LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 9 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
JrChan สมาชิก
· #41
รอดมาเกินครึ่งแค่ 4 คนเองอ่ะ... T^T
pai_pai สมาชิก
· #42
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #43
- Episode 13 : กองไฟที่ดับมอด


ย้อนกลับไปในเวลา 9.00 AM ของวันเดียวกันอีกครั้งหนึ่ง...

ทีม C ซึ่งออกเดินทางเพื่อสำรวจภูมิประเทศที่นำมาโดยก๊วนของวอร์สเปลต่างก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ได้รับมอบหมายมา จนเข้าไปในป่าทึบในที่สุด
หลังจากทั้งหมดได้เข้ามาในป่าทึบ ต่างคนต่างก็เริ่มพูดคุยกันเล็กน้อย บางคนก็หยิบนู่นนี่มากิน สักพักไพโรก็เดินไปหลีสาวคนหนึ่งในกลุ่ม
" มาคนเดียวไม่เหงารึครับน้อง ? "
เด็กสาวดังกล่าวทำหน้าตกใจก่อนจะปลีกตัวเดินออกห่างไพโรเพราะรู้ว่าจะมาม่อ ทามามิเนะเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวก็ฮาสะบัดช่อ
" ไอ้เวรเอ๊ย~ ดูเวลาหน่อยดิวะจะม่อสาวน่ะ นี่ ! มรึงดูกรูนี่ !! "
ทามามิเนะพูดจบก็พลางเดินไปหาสาวน้อยคนเดิมที่ไพโรเดินเข้าไปหลีแต่งวดนี้ไม่ได้เดินไปเฉยๆ ดันเดินไปจับไหล่สาวน้อยคนดังกล่าวจากด้านหลังแล้วชะโงกหน้าไปทางด้านหน้าอีกด้วย( นึกภาพคนเดินโอบไหล่กันดูนะครับ )
" แย่จังเลยเนอะ...ที่ไอ้พวกผู้ชายที่เต้นท์มันปล่อยให้สาวน้อยตัวเล็กๆดูบอบบางแสนน่ารักอย่างเธอต้องออกมาเดินป่าผจญภัยในที่ๆไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงแบบนี้เนี่ย...เฮ้อ~ "
จบประโยคที่เหมือนจะดูดีของทามามิเนะ สาวน้อยคนดังกล่าวก็ศอกใส่ก่อนจะใส่ท่า[ อิปป้ง-เซโออิ ]จนร่างของทามามิเนะลอยข้ามหัวเธอ ส่งผลให้หลังบางๆของทามามิเนะกระแทกพื้นดังพลั่ก !!
" อ๊อก !!! "
ทามามิเนะนอนกระอั่ก งวดนี้ต้องบอกว่าขำทีหลังฮากว่าเห็นๆเพราะไพโรถึงกับลงไปดิ้น B-Boy กับพื้น
" อุกร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!~ ฮาว่ะสาดดดดดด ดูกรูนี่เหรอ...ฮาว่ะเหรี้ยเอ้ย !! "
สักพักวอร์สเปลผู้นำวนก็เดินเข้ามาดูอาการของทามามิเนะที่โดนท่าเด็ดสายยูโดไปจังๆจนลุกไม่ออก ตัวเขาเองก็อมยิ้มไว้จนหน้าบ่งบอกเหมือนกันว่าอยาจะขำโคตรๆแต่ยังไงก็ต้องรักษามาดผู้นำกลุ่มกันบ้าง
" พวกเอ็งนี่ก็น้า~ ไปยุ่งกับน้องเขาได้ "
" โห...แล้วใครจะไปรู้ล่ะวะว่าคุณน้องแกจะเล่นแรงเงี้ย โอย~ แม่ทีบ้านยังไม่เคยจับกรูทุ่มเลยนะเว้ย !!! อูยส์~ "
ทามามิเนะค่อยๆลุกขึ้นมาก่อนจะบ่นอุบอิบ
" หลังเอ็งไม่หักก็บุญโขแล้ว ที่สำคัญน่ะ...น้องเขาอาสามาเข้ากลุ่มเองนะเว้ยไม่ได้โดนยัดเยียดให้มา ไอ้บ้า ! "
เอิร์ธเดินเข้ามาหาก่อนจะชี้แจงให้ทุกๆคนรู้ว่าสาวน้อยคนดังกล่าวได้อาสามาเอง ไม่ได้ถูกบังคับตามที่พวกเขาเข้าใจกัน
" กลุ่มเรานอกน้องคนนั้นก็มีสาวๆอีกตั้ง 5-6 คน จะว่าไปพวกเอ็งก็โคตรดวงตกเลยนะเว้ยที่ไปยุ่งกับน้องคนนั้นน่ะ นั่นน่ะว่าที่นักสำรวจเลยนะเว้ย พ่อน้องเค้าเป็นนักดาราศาสตรื อารมณ์คงราวๆกาลิเลโอล่ะมั้ง "
" กาลิเลโอบ้านเจ๊กมรึงสิวะเป็นนักดาราศาสตร์...แล้วที่สำคัญเอ็งไปรู้ข้อมุลแบบนั้นมาจากไหนวะ อย่ามาปั้นข่าวนะเว้ย !! "
จบคำถามดังกล่าวเอิร์ธก็หยิบสมุดโนตเล่มเล็กๆขึ้นมา
" ตอนคัดกลุ่มกันน่ะ กรูแอบเนียนไปบอกสาวๆกลุ่มเราว่าต้องการชื่อ ข้อมูลต่างๆไว้เพื่อทำวิจัยกลุ่มเหมือนที่นักศึกษาเค้าทำกัน แรกๆน้องแกก็งงๆน่ะนะ แต่ไปๆมาๆก็ให้ว่ะ เบอร์มือถือกรูก็มี ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆ "
จบประโยคนี้ หน้าตาของเอิร์ธก็เต็มไปด้วยแววชั่วร้ายเพียบ
" รีบๆลุกขึ้นเดินกันเถอะไอ้พวกหื่นกาม เดี๋ยวไม่ทันเจออะไรก้หมดเวลากนก่อนพอดี "
วอร์สเปลพูดเร่งให้สามหน่อที่จับกลุ่มคุยกันลุกขึ้นเดินต่อ ไม่งั้นอาจะมีถกกันยาว


-

เดินกันมาสักระยะหนึ่ง มีบางคนในกลุ่มขอพักเหนื่อยเนื่องจากเดินกันมานานพอสมควร วอร์สเปลจึงชูมือให้สัญญาณหยุดพัก แต่ละคนจึงนั่งพักผ่อนกินน้ำกันตามอัธยาศัย
" จะ 11 โมงแล้วรึวะเนี่ย...วันนี้จะเจออะไรมั่งป่ะวะ ? "
วอร์สเปลบ่นอุบอิบ
" ก็นะ ข้าว่าถ้าเราไม่เจอล่ะก็ ทีมอื่นๆก็ไม่น่าเจออะไรแน่นอน แมร่งป่าทั้งนั้นเลยว่ะ จะมีอนาคอนด้าโผล่มาให้เห็นมั้ยเนี่ย ? "
เอิร์ธนั่งพูดสมทบพลางดื่มน้ำ สักพักไพโรกับทามามิเนะก็เดินเข้ามาหา
" เสียดายว่ะ...ไอ้คาเงะจังมันน่าจะมาด้วย ไม่งั้นคงสนุกว่านี้ "
ไพโรพูดขึ้นมาเพราะว่าพวกเขาทั้ง 5 คนนั้นนัดกันมาเพื่อมาเจอกันในงานโดยเฉพาะมากกว่ามาซื้อของ จู่ๆเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นพวกเขาก็อยากจะอยู่ให้ครบกลุ่มมากกว่า
" เอาน่า...เดี๋ยวถ้าไม่เจออะไรสักบ่าย 2 บ่าย 3 ก็กลับเล่าเต้งไปหามันแล้วน่ะ...แหม~ เป็นเกย์รึไงมรึงน่ะ ? คิดถึงมันจังนะ "
ทามามิเนะพูดขึ้นมา หลายคนที่ได้ยินก็ฮากร๊ากทันที
" เกย์พ่องดิสาด !!!!!!!! "
งานนี้ไพโรเสียหายอย่างแรง...


-

หลังจากพักเหนื่อยกันพอหอมปากหอมคอ แต่ละคนก็ลุกขึ้นออกเดินทางกันต่อจนกระทั่งไปสิ่งๆหนึ่งเข้า
" พวกพี่ครับ นี่มันรอยกองไฟรึเปล่าครับ ? "
สิ้นเสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่ม ทุกคนต่างก็เดินไปดังทิศทางที่มีสิ่งดังกล่าวอยู่...มันค่ร่องรอยของกองไฟอย่างเห็นได้ชัด
" ค่ะ...ใช่แถมระยะเวลาไม่น่าจะนานเท่าไหร่ด้วยสิ "
สาวน้อยคนที่ไพโรกับทามามิเนะเข้าไปหลีกล่าวขึ้นพลางหยิบเศษไม้ในกองไฟที่ดับมอดแล้วขึ้นมาดู
" ป่านี้ไม่ค่อยมีความชื้นเลย ดูจากสภาพของท่อนไม้ที่ถูกใช้ทำฟืนแล้วไม่น่าจะนานค่ะ ดูกันจริงๆแล้วต้องบอกว่าไม่น่าเกินสองวันด้วยซ้ำ "
สิ้นการวิจัยดังกล่าว ทุกคนทึ่งเล็กน้อยก่อนไพโรจะทำหน้าเจ้าเล่ห์
" เยี่ยมเลย อย่างน้อยพวกเราทุกคนก็เจออะไรที่พอจะเป็นเบาะแสได้บ้างแล้วว่ายังมีมนุษย์คนอื่นๆอยู่นอกจากพวกเราด้วย เอ่อ...น้องชายชื่อ....? "
ไพโรพูดพลางชี้นิวถามอย่างมีมารยาท
" ผม...ต๊อดครับ !! "
จากนั้นนิ้วของไพโรก็เบนไปทางสาวน้อยเปาสายตาของเขา เธอเข้าใจสิ่งที่ไพโรอยากถามจึงบอกชื่อของตัวเองออกมา
" ผ...ไผ่ค่ะ "
" อืม...พวกน้องสองคนเยี่ยมมาก พี่ให้ลิโพคนละขวดเลย "
พูดจบไพโรก็ควักลิโพในเป๊ตัวเองออกมาให้คนละขวด ทั้งสองกล่าวขอบคุณก่อนจะรับไป
" เอ้า !! พวกเราเร่งฝีเท้ากันอีกสักนิดดีกว่าครับ...อีกไม่นานก็จะเที่ยงแล้ว เรารีบไปหาที่พักนั่งทานเสบียงกันดีกว่า "
วอร์สเปลกล่าวพลางปรบมือดังๆให้ทุกคนพร้อมเดินทางต่อ ทามามิเนะทำหน้าชั่วร้ายเดินเข้ามาหาไพโรทันที
" ไอ้เลว....แผนสูงนะมรึง สาด....!!! "
" อ้าว~ ถ้าคนนึงบอกชื่อแล้วอีกคนไม่บอกล่ะก็โคตรเสียมารยามเลยชิมิ ? ชิมิชิมิ ? ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ "
จบประโยค ไพโรทำหน้าเจ้าเล่ห์กว่ากลับ

-

เดินกันมาอีกสักระยะหนึ่งงานนี้เอิร์ธหูดีมาก ได้ยินเสียงเหมือนปลากระโดด
" เฮ้ย ! กรูได้ยินเสียงปลาโดดน้ำว่ะ !! "
เอิร์ธพูดจบ ทุกคนทำหน้าไม่ค่อยอยากเชื่อ
" จากทางไหนวะ ? อย่ามั่วนะเว้ย เดี๋ยวหลง...ถึงจะบอกว่าทำสัญลักษณ์กันมาตลอดทางก็เถอะ "
ไพโรพูด เอิร์ธจึงนำหน้าทุกคนไป
" ไม่พลาดหรอกน่ะสัส ตามมาเหอะว่ะ "
หลายๆคนเกาหัว แต่ก็ยินดีที่จะตามไป

เอิร์ธนำหน้าทุกคนมาได้ระยะหนึ่ง เขาก็พ้นจากตัวป่าทึบมาโผล่ที่สถานที่อีกแห่ง เหมือนจะเป็นพื้นที่กว้างๆธรรมดาๆ แต่อีกสิ่งที่ไม่ธรรมดาคือที่นี่มีแม่น้ำที่กว้างมากๆ !!
" ไอ้สัส !! ไงล่ะ เรียกกรูว่าพระเจ้าซะ !! คาราวะกรูนี่ !! "
เอิรธพูดพลางกระโดดเหยงๆ หลายคนดีใจมากๆที่เจอแม่น้ำอย่างกว้าง
" เยี่ยม !! เราเจอแหล่งน้ำแล้ว...แถมกว้างมากๆเสียด้วยสิ !!! "
วอร์สเปลพูดพร้อมกำมือทำท่าดีใจสุดขีด อย่างน้อยก้มีน้ำกินไม่รู้จบกันแล้วแต่สิ่งต่อมาที่เขาเห็นทำให้เขาระทึกใจยิ่งขึ้นไปอีกเท่าตัวนั่นก็คือมีเต้นท์พักแรมเล็กๆกางอยู่ 4 เต้นท์ห่างออกไปไกลๆอยู่ข้างๆริมแม่น้ำ ที่สำคัญมีร่องรอยของกองไฟที่มอดดับสนิทแล้วอยู่ด้วย !!!!
" เฮ้ย !! เต้นท์ว่ะเฮ้ย เต้นท์ มีคนแน่นอนว่ะเฮ้ย "
จบระโยคของวอร์สเปลทุกคนหันไปทิศทางเดียวกันจนเห็นเต้นท์เล็กๆทั้ง 4 เต้นท์ทันที
" เอาไงวะ...กรูกลัวว่าจะเป็นพวกเผ่ากินคนว่ะ.... ? "
เอิร์ธพูดขึ้นมา ทุกคนกลัวขึ้นมาเล็กๆทันที
" ถ้าเป็นเต้นท์อีนังอีกานั่นนะ กรูจะเผาแมร่ง...แต่ถ้ามันหลับกรูจะปล้ำ !! "
ประโยคนี้สาวๆในทีมไม่ปลื้ม
" ในหัวมีแต่เรื่องแบบนี้เลยสินะคะเนี่ย เฮ้อ~ "
ไปป๋พูดพลางส่ายหน้า แม้จะบ่นออกมาลอยๆเบาๆแต่ไพโรก็ได้ยิน แต่ก็ม่ได้สงท่าทีอะไรอออกมา ได้แต่ยิ้มเหยๆที่มุมปาก
" งั้นกรูไปเอง !! "
วอร์สเปลอาสามุ่งหน้าไปอย่างช้าๆเงียบๆ ทุกๆคนได้แต่ค่อยๆย่องตามไปด้วยเผื่อหากมีอะไรเกิดขึ้นมาจะได้ช่วยกันได้ทันท่วงที จนในที่สุดพวกเขาก้มาถึงเต้นท์ทั้ง 4 ดังกล่าว
" ขอโทษนะครับ...มีใครอยู่มั้ย ? "
วอร์สเปลกล่าวถามไถ่ตามมารยาทชาวสารขัณฑ์แต่พริบตานั้น ซิบก็ถูกรูดลงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ...สิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าของวอร์สเปลและทุกคนเล่นเอาตาค้างปากอ๊ากว้างจนยัดหัวคนได้ทั้งหัวแบบตรงๆ เพราะสำหรับบางคนแล้ว...อาจจะไม่อยากเจออไรแบบนี้ก็ได้
" โอ้ ! Boy ? ไนซ์มีท !! "
สิ้นประโยคดังกล่าวเสียงของวอร์สเปลก็ตะโกนลั่นป่าชนิดที่ดังโคตรๆแบบที่ตัวเขาเองไม่เคยตะโกนได้มาก่อน
" แย๊กกกกกกกกกกกกกกก~ อานิกี๊~~~~~~~~~~~~~~~ !!!! "
จากนั้นทุคนที่อยู่ด้านหลังโดยเฉพาะผู้ชายทั้งหมดต่างก็แสดงอาการออกมาอย่างเห็นได้ชัดพร้อมแหกปาเหมือนและพร้อมเพรียงกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
" บิลลี่ !!!!!!! "

ส่วนสาวๆได้แต่อึ้งเล็กๆ...

-

ผ่านไปเกือบ 5 นาทีกว่าที่ผู้ชายทั้งกลุ่มจะคุมสติได้โดยเฉพาะน้องต๊อดหนุ่มน้อยคนสุดท้องในกลุ่มที่ถึงขั้นลงไปนอนสลบน้ำลายฟุมปากตาเหลือกจนสาวๆต้องเอายาดมออกมาให้ ต่อหน้าพวกเขาตอนนี้ถ้าไม่นับ [ ทาคาคาสุ อาเบะ ] ไอด้อลชายชื่อดังของโลกการ์ตูนในจักรวาลใบนี้ ชายตัวเป็นๆที่พอจะทำให้วกเขาหวดกลัวได้เด่นๆก็คงมี [ บิลลี่ เฮอร์ริงตัน ] แต่ต่อหน้าพวกเขาตอนนี้ไม่ได้มีแค่นั้น

แถมยังมีคนอื่นๆอีกสามคนก็คือ...

แดนนี่ ลี
แวน ดาร์คโฮล์ม
และพิธีกรชื่อดัง ฮาร์ด-เกย์ !!

4 จตุรเทพแห่งชายโฉดตอนนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว ผู้ชายทั้งกลุ่มต่างนั่งตัวขดเพราะเกรงกลัวการถูกแทงประตูหลังเป็นอย่างมาก บิลลี่ซึ่งเห็นถึงเรื่องนั้นจึงัวเราะออกมาอย่างอดที่จะขำไม่ได้
" ฮ่าๆๆๆๆ Boy, ไม่ต้องกังวลกนไปหรอกครับ พวกเราไม่ทำอะไร you หรอกครับ อย่าได้กังวลกันไปเลย "
บิลลี่พูดพลางยิ้มให้ แต่หลายๆคนยังไงก็สยอง
" ท่าทางพวกเราจะทำงานกันดีนะเนี่ย...เล่นเอาคนที่เจอกันครั้งแรกถึงกับผวาได้ขนาดนี้ นี่งานหน้าชั้นต้องไปปล้ำกับตัวประกอบตั้ง 3 คน งวดก่อนผิดคิวถูกกำลูกกระแป๋งยังเจ็บไม่หายเลย "
แดนนี่พูดขึ้นหวังเอาฮา ได้ผลแต่สาวๆที่นั่งขำกัน แต่ผู้ชายถึงขั้นขนหัวลุก !!
" พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่เหรอคะ ? "
ไผ่ถามพวกเขา ทุกคนมองหน้ากันก่อนฮาร์ด-เกย์จะเป็นคนตอบคำถามนั้น
" ตอนแรกพวกเรากำลังจะไปถ่ายทำกันน่ะครับ พอดีเจอกันเลยชวนกันไปทานข้าวตามประสาคนในวงการเดียวกัน แต่จู่ๆตอนขับรถทิวทัศน์ก็มืดลงไปเฉยๆ พอสว่างอีกทีรถที่เราขับก็พุ่งลงไปในแม่น้ำนั่นแล้วล่ะครับ ว่ากันตามตรงพวกเราก็เกือบไม่รอด...แต่ก็อยู่มาได้ 10 กว่าวันแล้ว "
ฮาร์ดเกย์ตอบคำถามจบ ไผ่ก็พยักหน้าก่อนจะหันไปทางไพโร
" จะกลัวอะไรกันคะ ? พวกพี่ๆเขาไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ? "
บิลลี่มองผู้ชายทุกคนก่อนจะยิ้มอย่างสุภาพแล้วกล่าวออกมาเล็กน้อย
" อย่ากังวลเลยครับ...ที่พวกเธอเห็นนั่นมันก็เป็นแค่งานของพวกเราเฉยๆ พวกเราไม่ได้มีรสนิยมอะไรแบบนั้นหรอกครับ...เพราะถ้าพูดกันตรงๆแล้วพวกเราไม่ได้อยากให้ใครต่อใครเขาคิดหรอกว่าพวกเราเป็นพวกพิลึก แต่นั่นก็คืองานที่พวกเราต้องทำเพื่อแลกกับเงิยที่พวกเราต้องใช้ในชีวิตประจำวันอันแสนโหดร้าย...ช่วยเข้าใจพวกเราด้วยเถอะครับ... "
จบประโยคนี้ ผู้ชายหลายคนเริ่มรู้สึกผิดในใจนิดๆทันที....

-

อีกฟากของแม่น้ำก็มีบางสิ่งกำลังทานน้ำอยู่
" สงสัยวันนี้ข้าศึกที่สวมชุดทหารเก่าๆคร่ำครึนั่นคงไปบุกราสาทของท่านสเคลเป็นแน่เลยครับ...ไม่เห็นพวกฟิรานาในน้ำเลยสักคน "
ชายคนหนึ่งในชุดที่เหมือนจะทำจากหนังสัตว์ทั้งชุด บนหัวสวมหัวกะโหลกแปลกๆดูไม่ออกว่าเป็นตัวอะไรกำลังกล่าวกับชายอีกคนที่อยู่ข้างๆ
" สเคลชอบทำเป็นเล่น...ถ้าเป็นข้าคงถล่มให้ราบคาบแล้วเก็บศพให้มันครบๆไปนานแล้ว "
ชายคนดังกล่าวที่อยู่ข้างๆกล่าวขึ้นมาบ้างหลังจากที่ใช้มือกวักน้ำทานไปสักครู่
" แล้ววันนี้ท่านคิดจะทำอะไรต่อล่ะครับ ? "
" เดินไปเรื่อยตามแม่น้ำนี้แหละ...ตะวันใกล้ตกค่อยกลับฐาน...ข้าเองก็อยากจะไปดูบาโฮมี่สักหน่อยด้วย "
" ข้าจะขอติดตามไปด้วยล่ะกันครับ เผื่อว่ามีอะไรก็ใช้สอยข้าได้เสมอ "
ชายที่สวมชุดหนังดังกล่าวบอกกับชายที่เพิ่งทานน้ำเสร็จ กอนชายคนที่ว่าจะหันมายิ้มให้เขา
" ขอบใจเจ้ามากสเลจด์ "
" มิได้ครับ ท่านมาโน "
หลังจากจบบทสนทนา ทั้งคู่ก็กางปีกบินข้ามมายังแม่น้ำอีกฝั่ง ซึ่งเป็นฝั่งที่ทุกคนกำลังรวมตัวสนทนากันอยู่ !!


-

ระหว่างที่ผู้ชายหลายๆคนเริ่มพูดคนตีซี้กับกลุ่มของบิลลี่
ทางสาวๆเองก้ำพยาบาลหนุ่มต๊อดจนได้สติกลับคืนมา
แต่ในระหว่างที่ความสงบสุขกำลังปกคลุมอยู่รอบๆตัวทุกคน

" พายุ "ลูกใหญ่ก็เดินทางเข้ามาแล้ว !!

To be continue
tod_kung สมาชิก
· #44
มีผมอยู่ในนั้นด้วย ^_^ แล้วไหงผมต้องนอนน้ำลายฟูมปาก ด้วย!!!
me/นั้งน้ำลายฟูมปาก
ไม่ระบุตัว
· #45
เป็นตรูเจองี้ก็ร่วง !! แต่ท่าทางปกติสุขล่ะมั้ง
pai_pai สมาชิก
· #46
เกลียด
pai_pai สมาชิก
· #47
เกลียด
ไม่ระบุตัว
· #48
= Wily not login =
ใช่ครับ [ pai_pai = ไป่ไป๋ ]
เจ้าของร้าน( คนเดิมที่อ่านชื่อคุณ vorspiel )
อ่านให้ฟังผมก้ว่าตามนั้น จะว่าไปชื่อส่วนมากเจ้าของร้านแก
จะเป็นคนอ่านให้น่ะครับ เพราะผมอ่านเองมันจะแปลกๆ
เลยให้คนแก่ๆกว่าอ่านให้มันดูน่าเชื่อถือกว่า( ฮา )
pai_pai สมาชิก
· #49
เกลียด
nostalgia สมาชิก
· #50
เอ่อ ไม่รู้เราจะพูดช้าไปรึป่าวนะ แบบว่าเมย์จัง (yamayji) โดนสลับเพศไปซะแล้ว

รู้สึกกลุ่ม 3 เนี่ยแจ็คพ็อตแตกเลยนะ ได้แก๊งชายสี่หมี่เกี๊ยวเข้าร่วมด้วยแน่ะ
ไม่ระบุตัว
· #51
ของดีกำลังมาเยือนทีมสามนี่หว่า...
yamayji สมาชิก
· #52
เข้ามาอ่าน

มีฉานด้วยเรอะ!!!!!!

-ยามะจิขว้างสิ่งดังกล่าวออกไปพลางหันกลับมาบอกทุกๆคนอย่างไวว่า
" หลับตาเร็วเว้ยไอ้เหรี้ยยยยยยยยย !! กรูปาแฟรล์ไปแล้ว !!! "[ เค้าไม่เคยพูดถ่อยแบบนี้น้า~T^T]

-" THIS IS SPARTANNNNNNNNNNN !!!! "
ยามะจิแหกปากลั่นห้อง [ เห้ยยยย]

-ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
[ตูเป็นKเหรอเนี่ยม่ายยยยยยยยย]



แถมเถื่อนสลัดดดดแต่ชอบนะ5555+
ตาเอิร์ทก็มีแฮะ555+เกรียนโคตร
yamayji สมาชิก
· #53
อยากให้เพิ่มบท
เมมเบอร์
-piyoaaa
-tananime
-Joanna
-LazyRabbit
ไม่ระบุตัว
· #54
รู้สึกว่า tanamine น่าจะคนเดียวกับ tamamine แหงๆถ้า wily ไม่พิมพ์ผิด
wily ผ สมาชิก
· #55
- Episdoe 14 : วิกฤตริมแม่น้ำ


" กินข้าวกันเถอะว่ะ "
เอิร์ธกล่าวกับทุกๆคนพลางงัดเป๊หยิบขนมปังกับอาเจโคล่าออกมาตั้ง หลายๆคนสนใจที่จะร่วมวงด้วยจึงทยอยกันมาล้อมวง
" พวกเราพอจะมีข้าวอยู่นะ เรากำลังจะหุงกันเลย หากสนใจมาร่วมวงกับเราได้นะ "
ฮาร์ดเกย์บอกกับทุกๆคน แม้จะยังกลัวๆนิดแต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธ มีข้าวให้กินทั้งทีใครจะไม่อยาก ?
" ใครก็ได้รบกวนช่วยปิ้งปลาทีครับ "
เสียงแดนนี่กับแวนตะโกนจากแม่น้ำ พวกเขาหาปลากันเก่งไม่น้อย จับปุ๊บโยนปั้บเลยก็ว่าจะได้ แม้จะมีชวดไปบ้างบางโอกาส
" ป่ะ ! ไปช่วยกันเหอะ จะได้กินดีๆสักมื้อก็งานนี้ล่ะวะ "
ไพโรลากทามามิเนะไปช่วยปิ้งปลาที่จับได้ก่อนที่วอร์สเปลจะเดินไปดูอาการหนูต๊อด
" ไหวป่าว ไม่ไหวพักก่อนก็ได้ ขากลับเดี่ยวให้เอิร์ธมันแบกไป "
วอร์สเปลพูดแต่โยนงานให้ชาวบ้าน เอิธที่นั่งซัดขนมปังถึงกับหันมาจ้องหน้าเถื่อนก่อนวอร์สเปลจะหันไปทำหน้า [ Just as planned ]ใส่..

กินเวลาร่วมครึ่งชม.กว่า ข้าวสวยญี่ปุ่นจำนวนค่อนข้างมากก็ถูกหุงจนสุก แดนนี่รับหน้าที่คอยแจกปลาปิ้งให้คนที่เดินมาคู่กับไพโร ส่วนแวนกกับทามามิเนะก็แจกข้าวสวยใส่ใบตองที่บิลลี่กับฮาร์ดเกย์ไปเก็บมาจากในป่าให้พร้อมผลไม้บางอย่างที่คล้ายๆฝรั่งแต่รสชาดหวานกว่าเล็กน้อยมาจำนวนมากจนไม่น่ากินกันไหว สักัพกพอได้รับอาหารการกินที่มากพอที่จะเติมพลังให้ร่างกายได้ หลายๆคนที่มีเก็บเรื่องเครียดๆไว้ในใจก็เริ่มผ่อนคลายยิ้มแย้มกันเลยทีเดียว
" ไม่คิดเลยว่าจะได้กินข้าวในที่แบบนี้...แถมยังเป็นข้าวญี่ปุ่นด้วยสิ "
ต๊อดพูดพลางกินอย่างเอร็ดอร่อย
" เอ้า เดี๋ยวก็ติดคอตายหรอก "
ไผ่ยื่นน้ำชาที่ได้รับแจกจากฮาร์ดเกย์ให้กับต๊อดเพราะเกรงว่าเดี่ยวจะติดคอตายเอาง่ายๆ
" เฮ้ย !! ไอ้ด็กน้อยนั่นมันหลีเด็กเอ้งว่ะไพโร "
ทามามิเนะสะกิดพลางทำหน้ากวนบาทา ก่อนไพโรจะส่ายหัวแล้วหันไปบอกทามามิเนะ
" ไว้กรูเกิดมาหน้าเหมือนพวก SJ สักชาติก่อนเถอะ...กรูจะจีบดะให้รถไฟชนกันเล่นๆแล้วขึ้นเครื่องบินหนีแมร่งให้ดู "
ไพโรพูดจบก็หัวเราะเหมือน[ ยางามา ไลท์ ]ตอนลูกบ้าขึ้นเส้น

หลังจากกินกันเกือบจะเสร็จ ไผ่ที่เดินมาล้างมือตรงแม่น้ำก็สังเกตุเห็นบางสิ่งที่ผิดปกติ

นั่นก็คือ ฝุงปลามากมายกำลังว่ายไปทิศทางด้านหลังของเธอ ไม่ใช่น้อยๆ แต่เหมือนยกฝูงหนีกันเลยทีเดียว...แถมจำนวนมากเสียด้วย เธอรู้สึกสะกิดใจมากจึงรีบกลับไปบอกทุกคน
" ทุกๆคนคะ !! ปลามันตื่นหนีไปอีกทางกันเยอะแยะเลย "
วอร์สเปลที่อยู่ตรงใกล้ๆริมแม่น้ำที่สุดรุดหน้าไปดูคนแรก เขาเองก็ตกใจเช่นกัน...เหมือนมันกำลังหนีอะไรสักอย่างที่น่ากลัวมากๆ จระเข้ ? ฉลาม ?
สิ้นคำถาม สิ่งที่ตามมาหลังจากที่วอร์สเปลมุ่งหน้าไปดูก็ปรากฏ แม้จะเห็นไกลๆแต่ทุกคนก้เดาออกทันทีที่ได้เห็น
" เยร๊ด !!!~ ไอ้เข้เหรี้ยอะไรวะนั่น !!!! "
เอิร์ธตะโกนลั่น ไม่ใช่แค่เขา คนอื่นๆก็โวยวายไม่แพ้กัน...สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้เรียกได้ว่าตื่นตามาก !

จระเข้ตัวที่ทุกคนเห็นนั้นไม่ใช่ขนาดเท่าลูกแมว...ไม่ได้ใหญ่เท่าสิงโต...แต่มาในไซด์ขนาดยิ่งกว่ารถถังแถมยาวยิ่งกว่าเครื่องบินอีกตะหาก...แววตาสีแดงฉานของมันที่จ้องมาทางทุกคนทำให้รู้จุดประสงค์ของจระเข้ตัวนี้ทันทีว่ากำลัง" หาของกิน "อยู่แน่ๆ
" โฮลี่ชิทแล้วไง ไอ้เข้มันเอาแน่ว่ะ !! "
วอร์สเปลเริ่มลนลาน
" ทุกคน...รีบหนีเข้าป่ากันก่อนเร็ว !! "
บิลลี่ตะโกนบอกทุกๆคน กลุ่มทีม C จึงรีบพุ่งเข้าสู่ป่าทึบทันที
" ตัวขนาดนั้นมันต้องมีติดต้นไม้กันบ้างล่ะ "
แดนนี่พูดเสริมทัพก่อนจะวิ่งตามทุกๆคนเข้าไปกันหมด

ขอนลอยไซด์พี่บิ๊กขึ้นจากแม่น้ำก่อนจะกวาดสายตาไปทิศทางที่ทุกคนหนีไปในขณะที่ทุกๆคนปีนต้นไม้ลี้ภัยแล้วมองมันจากมุมสูง
" ถ้าเอาตัวมันกลับไปบ้านแล้วไปโชว์งานวัดได้นะเว้ย...รวยสาด !! "
ไพโรพูดเอาฮาขึ้นมาแต่ไม่มีใครตบมุขกลับเลยได้แต่จ๋อย
สักพักสิ่งที่พวกเขาคิดก็ผิดถนัด !!

จู่ๆจระเข้ตัวนี้ก็อ้าปากเหมือนจะสูดเอาอากาศเข้าไปในช่องปาก จากนั้นจระเข้ตัวดังกล่าวก็หยุดการเคลื่อนไหวไปเฉยๆ...

ผ่านไป 2 นาทีได้...แต่สำหรับพวกเขากลับรู้สึกว่ามันนานกว่านั้น
" เฮ้ย ? ยังไงกันวะ...นิ่งยังกะโดนสาบให้แข็งโป๊ก "
ทามามิเนะพูดขึ้นมาก่อนจะมองดูดีๆ ยังไงมันก้ไม่ขยับสักนิด
" เอาไงดี... "
บิลลี่พูดขึ้นก่อนจะหันไปมองกันและกันจนกระทั่งวอร์สเปลพูดขึ้นมาอีกที
" ผมขออาสาลงไปดูล่ะกันครับ... "
" งั้นผมไปด้วยนะ Boy "
บิลลี่ขอตามไปอีกคน สองคนยังไงก็ดีกว่าเดี่ยวๆอยู่แล้ว
ทั้งคู่เดินเลาะต้นไม้ไปเรื่อยๆจนมาถึงด้านข้างของจระเข้ยักษ์ บิลลี่โยนก้อนหินใส่ก็ปรากฏว่าไม่มีการตอบสนอง วอร์สเปลกลับได้ยินเสียงเหมือนอะไรสักอย่างหมุนวนอย่างรุนแรงภายในตัวของจระเข้
" ....เสียงอะไรวะ ? "
จบคำอุทานบิลลี่ก็ลองย่องไปในระยะบ้างก่อนจะตะโกนบอกทุกคนสุดเสียง
" ลงมาจากต้นไม้เร็วเข้าครับทุกคน !!!! "
สิ้นเสียงของบิลลี่หลายคนไม่คิดมากบางคนโดดลงมาเลยก้มี จนในที่สุดก็ลงมาเกือบจะหมดแล้ว...แต่จู่ๆสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นทันที

จระเข้ได้ยิงลมหมุนออกจากปากพุ่งเป็นเส้นยาวออกไปจากปากพุ่งเข้าสู่ต้นไม้ที่ยังมีคนลงไม่ครบ กระแสลมหมุนดังกล่าวพุ่งเข้าถล่มต้นไม้จนมันฉีกขาดและปลิวไปคนละทิศคนละทาง...แม้แต่คนที่ลงไม่ทันก็ปลิวไปด้วย แต่...เป็นศพไปเรียบร้อยแล้ว
" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด !! "
ไผ่กรีดร้องดังลั่น อย่าว่าแต่เธอ...คนอื่นๆก็ร้องทั้งนั้น
สิ้นการโจมตีที่อธิบายลำบาก จระเข้ก็หันมาเข้างับวอร์สเปลที่อยู่ระยะประชิดทันที !!
" เหวอออออออออ !!! "
" ย๊ากกกกกกกกกกกก !!!! "
จังหวะที่วอร์สเปลขะงักกับปากอันใหญ่ที่พุ่งเข้ามาหมายงับหัวเขา บิลลี่ก็พุ่งเข้ามาใช้แขนทั้งสองข้างยกขึ้นง้างปากพลางเอาขายันปากจระเข้ดังกล่าวไว้อย่างสุดแรง
" หนีไป Boy !! "
บิลลี่ไล่วอร์สเปลทันที สีหน้าของเขาบอกได้ทีนทีว่าเอาไม่อยู่แน่นอน
" ไม่ !! ผมจะทิ้งคุณไม่ได้ "
พูดจบวอร์สเปลควักคัตเตอร์ออกมาจากกางเกง ก่อนจะพุ่งเข้าไปในปากของจระเข้แล้วทิ่มเข้าไปตรงเพดานปากแล้วกรีดลากทีนที
" ก๊าซซซซซซซซซซ !! "
ได้ผลอย่างทันตา จระเข้ถึงกับเงยหัวขึ้นด้วยความเจ็บปวดบิลลี่โดดอกมาจากปากพร้อมอุ้มวอร์สเปลออกมาด้วยแต่กระนั้นจระเข้ก็ไม่ได้หยุดโจมตี...มันใช้หางอันใหญ่โตตะหวัดฟาดใส่พวกเขาทั้งคู่จนปลิวไปติดต้นไม้ สลบคู่ทันที !!!
" เฮ้ย ! อานิกิ !! ไอ้วอร์ !!! "
ร่างของเขาทั้งสองที่เลือดกลบปากนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงกำลังถูกจะเข้พุ่งเข้าใส่ ในระยะนั้นไม่มีใครสามารถเข้าไปช่วยได้อีกแล้ว !!!

จู่ๆจระเข้ก็กระเด็นปลิวไปตกแม่น้ำ !!
ทุกสายตาตกลึงมาก
ร่างของชายคนหนึ่งที่มีขนาดมหึมา ปลายเท้าเป็นกรงเล็บเหมือนพวกไดโนเสาร์แต่ดันมีหัวเป็นนก !!!
ชายคนดังกล่าวพุ่งเข้าถีบจระเข้ด้วยความเร้วที่สุงมากจนมันถึงกับปลิวว่อนไปถึงแม่น้ำได้นั้นบ่งบอกถึงพลังที่ยังไงมนุษย์ธรรมดาๆไม่มีสิทธ์ทำได้ สักพักชายอีกคนที่มีกะโหลกบนหัวก็เดินมาก่อนจะพูดกับชายร่างยักษ์
" เกือบไปแล้วนะครับ...อีกนิดเดียวมีหวังไม่ได้เก็บศพแน่เลย "
ชายร่างยักษ์หันมามองเขาก่อนตอบกลับ
" อืม...ดีนะที่บินมา "
คำพูดของเขาทั้งสอง ไม่ว่าจะเป้นใครก็ได้ยินกันอย่างชัดเจนโดยเฉพาะประโยคเด็ดที่ชายตัวเล็กกว่ากล่าวออกมา


" ศพ "

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #56
อ่า..ครับ ขอโทษด้วยครับ
tanamine ก็คือ ทาเมะจังน่ะแหละครับ
อันนี้ผมอ่านผิดเอง
pai_pai สมาชิก
· #57
อู้ว~นี้เราเถื่อนเงียบหรอนี้ อู้ว~ ( มรึงเลิกร้องได้เเล้ว)สนุกมาต่ออีกนะค่ะ! ติดตามอยู่ค่ะ!
wily ผ สมาชิก
· #58
- Episdoe 15 : VS Mano


" กลับไปที่ป้อมก่อนเถอะสเลจด์...ทางนี้ชั้นจัดการเอง "
ชายร่างสูงใหญ่กล่าวบอกชายอีกคนที่ตัวเล็กกว่า วินาทีนั้นเองที่ทุกคนได้เห็นคาตาว่าชายคนที่ตัวเล็กกางปีกออกมาแล้วบินจากไป ปีกของจริง !!
" ม...มนุษย์นก !!! "
ไผ่ตกใจจนล้มลงไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อลูกน้องจากไป ชายร่างใหญ่ก็เดินตรงไปที่บิลลี่กับวอร์สเปลที่สลบเหมือดอย่างช้าๆ ใบหน้าที่เหมือนจะไม่มีความรู้สึกใดๆบวกกับแววตาที่คมกริบแถมแดงฉานทำให้หลายๆคนถึงกับขาสั่นทั้งๆที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ทำอะไร
" ย...หยุดนะเว้ยไอ้หัวนก !! "
เอิร์ธตะโกนขึ้นมาแต่ไร้ผล อย่าว่าแต่หยุดเดินชายคนดังกล่าวไม่ได้หันมาด้วยซ้ำ
" เฮ้ย !! หยุดนะเว้ย จะทำอะไรเพื่อนกรูวะ !? "
สิ้นประโยคที่สองของเอิร์ธ ครั้งนี้ชายร่างใหญ่ษ์หันกลับมาก่อนจะพูดอะไรเล็กน้อย
" หุบปากได้มั้ย...มันรำคาญน่ะ "
แววตาของชายร่างใหญ่จ้องมาที่ตาของเอิร์ธอย่างจัง เอิร์ธขนลุกจนเผลอเข่าอ่อนล้มลงไปอีกคน เขาไม่สามารถสั่งการขาตัวเองได้ !!
จู่ๆจระเข้ยักษ์ท่ใครๆก็คิดว่าสิ้นฤทธิ์ไปแล้วก็พุ่งขึ้นมาจากน้ำ ก่อนจะสะบัดหางใส่ชายร่างใหญ่ เขายกแขนขึ้นรับอย่างสบายๆก่อนจะเหวี่ยงหางจระเข้ออกไปอีกทิศทางหนึ่งจนจระเข้ถึงกับปลิวลอยกระแทกต้นไม้หักทะลวงติดต่อกัน 4-5 ต้นก่อนจะไปกระแทกติดต้นไม้อีกต้นอย่างรุนแรง
ตอนนี้ทุกคนได้แต่คิดในใจเหมือนกันหมดว่าถ้าหากหาเรื่องชายคนนี้มีหวังตายอนาถแน่นอน !!! คนบ้าอะไรไม่ใช่แค่ตัวใหญ่แถมแรงยังไม่ต่างไปจากยักษ์...จะว่าไปชายคนนี้ทั่วร่างก็แทบจะเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่สวยงามมาก มัดกล้ามที่แขนของเขาบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพได้เป็นอย่างดี
" ก๊าซซซซซซซซซซซ !! "
แต่จระเข้ยังไม่สิ้นฤทธิ์ ครั้งนี้มันอ้าปากแล้วสูบเอาทั้งใบไม้ เศษไม้รวมไปถึงต้นไม้ที่โค่นเป็นเศษเล็กๆดูดเข้าไปในปากมันอย่างรุนแรง ไม่ใช่แค่นั้น ทีม C เองก็ถูกกระแสลมนั้นสูบเข้าไปด้วย
" จับต้นไม้ไว้ !! อย่าปล่อยเด็ดขาด "
ทามามิเนะตะโกนลั่นป่าแต่ก็ยังมีลอยไปให้เห็นจะๆคาตา

แต่กระแสลมออันแสนบ้าคลั่งก็หยุดลงเมื่อจู่ๆชายร่างใหญ่ก็พุ่งเข้าใส่จระเข้ยักษ์แล้วใช้เท้าที่เป็นกงเล็บเหยียบปากส่วนล่างของจระเข้ไว้ก่อนจะใช้หมัดลุ่นๆกำแล้วอัดเสยใส่เพดานปากจนปากของจระเข้ฉีกขาดบินหายไปทันที เลือดพุ่งเป็นน้ำพุในพริบตา
" เหรี้ยยยย !! "
ไพโรอุทานลั่น ตอนนี้ภาพที่กลุ่ม C เห็นจนรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวคือภาพชายร่างยักษ์ยืนเหยียบปากส่วนล่างของจระเข้แล้วมีเลือดพุ่งเป็นน้ำพุพวยพุ่งลดร่างของเขาจนทั่วร่างชโลมไปด้วยเลือดสดๆ กลิ่นเหล็กที่เหม็นคละคลุ้งไปทั่วทำให้หลายๆคนถึงกับอาเจียน สักพักเขาก็จับซากจระเข้ที่ถึงฆาตโยนลงแม่น้ำก่อนจะเดินไปหาบิลลี่กับวอร์สเปลต่อ
" ไอ้...เฮ้ย !! ขอล่ะวะ ใครพอไหวไปกะกรูที !! ไม่งั้นไอ้วอร์ตายห่านแหงๆ "
ไพโรหันไปร้องขอกำลังเสริม...แต่ตอนนี้ทุกคนถูกความกลัวเข้าครอบงำสุดๆ
" อ....เออ !! ไอ้สัส เพื่อนกันนี่วะ !! "
เอิร์ธพูดพลางขยี้ตาแล้วตบหน้า ประโยคนี้ช่วยเพิ่มพลังใจให้กล้าพอที่จะลุยกับชายร่างใหญ่ได้เล็กน้อยก่อนที่อาสาสมัครจะกล้าพอที่จะก้าวออกมาได้ 10 คน
" ใครมีมีดใช้ ใครมีปืนยิง ใครไม่มีอะไรเลยก็มวยวัดนี่แหละสัส ไปเลย !!!! "
ทามามิเนะพูดจบก็วิ่งนำหน้าทุกคนไปทันที

ชายร่างใหญ่เห็นกลุ่มทีม C วิ่งกรูกันมาก็ไม่ได้ตกใจอะไร...แต่เขาเหล่ตาไปมองทุกคนที่วิ่งมาด้วยสายตาอีกแบบหนึ่งแทน พริบตาทุกคนที่วิ่งไปจู่ๆก็เหมือนจะล้มลงโดยไม่ทราบสาเหตุ
" อ...อะไรวะ !! "
ไพโรพูดขึ้นมา ขาเขาสั่น...จริงๆไม่ใช่แค่ขา แต่เป็นทั้งร่างเลยด้วยซ้ำ !! แถมเป็นกันเกือบทุกคน รวมไปถึงคนที่ดูถึกๆอย่างแดนนี่ แวนหรือแม้แต่ฮาร์ดเกย์ด้วย !!
แค่สายตาของชายร่างยักษ์ก็สามารถขู่พวกเขาให้กลัวได้ชะงัก เอิร์ธจึงงัดทีเด็ดออกมาทันที
" ไอ้หัวนก...ลองนี่หน่อยเป็นไงวะ !!! "
เอิร์ธจุดไฟใส่ประทับกระจับที่เขาพกไว้เพื่อแกล้งคนอื่นๆเล่นเป็นบางโอกาสไปใส่ชายร่างใหญ่ ชายร่างใหญ่ได้แต่มองอย่างสงสัยก่อนมันจะระเบิดใส่บริเวณใบหน้าเขาพอดี

ปัง !!!

ได้ผล !! ชายร่างใหญ่หยุดเดินทันที จังหวะนี้เอร์ธจึงวิ่งไปที่บิลลี่กับวอร์สเปลสลบอยู่อย่างรวดเร็วจนเขาน๊อคไปโดยไม่รู้ตัวว่าเขาโดนชายร่างยักษ์พุ่งเข้ามาตุ้ยท้องด้วยความเร็วสูงมากๆ ร่างของเอิร์ธพุ่งไปกระแทกต้นไม้จนตัวลอยเคว้งกลางอากาศก่อนจะลงมาสลบกับพื้นป่าอย่างหมดท่า
" ไอ้เอิร์ธ "
ไพโรตะโกนอย่างลืมตัว ในหัวเขาอตนนี้โกรธจนลืมนึกไปแล้วว่าจะสามารถสู้กับอีกฝ่ายได้หรือไม่...เขาพุ่งทะยานไปหาชายร่างยักษ์อย่างบ้าคลั่ง
" ไอ้สัส !! ทำเพื่อนกรูเหรอ !! "
ไพโรปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ช่องท้องจังๆ แต่ฝ่ายที่ได้รับดาเมจดันกลายเป้นไพโรแทน เขาล้มลงไปที่พื้นก่อนจะร้องออกมา
" โอ๊ย !! สัส...มือกรู ซี๊ดดดดดด !!! "
กลุ่ม C ที่กรูกันมาหวังจะช่วยบิลลี่กับวอร์สเปลตอนนี้ได้แต่ยืนดูเชิงทันทีเพราะอีกฝ่ายไม่ใช่แค่เก่ง...แต่ในสายตาพวกเขาตอนนี้เบื้องหน้าเขามองชายร่างใหญ่ไม่ต่างอะไรไปกับรถถังอโพคาลิปในเกมส์สร้างฐานตีกันบนคอมฯ ชายร่างใหญ่เห็นว่าไม่มีใครมาขวางก็เดินต่อไปจนถึงตัวบิลลี่และวอร์สเปลในที่สุด

จังหวะนั้นเองที่อีก 8 คนที่เหลือตัดสินใจทำพร้อมกัน
นั่นคือการพุ่งเข้าใส่อย่างพร้อมเพรียงและที่สำคัญ ลอบกัด !!

เปรี้ยง !!

" ว๊าย !! "
เสียงร้องของไผ่ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นสภาพของอีก 8 คนที่กระโจนเข้าใส่แต่กลับถูกเหวี่ยงแขนกลับหลังซัดตูมเดียว 8 คนลอยไปคนละทิศคนละทาง...แถมยังหมดสติไปยกแผงอีก!!
" ค...คนก้ได้ขอร้องล่ะค่ะ ไปช่วยเค้าทีเถอะ "
ไผ่หันไปขอร้องทุกๆคน แต่งานนี้เงียบกริบ ได้แต่มองกันไปมองกันมา
" อะไรกันคะ ? จะปล่อยให้พวกเขาถูกเขาเหมือนขอนลอยตัวเมื่อกี้เหรอ ? "
ไผ่พูดพลางชี้นิ้วไปที่จระเข้ที่สิ้นลมแล้วแน่นอน แม่น้ำแดงเถือก !!
" ชิ !! "
หนุ่มต๊อดที่ดูน่าจะไม่ไหวที่สุดในกลุ่มเพราะแค่เจอบิลลี่ก็สลบน้ำลายฟุมไปทั้งปากกลับลุกขึ้นแล้วหยิบมีดผีเสื้อที่เขาแอบเหน็บไว้ในกางเกงออกมาแล้ววิ่งออกไปหาชายร่างยักษ์ทันที
" เฮ้ย !! ไอ้หัวนก !! ไม่หยุดกรูทิ่มมิดด้ามนะเว้ย !!! "
ต๊อดยืนขาสั่นริกๆ ก่อนจะชูมีดไปทางชายร่างใหญ่แต่เขาก็ไม่ได้สนกลับก้มลงไปอุ้มบิลลี่และวอร์สเปลขึ้นมาพาดบนบ่าทั้งสองข้างแทน
" เฮ้ย !! กรูเอาจริงๆนะเว้ย !! "
สิ้นประโยคดังกล่าว ต๊อดพุ่งตรงเข้าไปทงใส่หลังชายร่างใหญ่อย่างสุดแรงเท่าที่จะมี แต่กลับแทงไม่เข้า !!! ที่สำคัญ...ใบมีดของเขาถึงกับแตกหักกลางทันที
" เฮ้ย....ซื้อมา...พ...แพงนะ "
หมดคำอุทานที่ค่อนข้างประหลาดต๊อดก็ถูกชายร่างใหญ่เข่าใส่ท้องจนตัวเขาลอยขึ้นฟ้าสูงสองเมตรกว่าๆ ก่อนจะหล่นลงพื้นมานอนกุมท้องอย่างทุรนทุราย

สิ้นตัวขัดขวาง ชายร่างใหญ่ก็หันกลับไปอีกทางหวังกลับไปที่ของตน แต่เขาก็ถูกสาวน้อยคนหนึ่งมายืนขวางไว้แทน...
" ป...ปล่อยพวกเขาทั้งสองคนนะคะ "
ไผ่ยืนขาสั่นน้ำตาไหล ในมือเธอถือมีดคัตเตอร์ที่วอร์สเปลทำหลุดมือตกไว้จนเธอเดินมาเจอ จึงหยิบติดมือมาเป็นอาวุธ...ถึงจะรู้แก่ใจดีว่ามันไม่ได้ผลเพราะเมื่อกี้ก็มีตัวอย่างให้ดูไปแล้ว
" ขอร้องล่ะค่ะ...ป...ปล่อยพวกเขาเถอนะ "
ไผ่พยายามขอร้องเต็มที่...น้ำเสียงที่สั่นเครือบวกกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอกลัวแทบตายแล้ว

แต่จู่ๆสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นทันที !!

พรรคพวกทีม C ที่เหลือนอกจากจะไม่ช่วยเธอแล้วยังทิ้งเธอแล้ววิ่งหนีทิ้งพวกเธอไว้ทันที
" อ...อะไรกัน ? "ไผ่หันไปมองพลางตะโกนถาม แต่ไม่มีใครหันมาฟังสักนิด...ต่างคนต่างวิ่งหนีแล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น
" ....ยังไงชั้นก็จะช่วยพวกเค้า !! "
ไผ่ใช้หลังมือปากน้ำตาก่อนจะกัดฟันหันมาทางชายร่างใหญ่...แต่สิ่งที่ไผ่เห็นกลับมีแค่ร่างของบิลลี่กับวอร์สเปลที่ถูกวางอยู่บนพื้นเท่านั้น
" เอ๋ ? คนๆนั้นล่ะ ? "
ไผ่พูดขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนจะตัดสินใจวิ่งไปดูอาการของบิลลีกับวอร์สเปล


บรึ้ม !!!!!!!!!!!


เกิดขึ้นระเบิดที่ดังมากขึ้นที่ด้านหลังของไผ่ เธอถึงกับสะดุ้งก่อนจะหันไปมองต้นเสียงดังกล่าวอย่างลืมตัว

ภาพที่ปรากฏต่อหน้าเธอก็คือภาพของพื้นป่าด้านหลังเธอที่จู่ๆก็ล้มระเนระนาดไม่เป็นท่าก่อนสักพักจะมีร่างของทีม C ที่วิ่งหนีไปลอยตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างรุนแรงราวกับว่าพวกเขาลอยขึ้นไปสูงมากแบบสุดๆ ทุกร่างหล่นลงมาแหลกเละทันที...ตามร่างกายก็เต็มไปด้วยบาดแผลเหมือนโดนอะไรบางอย่างขีดข่วนไปทั่วทั้งตัว
" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด !! "
ไผ่กรีดร้องแล้วล้มลงไป น้ำตาเธอไหลอีกครั้งก่อนเธอจะแหงนหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าที่พวกของเธอหล่นลงมา

ภาพที่เธอเห็นคือชายร่างใหญ่คนดังกล่าวกำลังกางปีกขนาดใหญ่โตลอยอยู่บนท้องฟ้า เสื้อที่ฉีกขาดบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าปีกที่ซ่อนไว้ในเสื้อได้ทำการกระพืออย่างรุนแรงจนผ้าไม่สามารถรับรงต้านไว้ได้ กล้ามหน้าท้องรวมไปถึงกล้ามหน้าอกก็สวยงามอย่างยิ่ง !!
" ปิ...ปิศาจ !! "
สักัพกชายร่างใหญ่ก็บินมาที่เดิม ก่อนจะค่อยๆลงมาจอดที่ด้านหน้าเธออย่างสงบ...ไผ่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนถือมีดคัตเตอร์แล้วฝืนใจแข็งสู้อย่างเลี่ยงไม่ได้

ชายคนดังกล่าวยืนมองไผ่ก่อนจะพูดอะไรออกมา
" เหมือนมาก...ให้ตายสิ "
" เอ๋ ? "
ไผ่อุทานออกมาอย่างลืมตัว ก่อนชายร่างใหญ่จะพูดอะไรอีกเล็กน้อย
" ไม่มีอะไร...ข้าแค่สายตาไม่ค่อยดี...ชอบมองภาพคนอืนไปซ้อนกับใครบางคนที่ข้าให้ความสำคัญเฉยๆ "
ชายร่างใหญ่พูดจบก็พลางยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเอง
" เห็นแก่จิตใจที่อยากจะช่วยเพื่อนๆ...ข้าจะไม่เอาชีวิตพวกที่เหลือรวมไปถึงเจ้าก้แล้วกัน...แต่พวกที่ตายไปแล้วนั่น ขอศพข้าก็แล้วกัน "
พูดจบชายร่างใหญ่ก็กางปีกออกมาแล้วลอยขึ้นไปทันที
" ค...คุณ "
ไผ่พยายามเรียกเขา
" ชื่อของข้าคือมาโน... [ มาโน สก๊อต แอนทรีโน่ ] "
หลังจากประกาศนามของตัวเองจบ เก็ชูแขนขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะเกิดกระแสลมวิ่งไปทั่วทุกพื้นที่ จากนั้นศพของคนต่างๆก็ลอยมาอยู่บนมือของเขาจนครบก่อนเขาจะบินจากไปอย่างรวดเร็ว !!
" ...แค่จะถามว่าที่นี่มันคืออะไรกันแน่...แต่..ยังไงก็รอดตายแล้วสินะ "
ไผ่พูดจบก็เข่าอ่นในทันที เธอล้มลงมานั่งกับพื้นก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจที่วันนี้เธอยังไม่ได้ตาย
" ฮือออออออออออออ~ "
เสียงร้องห้ของเธอดังไปทั่วผืนป่าอย่างยาวนาน....

-

การสำรวจของทีม C ที่นำมาโดยวอร์สเปล มา 40 คนเหลือรอด 14 คน ( รวมทีมบิลลี่ )
ไผ่หยิบนาฬิกาแดดออกมาจากกระเป่ากางเกงของวอร์สเปลก่อนจะมาดูเวลา
ขณะนี้ 14.06 PM...
ไม่แน่ใจว่าจะหาทางกลับเต้นท์ได้ในเวลากี่โมง

แต่การสำรวจของทีม C คงสิ้นสุดลงแค่พบแม่น้ำนี้แน่นอน !!

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #59
เกลียด
pai_pai สมาชิก
· #60
เกลียด