LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 15 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
pyroman สมาชิก
· #101
เฮ้ย มีผมด้วยเหรอ (เพิ่งมาอ่านครั้งแรก)
lilico สมาชิก
· #102
ห๊ะ Joanna ชื่อยูเซอร์เก่าเขานี้ =w="
ไม่ระบุตัว
· #103
ชะ !! พี่นอสต์แก้ผ้า !!
nostalgia สมาชิก
· #104
^
^
คิดซะว่าเป็นภาพแทก nude wtf favfavver2_(artist) 18up ก็แล้วกันนะ

รอบนี้เปลืองเนื้อเปลืองตัวจริงๆ ให้ตายสิ
wily ผ สมาชิก
· #105
รอบนี้ต้องขออภัยป้...พี่นอสต์ด้วยนะครับ แต่ไม่มีอะไรเสียๆทุเรศๆแน่นอนครับ
( รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกเหยียบติดดิน )
bazooka_kidz สมาชิก
· #106
กรุณาแปะต่อหน่อยเพ่ !
FroZen สมาชิก
· #107
บางฉากอ่านแล้วผิดจากคาดแฮะ ..
wily ผ สมาชิก
· #108
- Episode 27 : ลิเวียธาน


" น...นังแพศยา !!...นังหมาลอบกัด !! "
หลุ่ยหยางที่กำลังปวดขมับจนร่างกายควบคุมอะไรไม่ได้ได้แต่แหกปากด่านอสต์อย่างแค้นเคืองเนื่องจากถูกหลอกแล้วโจมตีในขณะที่ตัวเอง( โง่ )เผลอ ตอนนี้ตัวของเขาสิ้นสภาพที่จะต่อสู้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ส่วนทางนอสต์หลังจากได้ยินหลุ่ยหยางติดยศให้แบบไม่ได้ต้องการก็เดินตรงปรี่เข้าไปเตะเข้าท้องดังป๊าบอย่างเหลืออดเหลือทน
" จริงๆแกก็ไม่เบานะ ไอ้ฝนที่ตกโครมๆนี่ฝีมือแกล่ะสิ...สิ่งที่แกพลาดมีข้อเดียวนั่นแหละรู้มั้ยว่ามันคืออะไร ? "
หลุ่ยหยางมองตาลอย สติของเขาเริ่มไปแล้วทีละนิดหรือพูดง่ายๆก็คือเขาใกล้จะจากโลกนี้ไปแล้ว
" เพราะแกดูถูกผู้หญิงอย่างพวกเรายังไงล่ะ !! "
สิ้นประโยคนี้ สาวๆทั้งหมดในค่ายบางระจันก็เดินเข้ามามุงดูสภาพของลุ่ยหยาง ผู้นำทัพกากอยส์ที่น่าจะเก่งกาจแต่ดันแพ้ผู้ญิงตัวเล็กๆ(?)อย่างนอสต์เพียงคนเดียว
" ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าแกน่ะไปทำเพลย์บอยกับผู้หญิงที่ไหนไว้บ้าง แต่ไหนๆแล้วก็จำไว้ล่ะกันว่าผู้หญิงเราน่ะไม่ได้โง่และก็ยอมสยบให้กับอำนาจ ความเข้มแข็งแล้วก็เงินตรายศถาบรรดาศักดิ์กันทั้งหมดหรอกนะ...อย่างน้อยที่อยู่ต่อหน้าแกตอนนี้ชั้นก็เชื่อว่าพวกเขาไม่ได้เป็นแบบนั้น แกคงเคยชินกับการที่มีสาวๆปรนเปรอมากไปสิท่า...สิ่งนี้แหละที่ทำให้แกพ่ายแพ้จนไม่สามารถแก้ไขอะไรได้...แกดูถูกพวกเราว่ากระจอก ต้อยต่ำและทำได้แต่ก้มหัวให้วกแก แกพลาดแล้วล่ะไอ้ขุนช้าง !! "
นอสต์บ่นจบ สาวๆก็รุมกระหน่ำบาทาใส่หลุ่ยหยางอย่างไม่ปราณีจนในที่สุดหลุ่ยหยางก็กระอักเลือดออกมา กินระยะเวลา" ลงแขก "ครั้งนี้นานถึง 3 นาที...มากพอที่จะทำให้หลุ่ยหยางตายได้ด้วยซ้ำ
" พี่นอสต์คะ...เอาไงต่อดีคะ ? หั่นให้เป็ดกินเลยดีมั้ย ? "
ฮารุถามขึ้น สาวๆหลายๆคนทำหน้าอี๋ไม่เอาเป็นแถบ
" จับไปโยนให้พวกหมาป่าที่ค่ายบางระจันเก่านั่นกินเป็นไงคะ ? "
จันทร์กับไหมพูดขึ้นมาพร้อมๆกัน ไอเดียไม่เข้ากับหน้าตามาก
" จับมัดแล้วโยนเข้ากองไฟแบบที่พวกหัวโบราณยุคก่อนทำกันดีกว่าค่ะ...ที่ฆ่าพวกพ่อมดกันนั่นน่ะ "
ไผ่ยกมือเสนอความเห็น อันนี้ยิ่งเถื่อนกว่าคนอื่นๆ
ในระหว่างที่สาวทั้งหลายกำลังสนุกกับการเสนอวิธีการส่งศพของหลุ่ยหยาง โอเดินมาสะกิดนาเล็กน้อยก่อนจะพูดอะไรที่เมื่อบังเอิญนอสต์ได้ยินก็ถึงกับคิดหนักทันที
" ฝนตกหนักกว่าเมื่อกี้อีกเนอะฟ้าก็ร้องดังด้วย...แบบนี้ผ้าที่ตากไว้ไม่แห้งแหงๆเลยล่ะหนูนา "
เมื่อผู้ที่ควบคุมฝนกำลังจะสิ้นใจ จริงๆแล้วเวทย์มนต์ก็น่าจะค่อยๆคลายลงไปแต่นี่กลับยิ่งทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น แถมฟ้าก็ทั้งร้องทั้งผ่าราวกับว่ากำลังคลุ้มคลั่งอะไรอยู่

" แย่แล้วพวกเรา !! "
นอสต์ตะโกนขึ้นมาบอกทุกๆคนด้วยสีหน้าที่วิตกสุดๆ
" อะไรคะพี่นอสต์ ? "
โอตกใจกับสีหน้าของนอสต์จนหลุดปากถามออกมา เพราะดูๆแล้วไม่ใช่เรื่องเล็กๆแน่
" ไม่รู้ !! ทำไม...ทำไมพี่รู้สึกไม่ดีเลยก็ไม่รู้...มัน...มันอธิบายไม่ถูก !! "
นอสต์ที่กำลังอธิบายจู่ๆก็เอามือทั้งสองมากอดตัวเองไว้และตัวสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ ทำให้ทุกๆคนในค่ายตอนนี้เกิดความกลัวเข้ามาทันทีก่อนไผ่จะหันไปดูหลุ่ยหยางซึ่งตอนนี้หลุ่ยหยางนอนกระอักเลือดตายตาเหลือกไปแล้วอย่างสยดสยอง
" อ...ไอ้หัวล้านตายแล้วค่ะ !! "
เมื่อไผ่พูดจบ พริบตานั้นสิ่งที่ทุกๆคนคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้นทันที !!!!

ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำหนักขึ้นเรื่อยๆบวกกับเสียงท้องฟ้าคำรามกึกก้อง...ด้านนอกตรงบริเวณที่พวกผู้ชายออกไปสู้รบกันตอนนี้ชายฉกรรจ์ทั้งหลายที่ฆ่ากันเองต่างก็ได้รับการบฐมพยาบาลอย่างเร่งด่วนที่สุด มีบางคนเสียชีวิตไปแล้วด้วย !!
" กอสเปลคะ !! ท้องฟ้ามัน !! "
สาวน้อยที่มาช่วยทุกๆคนร้องตกใจเมื่อเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ
" บ้าที่สุด !! "
หม่าป่าจ่าฝูงสบถออกมาทันที

ขณะเดียวกันที่ด้านข้างของค่ายบางระจันที่มีต้นไม้ เรนน์ที่แอบซุ่มดูอยู่ก็นั่งอมยิ้มพร้อมกับตื่นตากับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าตัวเธอเอง
" ล่าก่อนนะหลุ่ยหยาง... "
เธอพูดขึ้นมาเบาๆ

เปรี้ยง !!!!!!!!!!

สายฟ้าจำนวนมหาศาลที่วิ่งวนไปวนมาบนท้องฟ้าเหนือค่ายบางระจันจู่ๆก็รวมตัวกันเป็นฟ้าผ่าพุ่งเข้ามาในค่ายบางระจันตรงเข้าสู่ศพของหลุ่ยหยางจนแหลกเป็นชิ้นๆ !!
แต่กะโหลกที่สวมอยู่บนหัวกลับเปล่งแสงออกมาแทน !
แสงสว่างจากหัวกะโหลกทำให้ทุกๆคนในค่ายมองไม่สะดวกก่อนฮารุจะหยิบแว่นกันแดดออกมาใส่
" กรี๊ดดดดดด !!! "
ฮารุร้องตกใจจนทรุดลงไปโดยไม่รู้ตัว
" เป็นอะไรไปคะพี่ฮารุ ? "
ต่ายมองไม่เห็นแต่ก็ถามด้วยความสงสัย ไม่ใช่แค่ต่าย...หลายๆคนก็สงสัยเช่นกัน
" ม....ไม่จริง !!! "
ฮารุพูดพลางชี้นิ้วไปที่ๆแสงได้เปล่งออกมา
เมื่อแสงสว่างค่อยๆจางลงจนทุกๆคนพอจะมองได้ตามปกติ ทันที่สายตากลับสู่ภาวะปกติแล้วทุกคนก็ต้องตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น
ศพของหลุ่ยหยางที่ไหม้เกรียมกระเด็นมาด้านหน้าพวกเธอแต่...
ตรงบริเวณที่ศพของหลุ่ยหยางเคยอยู่นั้นกลับปรากฏร่างของสิ่งที่ดูคล้ายมังกรแต่มีแผงคอสีฟ้า ลำตัวสีฟ้า ดวงตาสีแดงเข้มขนาดแม้จะไม่ใหญ่เท่าไดโนเสาร์แต่ก็จัดได้ว่า" มหึมา "ขึ้นมาต่อหน้าพวกเขาทั้งหมด
" ฮูม !!!!! "
" ล...ลิเวียธาน !!! "
ไผ่ร้องขึ้นมาก่อนจะเรียกสิ่งดังกล่าวว่าลิเวียธาน
" หนูเคยอ่านในหนังสือของพ่อเจอค่ะ...ถึงจะมีหลายแบบแต่...แต่นี่...ใช่แน่ค่ะ !!! ตัวจริงๆแน่นอนค่ะ !! "

ผั้วะ !!!

เมื่อไผ่พูดจบลิเวียธานก็สะบัดหางเข้าใส่พวกเธอจนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง !!

-

" โอ๊ย !! หลังชั้น !! "
นอสต์ปลิวจนทะลุเข้าไปในกระต๊อบ งวดนี้หลังเธอได้รับภาระมาทันที
" พวกเรา...ย...ยังโอเคมั้ย ? "
ฮารุค่อยๆใช้ไม้ค้ำตัวเองฝืนลุกขึ้นมา...ขาขวาของเธอตอนนี้หักแล้ว 100%
" ยังพอได้ค่ะ... "
ไหมลุกขึ้นมาโดยพยุงโอที่สลบเหมือดเลือดกลบปากออกมาจากซากกำแพงที่พวกเธอปลิวไปกระแทกจนพังลงมาทับ
" บ...บ้าชิบ !! "
จันทร์ค่อยๆพาร่างของตัวเองลุกขึ้นมาก่อนจะพิงหลังไปกับกระต๊อบ ไหล่ซ้ายของเธอเดาะหรือหักเธอก็ไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆ...แขนขวาเธอเองตรงบริเวณข้อศอกตอนนี้หมุนได้รอบสบายๆ !!
" ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ !!! "
เสียงนี้ทำให้ทุกๆคนหันไปมองทันที !!
" ช่วยต่ายทีค่ะ ต่ายไม่หายใจเลยค่ะ !! ช่วยด้วยค่ะใครก็ได้ !!! "
นากำลังพยายามเย่าร่างของต่ายทั้งน้ำตา ย้อนกลับไปจังหวะที่ลิเวียธานฟาดหางใส่พวกเขาทั้งหลาย นานั้นอยู่ในระยะที่ใกล้ที่สุดแต่จังหวะนั้นต่ายได้โดดมาผลักนาออกจนช่วงท้องของเธอรับเอาแรงฟาดจากหางไปจังๆแทนนาจนร่างของเธอปลิวไปกระแทกนาลอยไปชนต้นไม้ในค่ายแต่ส่วนศรีษะของต่ายนั้นดันไปกระแทกต้นไม้อย่างแรงมากเข้า
" บ้าเอ้ย !! เวลาแบบนี้ ..อ๊ะ! "
นอสต์พูดพลางจะวิ่งไปดูอาการของต่ายแต่เธอก็ต้องสะอึกเมื่อเธอสังเกตุเห็นว่าบนหัวเธอมีอะไรกำลังก่อตัวอยู่...มันคือสายฟ้า !!
" เฮ้ย !! "
นอสต์เห็นดังนั้นจึงทุ่มสุดตัว พุ่งหลาวหนีไปด้านข้างแทนก่อนที่สายฟ้าจะฟาดลงมาในจังหวะพริบตาพอดี

ตูม !!!!!

" พี่นอสต์คะ !!!! "
ไผ่ตะโกนร้องสุดเสียงเมื่อเห็นสายฟ้าฟาดลงมา เพราะแม้ว่านอสต์จะหลบสายฟ้าพ้นก็จริง...แต่กระแสไฟฟ้าที่วิ่งตามพื้นด้วยความเปียกเพราะฝนนั้นส่งผลให้หลายๆคนที่เหยียบน้ำอยู่รับเอาพลังไฟฟ้าที่รุนแรงไม่รู้กี่โวลต์เข้าไปจังๆแทน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีนอสต์รวมอยู่ด้วย
" อ๊าาาาาาาาาาาาา !!! "
นอสต์ตะโกนลั่นค่ายก่อนร่างกายของเธอจะชักกระตุกตาค้างแล้วสลบไปเพราะอำนาจของไฟฟ้าช๊อต
เมื่อการจู่โจมเมื่อครู่ได้ผลไปแล้ว ลิเวียธานก้มองหาเหยื่อรายต่อไปอย่างเยือกเย็น...มันหันหัวมาทางไผ่และฮารุที่อยู่ในละแวกใกล้กัน
" บ...บรรลัยแล้ว !!! "
ฮารุอุทานออกมาทันทีเพราะขาเธอตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะหนีได้เลย
" ตายซะเถอะไอ้งูยักษ์ !! "
สาวๆชาวบางระจันที่ยังสู้ไหวพุ่งเข้าใช้ดาบฟาดฟันใส่ลิเวียธานบริเวณลำตัวซึ่งได้ผล !! เลือดสดๆของมันพุ่งออกมาทันที !!
" ก๊าซซซซซซ !!! "
ลิเวียธานคำรามด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะเปลี่ยนเป้าหมายไปหาผู้ที่ทำร้ายตนเองก่อนจะพ่นน้ำแรงดันสูงใส่จนไปถูกสาวคนหนึ่งเต็มๆจนร่างฉีกขาดดูไม่ได้ทันที
" ไม่นะ !!! "
ไผ่ทรุดลงอีกครั้ง...ครั้งนี้หนักกว่าเดิม
" ฮึๆๆๆ...งานนี้พวกเธอมีหวังตายกันหมดแน่นอน "
เรนน์ที่นั่งดูอยู่ด้านนอกจู่ๆก็เดินเข้ามาด้านในค่าย แต่กลับมาพูดให้ทุกๆคนกลัวหนักกว่าเดิมอีก
" เธอ !! ช่วยพวกเราด้วยสิ !! "
ไหมพูดขอร้องเรนน์ก่อนเรนน์จะหันมาทำมือปฏิเสธ
" ถ้าชั้นไม่อยู่ตรงนี้พวกเธอจะทำยังไงล่ะ ? "
เจอเรนน์พูดแบบนี้ไหมถึงขั้นใจเสีย เธอหน้าซีดพลางหันไปมองลิเวียธานกำลังอาละวาดใส่ผู้คนในค่ายกับสาวๆบางระจันที่จับอาวุธเข้าต่อสู้แบบลืมตาย
" เธอเห็นพวกเขามั้ยล่ะ ? พวกเขาพยายามกันแค่ไหนอย่างเธอน่ะไม่มีทางรู้หรอก...เอางี้...ถ้าเธอยอมเลียเท้าชั้นล่ะก็ ชั้นจะช่วยพวกเธอก็ได้ "
เรนน์ยื่นข้อเสนอให้ไหมอย่างสุดรับได้ ไหมทำหน้าคิดหนักผสมกับจะร้อง...หากอยากรอดเธอต้องก้มหัวให้พลังที่เข้มแข็งกว่าจริงๆงั้นเหรอ...เธอกำลังครุ่นคิดแต่จู่ๆเธอก็ต้องคิดใหม่เมื่อมีคนๆหนึ่งตะโกนเข้ามา
" อย่ามาพูดตลกๆดีกว่าน่า !! ถ้ายอมทำแบบนั้นล่ะก็ชาตินี้ก็ต้องก้มหัวให้ทุกอย่างกันพอดี...อย่าเชียวล่ะไหม !! "
นอสต์ที่น่าจะสลบไปแล้วจู่ๆก็ลุกขึ้นมาอย่างทุรนทุราย
" พี่นอสต์ยังไม่ตาย !! "
ไหมหันไปร้องไห้ดีใจก่อนนอสต์จะยิ้มเหะๆเล็กน้อย
" เกือบไปเหมือนกันล่ะ...ดีนะที่ใส่รองเท้าหนัง...ถ้าเป็นส้นสุงล่ะก็นอนเปลไม้จองศาลาไปแล้ว "
นอสต์พูดจบก็หันไปมองเรนน์
" ถึงตายพวกเราก็จะสู้กับไอ้จิ้งเหลนน้ำนั่นให้ดู !!! "
นอสต์พูดพลางตะโกนเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งค่ายทะลุเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาชนิดที่ว่าดังจนทุกๆคนได้ยินชัดเจน ประโยคนี้ของเธอช่วยปลุกเร้าอารมณ์รบของทุกๆคนได้เป็นอย่างดีจนเรนน์ถูกใจปรบมือให้นอสต์เลยทีเดียว
" ต้องแบบนั้นแหละ "
เรนน์พูดจบก็เดินผ่านนอสต์ไปก่อนจะพูดออกมาโดยไม่ได้หันกลับมามองพวกเธอ
" หลุ่ยหยางได้ใช้เวทย์มนต์ผนึกเอาลิเวียธานมาไว้ในหัวกะโหลกที่เขาสวมอยู่และใช้พลังของมันในการมีชีวิตของเขาเองทั้งต่อสู้และกินอยู่...เมื่อเขาตายลงเวทย์มนต์ที่สะกดลิเวียธานก็คลายออกมามันจึงอาละวาดทันที แต่อย่างว่าล่ะนะ...ลิเวียธานไม่ได้มีเกล็ดที่สุดยอดขนาดกันดาบได้ดีอย่างเกล็ดมังกรหรอก...ตีๆฟันๆไปเถอะยังไงก็ตายแน่ๆ...แต่เมื่อไหร่นั่นก็อีกเรื่อง "
นอสต์ยืนเอามือกุมหลังสำรวจความพร้อมก่อนเรนน์จะหันเหล่มามองพวกเธอเล็กน้อย
" ทีหน้าทีหลังถ้าเจอระดับหัวหน้าหน่วยล่ะก็...ให้โจมตีกะโหลกให้แตกก่อนที่เจ้าของจะตายล่ะ...ไม่งั้นล่ะก็ถ้าเจ้าของตายก่อนมันจะกลายเป้นว่าคลายผนึกให้เจ้าตัวที่โดนสะกดออกมาอาละวาดได้ "
เรนน์พูดพลางเอามือชี้ไปที่บริเวณหน้าผากของตัวเธอเอง
" เธอสะกดอะไรไว้กันล่ะ ? "
ฮารุเขย่งขาเดินเข้ามาสมทบนอสต์กับไหมและไผ่
" อีกาน่ะ...ชั้นก็แค่ผู้สอดส่องธรรมดาๆ...ที่โลกของพวกเธอรู้สึกจะเรียกว่าวอทเชอร์สินะ ? "
เรนน์พูดจบก็ปาขนนกไปใส่ต่ายจนร่างของต่ายเปล่งแสงขึ้นมาแว่บนึง ก่อนจู่ๆร่างของต่ายที่นอนสลบไม่หายใจก็กระอักเลือดออกมาทันที
" ต่าย !!! "
นาอุทานออกมาด้วยความดีใจที่เห็นเพื่อนเธอฟื้นขึ้นมา
" และก็เป็นสิ่งที่พรากชีวิตคนอื่นได้ง่ายๆด้วย... "
พูดประโยคนี้จบ จู่ๆร่างของเรนน์ที่สวมชุดเหมือนพวกนอสต์จู่ๆก็กลายเป็นชุดผ้าคลุมดำทันทีพร้อมสวมกะโหลกอีกาบนหัว
" ชั้นจะจับตาดูพวกเธออย่างใจจดใจจ่อ...หวังว่าคงทำให้ชั้นสนุกได้บ้างนะ "
จบประโยคนี้เรน์ก็กางปีกบินหายไปท่ามกลางสายฝนทันที

-

" เกิดอะไรขึ้นเหรอคะพี่นอสต์ ? "
ต่ายที่ฟื้นขึ้นมาเดินกุมเอวเข้ามาถามโดยมีนาพยุงมาด้วย
" ไม่มีอะไรหรอก... "
นอสต์พูดจบ ทุกๆคนก็หัวไปมองสาวๆบางระจันที่กำลังสู้รบกับลิเวียธานอย่างไม่เกรงกลัว ร่างของลิเวียธานแม้จะมหึมาแค่ไหน แม้จะควบคุมฟ้าฝนรึแม้แต่สายฟ้าได้รุนแรงแค่ไหนแต่พวกเขาก็ไม่เคยเกรงกลัวแม้แต่น้อยเพราะต่างก็คิดเหมือนๆกันว่าหากยอมแพ้ก็ไม่ต่างไปกับตาย
" ถ้าจิตใจของพวกเรายอมแพ้...พวกเราก็แพ้แล้วจริงๆ...ดูสิ...บรรพบุรุษของพวกเราเขาไม่ได้กลัวไอ้จิ้งเหลนน้ำนั่นสักนิด "
นอสต์พูดจบก็พลางเดินเข้าไปร่วมรบด้วยทันทีโดยมีทุกๆคนเดินตามเธอไป ก่อนจะหยิบดาบที่กระจัดกระจายตามพื้นไปด้วย
" กลัวมั้ย ? "
นอสต์หันไปถามทุกๆคน
" ไม่ค่ะ... "
ทุกๆคนส่ายหัว สายตาบ่งบอกถึงความจริงจัง...จากนั้นนอสต์ก็พาทุกๆคนเข้าไปร่วมสู้รบกับลิเวียธานทันที

ท่ามกลางสายฝนโหมกระหน่ำที่เต็มไปด้วยสายฟ้าวิ่งวนไปวนมาเหนือค่ายบางระจัน
วีรสตรีทั้งหลายต่างก็เข้าต่อกรกับลิเวียธานอย่างหาญกล้า
โดยมีอีกาสาวยืนมองสังเกตุการณ์อยู่ไกลๆ
เธอยิ้มเล็กๆให้กับความกล้าของพวกเขาทั้งหลายก่อนจะพูดอะไรลอยๆออกมา...

" พยายามเข้าล่ะ...ถึงจะต้องสู้กันสักวันแต่ชั้นก็อยากจะเชียร์พวกเธออยู่ดี...อย่าตายล่ะ "

รูปภาพ

To be continue....
JrChan สมาชิก
· #109
ฮ่วย จะตายทั้งทียังไม่วายทิ้งปัญหาไว้อีก...

ว้าว! มีรูปประกอบด้วย~~

รออ่านต่อนะคะ ^O^
wily ผ สมาชิก
· #110
- episode 28 : ปรากฏการฟ้าหลังฝน


การสู้รบดำเนินไปอย่างทุลักทุเล เนื่องด้วยสภาวะอากาศที่มีแต่ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรงบวกกับปริมาณสายฟ้าที่ผ่าลงมาค่อนข้างต่อเนื่อง แต่คงเป็นเพราะว่าตัวลิเวียธานเองก็ใกล้จะหมดสภาพแล้วสายฟ้าดังกล่าวจึงทำได้แค่ทำให้คนที่แม้จะโดนจังๆยังแค่จั๊กจี้พอสมควรเท่านั้น
" พวกเราอย่ายอมแพ้นะ มีเท่าไหร่ใส่ไปให้สุดตัวเลย !! "
นอสต์ตะโกนสั่งการพลางถือมีดดาบโบราณพุ่งเข้าจู่โจมด้วย ทุกๆคนตอนนี้รวมพลังกันได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อจนลิเวียธานเองในที่สุดก็เริ่มอ่อนแรงลง แม้แต่แรงที่จะสะบัดหางก็ไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว และในที่สุดสิ่งที่ทุกๆคนรอคอยก็มาถึง...ลิเวียธานเริ่มลดส่วนหัวลงมาในระดับที่พอจะโจมตีได้หลังจากที่ตลอดเวลามานันมันชูคอขึ้นสูงตลอดจนไม่มีใครทำอะไรได้แม้แต่น้อย เมื่อส่วนที่สำคัญที่สุดมอบโอกาสให้โจมตีแบบนี้ไม่มีใครรอช้าแน่นอน !!
" เอาเลย !!! "
เสียงร้องตะโกนดังขึ้นท่ามกลางการต่อสู้แต่ไม่มีใครทราบได้ว่เป็นเสียงของใครจังหวะนั้นเองทุกๆคนก็พุ่งเข้าโจมตีส่วนหัวของมันอย่างเต็มแรงจนทั้งมีดทั้งหอกนั้นปักลงไปคากะโหลกและลูกตาเป็นจำนวนมาก
" ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซ !!! "
ลิเวียธานร้องด้วยความเจ็บปวด มันดิ้นอย่างคลุ้มคลั่งทุรนทุรายอย่างแรงจนหลายๆคนโดนลูกมั่วดอกนี้เข้าไปจนกระเด็นไปหลายคน แต่แล้วในที่สุดมันก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว ลิเวียธานร่างยักษ์ในที่สุดก็ค่อยๆลดระดับเสียงของมันลงแล้วสิ้นใจตายลงในที่สุดต่อหน้าทุกๆคน !!

" เฮ !!!!!!!!!!!!!!!!!! "
" สำเร็จแล้ว ดูสิ !! "
" พวกเราทำได้ !! "
" ฮือๆๆๆ...รอดตายแล้ว !! "

หลากหลายเสียงที่ดังขึ้นมาบ่งบอกถึงความดีใจในการพิชิตลิเวียธานลงได้ บางคนถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้วร้องไห้ด้วยความดีใจ บางคนโดดเข้าสวมกอดกัน บางคนตะโกนด้วยความดีใจสุดขีดเพราะต่างก็คาดไม่ถึงว่าพวกตนจะสามารถพิชิตสิ่งมีชีตที่สูงกว่ารั้วค่ายตนเองแถมยังใหญ่มหึมาแบบนี้ลงได้
" เฮ้อ~.... "
นอสต์ค่อยๆถอดแว่นออกก่อนจะทรุดลงไปทั้งตัวแล้วค่อยๆเอนหลังลงไปนอนราบกับพื้น ท้องฟ้าที่กระหน่ำฝนมาตลอด บัดนี้เริ่มซาลงอย่างรวเร็วจนทุกคนไม่ทันสังเกตุ
" สำเร็จจนได้นะคะพี่นอสต์ "
สาวๆชาวโลลิบากะเริ่มทยอยเดินมาหานอสต์หลังจากแยกกันโจมตีลิเวียธาน ต่ายล้มลงต่อหน้าทุกๆคนด้วยความอ่อนล้าก่อนที่นาจะรับตัวไว้ทัน ส่วนฮารุกับโอก็ช่วยๆกันประคองไผ่ที่โดนลูกมั่วตอนลิเวียธานดิ้นก่อนตายจนขาเดี้ยงมา ตามด้วยจันทร์ที่เดินกุมแขนขวาโดยมีไหมเดินตามาติดๆ
" ไม่นึกเหมือนกันว่าจะชนะได้นะเนี่ย...ให้ตายสิมนุษย์อย่างพวกเรานี่น่ากลัวจริงๆนะเนี่ย "
ไหมพูดขึ้นมาก่อนจะค่อยๆนั่งลงพักผ่อน
" มนุษย์อย่างพวกเราน่ะได้ชื่อว่าผู้ล่ามาตั้งแต่ยุคที่ยังไม่นุ่งลิงวิ่งสู้ฟ้าเลยนา อย่าลืมสิ "
โอพูดขึ้นมาบ้าง ทำให้หลายๆคนเริ่มขำได้บ้าง
" ใครที่ยังมีแรงขอแรงกันหน่อยเถอะค่ะ !! ช่วยพาพวกผู้ชายเข้ามาในค่ายก่อนที !! "
สาวในค่ายบางระจันคนหนึ่งตะโกนเข้ามาในค่ายหลังจากออกไปลาดเลาดูรอบๆ ปรากว่าพบพวกผู้ชายนอนหมดสติกันทั้งหมดพร้อมร่องรอยการต่อสู้และกองเลือดจำนวนมากมาย !! แต่กลับพบว่าผู้ชายทั้งหมดมีบาดแผลกันเพียงเล็กน้อย
" จริงสิ !! พวกคุณปอล่ะ ? "
ฮารุพูดขึ้นก่อนจะออกตัวไปโดยลืมว่าขาของเธอไม่อยู่ในสภาพทีจะวิ่งได้ง่ายๆเลยพุ่งหลาวไปจับกบแทน
" ฮารุ ! "
โอตะโกนขึ้นพลางวิ่งไปดูอาการเพื่อนของเธอ
" แค่เล็กน้อยน่ะ...ตอนนี้พวกเรารีบไปดูอาการพวกเขาก่อนดีกว่า "
"พวกเธอน่ะนอนพักผ่อนไปเถอะ เดี๋ยวให้คนที่ยังไหวอยู่จัดการกันเองก็ได้ "
เสียงๆหนึ่งพูดบอกกับฮารุ เมื่อทุกคนหันไปก็พบกับกอสเปลที่เดินเข้ามาหาทุกๆคนพร้อมสาวน้อยที่เคยพบกับนอสต์มาแล้ว
" กอสเปล !!..เอ่อ...หนูคนนั้น ? "
ทุกๆคนร้องขึ้นมาส่วนอีกคนแน่นอนว่าไม่มีใครรู้จักยกเว้นแต่นอสต์
" อ๊ะ ? หนูคนนั้นนี่นา "
นอสต์พูดพลางชี้ไปทางสาวน้อยที่มากับกอสเปล เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะแนะนำตัว
" ค่ะ...[ บี ]ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกๆคนนะคะ
" ตอนนี้อาการของพวกนัรบของเจ้าได้ถูกสาวน้อยคนนี้รักษาบาดแผลให้แล้วในระดับหนึ่งไม่ต้องกังวล... ที่เหลือแค่ให้พวกเขานอนพักผ่อนให้เพียงพอจนร่างกายกลับมาเป็นปกติได้ก็พอแล้ว พวกเจ้าเองก้ต้องพักผ่อนด้วย...อย่าฝืนให้มากเกินไป "
กอสเปลพูดจบก็เดินจากทุกๆคนไปโดยมีชายหนุ่มร่างใหญ่อีกสามคนเดินมาพูดอะไรกับบีก่อนจะจากไป
" พวกของหนูบีเหรอ ? "
ฮารุกล่าวถามพลางรู้สึกสงสัย
" ค่ะ...เป็นผู้ติดตามของหนูเอง...หนูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกเขาคอยช่วยหนูตลอดเวลา แต่พวกเขาให้หนูเรียกพวกเขาว่าอย่างนั้นน่ะค่ะ "
หลายๆคนฟังแล้วก็ได้แต่เกาหัวอย่างงงวย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากนอกจากฮารุที่คิดในใจแต่ไม่ได้บอกใคร
" คนพวกนี้น่าสงสัย... "

-

หลังจากพาผู้ชายทั้งหมดกลับมาที่ค่ายได้ก็พากันไปพักผ่อนที่ด้านนอกโดยมีคนที่ยังพอไหวคอยดูลอาการของผู้ชายให้ นอสต์ที่เดินอยู่ข้างๆค่ายด้านนอกกำลังเดินสำรวจป้อมปืนด้วยความสงสัยว่าใครเป็นคนเอามาตั้งไว้
" ทำจากเหล็กอย่างดีด้วยสิ...ในที่แบบนี้ทำไมถึงทำของแบบนี้ได้นะ ? "
" เพราะเมื่อก่อนที่นี่ไม่ได้เป็นค่ายโบราณแบบนี้น่ะสิ "
เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาข้างๆเธอทำให้เธอตกใจ นั่นก็คือ ดร.ไอสไตน์นั่นเอง
" ดร. !! "
" ขอโทษด้วยที่ผมไม่ได้ออกไปช่วยพวกเธอในเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ตาแก่อย่างผมออกไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีแหละ...ตามผมมาสักครู่สิ...ผมมีอะไรอยากให้เธอได้ดู "
นอสต์พยักหน้าแต่ก็ไม่ตามกลุ่มของเธอมาด้วย

-

หลังจากเดินอ้อมมาด้านหลังค่ายพวกเธอก็ต้องตกใจที่ด้านหลังนั้นมีพื้นที่เหมือนเป็นช่องลับลงไปใต้ดินอยู่ด้วย
" มีของแบบนี้ได้ไงกันเนี่ย ? "
ไผ่อุทานออกมา
" อย่างที่ผมบอกไปครับ ที่นี่ต่เดิมทีไม่ใช่ค่ายนักรบแบบที่พวกเธอเห็น...หากแต่เป็นสถานที่ทดลองเก่าของผมเอง ถ้าพูดให้ถูกก็คือ...หลังจากที่ผมได้จากโลกนี้ไปแล้วผมก็ถูกส่งมาที่นี่พร้อมๆกับห้องทดลองของผมด้วย ตอนแรกมันก็เป็นบ้านหลังหนึ่งน่ะนะครับ...แต่พอถูกส่งมาที่นี่ผมก็ถูกคนๆหนึ่งเข้ามาขอให้ผมเข้าเป็นพวกด้วย มถามเขาไปว่าเพื่ออะไรเขาตอบกลับมาว่าเพื่อรวบรวมความฝันของตัวเขาเอง...แต่ผมรู้สึกว่าเขาดุไม่ปลอดภัยเลยออกไปทางน่ากลัวมากกว่าผมจึงได้ปฏิเสธไปซึ่งแน่นอนว่าบ้านของผมนั้นถูกถล่มทิ้งในวันถัดมาจนไม่เหลือซาก...ดีที่ว่าตอนที่ผมถูกส่งมาที่นี่ห้องใต้ดินก็ถูกส่งมาด้วยผมจึงแอบอยู่ในนั้นมาตลอดจนเมื่อชาวบ้านนักรบกลุ่มนี้ได้เดินทางมาตั้งรกรากที่ตรงนี้ผมจึงได้ปรากฏตัวขึ้นมาแล้วสร้างอาวุธยุทธโธปกรณ์พร้อมสอนวิธีใช้นให้กับพวกเขา "
สาวๆที่ได้ฟังก็พอจะเข้าใจแต่มีจุดหนึ่งที่พวกเธอสงสัยอยู่...
" เอ่อ...ที่บอกว่าถูกส่งมาหลังจากตายไปแล้วนี่... ? "
ดร.คนเก่งหันไปมองพวกเธอก่อนจะพาเดินมาถึงห้องโถงกว้างๆห้องหนึ่ง
" ตอนที่ผมตายผมมองเห็นร่างตัวเองนอนนิ่งอยู่...ตอนนั้นผมเศร้ามากๆเลยนะเพราะเชื่อว่าตนเองน่าจะยังคิดค้นคว้าอะไรเพื่อมวลมนุษย์อีกมากมายได้อีก...แต่จู่ๆทั้งร่างของผมและบ้านทั้งหลังก็ถูกความมืดเข้าปกคลุมจนมืดสนิท พอแสงสว่างเริ่มสาดส่องเข้ามาผมก็กลับมาอยู่ในร่างของตัวเองเฉยเลย ซึ่งผมมั่นใจตอนหลังว่าไม่ใช่เหตุบังเอิญแต่เป็นเพราะว่าที่นี่นั้นสิ่งมีชีวิตทั้งหมดไม่สามารถสิ้นอายุขัยหรือว่าแก่ตัวตายไปเองได้นั่นเองจึงทำให้วิญญาของผมกลับเข้าร่างของตัวเองได้ "
ดร.ไอสไตน์พูดจบก็หยิบสมุดเล่มหนึ่งมาให้นอสต์ที่เดินมานำหน้าสุด
" นี่คือบันทึกที่ตอนที่ผมถูกพาตัวไปยังปราสาทแห่งหนึ่งได้แอบหยิบมาด้วย หากพอมีเวลาผมอยากให้พวกคุณอ่านมัน...แล้วคุณจะเข้าใจสาเหตุเองว่าทำไมที่นี่ถึงเป็นแบบนี้...อดีตกาลนั้นเคยเกิดอะไรขึ้น "
นอสต์รับสมุดเล่มดังกล่าวมาก่อนจะถามอะไรเล็กน้อย
" เอ่อ...ขอโทษนะคะ...เจ้าของสมุดเล่มนี้คือ... ? "
ดร.ไอสไตน์หันกลับไปกดรหัสที่ประตูบานหนึ่งก่อนจะตอบเธอ
" เออร์กอร์ธ...ผู้นำสูงสุดของกลุ่มสกัลลอร์ด...แต่ถ้าให้พูดตรงๆคนที่เขียนบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาคือกานเซลบรรณารักษ์ของเขามากกว่า...คงอยากจารึกเรื่องราวของผู้นำของตัวเองไว้ให้รุ่นลูกรุ่นหลานได้รับรู้กระมัง... "
" เอ่อ...เออร์กอร์ธที่ว่านี่หน้าตาเป็นยังไงรึคะ ? "
ไหมถามขึ้นอย่างตะกุกตะกักแบบเกรงใจ
" หน้าตางั้นเหรอ ?...หมอนั่นไม่มีหน้าตาหรอก...เพราะตอนที่ไปเจอตัวจริงของหมอนั่นเข้าน่ะมันเป็นโครงกระดูกทั้งตัวเลย...เป็นโครงกระดูกที่สวมผ้าคลุมสีม่วงตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังลอยได้อีกตะหาก...ที่สำคัญอีกอย่างหมอนั่น กะโหลกของหมอนั่นน่ะมีเขาตั้งสามเขาแน่ะ แปลกดีเราจำได้แม่นเลย "
ในระหว่างที่ทุกๆคนกำลังตกใจกับรูปลักษณ์ที่ได้ยินของผู้นำของพวกที่มาคอยเข่นฆ่าเอาชีวิตพวกเขานั้น ดร.ไอสไตน์พูดจบประตูก็เปิดออกมาให้ทุกๆคนเห็นเครื่องๆหนึ่ง
" นี่คือไทม์แมชชีน...มันสามารถส่งพวกเธอกลับไปที่โลกเดิมได้ "
" จริงๆเหรอคะ ? "
สาวๆโลลิบากะต่างร้องถามเป็นเสียงเดียวกัน
" แต่มันต้องการแร่ที่เป็นพลังงานอีกสองอย่าง...อย่างแรกเลยก็คือฟอร์สฟอรัส ส่วนอย่างที่สองก็คือผลึกพลังงานที่ตอนนี้นผมแอบหยิบมาจากปราสาทของเออร์กอร์ธ มันมีลักษณะเป็นก้อนผลึกใสสีรุ้งเปล่งสงสวยงาม...รู้สึกจะได้ยินพวกเขาเรียกมันว่า[ ดีพ-สเปรคธรั่ม ] "
" หน้าที่ของพวกเราก็คือต้องไปนำทั้งสองอย่างนั้นกลับมาใช่มั้ยคะ ? "
จันทร์ถามอย่างตรงไปตรงมาก่อนที่ดร.ไอสไตน์จะพยักหน้าบอกว่าใช่
" นี่พวกเราต้องบุกไปถึงรังใหญ่ของพวกนั้นเลยเหรอ ? "
นากุมขมับเล็กน้อย
" คิดว่าพวกเราทำได้แน่ๆ...ดูสิขนาดจิ้งเหลนนั่นเรายังเอาชนะได้เลย "
ทุกๆคนเริ่มมั่นใจก่อนจะหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา
" นั่นสินะ ! "

-

หลังจากที่สาวๆโลลิบากะได้รับฟังเรื่องราวต่างๆนานาก็ขึ้นมาจากห้องใต้ดินโดยดร.ไอสไตน์กำชับว่าอย่าบอกให้ใครรู้ พวกเธอก็ได้รับรู้ว่ากลุ่มผู้ชายนั้นได้ฟื้นขึ้นมาบ้างแล้วจึงรีบรุดหน้าไปดูอาการของแต่ละคน
" ทุกๆคน !! "
สาวๆโลลิบากะวิ่งเข้ามาในบ้านหลังหนึ่งที่จัดไว้ให้ผู้ชายชาวโลลิบากะนอนรักษาตัวที่นี่ทั้งหมด ภายในก็มีฟื้นกันมาบ้างแล้ว
" ไง ยัยแว่น...หนวกหูจริงๆเลยนะ "
ซิติพูดพลางจิกกัดก่อนนอสต์จะพุ่งเข้าไปหมายจะฆ่าอย่างไว
" จ๊ากกกกกกกก !!! "
ซิติร้องลั่น แต่นอสต์กลับนั่งลงข้างๆแล้วกระชากคอเสื้อมาแทน
" ไอ้บ้า...นายอย่าตายนะเว้ย ฮือๆ... "
นอสต์พูดพลางร้องไห้โฮออกมา ซิติที่ปากเสียเมื่อครู่หันซ้ายหันขวาก็มีแต่คนจ้องเขม็งมาทางเขาราวกับว่าเขาทำให้นอสต์ร้องไห้ จึงได้แต่ก้มหน้ายิ้มเล็กๆด้วยความดีใจที่มีคนเป็นห่วงตัวเองขนาดนี้แล้วลูบหัวนอสต์เบาๆ
" เออ...ชั้นไม่ตายหรอกน่า... "
อีกด้านหนึ่งจูลาดิสที่พยายามลุกขึ้นมาหวังไปเข้าห้องน้ำก็ทนบาดแผลของตัวเองไม่ไหวล้มลงไป ไผ่ที่อยู่ใกล้ๆจึงเข้าไปช่วย
" ไม่เป้นไรนะคะ ? "
" ยังพอไหวครับ...แย่จังต้องให้สาวน้อยน่ารักแบบนี้มาช่วยทั้งๆที่ผมต้องคอยช่วยคุณแทนแท้ๆ "
ไผ่หน้าแดงแปปหนึ่งก่อนจะหันหน้าไปอีกทางด้วยความเขิน
" บ้า !! "
จูลาดิสขำเล็กน้อยก่อนที่ไผ่จะช่วยพยุงเขาโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่แอบจ้องมองพวกเขาด้วยความ" ไม่พอใจ "อย่างมากอยู่ด้วย

-

หลังจากเวลาผ่านไปจนรู้สึกว่าท้องฟ้าเริ่มมืดมากๆ คุณปอที่ฟื้นขึ้นมาก็อกมาข้างนอกโดยมีบีเดินออกมาด้วย
" ได้ทราบมาว่าน้องช่วยพวกเราเอาไว้ ต้องขอขอบคุณอย่างมาก "
คุณปอพูดพลางโค้งให้ก่อนบีจะยกมือขึ้นมาอย่างเลิ่กลั่กประมาณว่าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
" ไม่หรอกค่ะพี่...หนูแค่อยากช่วยเฉยๆเอง "
หลังจากเงยหน้าขึ้นมาแล้วคุณปอก็ตกใจอีกครั้งที่เห็นบียกแขนขวามาดูนาฬิกาข้อมือ
" เอ๋ ? นาฬิกาของน้องใช้งานได้ด้วยเหรอครับ ? "
คุณปอถามด้วยความสงสัยเพราะว่าตั้งแต่มาถึงที่นี่ ทั้งนาฬิกาทุกรูปแบบและโทรศัพท์มือถือทั้งหมดต่างก็ใช้งานไม่ได้เลยสักชิ้นเดียว
" ค่ะ...ตอนนี้ก็ 19.22 PM แล้วด้วยค่ะ "
คุณปอมองท้องฟ้าอีกครั้ง...แม้จะจบการต่อสู้ไปแล้ว แม้ฝนจะหยุดตกไปแล้วแต่เหล่าเมฆดำทะมึนที่ก่อตัวตั้งแต่แรกกลับไม่ได้สลายไป ท้องฟ้าที่ก่อนพวกเขาจะสู้กันที่เป็นสีดำเข้มตอนนี้เริ่มกลายเป็นสีแดงฉานคล้ายเลือดจนคุณปอรู้สึกไม่ดี
" นี่พี่ออกมารออะไรรึเปล่าคะ ? "
บีถามคุณปอด้วยความสงสัย
" อ๋อ..เปล่าครับ...พี่มาเดินรับลมเฉยๆ แล้วน้องล่ะ ? "
" หนูมารอผู้ชายสามคนที่มากับหนูน่ะค่ะ...เห็นว่าจะไปพาคุณเอ็มมา "
" คุณเอ็ม ? "
คุณปอทำหน้าสงสัย
" ค่ะ...คุณเอ้มเป็นผู้ชายที่บอกให้ผู้ชายสามคนนั้นคอยช่วยเหลือและติดตามดูแลหนูทุกอย่างเลย แต่เป็นคนค่อนข้างประหลาดเพราะชอบสวมหน้ากากไว้ตลอดเวลา "
คุณปอรู้สึกสนใจคุณเอ้มคนนี้เล็กน้อยเลยอยากจะถามถึงหน้ากากที่เขาสวม
" หน้ากากอะไรรึครับ ? น่าสนใจไม่น้อยนะ "
" พูดถึงก็มาพอดีเลยค่ะ ทางนี้ค่ะคุณเอ็ม !! "
" เฮ้ย !! "

บีกระโดดตะโกนร้องเรียกคุณเอ็มที่เธอพูดถึงที่กำลังเดินมากับผู้ชายอีกสามคนให้รู้ว่าเธอกำลังรออยู่ตรงนี้ ส่วนคุณปอถึงกับหน้าถอดสีจนถึงขั้นเข่าอ่อนแรงลงไปกองกับพื้นในทันทีที่เห้นหน้าคุณเอ็ม...เพราะใบหน้าแบบนี้ให้ตายก็ไม่มีทางลืมได้แน่นอน
" ม...มาโน !!!! "
คุณปอพูดพลางตะโกนอย่างดัง ดังจนชนิดทีว่าได้ยินกันทั้งค่าย หลายๆคนที่ได้ยินก็พากันพูดล็กน้อยว่าตะโกนอะไรกัน จะมีก็เพียงแต่ชาวดลลิบากะเท่านั้นที่ได้ยินปุ๊บก็รู้ปั้บทันทีว่าอะไรคือ" มาโน "ที่คุณปอตะโกน ก่อนจะตั้งสติได้แล้วกรูกันออกมาด้านหน้าค่ายทันที

หลังจากเดินย่างสามขุมมาจนถึงหน้าค่าย มาโนก็มาหยุดมองตรงหน้าบีก่อนจะเหลือบสายตาที่ยังคงความโหดเหี้ยมไว้ไม่เปลี่ยนมาทางคุณปอ
" ก...แก !! "
" พี่รู้จักคุณเอ็มด้วยเหรอคะ ? "
บีพูดขึ้นพลางมองไปมาระหว่างมาโนและคุณปอ
" หนู...ไอ้หัวนกนี่แหละมันฆ่าเพื่อนๆของพี่ไปตั้งครึ่ง !!! "
คุณปอพูดจบพลางชี้หน้ามาโนพร้อมบอกสรรพคุณทันที
" หนูว่าพี่จำผิดคนแล้วล่ะค่ะ...คุณเอ็มเค้าเป็นคนดีจะตาย...ที่สำคัญหัวนกนี่เป็นหน้ากากนะคะ อาจจะคนละคนกัที่พี่เจอก็ได้ "
หลังจากที่บีพูดจบชาวโลลิบากะที่วิ่งมาด้านนอกแล้วเจอหน้ามาโนหลายๆคนส่วนมากจะชะงักแล้วล้มลงไปเลยทันทีเพราะต่างก็รู้ฤทธิ์ของมนุษย์หัวนกรายนี้กันเป็นอย่างดีมาแล้ว
" ม....มันมาแล้ว !! "
วอร์สเปลตะโกนพลางตัวสั่น
บีได้แต่ยืนงงว่าทำไมพวกที่เธอช่วยมาถึงได้กลัวมาโนหรือคุณเอ้มที่เธอพามาหนักหนาก่อนจะถามมาโนที่ได้แต่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นตั้งแต่มาถึง
" ทำไมวันนี้คุณเอ็มไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเลยล่ะค่ะ ? "
บียิ้มหวานถามมาโนด้วยความไร้เดียงสาก่อนมาโนจะหลับตาแล้วกระทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน !!

ปึก !!!

" ...ค...คุณเอ.. "

สิ้นสเยงเรียกชื่อที่ยังไม่ทันจบของบีลง ร่างของบีก็สลบคาหมัดมหึมาของมาโนที่ต่อยเข้าท้องของเธออย่างไม่มีความปราณีก่อนมาโนจะอุ้มร่างของบีพาดบ่า
" แกจะทำบ้าอะไรวะไอ้หัวนก !!? "
ชาวโลลิบากะตะโกนถาม
มาโนลืมตาเล็กน้อยก่อนจะสั่งการ" ผู้ติดตามทั้งสาม "ของเขาด้วยเสียงที่เย็นเฉียบ

" จัดการฆ่าทิ้งให้หมดทั้งค่ายเลย.... "

To be continue...
Anony-Chan สมาชิก
· #111
เข้ามาดู
ไม่ระบุตัว
· #112
ยาวมากมาย
/ตาถลึง
hedekosama สมาชิก
· #113
มันส์ๆ อยากอ่านต่อไวๆเเล้ว T^T
wily ผ สมาชิก
· #114
- Episdoe 29 : " B " and " M "


" พวกเราพอไหวมั้ย ? "
คุณปอหันเหล่ไปถามชาวโลลิบากะที่กรูกันออกมาสมทบโดยไม่ได้บอกกับชาวบางระจันเนื่องจากไม่อยากดึงให้มาพัวพันด้วยเพราะว่าหลายๆคนในนี้ต่างก็รู้ถึง" สรรพคุณ "ของมนุษย์หัวนคนนี้กันเป็นอย่างดี
" ก็พอลุ้นครับ...แต่... "
ซิติเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยสิ้นท่าให้เพียงแค่ถูกมาโนกางปีกสร้างกระแสลมใขจนปลิวไปกระเด้งกระดอนไม่เป้นท่าวกับขยะชิ้นนึง
" อย่าไปกลัวเลย !! ไอ้บ้าหัวนนกนั่นตัวเล็กกว่าไอ้จิ้งเหลนน้ที่พวกๆลุงๆป้าๆเค้าขนไปในค่ายอีกนะ !! ไว้อัดพวกนี้ให้หมอบแล้วช่วยหนูบีนั่นก่อนเราค่อยไปกินของอร่อยๆกันดีกว่า !! "
นอสต์เดินมาพลางตะโกนปลุกอารมณ์ให้ฮึกเหิมเพื่อที่จะได้ต่อกรกับอีกฝ่ายได้อย่างเต็มที่ ส่วนมาโนที่ได้ยินนอสต์ตะโกนข้อความดังกล่าวก็มองเพ่งเข้าไปในค่าย แม้จะมองอะไรไม่ค่อยเห็นเนื่องจากมีกระต๊อบบังอยู่หลายหลังแต่เขาก้ยิ้มออกมานิดๆอยู่ดี
" พวกเจ้าสามคนไหวมั้ย ? "
มาโนหันไปถามผู้ติดตามทั้งสามคนของบี
" เฮ้ย !! ไหงกลายเป็นเบี้ยล่างของไอ้หัวนกนั่นล่ะวะ ? ไหนว่าเป็นผู้ติดตามของหนูบีไง ? "
โทนี่ตะโกนด้วยความโมโหฉุนขาดเมื่อเห้นว่าผู้ติดตามของบีกำลังไปเข้ากับอีกฝ่าย
" พวกแกเข้าใจผิดแล้ว...พวกเราสามคนน่ะเป็นลูกน้องในสังกัดของท่านมาโนนานแล้วล่ะ "
ชายคนหนึ่งในกลุ่มพูดจบ ทั้งสามก็ควักกะโหลดสัตว์ออกมาจากกระเป๋ามาสวมบนหัวตัวเอง ชาวโลลิบากะต่างตกตะลึงกับรูปแบบของกะโหลกอันหนึ่งอย่างมากเพราะลักษณะของมันมีเขี้ยวที่ยาวลงมา 2 เขี้ยว
" ข้าคือแมมมอธ ส่วนนั่นก็หมีขั้วโลก ส่วนอีกคนคือเสือเขี้ยวดาบ พวกข้าสามคนจะรับมือกับพวกเจ้าเอง "
สามผู้ติดตามประกาศยศของตัวเองจบ จู่ๆฮารุก็ขว้างของบางอย่างเข้าใส่ทันที
" ทุกคนหลับตาลงเร็ว !! "
ฮารุเขวี้ยงระเบิดแสงใส่กลางวง ลูกไม้แบบนี้ได้ผลเสมอไม่เว้นแม้แต่มาโนที่ไม่ทันได้ระวังตัว ช๊อตนี้โดนกันไปทั้งสี่คนแบบจังๆ
" วะ !! ตาข้า !! "
มาโนถึงกับผงะ จังหวะนั้นเองที่ยามะจิกับวาตารุพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนวาตารุจะก้มหลังให้ยามะจิเหยียบแล้วโดดขึ้นไปคว้าเอาร่างของบีลงมาจากบ่าสูงๆของมาโนได้อย่างนุมนวล
" ได้มาแล้ว !! "
ยามะจิพูดจบก็พลางส่งไปให้อีกทางซึ่งมีวอร์สเปลกับไปป์และก็ทอมยืนรอรับอยู่
" เซฟ !! "
ทั้งสามรับร่างที่ไม่ได้สติของบีได้อย่างสวยงาม
" ชิบหาย !! "
จู่ๆชายคนหนึ่งที่สวมกะโหลกแมมมอธก็พุ่งตรงเข้ามาใส่พวกเขา ไปป์วิ่งหนีโดยแบกบีไปด้วยโดยมีวอร์สเปลกับทอมขวางทางไว้ให้
" ตามันมองไม่เห็นแบบนี้ต้องลูกเล่นกันหน่อย "
สิ้นเสียงดังกล่าว อาโนนี่ก็โดดเข้ามาด้านข้างของชายกะโหลกแมมมอธก่อนจะซัดหมัดที่สวมสนับหนามที่เขาพกติดตัวมาตลอดเข้าสีข้างจังๆ ดอกนี้โดนไปครั้งเดียวชายที่สวมกะโหลกแมมมอธถึงกับลอยจากพื้นเลย
" พาเข้าไปในค่ายเลยไปป์ "
ซิติตะโกนขึ้นมา แต่พริบตานั้นายที่สวมกะโหลกเสือเขี้ยวดาบก็กระโดดข้ามหัวทุกๆคนมาอ้อมดักด้านหน้าของไปป์อย่างว่องไว สายตาของเขาบ่งบอกให้ไปป์รู้ได้เป็นอย่างดีว่าถ้าฝืนวิ่งฝ่าไปต้องเจอดีแน่ๆ
" จะเอางั้นรึฟระ ! "
นอสต์กับซิติวิ่งถือดาบกับหอกเข้าไปหวังจะเปิดทางให้ไปป์ พวกเขาทั้งสองคนตั้งใจจะจัดการให้จบภายในครั้งเดียว

ฉัวะ !!

" เฮ้ย !! "
ไปป์แหกปากลั่นหลังจากเห็นทั้งนอสต์ทั้งซิติถูกเชือดเข้าที่บริเวณท้องจนเลือดสาดต่อหน้าเขาอย่างง่ายดาย ที่สำคัญที่สุดคือชายที่สวมหัวกะโหลกเสือเขี้ยวดาบนั้นใช้แค่กงเล็บที่มือเพียงข้างเดียวและโจมตีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นก็สามารถจัดการล้มทั้งครู่ลงได้ทั้งๆที่ระยะของทั้งสองกับชายสวมหัวกะโหลกนั้นห่างกันไกลถึงร่วม 15 ก้าวเดิน !!
" ช...ชิบหายแล้ว !! "
ไปป์เริ่มลนลาน เขาวิ่งสวนกลับมาเข้ามาในกลุ่มดังเดิมเนื่องจากมั่นใจว่าหากฝ่าเข้าไปในค่ายยังไงก็คงทำไม่ได้ ดีไม่ดีบีเองก็จะถูกชิงไปด้วย
" ไอ้ไปป์ ไอ้เฮงซวยเอ้ย !! จะหนีเข้ามาทำ censor ทำไมวะ !? "
วาตารุตะโกนลั่นก่อนร่างของเขาจะถูกมาโนจับขาแล้วขว้างเข้าไปใส่ยามะจิที่กำลังวิ่งไปสมทบจนร่างของทั้งสองคนลอยเข้าไปในกลุ่มชาวโลลิบากะล้มระนาวไปหลายราย
" จะพูดอีกครั้ง...ส่งเด็กคนนั้นมา !! "
มาโนประกาศกร้าวก่อนจะแสดงสายตาที่บ่งบอกถึงความเอาจริง พริบตาที่มาโนจ้องมองมา ชาวโลลิบากะทั้งหมดก็เข่าอ่อนทรุดลงด้วยความกลัวโดยไม่ทราบสาเหตุทันที
" อ...อะไรวะ ? "
จูลาดิสตกใจมากเมื่อขาของเขาไม่ฟังคำสั่งก่อนจะไม่ทันสังเกตุว่าชายที่สวมกะโหลกหมีขั้วโลกกำลังเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบเขา
" ไอ้ทหารเกณฑ์ ระวัง !! "
เอิร์ธพุ่งเข้าไปหวังจะถีบใส่คู่ต่อสู้แต่กลับถูกเปลี่ยนเป้าจากจูลาดิสมาเป็นตัวเองแทนโดยไม่ทันระวังตัว ทำให้เอิร์ธนั้นโดยหวดไปจังๆจนถึงขั้นติดดิน !!
" คุณเอิร์ธ "
จูลาดิสร้องตะโกนโดยลืมไปว่าตัวเองยังอยู่ในรัศมีของคู่ต่อสู้ ทำให้เขานั้นถูกฝ่ามือทุบจนติดดินไปอีกคนในทันที
" จ..จูลาดิส !! "
ไผ่ร้องขึ้นมาเมื่อเห็นเพื่อนของเธอถูกซัดจนหมดสติทรุดคาพื้นที่ยุบลงไปด้วยพลังทำลายล้างของอีกฝ่ายจนเธอเองก็ไม่ทันสังเกตุเหมือนกันว่าชายที่สวมหัวกะโหลกแมมมอธนั้นได้แบกเอาร่างของอาโนนี่ที่หมดสติคาไหล่เขาไปแล้วพุ่งมาทางเธอ
" อ... "
ไผ่กำลังจะอุทานตกใจก็สายไปแล้ว ร่างของเธอถูกลากตามไปด้วยก่อนชายที่สวมหัวกะโหลกแมมมอธนั้นจะพาร่างของชาวโลลิบากะเลี้ยวออกด้านนอกค่ายไปชนเข้ากับตนไม้อย่างรุนแรงถึงขนาดที่ต้นไม้โค่นไปเลย สองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดตายคาที่ทันที !!
" ทางนี้ครับคุณไปป์ "
คุณปอตะโกนบอกไปป์ที่กำลังแบกร่างของบีให้ตามตนมาโดยตนจะเปิดทางให้ก่อนพริบตาเดียวชายที่สวมหัวกะโหลกจะโดมาขวางอีกตามเคย
" ผมจัดการเองครับ "
สิ้นเสียงฮีโร่ มิวมิวผู้ที่เงียบขรึมมาตลอดก้ชักมีดสปาร์ต้าหัวตัดสองเล่มออกมาต่อกรกับชายที่สวมหัวกะโหลกเสือเขี้ยวดาบอย่างว่องไว
" รีบไปเถอะครับ...อย่าให้มนุษย์หัวนกนั่นได้ตัวหนูน้อยคนนั้นไปได้เด็ดขาดนะครับ...อย่างไรก็ดีเรารู้เพียงแค่ว่าเธอสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของพวกเราได้ชะงักนักแลซึ่งตอนนี้เราจะขาดเธอไปม่ได้เสียด้วย...ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ !! "
มิวมิวพูดจบก็ดวลดาบต่อกับชายที่สวมกะโหลกเสือเขี้ยวดาบอย่างเมามันส์ สักพักอีกทางหนึ่งชายที่สวมกะโหลกหมีขั้วโลกที่กำลังไล่ทุบชาวบ้านอยู่ก็เบนเป้าไปทางต๊อดหนุ่มน้อยที่ไม่รู้ยืนแข็งทื่อนิ่งเป็นหินราวกับตกใจอะไรอยู่
" ตายซะไอ้หนุ่ม "
ชายที่สวมหัวกะโหลกหมีขัวโลกพูดจบก็ง้างมือขึ้นสูงเหนือหัวก่อนเขาจะถูกเหล็กแหลมพุ่งเข้าตรงหน้าอกซ้ายจังๆ !!
" มาทางนี้ดีกว่าน่าไอ้พี่บิ้กหัวล้าน...ไปตีคนที่ไม่มีทางสู้มันจะไปสนุกอะไร "
โคเดพูดพลางเดินถือหน้าไม้มาแล้วยิงใส่ไปอีกนัดทันที ก่อนที่ไพโรกบทามามิเนะจะพุ่งเข้าใส่ชายอีกคนที่สวมหัวกะโหลกแมมมอธอย่างแรงจนล้มลงไป
" ไหวแน่นะเว้ยไอ้ทาเมะจัง ? "
ไพโรแมนถามเพื่อนของเขาก่อนทามามิเนะจะพยักหน้าให้สัญญาณโอเค

คุณปอพยายามวิ่งออกมาด้านนอกโดยมีชาวโลลิบากะตามมาด้วย 12 คนหวังจะช่วยคุ้มครองคุณปอ แต่แล้ว..สิ่งที่คุณปอกลัวมากที่สุดก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆผู้ที่ตามเขามาราวๆ 6 คนอยู่ดีๆก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความเร็วที่สูงมาก
" อ๊า !!!! "
พวกเขาร้องโหยหวนในขณะที่คนที่เหลือได้แต่มองอย่างที่ไม่สามารถจะช่วยอะไรได้ พริบตานั้นเองที่พวกเขาทั้ง 6 ก็ร่วงหล่นลงมาที่พื้นดังสนั่นก่อนร่างของเขาทั้ง 6 จะแหลกเละหัวแตกพุงระเบิด เลือดสดๆและเครื่องรวมไปถึงสมองไหลย้อยออกมาสร้างความหวาดกลัวให้คนที่ยังไม่ได้โดยกลัวกันอย่างวัดค่าไม่ได้ก่อนทั้งหมดจะมองเห็นร่างของมาโนที่เดินกางปีกมหึมาตามพวกเขามาอย่างช้าๆไม่รีบร้อนสักนิด
" ไม้นวมไม่ชอบชอบไม้แข็งกันสินะ ? "
มาโนพูดถามพวกเขาทั้งหมดก่อนจะจ้องพวกเขาอีกที งวดนี้เข่าอ่อนทรุดลงไปกันถ้วนหน้า จะมีก็เพียงไปป์เท่านั้นที่แม้จะหันหลังวิ่งหนีอยู่ที่แม้จะทรุดไปบ้างแต่ก็ยังวิ่งต่ออยู่โดยไม่คิดจะหันกลับมามองแม้แต่น้อย
" พวกเราเอาเลย !! "
ชาวโลลิบากะอีก 5 คนพุ่งเข้าใส่มาโนโดยมีอาวุธครบมือพร้อมสรรพพร้อมฟันเข้าใส่ร่างของมาโนอย่างจัง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็คืออาวุธทุกชิ้นแตกในทันทีไม่ว่าจะหอกรึดาบราวกับว่าร่างกายของมาโนเป็นเหล็กกล้า
" ลาขาด... "
มาโนพูดจบก็คว้ากระชากเอาขาข้างหนึ่งของผู้ที่โจมตีตนจนฉีกขาดออกมาทั้งขาในณะที่ทั้งห้าคนกำลังตื่นตระหนกมาโนก็เอาขาข้างดังกล่าวแทงเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วสูงจนทะลุท้องทั้งห้าคนก่อนจะกลายสภาพเป็นว่าทั้งห้าคนนั้นถูกเสียบติดกันด้วยขาเพียงแค่ข้างเดียว จากนั้นมาโนก็โยนทิ้งไปด้านหลังอย่างไม่ใยดี
" ไม่ไหวแล้ว !! "
ไปป์ร้องออกมาเพราะได้ยินเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นส่วนคุณปอก็ชักดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมาโดบมั่นใจเกินล้านว่าเอาไม่อยู่ แต่ต้องการจะถ่วงเวลาให้
" คุณปอไม่ต้องค่ะ พวกเราเอง !! "
ฮารุเดินมาคู่กับกายก่อนฮารุกะพุ่งเข้าไปโดยมีกายที่กำลังพยายามบรรจุกระสุนลงไปในปืนคาบศิลาอย่างลนลานด้วยความหวาดกลัว
" ไอ้หัวนก ตัวๆนะเว้ย !! "
ฮารุพูดจบก็พุ่งอ้อมเข้าไปด้านหลังก่อนจะเตะเข้าขาพับของมาโนอย่างเต็มแรง แต่กลายเป็นว่าฮารุกระเด็นออกมาพร้อมร้องโอดครวญแทน
" โอ๊ย....ขารึว่าเหล็ก อ๊า !! "
เท้าเธอตอนนี้อยู่ในสภาพที่เดินไม่ได้ในทันทีก่อนมาโนจะเตะเข้ากลางท้องเธอจนลอยละลิ่วกระเด็นแทบจะไปถึงหน้าค่ายก่อนมาโนจะถูกกายยิงเข้าบริเวณใบหน้าอย่างจังซึ่งแน่นอนว่า...ไม่เป้นผลแม้แต่น้อย
" ผ...ผีหลอก !! "
กายตัวสั่นจนเผลอทำปืนหล่นลงพื้นมาโนกางปีกกระพืออีกครั้งสร้างกระแสลมจากพื้นพัดเอากายลอยขึ้นฟ้าในทันที
" ม่ายยยยยยยยย !!!!! "
" คุณกาย !! "
คุณปออยู่ในระยะที่สามารถรับได้พุ่งเข้าไปรับร่างของกายที่กำลังดิ่งลงมาอย่างว่องไวก่อนร่างของกายจะกระแทกเข้ากับร่างของคุณปอดังโครมจนทั้งครู่กลิ้งไม่เป็นท่าก่อนทั้งคู่จะหมดสติไป
" อ...เอาไงเอากันสิเว้ย !!! "
ไปป์นั้นในใจตอนนี้อยากจะโยนบีทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะว่าหลายๆคนได้ช่วยกันปกป้องให้เขาพาเธอหนีให้พ้นเงื้อมมือของมาโนที่กำลังจะพาเธอไปให้ได้ถึงขั้นบาดเจ็บล้มตาย เขาเองจึงไม่สามารถทิ้งบีลงได้เพราะมันจะเป็นการทรยศต่อทุกๆคนด้วย

-

ผ่านไป 5 นาทีทุกอย่างเริ่มจบลง...
" ขอโทษนะครับ....คุณปอ.... "
มิวมิวพูดจบก็พลันหมดสติลงทันที ร่างของเขานั้นถูกชายที่สวมหัวกะโหลกเสือเขี้ยวดาบที่ประมือกับเขาจนเอาชนะกรงเล็บที่แหลมคมจนมันแตกหักลงได้ แต่กลับถูก" เขี้ยว "ที่ซ่อนอยู่ในปากขย้ำเข้ากลางท้องก่อนจะถูกเหวี่ยงไปมาจนเลือดสาดออกจากท้องอย่างมหาศาลจนเขาไม่สามารถสั่งการตัวเองได้ จากนั้นชายที่สวมกะโหลกเสือเขี้ยวดาบก็ไปจัดการคนอื่นๆต่อ
" ถึกชิบ...ปิศาจชัดๆแบบนี้ "
โคเดพูดพลางพยายามมองว่าชายที่สวมกะโหลกหมีขั้วโลกนั้นเดินไปทางไหนหลังจากที่รับเอากระสุนหน้าไม้จากเขาไปจังๆถึง 8 นัดแถมจุดสำคัญล้วนๆไม่ว่าจะสมอง หัวใจ รึข้อต่อต่างๆมันก็ไม่ได้หยุดลงแม้แต่น้อยแถมยังโจมตีเขาต่อได้ทั้งๆที่กระสุนนั้นยังคาอยู่โดยไม่ได้ดึงออก ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อจัดการโคเดได้มันก็ไปหาเหยื่อรายใหม่
" ตอบกรูสิวะไอ้ไพโร...ฮึก..ฮึก... "
ทามามิเนะกำลังพยายามเขย่าร่างของไพโรซึ่งถูกงาของแมมมอธแทงเข้าจนทะลุท้องก่อนจะถูกวิ่งพาเข้าป่าไปกระแทกต้นไม้ล้มไป 5 ต้น ทามามิเนะที่วิ่งตามมาก็ถูกกระแทกจนหลังเดี้ยงแต่อาการไม่สาหัสเท่าไพโร

ชาวโลลิบากะตอนนี้บาดเจ็บและล้มตายอย่างมหาศาล...
" เฮ้ย !! พวกเรา !! พวกไอ้หนุ่มแย่แล้ว !! "
นายจันหนวดเขี้ยวที่กำลังเดินหวังจะออกมาตรวจตรารอบๆเจอะข้ากับเหตุการณ์นี้พอดีจึงได้กู่ร้องตะโกนบอกพรรคพวกในค่ายทันที !!

-

" มันจบลงแล้วไอ้หนุ่ม !! "
มาโนพูดพลางเดินเข้าไปหาไปป์ที่กำลังแบกบีหนีมาในป่า ระหว่างทางที่หนีนั้นไปป์เองก็ถูกมาโนใช้ใบไม้ดีดใส่ขาของเขาจนปักคาขาหลายแผลมาก แต่ไปป์แปลกใจที่มาโนไม่ได้โจมตีอะไรเขาอย่างรุนแรง ผิดกับรายอื่นๆที่ตายอย่างอลังการณ์มาก ทำให้ไปป์รู้ได้ทันทีว่าบีต้องมีความสำคัญกับมาโนมากแน่ๆ
" ถึงตายชั้นก็ไม่มอบหนูบีให้แกแน่ๆ !! "
ไปป์จับร่างของบีที่พาดบ่าอยู่แน่นก่อนมาโนจะเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ
" ข้าจะไม่พูดซ้ำอีกแล้ว...ส่งเธอคนนั้นมานี่เดี๋ยวนี้ !!! "
หลังพูดจบ มาโนถลึงตาจ้องใส่ไปป์ทันที ไปป์พยายามทนต่อสายตาของมาโนอย่างสุดความสามารถโดยที่ไม่เข้าใจว่าทำไมตาของมาโนถึงทำให้เขาเกรงกลัวจนตัวสั่นได้ขนาดนี้ ?
" ก...แกไม่มีสิทธิ์มาพาเธอคนนี้ไป ถึงตายชั...ชั้นก็ไม่มอบให้แกหรอกเว้ย !! "
สิ้นประโยคนี้ไปป์ถึงกับตะลึงเมื่อมาโนพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไวก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งคว้าร่างของบีออกจากแขนของเขาไปอย่างง่ายดายจานั้นมาโนก็พลิกตัวให้ไปป์ก่อนจะดีลูกหลังด้วยเท้าที่เหมือนทีเร็กซ์ใส่อย่างแรงจนร่างของไปป์ลอยไปกระแทกต้นไม้อย่างแรงจนโค่นไปต้นหนึ่ง
" พูดดีๆไม่ฟัง... "
มาโนมองสภาพของไปป์ที่แน่นิ่งก่อนจะอุ้มร่างของบีไว้ในอ้อมแขนทั้งสองของเขาแล้วเดินจากไป แต่ด้านหน้าของเขาก้มีคุณปอมาถือดาบมาจ่อยืนขวางไว้แล้ว
" ตานายบอดแน่ถ้าไม่คืนแม่หนูคนนี้มา "
คุณปอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" พวกแกจะมายุ่งอะไรกับเด็กคนนี้นักหนา...หลงรักเด็กคนนี้รึไงกัน ? "
มาโนไม่ได้เข้าจู่โจมแต่กลับยื่นคำถามแทน
" ผมไม่รู้...ผมรู้พียงแค่ว่าแม่หนูคนนั้นช่วยพวกผมไว้มาก...มากจนผมไม่มั่นใจด้วยว่าจะตอบแทนยังไงดีถึงจะเหมาะสม...แต่ถ้าพวกนายได้ตัวเธอไป...ผมไม่คิดหรอกนะว่ามันจะเป้นเรื่องดีน่ะ ทั้งสำหรับเธอและก็พวกผมด้วย !! "
คุณปอตอบกลับไป มาโนยืนนิ่งเหมือนจะคิดอะไรอยู่เล็กน้อยก่อนจะถามคุณปอกลับอีกครั้ง
" เมื่อกี้นั้นเจ้าหมอนั่นถามชั้นว่าชั้นมีสิทธิ์อะไรมาพาเด็กคนนี้ไปสินะ ? "
" ใช่...ผมเองก็ได้ยิน...แม้นายจะเก่งกาจหรือยิ่งใหญ่แค่ไหนนายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาพาคนอื่นไปง่ายๆแบบนี้ "
" แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ ? "
มาโนประคองร่างของบีไว้ก่อนจะใช้ปีกล้วงเข้าไปในเสื้อของเธอแล้วควักของที่ดูคล้ายสร้อยออกมาก่อนจะใช้อีกอีกข้างควักสร้อยในกระเป๋ากางเกงของเขาเองออกมาให้คุณปอดู
" นี่มัน... !! "
" ใช่ !! "
คุณปอตกใจเล็กน้อยก่นมาโนจะบอกความจริงออกมา
" เด็กคนนี้คือน้องสาวของชั้นเอง เธอมีชื่อจริงๆว่า[ บาโฮมี่ สก๊อต แอนทรีโน่ ] "
" หมายความว่ายังไงกัน ? นายคอยไล่ฆ่าพวกเราส่วนน้องของนายกำลังคอยปกป้องเราจากพวกนาย ? แต่น้องนายกลับรู้จักนายในฐานะผู้ที่คอยช่วยเหลือแถมมีคนติดตามคอยดูแล ? นี่...นี่มันบ้าอะไรกัน ? "
คุณปอยิงคำถามด้วยความไม่เข้าใจอย่างมาก หากน้องไม่เห็นด้วยกับพี่ก็น่าจะต่อต้านกันตรงๆแต่กลับกลายเป้นว่าน้องไม่รู้จักตัวจริงของพี่งั้นหรือ ?
" ชั้นไม่ปราถนาจะให้เด็กคนนี้ต้องมามีส่วนพัวพันกับเรื่องงี่เง่าไร้สาระนี่...แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว...ชั้นคงต้องเป็นคนจบทุกสิ่งด้วยตัวเอง "
มาโนพูดจบก็พุ่งเข้าใส่คุณปออย่างรุนแรงพร้อมเข่าใส่คุณปอจนลอยไปกระแทกต้นไม้อย่างจังจนสติเลือนลาง มาโนกางปีกอีกครั้งก่อนจะหันมาเหล่มองคุณปอเล็กน้อย
" เจอกันครั้งหน้าพวกแกเตรียมตัวตายได้เลย...วันนี้ชั้นไม่คิดจะเก็บศพใครหรอก "
สิ้นประโยคมาโนก็บินจากไป ทิ้งให้คุณปอกับไปป์นอนสลบกลางป่าอย่างสิ้นหวัง...

-

ย้อนกลับไปหนึ่งวันในช่วงที่ชาวโลลิบากะกำลังจะไปที่ค่ายบางระจันแห่งใหม่ครั้งแรก...เหตุการณ์ที่เกิดเสาไฟสูงจนวอร์สเปลโดดไปกอดบิลลี่นั้นจริงๆแล้วเกิดจากการที่มาโนกับเอลพิราสเขม่นกันในที่ประชุมจนต้องออกมาซัดกันเองตามที่ถากถางไว้ ท้ายที่สุดฝ่ายที่ปราชัยก็คือมาโน...
" นายปิดบังอะไรไว้กันล่ะ ? "
เอลพิราสถามมาโน
" ไม่มีแม้แต่น้อย "
มาโนกัดฟันเล็กน้อย...เขามั่นใจดีว่าเอลพิราสกำลังพูดถึงบาโฮมี่น้องสาวของเขา
" นายไม่ตอบชั้นก็ไม่ว่าหรอกนะ...แต่พวกที่คอยขัดแข้งขัดขาเราเนี่ย...ไม่รู้สิ ถ้าแค่ปล่อยไปน่ะมันคงยากเพราะสักวันท่านผู้นำสูงสุดของเราคงหมั่นไส้เข้าแน่ๆ...แต่ว่านะ...การที่ชั้นจะจับสาวน้อยตัวเล็กๆน่ารักๆมาตัดคอโชว์ใครแถวๆนี้เล่นน่ะ...มันง๊าย~ง่ายเป็นบ้าเลยล่ะ เนอะ ? ว่ามะ ? "
" นี่แก !!!! "
มาโนโมโหจนลืมตัวจนปล่อยหมัดเข้าใส่เอลพิราส แต่กลับถูกเอลพิราสใช้มือเปล่าๆรับเอาไว้ได้อย่างสบายๆ
" ชั้นจะให้นายไปคิดเอาล่ะกัน...ระหว่างจัดการเองหรือว่าให้ชั้นจัดการ...ชั้นให้เวลาแค่สามวัน ไปคิดเอา "
เอลพิราสพูดจบก็ปล่อยมือของมาโนออกแล้วเดินจากไป มาโนที่แพ้ไม่เป็นท่าไม่พอกลับถูกกุมจุดอ่อนได้อีกจึงได้แต่บรรดาโทสะลงกับพื้นด้วยการระดมหมัดใส่พื้นนับไม่ถ้วนก่อนจะพูดอะไรออกมาคนเดียวเงียบๆ

" ถึงตาย...ถึงตายชั้นก็จะไม่ยอมให้น้องสาวของชั้นต้องมาเจอกับเรื่องพรรค์นี้หรอกเว้ย !!! "

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #115
ช่วงนี้อาจจะล่าช้าไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะครับ
( ที่จดๆไว้ตอนทำงานบางทีกลับบ้านมาลืมเอาออกจากกระเป๋าเสื้อ พอไปปั่นเครื่องซักผ้าแล้วเจ้งหมดเลย - - )
hedekosama สมาชิก
· #116
ไม่เป็นไรคะ ^^
แค่มีออกมาให้อ่านเรื่อยๆก็พอใจแล้ว
สนุกมากๆเลยคะ ถ้าทำเรื่องนี้จบแล้ว...จะมีเรื่องอื่นต่อไหมคะ??
wily ผ สมาชิก
· #117
มีครับ...คิดไว้แล้ว =w= แต่ตัวละครก็ยังใช้เมมเบอร์อยู่ดีแหละครับ
พอจบจากเรื่องนี้( ที่คาดว่าอีกไม่น่าจะนาน )ก็จะเป็นเรื่องฮาๆสนุกสนานของเมมเบอร์ ช. ซึ่งไม่ยาวมากนัก
( ยังไงก็สั้นกว่าเรื่องนี้แน่ๆ )
ต่อจากนั้นก็เป็นเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง จากนั้นผมก็คงจะมีโอกาสไปลองวาดโดดูสักเรื่องล่ะครับ
wily ผ สมาชิก
· #118
- episode 30 : Disorder

หลังจากพบว่าชาวโลลิบากะทั้งหมดต่างถูกเข้าจู่โจมอย่างรุนแรง ชาวบางระจันที่ยังพอไหวต่างก็กรูกันออกมาช่วยเหลือและทำการต่อกรกับผู้ติดตามทั้งสามของบีจนกระทั่งในที่สุดผู้ติดตามทั้งสามก็ต้องหนีไปเนื่องจากสู้ไม่ไหวและชาวบางระจันมีฝีมือค่อนข้างดีกว่ามาก
" รีบไปดูพวกไอ้หนุ่มกับอีหนูพวกนี้เร็วเข้า !! "
นายเมืองตะโกนบอกให้ทุกๆคนรีบไปช่วยเหลือและดูอาการของชาวโลลิบากะโดยเร่งด่วน เนื่องจากหลายคนบาดเจ็บสาสหนักมากและบางคนถึงขั้น" เสียชีวิต " !!

-

กินเวลานานถึงสองชั่วโมงในการค้นหาชาวโลลิบากะที่บางคนถูกซัดจนปลิวไปไกลบวกกับที่พาบีหนีไปอย่างทุลักทุเล ในที่สุดชาวบางระจันก็ได้นำพาชาวโลลิบากะทั้งหมดกลับมาสู่ค่ายได้จนครบทั้งหมด...หากแต่ตอนนี้ชาวโลลิบากะเหลือคนที่ยังมีลมหายใจอยู่เพียงแค่ 32 คนแล้วท่านั้น !!
" มันโหดร้ายมาก...แม้จะบอกว่าการศึกไม่มีเด็กรึผู้ใหญ่ก็ตามที...แต่ข้าไม่เห็นด้วยที่จะต้องเข่นฆ่าเด็กหนุ่มสาวพวกนี้เลย... "
นายทองเหม็นเดินบ่นกับนายจันหนวดเขี้ยวหลังจากที่เดินออกมาจากในกระต๊อบหลังหนึ่งซึ่งแยกไว้สองส่วนคือส่วนหนึ่งมีชาวโลลิบากะที่ยังมีเรี่ยวแรงพอฟัดพอเหวี่ยงส่วนอีกหนึ่งก็คือคนที่ไม่สามารถยื้อชีวิตไว้ได้รวมไปถึงผู้ที่เสียชีวิตลงไปแล้ว
" แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ข้าสงสัย "
นายทองเหม็นกล่าวขึ้นมาทำให้นายจันหนวดเขี้ยวรู้สึกสนใจเล็กน้อย
" เจ้าสนใจสิ่งใดงั้นรึ ? "
" มีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งที่มีบาดแผลเพียงที่ศรีษะเท่านั้น...เป็นบาดแผลเล็กๆเหมือนกับว่าถูกอะไรสักอย่างจิกลงไปจนลึก แม้จะมีเลือดไหลออกมาบ้างแต่ยังไงก็ไม่มีทางถึงชีวิตเป็นแน่...ข้าสงสัยไอ้หนุ่มคนนี้ทำไมมันถึงได้บาดเจ็บน้อยที่สุดได้...ต่ข้าก็สงสัยเรื่องแววตาของมันเหมือนกัน "
" แววตาของมันมีอะไรรึ ? "
" มันเหมือนคนที่กำลังโกรธแค้นอะไรสักอย่างจากก้นบึ้งของหัวใจ...แววตาที่บ่งบอกถึงความริษยาอย่างมาก...ถ้าข้าไม่คิดมากก็คงดีไป "
" ข้าว่าเจ้าคิดมากเกินไปแล้วล่ะ ไปหาอะไรกินกันดีกว่าน่า "
นายจันหนวดเขี้ยวเดินตบบ่านายทองเหม็นโดยปล่อยให้เรื่องสุดท้ายที่นายทองเหม็นพูดออกมานั้นเป็นเพียงเรื่องที่พูดกันลอยๆเท่านั้นโดยที่พวกเขาไม่ได้สะกิดใจแม้แต่น้อยว่าที่นายทองเหม็นพูดนั้น" ถูกทุกประการ "

-

ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทลงอีกครั้งหนึ่ง ดวงจันทร์เริ่มลอยขึ้นมาให้เห็นเด่นชัดว่าเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ชาวบางระจันต่างจัดเวรยามหนาแน่นกว่าปกติเพราะเกรงว่าจะถูกโจมตีสายฟ้าแล่บอีกครั้ง อีกด้านหนึ่งในกระต๊อบฝั่งผู้ที่รอดชีวิตนั้นก็ได้มีบางคนที่ฟื้นขึ้นมาบ้างแล้วหลายคน
" บอกกรูทีเถอะ...สัส !!...นี่กรูกำลังฝันอยู่ใช่มั้ยวะ ? ฮือๆ... "
ทามามิเนะลากสังขารตัวเองที่หลังเดาะมาดูสภาพของไพโรที่ถูกโจมตีอย่างหนักจนสิ้นใจลง สภาพศพของไพโรนั้นไม่ต่างอะไรไปกับคนที่ถูกเหล็กแหลมขนาดใหญ่เท่าจอคอมพ์พิวเตอร์ 800 x 600 ทิ่มจนทะลุท้อง...ในขณะที่ข้างๆเขามีวาตารุกับยามะจิเอามือแตะไหล่ของเขาอยู่
" กรูเคยคิดนะเว้ยว่าสักวัน...กรูจะเป็นคนดีของพ่อกรูแม่กรู...จริงๆนะเว้ย...จบงานที่สนามหลวงครั้งนี้กลับบ้านไปกรูจะบวชจริงๆนะเว้ย เหี้ยเอ้ย !!! "
วาตารุพูดพลางน้ำตาไหลออกมา เขากลัวที่จะต้องตายในสภาพแบบนี้อย่างมาก
" สัส !! ขอร้องเถอะว่ะ...ถ้ากรูยังฝันอยู่ล่ะก็ขอให้กรูตื่นไวๆทีเหอะ...เหี้ย~ กรูรับไม่ไหวแล้วจริงๆ !! "
ยามะจิเอาแขนปาดน้ำตาที่ไหลออกมาพลางบ่นอย่างหมดกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ อีกด้านหนึ่งคากะมิเนะที่รอดชีวิตจากการต่อสู้ได้ก็เอาไม้ค้ำเดินมาดูสภาพเพื่อนของเขาที่นอนแน่นิ่งอย่างไร้ทางช่วย
" ไพโร...ไหนมรึงบอกกรูว่าจะพากรูไปกินเหลาไงวะ... "
คากะมิเนะพูดก่อนจะทรุดลงไปกอดศพของไพโรพลางร้องไห้โฮออกมา ข้างหลังเขาก้มีวอร์สเปลที่กำลังเอามือลูบแก้มเพื่อนที่ร่วมก๊วน C ด้วยกันและผจญภัยมาด้วยกันอย่างเอิร์ธที่ครั้งนี้เขาคือฮีโร่ที่ช่วยชีวิตของจูลาดิสไว้ด้วยการเบนเป้ามาทางตนแทนจนกระทั่งถูกชายที่สวมกะโหลกหมีขั้วโลกทุบจนกระทั่งร่างของเขานั้นกระดูกแหลกเละจนทิ่มอวัยวะภายในตายคาที่...
" ไปดีเถอะนะครับคุณเอิร์ธ...หากชาติหน้ามีจริงผมขอเกิดเป็นเพื่อนของคุณตั้งแต่เด็กเลยด้วยเถอะ... "
จูลาดิสเดินมาดูศพของเอิร์ธโดยมีไฟ่เดินประคองแขนมาด้วย
" ผมเคยคิดนะครับว่า...สักวันหนึ่งผมจะเขียนหนังสือดีๆขึ้นมาเล่มนึง...ผมอยากให้มันเป็นหนังสือที่ทำให้คนที่ได้อ่านมันสนุก มีความสุข หัวเราะและได้รับอะไรหลายๆอย่างจากมัน... "
วอร์สเปลพูดจบก็พลางหันไปมองจูลาดิสกับไผ่
" บอกผมทีสิครับ...มันจะเป็นได้แค่ความฝันจริงๆงั้นเหรอครับ.... ? "
วอร์สเปลถามพวกเขาทั้งน้ำตา ทั้งไผ่และจูลาดิสต่างได้แต่ก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าตอบออกมา...แม้แต่ให้กำลังใจพวกเขาก็ไม่กล้าพูดด้วยซ้ำ ด้านนอกนั้น มิวมิวกำลังสวดภาวนาต่อพรผู้เป็นเจ้าเพื่อขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองพวกเขาให้รอดพ้นจากเหตุการณ์นี้โดยที่ในใจของมิวมิวตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัวอย่างเต็มเปี่ยม มือเขาสั่นอย่างชัดเจนแต่เขาก็ยังสวดภาวนาต่อไป
" ครั้งแรกเธอเป็นห่วงชั้น...ครั้งนี้ชั้นต้องมาคอยดูเธองั้นเหรอเนี่ย ? "
ซิตินั่งพิงกำแพงพลางเหล่ไปมองนอสต์คู่กัดของเขาที่อาการหนักไม่แพ้เขาเพราะต่างก็ถูกฟันเข้าที่ท้องบาดแผลลึกทั้งคู่ แต่ซิติก็อาศัยลูกอึดมานั่งดูอาการของนอสต์แค่นั้นเอง ที่มุมห้องอีกฝั่งของผู้รอดชีวิตนั้นฮารุได้เดินเขย่งขามาดูอาการของกายที่หล่นลงมาจากฟากฟ้า แม้ว่าคุณปอจะโดนเข้าไปรับก้ตาม แต่ว่าบริเวณศรีษะของกายนั้นได้รับแรงกระแทกหนักพอสมควรจนถึงขั้นแตกออกมาเห็นกะโหลกขาวๆสาวยๆพร้อมกับระเบิดเลือดสาดเต็มพื้นอย่างสยดสยอง ฮารุนั่งลงข้างๆพลางนึกถึงวันแรกที่เธอเดินไปขู่ให้กายร่วมมือกับแผนการณ์ของเธอก่อนเธอจะค่อๆยร้องไห้ออกมาอย่างที่ห้ามไม่ได้
" แรกๆเจอกันชั้นนึกว่านายจะขี้ขลาดนะ...ถ้านายฟื้นขึ้นมาชั้นจะมองนายใหม่.. "
ฮารุพูดจบก็ก้มหน้าเอามือปิดตาก่อนจะร้องโฮออกมา...

-

" อาการไม่เป็นไรรึไงพ่อหนุ่ม ? "
ดร.ไอสไตน์เดินมาถามอาการของคุณปอที่ออกมานั่งร้องไห้อยู่นอกค่าย
" ....ทั้งหมดเป็นเพราะผมครับ ดร.... "
คุณปอปาดน้ำตาก่อนจะพูดอะไรออกมาเล็กน้อย แต่ดร.ก็พอเข้าใจความหมายนั้น
" เธอกำลังจะบอกว่าเพราะเธอทำให้พวกเขาต้องมาจบชีวตแบบนี้งั้นสินะ ? "
" ครับ...ถ้าผมไม่จัดงานในวันนั้นขึ้นมาล่ะก็...เรื่องแบบนี้ก็อาจจะไม่เกิดขึ้น...ทุกๆคนก็ไม่ต้องมาเสี่ยงแบบนี้...ที่สำคัญ..พวกเขาไม่สมควรเลยที่จะมาตายที่นี่...แบบนี้.... มันไม่มีเหตุผลเลยครับที่พวกเขาที่ยังมีอนาคตที่สดใสรอคอยอยู่ต้องมาตายโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้...ขนาดแค่จะหนีพวกเรายังลำบาก...แบบนี้ต่อไปพวกเราคงต้องตายกันหมดแน่ๆเลยครับ...ผมกลัว...กลัวที่จะต้องมาเห็นทุกๆคนที่มางานที่ผมจัดขึ้นมาต้องมาตายกันหมดแบบนี้ !! "
คุณปอระเบิดความเก็บกดออกมาอย่างสุดกลั้น...เขาเก็บเอาความเครียดทั้งหมดไว้ในใจมานานมากจนในที่สุดก็ระเบิดมันออกมาดังลั่นทุ่งกว้าง
" ทำไมเธอไม่คิดซะว่านี่คือชะตาลิขิตล่ะ ? "
" ชะตาลิขิต ? "
" อืม...ถ้านี่เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นกับพวกเธอแน่ๆอยู่แล้ว พวกเธอก็ไม่สามารถหลีกหนีมันได้นะ...ทำไมไม่ลองคิดแบบนั้นดูบ้างล่ะพ่อหนุ่ม ? "
" ความคิดแบบนักวิทยาศาสตร์สินะครับ...ผมต้องขอบอกว่าระดับรากหญ้าอย่างผมคิดอะไรคล้อยตามแบบนั้นไม่ไหวหรอกครับ "
" นักวิทยาศาสตร์อย่างพวกเราน่ะจะเชื่อก็ต่อเมื่อมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์ได้เป็นชิ้นเป็นอันเท่านั้นแหละ...เรื่องอย่างชะตาลิขิตอะไรพวกนี้มันพิสูจน์กันได้ที่ไหนล่ะ ? ผมไม่เชื่อเรื่องพรรค์นี้หรอกครับ "
คุณปองงเล็กน้อยที่ ดร.ไอสไตน์บอกให้เชื่อในเรื่องชะตาลิขิตแต่ตัวของดร.ไอสไตน์เองกลับไม่เชื่อในเรื่องที่กำลังกล่อมให้เขานั้นเชื่อ
" ผมไม่เข้าใจครับ ดร. ? "
" ผมกำลังจะบอกเธอว่าหากเธอท้อแท้เอาแต่คิดว่าเป็นเพราะชั้นเป็นเพราะมันอะไรแบบนี้ต่อไปล่ะก็พวกเธอคงได้ตายสมใจนึกแน่นอน ส่วนที่บอกว่าให้คิดซะว่าเป็นชะตาลิขิตก็เพื่อที่จะได้ปลงกับมันและอาศัยอยู่กับแบบพวกที่ค่ายบางระจันนี้ยังไงล่ะ "
" ต้องอยู่แบบหลบๆซ่อนๆ ? "
" ใช่...อย่างน้อยพวกเขาก็อยู่กันมานานมากแล้ว แต่ก็นะ...หากวันใดวันหนึ่งพวกนั้นเกิดอยากจะเอาชีวิตพวกเธอไปจริงๆล่ะก็ ถึงตอนนั้นคงคือชะตาลิขิตอีกอยู่ดีแหละ "
หลังจาก ดร.ไอสไตน์พูดจบ คุณปอก็นิ่งเงียบสักครู่...ความเงียบสงบเริ่มเข้ามาครอบงำพื้นที่โดยมี ดร.ไอสไตน์อยู่ข้างๆเขาเป็นเพื่อนช่วยคิด...

-

หลังจากที่เหล่าผู้ที่รอดชีวิตได้ไปดูศพของผองเพื่อนตัวเองแล้ว ทั้งหมดต่างก็กลับมาอยู่ในฝั่งที่เตรียมไว้สำหรับผู้ที่รอดชีวิต
" พวกเราต้องตายกันหมดใช่มั้ย ? "
ไหมนั่งก้มหน้านิ่งพลางเอามือลูบบริเวณปากของเธอที่มีร่องรอยถูกของมีคมบาดเป็นทางสามสี่แผล
" พวกเราจะทำยังไงกันดี..... ? "
โอถามขึ้นมาก่อนทุกๆคนจะได้แต่เงียบ
" อีกฝ่ายนอกจากจะเหนือมนุษย์...ยังควบคุมลมได้ดั่งใจ...แถมอาวุธก็ทำอะไรไม่ได้อีก... "
ไปป์พูดพลางนอนแผ่หราลงไปกับพื้นโดยเอามือมาก่ายหน้าผาก
พริบตานั้นเองนอสต์ที่ได้สติมาแล้วสักระยะก็ค่อยๆอ้าปากออกมา
" ถ้ายอมแพ้...พวกเราก้เท่ากับตายนะ...อย่าลืมสิ "
" พี่/ป้า นอสต์ !! "
นอสต์ค่อยๆลุกขึ้นมานั่งโดยมีจันทร์ที่อยู่ใกล้ๆพยุงเธอขึ้นมาก่อนนอสต์จะขอบใจแล้วพูดต่ออีกเล็กน้อย
" พวกเรายังไม่ตายนะ...ขอเถอะอย่ายอมแพ้กันแบบนี้เลย "
นอสต์พูดพลางหยิบแว่นที่อยู่ข้างๆมาสวม
" พี่นอสต์...ผมเข้าใจที่พี่อยากบอกนะ...แต่อีกฝ่ายมันยิ่งกว่าในเกมส์หรือการ์ตูนอีก...นี่ถ้าไอ้หัวนกนั่นติด GN ไดร์ฟมาอีกพวกเราคงไม่ต้องไปผุดไปเกิดกันแน่ๆเลยพี่... "
ไปป์พูดขึ้นมาโยพยายามเบนเป้าไปที่มาโนที่ไม่มีใครทำอะไรได้แม้แต่น้อยนอกจากสะกิด
" ก็แค่เราไม่รู้เองไม่ใช่เหรอว่าต้องทำยังไง? "
" แต่.... "
ไผ่พยายามพูดอย่างกลัวๆก่อนนอสต์จะตะเบ็งเสียงออกมา
" จะบอกอะไรให้อย่างนึงนะ...ถ้าพวกเรายอมแพ้ตอนนี้ล่ะก็คนอื่นๆที่เสียสละชีวิตให้เราล่ะจะทำยังไง ? พวกเราจะคอยเอาแต่หนีโดยไม่สู้เลยเหรอ ? แบบนี้ก็เท่ากับว่าพวกพ้องของเราที่เขาได้ยอมแม้กระทั่งร่างกายกับวิญญาณแยกออกจากกันเพื่อให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นไร้ค่างั้นเหรอ ? พวกเราอยากให้มันเป็นแบบนั้นเหรอ ? "
เจอประโยคนี้ของนอสต์เข้าไปหลายๆคนก็เริ่มสมองรวน...เพราะทั้งกลัวและทั้งอยากแก้แค้น ยากกลับบ้าน สารพัดความคิดกำลังตีกันในหัวของพวกเขา

" ไผ่...ผมมีอะไรจะคุยด้วย ขอเวลาเดี๋ยวสิ "

จู่ๆชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีบาดแผลน้อยที่สุดที่นายทองเหม็นกล่าวถึงก็ปรากฏตัวขึ้นตรงบรเวิณทางเข้ากระต๊อบฝั่งผู้รอดชีวิต เขาคนนั้นก็คือนายต๊อดจอมขวัญอ่อนนั่นเอง
" เอ่อ...ถ้ามีอะไรล่ะก็ขอเป็นตรงนี้เลยได้มั้ยคะ ? "
" ไม่ได้...ต้องเคลียร์กันสองคน !! "
ต๊อดตะคอกเสียงดังจนหลายๆคนเริ่มสงสัยว่าไอ้บ้านี่เป็นอะไรของมัน
" เอ่อ...คุณต๊อดครับ...น้องเขาคงไม่สะดวก...ถ้ายงไงล่ะก็... "
" มรึงไม่ต้องมาเสือกเลยไอ้เกรียน !! "
จูลาดิสพยายามจะพูดก็ถูกต๊อดชี้หน้าพลางด่าอย่างแรงจนจูลาดิสผงะไปชั่วขณะ
" นี่ !! เป็นบ้าอะไรขึ้นมาฮะ ไอ้หนูคนนี้ ? "
ฮารุกับนอสต์ตะโกนขึ้นมาแทบจะพร้อมๆกันก่อนจะถูกต๊อดหันมามองด้วยสายตาประมาณว่า" เสร่อ "
" บอกมาเลยดีกว่าไผ่...เธอชอบไอ้เกรียนนั่นใช่มั้ย ? "
จู่ๆต๊อดก็ถามไผ่เรื่งที่ไม่สมควรจะพูดในเวลาแบบนี้ออกมาพลางชี้นิ้วไปที่จุลาดิสตาเขม็งเดือด
" พูดอะไรของแกวะ ? "
ทามามิเนะเริ่มโมโห ตอนนี้หลายๆคนเริ่มแสงอาการไม่พอใจกับสิ่งที่ต๊อดกำลังกระทำอยู่
" ตอบมาสิเฮ้ย ? อาย ? เขิน ? รึว่าไม่กล้าพูด... ? ก็บอกไปเลยเด้ว่าตอนที่ไปก๊วน C ด้วยกันน่ะเธอชอบชั้นอยู่แล้วไอ้เกรียนนี่มันมาจีบเธอจนเคลิ้มน่ะ !! รึได้กันไปแล้ววะเฮ้ย ?!! "
จบประโยคนี้จูลาดิสก็พุ่งเข้าต่อยหน้าของต๊อดอย่างแรงมากถึงมากที่สุดเท่าที่ตอนนี้เขาจะเค้นแรงออกมาได้ หมัดของจูลาดิสส่งผลให้ต๊อดกระเด็นลงไปก้นจ้ำเบ้าก่อนจะลุกกขึ้นมาต่อยจูลาดิสจนล้มลงไปเป็นการเอาคืน
" ซ่านักใช่มั้ยไอ้สัสเกรียน ? "
ต๊อดเตะเข้าไปที่บริเวณน่องของจูลาดิสซึ่งได้ผลเกินคาด !! บาดแลที่เขาได้รับจากการโจมตีของชายที่สวมหัวกะโหลกหมีขั้วโลกนั้นทำให้กระดูกของเขาร้าวรานไปทั้งตัว โดยเล่นงานตรงๆแบบนี้จุลาดิสถึงกับร้องโหยหวนลั่นกระต๊อบ
" พอเถอะค่ะต๊อด !!...ขอร้องล่ะค่ะ !! "
ไผ่รีบลุกขึ้นมาโดยลืมไปว่าเธอนั้นเองก็บาดเจ็บจนล้มลงไปกับพื้น ต๊อดหันมามองไผ่ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายไม่ต่างไปกับไอ้แสงจากสมุดสั่งตาย
" ดูไว้นะไผ่...ไอ้คนไหนมันมาระรานเธอมันจะต้องโดนแบบนี้ !! แบบนี้ !! แบบนี้ !! "
พูดจบต๊อดก็กระทำการ" ลงแขก "จูลาดิสด้วยการระดมเท้ากระทืบท้องของจูลาดิสจนดิ้นพราดๆก่อนที่ผู้ชายที่ขยับไหวจะเหลืออดพุ่งเข้ามารุมยำต๊อดอย่างสุดจะทนกับพฤติกรรมบัดซบนี้
" ไผ่...ทำใจดีๆไว้นะ "
โอพยายามเย่าตัวเรียกสติไผ่ที่ตอนนี้เอามือทั้งสองกุมขมับพลางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร
" ไอ้บ้าเอ้ย !! เวลาแบบนี้มรึงเสือกก่อเรื่องอีก ไอ้เจ้ดแม่เอ้ย !!! "
ชายคนหนึ่งที่กำลังต่อยต๊อดบ่นออกมาอย่างหัวเสีย
" ไม่เอาแล้ว ฮือๆๆ....หนูอยากตาย...ใครก้ได้ฆ่าหนูทีเถอะ !!~ "
จู่ๆไผ่ก็ระเบิดโฮอออกมาก่อนจะร้องขอให้ใครสักคนมาเอาชีวิตของเธอไปเนื่องจากเธอรับสภาพในเวลานี้ไม่ไหวแล้ว...

-

ท่ามกลางสถานการณ์ที่วุ่นวาย
ความสามัคคีที่พังทลายลง
ความแตกแยกเริ่มเข้าครอบงำทุกสิ่ง...

จะมีใครกันที่จะจบเรื่องราวนี้ลงได้...

To be continue...
tod_kung สมาชิก
· #119
โห่ๆๆๆผมนี้มันร้ายกาจจริง ให้ตายสิ
hedekosama สมาชิก
· #120
โอ้ย! มันส์อีกแล้ว >_<
ไม่อัพไวๆจะไปเอาหัวโขกกำแพงแล้วนะค้า~