LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 12 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
FroZen สมาชิก
· #81
คึกมากเลยนะครับ เหวอ มีผมออกมาแล้ว!!
JrChan สมาชิก
· #82
แต่งสนุกมากๆเลยค่ะ โอ๊ย! อิจฉา...
เม้นยาวๆไม่เก่งซะด้วยแฮะ ^^;;
เอาเป็นว่ารออ่านนะคะ!!
ไม่ระบุตัว
· #83
ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกแปลกๆ ประมาณว่าต้องการอ่านต่อมาก
wily ผ สมาชิก
· #84
- Episode 22 : ความคืบหน้าในความมืดมิด


" ได้ยินข่าวรึยังที่หน่วยฮาวด์ถูกถล่มจนไม่เหลือซากตอนเช้านี้น่ะ ? "
สเคลเดินเข้าไปหาหลุ่ยหยางที่นั่งจิบกาแฟอยู่
" จริงๆอยากจะบอกว่าอยู่หรอกนะว่าพวกฮาวด์น่ะเป็นทหารรับใช้ชั้นต่ำสุด...แต่ชั้นสงสัยเฉยๆว่าในเวลาแบบนั้นนน่ะเรนน์ไปไหนของเค้ากันแน่ ? "
หลุ่ยหยางพูดด้วยความสงสัย...กองกำลังของตัวเองแท้ๆแต่กลับไม่ได้อยู่ดูแล
" ว่าแต่ที่ป้อมเธอล่ะ...ได้ยินมาว่าเละไม่ใช่น้อยๆเลยนี่นา ? แปลกนะที่หนนี้เธอโดนมนุษย์ลูบคมได้ขนาดนี้น่ะ "
" วันนี้ถึงได้เรียกประชุมระดับหัวหน้าทั้ง 6 ให้ครบไงล่ะ...แต่เวนท์ดิวกับกานเซลน่ะไม่รู้จะมารึเปล่านี่สิ "
สเคลพูดพลางเอามามาเกาหัวก่อนที่สักพักคนที่เธอห่วงว่าจะไม่มาก็มาถึง
" โทษทีที่มาช้า "
หญิงสาวผมยาวจัดจนปิดตาข้างนึงอย่างสนิทกับชายหนุ่มหัวหยิกๆที่แอบดูมาโนอัดหลุ่ยหยางมาถึงตามคำเชิญร่วมประชุมระดับหัวหน้าของสเคล
" นั่งกันตามสบายเลยนะ "
สเคลกล่าวพลางชี้ไปที่เก้าอี้ที่มีอยู่ 6 ตัวแต่ด้านบนสุดมีเก้าอี้อย่างหรูอีกหนึ่งตัว...คาดว่าระดับที่มานั่งคงไม่ใช่กระจอกแน่นอน
" อ้าว ? นึกว่ามาโนจะมาแล้วซะอีกนะเนี่ย ไปๆมาๆชั้นก็มาก่อนหมอนั่นอีกจนได้แฮะ "
หญิงสาวผมสั้นสีชมพูอ่อนๆอีกคนหนึ่งเดินถือหอกที่ปลายหอกประดับด้วยเหล็กลักษณะคล้ายหัวมังกรทักทายทุกคน
" ดีครับพี่เอลพิราส "
หลุ่ยหยางลุกขึ้นก้มหัวให้ก่อนเวนท์ดิลกับกานเซลเองก็ลุกขึ้นมาก้มหัวให้เช่นกัน
" ตามสบายเถอะจ้ะทุกๆคน แต่...เราจะคุยกันเรืองอะไรเหรอ ? "
" เรื่องไม่เป็นเรื่องล่ะมั้ง ? สเคลจัดประชุมทีไรข้าไม่เคยเห็นว่าจะมีเรื่องน่าสนใจนอกจากเรื่องเสบียง "
เวนท์ดิลพูดขึ้นมาพลางยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มก่อนจะเหล่ๆไปมองสเคลเล็กน้อย จังหวะนั้นเองสเคลก็ลุกขึ้นมาเหมือนกับจะต่อว่าอะไรเวนท์ดิลแต่ก็ต้องหยุดท่าทีเมื่อระดับหัวหน้าคนสุดท้ายได้เดินทางมาถึงแล้ว
" ข้าช้าสุด...ไม่แก้ตัว...แต่ถ้ามีปัญหาล่ะก็จะเข้ามาพร้อมๆกันก็ได้ "
มาโนเดินมาอย่างช้าๆก่อนจะกล่าวบทสนทนาสั้นๆแต่จับใจความได้ไม่ยากว่า" ข้องใจก็เข้ามา "แล้วจึงค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้
" น่าสนใจนี่นา...ขอดูฝีมือของลูกนกที่ปีกกล้าขาแข็งหน่อยก็แล้วกัน...แต่หลังจากประชุมเสร็จแล้วน่ะนะ "
เองพิราสพูดพลางเหล่สายตาไปมองมาโนก่อนมาโนจะมองกลับพลางยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม
" ได้ !! "
มาโนตอบสั้นๆ ประชุมเสร็จคงมีมวยคู่เอกกันทันที
หลังจากทุกคนมากันครบ เก้าอี้ตัวสุดท้ายที่อยู่ด้านบนจู่ๆก็เกิดกลุ่มหมอกควันดำหนาทึบปกคลุมจนทั่วก่อนสักพักจะปรากฏร่างของผู้นำสูงสุดที่ปกครองและคอยสั่งการพวกเขาในบางโอกาสให้พวกเขาได้เห็นโฉมหน้ากันหลังจากที่ไม่ได้เห็นมานาน
" คาราวะท่านผู้นำ "
มาโนลุกขึ้นก้มหัวให้ก่อนทุกๆคนจะลุกขึ้นมาก้มหัวให้ตามมาโน
" คนที่เรียกประชุมคือข้าเอง "
สิ้นประโยคนี้ เหล่าระดับหัวหน้าทั้งหกก็รู้ทันทีว่าเรื่องที่ท่านผู้นำจะพูดคงหนักไปที่เรื่อง" ศพ " อย่างแน่นอน
" ข้าต้องการศพที่มีพลังวิญญาณที่แข็งกล้าอีก 74 ศพ...อีกนิดเดียว...อีกนิดเดียวเท่านั้น "
ผู้นำสูงสุดกล่าวขึ้นมาก่อนหลุ่ยหยางจะพูดอะไรเล็กน้อย
" ขอโทษที่ขัดคอนะครับ...แต่เรื่องที่หน่วยฮาวด์ถูกกำราบลงนี่...ไม่ทราบว่า..."
" เรื่องนั้นข้ายกให้เรนน์เป็นคนตัดสินใจเอาเอง...หัวหน้ากลุ่มหากไม่รับผิดชอบแล้วล่ะก็...ข้าคงให้ปกครองกองทัพใดๆต่อไปไม่ได้แน่นอน "
ผู้นำสูงสุดกล่าวขึ้นมาก่อนจะพูดรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องข้าศึกกันเล็กน้อย กินระยะเวลา 20 นาทีการหารือก็จบลงจากนั้นแต่ละคนก็กลับไปยังฐานทัพของตัวเองเองในทันที เหลือแต่เพียงผู้นำสูงสุดของพวกเขาที่ยังนั่งเก้าอี้อยู่
" ไม่ว่าอย่างไร...เจ้าก็ยังคงความอิสระเหนือสิ่งอื่นใดจริงๆนะ...แม้แต่กลุ่มของตัวเองก็ยังไม่เคยคิดจะสนใจเลยจริงๆเจ้าเด็กหัวดื้อ.... "
ผู้นำสูงสุดกล่าวขึ้นก่อนสักพักหนึ่งกำแพงของปราสาทก็มีกลุ่มควันสีดำกระจายไปทั่วผนังก่อนจะกระจายออกไปแล้วปรากฏร่างของเรนน์ที่ยืนกอดอกอยู่...เธออยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว !!
" หน่วยฮาวด์น่ะอ่อนแอเกินไป...หากแพ้มนุษย์ระดับแค่นั้นแล้วล่ะก็สู้ไม่มีลูกน้องแบบนั้นซะยังจะดีกว่า "
" หึๆ...ดูเหมือนเจ้าเองก็จะหาลูกน้องใหม่ได้แล้วล่ะสินะ... "
" ค่ะ...แต่ชั้นไม่คิดหรอกว่าพวกเขาจะยอมง่ายๆ ดีไม่ดีงานนี้ชั้นอาจจะต้องเอาจริงกับการต่อสู้เลยก็ได้นะคะ "
จบประโยคนี้ ผู้นำสูงสุดของเขาก็หัวเราะออกมาทันที
" ฮะฮ่าๆๆๆ !! สุดยอด !! แสดงว่ามนุษย์พวกนี้ถ้าไม่ยอมล่ะก็คงจะเป็นวัตถุดิบชั้นดี...แต่หากยินยอมมาเป็นพวกก็จะเป็นลูกน้องชั้นเลิศงั้นสินะ "
" ค่ะ... "
เรนน์เดินมาที่บริเวณหน้าต่างก่อนจะมองออกไปด้านนอกแล้วพูดออกมา
" ชั้นเองก็อยากรู้เหมือนกันค่ะ...ระหว่าง[ ผู้ที่ฝืนชะตาชีวิต ]กับ[ ผู้ที่คอยลิขิตชีวิตคนอื่น ]อะไรจะเหนือกว่ากัน ? "

หลังจากจบประชุมจบได้ไม่นานสเคลก็เดินไปหาลูกน้องของเธอที่ปราสาทของเธอเนื่องจากเธอได้รับรายงายมาว่าระหว่างที่เธอไปประชุมได้มีมนุษย์บุกเข้ามาถึง 10 คนแต่ถูกขวัญจับตัวไว้หมดแล้ว...สิ่งที่เธอได้เห็นในรายงานที่ขวัญส่งมาให้นั้นทำให้เธอสนใจอยู่ไม่น้อย
หลังจากมาถึงปราสาทเธอก็ถามหาขวัญทันที
" เห็นขวัญมั้ย ? "
" กำลังทำการทดสอบอยู่น่ะครับ...ตอนนี้อยู่ที่ห้องเก็บอาวุธ "
ลูกน้องในสังกัดหน่วยฟิรานาที่ถูกยื้อชีวิตเอาไว้ตอบกับเธอ เมื่อทราบที่หมายแล้วเธอก็เดินมาจนถึงห้องด้านในทันที

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าของสเคลเมื่อมาถึงห้องเก็บอาวุธก็คือขวัญที่ยืนอยู่ด้านประตูกำลังมองดูพวกเกรียนทั้ง 10 ที่หลงทางแล้วดันมาโดนขวัญจับได้กำลังฆ่ากันอยู่โดยมีข้อตกลงว่าคนที่รอดออกไปได้ 3 คนสุดท้ายเธอจะปล่อยไป
" จะปล่อยไปจริงๆเหรอขวัญ ? ลูกน้องเราเองก็ไม่ค่อยมี น่าจะเก็บไว้ให้หมดทั้ง 10 คนเลยไม่ดีกว่าเหรอ ? "
แม้สเคลจะเก่งแค่ไหนก็ตาม แต่เธอเองก็ไม่ลืมนึกถึงเรื่องที่จะต้องมีลูกไล่ไว้ใช้งาน
" ...ทีแรกก็ตัดสินใจแบบนั้นล่ะค่ะ แต่ตอนนี้ทั้งท่านและดิชั้นเองถ้าเป็นเมื่อสักครู่ล่ะก็ต้องบอกว่าตอนนี้พวกเราคิดผิดแล้วค่ะ "
สเคลฟังขวัญพูดแล้วงงๆ
" ยังไงกันล่ะนั่น ? "
" ต้องดูจนจบล่ะค่ะงานนี้...ดูกันจนจบเลยจริงๆ... "

ภายในห้องเก็บอาวุธที่แม้อาวุธจะถูกช่วงชิงไปได้หลายชิ้นแต่ก้ยังมีให้พวกเกรียนตกอับทั้ง 10 ได้เลือกสรรค์กันอย่างเพลินก่อนจะต้องมาฆ่ากันเองเพื่อความอยู่รอด...แต่ตอนนี้กลับกลายเป็น 9 รุม 1 และตอนนี้ก็เหลือเพียง 3 รุม 1 แล้ว !!
" ปล่อยกรูไปเถอะ ขอร้อง...ให้กรูทำอะไรก็ยอม !!! อย่า !! "
สิ้นเสียงวิงวอน หนุ่มเกรียนแตกคนหนึ่งในกลุ่มที่มีอยู่ 10 คนก็ถูกขวานขนาดใหญ่มหึมาผ่ากลางตั้งแต่ศรีษะจนถึงก้นกบอย่างง่ายดายก่อนอีก 2 คนที่เหลือจะวิ่งหนีไปที่มุมห้องคนละมุม
" ไอ้สัส ปืนอยู่ไหนวะ ? ทำไมไม่มีปืนเลยวะเนี่ย เหรี้ยเอ้ย !! "
สาวน้อยคนหนึ่งบ่นอย่างหัวเสียพลางคุ้นที่เก็บหอกหวังจะเจอปืนสักกระบอกก่อนเธอจะถูกขวานมหึมาฟันขาจนขาดวิ่นเหลือแต่หนังติดขาข้างซ้ายอยู่นิดหน่อยเป็นสิ่งที่เชื่อมต่อระหว่างข้อต่อบริเวณหัวเข่ากับหน้าแข้งของเธอเอง เธอล้มลงไปร้องด้วยความเจ็บและทรมานเหลือคณา ก่อนชายอำมหิตจะเดินเข้ามาหาเธอ
" อย่าทำกรูเลยขอร้อง...ฮือๆ...ให้กรูนอนกับมรึงทั้งคืนหรือรักมรึงคนเดียวกรูก็ยอม...ฮือๆ...นะ ? "
สาวน้อยยกมือขึ้นไหว้แล้วกราบเท้าชายอำมหิตก่อนเขาจะก้มลงไปจับแก้มข้างขวาเธออย่างอ่อนโยน
" มันต้องยังงี้สิวะ...ดีมาก... "
เขาลุกขึ้นมาแล้วเดินไปที่มุมห้องอีกห้องหนึ่ง สาวน้อยร้องไห้ด้วยความดีใจทั้งโล่งอกและเจ็บแผลก่อนสักัพกผู้ชายอำมหิตจะเดินมาหาเธอแล้วยื่นน้ำให้ขวดนึง
" กินไป ยาแก้เจ็บ "
เธอรับมาเปิดฝาแล้วดื่มมันลงไปทันทีโดยไม่ทันได้มองเลยว่ายาขวดที่ว่านั้นคือ" ปัสสาวะ "ของเขาเองที่เก็บใส่ขวดไว้ตอนกลางคืนเนื่องจากเขาไม่กล้าออกไปยิงเบาคนเดียวจึงได้แต่ยิงใส่ขวดเก็บไว้ สาวน้อยเมื่อรู้สึกผิดปกติกับรสชาดอุบาทว์ที่เขามอบให้จึงรีบชักขวดออกมาให้อยู่ในระยะสายตาแล้วเพ่งมองอย่างดีก่อนจะมั่นใจเต็มร้อยว่ามันคืออะไรแล้วอ้วกออกมา
" ไอ้เหรี้ย !! มรึงเอาเยี่ยมให้กรูแดก ไอ้ระยำ !!! "
สิ้นคำสบถสุดโฉด ขวานขนาดมหึมาก็เหวี่ยงใส่ใบหน้าเธอจนศรีษะส่วนบนตั้งแต่หัวลงไปจนถึงขากรรไกรส่วนบนปลิวว่อนไปในทันที
" วะ !!....ฮ๊า~ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ !! "
ชายอำมหิตหัวเราะลั่นห้องจนอีกคนที่หนีไปแล้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับตัวสั่นงันงกแล้วในมือจะมีมีดก็ตาม สเคลมองแล้วทำปากเหยเกส่วนขวัญได้แต่ยืนยิ้มเล็กๆ
" อิตานี่โรคจิตชัดๆ... "
สเคลพูดออกมา ขวัญพูดเสริมเล็กน้อย
" พรรคพวกของหมอนี่บอกว่าถ้าอยากให้รอดล่ะก็ขอรอดทั้งหมดได้ไหม ? ดิชั้นบอกว่าไม่มีทาง...แต่จู่ๆอิตาโรคจิตนั่นน่ะค่ะบอกว่ามีข้อเสนอจะมอบให้ ซึ่งก็คือถ้าหมอนี่คนเดียวกำจัดพวกพ้องตัวเองลงได้ด้วยตัวคนเดียวล่ะก็จะขอเป็นลูกน้องชั้นอีกทีน่ะค่ะ ประมาณว่าขอเป้นร้องหัวหน้าของรองหัวหน้าอะไรทำนองนี้ล่ะค่ะ "
สเคลทำหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะนึกในใจว่าในเมื่อกะโหลกของคาลิสเบิร์กก็ไม่มี แล้วจะให้ใส่กะโหลกปลาปิรันย่าแบบพวกฟิรานาก็คงแปลกๆ...แสดงว่าลูกน้องคนเก่งของเธอต้องมีกะโหลกที่เหมาะกับคนโรคจิตแบบนี้แล้วแน่นอน

หลังจากจัดการฆาตกรรมพรรคพวกตัวเองลงไปแล้ว 8 คน...ชายอำมหิตก็เดินไปหาคนสุดท้ายก่อนจะฆ่าเขาอย่างโหดเหี้ยมด้วยการตัดแขนทั้งสองข้างของชายผู้น่าสงสารออกแล้วฟันท้องของพรรคพวกตัวเองก่อนจะใช้มือดึงเอากระเพราะอาการออกมาแล้วบีบขยำมันอย่างโหดร้าย ชายผู้น่าสงสารร้องอย่างโหยหวนก่อนจะสิ้นลมอย่างทรมานเพราะทนเจ็บไม่ไหวก่อนชายอำมหิตจะจบเรื่องราวนี้ด้วยการใช้ขวานทุบและสับเขาเป็นชิ้นๆจนเละจำสภาพไม่ได้
" แบบนี้ใช้ได้ไหมครับพี่ ? "
ชายอำมหิตเดินปาดเลือดที่ใต้ตาซ้ายของเขาออก เขาโดนฟันเฉี่ยวๆที่ใต้ตาซ้ายลึกพอสมควร
" อืม...ต้องบอกว่าถูกใจขอโรคจิตมากเลยล่ะ "
ขวัญพูดพลางเดินเข้าไปหาก่อนชายอำมหิตจะใช้ขวานฟันเข้าบริเวณเอวของเธอแต่กลับถูกขวัญใช้มือรับแบบสบายๆ
" สมแล้ว...จากนี้ไป...ผมจะขอถวายชีวิตใต้บัญชาของพี่แบบสุดๆไปเลยครับ !!! "
ขวัญเหล่ไปมองเจ้านายของเธอเล็กน้อยก่อนสเคลจะผงกหัวเล็กไประมาณว่า" ตามสบายเลย "
" จากนี้ไปนายคือหน่วยประจัญบานของกองทัพฟิรานา...หากนายทรยศนายจะพบจุดจบที่ยิ่งกว่าพวกที่นายฆ่าไปเมื่อกี้ทั้งสิ้น จงจำไว้ "
ขวัญพูดกล่าวข้อตกลงเล็กน้อย
" ครับ ! "
ชายอำมหิตพยักหน้าตกลง...

จากนั้นขวัญก็เดินไปที่มุมห้องก่อนจะหยิบกะโหลกอะไรสักอย่างที่ดูคล้ายๆ" ปลาฉลาม "มาสวมหัวเขาก่อนจะบอกให้เลิกคุกเข่าแล้วลุกขึ้นมา
" จะว่าไปนายน่ะชื่ออะไรล่ะ ? "
สเคลกล่าวถามเขา
" [ ดัคส์ ]ครับ "
( ดัสค์ = Darknesscore )
" อืม...ยินดีต้อนรับสู่ปราสาทของชั้น... "
จากนั้นสเคลก็พาดัคส์ไปแนะนำตัวให้กองทัพของเธอได้รู้จักในทันที...

-

ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นที่ค่ายที่พังยับเยิน กอสเปลนั่งมองท้องฟ้าก่อนลูกน้องเขาหลายๆตัวจะส่งเสียงเห่าให้เขารับรู้ว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในพื้นที่...แต่เขาเองก็ไม่ได้ตกใจอะไรเพราะลูกน้องของเขาไม่ได้ส่งเสียงเห่าไล่รึเห่าขู่...หากแต่ลูกน้องของเขาเห่าทักทายอย่างคุ้นเคยตะหาก
" ไม่ได้พบกันเสียนานเลยเชียว...คาดว่าคงสบายดีเป็นแน่ "
กอสเปลกล่าวทักทายผู้มาเยือนแต่ไม่ได้หันไปมอง
" ค่ะ...พอดีแวะมาแถวๆนี้เลยอยากมาทักทายคุณสักนิด "
จากนั้นกอสเปลก็ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหาผู้มาเยือนของเขาที่มากับผู้ติดตามอีก 4 คน
" ถ้าเรื่องมนุษย์ที่เพิ่งมาใหม่ล่ะก็ข้านำทางครั้งสุดท้ายไปแล้ว...แต่คิดว่ายังไงก็ตามพวกเขาต้องไปถึงค่ายนักรบนั้นได้แน่ๆ "
กอสเปลพูดจบก็เดินไปคาบผลไม้มาให้ผู้มาเยือน่อนเธอจะรับมากินโดยไม่รังเกียจแม้แต่น้อย
" ค่ะ...ชั้นเองก็อยากจะช่วยให้มากกว่านี้...แต่ก็คงทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ค่อยสะดวกแล้วด้วยล่ะค่ะ "
สาวน้อยคนที่พูดนี้ก็คือสาวน้อยคนเดียวกับที่นอสต์เจอที่เต้นท์กับที่ช่วยนำทางให้ทีม B กลับสู่เต้นท์ได้ถูกต้อง

หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยอะไรกันเล็กน้อยภายในค่ายนั้นๆ
ในขณะเดียวกันกลุ่มผู้หลงมาทั้งหมดทุกคนก็ได้รับเชิญพิเศษสุดๆจากกลุ่มนักรบโบราณที่เข้ามาช่วยพวกเขาให้ไปที่ค่ายของพวกเขา
แม้มันจะถูกสร้างขึ้นมาใหม่...แต่ถึงยังงั้นก็ตามที..ทุกๆคนแม้แต่คุณปอเองในใจก็คิดว่าค่ายนี้แน่นอน...
ค่ายของนักรบแห่งตำนานที่พวกเขาเรียนและรู้มาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยกว่าถูกเมียนม่าบุกเข้าตีจนต้องปราชัยในการศึก
" ค่ายนักรบบางระจัน !! "
ในใจของพวกเขาคิดเหมือนๆกันอีกอย่างหนึ่งก็คือ...

ประวัติศาสตร์มันกำลังเปลี่ยนไป !!

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #85
เกลียด
hedekosama สมาชิก
· #86
เหอะๆ เพิ่งมาอ่าน สนุกดีนะคะ
ไม่ระบุตัว
· #87
ฆ่ากันเองสินะ ไปๆมาๆตัวเกรียนมันเลื่อนขั้นได้ด้วยเว้ย
vana-chan สมาชิก
· #88
สนุกดีจะอดูต่อไปถ้าเราได้ออกรองบ้างก็ดี ;w;
wily ผ สมาชิก
· #89
- Episode 24 : ค่ายนักรบ

" ขอเชิญพวกเอ็งทั้งหลายไปพักผ่อนที่ค่ายของข้าด้วยกันเถิด...พวกข้าเองก็เรื่องที่อยากจะพูดคุยกับพวกเอ็งทั้งหลายด้วย !! "
ชายนักรบหน้าตาละม้ายคล้ายนายจันหนวดเขี้ยวกล่าวเชิญชวนชาวดลลิบากะทั้งหมดให้ไปที่ค่ายของเขาด้วยน้ำเสียงดุดันฟังชัดเจน ไม่มีใครคิดปฏิเสธ
" อ...ครับ...ไปครับไป "
คุณปอพูดแทนทุกๆคนก่อนจะเดินตามไปอย่างช้าๆ จู่ๆอีกฟากของท้องฟ้าก็เกิดเสาเปลวไฟพุ่งสูงขึ้นท้องฟ้าพร้อมด้วยเสียงระเบิดดังกึกก้องจนแผ่นดินยังสะเทือนจนทุกๆคนถึงกับสะดุ้งร้องออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว
" อ...อะไรวะน่ะ !!? "
วอร์สเปลตกใจจนเผลอโดดเข้าไปกอดบิลลี่โดยไม่รู้ตัวจนบิลลี่เขินถึงขั้นต้องเอามือค่อยๆแงะเขาออก
" แผ่นดินคงกำลังจะลุกเป็นไฟ !! "
มีชายคนหนึ่งขี่กระบือตัวเขื่องขนาดมหึมาเดินมา เขาอันเรียวยาวใหญ่ดูสวยงามสะดุดตาบวกกับผู้ที่ขี่กระบือแบกขวานมาด้วยทำให้หลายๆคนเชื่อทันทีที่เห้นว่าเขาคนนี้คือ[ นายทองเหม็น ]แน่ๆเพียงแต่เขาสะดุดตากับขวานที่แบกมามากกว่า...ขวานอะไรทำไมใหญ่ขนาดนั้น...ใหญ่พอๆกับตัวคนๆนึงเลยก็ว่าได้
" ข้าได้เจ้าพวกนี้มันช่วยไว้จึงอยากจะพาไปรวมพลที่ค่ายของเรา คิดว่าเจ้าไม่น่าปฏิเสธ "
นายจันพูดกับนายทองเหม็นก่อนนายทองเหม็นจะพยักหน้าแล้วพาเดินไปด้วยกัน

-

หลังจากการเดินทางมาร่วม 8 นาที ทุกๆคนก็ได้พบสิ่งก่อสร้างที่มองมุมไหนก็เหมือนค่ายบางระจันทุกกระเบียดนิ้ว แต่พวกเขายังตกใจได้อีกเมื่อพบว่ารอบๆค่ายนั้นกลับมีสิ่งที่ชวนขัดตาอย่าง[ ปืนต่อต้านอากาศยาน ]วางเอาไว้แทบจะโดยรอบ...เพราะพวกเขามองไม่เห็นด้านหลังค่ายจึงไม่มั่นใจกันว่าป้อมปืนพวกนี้มีอยู่โดยรอบรึเปล่าแต่ที่แน่ๆป้อมพวกนี้แค่ตาเปล่าก้มองเห็นร่วมจะ 10 กว่าป้อมแล้ว...ของที่ดูขัดตากับค่ายที่สร้างมาจากวัสดุธรรมชาติล้วนๆแบบนี้มาวางคู่กันเป็นใครก็สงสัยอยู่แล้วว่า" มันมาได้ยังไง "และที่สำคัญ...ใครเป้นคนนำมาวาง ?
" เฮ้ยๆ...กรูว่านั่นมันเหมือนปินแฟล็คของพวกรัสเซียในเรด'เริดเลยว่ะ "
วาตารุสะกิดคากะมิเนะที่ยามะจิช่วยพยุงอยู่ให้มองปืนดังกล่าว ว่าไปก็คล้ายๆ
" อืม...ตอนนี้ต่อให้มีรถถังมาจอด กรูก็ไม่ตกใจแล้วล่ะว่ะ.. "
คากะมิเนะพูดพลางยิ้มแหะๆนิดๆ ตอนนี้เขาตื่นเต้นมากที่ได้พบนักรบในตำนานซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่แต่ก็เชื่อไปแล้ว 70% โดยเฉพาะมิวมิว, นอสต์ ,ซิติและก็คุณปอจะตื่นตาเป็นพิเศษเพราะเป็นทั้งช่างถ่ายภาพ เป็นทั้งนักเขียนนิยายและก็ผู้ใหญ่ที่เข้าใจในประวัติศาสตร์กันทั้งนั้น
" ผมว่าของแท้แหงๆ ให้ตายเหอะครับ ค่ายบางระจันจริงๆเหรอเนี่ย ? "
ซิติพูดพลางตาโตเท่าไข่ห่าน นอสต์เองก้ไม่แพ้กัน
" แกลองไปถามนายคนนั้นดูสิว่าชื่ออะไร ถ้าใช่ทองเหม็นกับจันหนวดเขี้ยวล่ะก็ ชั้นจะได้เข้าไปขอลายเซ็นให้พ่อกับแม่ชั้น !! "
เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาได้สักแปป ทุกคนก็เข้ามาในค่ายกันครบโดยไม่รู้ตัวเพราะความตื่นเต้น พอเข้ามาข้างในทุกๆคนยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีกเมื่อพบคนอีกคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นที่สุดของโลก !!
" ไม่คิดว่าพวกท่านจะกลับมาเร็วได้ขนาดนี้...ข้าเองกำลังเตรียมของอยู่พอดีเลย...คิดว่าน่าจะใช้ได้ดีเวลาเจอพวกที่บินมาได้ "
ชายสุงวัยหนวดเคราเฟิ้มคนหนึ่งกำลังแบกลูกอะไรสักอย่างที่ดูคล้ายๆลูกระเบิดเดินมาหาพวกเขา ตอนนี้คนที่บอกว่าเจอรถถังไม่ตกใจอย่างคากะมิเนะถึงร้องจ้าก
" อ...ไอสไตน์ !!! "
" โอ้ ! ไม่คิดว่าพวกเธอจะรู้จักเราทั้งๆที่พบกันเป็นครั้งแรก ? ยินดีที่ได้รู้จักสหาย...เรามีนามว่า ไอสไตน์ "
หลายๆคนตอนนี้สมองเริ่มรวนและสั่งการไม่ถูก นอกจากจะมีชาวบ้านบางระจันที่จริงๆไม่น่ามีได้ยังมีผู้คิดค้น" นิวเคลียร์ "อีก ต๊อกับอาโนนี่มึนจนน๊อคเพราะเห็นไอสไตน์แล้วนึกว่าเจอผี....

-

" ตอนแรกหลังจากที่พวกข้าใช้ปืนใหญ่ที่หล่อขึ้นเองมายิงแล้วระเบิดนั้น จู่ๆท้องฟ้าก็มืดลงไปราวกับตะวันดับสิ้นเสียอย่างนั้น...แต่จู่ๆพอท้อง้ากลับมาส่องแสงดังเดิมได้ พวกข้าก็พบว่าทั้งพวกข้าและพวกพม่าบางจำนวนก็หลุดเข้ามาที่นี่กันแล้ว...แต่หลังจากนั้นจู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งบุกเข้ามาเข่นฆ่าพวกเราจนพวกเราต้องลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องตัวเอง...เวลานั้นมันเป็นอะไรที่เข้าใจยากและน่าใจหาย...ผู้หญิงคนนั้นลอยบนท้องฟ้าได้ไม่พอแถมยังมีอาวุธที่โจมตีไกลๆได้อีก พวกข้าตอนแรกได้แต่หนีเพราะธนูก็ยิงไม่ถึง...ไปๆมาๆก็มีแต่พวกพม่ากับคนของข้า 3 คนเท่านั้นที่ถูกนางฆ่าจากนั้นนางก็จากไป...แถมไปๆมาๆก็ยังมาทำดีกับพวกเราอีก "
ชายคนหนึ่งนั่งบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการรบกับพม่าในครั้งอดีตอันไกลโพ้นให้พวกเขาฟัง ก่อนจะทราบกันภายหลังว่าชายผู้นี้ก็คือ[ นายทองแก้ว ]อาจารย์ดาบบ้านโพธิ์ทะเล
" เอ่อ...ผู้หญิงคนนั้นมาทำเป็นดีด้วยทั้งๆที่ฆ่าคนไปนี่...คุ้นๆวุ้ยๆ "
โคเดพูดพลางนึกถึงเรนนืในทันทีก่อนนายทองแก้วจะเล่าอะไรต่อเล็กน้อย
" จากนั้นพวกเราก็ตั้งรกรากอยู่ที่นี่...บางทีบางครั้งก็จะมีผู้คนหลงมาที่นี่ บ้างก็เจอสัตว์ที่พูดภาษาพวกเราได้ บ้างก็มีพวกที่แต่งตัวแปลกๆสวมกะโหลกสัตว์ต่างๆไว้บนหัวมาเข้าตีพวกเรา แต่ส่วนใหญ่พวกเราก็จะต้านไว้ได้จนเมื่อราวๆหลายสิบวันก่อนก็มีกองทัพของยักษ์หัวนกบุกเข้ามาตีเราจนเราต้องหนีเพราะไม่สามารถต่อต้านคุณไสย์ของพวกมันได้ "
" คุณไสย ? "
คุณปอพูดพลางทำหน้าสงสัยขึ้นมา แต่หลายๆคนรู้สึกได้ทันทีเมื่อได้ยินคำว่า[ หัวนก ]...น่าจะหมายถึงมาโนแน่ๆ
" ใช่...เจ้าตัวใหญ่นั่นบงการและควบคุมลมให้เกิดกระแสลมที่รุนแรงและไม่สามารถต่อกรด้วยได้ มันบงการสายลมให้พัดพวกข้าหลายต่อหลายคนจนลอยขึ้นท้องฟ้าก่อนจะตกลงมาบาดเจ็บกันระนาว...บางคนสิ้นใจไปเลยก็มี จนในที่สุดก็มีหมาที่พูดได้ตัวหนึ่งยกดินแดนเก่าที่พวกข้าเคยอาศัยอยู่ให้เพื่อสงบสุข...จากนั้นพวกข้าก็ย้ายถิ่นฐานมาอยู่กันที่นี่ก็ไม่วายมาเจอพวกที่พวกเจ้าเพิ่งช่วยนายจันหนวกเขี้ยวฆ่ากันไป ไม่รู้ว่าจากนี้ไปจะเจออะไรอีกบ้าง...
" พวกข้าน่ะ...อยู่กันมานานแสนนานแล้วก็จริง...แต่พวกข้าก็จะหาทางกลับไปแดนสยาม...บ้านเกิดเมืองนอนของพวกข้าให้จงได้ !! "
นายอินพูดพลางเอามือทุบแคร่ไม้ดังโครม ก่อนทุกๆคนจะพยักหน้าทำความเข้าใจ สักพักชายอีกคนนามว่า[ นายเมือง ]ก็เดินมาบอกพวกเขา
" ผู้ชายทั้งหมดน่ะลุกขึ้นแล้วตามข้ามาดีกว่า...จากนี้ไปข้าจะฝึกวิชาดาบให้กับพวกเจ้า จงดีใจเถิดที่จะได้ออกรบร่วมกับพวกข้า !! "
นายเมืองพูดเสียงดังจนผู้ชายหลายๆคนแทบจะส่ายหน้าหนี แต่ก็คอตกเดินตามไปแต่โดยดีเพราะยังไงก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว
" ผู้หญิงก็ไปพักผ่อนก่อนก็ได้...จะอาบน้ำอาบท่าหน่อยก็ได้แล้วตะวันตรงหัวค่อยไปช่วยป้าๆเค้าทำอาหารก็แล้วกัน พวกผู้ชายนั้นพวกข้าจะฝึกให้แกร่งยิ่งกว่าพวกพม่าเอง !! "
นายทองเหม็นพูดถึงประโยคอาบน้ำ เล่นเอาผู้หญิงหลายๆคนตาลุกวาวเพราะไม่ได้อาบมาสองวันเต็มๆแล้ว
" อาบน้ำได้ด้วเหรอคะ ดีจัง !! "
ผู้หญิงแห่งทีมโลิบากะพูดพร้อมๆกัน ก่อนจะมีหญิงสาวสองสามคนในค่ายพาไปด้านหลัง ส่วนผู้ชายก็ถูกพาไปลานกว้างด้านหน้าค่ายเพื่อรับกระบี่ไม้ไปเรียนเพลงดาบจากยอดวิชารุ่นเก๋าลายครามก่อนคุณปอจะขอปลีกตัวมาแว่บหนึ่ง
" เอ่อ...คุณคือไอสไตน์จริงๆเหรอครับ ? "
เขาถามชายแก่คนดังกล่าวที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับลูกกลมๆคล้ายๆกระสุนปืนใหญ่ที่ไว้ใช้กับป้อมปืนรอบๆค่าย
" เป็นเรื่องยากที่จะทำการเข้าใจ แต่เราเองก็มีชื่อตามนั้นจริงๆ...ว่าแต่เธอล่ะ พ่อหนุ่ม ? "
" ผมมีชื่อว่าปอครับ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบผู้ให้กำเนิดหลายสิ่งหลายอย่างบนโลกใบนี้แบบตัวเป็นๆ "
คุณปอพูดพลางยื่นมือไปไปหาก่อนไอสไตน์จะยื่นมือมาจับด้วย
" พวกผมมาจากปี 2011 ....บอกตรงๆว่าผมอยากกลับบ้าน... "
คุณปอพูดพลางมองไปทางกลุ่มผู้ชายที่กำลังโดนบางคนเอาไม้ตีหลังตีก้นตีหัวตีตัวเพราะฝึกเพลงกระบี่ผิดๆเพี้ยนๆ โทนี่ดูจะโดนหนักสุดๆ
" จะกลับบ้านกันงั้นหรือ ? ก็นะ...เราเข้าใจพวกเธอดี...แต่เราเองก้ไม่อยากตัดความหวังของพวกเธอเพราะเราเองก็อาศัยอยู่ที่นี่มานาน...มันนานมากจริงๆ "
หลังจากจบบทสนทนา คุณปอก็เดินไปร่วมเรียนเพลงดาบอีกคนเพราะเขาเริ่มคิดในใจเล็กน้อยแล้วว่าหากต้องการกลับไปบ้านของพวกเขานั้น...

คงต้องไปถามวิธีจากพวกที่สวมกะโหลกบนหัวอย่างเดียวแน่นอน !!

-

" น้ำเย็นเจี๊ยบเลยค่ะพี่นอสต์ "
ไผ่พูดพลางว่ายน้ำอย่างสนุกกับอีกหลายๆคน ฮารุกำลังนั่งมองของที่คล้ายๆแชมพูอยู่
" ไม่คิดว่าที่นี่จะมีแชมพูเยอะขนาดนี้...ถึงจะบอกว่าทำจากสมุนไพรก้เถอะ มันเหมือนมากเลยนะเนี่ย หอมด้วยล่ะ~ "
ฮารุพูดพลางบีบมาเทใส่มือก่อนจะไปขยำลงหัวของโอ
" อืม...แต่ได้อาบน้ำเนี่ย~ เหมือนฝันไปเลยเนอะ ! "
นอสต์พูดพลางลอยคอในแม่น้ำอย่างสบายตัวสุดๆหลังจากต้องทนเหนียวตัวมาร่วมสองวันติดๆ...
" พวกผู้ชายป่านนี้คงร้องโอดครวญกันน่าดูนะคะ "
สาวสองคนพูดขึ้นพลางหัวเราะคิกคักๆอย่างน่ารัก แต่หากผุ้ชายมาได้ยินเข้าคงวิ่งเข้าโดดเตะใส่ได้...
" ว่าแต่นากับต่ายไม่แปลกใจเหรอ...เรื่องที่ว่าที่นี่อยู่กันมาเป็นร้อยๆปีโดยไม่มีใครตายเนี่ย
( นา = Joanna ,ต่าย = LazyRabbit )
สองสาวที่นอสต์กล่าวถามนั้นร่วมทีมไปกับเธอตอนแรก จึงมีแค่ ไผ่กับฮารุและโอ บวกกับผู้หญิงอีกไม่กี่สิบคนเท่านั้นที่ตกใจกับเรื่องนี้
" จริงๆเหรอคะพี่นอสต์ ? "
ไผ่กล่าวถามก่อนนอสต์จะพยักหน้าตอบว่าใช่
" จำพวกหมาป่าที่เราเจอกันที่น้ำตกได้มั้ยล่ะ ? จ่าฝุงที่พูดภาษาคนได้นั่นแหละที่บอกพวกพี่เรื่องนี้...ก้นะตอนนี้แน่นอนแล้วล่ะว่าที่นี่น่ะค่ายบางระจันแน่ๆ แต่พี่ก็ยังหาเหตุผลไม่ได้อยู่ดีว่าทำไมที่นี่ถึงไม่มีการแก่เฒ่าไม่มีแม้กระทั่งตายตามอายุขัย...ถึงจะรู้แล้วก็เถอะว่าจอมเวทย์อะไรนี่แหละได้ร่ายมนต์สะกดไว้ทั่วแผ่นดินแห่งนี้...แต่มันเพื่ออะไรนี่สิ ? "
" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด !!! "
ระหว่างที่กำนังลอยคอคิดกัน จู่ๆหญิงสาวทั้งสามที่พาพวกเธอมาอาบน้ำก็ร้องกรี๊ดลั่นจนพวกเธอต้องหันไปมอง

จระเข้ตัวขนาดมหึมากำลังลยคอมาทางพวกเธอ...แถมบนบกก็มีกำลังต้วมเตี้ยมมาอีกด้วย มองโดยรอบแล้วนับได้ 5 ตัว !! ดูไผ่จะคุ้นตาขอนลอยขนาดพี่เบ้งนี่ดีที่สุด
" อ...ไอ้เข้ !! เหมือนที่หนูเจอที่แม่น้ำเลย ตัวพอๆกันด้วย !! "
ไผ่พูดพลางชี้ก่อนหณิงสาวสามคนจะหยิบดาบมายืนบังพวกเธอโดยรอบ...แต่มองมุมไหนก็เอาไม่อยู่แน่นอน
" พวกเธอรีบว่ายน้ำขึ้นฝั่งแล้วกลับไปบอกพวผู้ชายที่ค่ายก่อนเร็วเข้า !! "
หญิงสาวคนหนึ่งในสามคนตะโกนบอก
" ม...ไม่ได้หรอกค่ะ จะให้ทิ้งพวกน้าได้ไงกัน !! "
สาวๆโลลิบากะพูดขึ้นแทบจะพร้อมกันก่อนจะมองไปรอบๆ ขอนลอยทั้งหลายล้อมพวกเธอได้ใกล้กว่าเดิมมากๆ
" พวกเรามีถูกไหว้วานให้พาพวกเธอมาอาบน้ำและพากลับไปโดยปลอดภัย...ไม่ต้องห่วงพวกเราหรอก ขอแค่พวกเธอปลอดภัยพวกเราก็ยินดีมากแล้ว !! "
เจอประโยคแบบนี้ไปยิ่งทำให้ทุกๆคนยิ่งไม่อยากหนีหนักว่าเดิมอีก

ระหว่างที่กำลังสิ้นหวังจู่ๆจระเข้ตัวหนึ่งก็ร้องขึ้นมาพร้อมกับบริเวณหลังของมันมีเลือดพวยพุ่งออกมาราวกับน้ำพุหลายจุด !!
ทุกๆคนได้แต่ตกใจก่อนหญิงสาวทั้งสามคนจะถอนหายใจบ่งบอกถึงอาการ" โล่งอก "
เพราะพวกเธอได้เห็นคนที่มาช่วยพวกเธอและมั่นใจ 100% ว่าสามารถเก็บจระเข้ยักษ์พวกนี้ได้สบายๆ พริบตาเดียวนั้น จระเข้ทั้ง 5 ตัวต่างก็มีเลือดพุ่งออกมากลางหลังเหมือนกันก่อนจะดิ้นทุรนทุรายตายต่อหน้าทุกๆคนไปในที่สุด
" เที่ยงนี้คงต้องขอรบกวนมื้อเที่ยงสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ...เนื้อพวกนี้อาจะแข็งไปสักหน่อยแต่ถ้าต้มไปนานๆล่ะก็เคี้ยวสบายค่ะ "
" ได้สิ...มากินด้วยกันหลังจากหายไปเสียนานเถอะแม่หนู "
หญิงสาวทั้งสามพูดพร้อมๆกันก่อนนอสต์จะมีปฏิกริยามากกว่าใครเพื่อน เธอขนลุกซู่ทั่วร่างเพราะจำเสียงนี้ได้เป็นอย่างดีก่อนเธอจะมองเห็นร่างของผู้ที่มาช่วยพวกเขาเดินฝ่าเลือดที่พวยพุ่งแล้วตกลงมาดั่งฝนจนตอนนี้หลายๆคนต้องจรลีจากแม่น้ำเพราะมันแทบจะเต็มไปด้วยเลือด
" เรนน์ !!! "
นอสต์ตะโกนขึ้นมาก่อนผู้ที่มาช่วยจะหันมามองเล็กน้อยแล้วทักทายเธอ
" อ้าว ? แม่สาวแว่น ? เธอนั่นเอง สบายดีเหรอนึกว่าตายไปแล้วซะอีก ? "
ผู้ที่มาช่วยคือคนที่เคยฆ่าพวกเขาไปคนหนึ่ง...นอสต์จำได้ดีตั้งแต่หน้าตายันน้ำเสียง ถึงแม้ตอนนี้เรนน์จะมาในสภาพของสาวน้อยธรรมาดาๆที่สวมกางเกงยีนส์ขาม้ากับเสื้อเชิ้ตทั่วๆไปแล้วไม่สวมกะโหลกบนหัว แต่นอสต์ก็จำได้ดี...แต่เรนนืจู่ๆก็เดินมาตบบ่านอสต์ก่อนจะพูดเบาๆแบบได้ยินกันแค่สองคน
" อย่าพูดมากดีกว่า...ไม่งั้นล่ะก็ชั้นจะฆ่าพวกเธอให้ทรมานแบบจระเข้พวกนั้นจริงๆนะเอ้อ~ "
เรนน์พูดจบก็ยนิ้มหวานให้ ส่วนนอสต์ก็ได้แต่กัดฟันในใจแล้วส่งยิ้มหวานกลับไปให้

-

มื้อเที่ยงเริ่มขึ้นอย่างอลม่านเพราะคากะมิเนะ ไลอ้อนและอีกหลายๆคนที่คุ้นเคยกับใบหน้าของฆาตกรต่างก็มีอาการอยากบอกให้ชาวบ้านรู้กันทันทีว่า" อีนี่แหละฆ่าเพื่อกรู !! "ก่อนจะโดนเรนน์ขู่ในรู้แบบเดียวกันกับนอสต์จนต้องเงียบไป โคเดเป็นคนเดียวที่ไม่มีอาการอะไรได้แค่โบกมือให้เรนน์แบบงงๆที่เห็นเรนน์ในที่แบบนี้ และที่สำคัญ...นายจันหนวดเขียวก็เป็นคนบอกเองอีกทีว่าเรนน์คือคนที่ฆ่าพวกพม่าตามที่ได้ยินนายทองแก้วเล่าในช่วงแรก จนในที่สุดก็ผ่านไปวันหนึ่งเต็มๆ...หลายๆคนถึงกับวลบคากะต้อบที่ทางค่ายจัดหาให้เพราะล้าจากการทำอาหารให้คนจำนวนมากมายบวกกับการฝึกที่โหดพอๆกับฝึกทหารเกณฑ์ยุคช่วงๆปี 2535 จนในที่สุดเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึง 0.00 AM..
" ไม่นอนรึไง ? "
นอสต์เดินออกมาพร้อมๆโคเดและคากะมิเนะที่ยังไม่หายดีทักเรนน์ที่กำลังมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีพระจันทร์เต็มดวงสวยงามลอยอยู่เด่นสง่ากลางท้องฟ้าอันสดใส
" พวกเธอล่ะ ? โดยเฉพาะผู้ชายชั้นว่าไปนอนพักดีกว่ามั้ง~ เดี๋ยวพรุ่งนี้โทรมขึ้นมาครูทองแก้วก็ว่าเอาหรอก "
เรนน์หันมายิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะแนะนำให้ไปนอนพักผ่อน
" ใครจะไปนอนลงได้วะ !! แล้วดูนี่ !! ขาไอ้คาเงะจังยังไม่หายดีเลยนะเว้ย !! "
ไลอ้อนพูดพลางชี้ไปที่ขาของคากะมิเนะ เรนน์หันมายิ้มให้แล้วเดินมาหา
" อย่าขยับล่ะ..นิ่งไว้แปปนึง "
พูดจบ เรนนืก็เอาขนนกของเธอทิ่มลงไปที่ขาของคากะมิเนะ
" โอ๊ย !! "
คากะมิเนะถึงกับร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นเรนน์ก็ดึงขนนกของเธอออกจากขาเขา
" อีนี่ !! วอนซะแล้ว !!!!! "
ไลอ้อนพุ่งเข้าใส่ก่อนจะถูกเรนน์ใช้ขนนกชี้หน้าพลางจ่อไปที่ลูกตาของเขาเองจนเขาต้องยอมถอยออกมา เรนน์ยิ้มให้ก่อนจะพูดอะไรออก
" เอาผ้าพันแผลออกได้แล้วมั้ง~ ชั้นไม่คิดว่าแผลแค่นั้นจะใช้เวลานานมากหรอก "
คากะมิเนะทำหน้าสงสัยก่อนนอสต์จะลองแกะผ้าพันแผลที่หัวเข่าออก ปรากฏว่าไม่มีบาดแผลเก่าที่เรนน์เคยทำไว้แม้แต่น้อย !!
" ถือว่าเรื่องเก่าๆเจ๊ากันไปก็แล้วกัน ไปนอนเถอะ...ชั้นไม่ได้มาร้ายหรอกน่า "
เรน์พูดจบก็พลางหันไปมองพระจันทร์ต่อ นอสต์เดินมาข้างๆก่อนเรนน์จะตบพื้นข้างๆเชิญชวนให้เธอนั่งด้วย นอสต์ไม่ได้ปฏิเศธจึงนั่งข้างๆก่อนจะถามอะไรเรนน์ตรงๆ
" ชั้นสงสัยหลายๆเรื่อง...พอจะตอบหน่อยได้มั้ย ?
" ข้อเดียวล่ะกัน...เพราะชั้นเองก็มีสิทธิ์ที่จะไม่ตอบด้วย "
เรนน์พูดพลางชูนิ้วชี้ขึ้นนิ้วเดียว
" ได้...ทำไม...พวกเธอต้องการศพกันนัก ? "
นอสต์ถามตรงๆก่อนจะมองเรนน์ประมาณว่าภ้าไม่ตอบล่ะก็จะด่าให้ เรนน์เกาศรีษะเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมา
" ผู้นำสูงสุดของชั้นน่ะต้องการศพเพื่อทำอะไรบางอย่าง...ชั้นบอกได้แค่นี้แหละเพราะชั้นก็รู้แค่นี้ ที่สำคัญเค้าบอกให้ชั้นมาฆ่าพวกเธอทั้งหมดด้วยล่ะ "
" อะไรนะ !!! "
โคเดตะโกนออกมาแบบลืมตัว
" ฟังก่อนสิ...ชั้นน่ะปฏิเสธไปแล้ว เลยกลายเป็นว่าพรุ่งนี้พวกกองทัพกากอยส์จะมาแทน เห็นว่งวดนี้เอาจริงด้วยนะ...เพราะพวกนายดันไปฆ่าหน่วยหน้าของตาหัวล้านนั่นซะเตียนเลยนี่ "
เรนน์พูดพลางหยิบอะไรขึ้นมาก่อนจะให้โคเด
" ชั้นให้นาย...มันเป็นเหล็กแหลมพิเศษที่ชั้นแอบอาบเวทย์สายฟ้าเอาไว้...แต่ก็มีแค่ 20 ดอกนั้นแหละนะ "
โคเดรับมาพลางยิ่งงงหนัก
" เธอยังไงกันแน่ ? พวกของเธอจะมาฆ่าพวกชั้นแต่กลับมอบอาวุธให้...งงนะเฮ้ย !! "
" ใช่ๆ กับดักป่ะเนี่ย ? "
ไลอ้อนกับโคเดพูดออกมาก่อนนอสต์จะยกมือห้าม เพราะเธอนั้นถูกเรนน์ช่วยชีวิตไว้เมื่อตอนเที่ยงจึงไม่คิดว่าเรนน์จะมอบสิ่งที่เป็นกับดักให้พวกเขา
" ชั้นว่าเธอต่างจากพวกนั้นนะ...ถึงจะสวมกะโหลกเหมือนๆกันก็เถอะ "
นอสต์พูดพลางยิ้มให้ก่อนเรนน์จะหันมายิ้มแล้วก็ตอบให้พวกเขาได้ยิน
" อื้ม~ ใช่ ! ก็เพราะความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ของชั้นน่ะคือ[ ความอิสระ ]ยังไงล่ะ...หลังจากที่ได้รับชีวิตใหม่นี้มาชั้นก็ตัดสินใจแล้วว่าชั้นจะใช้ชีวิตตามที่ใจต้องการโดยไม่ผูกมัดกับใครทั้งสิ้น "
" ได้รับชีวิตใหม่ ? "
โคเดอุทานออกมาจนทุกคนที่มาด้วยเอะใจกับคำๆนี้ทันที
" ตายล่ะสิ~ ได้เวลานอนแล้วแฮะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ล่ะ ชั้นจะแอบดูพวกนายสู้ก็แล้วกัน ฝันดีนะ !! "
เรนน์เหมือนจะรู้ตัวว่าพูดอะไรมากเกินไปจึงขอตัวจากไปด้วยการกางปีกแล้วบินไปทันที
" บ้าเอ้ย~ ไปซะแล้ว !! "
โคเดพูดพลางทำท่าโมโห ส่วนนอสต์กลับรู้สึกแปลกๆ
เหมือนกับว่าเรนน์นั้นเคยตายไปแล้วครั้งนึงแล้วถูกผู้นำของเธอทำให้ฟื้นขึ้นมา
ถ้ายังงั้น...การที่เธอมาช่วยพวกเขาไม่ได้ถือว่าทรยศรึไงกัน ?

-

" ไม่นอนหรือไรเจ้าหนุ่ม ? "
นายอินเดินเข้ามาหาคุณปอที่ยืนชมจันทร์
" ครับ...ผมสับสนเล็กน้อย...หลายๆเรื่องน่ะครับ "
" หากเจ้ากลุ่มใจมากล่ะก็ลองเล่ามาสิ เผื่อพวกข้าจะช่วยได้บ้าง "
นายจันหนวดเขี้ยวเดินเข้ามาหาเขาก่อนเขาจะตอบมาตรงๆ
" ผมอยากพาทุกๆคนกลับบ้าน...แต่ผมเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าพวกเราจะได้กลับไปมั้ย...แค่เอาชีวิตให้รอดยังลำบากเลยครับ "
" เกิดเป็นคนมันก็ประมาณนี้แหละ...มีเรื่องลำบากเยอะพอๆกับเรื่องสุขใจ ว่าแต่บ้านเจ้าอยู่ที่ใดกันรึ ? "
นายอินถามคุณปอ ก่อนคุณปอจะยิ้มแล้วตอบพวกเขา
" บ้านผมอยู่ที่สารขัณฑ์ครับ...หากบอกว่าสยามคงคุ้นหูพวกท่านมากกว่า ถ้าพูดตรงๆก็คือ...พวกผมทั้งหมดมาจากสยามในอีก 100 กว่าปีต่อมาครับ "
" มาจากสยามงั้นรึ ? นี่เจ้าเป็นลูกหลานของพวกข้ารึนี่ ? "
" ครับ... "
คุณปอพูดพลางยิ้มออกมา

หลังจากคุยกันเรื่องต่างๆนานาสักพัก คุณปอก็ขอปลีกตัวไปพักผ่อนก่อนที่นายจันหนวดเขี้ยวจะทักเขาเพื่อถามอะไรอีกอย่างหนึ่ง
" ข้ามีเรื่องสงสัยอยากถามเจ้าอีกเรื่องหนึ่ง "
" ครับ ? "
คุณปอขานรับ ในขณะที่นายจันหนวดเขี้ยวทำหน้าเหมือนไม่อยากจะถามเท่าไหร่
" หลังจากที่พวกข้ามาที่นี่แล้ว...สยามเป็นอย่างไรบ้าง...ได้เสียกรุงศรีให้แก่ไอ้พวกพม่ามันหรือไม่ ? "
คำถามนี้ทำให้คุณปอสะอึก...หากว่ากันตามจริงแล้วหลังจากค่ายบางระจันแตกไป สยามก็เสียกรุงศรีไปจริงๆแต่เขาก็เลือกที่จะตอบอีกแบบ
" พวกท่านไม่ต้องห่วงครับ...เราไม่ได้สูญเสียกรุงศรีให้ใครเลยแม้แต่น้อย "
คุณปอพูดจบก็พลางก้มลงไปกราบเท้านายจันหนวดเขี้ยวกับนายอินจนทั้งคู่ตกใจ
" ต้องขอขอบคุณมากจริงๆครับ...หากไม่ได้พวกท่านต่อสู้เพื่อบ้านเมือง...ทุกวันนี้พวกผมอาจไม่มีแผ่นดินให้เหียบให้อาศัยแล้วก็ได้ "
" เจ้าหนุ่ม ลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ "

หลังถูกพยุงขึ้นมา คุณปอก็เดินกลับไปนอนพักพลางคิดในใจ...
ทำไมบ้านเมืองที่เขาอยู่ตอนนี้ถึงได้เละเทะแบบนี้กันนะ
หลายๆคนแบ่งฝ่ายแบ่งสี แย่งชิงอำนาจเงินทองกันโดยไม่สนอะไรต่างๆนานา หลายๆคนทำเพื่อเรื่องส่วนตัวล้วนๆ
หากพวกชาวบ้านบางระจันในเวลานี้ได้กลับไปเห็นคาดว่านายกคงถูกชาวบ้านบางระจันบุกเข้าตีแน่ๆ
คิดแบบนี้แล้วคุณปอก็แอบยิ้มได้เล็กๆก่อนจะเดินไปนอนอย่างเป็นสุข

-

ในขณะที่หลายๆคนได้นอนพักผ่อน
นอสต์กับโคเดและอีกหลายๆคนที่ไปหาเรนน์ต่างสงบใจไม่ลง
เพราะต่างก็ได้ยินเรื่องที่ไม่คาดฝันเข้าให้
กองทัพที่เคยถูกพวกเขาสังหารไปกำลังจะกลับมาถล่มพวกเขา
ขอเพียงเวลารุ่งเช้ามาถึง...

ก็จะเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่จะตัดสินความเป็นความตายของพวกเขาได้ในทันที !!


To be continue....
pai_pai สมาชิก
· #90
เกลียด
LionHeart สมาชิก
· #91
บางระจัน บางระจัน บางระจัน มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสองงงงงง...

me/โดนอัพเปอร์คัต
wily ผ สมาชิก
· #92
- Episode 25 : Infinity rain !!


" อะไรนะ ? จะมีพวกข้าศึกข้ามาโจมตีที่ค่ายของเราวันนี้งั้นรึ ? "
เหล่าผู้คนที่อาศัยในค่ายหลายๆคนแตกตื่นเมื่อได้ยินข่าวนี้จากปากของเรนน์โดยตรง
" ค่ะ...แต่ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ...แค่พวกปลายแถว "
เรนน์นั่งยิ้มแล้วตอบให้ทุกคนสบายใจก่อนนอสต์จะเดินมาสะกิด
" จะบ้ารึไง ? ไอ้พวกหน่วยกากอยส์ที่ว่านั่นชั้นได้ยินฮารุกับโอเล่ามาอยู่นะ พวกนี้มันบินได้ไม่พอยังใช้เวทย์เพลิงได้ไม่พอแถมตัวหัวหน้ายังเรียกฝนได้ตามใจเลยไม่ใช่รึไงกัน ? มันปลายแถวตรงไหนไม่ทราบยะ ? "
นอสต์ถามแบบตรงๆไม่มีอ้อมค้อมเพราะแค่ใช้เวทย์มนต์ได้นี่ก็สู้ด้วยลำบากแล้ว ไหนจะบินได้อีกแถมยังเรียกฝนได้อีก
" ชั้นไม่โกหกหรอกค่ะ...สำหรับพวกเราแล้ว หลุ่ยหยางกับกองทัพกากอยส์น่ะถือว่าฝีมืออ่อนที่สุดใน 6 นักรบของเราแล้วล่ะค่ะ "
เจอเรนน์ตอบมาแบบนี้ทำให้หลายๆคนที่เคยเจอมาโนแบบตัวเป็นๆยิ่งทวีความสยองในใจหนักเข้าไปอีก
" ยังไงก็ต้องเตรียมตัวกันก่อน...พวกผู้ชายตามข้ามา ข้ามีอะไรจะมอบให้พวกเอ็งทั้งหลายก่อนจะทำการศึก "
นายเมืองเรียกผู้ชายทั้งหมดในค่ายให้เตรียมรับอุปกรณ์ออกศึกในขณะที่ไอส์ไตน์เดินมาหานอสต์กับเรนน์
" เรามีเรื่องอยากจะคุยด้วยเล็กน้อย "
" คะ ? "
" ตอนนี้เราได้สร้างอุปกรณ์ชิ้นนึงขึ้นมา...คงตอบตอนนี้ไม่ได้ว่ามันคืออะไรแต่อยากจะบอกว่า...ถ้าพอจะหาแร่ธาตุฟอร์สฟอรัสมาให้เราได้เยอะๆหน่อยล่ะก็เครื่องมือชิ้นนี้อาจจะทำงานได้บ้าง อยากจะรบกวนสักเล็กน้อย "
" อ....อ่ะค่ะ ได้ๆ ...ถ้าเจอชั้นจะเก็บมันมาให้ "
นอสต์รับปากไปทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่เคยเห็นแร่ดังกล่าว รู้เพียงแต่ว่าน่าจะเป็นก้อนแข็งๆลักษณะไม่ต่างจากก้อนหินทั่วไปเท่าไหร่
" ซี้ซั้วรับปากแบบนั้นจะดีเหรอคะ ? "
เรนน์นั่งบิดขี้เกียจถามนอสต์เพราะดูออกว่านอสต์ไม่น่าจะรู้จักแร่ดังกล่าว
" เจออะไรแปลกๆตาก็เก็บๆมาให้ตาลุงแกก่อนก็พอ...แต่ชั้นสนใจอีกอย่างมากกว่า...ทำไมคนของอีกฝ่ายที่ต้องมาเอาชีวิตพวกเราถึงได้มานั่งเอ้อระเหยในถิ่นของพวกเราได้ตะหาก...รึคิดจะลอบจู่โจมจากภายใน ? "
" เอาน่า...ถ้าเห็นท่าว่าไม่ดีล่ะก็ชั้นอาจจะช่วยสนับสนุนนแบบลับๆก็ได้นคะ "
เรนน์ไม่ตอบได้แต่ตอบไปอีกอย่าง ก่อนนอสต์จะกุมขมับยอมแพ้
" นี่เป็นเสื้อลงอาคมที่ท่านอาจารย์ธรรมโชติได้ปลุกเสกเอาไว้ก่อนท่านจะหายไป...จงใส่มันเสียในการศึกครั้งนี้...มันจะช่วยพวกเจ้าได้ไม่มากก็น้อย "
นายจันหนวดเขี้ยวยื่นเสื้อกั้กสีแดงที่มีอักขระโบราณด้านหลังและมีการลงยันต์ที่ด้านหน้าให้เหล่าชายหนุ่มชาวโลลิบากะ พร้อมกับนายอินที่คอยส่งมีดที่ผ่านการลงอาคมให้ทุกๆคนได้รับไปเพื่อเตรียมรับศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึง
" เอาไงครับคุณปอ....ว่ากันตรงๆผมตื่นเต้นบวกกลัวๆนะเนี่ย "
ซิติเดินมาทักคุณปอที่กำลังสวมเสื้อพลางทำหน้าคิดหนัก
" ตอนนี้เราคงต้องดิ้นรนเอาชีวิตให้รอดตายให้ได้ก่อน...อย่างอื่นคงต้องว่ากันทีหลังล่ะครับ "
" อย่าว่างั้นงี้เลยครับ...ดาบเปล่าๆแบบนี้ผม 50/50 นะ...แต่ก็สู้เว้ย !! "
ซิติพูดพลางตะโกนปลุกใจตัวเอง คนอื่นๆก็เอากันบ้างก็มี
" คาเงะจัง...กรูว่ามรึงไปหลบก่อนดีกว่าว่ะ "
ไพโรเดินไปตบบ่าคากะมิเนะพร้อมๆกันกับเอิร์ธเพราะเป็นห่วงเรื่องขาของเขา
" กรูไม่ได้พูดสักคำว่ากรูจะออกไปฉะดาบกับไอ้พวกกากอยส์อะไรนั่น....กรูมาแบกลูกปืนใหญ่ไปเตรียมยิงปืนแฟล็คตะหากเว้ย !! วันนี้กรูจะสอยเป็ดสอยนกกา "
คากะมิเนะพูดพลางอุ้มลูกกระสุนปืนใหญ่เดินไปประจำป้อมปืนที่อยู่ด้านข้างค่ายโดยเดินออกทางช่องเล็กๆที่ถูกสร้างไว้ให้เดินเข้าไปประจำจุดได้ทันทีแม้จะอยู่ในค่าย
" พวกนี้บินได้...ตอนนี้อาวุธไกลที่ได้ผลที่สุดคงมีแต่ปืนแฟล็คจริงๆ "
วาตารุพูดพลางหยิบอะไรเล็กๆออกมาจากกระเป๋า วงสตาร์ดัสท์ถึงกับอุทานตกใจพร้อมกัน
" สาด !! เยอร์มันสติ๊ก !! "
" เออ กรูเจ๋งมั้ยล่ะ...ตอนที่พวกเราไปเจอคลังแสงอาวุธน่ะกรูเจอเลยเอาใส่เป้ที่แบกไปด้วยเอากลับมา...ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ใช้เร็วแบบนี้ "
วาตารุพูดพลางสวมหมวกนักรับโรมันแล้วเอาโล่ห์มาถือ
" งานนี้ถ้าไม่สู้ก็ตาย...ผมขออย่างเดียว...ผมอยากให้ทุกๆคนสู้สุดใจกันจริงๆโดยไม่คิดหวังพึ่งใคร...ตอนนี้หากเราคิดจะพึ่งใครสักคนล่ะก็เราจะอ่อนแอลงทันทีทั้งร่างกายและจิตใจ...ตอนนี้มันถึงเวลาแล้ว !! สองวันที่ผ่านมาพวกเราได้แต่หนี แม้จะสู้ก็ไม่สามารถต่อกรได้เลยหากแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว...พวกเรามีคนฝึกให้ !! พวกเรามีอาวุธ !! ขอเพียงพวกเรามั่นใจและกล้าออกไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย พวกเราก็ต้องสู้ได้แน่นอนครับ สู้มั้ยพวกเรา ?!!!!! "
" สู้เว้ย !!!!!!!!!!!!!!~ "
คุณปอปลุกเร้าเหล่านักรบชาวโลลิบากะเล็กน้อยกว่าหลายๆคนจะเริ่มวอร์มอัพร่างายกันเล็กน้อย ไม่มีการคุยสนุกกันแม้แต่น้อย...ไม่มีแม้แต่การพูดหยอกล้อรึตำพูดประมาณว่าดูหลังให้ด้วย ตอนนี้ทุกๆคนอยู่ในโหมกออกรบอย่างพร้อมเพรียง...ภายในค่ายมีแต่ความเงียบในทันที

-

ในที่สุดเมื่อเวลา 8.50 AM มาถึง...
ทุกๆคนในค่ายก็ได้เห็นฝูงมนุษย์ติดปีกกำลังบินมุ่งหน้าเข้ามาที่ค่ายแห่งนี้ทางด้านหน้าเป็นจำนวนมาก...นับด้วยตาเปล่าๆก็ได้ราวๆ 50+ แน่นอน !!
" นี่รึค่ายนักรบที่กำราบหน่วยฮาวด์ได้น่ะ ?....ข้านึกว่าจะดูยิ่งใหญ่กว่านี้เสียอีก "
หนึ่งในสมาชิกทีมกากอยส์พูดขึ้นมาพลางหัวเราะเย้ยหยัน
" ถ้าประมาทล่ะก็พวกแกตายหมดแน่นอน...อย่าลืมสิว่าหน่วยของเราต้องตายไปถึง 40 คนรวมไปถึงเสียไอ้คลัซจอมขี้เก้กนั่นด้วยนะเว้ย ! "
สมาชิกอีกคนพูดขึ้นมา คนที่กำลังขำๆถึงกับหยุดกึก
ด้านหลังของพวกเขามีชายคนหนึ่งกำลังลอยมองเหตุการณ์โดยรอบก่อน ชายคนที่ว่าก้คือหลุ่ยหยางนั่นเอง...วันนี้เขามาในชุดออกรบเต็มอัตราศึก สวมชุดแดงผ้าคลุมน้ำเงินและหัวกะโหลกระดับหัวหน้ามาด้วย !!!
" ข้าคิดว่าไม่น่าจะใช้เวลาเกิน 3 นาที...จงไปซะ "
" ครับ !!!! "
สิ้นคำสั่งของเจ้านาย หน่วยกากอยส์ 50 ชีวิตก็เริ่มร่ายเวทยืไฟขึ้นมาพร้อมตั้งท่าจะยิงถล่มใส่ค่าย
" จัดการมันเลยหน่วยปืนใหญ่ !!!! "
นายเมืองตะโกนดังลั่นสั่งการเหล่านักรบปืนต่ต้านอากาศยานที่มีเรียงรายรอบป้อม เสียงปืนแฟล็คยิงดังสนั่นทั่วพื้นที่ก่อนกระสุนจะพุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างแม่นยำไม่พอยังแตกสะเก็ดเผื่อแผ่ให้หน่วยกากอยส์ที่ไม่ได้โดนจังๆรับสะเก็ดระเบิดบาดเจ็บไปตามๆกันอย่างต่อเนื่อง การโจมตครั้งแรกของชาวบางระจันหนนี้ไม่ใช่แค่ได้ผลธรรมดาๆเท่านั้นเพราะนอกจากจะหยุดยั้งการจู่โจมด้วยไฟที่อาจเผาค่ายนี้ได้ เหล่าผู้ที่โดยทั้งกระสุนแบบจังๆและเฉียดๆต่างก็ตกลงมาที่พื้นดินพลางทุรนทุราย บางรายที่โดนจังๆไม่ได้ตั้งการ์ดก็ถึงกับร่างฉีกขาดกระจุยเป็นชิ้นๆให้หลายๆคนดูและจำจนติดตาไปอีกนานแสนนาน
" พวกมันตกมาแล้ว วพกเราลุย !!!! "
นายจันหนวดเขี้ยวกู่ร้องลั่นก่อนจะวิ่งนำทุกๆคนไปโดยมีนายทองเหม็นวิ่งออกไปสมทบ ตามมาด้วยเหล่าชายชาตินักรบทั้งชาวบางระจันและชาวโลลิบากะที่ฮึกเหิมเต็มที่
" บัดซบ !! พวกมันทำไมมีของพรรค์นี้ได้ ? "
สิ้นเสียงสบถของหนึ่งในทีมกากอยส์ นายจันหนวดเขี้ยวก็พุ่งเข้าฟันดาบใส่ช่วงคอจนขาดวิ่นก่อนนายจันจะถูกนายทองเหม็นกระชากกลับออกมาเพราะมีหน่วยกากอยส์คนหนึ่งพุ่งเข้ามใส่ด้วยความไวสูงมาก !! แม้จะไม่โดนจังๆแต่ก็เฉี่ยวเสื้อกั้กแหว่งได้จนอยู่ในสภาพขาดวิ่นห้อยต่องแต่ง
" อย่าประมาทสิวะไอ้นี่ !! "
นายทองเหม็นพูดเตือนสติเพื่อนร่วมรบ
สิ่งที่ชาวโลลิบากะยังไม่ลืมอีกเรื่องก็คือหน่วยกากอยส์ที่เคยบุกไปถล่มพวกเขานั้นใช้แค่กงเล็บล้วนๆ แต่ครั้งนี้พวกเขามีอาวุธยุทโธปกรณ์พร้อมสรรพ...การจะเสียท่าง่ายๆคงเป็นไปได้ไม่ง่ายหากพวกเขาไม่ได้ประมาทกันจริงๆ
" ไอ้ส้นเท้า เอานี่ไปกิน !!! "
วาตารุพูดพลางเขวี้ยงระเบิดที่เขาแฮ๊บมาได้ใส่หน่วยกากอยส์ทันที แรงระเบิดส่งผลให้หน่วยกากอยส์คนหนึ่งโดนจังๆถึงกับร่างฉีกทันที !!
แต่เมื่อระเบิดได้คำรามลั่น เกิดควันควุ้งโขมงอยู่ขณะหนึ่ง...จู่ๆหน่วยกากอยส์ที่ยังไหวก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาแบบตั้งตัวแทบไม่ติดจนในที่สุดก็เกิดสงครามขึ้นในทันที

-

" คุณปอ...หัว !! "
ไลอ้อนตะโกนปุ๊บคุณปอก็ก้มหลยอย่างรวดเร็ว แต่อานิสงของกรงเล็บที่หน่วยกากอยส์มอบให้นั้น...เมื่อคุณปอไม่รับมันก็ไปถูกชาวโลลิบากะคนหนึ่งกลางหลังจนขาดเป็นสองท่อนทันที !!
" เฮ้ย ! ไอ้สัส !! มรึงทำพวกกรู !! "
ยามะจิเห็นจึงวิ่งเอาหอกพุ่งเข้าไปแทงจนทะลุคาหอก
" อีกไม่กี่ตัว...แฮ่ก...แต่มันไวเป้นบ้าเลยว้อย !!! "
ฟรอสท์พูดบ่นพลางหลังชนหลังกับวอร์สเปล ด้วยจำนวนที่มากกว่าจึงสามารถกดดันและเอาชนะได้ไม่ยาก...แต่ตอนนี้พวกเขาเริ่มล้ากันอย่างมากแล้ว
" พวกเอ็ง เข้มแข็งหน่อย !! "
นายทองเหม็นพูดพลางใช้ขวานคู่ฟนอีกฝ่ายจนล้มลงไป ในที่สุดหน่วยกากอยส์ก็เหลืออีกแค่ 2 คน...ในขณะที่ทางฝ่ายพวกเขาเองก็ล้มไปร่วม 20 กว่าคน...ไม่น้อยเหมือนกัน
" ไอ้พวกหมาหมู่ !! "
หนึ่งในหน่วยกากอยส์โวยลั่นก่อนโคเดกับอาโนนี่จะเดินออกมาพร้อมๆกัน
" เขาเรียกว่า[ สามัคคีปราบอธรรม ]ตะหากล่ะเว้ยไอ้กี้ !!! "
พูดจบโคเดก็ยิงหน้าไม้ใส่ส่วนอาโนนี่ก็ซัดธนูที่ได้รับมา แน่นอนว่าเข้าเป้าทั้งคู่...โดยโคเดปักทะลุสมองส่วนอาโนนี่ยิงเสียบลำคอ ตายคาที่ทั้งคู่
" เยส !!! "
หลายๆคนดีใจโดดตัวลอย ก่อนนายอินกับนายเมืองจะเดินมาบอกให้ทุกๆคนหยุดเหลิง
" ของจริงอยู่บนนู้นนู่น !! "
นายอินพูดพล่งชี้ไปที่หลุ่ยหยางที่ลอยอยู่กลางท้องฟ้า ท่าทีสบายๆของหลุ่ยหยางทำให้หลายๆคนกงัวลไม่น้อย แต่ไม่ใช่นายจันหนวดเขี้ยว
" ป้อมปืนยิง !! "
สิ้นเสียงตะโกนของนายจัน ปืนแฟล็คหลากหลายกระบอกก็ระดมกระสุนเข้าใส่หลุ่ยหยาง งานนี้หลุ่ยหยางบินพุ่งลงมาที่พื้นดินก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน
" ทักทายกันแรงนะ...ต่อให้เป็นชั้นก็เถอะ...โดนแบบนั้นก็ตายได้นา "
หลุ่ยหยางพูดจบก็ยกมือทั้งสองขึ้น ก่อนจู่ๆจะเกิดเมฆฝนฟ้าคะนองขึ้นอย่างรวดเร็วมากแทบจะเรียกว่าพริบตาเดียวเลยก็ว่าได้...จากนั้นไม่นานก็มีฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักมาก หนักชนิดที่ว่าแม้แต่กะต๊อบที่พวกเขาอาศัยยังพงัทลายลงมา อาณาเขตของเมฆฝนฟ้าคะนองนี้กืนระยะกว้างและครอบคลุมพวกเขาอย่างกว้างขวางมากก่อนจะมีสายฟ้าฟาดลงมาที่ด้านหลังของหลุ่ยหยางอีกหนึ่งครั้งเพื่อเพิ่มความขลังให้กับตัวหลุ่ยหยางเอง
" ขอแนะนำตัวอีกครั้ง...ข้าคือหวัหน้าหน่วยรบกลุ่มกากอยส์มีนามว่า[ หลุ่ยหยาง ]จากนี้ไปจะทำให้พวกเจ้าพบกับจุดจบเอง "
หลุ่ยหยางพูดจบ จู่ๆฝนก็เทสาดลงมาอีก ครั้งนี้หนักกว่าเดิมอย่างมากและรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า มันหนักชนิดที่ว่าเริ่มรู้สึกเจ็บไม่พอแถมยังทำให้มองลำบากลำบนและเคลื่อนไหวยากอีกด้วย
" บ้าชิบ !! มองไม่เห็นเลยเว้ย !! "
ไปป์พูดพลางเหล่มองหาหลุ่ยหยางโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคนที่เขามองหามาอยู่ด้านหลังของเขาแล้ว...ที่สำคัญไม่ใช่แค่เขามองไม่เห็นเท่านั้น...คนอื่นๆก็มองไม่เห็นเหมือนกัน !!
" วิสัยทัศน์แบบนี้คงมองลำบากหน่อยนะครับ ว่าแต่...พวกคุณคงไม่หนาวกันหรอกมั้งครับ ฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆ "
หลุ่ยหยางหัวเราะลั่นจนไปป์รู้ตัวว่าอยู่ข้างหลังจึงเหวี่ยงดาบเข้าใส่แต่ก็ไม่โดน สักพักหลุ่ยหยางเดินไปนอกวงก่อนจะทำอะไรอีกเล็กน้อย
" ผมจะทำให้พวกคุณชุ่มชื้นกว่าเดมิเอง "
พริบตานั้นฝนก็เทลงมาหนักกว่าเดิม ครั้งนี้หนักยิ่งกว่าน้ำตกไหลจากที่สูงใส่ตัวคนอีก มันไม่เยงส่งผลให้มองลำบากอย่างเดียว แต่ครั้งนี้ทำให้ร่างกายขยับยากขึ้นแถมทุกๆคนเริ่มหนาวแล้วด้วยแต่หลุ่ยหยางไม่ได้จบแค่นั้น
หลุ่ยหยางเดินไปผลักชาวบางระจันคนหนึ่งจนเซ แต่ดาบดันไปเยวเข้าท้องของยามะจิอย่างจังจนเลือดสาด ก่อนยามะจิจะรู้สึกว่าท้องตัวเองแสบร้อนอย่างรุนแรงแล้วลงไปทรุดคาพื้น
" ไอ้...กรูโดนฟัน !! "
ยามะจิพูดจบ หลายๆคนเริ่มมองเห็นเงาหลุ่ยหยางลางๆ จึงเริ่มเข้าโจมตีใส่

แต่กลับกลายเป็นว่าทุกๆคนเข้าฟันกนัเองจนได้แผลกันถ้วนหน้า บางคนตายไปทันทีก็มี แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ...ไม่มีใครสักคนรู้เลยว่าพวกเขากำลังโจมตีใส่กันเอง !!

-

สายฝนกระหน่ำลงอย่างบ้าคลั่งควบคู่ไปกับเสียงสายร้องฟ้าผ่าดีงกึกก้องไปทั่ว
แทรกไปด้วยเสียงการเข่นฆ่ากันเองโดยไม่มีใครรู้ตัวของชาวบางระจันกับชาวโลลิบากะ
เลือดสดๆสาดเต็มผืนแผ่นดิน...ผู้คนต่างทยอยบาดเจ็บล้มตาย
แต่ในสายฝนอันบ้าคลั่งกลับมีเสียงหัวเราะแทรกอยู่อย่างสะใจ
หลุ่ยหยางหัวเราะลั่นออกมาอย่างสนุกสนานก่อนจะพูดออกมาด้วยความสะใจ

" มนุษย์ขี้ฉ้ออย่างพวกแกน่ะเหมาะสมแล้วที่จะมาฆ่ากันเองแบบนี้ล่ะ ฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆ "

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #93
เกลียด
hedekosama สมาชิก
· #94
มันส์สุดๆไปเลยค่า >w<
ขอติดตามๆๆๆ ^^!!

อยากให้มัน Add favorites ได้นะเนี่ย 555
ไม่ระบุตัว
· #95
อยากให้ช่วยขอกชื่อของแต่ละคนตั้งแต่ตอนแรกยันปัจจุบันเลยได้ไหมคะ??
อยากรู้มาก =_=; และขอติดตามนะคะ!!~
ไม่ระบุตัว
· #96
สนุกมากครับ ติดตามอยู่ครับ
wily ผ สมาชิก
· #97
ต้องขอโทษด้วยครับที่ผมไม่ค่อยได้เข้ามาต่อเรื่องราวให้มันต่อเนื่องได้เท่าที่ควรเนื่องจากช่วงนี้งานหนักมากมาย( แก้ตัว )ต้องขออภัยในเรื่องนี้และขอขอบคุณทุกคำติชมและชอบคุณทุกๆคนที่คอยติดตามเรื่องราวของผมด้วยครับ ขอบคุณอีกครั้งจริงๆ...
ส่วนรายชื่อตัวละคร ผมขอเรียงตามนี้ไปเลยก็แล้วกันนะครับ

= Lolibaka gangster =

Citizen = ซิติ
nostalgia = นอสต์
Codename = โคเด
Vorspiel = วอร์สเปล
Harumaki = ฮารุ
pyroman = ไพโร
general juladis = จูลาดิส
tananime = ทาเมะจัง
Kagamine = คาเงะจัง
wataru_kun = วาตารุ
meumiu = มิวมิว
JrChan = จันทร์
Maijang = ไหม
yamaji = ยามะจิ
Bazooka_kidz = กิจ
earth2401 = เอิร์ธ
Pipekun = ไปป์
tomgood = ทอม
Anony_chan = อาโนนี่-ชาน
Tony = โทนี่
LionHeart = ไลอ้อน
tod_kung = ต๊อด
Pai_pai = ไผ่
piyoaaa = โอ
Maid guy = กาย
Tanatt = นัท
FroZen = ฟรอสท์
Joanna = นา
LazyRabbit = ต่าย

** ยังมีอีกบางคนที่ยังไม่ได้ออกเพราะเนื้อเรื่องยังต่อได้อีกหน่อยๆ ส่วนคุณยามะจิขออภัยครับ ต้นเสียงบอกว่าน่าจะเป็นผู้ชาย( ต้นเสียง=นายกิจ ) **

= บิลลี่ & เดอะแก้งค์ =

บิลลี่ เฮอริงตัน , ฮาร์ดเกย์ , แวน ดาร์คโฮลม , แดนนี่ ลี

= 7 ผู้พิทักษ์แผ่นดิน =

Gospel ( หมาป่า ), Kalisberg ( กอริลล่า , สถานะ N/A ), ???

= ค่ายบางระจัน =

นายจันหนวดเขี้ยว , นายทองเหม็น , นายอิน , นายเมือง , นายทองแก้ว , ฯลฯ

= หน่วยรบลึกลับ Skulllord =

มาโน-สก๊อต แอนทรีโน่ ( กริฟฟิน ) ลูกน้อง = ?
เรนน์ โครว ( กา ) ลูกน้อง = หน่วยฮาวด์ ( หมาล่าเนื้อ )
เอลพิราส เรสวิงส์( ? ) ลูกน้อง = ?
สเคล มิเรสัน ( ? ) ลูกน้อง = หน่วยฟิรานา ( ปิรันย่า ) รองหัวหน้า = ขวัญ บัวก้านทอง , ดัสค์ ( Darknesscore )
เวนท์ดิว ธันเดอร์โบล์ท ( ? ) ลูกน้อง = ?
กานเซล แซ็ค ( ? ) ลูกน้อง = ?
หลง หลุ่ยหยาง ( ลิเวียธาน ) ลูกน้อง = หน่วยกากอยส์ ( ปิศาจกากอยส์ ) รองหัวหน้า = คลัซ ( สถานะ = Death )

= ตัวละครลึกลับ =

คุณหนูที่คอยช่วยเหลือมนุษย์กับองค์รักษ์ทั้ง 3
wily ผ สมาชิก
· #98
- Episdoe 26 : การเสียสละของนอสต์...

" ย๊ากกกกกก !!! "
" ทำไมมันไม่ตายซักทีวะ ? "
" เอ็ย !! ก็เลือดออกขนาดนี้ทำไมไม่ตายอีกฟระ ? "
หลากเสียงที่ร้องกันอย่างข้องใจท่ามกลางฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักสุดขีดทำให้ทัศนียภาพการมองเห็นย่ำแย่บวกกับเหงื่อที่ท่วมไปทั่วกายทำให้ฝนที่ตกเมื่อไหลมาผสมกับเหงื่อไหลลงมาสู่ดวงตาของหลายๆคนทำให้มันแสบตาจนแทบลืมไม่ขึ้น บวกกับการผสานเวทย์มนต์ของหลุ่ยหยางซึ่งก็คือ" ภาพหลอน "ซึ่งแม้ว่ามันจะไม่ค่อยเห็นผลเท่าไหร่...แต่ถ้าสภาวะฝนที่ตกจนมองไม่ค่อยชัดบวกกับการมองที่ย่ำแย่แล้ว จัดว่ามันคือกลยุทธที่ร้ายกาจไม่น้อยและขณะนี้...ผลแพ้ชนะก็ปรากฏออกมาให้เห็นแล้วในชั่วเวลาไม่นาน....ทั้งเหล่านักรบโบราณกับเหล่าชายฉกรรจ์แห่งโลลิบากะต่างเข้าแลกดาบกันจนสิ้นท่าลงไปกองกับพื้นพร้อมบาดแผลทั้งสองฝ่ายแล้วทั้งสิ้น !!
หลุ่ยหยางมองสภาพของแต่ละคนท่ามกลางสายฝนก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งหมดมาดผู้ดีที่ก่อนหน้าเคยวางเอาไว้จนสิ้น
" ฮะ~ฮ่าๆๆๆ !!! ดูพวกแกสิ...จุดจบแบบนี้แหละเหมาะสมกับพวกห่วยแตกแบบพวกแกที่สุด !! "
หลังจบการเย้ยหยันดังกล่าว หลุ่ยหยางก็เดินฝ่าเหล่านักรบที่บาดเจ็บล้มลงไปกอง บางคนซวยสุดๆเพราะเมื่อลุกขึ้นมาก็ดันไปขวางหลุ่ยหยางเข้าจนถูกหลุ่ยหยางตบหัวปลิวว่อนจนปลิวไปตกพื้นที่ไกลห่างออกไป
" ต่อไปก็พวกที่ค่ายนั่น...หึหึหึหึ...คงมีแต่พวกผู้หญิงสินะ เยี่ยม !! "
หลุ่ยหยางพูดพลางแลบลิ้นเลียปาก แววตาเขาดูชั่วร้ายขึ้นมาในทันใด จากนั้นเขาก็บินเข้าไปสู่ค่ายทันที
" มีอะไรไม่รู้พุ่งมาทางนี้ ? "
สาวคนหนึ่งในค่ายบางระจันพูดขึ้นมา
" ไม่ไหวครับ...ดินปืนเปียกแบบนี้เราไม่มีอะไรไปต่อกรเลยนอกจากดาบ "
ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา
ท่ามกลางความโกลาหล คากะมิเนะค่อยๆเขย่งขาตัวเองเดินมาหยิบดาบที่เขาแอบไปจิ๊กมาเพราะนายทองแก้วเห็นว่าเขาบาดเจ็บมากเกินกว่าจะออกไปรบได้มาถือไว้ ก่อนจะนึกอะไรในใจเล็กน้อย...
" พวกเราตาย...บ้าน่ะ !! ไอ้บ้านั่นอาจจะแค่ถ่วงเวลาด้วยลูกน้องแล้วมาทางนี้มากกว่า !! "
คากะมิเนะพูดพลางส่ายหัว แต่ก็กัดฟันกรอดด้วยความคิดที่ว่าเรื่องที่พวกเขาตายกันหมดนั้นไม่ได้เป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
" ใจเย็นหน่อย คาเงะจัง...นี่นายจะบ้ารึไงที่จะออกไปลุยแบบนี้น่ะ ? "
นอสต์เดินเข้ามาล็อคคากะมิเนะไว้ ส่วนไหมกับโอช่วยกันหยิบดาบออกจากมือของเขา
" แล้วจะให้ผมทำยังไงเล่า ? เพื่อนๆผมออกไปสู้กันแล้วผมได้แต่อรเนี่ยนะ ? ใครมันจะไปทำใจได้ครับพี่...แล้วนี่อะไร ไอ้ที่ว่ากำลังมาทางนี้น่ะมันมายังไง ? แล้วมันผ่านพวกเรามาได้ยังไง ? เป็นตายยังไงผมก็ต้องออกไปดุ!!!! "
ก่อนคากะมิเนะจะพูดจบก็ถูกฮารุฟาดท้ายทอยด้วยสันมือจนสลบลงไปคาพื้น
" แบบนี้ดีดีมั้ย ? "
หลายๆคนพยักหน้าตอบรับวิธีที่ฮารุทำ อย่างน้อยถ้าปล่อยให้คากะมิเนะออกไปในสภาพแบบนี้มีหวังโดนอัดก่อนใครเพื่อนชัวว์
จังหวะที่ความโกลาหลเกิดภาพในค่าย พริบตานั้นก็เกิดเรื่องที่ทุกคึนไม่คาดคิดขึ้นทันที

โครม !!!

เสียงประตูบริเวณหน้าค่ายถูกหลุ่ยหยางพุ่งเข้าชนจนแตกกระจุยก่อนที่สาวคนหนึ่งที่แอบดูอยู่บริเวณประตูจะถูกแรงกระแทกดังกล่าวอย่างจังจนปลิวขาดสองท่อนเข้ามาภาพในค่าย สร้างความสยดสยองให้ผู้ที่พบเห็นไปทั่ว
" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด !!! "
" เจ้าเป็นผู้ใดกัน ? "
" ม...มีคนตาย !!! "
เสียงกรีดร้องต่างๆนานาดังไปทั่วทั้งค่ายก่อนฮารุกับโอจะจำหน้าของคนที่พุ่งเข้ามาได้เป็นอย่างดี
" อีตาหัวล้านนั่น !! "
" โอ๊...สาวๆที่เต้นท์ที่ผมทำลายทิ้งไปนั่นนี่นา...ดีจริงๆ วันนี้ผมอยากจะลิ้มรสชาดของพวกผู้หญิงในค่ายนี้ทั้งหมด...ถ้ายอมดีๆล่ะก็เดินหน้ามา...แต่ถ้าขัดขืนล่ะก็...ตาย !!! "
หลุ่ยหยางพูดจาลามกใส่ก่อนจะยื่นข้อเสนอเถื่อนๆให้พวกเธอเลือก...แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจ ในขณะที่พวกสาวๆโลลิบากะเริ่มจับกลุ่มคุยกัน
ด้านข้างบริเวณนอกค่ายมีต้นไม้ใหญ่อยู่สองสามต้น ต้นหนึ่งนั้นมีร่างของเรนน์ที่กางปีกคลุมบริเวณศรีษะของตัวเธอเองไว้พลางนั่งมองเหตุการณ์ในค่ายอย่างสนุกสนาน
" ตายจริง...พวกตาช่างไฟกับลุงๆหน้าดุตายหมดเลยเหรอเนี่ย ? แบบนี้...ช่างเถอะ ดูต่อดีกว่า... "
เรนน์พูดเหมือนจะไปช่วยพวกผู้ชายที่นอนเจ็บแผลอย่างทรมานก่อนจะส่ายหัวไม่เอาๆแล้วนั่งดูเหตุการณืในค่ายต่ออย่างใจเย็น

-

ขณะเดียวกัน...แม้ว่าจะบาดเจ็บกันหมดทุกคน แต่ก็มีคนที่พยายามฟื้นตัวให้ไวที่สุดอยู่เหมือนกัน คนที่บาดเจ็บน้อยที่สุดก็คือวาตารุ จูลาดิส และไลอ้อนซึ่งพวกเขาทั้งสามได้สวมหมวกเหล็กโรมันออกมาด้วย...มันช่วยให้น้ำฝนไม่เข้าตาทำให้พวกเขาพอจะมองและหลบคมดาบได้...แต่ก็ไม่ทั้งหมด...อย่างน้อยๆตอนนี้พวกเขาก็พอจะมองออกนิดๆแล้วว่าหลุ่ยหยางที่พวกเขาตีด้วยนั้นแท้ที่จริงแล้วก็คือพวกพ้องของเขาเองทั้งนั้น !!
" บ...บ้าโคตร !! ทำไมเพิ่งมามองเห็นลางๆตอนนี้วะว่าภาพไอ้หัวล้านนั่นมันมีหลายคนขนาดนี้ !! "
วาตารุพูดพลางเอาดาบปักพื้นแล้วดันตัวเองขึ้นมา...ขาขวาเขาถูกหอกทิ่มยังคาอยู่ด้วยซ้ำ
" ของเป็นเวทย์มนต์อะไรแน่ๆ...สัดเอ้ย...กรูฟันหลังใครไม่รู้...ที่แน่ๆกรูก็โดนไม่น้อยเหมือนกัน "
ไลอ้อนพูดพลางเอามือจับเอวตัวเองทั้งๆที่ยังนอนอยู่...แต่แผลนี้สำหรับเขาแล้วจัดว่าเอาเรื่องไม่น้อย
" ผ...ผมพลาดเหรอเนี่ย ?... "
จูลาดิสเอามือกุมไหล่ตัวเอง...ไหล่ซ้ายของเขาตอนนี้ไม่ฟังคำสั่งทางร่างกายของเขาแล้ว...
" ยังไม่ตายนี่หว่า...หนอยยย "
เสียงบ่นลึกลับก่อนที่อีกหลายๆคนจะค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างฝืนสุดๆก่อนจะหยิบดาบมาตั้งท่าเตรียมฟันกันเนื่องจากมองเห็นทุกๆคนเป็นหลุ่ยหยางหมด...แต่ด้วยอำนาจของหลุ่ยหยางทำให้ในสายฝนที่บ้าคลั่งนี้คนที่ถูกฝนเข้าตาจะมองเห็นคนแค่คนเดียวเท่านั้นและจะมองเป็นหลุ่ยหยางด้วย
" เฮ้ย !!...ตายห่าน !! พี่ช่างไฟกับคุณปอจะล่อกันแล้ว !! "
ไลอ้อนพูดขึ้นแต่ลุกไม่ออก วาตารุก็เดินลำบาก งานนี้จูลาดิสจึงได้แต่ลึกขึ้นมาอย่างฝืนๆแล้วเข้าไปคั่นกลางพลางเอามือยกขึ้นมาห้ามทั้งโคเดและคุณปอ
" พอเถอะครับ !! พวกเราถูกไอ้หัวล้านนั่นปั่นหัวอยู่ !! แฮ่ก...นี่เรากำลังฟันกันเองอยู่นะครับ !!! "
จูลาดิสตะโกนลั่น...คุณปอกับโคเดนิ่งชะงักสักครู่...
" เสียงนั่น...ทหารณ์เกณฑ์รึเปล่า ? ฝนมันตกแรงมากได้ยินไม่ชัด ? "
พวกเขาทั้งคู่ถามด้วยความสงสัย
" ครับ !! ผมเองครับ จูลาดิสไง "
จูลาดิสร้องออกมาด้วยความดีใจที่เขาสามารถห้ามทั้งคู่ได้

ฉึก !!
ฉัวะ !!!!

" อย่ามาเนียนปลิมเสียงเลยไอ้ล้าน !! หนอย... "
โคเดพูดพลางเอาหน้าไม้ยิงเข้าใส่...นัดนี้เข้ากลางหน้าอกจนทะลุออกหลังจูลาดิส...ไม่พอจูลาดิสยังถูกดาบของคุณปอฟันเข้าสีข้างจนงวดนี้จูลาดิสถึงขั้นสลบกลางอากาศไปในทันที !!
" เฮ้ย !! ไอ้ทหารณ์เกณฑ์ !! "
สิ้นเสียงร้องด้วยความตกใจ...คนอื่นๆที่ลุกขึ้นมาแล้วดันมองเห็นทั้งวาตารุและไลอ้อนเป็นหลุ่ยหยางต่างก็เข้าโจมตีใส่ทันที...ไลอ้อนถูกดาบของนายจันหนวดเขี้ยวฟันเข้ากลางหน้าอกอย่างแรงจนกระดูกซี่โครงถึงกับแตกขาด ส่วนวาตารุก็โดนหอกแทงเข้ากลางท้องทะลุกระเพราะอาหารจนทะลุออกหลังก่อนจะโดนอาโนนี่พุ่งเข้าฟันบริเวณหลังจนเหวอะเลือดสาด !!

หลังจากที่พวกเขาทั้งสามสลบลงไป...หลายๆคนที่เหลืออยู่ก็พลางลุกขึ้นมาแล้วฆ่ากันเองต่อ จนในที่สุดก็เริ่มลดจำนวนลงไปเรื่อยๆ...ออกมาเป็นร้อยพร้บตาก็มีไม่ถึง 8 คน...
พวกเขาไม่รู้เลยว่ากำลังฆ่ากันเองท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรงโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง...

-

หลังจากที่หลุ่ยหยางมอบข้อเสนออุบาทว์ให้กับพวกที่เหลือรอดอยู่ภายในค่าย ก็มีบางคนพุ่งเข้าประเคนดาบให้ทันที
" ตายซะเถอะไอ้หัวล้าน !!! "
สาวใจเด็ดคนหนึ่งที่ยอมสยบให้กับหลุ่ยหยางพุ่งเข้าฟันใส่หวังบั่นศรีษะให้ร่วง แต่กลับถูกหลุ่ยหยางหลบแล้วใช้หมัดต่อยเข้าที่บริเวณคางจนขากรรไกรล่างพินาศ !! ฟันทั้งแผงลอยออกจากปากก่อนผู้หญิงคนดังกล่าวจะร่วงลงมากรีดร้องอย่างทรมานด้วยความเจ็บปวด
" นี่คือตัวอย่าง...จงดูไว้ซะ !! หากฤทธิ์มากจะต้องเจอแบบนี้ !!! "
หลุ่ยหยางพูดพลางชูมือขึ้นหวังจะซัดซ้ำอีกทีให้ตายสนิท
" ม่ายยยยยยยยยย !!! "
" เดี๋ยว !! อย่าทำอะไรเธอคนนั้นเลยขอร้องล่ะค่ะ !! "
งานนี้นอสต์ออกหน้ามา หลุ่ยหยางมองสาวแว่นนักโบราณคดีพลางรู้สนใจอย่างมากจนแลบลิ้นออกมาในทันทีที่สบตา
" อะไรรึ ? รึจะบอกผมว่าอยากจะเป็นมือแรก "
นอสต์กัดฟันยิ้มสุดขีดก่อนจะฝืนยิ้มสุดใจพูดออกมา
" แต...ชั้นยังไม่เคย... "
" ดีสิ !!! ข้าชอบของสด...ถ้าเจ้ายินดีจริงๆล่ะก็..แก้ผ้ามาซะดีๆ พอหมดทุกชิ้นแล้วก็เดินมาหาข้านี่... "
สิ้นคำนี้ทุกๆคนถึงกับถลึงตะลึงตาค้าง !! โดยเฉพาะนอสต์...เพราะเธอกับเพื่อนๆวางแผนหวังเข้าใกล้แล้วสังหารทิ้งเหมือนกับที่ฮารุเคยสังหารคลัซรองหัวหน้าของหลุ่ยหยางมาแล้ว
" ผมไม่ไว้ใจคนที่สวมเสื้อผ้าหรอก...มันต้องมีอะไรซ่อนแหงๆ...เอาสิ ถ้ายอมเป็นของผมจริงๆเจ้าก็ต้องกล้าพอ "
หลุ่ยหยางพูดเหมือนรู้ทัน ดูตอนนี้เขากำลังรู้สึกสนุกอยู่ไม่น้อย
" ทำไงล่ะทีนี้ ? "
ฮารุกระซิบถามกับก๊วนสาวๆโลลิบากะ เพราะตอนนี้นอกเหนือเหตุการณ์ที่คิดไว้มาก แต่จู่ๆทุกคนก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่นอสต์เลือก
" มีข้อแม้ค่ะ...ท่านต้องยอมไว้ชีวิตพวกเรา...แล้วชั้นจะยินยอมเป็นของท่านไปตลอดชีวิต...ตกลงมั้ยคะ ? "
ประโยคนี้เล่นเอาชาวบางระจันและสาวๆโลลิบากะไม่เห้นด้วยกันทันที
" อีหนู เอ้งบ้าไปแล้วหรือไร ? "
" พี่นอสต์ ไม่นะคะ "
" ได้สิ...ผมรักษาสัญญาอยู่แล้ว ผมตกลงครับ "
แม้จะมีคนค้าน...แต่คำสัญญาของหลุ่ยหยางก้ทำให้นอสต์ต้องกัดฟันยอมรับในสิ่งที่ตัวเองต้องทำ

นอสต์ค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น ทีละชิ้น...จนในที่สุดเธอก็เปลือยไปทั่วทั้งร่าง...จะเหลือก็คงมีเพียงแว่นตาเท่านั้นก่อนเธอจะค่อยๆเดินไปหาหลุ่ยหยางที่จ้องมองร่างของเธอด้วยความหื่นกามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
" งดงามมาก...แม้เจ้าโว้ย !! "
หลุ่ยหยางตกลึงพลางน้ำลายไหลออกมาจากปาก แม้แต่เรนน์เองก็ตะลึง...แต่เรนน์ตะลึงไปอีกแบบนึง...เรนน์ตกใจในความกล้าหาญของนอสต์มากกว่ากล้าพอที่จะทำแบบนี้
" ผมขอให้ทุกคนหยุดพูด...หากใครพูดผมจะทำให้พิการทางปาก...เงียบซะ !! "
หลุ่ยหยางต้องการความเงียบจึงสั่งหุบปาก ตอนนี้หลายๆคนได้แต่โมโหเพราะช่วยอะไรไม่ได้...ได้แต่มองนอสต์เดินไปขึ้นแท่นสังเวยความสาวบริสุทธิ์ให้กับไอ้หัวล้านที่เลวระยำโดยที่พวกเขาต่อต้านไม่ได้แม้แต่น้อย
" หนูทนไม่ไหวแล้ว ! "
ไผ่โมโหพลางร้องไห้แล้วถือดาบวิ่งเข้าใส่หลุ่ยหยาง หลุ่ยหยางกำหมัดเตรียมสวนแต่นอสต์กัลบมาขวางเธอไว่พลางสวมกอดไผ่อย่างอ่อนโยน
" ฮือๆ...พี่นอสต์...ทำไมคะ !! ทำไม !ฮือ...? "
" พี่ไม่เป็นอะไรหรอกไผ่...จากนี้ไปไผ่ต้องดูแลตัวเองดีๆนะ...ทุกๆคนด้วยนะคะ...อย่ายอมแพ้ให้กับอะไรง่ายๆนะคะ... "
นอสต์พูดพลางลูบหัวไผ่ก่อนจะหันมาบอกกล่าวกับทุกๆคนด้วยน้ำตา...ไม่ว่าใครฟังก็ไม่ต่างไปกับคำบอกลาเลยชัดๆ
" พี่ๆคะ... "
ไหมพูดกับทุกๆคนอย่างเงียบๆ ฮารุหันไปมองก้พบว่าไหมนั้นในมือกำดาบแน่นจนมือนั้นสั่นระริกเปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาตแค้นอย่างมหาศาล
" ใจเย็นๆก่อนไหม "
" แล้วพี่จะปล่อยให้พี่นอสต์ต้องเป็นของไอ้ล้านนั่นรึคะ ? "
" ไม่...แต่พี่รอจังหวะอยู่... "
" จังหวะ ? "
สาวๆโลลิบากะหันมาอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดปกติให้หลุ่ยหยางเห็น
" งานนี้พี่ก็ไม่ยอมให้นอสต์ต้องมาเปิดซิงกับไอ้ล้านนั่นหรอก...พวกเราต้องรอโอกาส...ตอนมันเคลิ้มรึก่อนมันทำอย่างว่ามันต้องเผลอแน่...พวกเราต้องใจเย็นๆ..ใจเย็นๆเข้าไว้ !! "
แม้จะพูดว่าใจเย็นๆย้ำๆหลายครั้ง...แต่ฮารุเองก็กัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดมันไหลออกมาอยู่ดี
สิ่งที่พวกเธอรอคือโอกาสเพียงพริบตาแค่นั้น...
ถ้าพลาดก็คือตายและล้มเหลวทุกอย่าง !!!

นอสต์เดินมาจนอยู่เบื้องหน้าของหลุ่ยหยาง หลุ่ยหยางถูกใจกับเรือนร่างของนอสตืมาก่อนนอสต์จะพูดอะไรเล็กน้อย
" ขอเป็นขั้นตอนนะคะ...เริ่มจากจูบก่อน...หลับตาสิคะ "
" ได้สิแม่สาวน้อย "
หลุ่ยหยางหลับตาลงก่อนนอสต์จะเขยิบตัวเองเข้าไปใกล้ๆ

ฉึก !!!

พริบตานั้นเอง...อย่าว่าแต่สาวๆบางระจัน...แม้แต่พวกสาวๆโลลิบากะก็คาดไม่ถึง
โดยเฉพาะตัวหลุ่ยหยางเองก็คงคาดไม่ถึงเช่นกัน
" พี่นอสต์เสื้อค่ะ !! "
ไผ่ที่ได้สติก่อนโยนเสื้อผ้าให้นอสต์ทันที
" ก....แก !!!! "
นอสต์ค่อยๆบรรจงสวมเสื้อผ้าของตัวเองจนเสร็จก่อนจะหันมายิ้มเล็กๆให้หลุ่ยหยางพลางหยิบปลอก[ ขาแว่น ]ข้างหนึ่งมาใส่เหมือนเดิมแล้วสวมแว่นนั้นตามปกติ
" นึกไม่ถึงสินะคะไอ้หัวล้านตัณหากลับจอมชั่วช้าสามานย์ ระยำเอ้ย...แค่คิดว่าจะต้องเสียตัวให้ขุนช้างอย่างแกน่ะขนชั้นก็ลุกไปทั้งตัวแล้ว บัดซบ !!! "
นอสต์ด่าแหลกแจกทุกเม็ดใส่หลุ่ยหยางอย่างเหลืออด ก่อนหลุ่ยหยางจะทรุดลงไปกับพื้น...

พริบตาก่อนที่นอสตืจะจูบกับหลุ่ยหยางนั้นเธอได้ถอดแว่นออกแล้วถอด[ ปลอกสวมขาแว่น ]ออกมา...ขาแว่นของนอสต์นั้นเธอได้ทั้งเหลาทั้งเจียรมันจนแหลมคมกริบเรียวเล็กไม่ต่างไปกับเหล็กแหลมดีๆสักนิด ก่อนนอสต์จะบรรจงแทงมันเข้าขมับของหลุ่ยหยางติดต่อกันถึง 5 ครั้งอย่างมิดโคนขาแว่น
" งานนี้เกมส์พลิกแล้วล่ะไอ้ขุนช้าง...ชั้นจะตัดของแกไปทำ[ ยำตัวเดียวอันเดียว ]ให้พวกอานิกิซังกินเป็นมื้อเย็นนี้ !!! "
นอสต์พูดจบ สาวๆบางระจันและสาวๆโลลิบากะก็เดินกรูกันมาล้อมหลุ่ยหยางพร้อมดาบและมีดพร้าอย่างเลือดขึ้นหน้า !!

-

ท่ามกลางสายฝนที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงได้นั้น ขณะนี้เหลือแค่คุณปอกับซิติที่แลกดาบกับจนตอนนี้ทั้งคู่เลือดท่วมร่าง...คุณปอสาหัสบริเวณแขนขวาข้างถนัด ส่วนซิติงานนี้ทั้งท้อง...นับรอยแผลไม่ได้เลย
" ไอ้หัวล้าน...ทำไมเก่งงี้วะ ? "
ซิติพูดพลางเอามือกุมท้องตัวเอง...เขาฝืนตัวเองจนแทบจะไม่ไหวแล้ว
" สมเป็นระดับหัวหน้า...เก่งอะไรจะขนาดนี้... "
คุณปอพูดพลางทรุดลงไปชั่วขณะ...พิษบาดแผลกำลังกัดกินร่างกายของเขาอย่างโหดร้าย
" ตายซะเถอะ ไอ้หัวล้าน !!!! "
ทั้งคู่พุ่งเข้าสวนดาบใส่กันอย่างรุนแรง จนคุณปอหัวไหล่ซ้ายได้แผลลึกจนถึงกระดูกแล้วทรุดลงไป ส่วนซิตินั้นถูกฟันปาดเข้าบริเวณท้องจังๆจนเขาแสบแผลหนักขึ้นไปอีกถึงกับลงไปชักชั่วครู่แล้วน้อคตาค้างไปเลย คุณปอหอบหายใจอย่างหนักก่อนจะฝืนลุกขึ้นมาอีกครั้งแล้วยืนอยู่ด้านหน้าของซิติ
" ขอโทษนะครับ...ขอหัวเลยก็แล้วกัน !! "
พูดจบ คุณปอก็ฟาดดาบลงใส่คอของซิติสุดแรงเท่าที่มีทันที !!


กึก !!

คุณปอถึงกับดาบกระเด็นหลุดออกจากมือ ก่อนจะทรงตัวไว้แล้วหันไปมองกับสิ่งที่ดาบของตัวเองกระทบเข้าเมื่อครู่ก่อนจะพบว่ามันคือเคียวขนาดที่ทั้งยาวและใหญ่มากๆ
" ได้สติซะทีเถอะค่ะ !!! "
คุณปอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของสาวน้อยคนหนึ่งพูดกับเขาก่อนคุณปอจะมองชัดๆก่อนจะเห็นร่างของสาวน้อยลางๆเพราะฝนที่กระหน่ำบวกกับน้ำฝนไหลเข้าตาทำให้เขามองไม่ชัด...แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรต่ออยู่ดี
" ช...ช่วยพวกผม...ท...ที "
คุณปอพยายามรวบรวมสติร้องขอให้สาวน้อยดังกล่าวช่วยเหลือพวกเขาก่อนจะทรุดหมดสติลงไป
" แย่แล้ว !! พราวาอยู่ไหนคะ ? ช่วยพวกเขาทีค่ะ !! เร็วๆเถอะค่ะ !! "
สาวน้องร้องเรียกใครสักคนก่อนจะมีชายร่างใหญ่อีกสามคนพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วพลางเข้าไปดูอาการของเหล่าชายฉกรรจ์ทั้งหลายที่ฟันกันจนเละเทะ จายไปเลยก้มี
" จะทันไหมคะเนี่ย...? "
สาวน้อยพูดพลางแสดงอาการรีบร้อนออกมาอย่างเห็นได้ชัด
" ข้าว่าพวกเราอยู่ที่นี่ก่อนดีกว่า...สถานการณืจากนี้ไปไม่ธรรมดาแน่ๆ...มีอะไรบางอย่างในค่ายนั้นกำลังก่อตัวขึ้นด้วยสิ... "
" ค่ะ... !! "
กอสเปลพูดกับสาวน้อยที่เข้ามาช่วย...ขณะนี้กอสเปลพาพรรคพวกที่เหลืออยู่ของเขามาสมทบด้วยแล้วส่วนสาวน้อยคนนี้ก็คือสาวน้อยคนที่นอสต์เจอและเคยช่วยหลายๆคนนั่นเอง

-

ทามกลางสงครามด้านนอกที่จบลงด้วยการฆ่าฟันกันเองจนบาดเจ็บล้มตายกันหมด
ด้านในนั้นระดับผู้นำก็ประมาทเพราะโลกีย์จนพลาดท่าอย่างไม่มีสิทธิ์อุทรณ์
ในขณะที่สาวๆกำลังถืออาวุธพร้อมสรรพและกำลังจะฆ่าเขาทิ้งในอีกไม่ช้า...
กอสเปลกลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างได้จากภายในค่ายบางระจัน

มันคืออะไรกันแน่ ?!!

To be continue...
ไม่ระบุตัว
· #99
ไปๆมาๆผู้ชายดันแป๊กหมดเนี่ยนะ ?
ไม่ระบุตัว
· #100
ไม่น้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!พี่จูลาดิส!!!!!!!!!!!!!!!!!!me-กรี๊ดร้องอย่างบ้าคลั้งปล มันจะโหดร้ายเกินไปป่าวค่ะ. เเต่น่าติดตามดีอ่ะ!!!!!!!!!