่อเอาชีวิตรอดในดินแดนที่ป่นเถื่อนแบบนี้พวกเขาจะต้องทำอย่างไรกัน
" ผมว่าทางที่เราไปเจอน่าจะปลอดภัยนะครับ...อย่างน้อยก็ใกล้น้ำตกที่สำคัญยังมีผลไม้ป่าให้เก็บได้บ้าง "
ซิติพูดขึ้นมากลางวงสนทนา พวกเขากำลังถกประเด็นที่ว่าควรจะอพยพกันไปที่ไหนดีเนื่องจากทุกคนต่างลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่า หากอยู่ที่นี่ต่อไปคงไม่พ้นเป็นเป้าให้พวกเจ้าถิ่นมาฆ่าง่ายๆแน่นอน
" ก็อยากจะเห้นด้วยนะคะ...แต่..เราจะเชื่อใจพวกหมาป่าพวกนั้นได้แน่เหรอคะ ? "
ไหมยกมือขึ้นค้านเล็กๆ เธอกำลังพูดถึงพวกของกอสเปลที่เจอกันที่ค่ายลึกลับดังกล่าว
" อืม...แต่ส่วนตัวพี่คิดว่าพวกนั้นไม่น่าจะทำร้ายพวกเราหรอก...เพราะกเอาจริงๆพวกเราน่าจะถูกกินไปแล้วด้วยซ้ำ "
นอสต์พูดขึ้น
" อืม...ผมอาจจะกังวลเล็กๆก็ได้นะครับ...ประมาณว่า..หลอกให้ตายใจแล้วรวบหัวรวบหางอะไรทำนองนี้น่ะครับ "
โคเดพูดค้านขึ้นมาอีกที ตอนนี้ทุกๆคนต้องพยายามตัดสินใจแทนผู้นำกลุ่มของเขาที่นอนสลบไม่ได้สติโดยมีจันทร์คอยปฐมพยาบาลให้อยู่ สักพักหนึ่ง...กลุ่มทีม C ก็กลับมากัน...แต่มาเพียงแค่ 14 คนเท่านั้นโดยมีพวกบิลลี่ตามมาด้วย
" เฮ้ย !! อานิกิ !! "
ซิติกระเด้งออกจากพื้นอย่างลืมเจ็บด้วยความตกใจในหลายๆความหมาย
" ก...เกิดอะไรขึ้นกันคะเนี่ย ? "
ไผ่ร้องถามทุกๆคนอย่างไม่อยากที่จะเชื่อสายตาตนเอง ภาพเต้นท์ที่ตอนขาไปพวกเขายังเห็นมันปกติแต่ขากลับกลับมีสภาพพังยับเยินแถมยังมีรอยไหม้เต็มไปหมด
" พวกเรากำลังตกลงกันเรื่องที่จะอพยพกันอยู่พอดี...ว่าแต่ทีมน้องไปเจออะไรกันมา...โอเค..ไม่ต้องพูดก็ได้ "
ซิติกำลังจะกล่าวถามแต่เมื่อมองสภาพของแต่ละคนไม่ต่างไปจากพวกเขาเท่าไหร่
" ค่ะ...พวกเราเจอกับคนประหลาดที่หัวเป็นนกน่ะค่ะ...จากนั้น.. "
พูดได้สักพัก ไผ่ก็เริ่มร้องไห้ออกมา ฮารุกับโอเห็นจึงลุกขึ้นไปปลอบเธอ
" อย่าไปคิดถึงมันเลยหนูน้อย...แค่ตอนนี้พวกเรายังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าแปลกมากแล้วล่ะ "
คำพูดของฮารุไม่ได้ผิดเพี้ยนไปเลยสักนิด...เพราะจริงๆแล้วแค่กำจัดพวกเขาทั้งหมดนั้นดูมันจะง่ายดายเสียด้วยซ้ำไป...คงต้องบอกว่าคู่ต่อสู้เห็นใจกระมังพวกเขาจึงยังมีชีวิตอยู่รอดมาถึงตอนนี้ได้
" เอาเถอะ...ว่าแต่จะเอายังไงดีล่ะเนี่ย "
กายพูดสวนขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็อยากรู้ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรกันต่อไป
" คงต้องไปค่ายที่พวกคุณซิติเจอนั่นแหละครับ ผมว่าคงจะดีที่สุดแล้ว...หรือน้องคนนั้นไปเจออะไรที่ดีกว่ารึเปล่าครับ ? "
มิวมิวพูดเสนอความเห็นก่อนจะหันไปถามไผ่ ซึ่งเธอส่ายหัวทันทีเมื่อมิวมิวหันมาทางเธอ
" ทางพวกเราก็ย่ำแย่ไม่แพ้กันหรอกครับ...เจอจระเข้ขนาดเท่าช้าง...ไม่พอยังเจอตัวประหลาดที่หัวเป็นนกเหมือนที่น้องคนนั้นเธอบอกมาด้วย "
บิลลี่เสนอความเห้นก่อนจะลงไปนั่งข้างๆมิวมิวก่อนมิวมิวจะแสดงอาการสะดุ้งอย่างแรงนิดๆแต่ก็ยังสำรวมท่าทีไว้ไม่ได้ลุกหนีไปไหน
" อืม...ตอนนี้ก็จะ 15.00 PM แล้วด้วย...พวกกลุ่ม B จะไปเจออะไรบ้างรึเปล่า ? "
วอร์สเปลพูดขึ้นหลังจากได้สติ ก่อนเขาจะลุกขึ้นมาแล้วทรุดล้มลงไปอีกทีจนแดนนี่เข้าไปพยุง
" พวกเราคงต้องรอกันสักระยะล่ะครับ...แต่ถ้ามันนานเกิน 18.00 PM คงต้องทำใจกันแล้ว โอเคมั้ยครับ ? "
ซิติพูดก่อนจะหันมาถามทุกคน
" อืม ! "
หลายๆคนพยักหน้าก่อนคากะมิเนะจะถูกพยุงออกมาโดยแวนเนื่องจากพบคากะมิเนะนอนสลบอยู่ใต้ซากตู้ อาการสาหัส
" ช่วยดูชายคนนี้ทีครับ "
ทีมแพทย์ฉุกเฉินอย่างฮารุกับโอรุดไปดูอาการอย่างรวดเร็ว
" เดี๋ยวขอเศษผ้าหน่อยนะคะ เยอะๆเลยก็ดี... "
โอพูดบอกแวนก่อนจะหันไปมองกลุ่มผู้บาดเจ็บที่นอนเรียงกันเป็นตับ
" ตอนนี้บาดเจ็บสาหัสราวๆ 14 คน...เธอไหวนะฮารุ ? "
โอหันไปถามฮารุก่อนฮารุจะหันมาชูนิ้วทำสัญญาณโอเคก่อนไผ่จะเดินเข้ามาพร้อมๆกับนอสต์
" ให้พวกเราช่วยด้วยล่ะกัน "
" อื้ม~ ขอบใจนะ "
เมื่อรวมทีมแพทย์ได้ ต่างฝ่ายต่างก็แบ่งงานกันไปดูอาการ หลายๆคนก็เริ่มแบ่งทีมรักษาการณ์โดยรอบกันอีกครั้ง จนเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึง 16.20 PM...
" ยิงกระต่ายแปปนะ "
ช่างไฟคนเก่งปวดเบาขึ้นมาจึงบอกคนในกลุ่มให้รู้ก่อนจะเดินไปตรงชายป่า
โคเดเดินดุ่มๆเข้าไปในพงหญ้าเล็กน้อยก่อนเขาจะรู้สึกว่ามีใครสักคนอยู่ในละแวกใกล้ๆนี้ด้วย
" เฮ้ย !! ใครน่ะออกมานะเว้ย "
โคเดเก็บอาวุธลับที่คัวกออกมาหวังทำกิจก่อนจะตะโกนใส่อย่างดังเพื่อหวังให้คนที่เต้นท์ได้ยินแล้วมาสมทบตน
" ถ้าไม่ออกมางั้นกรูเยี่ยวต่อนะเว้ย อย่ามากวนนะเว้ย !!! "
จบการโวยวายเขาก็ควักไอ้จ้อนออกมาปล่อยเบาจนสบายตัวก่อนจะตกใจเพราะเห็นกระต่ายกระโดดไปอีกฟากของตน
" บ้าเอ้ย !! ตกใจหมดเลยไอ้กระต่ายเฮงซวย !! ไปตายที่ไหนก็ไปเลยไป !! "
ทันทีที่เขาพูดจบ กระต่ายตัวดังกล่าวก็ถูกขนนกสีดำสนิทพุ่งเข้าใส่ทางด้านหลังจนทะลุท้องก่อนจะสิ้นใจในพริบตา
" เฮ้ย !! "
โคเดแหกปากลั่นป่า งวดนี้เขาโวยวายสุดชีวิต
" ช่วยด้วยเว้ย !!! ข้าศึกบุก !!! "
เขาพยายามเน้นเสียงให้ดังมากๆเนื่องจากเขาไม่ได้พกหน้าไม้มาด้วย งานนี้ถ้าสู้ๆกันตัวเปล่าๆมีหวังแย่แน่นอนก่อนสักระยะหนึ่งจะปรากฏร่างของผู้ที่สังหารกระต่ายตัวดังกล่าวซึ่งโคเดจำหน้าตาได้ถนัดชนิดยังไงก้ไม่ลืม
" แก !! เรนน์ !! "
โคเดพูดพลางชี้นิ้วไปทางสาวน้อยชุดคลุมสีดำสนิทที่เดินมาหยิบกระต่ายที่ตายแล้วก่อนเธอจะรู้สึกตัวแล้วหันมาทางโคเด
" อ้าว ? นายนี่เอง...ว่าไงล่ะ ? โดนชังน้ำหน้าจนต้องระเห็ดมาเข้าป่าแล้วรึไงกัน ? "
เรนน์กล่าวถามโคเดเนื่องจากเธอไมคิดว่าเขาจะมาเดินทอดน่องแถวนี้แน่นอน
" หึ ! อย่าให้มันมากไปนัก ตอนนี้ชั้นแหกปากดังลั่นไปแล้ว...เดี่ยวก็แห่กันมาเพียบแน่นอน...กะอีแค่เก่งปาขนนกน่ะในป่าแบบนี้ไม่ได้ผลหรอก "
โคเดพูดพลางชี้หน้าเรนน์ก่อนเรนน์จะดึงขนนกออกมาแล้วปาทะลุต้นไม้ไปอย่างง่ายดายถึง 4 ต้นติดต่อกัน ส่งผลให้โคเดติดสถานะงงงวยไปชั่วครู่
" นายน่ะแหละที่อย่าให้มันมากไป....ที่สำคัญนายไม่สงสัยรึไงที่ไม่มีใครมาจนป่านนี้น่ะ ไหนว่าตะโกนไปดังมากไง "
เรนน์พูดแบบนี้เขายิ่งสงสัยมากขึ้น เค้าตะโกนไปดังไม่น้อยทำไมป่านนี้ไม่มีใครมาสักที
" ถ้านายมาอยู่อาณาเขตรอบๆตัวของชั้นน่ะ อย่าว่าแต่เสียงเลยจะเล็ดลอดออกไปได้เลย ชั้นทำให้นายมองอะไรไม่เห็นแบบนี้ก็ยังได้ "
พูดจบเรนน์ก็ดีดนิ้ว พริบตาเดียวโคเดถึงกับอยู่ในความมืดมองอะไรไม่เห็นก่อนสักพักเรนน์จะดีดีนิ้วอีกทีแล้วเขาก็เห็นทิวทัศน์ปกติ
" บ้าชิบ !! เวทย์มนต์ ? "
" ก็นะ...พวกนายเองก็คงจะเข้าใจกันบ้างแล้วใช่มั้ยล่ะว่าดิ้นรนให้ตายไปยังไงก็ไม่มีทางรอดไปได้หรอก "
เรนน์เดินเข้ามาระยะประชิดจนใกล้กับโคเดก่อนเธอจะชะโงกหน้าเข้าไปพูดกับเขาในระยะแบบแทบจะเผาขน
" ถ้าดูถูกมนุษย์ล่ะก็...เธอได้เสียใจแน่ !! "
โคเดพูดขึ้นมาก่อนจะถุยน้ำลายใส่หน้าเธอ แต่เธอก้มหลบได้อย่างไวกว่าก่อนเรนน์จะให้กำปั้นของเธอหวดเข้าใส่กล่องดวงใจของโคเดจนทรุดลงไป
" อี๊ก !! "
โคเดหน้าเขียวลงไปดิ้นกับพื้นก่อนเรนน์จะหัวเราะแล้วพูดกับเขาต่อ
" ชั้นจำไม่ได้เลยนะว่าเคยดูถูกมนุษย์...นายคิดว่าพวกชั้นเป็นปิศาจล่ะสิ...เปล่าเลยพวกเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกับนายนี่แหละเพียงแต่พวกเราแตกต่างออกไป "
" หมายความว่ายังไงฟระ ! "
โคเดกุมเป้ากัดฟันถามอย่างหัวเสีย
" พวกเราน่ะถูกเลือกให้มารับหน้าที่โดยได้รับพลังจากผู้นำสุงสุดแล้วยังได้รับพลังของสัตว์แห่งตำนานของที่นี่ด้วยจึงทำให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้นยังไงล่ะ "
โคเดมองเรนน์ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะนึกในใจว่าทำไมผู้หญิงที่สุงไม่น่าเกิน 170 คนนี้ถึงได้ถูกเลือกให้ได้รับพลังแปลกๆและทำภาระกิจที่มันป่าเถื่อนแบบนี้ได้
" ช...ชั้นขอถามอีกนิด...จะได้มั้ย ? "
โคเดพูดพลางพยุงตัวเองขึ้นมา
" เอาสิ ไม่น่ามีปัญหา...แต่ชั้นเลือกตอบนะขอบอกให้รู้ไว้ "
เรนน์ตอบตกลงในคำขอ แต่ก็ยังมีลูกเล่นเล็กน้อย
" พวกเธอจะรวมศพไปทำไมกัน ? ยังไงก็ร่างไร้วิญญาณไม่ใช่รึไง ? เอาไปก็เน่าเปื่อยจะสามารถทำอะไรได้ ? "
สิ้นคำถามนี้เรนน์หลบตาไปอีกทางเล็กน้อยก่อนเธอจะค่อยเหลือบตากลับมามองโคเดแล้วตอบเขาออกไป
" เรื่องนี้น่ะถ้าเล่าก้นานเลยล่ะ ชั้นคิดว่านายคงไม่มีเวลามาฟังชั้นพูดหรอกนะ "
สิ้นประโยคนี้ เรนน์ใช้ขนนกตวัดใส่หน้าเขาจนผมบริเวณด้านหน้าขาดไป 3-4 เส้นจนเขาสังเกตุเห้นมันร่วงลงมาก่อนเรนน์จะเปลี่ยนจากสายตาขี้เล่นไปเป้นสายตาอีกอย่างนึงซึ่งเขาตกใจเล็กน้อย
" รีบๆกลับไปหาพวกนายซะ...ก่อนที่ชั้นจะเปลี่ยนใจเอานายกลับไปในสภาพศพ "
สิ้นประโยคนี้โคเดค่อยๆเดินหันหลังให้เรนน์ก่อนจะค่อยๆหันกลับมาเล็กน้อยแล้วพูดกับเธอ
" สักวันชั้นจะพาเธอไปกินข้าวที่บ้าน...เห็นชั้นแบบนี้ก็เถอะชั้นทำยำไข่เค็มอร่อยขั้นเทพเลยนะจะบอกให้เธอรู้ไว้ "
เรนน์อึ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะให้กับประโยคของโคเด หลังจากที่เขาพูดจบเขาก้เดินกลับไปต่อจนออกจากป่าไป เรนน์ได้แต่ยืนมองเขาแล้วยิ้มให้ล็กน้อยก่อนจะพูดกับตัวเองเบาๆ
" สักวันหนึ่งงั้นเหรอ...ชั้นจะรอก็แล้วกัน... "
จากนั้นเธอก็ใช้ปีกของเธอห่อศพกระต่ายที่แสนโชคร้าย พริบตานั้นกระต่ายที่ตายไปแล้วจู่ๆก็กลับมามีชีวิตดังเดิม !!
" ไปซะ...วันนี้ชั้นอารมณ์ดี...จะไว้ชีวิตพวกเจ้าสักวัน "
สิ้นคำพูดของเธอ กระต่ายน้อยก็โดดลงจากปีกของเธอแล้วหายไปในพุ่มไม้ก่อนเธอจะเดินไปในป่าแล้วหายไปในความมืด...

-

หลังจากโคเดกลับมาก็วิ่งไปยิงเบาอีกครั้งด้วยความสุดกลั้น
ระหว่างยิงเบาตัวเขาก็นึกถึงเรนนืตอนที่เขาถามคำถามออกไป
สายตาของเธอไม่ใช่ทั้งโมโหหรือไม่อยากตอบ
แต่กลับเป็นสายตาที่บ่งบอกถึง" ความเห็นใจ, ความเศร้า "อย่างเห็นได้ชัด
เขาได้แต่ครุ่นคิดเรื่องนี้และไม่ได้บอกใครแม้แต่คนเดียวเพราะเกรงว่าอาจะทำให้ทุกคนแตกตื่นได้...ตอนนี้แค่เรื่องที่ถูกบุกโจมตีกับเรื่องที่กลุ่มบิลลี่มาขออยู่รวมกลุ่มด้วยก็ฮือฮามากแล้ว ขืนเพิ่มเรื่องนี้ไปเดี๋ยวมันจะยิ่งแล้วใหญ่...ที่สำคัญเรนน์เองก้ไม่ได้ทำอะไรเขาด้วยจึงไม่อยากให้มันดูเป็นเรื่องใหญ่โตมาก

จากนั้นเวลา 17.24 PM ทีม B ก็กลับมาถึงพร้อมจำนวนคนที่ขาดไปไม่น้อย พวกเขารอดกลับมาเพียง 24 คนก็จริงแต่กลับหอบเอาอาวุธเอาโล่มาด้วย บางคนสวมเกราะมาเลยก็มี ก่อนพวกเขาจะเล่าถึงเหตุการณืสุดบัดซบที่พวกเขาได้ไปเจอมา

-

ขณะนี้มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่ทั้งหมด 99 คน
ทั้งหมดตกลงกันแล้วว่าจะอพยพไปที่ค่ายที่พวกทีม A ไปเจอกัน
การเดินทางจะเริ่มทันทีในตอนเช้า....

อีกด้านหนึ่งก็มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น
" ได้มาเพียบเลยว้อย !!! "
" ไม่อดตายแล้วว่ะ "
" กรูบอกแล้วไง ถ้าซุ่มดูไอ้พวกโง่นั่นแล้วแอบตามมายังไงก็ต้องมีของกิน ฮ่าๆๆๆ "

กลุ่มเด็กเกรียนแตกที่เหลือรอดกัน 10 คนกำลังวิ่งไปอย่างไม่สนใจทิศทาง พวกเขาเพิ่งไปขดมยของกินมาจากค่ายที่พวกทีม A ไปสำรวจกันมาอย่างหน้าไม่อาย...แต่เรื่องไม่ได้จบลงเพียงแค่นี้ !!!

" อ๋องงงง !! "
เสียงหมาป่าร้องระงมหลังจากพวกเขาต้อนรับมนุษย์ที่มากัน 10 คนแต่จู่ๆมนุษย์พวกนั้นกลับขโมยผลไม้ของพวกเขาไปก่อนจะลงมือฆ่าหมาป่าตายไปถึง 4 ตัว
กอสเปลเจ้าถิ่นเดินดุ่มๆเข้ามาก่อนจะจ้องผลงานของผู้มาเยือนกลุ่มที่สองแล้วส่งสายตาเคียดแค้นอย่างมากออกมาจนหมาป่าตัวอื่นๆลุกหนีออกไป
" พวกมนุษย์...ไอ้พวกสารเลว !! ครั้งหน้าถ้าเจอกันพวกแกต้องเป็นเศษเนื้อแน่นอน !!! "

To be continue...
ไม่ระบุตัว
· #70
ทำไมบทกาน้อยมันแหม่ง หะๆ
ไม่ระบุตัว
· #71
ฆ่ากันมาเยอะแล้วต้องมีบทหวานๆมั่งสินะ ฮะๆ
pai_pai สมาชิก
· #72
เกลียด
LionHeart สมาชิก
· #73
ไม่ได้ติดตามนานเลย ช่วงนี้งานยุ่ง ๆ -3- (ขนาดนิยายตัวเองยังดองจนเพื่อนด่า)

ได้ทั้งคุณภาพนิยายดี และ ปริมาณจุใจอ่านตาแฉะเลย-3-

me/บิน

แนะนำถ้าจะมุ่งสู่ฝันนักเขียน พวกวิชาภาษาไทยที่เราเรียนกันทั่วไป งัดมันออกมาใช้ได้แทบทุกอย่าง
รับรอง รุ่ง-3-b
ไม่ระบุตัว
· #74
เกรียนมันมีทุกที่จริงๆ - - อ่านแล้วแอบขึ้นเล็กๆนะเนี่ย
wily ผ สมาชิก
· #75
อ่า ครับผม...ขอบคุณสำหรับคำติชม คำแนะนะต่างๆและขอบคุณที่ให้การติดตามครับ ผมจะลองนำมาปรับปรุงและแก้ไขบวกผสมผสานดูนะครับ ขอขอบคุณอีกครั้งครับ
/me ภาษาไทยผมเกรด 2...แต่จะพยายามครับ

ปล.ช่วงนี้ไม่รู้อะไรสิง...ไล่เก็บภาพกับโดจินชิของ Ichimi ( คนที่วาดโทโฮ ) อย่างเพลิน...คนอะไรวาดภาพได้น่ารักเป็นบ้า ~
LionHeart สมาชิก
· #76
เรื่องแต่งนิยายนี่ค่อนข้างละเอียดอ่อนครับ ตัวผมก็ไม่ใช่มืออาชีพ เป็นแค่นักเขียนตามเวปฝีมือกระจอกคนหนึ่ง
แต่ถ้าเราเข้าใจ มันแค่ง่าย ๆ เอ๊ง อย่างของคุณนี่ ถือว่าโอเคแล้วครับ

ลองฝึกไปเรื่อย ๆ และลองคิดเทคนิคการแต่งของตนเองดูครับ
เรื่องเทคนิคมีข้อดีคือทำให้เรากาเอกลักษณ์ของตนเองเจอ ผู้อ่านก็จะจำผลงานเราได้ง่ายด้วยครับ

*ผมไม่สนับสนุนการใช้อีโมติคอนสื่ออารมณ์ในนิยายเท่าไหร่ - -a
**ผมดองนิยายมาทั้งเทอม.......
wily ผ สมาชิก
· #77
เหอๆ ครับผม ผมก็กระจอกๆคนนึงคือกัน ที่แต่งนี้ก็หลุดโลกทั้งน้าน~อิอิ
wily ผ สมาชิก
· #78
- Episode 20 : Cry wolf


" ทางผมน่ะโคตรสุดยอดเลยครับ...ดีที่ไม่ได้ตายกันไปหมด - * - ไหนจะพวกทหารนาซี...ไหนจะอีสาวเสียงดัง โอย...สุดตรีน !! "
วาตารุกล่าวบ่นอย่างเหนื่อยใจในระหว่างที่พวกเขาทั้งหลายกำลังช่วยกันแบกผู้บาดเจ็บอพยพไปค่ายที่กลุ่ม A ไปพบหลังจากลงมติกันแล้วว่าทิศทางการสำรวจของทีม B ไม่น่าสนใจอย่างรุนแรง !!
" แต่ข้าสนใจอย่างนึงนะ...1 ใน 7 ผู้พิทักษ์แผ่นดินเนี่ย...มันต้องเจ๋งมากๆเลยไม่ใช่รึไงวะ ? แต่ก้นะ อินั่นมันเหนือมนุษย์ในหมู่มนุษย์จริงๆน่ะแหละ...คนห่าอะไรแมร่งตะโกนทีโถเถอแตกหมด สุโก้ย !! "
ยามะจิเสนอความเห็นออกมา นอสต์ที่ได้ยินจึงถามเขาในทันที
" ใครเหรอ 1 ใน 7 ผู้พิทักษ์แผ่นดิน ? "
" เป็นลิงกอริลล่าน่ะครับ แต่ตัวยังงี้เลยแถมสวมเกราะด้วยเจ๋งโคตร !! "
ยามะจิพูดพลางทำมือกางออกไปข้างๆตัวแสดงให้เห็นถึงขนาดที่มหึมาของสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดถึง
" อืม...แต่ดันโดนสะกดจิต...ที่สำคัญเค้าก็ยินดีสละชีวิตช่วยพวกเราด้วย...ผม...บอกตรงๆกันเลยไม่ได้สาบแช่งอะไร...ผมว่าตอนนี้เขาน่าจะตายไปแล้วล่ะ เพราะว่าตอนที่พวกเราหนีออกมาจากปราสาทพวกเราได้ยินเสียงตะโกนของอิสาวเสียงดังนั่นมันตะโกนออกมาดังมาก...มั่นใจเลยว่าเขาคงไม่รอดแน่นอน...ทั้งๆที่ผมอยากจะขอบคุณเขาสักครั้ง... "
ไลอ้อนพูดเสียงเศร้า ชาวทีม B ที่เอาชีวิตรอดกลับมาได้ 24 คนไม่มีใครยิ้มกันเลยสักคนเมื่อพวกเขาได้คิดทบทวนแล้วว่าหากครั้งหน้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก...ใครจะเป็นรายต่อไปที่จะสละชีวิตช่วยพวกเขา หากไม่มีพวกเขาคงต้องช่วยเหลทอกันเอง หรือพวกเขาต้องตายกันทั้งหมด...
" ชั้นรู้สึกว่า...ตาหมาป่าที่พวกเราจะไปเจอน่าจะเป็นอะไรทำนองนั้นมั้ง...ยังไงดีล่ะ ตาหมาป่านั่นก็บอกว่าตัวเองเป็นอะไรสักอย่างทำนองนั้นล่ะแถมชื่อเท่ซะด้วยสิ กอสเปล "
นอสต์พูดขึ้นมาก่อนไลอ้อนจะพูดสบทบ
" งั้นผมว่าใช่แล้วล่ะครับป้า เพราะกอริลล่าตัวนั้นก็พูดชื่อเท่ๆด้วย คาลิสเบิร์ก เท่เป็นบ้า "
" ใครเป็นป้าแกยะ !!! "
นอสต์ตะโกนด่ากราดทันที
" แว๊ก ! โทษครับ...แบบว่าได้ยินเจ้าหนูโทนี่มันพูดขึ้นมาก็เลยนึกว่าป..เอ้ย พี่ ! พี่เป็นพวกโอตาคุรุ่นดึก... "
ไลอ้อนพูดพลางโดถอยหลังก่อนจะโยนบาปไปให้โทนี่ที่นอนสลบไม่ได้สติจากเหตุการณ์กองทัพกากอยส์บุกถล่มเต้นท์ เขาสลบไปพร้อมๆกับอาโนนี่คู่กัด
" ไม่ได้แก่ แถมไม่ใช่โอตาคุด้วยย่ะ !! ชั้นแค่ชอบดูการ์ตูนเฉยๆ ปั้ด~ !! ตอนไปให้เป็ดมันกินซะนี่ !! "
นอสต์พูดพลางส่งสายตามหาเหี้ยมใส่ไลอ้อนจนไลอ้อนหน้าซีดปากเบ๋ สร้างเสียงหัวเราะเล็กๆให้ทุกๆคนคลายเครียดได้พอสมควร จนในที่สุดทุกๆคนก็เดินทางมาถึงตรงบริเวณน้ำตก
" พักกันที่นี่ก่อนล่ะกันครับ "
ซิติพูดจบ หลายๆคนก็เริ่มวางสัมภาระและผู้บาดเจ็บลงกับพื้น หน่วยแพทย์เริ่มทำงานหลังจากแบ่งทีมกันได้มากขึ้นส่วนซิติกับโคเดก็ขออาสาสมัครเพิ่มเพื่อไปเก็บผลไม้ป่ามาตุนไว้เป็นเสบียง
" คุณปอจะฟื้นมั้ยคะพี่ ? "
ไผ่เดินเข้ามาหาโอที่กำลังเช็ดหน้าผากให้กับคุณปอที่ยังสลบไม่ตื่น
" ต้องตื่นสิ...ผู้ชายแบบนี้น่ะอึดเหมือนปีเตอร์เลยล่ะ ไม่ต้องกังวลหรอก "
โอตอบแบบให้ความหวังไผ่...อย่างน้อยเธอก็ยังรู้สึกดีกว่าที่จะได้ยินคำตอบทำนองว่า" ไม่รู้สิ "เพราะว่ากันตรงๆแล้วแม้แต่โอเองก็ยังไม่มั่นใจเลยด้วยซ้ำว่าคุณปอนั้นจะฟื้นขึ้นมาจริงๆรึเปล่า...
" เฮ้อ...ทำเป็นเก่งนะนาย...โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ตายไปน่ะ "
ฮารุนั่งบ่นใส่นัทที่นอนได้สติแต่ไม่ขยับเพราะแผลทีท้องของเขาไม่ใช่เล่นๆ
" ผมมั่นใจว่าคุณต้องวางแผนอะไรไว้แน่ๆตะหากล่ะ...มีเรอะอยู่ดีๆใคจะบ้าประกาศตัวเองให้คนอื่นเกลียด...ยิ่งตอนที่คุณเสนอตัวให้อีกฝ่ายทางเราโมโหสุดขีดแค่ไหนมันก้ยิ่งดูได้อารมณ์กว่ามาเตี้ยมกันให้โกรธกันเองใช่มั้ยล่ะ...เชอะ ! แต่ผมก็คาดไม่ถึงหรอกนะว่าพวกนั้นมันจะโหดขนาดนี้น่ะ...นี่ถ้าไม่ได้กระบองเหล็กที่พกไว้ข้างๆเอวล่ะก็ป่านนี้ไส้ผมคงไหลไปแล้วล่ะ "
นัทพูดจบก็หยิบกระบองเหล็กออกมาจากกางเกง มันมีรอยถูกข่วนสี่รอยค่อนข้างลึก
" ดีแล้วล่ะที่นายยังไม่ตาย...จากนี้ไปพวกเราคงต้องพึ่งกันมากกว่านี้...นายเองก็อย่าเพิ่งมาตายก่อนคนที่อายุมากกว่าอย่างชั้นล่ะ "
ฮารุพูดพลางดีใจที่คนที่เธอทะเลาะด้วยตอนต้นยังมีชีวิตอยู่...ก่อนจะร้องออกมาโดยไม่รู้ตัวทำให้นัทรู้สึกอายเล็กๆที่มีคนดีใจที่ตนไม่ตายจนร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขาแบบนี้
" ป้าครับ... "
โทนี่พูดขึ้นมาหลังจากได้สติก่อนจะถูกตบหัวอย่างรุนแรง
" ใครป้าหา !!~ เพราะนายน่ะแหละชาวบ้านเข้าใจผิดกันหมดแล้ว !! "
นอสต์พูดพลางตะหวาด หลายๆคนฮาทันทีที่ได้เห็น
" โอย....ป...พี่นอสต์ใจเย็นๆก่อนเด้ !! ฟังผมพูดหน่อย !! "
โทนี่กุมกะโหลกพลางบ่นอย่างหัวเสีย ดาเมจที่เขาได้รับนั้นเกือบจะทำให้เขาสลบไปอีกรอบสบายๆ
" ไม่คิดว่ามันมีกลิ่นแปลกๆแถวๆนี้บ้างเหรอครับ ? "
โทนี่พูดพลางทำจมูกสูดกลิ่นฟึดฟัดก่อนทีนอสต์เองก้จะได้กลิ่นขึ้นมาเหมือนกัน
" เออแฮะ...กลิ่นไม่แรงนะ...แต่...ทำไมรู้สึกแปลกๆ....? "

-

ตัดไปที่ฝั่งซิติที่รับอาสาสมัครมาเก็บของป่าที่กำลังสอยผลไม้กันสนุกสนาน
" จงดูศิลปะแห่งการเก็บผลไม้ของข้า [ ตีลังกากลับหลังเก็บ ] !!! "
ไปป์พูดจบพลางโดดตีลังกาลงมาจากต้นไม้แล้วคว้าลูกที่คล้ายแอปเปิ้ลติดมือมาสองลูกติดต่อกันอย่างแม่นยำก่อนบริเวณศรีษะส่วนบนของเขาจะพุ่งไปกระแทกต้นไม้ข้างๆจนร่วงลงมาสู่พื้นอย่างไม่เท่เท่าตอนโดดลงมา สร้างเสียงฮากันอย่างถ้วนหน้า
" ควายเอ้ย~ !! เก็บให้มันเยอะๆไวๆเถอะไอ้บ้า !! เล่นท่ามากๆเดี๋ยวก็ได้เลือดหรอก "
ทอมพูดพลางลงไปขำดิ้นกับพื้น
" อ่า...อยากให้เก็บแบบปกติมนุษย์หน่อยนะครับ ประมารว่าเน้นไวมากกว่าศิลป์อ่ะ "
วอร์สเปลพูดขึ้นมานิดๆก่อนไปป์จะลึกขึ้นมาบ่นโอดครวญเล็กน้อยแล้วเดินไปเก็บผลไม้ต่อ
" จะว่าอร่อยมันก็นะ...แต่มั่นใจเหรอครับว่ากินแล้วไม่เป็นอะไรน่ะ ? "
ไพโรพูดพร้อมๆกับทามามิเนะที่เก็บผลไม้อยู่ด้วยกันก่อนโคเดจะแถลงข้อสงสัยนั้นให้
" ไม่หรอกครับ อย่างน้อยผมก็กินมันตั้งแต่เที่ยง...อาการตอนนี้ที่มีก็คงแค่อยากถ่ายหนักสักดอกแค่นั้นเองแต่โอกาสมันไม่เอื้อเท่าไหร่ ส่วนตัวคิดว่ามันก็คงเป็นแอปเปิ้ลเหมือนบ้านเราน่ะแหละ"
โคเดพูดพลางกัดกินสดๆโชว์เขาทั้งสอง มื่อหายข้องใจแล้วพวกเขาจึงเก้บกันต่อไป

ระหว่างนั้นเอง...จู่ๆก็มีหมาป่ารุดเข้ามาล้อมพวกเขาเป็นจำนวนราวๆ 20 กว่าตัวได้...แต่พวกเขามาเก้บผลไม้ด้วยจำนวนผู้คนแค่ 25 คนเท่านั้นแต่ทางซิติกับโคเดไม่ได้ตกใจอะไรเท่าไหร่เมื่อเจอหมาป่าอีกตัวที่ใหญ่กว่าใครซึ่งพวกเขาคุ้นหน้ากันดี
" อ๊ะ ! สวัสดีครับคุณ...เอ่อ...กอสเปลสินะครับ "
หมาป่าเจ้าถิ่นดังกว่ายืนอยู่บนเนินสูงมองลงมาหาพวกเขาทั้งหมด ก่อนจะพยักหน้าให้เหมือนจะบอกว่าใช่
" คืนนี้พวกเราจะมาค้างแรมกันที่บริเวณน้ำตกนี่น่ะครับ...ถ้าเสียงดังไปยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ "
ซิติพูดจบ กอสเปลเหมือนจะคิดอะไรออกจึงค่อยๆเดินมาหาพวกเขา ขนาดที่ใหญ่โตของกอสเปลทำให้หลายๆคนที่ยังไม่เคยเจอเขาตกใจได้ไม่น้อยเหมือนกัน
" เสร็จรึยังล่ะ...ไปด้วยกันสิ...ข้ามีบางสิ่งให้พวกเจ้าดู "
ซิติหันไปหาทุกๆคนที่อยู่ด้านหลัง ทุกคพยักหน้าให้ก่อนซิติจะหันไปพยักหน้าให้กับกอสเปลแล้วเดินไปด้วยกันจนถึงบริเวณน้ำตกตรงที่เขาพักแรมกันอยู่...แต่ที่นั่น...หลายๆคนได้ไปรวมอยู่กระจุกเดียวกันเหมือนถูกต้อน...ที่สำคัญที่นั่นเองก็มีฝูงหมาป่าล้อมพวกเขาที่เหลือทั้งหมดอยู่ด้วย !!!
" นี่มันอะไรกันครับเนี่ย ?! "
โคเดกล่าวขึ้นมาก่อนกอสเปลจะเดินไปที่พงหญ้าที่อยู่ห่างจากจุดที่พวกเขาอยู่ร่วมๆ 10 เมตรได้
" ช...ชั้นรู้...แต่ที่แน่ๆพวกเราไม่ได้ทำแน่นอน "
นอสต์พูดขึ้นมาก่อนเธอจะชี้ไปทางเดียวกับที่กอสเปลเดินไป ซิติเริ่มงงจึงได้แต่วิ่งไปทางที่กอสเปลเดินไปจนเจอภาพที่ไม่คาดฝัน

ภาพศพของหมาป่า 4 ตัวที่ถูกมีดกรีดแทงบริเวณท้อง บางตัวถูกแทงหัว บางตัวถูกแทงยับเยิน...ไม่ว่าตัวไหนก้ตายอย่างน่าอนาถ
" นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย ? "
ซิติตะลึงพลางหันไปถามกอสเปลที่อยู่ข้างๆ
" หลังจากที่พวกเจ้ากลับไปสักระยะก็มีกลุ่มคนที่แต่งกายคล้ายๆพวกเจ้ามาที่นี่...พวกเราต้อนรับอย่างดีเหมือนกับที่ทำกับพวกเจ้า...แต่พวกนั้นกลับตอบแทนพวกเราด้วยการปล้นเสบียงที่เราแอบสะสมไว้ในค่าย..มิหนำซ้ำยังฆ่าพวกพ้องของเราด้วย...พวกเราโกรธแค้นมาก...มากๆเสียด้วยสิ !! "
จบประโยคนี้กอสเปลหันมาหาพวกเขาด้วยสายตาอาฆาตอย่างมากจนซิติสะดุ้งไปชั่วขณะ
" ต...แต่พวกเราไม่ได้ทำนะครับ ไม่ใช่พวกเราแน่นอน !! "
ซิติพูดแก้ตัว
" ข้าไม่สนใจหรอกว่าพวกนั้นน่ะจะเป้นใครมาจากไหน !! แต่ที่นี่ๆพวกนั้นมีกลิ่นแบบเดียวกับพวกเจ้าแสดงว่าต้องเป็นพวกเดียวกันแน่ๆ ในเมื่อพวกนั้นทำกับพวกพ้องของเราแบบนี้ได้พวกเราเองก็จะทำกับพวกพ้องของมันในอย่างที่พวกมันทำกันให้ดู !!! ให้พวกมันมานั่งร้องไห้เสียใจภายหลังไปเลย !!! "
สิ้นประโยคนี้ฝูงหมาป่าที่ล้อมกลุ่มพวกเขาไว้ต่างก็ค่อยๆคืบหน้าเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ...ในขณะที่กลุ่มหาเสบียงเองก็โดนต้อนในทันทีเช่นเดียวกัน
" บ้ารึไงเนี่ย ? เรื่องที่ไม่ได้ทำไหงพวกเราต้องมารับผิดชอบฟระ !! "
ไพโรบ่นโวยวายทันที แต่สายตาของหมาป่าที่จ้องมาทางพวกเขาพลางแยกเขี้ยวส่งเสียงแฮ่ฮื่อบ่บอกให้เขารู้ทันทีว่าโวยวายไปก็ไม่มีประโยชน์...ที่สำคัญหมาป่าพวกนี้คงโกรธมากจริงๆเสียด้วย
" เอาไง ? สู้มั้ย ? "
โคเดพูดพลางเอามือล้วงเอาหน้าไม้ออกมาแบบเงียบๆ แต่วอร์สเปลกลับตอบไปอีกแบบหนึ่ง
" ผมว่า...เรารอดูอีกสักระยะดีกว่าครับ...ผมรู้สึกว่าสถานการณ์มันแปลกๆ "
วอร์สเปลพูดพลางมองไปทางกอสเปลก่อนจะพูดออกมาเบาๆให้ทุกๆคนได้ยิน
" ผมว่าถ้าเขาโกรธจนอยากจะฆ่าพวกเราจริงๆล่ะก็...คุณซิติน่าจะตายก่อนเป็นรายแรกแล้วล่ะครับ...แต่นี่ยังยืนอยู่ข้างๆเลยซึ่งมันดูยังไงๆอยู่ "
ถึงวอร์สเปลจะพูดแบบนั้นก็ตามแต่หลายๆคนก็คิดแบบเดียวกันอยู่บ้างแม้แต่ซิติเองก็แอบนึกแบบนั้นอยู่เหมือนกัน กองทัพหมาป่าได้อย่างกรายเข้ามาจนในที่สุดก็ถึงระยะประชิดแต่กลุ่มเสบียงกลับแค่ยืนขู่ล้อมไว้เฉยๆ
" พี่น้อสต์...หนูกลัว "
จันทร์กับไหมร้องออกมาจนนอสต์ต้องโอบกอดทั้งคู่เอาไว้ ขณะนี้ด้านหน้าของพวกเธอมีหมาป่าที่สายตาบ่งบอกที่ความโกรธที่ปะทุออกมาอย่างไม่สามารถวัดค่าได้และพวกเธอดันอยู่หน้าสุดของกลุ่มที่ถูกต้อนไว้อีกตะหาก...ในที่สุดหมาป่าตวที่อยู่ต่อหน้าเธอก็อ้าปากแยกเขี้ยวเข้าหาเธอทันที !!!
"แฮ่ !!!! "
" ฮึก !! "
นอสต์หลับตาพลางน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
" เฮ้ย !!!! "
ทุกๆคนร้องออกมาพร้อมๆกันทันทีด้วยความตกใจ !!
" แผล่บ... "

จู่ๆนอสต์ก็สะดุ้งตกใจที่หมาป่าตัวที่แยกเขี้ยวใส่เธอตัวดังกล่าวเปลี่ยนจากแยกเขี้ยวมาเป็นเลียแก้มเธอแทน หลายๆคนเห็นภาพนี้ถึงกับอึ้งจนเผลอเข่าอ่อนทรุดลงไปด้วยความโล่งอกเล็กๆ
" เอาล่ะ...พอแค่นั้นแหละทุกคน กลุ่มคนเหล่านี้ไม่ใช่พวกนั้น "
สิ้นเสียงของกอสเปลหมาป่าที่แยกเขี้ยวทำตาดุก็ถอนกำลังออกมาก่อนจะเดินไปรวมตัวกันทางกอสเปลทั้งหมดทุกตัว
" ขอโทษด้วย...แต่อยากให้เข้าใจว่าพวกเราอยากรู้ว่าพวกเจ้าเป็นแบบเดียวกับพวกนั้นมั้ย...แน่นอนถ้าพวกเจ้าต่อสู้พวกข้าก้จะสู้...อาจจะฟังดูไร้เหตุผลที่ถึงแม้เจ้าจะบอกว่าเพื่อปกป้องชีวิตของพวกเจ้าแต่ข้าเองก้มีสิทธิ์ที่จะล้างแค้นให้ลูกน้องเช่นเดียวกัน "
กอสเปลพูดก่อนจะเดินจากไปทางปลายน้ำตกซึ่งเป็นที่ตั้งค่ายที่พวกเขาไปเจอก่อนกอสเปลจะเหลียวหลังกลับมาพูดอะไรอีกเล็กน้อย
" วางใจได้...ข้ารักษาสัญญา...เพื่อเป็นการขอโทษในสิ่งที่พวกข้าทำไป คืนนี้พวกข้าจะคุ้มกันและเฝ้าดูแลพวกเจ้าให้เอง...ขอให้นอนหลับกันอย่างวางใจ "
หลังจากจบประโยคนี้ กอสเปลก็เดินจากพวกเขาไปอย่างเงียบๆ หลายๆคนเมื่อเห้นว่าจบเรื่องลงก็โล่งอกอย่างบอกไม่ถูก...โทนี่กับต๊อดสลบเหมือดไปอีกครา ผุ้หญิงหลายๆคนร้องไห้ดีใจกันทั้งสิ้นในขณะที่โคเดกลับยืนบอกอะไรบางอย่างกับตัวเอง
" อยู่ด้วยกัน...เราคงต้องใจเย็นกว่านี้ให้ได้ "
จากนั้นทีมเสบียงก้เข้าสมทบกลุ่มหลักก่อนทั้งหมดจะเฮฮาปาร์ตี้กันอย่างดีใจที่เหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้พรากชีวิตใครไปสักคน...อย่างน้อยพวกเขาก็มั่นใจนิดๆว่าที่นี่ปลอดภัยกว่าที่เต้นท์ของเขาแล้วแน่นอน...

-

ท่ามกลางความมืดมิด...มีแสงจันทร์สาดส่องทะลุใบไม้มาบ้าง คุณปอที่สลบไปก็ตื่นขึ้นมาแต่ก็ยังปวดหลังเล็กๆ เขามองทิวทัศน์รอบๆตัวก่อนจะเห้นว่าหลายๆคนได้ย้ายมาที่น้ำตกที่เขาได้พบในการสำรวจพลางยิ้มโล่งอกเล็กๆที่เห็นผู้คนมากมายยังมีชีวิตอยู่
" ฟื้นแล้วเหรอครับ ? "
ชายคนหนึ่งถามคุณปอที่ฟื้นขึ้นมา ในขณะที่ทุกๆคนหลับกันอย่างสนิทกลับมีเพียงชายคนนี้ที่ยังไม่หลับ
" ค...ครับ ต้องขอบคุณมากที่รบกวนแบกผมมาถึงที่นี่ เอ่อ..คุณ ? "
" ฟรอสท์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก "
( ฟรอสท์ = Frozen )
" ผมนอนไม่ค่อยหลับน่ะครับ...แต่ก็เห็นหมาป่าเดินไปเดินมาอยู่รอบๆ อย่างน้อยถ้าจะนอนตอนนี้ก็คงจะหลับจริงๆได้อยู่...แต่ปกติช่วงนี้ผมคงออน M อยู่มั้งเลยนอนไม่ลง มันชินๆ "
คุณปอหัวเราะเล็กน้อยก่อนฟรอสท์จะพูดอะไรเล็กน้อย
" ถ้าจะไปเดินยืดเส้นยืดสายให้ผมตามไปด้วยมั้ยครับ ? "
" ไม่เป้นไรครับ ขอบคุณมาก...ตัวผมพักผ่อนมามากแล้วแค่ออกไปเดินนิดหน่อยไม่เป้นไรหรอกครับ "
คุณปอพูดจบก็พลางเดินออกไปทางปลายน้ำตก ส่วนฟรอสท์ก็มองดูคุณปอเดินไปจนลับตาก่อนจะแอบย่องตามไปด้วยความเป้นห่วง

ที่ทุ่งหญ้าสีน้ำตาลทุ่งเดิมที่เขาเคยมาเยือนมันแล้วครั้งหนึ่งคุณปอได้พบหมาป่าจำนวนมากมายเดินลาดตระเวณอยู่ บางตัวเดินเข้ามาเลียขาเขาบางตัวก็นั่งแลบลิ้นแฮ่ๆให้เขาแสดงออกถึงท่าทีที่เป็นมิตรก่อนคุณปอจะเห็นกอสเปลเจ้าถิ่นนั่งอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย
" ฟื้นแล้วงั้นรึ ? เมื่อหัวค่ำข้าไปหาพวกเจ้ามาเห็นเจ้าสลบไม่ได้สติอยู่ อาการเป็นยังไงบ้างล่ะ ? "
กอสเปลถามคุณปอด้วยความเป็นห่วง
" ก็พอไหวครับ...ผมเจอของแข็งเข้าไปเต็มๆเลยล่ะ "
" ดีแล้วล่ะที่เจ้ายังไม่ตาย...เจ้าน่ะยังมีอะไรต้องทำอีกมาก "
กอสเปลพูดบอกคุณปอ ก่อนคุณปอจะมองไปที่ข้างๆกอสเปล มันมีลักษณะว่าที่พื้นดินบริเวณนั้นมีอะไรบางอย่างฝังอยู่เพราะพื้นบริเวณนั้นไม่มีพื้นหญ้าแถมมันยังดูนูนๆขึ้นมานิดหน่อยด้วย
" เอ่อ...ขอโทษนะครับ...พื้นที่ตรงนี้มีอะไรอยู่รึเปล่า ? "
คุณปอกล่าวถามเล็กน้อย
" อืม...ศพภรรยาของข้าเอง "
" หา ! เอ่อ...ขอโทษด้วยครับที่ผมถามอะไรไม่ค่อยเหมาะ "
คุณปอยกมือขึ้นขอโทษ
" ไม่เป็นไรหรอก...ไม่รู้ก็ย่อมไม่ผิด...ทุกๆคืนข้าก้จะมานั่งข้างๆนางแบบนี้จนเผลอหลับไปถึงเช้าตลอดน่ะแหละ "
กอสเปลพูดพลางเอาเท้าหน้าข้างซ้ายลูบพื้นดินเล็กน้อยก่อนจะพูดอะไรออกมา
" ถ้านางยังอยู่ล่ะก็...ข้าคงจะมีความสุขกว่านี้ "
" ท่านคงรักนางมากสินะครับ ? "
" อืม...ข้ารักนางมาก นางเป็นหมาป่าที่พิเศษไม่เหมือนใครแต่ในสงครามครั้งสุดท้ายที่พวกเราได้ต่อสู้กับกองทัพของมาโนนั้น พวกเราได้พ่ายแพ้ให้กับกองทัพของมาโนที่แข็งแกร่งกว่าแต่แล้วนางก็ทำเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นมา...นางขอร้องมาดนเพื่อละเว้นชีวิตพวกเราที่เหลือจากนั้นนางก็ยกพื้นที่บริเวณด้านหลังให้มาโนอย่างชอบธรรมเพื่อไม่ให้เกิดการต่อสู้มากไปกว่านี้ซึ่งมาโนยอบรับในข้อเสนอ...แต่บาดแผลที่นางได้รับจากการต่อสู้มันมากเกินไป ท้ายที่สุดนางก็ได้เสียชีวิตลงโดยที่ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย...ข้ามันไร้พลังยิ่งนัก...สัญญาข้อสุดท้ายที่นางได้ขอร้องข้าไว้ก็คือให้ช่วยปกป้องเหล่าหมาป่าที่เหลืออย่าให้ให้ใครมาทำร้ายได้ข้าก็ไม่สามารถทำตามได้อีก...ข้าทุเรศตัวเองจริงๆ !! "
สิ้นประโยคนี้กอสเปลมองไปที่ท้องฟ้า ใบหน้าของกอสเปลที่อาบแสงจันทร์เต็มไปด้วยน้ำตา...คุณปอมองเห็นแล้วจึงได้แต่ลูบหลังปลอบเพราะไม่รู้จะปลอบยังไงดี
" ข้าว่าเจ้าไปพักผ่อนเถอะ...อ้อ...บอกเจ้าคนที่แอบตามเจ้ามาให้ไปนอนพักด้วยล่ะไม่ต้องกังวลมากขนาดนั้น "
กอสเปลพูดออกมา คุณปอได้ยินก็รู้ทันทีว่าจะมีใครตามมาได้นอกจากฟรอสท์

คุณปอเดินจากอสเปลมาก่อนจะโบกมือให้กอสเปล กอสเปลเองก็ก้มหัวตอบรับก่อนจะนั่งอยู่ที่เดิน เมื่อคุณปอมาฟรอสท์ก็รีบวิ่งกลับไปนอนที่เดิมเพื่อไม่ให้คุณปอรู้ แต่เสียงฝีเท้าของเขาทำให้คุณปอรู้ว่าเขาได้กลับไปแล้วจึงได้แต่อมยิ้มเล็กๆก่อนจะกลับไปนอนพักผ่อนอย่างหมดกังวลไปหนึ่งวัน

-

ในขณะเดียวกันที่ป้อมปราการแห่งหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ขึ้น
" นายจะบ้ารึไงมาโน !? "
สเคลอุ้มลูกสุนัขวิ่งตามมาโนที่ตอนนี้สายตาของเขากำลังบ่งบอกถึงความม่พอใจอย่างมากออกมาจนล้นปรี่
" หลุ่ยหยางไปซุกหัวอยู่ที่ไหน ไปลากคอมันออกมาเดี่ยวนี้ !! "
จบเสียงตะโกน โจทย์ของมาโนก็ดันโผล่ออกมาพอดี
" ไง สเคล มาโน๊ก !!! "
หมัดของมาโนพุ่งเข้าใส่หลุ่ยหยางอย่างแรงจนเขาปลิวทะลุประตูที่ทำจากเหล็กจนแกขาดลอยไปติดกำแพงของป้อมชนิดแกะไม่ออก ก่อนพริบตานั้นมาโนจะพุ่งเข้าประชิดล้วซัดที่ท้องของเขาอีกทีจนเขากระอักออกมา
" ชั้นบอกแกแล้วใช่มั้ยว่าใครที่ขัดคำสั่งของท่านผู้นำจะต้องถูกลงโทษโดยไม่มีการยกเว้นน่ะ ? แล้วทำไมวันนี้แกถึงออกไปโจมตีพวกมนุษย์ทั้งๆที่มันอยู่นอกอาณาเขตของแก ตอบมาซิ !!! "
มาโนพูดพลางเอามือบีบคอหลุ่ยหยางจนแน่นก่อนสเคลจะวิ่งเข้ามาห้ามมวยเพราะไม่งั้นหลุ่ยหยางมีโอกาสตายเกิน 100% หากสู้กันแบบจริๆงจังๆ
" นายจะบ้ารึไงเนี่ย ? ไปถามแบบนั้นใครมันจะไปตอบได้กันเล่า !! ใจเย็นๆหน่อยสิ !! "
สเคลวิ่งเข้ามาแกะมือของมาโนออกจากคอของลุ่ยหยางก่อนหลุ่ยหยางจะไอค่อกแค่กเนื่องจากเมื่อครู่เขาใกล้ไปพบยมบาลอย่างไม่เต็มใจแล้ว
" โอย..ขอบใจมากสเคล...ชั้น..แค่กๆ !! ชั้นแค่อยากจะบอกว่าชั้นได้เบาะแสของไอ้พวกที่คอยขัดแข้งขัดขาของเราเลยออกไปลาดตระเวณดูจนไปเจอพวกนั้นโดยบังเอิญเลยอยากเก็บศพมาให้ตะหาก โอย...นี่ถ้าชั้นตายไปจะทำยังไงเนี่ย ? แค่กๆ !! "
หลุ่ยหยางบ่นอุบอิบก่อนมาโนจะบีบคอเขายกขึ้นลอยสุงเหนือหัวมาโน
" มาโน !! ตาบ้านี่ทำบ้าอะไรอีก !! เอาลงมาเดี่ยวนี้นะ !! "
สเคลปวดหัวไม่น้อยเมื่อเจอเหตุการณ์แบบนี้
" งั้นบอกมาหน่อยสิ...แกเมินชั้นรึไง ? คำสั่งก็มีบอกไว้นี่ว่าถ้าเจอสิ่งผิดปกติอันดับแรกให้รายงานชั้นก่อนไม่ก็แจ้งเรนน์ไว้เพื่อทำการตอบสอบ...แกคงไม่ลืมเหตุการณ์ที่พวกเราถูกกองทัพมนุษย์ที่เราไม่ได้ตรวจสอบแล้วบุกไปสู้ด้วยจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลับมาสินะ ? "
มาโนพูดจบก็ขว้างหลุ่ยหยางไปจนติดฝาผนังอีกฝั่ง งวดนี้หลุ่ยหยางโอดครวญเพราะซวยมากๆ
" อั่ก !...ผม..ผมแค่คิดว่ามันอาจช้าไปจึงทำการตรวจสอบเอง...ขอโทษจริงๆด้วยครบผมจะไม่ทำอีกแล้ว !!! "
จบประโยคนี้มาโนก็เดินออกไปจากห้องอย่างอารมณ์เสีย สเคลเดินเข้าไปดูอาการหลุ่ยหยางก่อนจะบ่นออกมา
" นายก็น๊า~...ชั้นเข้าใจนะว่านายจะทำคะแนนน่ะ แต่..เฮ้อ...ตามาโนนี่ก็อีกคนอะไรหนักหนาก็ไม่รู้ เคร่งจนน่ายองเลยแฮะ ว่าแต่นายเถอะจะแอบอยู่ข้างๆไปถึงเมื่อไหร่น่ะหา ? เวนท์ดิว !! "
สิ้นคำถามของสเคลก็ปรากฏร่างของชายผมหยิกฟูไปทั้งหัวเดินออกมาจากกำแพง
" ไม่ช่วยกันเลยนะแก... "
หลุ่ยหยางพูดพลางโมโหใส่ชายคนที่เดินออกมาจากกำแพง
" ช่วยบ้าอะไร ? แกก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าสายฟ้าของชั้นแค่สะกิดคุณมาโนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ โทษว่ะชั้นยังไอยากมีสภาพแบบเดียวกับแก มันไม่หล่อไม่เลิศสักนิด "
" อูยส์...ว่าแต่ไม่เข้าใจสักนิด..ทำไมมาโนต้องโมโอะไรขนาดนี้ด้วย "
หลุ่ยหยางบ่นอุบอิบก่อนสเคลจะบ่นบ้าง
" ชั้นสิน่าบ่นกว่า...วันนี้ชั้นกลับไปปราสาทชั้นเละตุ้มเป๊ะไปหมดเลยนะเนี่ย...ที่สำคัญเห็นว่าของในคลังอาวุธก็โดนโจรกรรมไปด้วยอีก มันอะไรกันหนักหนาเนี่ย... โว๊ย !!! "
สเคลบ่นจนตะโกนออกมา

มาโนเดินตึ้งๆอยู่ที่บริเวณทางเดินก่อนจะพบเรนน์ที่เดินยิ้มมาอย่างอารมณ์ดีทักให้
" หน้าตาดูไม่ได้เลยนะ ? มีอะไรรึเปล่า ? "
เธอกล่าวถามมาโน
" ไอ้เจ้กนั่นมันออกไปโจมตีคนในอาณาเขตของเธอไม่รู้รึไง ? "
มาโนกราดใส่
" รู้สิ...ก็ไม่เป็นไรนิ แค่ทุ่นแรงเฉยๆ ทำไมรึ ? กังวลเรื่องนั้นล่ะสิ "
เรนน์พูดจี้จุดเรื่องที่มาโนกังวลที่สุดทันที สีหน้าของมาดนแสดงออกอย่างไวว่าใช่
" ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องกังวลหรอก...ดูท่าหมอนั่นจะไม่เจออะไรสักอย่างเลยล่ะ ไม่ต้องกังวลหรอกชั้นไม่มีทางปล่อยให้หมอนั่นเจออยู่แล้ว "
พูดจบเรนน์ก็เดินจากมาโนไปก่อนมาโนจะพูดกับเธอโดยไม่ได้หันไปมอง
" ขอบใจเธอมาก "
" ไม่เป็นไร ช่วยๆกัน "
จากนั้นพวกเขาก็เดินไปคนละทิศคนละทาง


To be continue....
wily ผ สมาชิก
· #79
- Episode 21 : กองทัพแห่งตำนาน


" ไปตามทิศทางที่ข้าบอกแล้วเจ้าจะสามารถไปยังค่ายแห่งใหม่ที่พวกที่เคยอยู่ที่นี่ไปสร้างไว้ได้ ขอให้พวกเจ้าโชคดีทั้งหมดก็แล้วกัน พบกันครั้งหน้าข้าหวังว่าพวกข้าจะสามารถช่วยเหลือพวกเจ้าได้มากกว่านี้ "
กอสเปลกล่าวอำลาทุกคนในช่วงเช้ามืดราวๆตี 5 หลังจากถูกปลุกกระทันหันเนื่องจากกอสเปลพบว่ามีอะไรบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างที่เขาอธิบายออกมาไม่ได้ จึงจำต้องให้ทุกๆคนออกจากที่นี่กันไปก่อน
" ครับ ! ครั้งหน้าพวกเราคงต้องขอรบกวนอีกที...ถ้าเป้นไปได้พวกเราจะช่วยพวกท่านบ้างล่ะครับ "
คุณปอกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะพาสมาชิกทุกๆคนเดินออกจากค่ายร้างแล้วมุ่งหน้าไปสู่" ค่ายนักรบแห่งใหม่ "ตามที่กอสเปลได้บอกเส้นทางไว้
" ขอให้โชคดีเหล่ามนุษย์ทั้งหลาย...หากพวกเจ้ามีดชคจริงๆก็คงจะสามารถผ่านกลุ่ม[ ฮาวด์ ]ไปได้อย่างแน่นอน...เพราะจากที่นี่ไปก็ไม่มีที่ใดปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว...จงแสดงให้ข้าเห็นทีเถอะว่าข้าไม่ได้ตัดสินใจผิดไปที่บอกเส้นทางนั้นให้กับพวกเจ้า !! "
กอสเปลพูดออกมาหลังจากท่ส่งกลุ่มผู้หลงทางไปยังอาณาเขตที่พักของ" กลุ่มฮาวด์ "ที่เคยไปเยือนพวกเขาที่เต้นท์ทีนึงแล้วโดยไม่ได้บอก เขาอยากทดสอบดูว่ากลุ่มคนเหล่านี้จะสามารถพลิกวิกฤตอะไรในใจที่เขาคิดไว้ได้หรือไม่
" จะดีเหรอ ? ชั้นไม่สั่งอะไรลูกน้องนา...ถ้าตายหมดล่ะก็โทษกันไม่ได้นะ...ถึงจะบอกว่าพวกนักรบโบราณอยู่ละแวกนั้นก็เถอะ...เกิดไม่ได้ยินเสียงรึออกมาเจอพอดีล่ะก็พวกนั้นตายฟรีแน่ๆ "
เรนน์พูดหลังจากที่ทุกๆคนเดินจากไปจนคิดว่าไม่น่าจะมีใครหันมามองกอสเปล เธอแอบดูทุกๆคนมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วยซ้ำ
" ไม่รู้สิ...แต่ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะผ่านมันไปได้...หากเรื่องที่ข้าคิดไว้เป็นจริงขึ้นมาล่ะก็เจ้าเองก็จะได้หลุดพ้นจากชีวิตที่ไร้สาระนี่ซะที หึ...ไม่ดีรึไง ? "
กอสเปลไม่ได้หันไปมองเรนนืที่อยู่ข้างหลังแต่ถามออกไปตรงๆเลยแทน
" ก็นะ...แต่ชั้นไม่คิดหรอนะว่าคนะรรมดาน่ะจะทำอะไรพวกเราได้โดยเฉพาะมาโน..เมื่อวานได้ข่าวว่าหมอนั่นซัดพวกเดียวกันซะเกือบตาย คนพรรค์นั้นชั้นเองก้สนใจนะว่านอกจากเอลพิราสกับบาโฮมี่แล้วใครจะกำราบหมอนั่นลงได้บ้าง "
เรนน์พูดจบก็นั่งลงกับพื้นอย่างสบายอารมณื ทั้งๆที่เธอเองก็อยู่ฝ่ายที่ต้องคร่าชีวิตมนุษย์แต่ก็ไม่ได้ทำแต่กลับเอาแต่เฝ้าติดตามดูแทน แม้แต่กอสเปลเองก็ไม่เข้าใจเธอเหมือนกัน

-

ตะวันเริ่มค่อยๆโผล่ออกมาให้เห็นไกลๆลิบ แต่ทุกคนกลับรีบเดินอย่างมากเพราะต่างหวังว่าจะต้องไปให้ถึงค่ายดังกล่าวก่อนที่มันจะสว่างไปมากกว่านี้...พวกเขาหวังอาศัยความมืดอันน้อยนิดพรางตัวไปเรื่อยๆ...ตอนนี้แม้สภาพของหลายๆคนจะยังไม่ถึงขั้นฟื้นตัวดีก็ตาม แต่ทุกๆคนก็เรียกว่าถ้ามีเรื่องมาก็สู้กันไหว
" โอเคแน่นะคะคุณปอ ? "
นอสต์ถามด้วยความเป้นห่วงเนื่องจากเห้นคุณปอแอบเอามือจับบริเวณสีข้างหลายทีแล้ว
" พอได้ครับ อืม...พอจะเข้าใจแล้วล่ะครับว่าพวกที่เล่นมวยปล้ำต้องอึดขนาดไหน "
คุณปอพูดพลางเอามือจับสีข้าง มันยังระบมและเจ็บอยู่มากเลยทีเดียวแต่คุณปอก็ฝืนเก็บอาการไว้
" มานี่ดีกว่า Boy, เดี่ยวผมอุ้มไปเอง "
บิลลี่โผเข้าไปอุ้มคุณปอแล้วพาเดิน คุณปอถึงกับเหวอก่อนหลายๆคนจะหัวเราะปนอมยิ้มออก
" ให้ชั้นอุ้มมั่งมั้ยล่ะ ? "
อาโนนี่หันไปมองต้นเสียงก่อนจะเจอหน้าแขกรับเชิญพิเศษใส่แว่นดำกล่าวคำพูติดหู
" ZEI ! ZEI ! ZEI !!! "
พูดจบ ฮาร์ดเกย์ก็แบกอาโนนี่พาดบ่าแล้วเอามือตีก้นแล้วเดินนำลิ่ว ทำให้ทุกคนอาแตกยิ่งกว่าเดิมเพราะอาโนนี่ดิ้นหวังจะลงอย่างมากมาย

หวังจากทุกๆคนเดินมาได้สักระยะก็พบอะไรบางอย่างที่คล้ายๆ" บ้านสุนัข "ราวๆ 30 หลังเต็มไปหมด...พวกเขารู้สึกไม่ดีและหยุดเดินทันทีที่เห็น
" เอ่อ..ขอปากเสียนิดๆนะ...เป้นไปได้ไหมครับว่าบ้านเหมือนบ้านหมาพวกนี้จะเป็นบ้านของไอ้วพกนักล่ามนุษย์? "
โทนี่พูดออกมาก่อนจะเหลียวไปมองคนอื่นๆ ซึ่งก็พยักหน้าให้เพราะคิดเหมือนๆกัน
" ลงมือก่อนได้เปรียบ !! ไอ้พวกนี้ยังไงก็ต่างไปจากพวกหมาป่ากลุ่มนั้น 100% อยู่แล้ว ถ้ายัไงให้ผมแนวหน้าให้ก็ยังไหวนะครับ "
โคเดพูดพร้อมงัดเอาหน้าไม้ออกมา จังหวะนี้หลายๆคนเริ่มหยิบอาวุธออกมาโดยเฉพาะก๊วนของวาตารุที่อาวุธครบมือที่สุด
" พวกเราขอลงแขกด้วยคน "
ไลอ้อนพูดจบก็บรรจุกระสุนลงรังเพลิง...เขาตรวจดูจำนวนกระสุนที่มีเหลือไม่เกิน 30 นัดอย่างใจหายแล้วเก็บมันใส่กระเป๋า ทอมกับไปป์ก็งัดเอาหอกกับง้าวออกมาก่อนยามะจิกับวาตารุจะสวมหมวกเหล็กโรมันที่เขาแบกมาตลอดทางไม่ได้ใส่เพราะกลิ่นเลือดมันติดอยู่มาสวมก่อนจะงัดดาบสปาร์ตั้นออกมา
" คงต้องสู้กันเท่านั้นสินะครับ... "
คุณปอพูดพลางกัดฟัน...ก่อนมิวมิวจะเดินเข้ามา
" ต้องทำใจแล้วล่ะครับ...หากครั้งนี้เราไม่ลงมือพวกเราอาจมีชะตาที่วิญญาณต้องพรากจากกายเนื้อไปตลอดชีวิตเป็นแน่ ผมเห็นด้วยที่พวกเราจะโจมตีก่อน "
มิวมิวพูดแบบนี้คุณปอก็เหล่ไปทางซิติอีกคน งานนี้ซิติพยักหน้าเอาด้วยคุณปอเลยต้องทำใจจำยอมเพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากฆ่าใครเพียงแต่ถ้าไม่ทำก็ต้องถูกฆ่า
" ครับ...ตกลง !! "
สิ้นเสียงคุณปอ ทุกๆคนก็ชูอาวุธขึ้นฟ้าแล้วเฮออกมา
" เฮ้ย !! เสียงอะไรดังกึงก้องกันนั่น !? "
จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งออกมาจากบ้าน ทุกคนตั้งท่ารบก่อนตกใจเล็กน้อยที่คนที่พวกเขาเห็นแต่งกายได้คุ้นตาสุดๆ โจงกระเบนแดงๆกับเสื้อที่ดูคล้ายเสื้อกล้ามสีแดงแถมถือดาบสองเล่ม...ดูยังไงก้นักรบไทยโบราณชัดๆ !!
" พวกเจ้าเป็นคนของฝ่ายใดกันรึ ? "
ชายนักรบกล่าวถาม
" พ...พวกเราหลงทางมาครับ ตอนนี้กำลังจะไปที่ค่ายนักรบตามที่กอสเปลบอกกล่าวมา...เราไม่ได้มาร้ายครับ "
" อะไรนะ กอสเปล ? เจ้าพบกับเจ้าหน้าขนนั่นแล้วงั้นรึแล้วเจ้านั่นก็แนะนำเจ้าให้ไปค่ายของพวกข้า ? ดีซี...แสดงว่าพวกเจ้าก็เป้นนักรบเยี่ยงข้าด้วยใช่หรือไม่ ? "
ประโยคคำถามที่ฟังแล้วบาดหูดูโบราณแบบนี้พวกเขาพอจะเดาออกแล้วล่ะว่าค่ายที่ว่าเป็นค่ายอะไร
" เอ่อ...พวกเราไม่ใช่นักรบหรอกครับ แต่ถ้าต้องสู้คงต้องสู้จริงๆ...เพราะจริงๆแล้วพวกเราไม่ได้อยากจะเข่นฆ่าใครเลยสักนิด "
คุณปอพูดอุทอนออกมาก่อนชายคนดังกล่าวจะตะโกนอีกที
" เฮ้ย พวกเอ็ง !! ออกมาโดยไว !! พวกมันกลับมากันแล้ว !!!! "
สิ้นเสียงของชายนักรบก็มีกลุ่มคนในชุดเดียวกันเด๊ะๆแต่บางคนไม่ใส่เสื้อก็มีราวๆ 6 คนออกมาจากนั้นไกลออกไปร่วม 30 เมตรกว่าก็ปรากฏฝูงชายในชุดคลุมสีดำร่วม 30 กว่าคนกำลังเดินเข้ามาอย่างไว
" ไอ้พวกนั้นมันมาขโมยสเบียงพวกเราอีกแล้ว ให้ตายเถอะคุณเรนน์ไปไหนเนี่ย ? "
ชายคนหนึ่งในกลุ่มกล่าวขึ้นมาก่อนทีชายชราอีกคนที่สวมกะโหลกคล้ายๆลิงจะเอามือมากั้นพวกเขาทั้งหมดแล้วพูดออกมา
" ไม่ต้อง...คิดว่าเดี๋ยวก๊าซพิษคงทำงาน "
สิ้นคำพูดของชายชรา จู่ๆบริเวณบ้านสองหลังที่มีนักรบบางคนยังไม่ทันออกมาก็มีควันพุ่งออกมาจนเต็มไปหมด แน่นอนว่ามันเป็นควันพิษ...ที่สำคัญร้ายกาจมากด้วย !!
" เฮ้ย !! พวกเจ้า !! "
หลังจากเห้นว่ากับดักที่ตนวางไว้ทำงานแล้ว ชายชราก้สั่งให้ฝุงชายชุดคลุมดำพุ่งเข้าใส่ทันที
" ฆ่าอย่าให้เหลือ...ไม่งั้นต้องตามเช็ดล้างทุกวัน วันนี้มาเยอะเสียด้วย...โชคดีจริงๆ "
ฝูงชายชุดคลุมพุ่งเข้าใส่นักรบสองคนที่เดินเซออกมาพลางเอามือกำคอไออย่างรุนแรงมาก ตาของเขาเบิกโพลงน้ำตาไหล จังหวะนั้นเองที่ชายชุดคลุมพุ่งเข้าไปใส่อย่างรวดเร็วจนพวกเขาตั้งตัวไม่ทัน !!
" พวกเจ้าหลบเร็ว !! "
ชายนักรบคนที่พวกคุณปอเจอตอนแรกตะโกนบอกเขาพลางวิ่งไปช่วยอย่างไวที่สุดก่อนที่เขาจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นวาตารุกับไปป์ ทอมและยามะจิพุ่งเข้าซัดใส่ชายชุดคลุมสองคนที่พุ่งเข้ามาหวังทำร้ายคนบาดเจ็บจนกระเด็นลงไปกองกับพื้น
" อ้าว ? ไหนว่าไม่ใช่นักรบไง ? "
ชายนักรบงงเล็กน้อย จังหวะนั้นนอสต์ก็นำทีมแพทย์ฉุกเฉินเข้าไปดูอาการของผู้บาดเจ็บทั้งสองอย่างไว
" ไผ่ โอ !! ดูอีกคนทีส่วนจัทร์กับไหมดูอีกคนนึง ฮารุขอน้ำด่วนเลยเท่าไหร่ก็ได้ "
นอสต์สั่งการอย่างรวดเร็วเพื่อให้การประสานงานเกิดผลที่สุดซึ่งแต่ละคนก้ทำได้ดีทีเดียว
" ลุกขึ้นมาเลยไอ้พวกบ้าสวมหัวกะโหลก วันนี้กรูจะจับพวกมรึงไปให้บิลลี่อูบุนตู้จนกว่าจะตายอย่างอนาถ !! "
วาตารุพูดพลางชุดาบชี้ไปอีกทางหนึ่ง พริบตานั้นก้มีอีกหลายๆตัวพุ่งเข้ามาจนงวดนี้
ยกทีมออกมาช่วยกันอย่างลืมกลัวลืมตาย
" ท่านถามว่าพวกเราไม่ใช่นักรบสินะ..ก็จริงอยู่ "
วอร์สเปลพูดออกมาพลางโดดเข้าไปร่วมวงไพบูลย์ก่อนซิติที่เดินเข้าไปตัวเปล่าๆจะตอบเสริมไปอีกที
" แต่ให้มามองดูใครตายต่อหน้าน่ะพอกันที...พวกเราไม่ยอมเด็ดขาดครับ "
สิ้นประโยคนี้กองทัพชายชุดคลุมทั้งหมดก็โถมเข้าใส่พวกเขาทันที !!!

-

หลังจากสู้กันได้สักพักหนึ่ง...กลุ่มคุณปอที่มีอยู่ 90 กว่าคนรวมทีมนักรบที่เจอเข้าไปก็ร้อยต้นๆตอนนี้กลับเหนื่อยหอบไม่เป็นท่า....
" แบบนี้..แฮ่ก...แย่แหงๆเลยว่ะ เชรี่ยเอ้ย !! "
ไพดรบ่นออกมาพลางปาดเหงื่อก่อนที่ชายชุดคลุมจะพุ่งเข้าใส่เขาอย่างไม่ทันรู้ตัว
" เจ้าหนุ่ม !! ก้มหัวลง !! "
ชายนัรบกล่าวตะโกนบอกไพโรให้ก้มหลบ ไพโรก้มลงไปจนเปิดช่องให้ชายชุดคลุมที่พุ่งเข้ามาโดนชายนักรบใช้ดาบฟันอย่างแรงจนลงไปกองกับพื้น
" ระวังหน่อย...อย่าประมาทในการศึกสิ !! "
ชายนักรบกล่าวเตือนไพดรเล็กน้อย เขาเองก้หบกินแล้วเหมือนกัน
" นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย...ผีเรอะ !! "
สิ่งที่พวกเขาเจอตอนนี้ก้คือกลุ่มชายชุดดำทั้ง 36 คนที่ล้อมกรอบพวกเขาอยู่ แน่นอนมันอาจฟังดูน้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนคนที่มีเป็นร้อย...ถ้าพวกเขาสามารถล้มพวกชายชุดคลุมดำลงได้น่ะนะ...
" ฟันไปกี่ทีก้ลุกขึ้นมาตลอด...ให้ตายเถอะมันจะบ้าไปหน่อยแล้ว !! "
วาตารุพูดพลางกัดฟัน เพราะเขาได้ฟันคู่ต่อสู้จนล้มลงไปไม่กี่หน ที่สำคัญที่สุดคือฟันไปอย่างจัง !! โดนจนเลือดพุ่งเปรอะเขาไปหมดแต่อีกฝ่ายดันลุกขึ้นมาได้แบบสบายๆ
" ความลับอยู่ที่เจ้าชายชรานั่น !! มันเล่นคุณไสยอะไรสักอย่างทำให้จ้าพวกนี้ไม่มีวันเจ็บไม่มีวันตาย !! "
ชายนักรบกล่าวพลางชี้ดาบไปที่ชายชราที่สวมกะโหลกลิงที่ยืนห่างจากพวกเขาไกลโคตรจนพวกเขามั่นใจเลยว่า" แหงๆเลยว่ะ "
" โจมตีไกลตอนนี้คงมีแต่ไลอ้อนกับพี่ช่างไฟล่ะครับที่ทำได้...กระสุนว่าไงเอ็ง ? "
ไปป์พูดพลางเหล่หันไปมองไลอ้อนที่ยืนถือปืนคู่อยู่
" 16 นัด...ถ้ายิงมันตายได้นะ หมดแม็กกรูก็ยอม !! "
ไลอ้อนพูจบโคเดก็บรรจุกระสุนหน้าไม้นัดถัดไปหลังจากยืนหอบได้สักพัก "
" ของผมเหลือ 4 นัด...แต่จะให้วิ่งไปเก็บเพิ่มในสถานเการณ์แบบนี้นี่..ไอด้วยนะครับ...ตายฟรีชัว "
" งั้นผมขอเสนอแผน !! "
ยามะจิพูดขึ้นมากลางกลุ่มทุกคนจะเหล่มองก็ไม่ได้จึงได้แต่ถามเอา
" ว่ามาเลยอย่าเล่นท่า !! "
เอิร์ธพูดขึ้นพลางต่อยใส่ชายชุดดำที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นออกไป
" ต้องแบ่งเป็นสองทีม !! ทีมนึงพุ่งเข้าใส่พวกชุดดำนี่ทั้งหมดเลย...อีกทีมก็พุ่งเข้าไปเล่นไอ้แก่นั่น...ด้วยจำนวนของพวกเราตอนนี้ทำได้อยู่แล้ว "
ยามะจิเสอนแผนการณ์เฉียบสุดติ่ง
" ข้าสนใจ ! มาลองกันดูสักครา !! "
ชายนักรบกล่าวแทนอีก 3 คนที่ยังไหวจู่ๆนอสต์ก็ตะโกนขึ้นมาบอกทุกคน
" พวกเรา !! ควันที่ผู้ชายสองคนนี้โดนมีโอกาสสุงที่จะเป็นเพียงแค่แก๊สน้ำตา...ถ้าตาแก่นั่นยังมีอยู่ล่ะก็เอาอะไรปิดจมูกหน่อยก็แล้วกัน !! "
นอสต์พูดขึ้นหลังจากจบการวิจัยชั่วพริบตาของไผ่ที่ตอนนี้กำลังถอดแว่นเก็บใส่กระเป่า
" ชั้นมีของดีพวกนาย...มันแห้งแล้ว...ถ้าเป็นไอ้พวกนี้ล่ะก็ได้ผลแน่ๆ !! "
ฮารุพูดพลางส่งประทัดชนิดหนึ่งให้พวกเขา
" นี่มัน....สุดยอด !!!!! "
ซิติที่รับไปถึงกับอึ้ง !!

-

หลังจากที่สู้กันไปพลางตั้งรับแล้วคุยตกลงเรื่องแบ่งทีมกันไปในทีสุดก็ตกลงกันได้
" จุดไอ้นี่เสร็จแล้วตามแผนเลยนะทีมบุกเข้าตีไอ้ชุดดำน่ะ "
โคเดพูดพลางเอาไฟแช็คมาไว้ในมือก่อนรอสัญญาณความพร้อมของทุกๆคน
" เอาเลย ! "
พูดจบปุ๊บ โคเดก็จุดลูกเหม็นขนาดพี่เบ้งข้างไปด้านหน้าพวกเขาจนรอบเป้นวงกลม พริบตานั้นควันโขมงก็พวยพุ่งออกมาจนอีกฝ่ายตกใจงงไปในทันที
" อะไรวะ ก๊าซพิษ ? "
ชายชราตกใจเล็กน้อย แต่ชายชุดคลุมดำตกใจมากๆ

พริบตานั้นเองในระหว่างที่มัวแต่งงกับระเบิดควัน กลุ่มที่เข้าชาร์จก็พุ่งออกมาจากกลุ่มควันพลางจู่โจมสายฟ้าแล่บ !! พวกเขาแบ่งกันเลยทีเดียวว่าถ้าไม่รุมก็รุมสามอย่าให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหวได้ถนัด ส่วนทีมบุกเข้าตีชายชรากลับมีแค่ชายนักรบที่เป้นผู้นำกับดคเดแล้วก็ไลอ้อนเท่านั้น
" ชิบเป๋งแล้ว "
ชายชราพูดจบก็พลางลากสังขารโกยหนีอย่างทุกลักทุเล

" เอาให้ร่วง !! "
เสียงอาโนนี่ตะโกนพลางขึ้นคร่อมชายชุดดำก่อนโทนี่จะวิ่งไปจับคอของชายชุดดำฟาดลงพื้นหลังจากที่แวนดาร์คโฮล์มจับใส่ท่าเยอรมันซูเพล็กซ์
" เยส !! ท่าคู่สาดดดดดดดดดดดด !!! "
โทนี่พูดหลังจากลุกขึ้นมาแล้วฟาดฝ่ามือกับแวน
ในระหว่างการตะลุมบอนคุณปอที่ซัดอีกฝ่ายจนเซล้มลงไปก็เห็นอีกฝ่ายงัดเข็มอะไรสักอย่างออกมาเขาจึงใส่ไปอีก 4 หมัดก่อนเข็มจะตกลงพื้นแล้วซิติก็หยิบมันขึ้นมาดู
" ยาเหรอ ? "
"สงสัยใช่ครับ "
ซิติตอบคำถามคุณปอ
" ทุกๆคน ลองๆค้นตัวพวกมันดุนะครับว่ามีอะไรๆเหมือนยารึเปล่า ถ้ามียึดให้หมดเลย "
คุณปอตะโกนกล่าวแต่จังหวะนั้นเองที่เขาประมาท ชายชุดคลุมพุ่งเข้าใส่คุณปอพร้อมอ้าปากหวังจะงับแขนของเขา
" คุณปอ !! "
ซิติตะโกนลั่น !!!

ฉัวะ !!

พริบตานั้นเอง ชายชุดคลุมก็ค่อยๆล้มลงไปกับพื้น ทุกอย่างสงบลงในเวลาถัดมา
แต่ครั้งนี้กลับปรากฏร่างของชายในมาดนักรบแบบเดียวกันเต็มพรืดไปหมด !!
" เยอะโคตร !!! "
ไปป์พูดพลางกวาดสายตามองไปจนทั่ว...แค่ที่เห้นอย่างต่ำก็น่าจะราวๆ 50 คนได้
" คุ้นๆ...อ่ะ ความรู้สึกมันบอก พวกพี่ๆเป้นกันมั้ย ? "
ต๊อดพูดพลางเอามือกุมหน้าอก
" อืม..มันรู้สึกตื้ตันอะไรก้ไม่รู้...ไม่เคยเป้นแบบนี้เลยนะ หรือเพราะเจอนักรบของจริงเข้าเลยเป้นแบบนี้ก็ไม่รู้... "

-

อีกด้านหนึ่งตาแก่ที่หนีไปจนเข้ามาในป่าก็เจอต้อนจนจนมุม
" ไม่รอดแน่ไอ้เฮงซวย "
โคเดพูดพลางยิงหน้าไม้ใส่ ไม่โดนตัวแต่ก็โดนเสื้อติดคาต้นไม้ งานนี้หมดสิทธิ์รอด
" ข้าจะปราณีเจ้าด้วยการลงดาบนี้เพียงครั้งเดียว "
ชายนักรบกล่าวขึ้นพลางพุ่งเข้าไปใส่ทันที
" อึก !! "
จู่ๆพวกเขาทั้งสามก็ทรุดลงไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนชายชราจะหัวเราะ
" ฮ่าๆๆ หัวเราะทีหลังดังโคตร "
" แกทำอะไรไอ้เฒ่า !! "
ไลอ้อนกล่าวอย่างหัวเสีย
" ไม่มีอะไรมากหรอก...ก็แค่ระหว่างที่พวกแกตามข้ามาข้าได้โปรยละอองพิษเอาไว้ด้วยไงล่ะ...พวกเจ้าต้องตายอย่างอนาถด้วยฝีมือของข้า ฮ่าๆๆๆ "
ชายชราพูดจบก็งัดเอาอะไรออกมาให้พวกเขาดู
" ด้วยละอองพิษอันนี้มันจะส่งพวกเจ้าไปลงนรกได้อย่างทรมาน...แม้ข้าจะหนีไปไหนไม่ได้ก็จริง...แต่รอดูพวกเจ้าตายอย่างทรมานนีมันก้ไม่เลวทีเดียว
" อึก !! ไอ้แก่ !! แค่นี้จิ๊บๆเว้ย !! "
โคเดพูดพลางลุกขึ้นมา เขารู้สึกว่ามันมีฤทธิ์เหมือนยาสลบอย่างแรงมากมากว่าเพราะเขาเริ่มง่วงอย่างมากแล้ว
" ช้าไปไอ้หนู "
ชายชราทำท่าจะขว้างถุงที่เปิดออกมาทางพวกเขา แต่จู่ๆเขาก็ถูกชายอีกคนที่ตามพวกเขามาแล้วซุ่มดูเหตุการณ์สักระยะพุ่งเข้าฟันจนถึงแก่ชีวิตด้วยดาบคู่
" อ...อะไรกัน ? "
" อย่างแกหากเก้บไว้ก็รกแผ่นดินเกิด ตายไปเสียนั่นแหละดี !! "
สิ้นคำพูดดังกล่าว ชายชราก็ล้มลงไปนอนชักสักครู่ก่อนจะสิ้นลมไป
" ขอบคุณครับท่าน "
ชายนักรบกล่าวขอบคุณชายอีกคนที่เข้ามาช่วย ตอนนี้ทั้งไลอ้อนและโคเดต่างก็ตะลึงกับใบหน้าของชายคนที่มาช่วยพวกเขา

ใบหน้าที่คมเข้มดุดัน ไว้หนวดแบบนี้ใช่แน่นอน...แม้จะไม่ชัวแต่พวกเขาก่อนจะสลบล้มลงไปเพราะทธิ์ยาสลบแต่ก็ยังพูดชื่อๆนึงออกมาซึ่งตรงกันทั้งคู่...

" น...นายจันทร์หนวดเขี้ยว.... ? "

สิ้นคำๆนี้พวกเขาก้สลบลงไปในทันที...

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #80
เกลียด