LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 19 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
FroZen สมาชิก
· #201
อ้าว พลิกกลับซะแล้ว
hedekosama สมาชิก
· #202
อ้าว!! O[]o!
wily ผ สมาชิก
· #203
- Episode 47 : วิกฤต


" บ...บ้าเอ้ย มันเดินเองอีกด้วยอ่ะ หยุดเด้ !!! "
โทนี่โวยวายเล็กน้อย ตอนนี้ทุกๆคนกำลังเดินเข้าไปในปราสาทโดยที่ไม่สามารถขัดขืนได้เนื่องจากพวกเขาทุกคนนั้นถูกขวัญจับไว้แล้ว
" พออนุญาตให้พูดได้นี่โวยวายใหญ่เลยนะ ถ้านายไม่พูดค่อยๆล่ะก็ชั่นจะทำให้นายกัดลิ้นตัวเองขาดไปเลยดีมั้ย ? "
ขวัญตวาดใส่โทนี่ด้วยสีหน้าเป็นสุขสุดตัว เนื่องจากเธอสามารถจับกุมชาวโลลิบากะที่แอบบุกรุกเข้ามาในอาณาบริเวณที่เธอดูแลอยู่ได้ครบทั้งหมด
" คาดไม่ถึงจริงๆว่าแม่นี่จะไม่ฆ่าพี่ลิงยักษ์แต่ดันเอาไว้ใช้งานแทน เลวได้ที่จริงๆ !! "
ทอมบ่นอุบอิบเบาๆระหว่างเดินเข้าปราสาท
" ชั้นคิดอยู่แล้วล่ะว่าพวกนายต้องย้อนกลับมาแน่นอน ดังนั้นชั้นจึงมั่นใจว่าตากอริลล่านี่ต้องเอาไว้หลอกล่อพวกนายได้แหงๆ ชั้นคิดถูกนะเนี่ยทั้งๆที่ท่านสเคลเองก็บอกให้ฆ่าทิ้งเอาไปทำกับข้าวแทนตั้งแต่วันนั้น แบบนี้ชั้นเองก็พอจะกู้ชื่อเสียงที่จับพวกนายในวันนั้นคืนมาได้ซะทีล่ะ "
ขวัญพูดพลางเดินไปลูบแขนของคาลิสเบิร์กด้วยความพอใจในผลงานของคาลิสเบิร์ก แต่ดูตัวเขาเองนั้นไม่ค่อยยินดีด้วยอย่างเห็นได้ชัดเจน
" แค่ชั้นไม่ฆ่านายทิ้งนี่นายต้องสำนึกแล้วล่ะนะ "
ขวัญพูดจบก็เดินไปเอาเท้าเขี่ยสภาพของดัสค์ที่กระเด็นไปเกือบจะถีงปลายสะพาน ร่างกายของเขานิ่งสนิทเลือดกลบปากตาเหลือก แต่ยังมีลมหายใจอยู่เล็กน้อย
" นี่ก็อึดเหลือเกิน "
ขวัญบ่นเล็กน้อยก่อนเธอจะเดินเข้าไปในปราสาทนำหน้าทุกๆคน
" ทำไมร่างกายของพวกเรามันไม่ฟังคำสั่งเลยฟระ ? "
วอร์สเปลบ่นอุบอิบเนื่องจากไม่สามารถสั่งการร่างกายของตัวเขาเองได้ดั่งใจราวกับว่าตอนนี้เขากลายเป็นหุ่นเชิดของขวัญไปแล้ว
" จำได้ว่าแม่นั่นสามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าจางๆออกมาได้ ซึ่งถ้าใครเลอไปโดนกระแสไฟฟ้าดังกล่าวนั่นเข้าล่ะก็ระบบสั่งการของร่างกายเราจะถูกแม่นั่นควบคุมได้อย่างอิสระน่ะครับ...แถมแม่นี่ยังมีพลังเสียงที่ใช้โจมตีได้อีก ตัวอันตรายยิ่งกว่าที่เคยเจอเลยล่ะครับ "
ไปป์กับไลอ้อนบ่งบอกถึงสรรพคุณของขวัญอย่างครบครันเล่นเอาชาวโลลิบากะสยองขนลุกเพราะคาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะโดนจับได้ยกแก๊งค์แบบนี้ ในขณะเดียวกันคาลิสเบิร์กพยายามจะอ้าปากบอกอะไรบางส่งกับพวกเขาแต่ก็ไม่สามารถทำได้แม้แต่น้อย...

" นังผู้หญิงคนนี้ยังมีอีกอย่างที่พวกเจ้ายังไม่รู้ !! "

เขาอยากจะบอกทุกๆคนแต่ก็ไม่สามารถกระทำได้...

-

บริเวณส่วนกลางของปราสาทมีทางลับลงไปชั้นใต้ดินอยู่ ด้านล่างนั้นกว้างขวางและเต็มไปด้วยกลิ่นซากศพเหม็นคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง จริงๆแล้วห้องนี้คือห้องชำแหละซากสัตวืที่จับมาได้เพื่อทำเป็นสเบียง แต่ยามนี้มันถูกใช้งานเป็นลานประหารแทน ซึ่งก็ไม่ได้ดูคับแคบเกินไปสำหรับที่กว้างๆแบบนี้
" เอาล่ะ...จะทำยังไงกับพวกนี้ดีน้า~ ? "
ขวัญยิ้มอย่างผู้มีชัย ด้านหลังเธอมีพวกยามที่สวมหัวกะโหลกแบบเดียวกันพวกหน่วยฟิรานาที่โดนย่างสดที่บริเวณสะพานทั้งหมด 12 คน คุณปอคิดในใจว่าถ้าหลุดจากการควบคุมนี้ได้ล่ะก็จำนวนแค่นี้พวกเขาน่าจะต่อกรได้ไม่ยากเย็นนัก
" ฆ่ามัน !! ฆ่ามัน !! ฆ่ามันเลยครับ !!! "
เหล่ายามต่างร้องเรียกให้ทำการสังหารให้สิ้น แต่ขวัญนั้นอยากจะเล่นอะไรเล็กๆน้อยๆ
" ไม่ดี...ไหนๆเราก็จับได้แบบนี้แล้วยังไงพวกนี้ก็ไม่มีทางหลุดรอดจากพลังของชั้นได้...เอางี้ล่ะกัน...ชั้นจะเลือกผู้หญิงออกมาคนหนึ่งจากนั้นจะให้พวกนายทำอะไรก็ได้โชว์พวกนั้นเป็นการทรมานเล่นๆสนุกๆ "
" อีห่านี่ อุ๊บ!!!! "
ซิติถึงกับฟิวขาด ในขณะที่เขาต้องการจะด่ามากกว่านี้ ปากของเขาก็หุบปิดสนิทเองโดยเขาควบคุมไม่ได้ แม้แต่จะส่งเสียงอู๊ๆอี้ๆก็ทำไม่ได้
" เห็นมั้ยล่ะ...บอกแล้ววิธีแบบนี้น่ะสนุก "
" นั่นสินะครับ ฮะ ฮ่าๆๆๆๆ "
เหล่าเจ้าถิ่นต่างก็สนุกสนานกับการที่จะได้ทรมานพวกผู้บุกรุกทางจิตใจโดยเฉพาะยามตัวผู้ทั้งหลายแหล่ที่จะได้ทำอะไรก็ได้กับสาวๆที่ยังโสดสนิท ซึ่งแน่นอนว่ายามเหล่านี้คิดเป็นอยู่เรื่องเดียวคือกระทำการข่มขืน ซึ่งนอกจากพวกเขาทั้งหมดจะได้สนุกสนานสำราญกาย+ใจแล้ว ยังสามารถสร้างบาดแผลให้อีกฝ่ายได้อย่างมหันต์อีกด้วย !!
" เอาล่ะนะ...ชั้นจะใช้ใบมีดนี่แหละสุ่มเลือกสาวน้อยมาคนหนึ่ง... ปลายใบมีดชี้ไปที่ใครล่ะก็คนๆนั้นจะต้องถูกลงทัณฑ์ "
ขวัญพูดพลางเอามีดสั้นออกมาวางไว้บนฝ่ามือก่อนจะจับมันหมนควงอยู่บนฝ่ามือ...ขณะนี้ฝ่ายหญิงของชาวโลลิบากะทั้งหมดกำลัง( ถูกบังคับให้ )เดินออกมารวมตัวกันอีกกลุ่มนึงแยกจากกลุ่มผู้ชาย สภาพของแต่ละคนตอนนี้แทบคลั่ง บางคนร้องไห้ไปแล้วก็มี

ทุกๆคนต่างกำลังลุ้นอยู่ว่า[ รัสเซี่ยนรูเล็ต ]ที่ไร้ความปราณีนี้กำลังจะไปแจกโชคให้ใคร...แน่นอนว่าไม่มีใครอยากจะถูกหวยในเวลาแบบนี้แน่นอน
" เอาล่ะนะ...เริ่มหมุนช้าลงแล้ว ฮะๆๆๆๆๆ "
ขวัญหัวเราะอย่างโรคจิตอย่างเห็นได้ชัด...

-
-

" ทางนี้แน่เหรอ ? "
" ผมก็ไม่แน่ใจครับ...แต่คิดว่าน่าจะใช่ "
" ข้าว่าเราลองสังเกตุตามพื้นดูดีกว่า...หากพบรอยเท้าอะไรล่ะก็พอจะคาดคะเนอะไรได้บ้าง "
" ครับ !! "
คากะมิเนะกับบิลลี่และนายจันหนวดเขี้ยวกับชาวบางระจันอีกจำนวนหนึ่งได้ออกเดินทางออกมาเพื่อตามหาชาวดลลิบากะทุกๆคนเนื่องจากว่าพวกเขาคำนวนกันดูแล้ว...ชาวโลลิบากะถึงจะเก่งขนาดไหนสุดท้ายก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาแถมยังไม่เคยผ่านการรบมาก่อน...การจะไปต่อกรกับเหล่าผู้มีวิชาอาคมนั้นแทบจะเป้นไปไม่ได้ ไหนจะมีกองทัพย่อยๆอีก ทางชาวบางระจันจึงตัดสินใจที่จะแบ่งกองกำลังออกมาช่วยพวกเขาจำนวนหนึ่ง แต่ตอนนี้พวกเขากำลังหลงทาง...
" ผมเจอรอยเท้าครับ !! ...เอ่อ...แต่รอบอะไรก็ไม่ีรู้นะครับ "
คากะมิเนะพูดพลางเอาไม้เท้าที่ใช้พยุงตัวชี้ไปยังพื้นบริเวณดังกล่าว บิลลี่กับนายทองเหม็นรุดหน้ามาดูเป็นอันดับต้นๆ
" ไม่ใช่รอยเท้าคน...นี่มันรอยเท้าของสัตว์...สัตว์ใหญ่ด้วยสิ "
นายทองเหม็นพดพลางเอามือลูบรอยเท้าดังกล่าว...
" นี่มันรอยเท้าอะไรกันแน่...เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ไอเพิ่งเคยพบเห็น "
บิลลี่ถึงกับตะลึงเล็กน้อยเมื่อพบรอยเท้าที่เขาไม่เคยพบมาก่อน...

คากะมิเนะพยายามรวบรวมข้อมูลในสมองสั่งการให้คำนวนให้ได้โดยไวว่ารอยเท้านี้คือรอยเท้าของอะไร สักพักเขาก็ชักสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาเบาๆ
" .... "
" หืม ? Boy ว่าอะไรนะ ? "
บิลลี่หันไปถามคากะมิเนะก่อนคากะมิเนะจะส่ายหัวไปมา
" ม...ไม่มีอะไรครับอานิกิซัง "
คากะมิเนะตอบปัดไป ในระหว่างที่ทุกๆคนกำลังพิจารณาถึงรอยเท้าลึกลับนี้ คากะมิเนะก็พยายามข่มใจตัวเองว่ามันไม่น่าเป็นไปได้...เขาอาจจะคิดไปเองก็ได้

" ทีเร็กซ์...ไม่มีทาง... !! "

คากะมิเนะลูบใบหน้าตัวเองเล็กน้อยก่อนจะพยายามลบสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป

-

ย้อนกลับมาที่ปราสาทอีกครั้ง ขณะนี้ใบมีดได้ทำการหยุดหมุนลงแล้ว !!!
" แอ่นแอ้น !! เราได้ผู้โชคดีที่จะโดยลงทัณฑ์ก่อนแล้ว !!! "
" เฮ !!! ยังเด็กเลยนี่หว่า !! "
" เยส เยส เยส !!! "
เหล่าเจ้าถิ่นต่างเฮกันลั่นเพราะใบมีดนั้นได้ชี้ไปหยุดที่สาวน้อยที่น่าจะอายุน้อยที่สุดในกลุ่มซึ่งก็คือ

ไผ่ !!

" ม...ไม่นะ !! "
ไผ่ร้องออกมาอย่างหวาดกลัวแน่นอนว่าเธอถึงกับร้องไห้ออกมาทันที
" อย่ากลัวเลยน้องสาว~ มานี่มะ มา มา~ "
" ม.. ไม่นะ !! ฮือๆ ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย !! "
ไผ่พยายามขัดขืน...แต่แล้วขาของเธอก็ก้าวเดินออกไปเอง ใบหน้าที่กำลังร้องไห้อย่างน่าสังเวชนั้นทำให้เหล่าเจ้าถิ่นต่างสุขใจเป็นอย่างมาก
" ย...หยุดเดี๋ยวนี้นะ เอาชั้นไปแทนได้มั้ย !! "
นอสต์ตะโกนเสนอตัวเองเพื่อแลกกับไผ่ ซึ่งขวัญได้แต่หัวเราะอย่างสะใจ
" ไม่ต้องรีบร้อน...ไม่มีตัวตายตัวแทน...ยังไงพวกผู้หญิงก็ต้องโดนจนครบ...และชั้นคิดว่างานนี้น่ะ...ต้องมีพวกผู้ชายอกแตกตายกันแน่ๆล่ะ ฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆ เอ้า !~ ชั้นจะอนุญาตให้พวกนายส่งเสียงได้เต็มที่เลย !! "
สิ้นเสียงของขวัญ เหล่าชายชาตรีของโลลิบากะต่างก็ด่ากันสุดฤทธิ์
" มรึงหยุดเดี่ยวนี้นะเว้ยอี**ก !! "
" สัตว์ !! แน่จริงปล่อยกรูสิวะ !!! "
" อิห่านเอ้ย !! ถ้ากรูหลุดไปได้กรูจะล่อให้บานทั้งหน้าหลังเลย "
แต่เสียงกร่นด่าทั้งหลายกลับยิ่งทำให้ขวัญชอบใจหนักขึ้นไปอีก ขณะนี้ไผ่ได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของขวัญแล้วเป้นที่เรียบร้อย
" อยากสั่งเสียอะไรมั้ยนังหนู ? "
ขวัญใช้มือเชิดคางของไผ่ขึ้น ไผ่ได้แต่ร้องไห้...เธอไม่รู้จะตะโกนให้ใครช่วยเธอได้อีกแล้วเพราะเธอไม่ใช่คนโง่...เธอเข้าใจสถานการณ์ดีว่าตอนนี้เธอไม่มีโอกาสรอดแล้ว...ดังนั้นเมื่อีกฝ่ายยื่นข้อเสนอสั่งเสียให้ เธอก็ยินดีที่จะใช้มัน
" ทุกๆคนช่วยเงียบสักครู่ได้มั้ยคะ ? "
ไผ่พูดขึ้นมา เสียงกร่นด่าก้หยุดชะงักลงไปในพริบตาก่อนไผ่จะหันหน้าไปหาขวัญ
" ช่วยปล่อยทุกๆคนไปได้มั้ยคะ...อยากให้เรื่องทั้งหมดจ..!!! "
" ข้อเสนอนี้ไม่ผ่าน "
ไผ่พยายามร้องขอให้ปล่อยๆทุกๆคนไป แต่พูดยังไม่ทันจะจบดีขวัญก็เบรคเธอพร้อมทำมือจุ๊ๆ จากนั้นเสียงก่นด่าก้ดังสั่นห้องใต้ดินอีกครา
" ว่าไงครับท่านรอง ? พวกเราอยากจนใจจะขาดแล้วเนี่ย ~ "
เหล่ายามตัวผู็้้ทั้งหมดต่างถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่กางเกงใน ขวัญยิ้มเล็กๆก่อนจะพูดให้สัญญาณ
" เดี่ยวก่อน !! "
" หืม ? "
ท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความโกรธา จูลาดิสกลับตะโกนขอเวลานอกออกมาทำให้ขวัญชะงักไปเล็กน้อย
" ไหนๆก็ต้องตาย...ผมมีข้อเสนอ !! "
" อะไรของนายล่ะนั่น ? "
" กล้ามั้ยล่ะ ? รึว่าป๊อด ? "
ชาวโลลิบากะงงเล็กน้อยกับจูลาดิส เขาคิดจะท้าทายอะไรกับอีกฝ่ายในสภาพแบบนี้ ขวัญยิ้มอีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นมาเบรคเหล่ายามหื่นกามให้รอสักครู่
" มีดีอะไรว่ามาสิ ? "
" พวกนั้นมีกันสิบสองคน...ถ้าภายในเวลา 5 นาทีพวกคุณซ้อมผมด้วยมือเหล่าๆให้ตายไม่ได้ล่ะก็พวกคุณต้องปล่อยผมไปโอเคมั้ย ? "
" เฮ้ย !!!! "
ชาวโลลิบากะถึงกับอุทานอกมาแทบจะพร้อมๆกัน
" จะบ้ารึไงเฮ้ย ไอ้ทหารเกณ์ ? "
" ฆ่าตัวตายชัดๆเฮ้ย !! "
ท่ามกลางเสียงคัดค้าน ขวัญมั่นใจว่ายามระดับล่างของเธอทำได้แน่นอนดังนั้นจึงแสยะยิ้มออกมาก่อนจะตอบตกลงกับข้อเสนอนั้นๆ
" แน่นักสินะ...ได้ซี่~...งั้นก็เดินเข้ามา... "
ขาของจูลาดิสค่อยๆก้าวเข้าไปสู่ลานรงกลางในขณะที่เหล่ายามตัวผู้ต่างเดินตรงปรี่มาหาเขาด้วยความไม่พอใจ

ขณะนี้ความตายได้เข้ามาเยือนชาวดลลิบากะแบบหายใจรดต้นคอแล้ว
แต่ในเวลาเดียวกันนั้นอาโนนี่ที่ต่อกรกับสเคลกลับหายสาบสูญไป
และในอีกที่แห่งหนึ่งทางคากะมิเนะก็พบรอยเท้าลึกลับที่น่ากลัวเข้าอีก
ชะตากรรมของพวกเขาจะต้องสูญเสียเพื่อนร่วมทีมอีกกี่คน

และอะไรกำลังจะเกิดขึ้นต่อไปในสถานการณ์ที่เลวร้ายแบบนี้ ?

to be continue...
hedekosama สมาชิก
· #204
สงสารน้องไผ่จังเลยอะ TT^TT สนุกมากคะ!!
//มองตัวเอง "ทำไมฉันไม่มีบทอะไรเลยนะ -*-!"
ไม่ระบุตัว
· #205
^
มีเดี่ยวร้องจ้าก
pai_pai สมาชิก
· #206
เกลียด
wily ผ สมาชิก
· #207
- Episode 47 : The return of a friend


หลังจากที่จูลาดิสผู้กล้าหาญได้ทำการต่อรองท้าทายกับทางเจ้าถ่นด้วยความมั่นใจในซิกแพ็คที่เขาฟูมฟักมาเ็ป็นเวลานาน แต่ถึงกระนั้น...การที่เขาต้องมาทนให้คนอื่นยำแทนกระสอบทรายหนาๆแน่นที่แขวนไว้ตามค่ายมวยหรือสถานออกกำลังกายตามที่เขาไปใช้บริการประจำถึง 12 คนพร้อมๆกันนั้นไม่ใช่สิ่งที่ใครๆจะทนได้ !! แน่นอนว่าจูลาดิสเองนั้นไม่ใช่ยอดมนุษย์อย่างซุปเปอร์แมนหรือนักมวยรุ่นหนาอย่างแมนนี่ปาเxียว เพียงแค่เวลาแค่ 30 วินาทีแรกเขาก็ลงไปกองกับพื้นแล้ว....
" อย่าทำพี่เค้าเลย พอเถอะค่ะ !! "
ไผ่ขอร้องเหล่ายามทีแสนกล้าหาญที่เสนอตัวออกมาขอปกป้องเธอที่กำลังมัสน์แข้งมันส์ขากับการลงแขกจูลาดิสที่นอนคลุกฝุ่นเป้นลูกฟุตบอลกลิ้งไปกลิ้งมา
" ยังไม่ถึงนาทีเลยว้อยยยยย !! อ่อนว่ะ...นีแบบนี้ถือว่าผิดสัญญาที่ตกลงเอาไว้สินครับท่านรองฯ ? แบบนี้พวกผมยังไปสนุกกับฟนูน้อยคนนั้นได้สินะครับ ? "
ขวัญยืนฟังอย่างสนุกก็ยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้า
" แน่น๊อน...พวกนายยังสามารถสนุกต่อได้อีกหลายยกด้วยล่ะ "
" ยะฮู๊~ !! วันนี้แหละที่ข้าจะได้มีความสุขเต็มๆสักที !! "
แต่จู่ๆพวกเขาก้ต้องเหลียวหลังกลับไปมองจูลาดิสที่จู่ๆก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งๆที่สภาพของเขานั้นเกินบรรยายมาก !!

ร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ...ปากที่แตกไปไม่รู้กี่ที่...เลือดที่เลอะเทอะไปทั้งปากยันไปถึงเสื้อของเขา ไหนจะแขนที่ดูเหมือนหักทั้งสองข้างอีก...แต่แววตาของเขายังแสดงถึงความมั่นใจและความเข้มแข็งอย่างเต็มเปี่ยม !!
" ยังไม่ถึง 5 นาทีเลย...จะรีบไปไหนกัน ? "
จูลาดิสพูดพลางพยายามฝืนใช้มือกระดิกนิ้วเรียกเหล่ายามหื่นกามทั้ง 12 ให้หันมาสนใจตัวเขาหลังจากที่พวกมันเบนความสนใจไปทางไผ่เพราะคิดว่าเขาสิ้นสภาพไปแล้ว
" พอเถอะค่ะพี่ !! พี่ม่ต้องทำอะไรเพื่อหนูแบบนี้ก็ได้ !! ขืนเป็นแบบนี้พี่ตายแน่ๆนะคะ "
ไผ่ตะโกนขอร้องเขา แต่ดูท่าจะไร้ผล...ขณะเดียวกันทางเหล่าผู้ชายฝั่งโลลิบากะกลับเงียบกริบเพราะต่างก็เข้าใจสิ่งที่จูลาดิสกำลังทำอยู่...พวกเขารู้ดีว่าต่อให้คัดค้านไปก็เปล่าประโยชน์เพราะคงเปลี่ยนใจของจูลาดิสไม่ได้

ลูกผู้ชายถ้าตัดสินใจอย่างแน่วแน่ไปแล้ว หายากที่จะมีใครเปลี่ยนความคิดนั้นๆได้
แล้วยิ่งสถานการณ์แบบนี้...ไหนๆก็จะตายแล้วล่ะก็สู้ตายเพื่อให้ใครรอดไปได้แม้จะแค่คนเดียวก็ยังดีกว่าที่จะยอมตายอย่างไร้ค่า...
เหล่าชายชาตรีทั้งหลายของโลลิบากะยามนี้ต่างก็คิดในใจอยู่เหมือนๆกันว่าหากจูลาดิสเกิดเสียทีไปก่อนจริงๆ..เขานี่แหละจะขอเป็นคนต่อไปที่จะขอตายแทนเพื่อให้ทุกๆคนรอดจากที่นี่ไปได้...
แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขากลัวมากที่สุดก็คือ

พวกเขากลัวว่าทางฝั่งเจ้าถิ่นจะ" พลิกลิ้น " !!

-
-

" อะไรกันเนี่ย !? "
ขณะเดียวกันด้านนอกของปราสาทก็เกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อย...สเคลกำลังยืนถามพวกเดียวกันอยู่ที่ตอนนี้กำลังยืนขวางทางเธอเพื่อไม่ให้กลับเข้าปราสาท...
" ชั้นมีเรื่องจริงบางอย่างอยากจะบอกเธอมานานแล้วล่ะสเคล...แต่เพราะกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้เธอสับสนและทำอะไรไม่ดีลงไป...แต่คิดว่าตอนนี้ถึงเวลาแล้วล่ะ "
คนที่ยืนขวางทางสเคลอยู่ตอนนี้ก็คือ[ กานเซล แซ็ค ]หนึ่งในระัดับหัวหน้าหน่วยคนหนึ่งเหมือนกับเธอ
" พี่มีอะไรอยากจะบอกชั้นกันแน่...หรือว่าที่เจ้าผู้ชายคนเมื่อกี้หา่ยไปนั่นก็ฝีมือของพี่ด้วย ? "
กานเซลยืนนิ่งสักพักก่อนจะหันกลับเข้าไปในปราสาทพลางเหล่มามองสเคลเล็กน้อย...
" รู้มั้ย...ทำไมชั้นถึงได้ขวางทางไม่ให้เธอกลับไปที่ปราสาท... "
" ก็แล้วมันอะไรกันล่ะคะ ?!...ถ้าพี่ไม่ให้คำตอบที่ชั้นพอใจได้ล่ะก็...ชั้นคงต้องรุนแรงกับพี่หน่อยแล้ว...จากนี้ไปก็คือสงครามระหว่างหน่วยฟิรานากับพวกผู้บุกรุก !! ถ้าพี่ยังขวางทางหนูล่ะก็...เอาไว้ไม่ได้แล้ว !! "
สเคลพูดจบ แววตาของเธอก็เปล่งประกายสีแดงฉานก่อนจะผิวปากเรียกให้สุนัขตัวโปรดของเธอรีบกลับมาหาเธอ ทางฝั่งกานเซลนั้นถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป

" งั้นก็สู้กันไปแล้วก็ฟังไปด้วยก็แล้วกัน... "

-
-

ผ่านไป 4 นาทีกว่า...

" แมร่งตายรึยังวะ ? "
ยามคนหนึ่งเหนื่อยเล็กน้อยหลังจากทั้งใส่หมัดอัดเข่าเขย่าศอกตอกด้วยส้นจนหมดแรง...พวกเขามองร่างของจูลาดิสที่ติดินจนพื้นร้าวเนื่องจากพวกเขาต่างใส่พลังลงไปเต็มที่...แต่จู่ๆจุลาดิสก็พยายามฝืนลุกขึ้นมาด้วยสภาพร่อแร่...มือของเขาสั่นไปหมดบ่งบอกถึงสภาพที่ย่ำแย่ถึงขีดสุด
" ไอ้นี่มันผีชัดๆ !! "
เหล่ายามเริ่มแสดงความแขยงออกมากันถ้วนหน้า ทางขวัญมองพลางยิ้มเล็กๆเพราะคิดอะไรในใจอยู่ ไผ่ร้องไห้แล้วร้องไห้อีกจนลิกร้อง ส่วนทางฝั่งชาวโลลิบากะได้แต่ลุ้นและให้กำลังใจจูลาดิสจนออกนอกหน้า...แต่ไม่กล้าตะโกนเพราะเกรงว่าขวัญจะทำอะไรไม่ดีเข้าให้
" อีกแค่ 45 วินาที...พวกนายไม่มีปัญญาจัดการเลยรึไงกัน ? "
ขวัญพูดพลางบอกเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามา เหล่ายามหลายๆคนเจ็บทั้งมือทั้งขาเพราะไม่คิดว่าคนตัวเป็นๆจะตัวหนาตึ้บหยั่งกับปูนได้ขนาดนี้
" ไอ้สัส !! ไม่ต้องทนมันแล้วว้อย !!! "
ยามคนหนึ่งชักเอามีดสั้นที่น่าจะทำจากกระดูกของตัวอะไรสักอย่างออกมาพลางพุ่งเข้าใส่จูลาดิส
" เฮ้ย !!! "
ชาวโลลิบากะร้องลั่น
" ไม่นะ !!! "
ไผ่ตะโกนออกมา...แต่จูลาดิสไม่มีแม้แต่แรงที่จะหลบแล้ว !!!

สวบ !!!!

" อึก !! "
" กรี๊ดดดดดดดดดดดด !!! "
" อ...อะไรวะ !!!!! "
เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจนได้...

จู่ๆยามคนที่พุ่งเข้าไปนั้นก็ใช้มีดที่หมายจะแทงจูลาดิสเสียเข้าคอหอยตัวเองจนทะลุจากนั้นเขาก็ล้มลงไปกองกับพื้นทันที...เลือดสดๆทั้งพุ่งทั้งไหลออกมาเนืองนองพื้นจนส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งเหม็นไปทั่งทั้งห้อง...เล่นเอาชาวโลลิบากะอยากจะอ้วกกันเป็นแถบๆ
" มือเปล่าๆสิ...ตกลงกันไว้แล้วนี่นา...ชั้นไม่สนับสนุนการเล่นขี้โกงนะ...เอาล่ะ...ถ้าอีก 30 กว่าวินาทีที่เหลือนี้พวกนายยังทำให้หมอนั่นล้มลงไปอีกไม่ได้ล่ะก็...ชั้น - จะ - ฆ่า - พวก - นาย -ทิ้ง - ซะ !! เข้าใจมั้ย ? "
" ค...ครับ !!!! "
ขวัญพูดพลางบอกให้เหล่าระดับล่างของเธอเอาจริงเอาจังมากขึ้น...เหล่ายามเริ่มกลัวทันทีแต่ก้ต้องทำให้ได้ เพราะมิฉะนั้นชะตากรรมของเขาคงไม่ต่างไปจากยามคนเมื่อตะกี้แน่นอน

....
....
....

ในที่สุดก็ครบ 5 นาที !!!

ร่างของจูลาดิสนั้นยังยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้าของเหล่ายามทั้ง 11 ...ความอึดของจูลาดิสนั้นสุดยอดจนแม้แต่ขวัญยังยิ้มให้ด้วยความประทับใจ...ไผ่และผู้หญิงชาวโลลิบากะและผู้ชายบางคนถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจูลาดิสจะยิ้มออกมาทั้งที่ร่างของเขาไม่ต่างอะไรไปกับสภาพของศพที่ถูกสิบล้อชนจนกระเด็น
" ส...สำ...เร็จแล้ว... "
ร่างของจูลาดิสล้มลงไปกับพื้น จู่ร่างของไผ่ก็ขยับได้ เธอจึงรีบวิ่งไปดูอาการของจูลาดิสทันที
" พี่บ้า !! ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย ฮือ.... "
ไผ่ก้มลงไปกอดร่างของจูลาดิสทั้งน้ำตา จูลาดิสค่อยๆพยายามใช้มือของเขาลูบหัวไผ่อย่างอ่อนโยนด้วยแรงที่มือทั้งหมด
" คนเป็นพี่ชาย...ถ้าไม่ดูแลน้องสาวให้ดีๆล่ะก็...ค...คงไม่มีหน้าไปดูแลอะ...ไรใครได้หรอก... "
" อ้าว ? นึกว่าพวกเธอเป็นคู่รักกันซะอีก...ว้า~ แย่ๆๆ "
ขวัญยืนกอดอกพลางบ่นอุบอิบก่อนจะหัวเราะออกมา ชาวโลลิบากะที่ยังขยับไม่ได้ต่างก็หมั่นไส้กันถ้วนหน้า
" ว่าไงล่ะ ?...ตามสัญญา !! คุณต้องปล่อยพวกเราไป !!! "
โทนี่เป็นคนแรกที่ตะโกนออกมาด้วยความสะใจเล็กน้อย...ขวัญมองหน้าเขาก่อนจะยิ้มเล็กๆ
" ชั้นปล่อยพวกนายไปก็ได้... "

แอ๊ด...

จู่ๆประตูบานหนึ่งที่ด้านหลังพวกเขาก็เปิดออกมา
" ข้าไม่ยอมให้ปล่อย... "
" ข้าก็ไม่ยอม !! "
" พวกมันต้องถูกหั่นเป็นชิ้นๆ... "
เมื่อประตูเปิดออกมาก็ปรากฏร่างของชายร่างยักษ์สุงร่วมสองเมตรกว่าๆถือมัดกับขวานขนาดมหึมาเดินออกมา 6 คน...พวกเขาคัดค้านการปล่อยตัวของชาวโลลิบากะ
" ชั้นน่ะปล่อยแน่นอนอยู่แล้ว...แต่พวกนั้นน่ะสิ..แย่เนอะ ~ ฮะๆๆๆๆๆ !!!! "
ขวัญหัวเราะออกมาอย่างสะใจ เธอเตรียมแผนนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว !!!
" เฮ้ย !! "
" จะบ้าเรอะ ? "
" แบบนี้มันโกงกันนี่หว่า ? "
ชาวโลลิบากะต่างโมโหจนควันออกหู ขวัญนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งพร้อมหัวเราะอย่างสะใจสุดขีเกับเหล่ายามทั้ง 11 คนที่ยังเหลือรอดอยู่ก่อนที่ยามคนหนึ่งจะพูดขึ้นมา
" งั้นพวกเราขอไปเล่นเสียวกับสาวๆที่รออยู่ได้มั้ยครับ ? "
ขวัญฟังพลางเหล่าไปทางชาวโลลิบากะ
" เอาสิ...เต็มที่ไปเลย...ถ้าอยากเก็บไว้เล่นอีกก็อย่าให้ตายล่ะ "
" เยส !!! "

" ไม่นะ !!! "
" อย่า... "
" มาน่าน้องสาว...พวกพี่จะสอนอะไรดีๆให้เอง~ "
สาวๆชาวโลลิบากะต่างร้องไห้ออกมา...แต่ร่างกายของเธอขยับไม่ได้...นอสต์ที่ยืนนำหน้าสุดตอนนี้ถูกเชยคางขึ้นมา
" อีนี่กรุขอ !! "
นอสต์น้ำตาไหลออกมา...ไม่ว่าใครก้อยากรักษาความบริสุทธิ์ให้กับคนทีเธอรักมากที่สุดอยู่แล้ว...แต่ตอนนี้พวกเธอกำลังจะเสียมันไป

" ไม่นะ !!!! "
นอสต์ตะโกนออกมาลั่น...แต่ไม่มีใครช่วยพวกเธอได้อีกต่อไปแล้ว...

....
...
..

..



-
-

โครม !!!!!!

" เฮ้ย ? "
" อ...อะไรวะ ? "
จู่ๆขณะที่ยามคนหนึ่งกำลังจะลวนลามนอสต์ด้วยการจูบ แต่แล้วจู่ๆร่างของเขาก้ปลิวไปติดผนังกำแพงอีกฝั่งทันทีสร้างความตกใจให้ทุกๆคนไม่เว้นแม้แต่ขวัญที่ยังตกใจถึงขั้นลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ทันที
" ทุกๆคนไม่เป้นอะไรใช่มั้ยครับ ? "
ร่างของชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา...ทุกๆคนตอนนี้ได้แต่มองเขาและเรียกชื่อเขาออกมาด้วยความตกใจเพราะต่างก็คิดว่าน่าจะตายไปแล้ว...

" ต๊อด !!! "

" ผมเข้าใจว่าทุกๆคนคงมีอะไรอยากจะถามผมเยอะ ! ผมเองก้มีอะไรจะเล่าให้ฟังมากมายเหมือนกัน !! แต่เอาไว้ก่อนครับ !!! "
ต๊อดไม่ได้มาคนเดียว...แต่เขามาพร้อมกับไดโนเสาร์สายพันธุ์คล้ายๆแรปเตอร์อีกตัวหนึ่งด้วย
" จังหวะนี้เลยครับคุณจิโร่ !! "
" ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ !!!!!~ "
แรปเตอร์ตัวดังกล่าวคำรามออกมาเป็นคลื่นไฟฟ้าเห็นได้ชัดเจนพุ่งเข้าใส่เหล่าเจ้าถิ่นแทนการทักทาย
" เฮ้ย !!! "
ร่างของเหล่ายามทั้ง 11 และชายร่างยักษ์ทั้ง 6 ต่างก็ปลิวไปติดข้างฝาในขณะที่ขวัญนั้นกระโดดหลบออกไปอีกทางหนึ่ง
" ไม่รอดฟรอกเฟ้ย !!! "
อาโนนี่พุ่งเข้าใส่พร้อมใช้มีดพกฟันเข้าที่ไหล่ขวาของเธอจังๆก่อนขวัญจะถูกอาโนนี่ถีบซ้ำกลางอากาศจนปลิวไปที่บันไดดังโครม
" ขยับได้รึยังครับทุกๆคน ?!! "
ต๊อดตะโกนลั่น ตอนนี้ชาวโลลิบากะต่างก็เป็นอิสะแล้ว !!!
" จะมากไปแล้วพวกแก !! "
ชายร่างยักษ์สองคนตรงดิ่งมาทางพวกเขาทันที

ผัวะ !!!!

ชายร่างยักษ์ทั้งสองปลิวกับไปแปะติดกับข้างฝนดังเดิมหลังจากที่พวกเขาเพิ่งจะออกมากัน...ร่างของเขาถูกส่งกลับไปด้วยฝีมือของคาลิสเบิร์กที่หลุดจากพันธนาการของขวัญได้แล้วเช่นกัน
" ในที่สุด !!! เวลาที่ข้าจะได้ล้างแค้นก้มาถึงแล้ว !!!! "
คาลิสเบิร์กพูดพร้อมเร่งพลังของตัวเองจนแขนกลายเป้นสีแดงก่ำก่อนตะโกนบอกพวกเขา
" ทุกๆคนมาหลบด้านหลังของข้าเร็ว !!! "
ชาวโลลิบากะได้ยินดังนั้นก็กรูกันเข้ามาที่ด้านหลังเขาก่อนคาลิสเบิร์กจะทำการโจมตีครั้งใหญ่
" คลื่นทำลายล้าง [ แกรนด์เดธ ซึนามิ ] !!! "
คาลิสเบิร์กทุบพื้นสร้างคลื่นพลังขนาดยักษ์ทำลายทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้าของเขาด้วยพลังทั้งหมดเท่าที่จะสร้างได้พุ่งทำลายไปด้านหน้าของเขา ตั้งแต่พื้นปราสาทไปจนถึงผนังปราสาทต่างก็พินาศและร้าวระเบิดเป็นแถบก่อนพลังดังกล่าวจะไปซัดเอากลุ่มของทางเจ้าถิ่นอย่างจังจนพวกเขาทั้งหมดถูกพลังของคาลิสเบิร์กกระแทกไปทั้งอย่างนั้นจนไปทะลุออกที่แม่น้ำรอบปราสาททันที !!!
" ตายล่ะ !! ใส่แรงมากไปหน่อย "
คาลิสเบิร์กได้ยินเสียงแม่น้ำที่ไหลมาจากทางที่ถูกพลังของเขาถล่มไปกำลังไหลมาที่ห้องใต้ดินที่พวกเขานั้นอยู่
" ทำได้แสบสันไม่เลวเลยนะพวกแก !!!! "
ร่างของขวัญที่ยืนอยู่ตรงบันไดกำลังสูดลมหายใจอย่างเต็มที่เพื่อจะใช้พลังเสียงของไซเรนจัดการพวกเขา
" ทุกๆคนระวังพลังคลื่นเสียงของอีนั่น !!! "
วาตารุตะโกนพลางเอามืออุดหูอย่างไว ซึ่ๆงทุกๆคนก็ทำตามโดยอัตโนมัติ
" ไม่ต้องห่วงครับพวกเรา...รบกวนด้วยครับคุณจิโร่ !! "
" ได้เลยไอ้น้องชาย !! "
แรปเตอร์ตัวดังกล่าวกระโดดมาขวางด้านหน้าพวกเขา
" โกสต์เวิล์ด !!! "
" พวกแกจะทำอะไรก็ไม่มีทางรอดหรอกตายซะ !!! "

" ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!!!! "

เปรี๊ยง !!!
โครม !!!!!
ตูม !!!!
พลังเสียงของขวัญนั้นทำลายทุกๆอย่างในทันทีเนื่องจากรอบนี้เธอตะโกนออกมาดังกว่าครั้งก่อนๆที่ชาวโลลิบากะทีม B เคยโดนกัน...หากแต่ครั้งนี้สิ่งที่เธอทำลายลงไปได้นั้นมีเพียงแค่ความว่างเปล่ากับห้องโล่งๆแค่นั้นเอง !!
" อ...อะไรกัน ? พวกนั้นหายไปไหนกันหมดแล้ว ? "
ขวัญโวยวายออกมาลั่นด้วยความไม่เข้าใจ เนื่องจากเธอนั้นยืนขวางบันไดอยู่ซึ่งเป็นทางขึ้นลงทางเดียวที่สามารถเชื่อมต่อกับห้องใติดินนี้ได้...แต่ชาวดลลิบากะและแรปเตอร์ลึกลับดังกล่าวกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

กึง !!

" อ๊ะ ? "
ขวัญตกใจอีกครั้งเมื่อประตูทางขึ้นไปด้านยนถูกปิดล๊อคกลอน แน่นอนว่ากลอนที่ล๊อคต้องล๊อคจากด้านนอกอยู่แล้ว...
" บ้าเอ้ย !!! "
ประตูทำจากเหล็กกล้า...แน่นอนว่าเสียงไม่มีทางทำลายมันได้อยู่แล้วและเธอก็ไม่มีพลังมากพอที่จะทำลายมันลงได้...ระหว่างที่ขวัญกำลังโมโหโทโสอยู่น้ะ น้ำในแม้น้ำก็ไหลทะลักมาจนท่วใเธอไปแล้วถึงขาอ่อน ขวัญนั้นได้แต่โมโหอย่างเหลืออดจนไม่สามารถระงับอารมณ์เอาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว...

" มันจะมากไปแล้วนะพวกแก !!!!!! "

To be continue...
General_Pedobear สมาชิก
· #208
โห ตอนใหม่
tod_kung สมาชิก
· #209
อ้าวที่เเรกผมตายไปแล้วนิ ไหงกลับมาได้อะ เเถมมีไดโนเสาอีก
hedekosama สมาชิก
· #210
หักมุมไปเรื่อยๆ สุดท้ายอาจไม่มีใครตาย =_=;;;
wily ผ สมาชิก
· #211
- Episode 48 : " Key "


" คิดว่าคงถ่วงเวลาได้สักระยะหนึ่ง...พวกเจ้าต้องรีบหาทางเอาตัวรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้โดยเร็วที่สุด !! "
แรปเตอร์ที่มาพร้อมๆกับต๊อดพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุดันบ่งบอกให้รู้ว่าแม้จะมีเขามาด้วยก็ยังไม่อยู่ในสถานะการณ์ที่ปลอดภัยอยู่ดี พวกเขาต้องรีบหาวิธีรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปให้ได้
" จริงสิคุณปอ ! กุญแจไงครับกุญแจ !! "
วาตารุพูดพลางชี้นิ้วไปที่กระเป๋ากางเกงของคุณปอซึ่งมีกุญแจที่ได้รับจากเวนท์ดิวอยู่ในนั้น...
" ใครพอจะรู้ทางไปห้องเก็บอาวุธบ้างครับ ? "
คุณปอพูดพลางหันไปถามอดีตกลุ่มทีม B อย่างวาตารุและชาวคณะหน้าเก่าๆ
" ผมพาไปเองครับ !!! "
ทั้งทอม ไปป์ ไลอ้อนและชาวทีม B หน้าเก่าๆต่างยกมือขึ้นเพราะจำทางได้เป็นอย่างดี
" งั้นพวกเรารีบไปกันเลยดีกว่าครับ ...รบกวนคุณคาลิสเบิร์กกับ...เอ่อ.. "
" เรียกข้าว่า[ จิโร่ ]ก็แล้วกัน "
คุณปอเหล่ไปทางแรปเตอร์ที่มาสมทบ ก่อนเขาจะกล่าวนามให้เรียกขานอย่างง่ายๆ
" ครับ ! งั้นพวกเราไปกันเถอะครับ !! "

-

ด้านนอกของปราสาทเองตอนนี้ก็มีศึกย่อมๆเช่นกัน สเคลกำลัง" พยายาม "เพื่อที่จะโจมตีกานเซลที่ออกมาขวางทางเธอที่กำลังจะกลับเข้าปราสาทให้ได้ แม้สเคลน้้นจะสามารถเคลื่อนที่ได้ไวมากๆก็ตามแต่ก็ไม่สามารถผ่านกานเซลไปได้แม้แต่น้อย
" ทำไมถึงไม่โจมตีเข้ามาล่ะคะ ? ถ้าไม่คิดจะต่อสู้ล่ะก็กรุณาถอยออกไปเถอะค่ะ !!! "
สเคลตะโกนใส่กานเซลอย่างอึดอัดใจ เธอเองก็ไม่ต้องการที่จะเข่นฆ่าพวกเดียวกันเองแต่ด้วยสถานะการณ์ที่จำเป็นจึงทำให้เธอเลี่ยงไม่ได้...แต่เอาเข้าจริงๆเธอก็ไม่สามารถทำได้แม้แต่แทงหอกเฉียดๆตัวกานเซลได้ด้วยซ้ำเพราะแทงไปกี่ทีก็ถูกกานเซลปัดออกไปได้ด้วยมือเปล่าๆหมดทุกครั้งไป
" ชั้นไม่คิดจะต่อสู้ตั้งแต่ลายร้อยปีนั่นแล้ว...เอาล่ะ...เรื่องที่ชั้นเล่าไปก็เล่าไปแล้วเรื่องนึง คิดว่าเรื่องต่อไปคงทำให้เธอสนใจขึ้นอีกนิดได้... "
กานเซลตั้งท่ารับพร้อมทำท่าจะเล่าอะไรบางอย่างออกมาให้เธอฟังหลังจากเล่าอะไรบางอย่างให้เธอฟังไปแล้วเรื่องหนึ่ง
" มันจะเป็นไปได้ยังไงกันคะ ? "
สเคลยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อในสิ่งที่กานเซลเล่าให้เธอฟังเท่าไหร่
" ที่ว่าปราสาทของชั้นน่ะเป็นที่ทดลองลับเก่าแก่ของท่านผู้นำน่ะ !! "

-

-

โครม !!!!!

" จริงๆแล้วกุญแจแทบไม่จำเป้นที่จพเข้ามาที่นี่เลยนี่หว่าเนี่ย ? "
ซิติพูดพลางเหล่ไปมองกุญแจที่คุณปอถืออยู่...มันไร้ค่ามากเมื่อเจอพลังกำปั้นของคาลิสเบิร์กที่พุ่งเข้าใส่ประตูเต็มๆแรงจนประตูแทบจะพัง
" ก็นะครับ... "
คุณปอยิ้มเจื่อนๆเล็กน้อย
" โห !!! อาวุธบานเลยว้อยยย !!! "
โทนี่กับอาโนนี่พูดพลางตื่นตากับอาวุธนานาชนิดที่วางไว้เป็นระเบียบสวยงาม ทั้งหอก ง้าว ทวน จนไปถึงปืนหินชนวน
" แปลก... "
ยามะจิพูดออกมาเล็กน้อยทำให้คนอื่นๆหันไปถามด้วยความสงสัย
" อะไรของเอ็งวะ ? "
ไลอ้อนถามเขาด้วยความสงสัย
" ตอนเรามาครั้งแรก...มีพวกโล่ห์กะชุดเกราะใช่มะ ? "
ยามะจิพูดจบ ชามคณะทีม B เริ่มทำการมองสำรวจดีๆก็พบว่ามันหายไปหมดแล้ว !! ไม่มีแม้แต่โล่ห์นักรบสปาตั้นด้วยซ้ำ
" ถูกขนไปทิ้ง ? รึไม่ก็เอาไปใช้...อย่างดีก็คงเอาไปเก็บ "
วอร์สเปลพยายามพูดถึงประเด็นหลักๆที่ของพวกนี้หายไป แต่ตัวเขาดันเดินไปหยิบปืนคาบศิลามาดูเล่นซะฉิบ
" ข้าว่าพวกเจ้ารีบคัดเลือกอาวุธที่ถนัดมือดีกว่า...ข้าไม่คิดหรอกนะว่าแค่ขังนังนั่นไว้ห้องใต้ดิืนจะสามารถหยุดนงนั่นได้น่ะ "
คาลิสเบิร์กพูดขึ้นมาด้วยความกระวนกระวาย
" ทำไมล่ะลุงลิงยักษ์ ? "
กายแหงนหน้าขึ้นไปถามเขาเพราะคิดว่าในเมื่อขึ้นมาไม่ได้ยังไงก้น่าจะหมดฤทธิ์หมดพิษสง
" ได้ยินว่านังนั่นมีพลังของไซเรนซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายๆเงือก...ข้าไม่คิดว่าแค่ขังให้จมน้ำตายเนี่ยจะฆ่าพวกเงือกอะไรประเภทนี้ได้น่ะสิ "
คาลิสเบิร์กพูดจบก็หันไปดูเหล่าสาวๆที่กำลังยืนดูหอกกับดาบด้วยสภาพที่ไม่ค่อยอยากเท่าไหร่
" ถ้าไม่อยากต่อสู้ก็ไม่ต้องก็ได้นะครับ "
คุณปอพูดพลางถือดาบคู่เดินมาทางสาวๆชาวโลลิบากะ ก่อนนอสต์จะตัดสินใจหยิบง้าวออกมาเล่มนึง
" คงไม่ได้หรอกค่ะ...ตอนนี้พวกเราจะงอมืองอเท้ารอให้ใครมาปกป้องไม่ได้อีกต่อไปแล้ว "
สักพักหลายๆคนก็เดินตามนอสตืออกมาพร้อมอาวุธที่ครบมือ
" ดีนะที่มีสนับมือหนาม แหลมซะ ! "
ฮารุพูดพลางโชว์ให้ดูสนับมือที่แหลมมากๆ ถ้าต่อยคนจริงๆทะลุเนื้อหนังแน่นอน
" พวกเราต้องช่วยกันสิคะ...เวลาแบบนี้ถ้าเอาแต่รอให้ทุกๆคนมาคอยปกป้องพวกเราก็เหมือนกับกินแรงกันนั่นแหละค่ะ "
โอกับไหมเดินออกมาพร้อมกับหอกคนละอัน ในขณะที่ไผ่กับจันทร์นั้นกำลังพยาบาลจูลาดิสที่ไม่สามารถเข้าร่วมรบได้แน่นอน
" เพราะหนูแท้ๆ... "
" เลิกร้องเหอะน่า...ไปเถอะ...ไม่ต้องห่วงพี่หรอก "
จุลาดิสลูบหัวไผ่เล็กน้อยก่อนจะให้กำลังใจน้องสาวบุญธรรมที่กำลังจะเข้าสู่สนามรบที่กำลังจะปะทุในอีกไม่ช้าข้างหน้า

เคร้ง !!

" บ้าเอ้ย !! อย่าวางของเกะกะเด้ เห็นมะเนี่ยล้มระเนระนาดเลยว้อย !!! "
กายบ่นต๊อดที่เผลอวางดาบผิดล๊อกก่อนมันจะกลิ้งหล่นจากฐานเสียบไปกระแทกเล่มอื่นๆจนล้มลงไป
" บ๊ะ ! โทษๆ โทษครับไม่ได้ตั้งใจ "
ต๊อดยกมือท่วมหัวขอโทษก่อนจะเดินไปเก็บขึ้นมาวางเรียงแบบเดิมซึ่งในหัวเขานั้นกำลังบุ่นอุบอิบว่า[ เรื่องมากวุ้ย ]

" เห ? "

ต๊อดอุทานออกมาเล็กๆเนื่องจากเขาสังเกตุเห็นว่าฐานวางกระบี่ที่กระบี่ล้มลงไปนั้นมีรูเล็กปรากฏขึ้นมาตรงตำแหน่งที่เคยมีดาบวางอยู่
" นี่มันรูกุญแจรึเปล่าครับ ? "
ต๊อดชี้นิ้วก่อนทุกๆคนจะกรูกันมาดู
" เออว่ะ ! ไหงรูกุญแจมันมาอยู่ตรงช่องวางดาบวะเนี่ย ? "
วาตารุพูดเสร็จ คุณปอกลืนน้ำลายหนึ่งเฮือกก่อนจะถามทุกๆคน
" ผมจะไขมัน !! "
ไม่มีเสียงตอบกลับ...ทุกๆคนได้แต่พยักหน้าเพราะต่างก็คิดเหมือนๆกันว่า ตำแหน่งกุญแจที่ดูพิลึกแบบนี้ต้องมีอะไรแปลกๆซ่อนเอาไว้แน่นอน

กริ๊ก !!

ครืนนนนนนนน !!!

-
-

" เฮ้ย !! "
ทุกคนต่างอุทานออกมาเป็นเสียงเดียวกันหลังจากกำแพงผนังลับได้ถูกเปิดออกมาต่อหน้าพวกเขาจนปรากฏห้องลับที่ถูกปิดไว้จนเห็นอะไรบางอย่างในห้องนั้นอย่างชัดเจน

เพราะสิ่งที่พวกเขากำลังเห็นอยู่นั้นเรียกว่าไม่เคยพบมาก่อน !!

ภาพของเหล่าผุ้คนที่น่าจะตายแล้วลอยอยู่ในหลอดทดลองขนาดใหญ่ร่วม 3 เมตรหลายๆหลอด ภายในหลอดบรรจุของเหลวสีแดงฉานราวกับว่ามันเป็นเลือดก็ว่าได้...ที่สำคัญก็คือผู้คนที่อยู่ในหลอดทดลองนั้นบางหลอดมีสภาพเหมือนศพที่เละเทะ ขาดครึ่งตัวบ้าง แขนขาขาดบ้าง เล่นเอาสาวๆโลลิบากะกับหนุมต๊อดหนูโทนี่แทบอยากจะอ้วกกันเลยทีเดียว
" นี่มันอะไรวะเนี่ย ? "
วาตารุตะโกนออกมาอย่างสับสน ตอนนี้ในหัวทุกๆคนกำลังพยายามคิดถึงสิ่งที่พวกเขาเคยได้ยิน
" เกี่ยวกับการนำ[ ศพ ]ไปทำอะไรบางอย่าง... "

" ไม่ !! ปล่อยชั้นนะ !! "

" เฮ้ย ? เสียงคนนี่หว่า ? "
ซิติหูดีพูดขึ้นมาก่อนจะทำปากจุ๊ๆเพื่อย่องไปหาแหล่งเสียงโดยทุกๆคนแอบตามกันมาติดๆ...

" ปล่อยชั้นไปเถอะขอร้อง !! "
" ยินดีซะเถอะที่เจ้ากำลังจะได้เป็นส่วนหนึ่งของผู้นำของเรา "

ภาพของสาวคนหนึ่งที่อยู่ในหลอดทดลองกำลังพยายามทุบหลอดทดลองอย่างสุดกำลังแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไร้ผล...ด้านนอกนั้นมีชายในชุดคลุมสีม่วงสวมหัวกะโหลกที่ดูเหมือนลิงสามคนกำลังยืนยิ้มและพูดจากัยสาวในหลอดทดลองอย่างโรคจิต
" พวกมันจะทำอะไรวะ ? "
" เงียบๆแล้วรอดูแมร่งก่อน... "
วาตารุเบรคความอยากรู้ของวอร์สเปลด้วยการซุ่มดูเงียบๆ...

" ไม่ !! ม่าย !!!!~ "

สาวในหลอดทดลองกรี๊ดสนั่นหลังจากที่ชายคนหนึ่งในสามคนนั้นได้ทำการกดอะไรบางอย่างที่แท่นหลอดทดลองที่มีลักษณะคล้ายๆแป้นควบคุมก่อนจู่ๆร่างของเธอจะค่อยๆสลายไปต่อหน้าพวกเขาอย่างช้าๆจนเหลือเพียงโครงกระดูกขาวซีด !! จากนั้นของเหลวสีแดงในหลอดทดลองก็ค่อยๆลดลงไปจนสลายไปหมดในที่สุด...จากนั้นที่ด้านล่างของหลอดทดลองก็มีของลักษณะกลมๆกลิ้งออกมาทางช่องด้านล่างของหลอดทดลองสองลูก ลูกหนึ่งสีแดงส่วนอีกลูกหนึ่งสีเทา( นึกถึงตู้หยอดหมากฝรั่งลูกละ 10 บาทตามห้างดูนะครับ )
" เป็นเนื้อเยื่อและวิญญาณที่ดี...สีสดมาก "
" วันนี้รวบรวมได้เท่าไหร่แล้วล่ะ ? "
" ถ้าเอาที่ดีๆได้ล่ะก็เพิ่งได้มาแค่อย่างละ 7 เอง...ว่าไงดีล่ะ ? "
" กลับไปที่ฐานก่อนเถอะ...ข้าว่าท่านผู้นำของเราคงอยากได้มันเต็มแก่แล้วล่ะ "
พูดจบชายทั้งสามก็เริ่มเดินไปที่แืท่นวงกลมแท่นหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนกับว่าจะมีวงแหวนเวทย์สลักไว้อยู่ หลักจากพวกเขาไปรวมกันที่ตรงนั้นจู่ๆก็หายไปในทันที

" ม...มันหายไปแล้ว !! "
โทนี่ตกใจจนเผลอตะโกนออกมา
" เฮ้ย !!...นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย ? "
วอร์สเปลเริ่มควบคุมสติไม่อยู่...พวกเขากำลังรับรู้ในสิ่งที่ไม่ได้เกี่ยวกับการกลับบ้านของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
" มันยังไงกันแน่ ? ผู้หญิงคนเมื่อกี้ ? ไหนจะศพพวกนี้อีกล่ะ ? "
ไผ่เริ่มสับสนก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วๆ รอบๆพวกเขาตอนนี้มีแต่หลอดทดลองยักษ์ล้อมรอบสร้างความกดดันและน่าสยองทางจิตใจได้พอสมควร

" ขอโทษนะ... "
" เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยย !!! "
" กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด !!! "

ชาวโลลิบากะกรี๊ดสนั่นกันยกทีมเมื่อจู่ๆชายคนหนึ่งในหลอดทดลองทักพวกเขา
" ผี !! สัส !! ผีหลอก !!!!!!! "
อาโนนี่สติหลุดกระเจิง ส่วนโทนี่กับต๊อดนั้นชิงน้ำลายฟูมปากสลบไปก่อนหน้าแล้ว
" นะโม สังโค อย่ามายุ่งกะกรู ขอร้อง โอมๆๆๆๆ !!!! "
กายนั่งหลับตาพลางสวดมนต์อย่างมั่วซั่ว คนอื่นๆเริ่มพนมมือกันให้สลอน
" ใจเย็นๆก่อนพวกเธอ...ชั้นไม่ใช่ผี "
ชายในหลอดทดลองบอกพวกเขาก่อนคุณปอจะกล้าถามอย่างกลัวๆ
" ไม่ใช่ผีแล้วทำไมคุณไปอยู่ในนั้นล่ะครับ ? "
" ก็เหมือนกับที่พวกเธอเห็นเมื่อกี้นั่นแหละ...อยู่ทีว่าคิวที่ชั้นจะโดนกระชากวิญญาณและร่างเนื้อนั่นมันเมื่อไหร่นั่นแหละ... "

" ไม่ได้ตายก็เหมือนตาย...ไม่สิ...ต้องบอกว่าจริงๆชั้นตายไปแล้วต่างหาก...แต่พอมาอยู่ในนี้ดันยังไม่ตายได้ยังไงก็ไม่รู้สิ "
ชายในหลอดทดลองพยายามบอกถึงสถานะของขาให้ชาวดลลิบากะเข้าใจ ที่ดูจะไม่กลัวจริงๆคงมีแค่คาลิสเบิร์กกับจิโร่แค่นั้นเอง
" อ๊ะ ! ขอโทษนะครับ...ชวนคุยซะนานผมยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย "
ชายในหลอดทดลองกล่าวขึ้นอีกครั้งโดยหวังว่าการบอกชื่อแซ่ของเขาอาจจะทำให้ทุกๆคนลดความหวาดกลัวลงไปได้บ้าง

" ผมชื่อ [ อดัม ] ครับ "

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #212
- Episode 49 : จุดประสงค์ที่รับไม่ได้


" พวกคุณคงเป็นคนจากอีกโลกหนึ่งที่ถูกส่งมายังที่นี่สินะครับ ? "
ชายที่กล่าวบอกนามของตัวเองว่า [ อดัม ] กล่าวถามชาวโลลิบากะอย่างสุภาพ หลายๆคนเริ่มควบคุมสติได้แล้วจึงไม่ค่อยกลัวเท่าทีแรก
" ครับ... "
คุณปอตอบกลับไปแต่ก็ยังกล้าๆกลัวๆเล็กน้อย
" ขอแทรกนิด ! "
โคเดเดินออกมาด้านหน้าของคุณปอก่อนจะเงยหน้าถามอดัมแบบตรงๆ
" คุณรู้จักผู้หญิงที่ชื่อ[ เรนน์ ]รึเปล่าครับ ? "
ชาวโลลิบากะหันไปมองช่างไฟหนุ่มกันเป็นแถวๆ ว่ากันตรงๆแล้วคนที่ได้ยินเรนน์พูดถึงคนที่ชื่ออดัมก่อนจะสลายไปนั้นก็มีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น ทำให้ทุกๆคนสงสัยว่าเขาต้องการถามอะไรกันแน่ ? แต่อดัมเองก็มีท่าทีเศร้าเล็กน้อย
" ครับ...เธอเป็นภรรยาของผมเอง "
" หา !! "
ชาวโลลิบากะร้องอุทานด้วยความตกใจ
" พวกคุณรู้จักเธอด้วยเหรอครับ ? "
อดัมกล่าวถามพวกเขา แต่ช่างไฟหนุ่มกลับก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับเขา
" ครับ...เธอสุขสบายดี...เป็นคนที่น่าคบหามากทีเดียว "
โคเดตอบพลางเงยหน้าขึ้นมายิ้มเล็กๆที่มุมปาก หลายๆคนเข้าใจโดเดดีเพราะคิดว่าหากชายคนนี้ต้องตายเหมือนผู้หญิงคนก่อนหน้าแล้วล่ะก็...สู้ไม่รู้อะไรเพิ่มเติมเลยจะดีกว่า
" ผมสามารถช่วยคุณออกมาได้มั้ยครับ ? "
คุณปอเดินออกมาพลางถามถึงวิธีที่จะช่วยเขาออกมา
" ไม่มีประโยชน์ครับ อย่างที่บอกไว้...ผมนั้นเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่แรก...ที่ผมยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงตอนนี้ก็เพราะถูกนำมาไว้ในหลอดแก้วขนาดใหญ่นี้...หากผมออกไปจากในนี้ผมก็ต้องตายทันทีเช่นกันครับ "
อดัมตอบอย่างสิ้นหวัง แน่นอนว่าทุกๆคนอยากจะช่วยเขาออกมา แต่พอเจอแบบนี้แล้วก็ถึงกับกลุ่มกันเลยทีเดียว
" ขอข้าถามบ้างสิ "
คาลบิสเบิร์กเดินตรงปรี่เข้ามาหาอดัม
" เมื่อกี้นี้มันอะไรกัน ? พวกกมันทำอะไรกันแน่ ? "
อดัมก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบเขา
" พวกเขาทำการแยกกายเนื้อและพลังวิญญาณออกจากร่างกายน่ะครับ...กายเนื้อจะถูกหลอมให้เป็นลูกแก้วสีแดงส่วนวิญญาณจะถูกหลอมให้กลายเป้นลูกแก้วสีเทา "
อดัมพูดจบก็พลางชี้ไปที่ผนังด้านในที่มีลูกแก้ววางอยู่หลายลูก
" หากวิญญาณและกายเนื้อไม่ได้คุณภาพ มันจะแตกและมีสีที่ไม่สวยงามแบบนั้นแหละครับ "
" แล้วมันจะเอาไปทำอะไรกันแน่ ? "
วาตารุกล่าวถามออกมา อดัมได้แต่ส่ายหน้า
" ขอโทษด้วยครับ...ผมไม่ทราบจริงๆ... "

" ผมรู้ !! "

จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมากลางวง ทุกๆคนหันไปดูนั่นก็คือต๊อดที่ฟื้นจากการสลบด้วยฤทธิ์แอมโมเนียที่หน่วยพยาบาลอัดใสุ่จมูก
" นายรู้งั้นเหรอ ? "
ซิติถามด้วยความสงสัย
" จริงๆข้าก็รู้นะ...แต่ให้เจ้าหมอนั่นเป้นคนเล่าก็แล้วกัน "
จิโร่พูดพลางโยนงานให้ต๊อดรับไปเต็มๆ
" งั้นผมจะเล่าเลยนะครับ...ตั้งแต่ตอนที่ผมออกไปจนกระทั่งมาถึงที่นี่... "
" อื้ม ! แต่พวกเราคงมีเวลาไม่มาก...ขอแบบรวบรัดหน่อยล่ะกัน "
" ครับ !! "

-

-

ย้อนกลับไปช่วงที่ต๊อดหนีออกมาจากค่ายบางระจัน เขาระหกระเหินจนไปเจอลานกว้างที่มีแต่ตู้หนังสือล้อมรอบเขา ก่อนเขาจะพบกับกานเซลในเวลาถัดมา ซึ่งจริงๆเขาต้องถูกกานเซลฆาตกรรมทิ้งไปแล้วแต่จู่ๆเขากลับไม่ถูกฆ่าทิ้ง...
" ทำไมไม่ฆ่าผมทิ้งล่ะครับ ? "
ต๊อดถามด้วยความสงสัย
" ดูท่าคงไม่ได้มารบกวนการอ่านหนังสือของเรา...เอาเถอะ...มาทำอะไรแถวๆนี้ล่ะ ? "
กานเซลเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของเธอพลางหยิบหนังสือเล่มที่เธอคั่นเอาไว้บนโต้ะมาเปิดอ่านต่อ
" ....ผมทะเลาะกับเพื่อนๆมาน่ะครับ "
" แล้วก็ระเห็ดมาจนถึงนี่เนี่ย ? "
กานเซลถามพลางอมยิ้มเล็กๆ
" ผมจะกลับไป...ไปขอโทษพวกเขา ขอตัวลาก่อนล่ะครับ ขอบคุณที่ไว้ชีวิตผม "
ตีอดพูดจบก้ยกมือไหว้กานเซลก่อนจะหันหลังวิ่งออกไป แต่จู่ๆเขาก็ต้องตกใจที่จู่ๆตัวเขานั้นเป็นร่างใสๆจนเหมือนมองทะลุได้
" เฮ้ย ? อะไรเนี่ย ? "
" เงียบๆ ถ้าไม่อยากตาย "
ในขณะที่กำลังงงงวยอยู่นั้น จู่ๆก็มีมือหยาบๆเอื้อมมาปิดปากเขา
" อื้อๆๆๆ !!!! "
ต๊อดพยายามตะโกนแต่ก็ไร้ผล จากนั้นจู่ๆร่างกายของเขาก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั่วร่างโดยไม่มีสาเหตุ

ด้านหน้าของเขานั้นมีร่างของอะไรสักอย่างสวมชุดคลุมมีฮู๊ดสีแดงฉานเดินเข้ามาในลานกว้าง ต๊อดเหงื่อแตก ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะส่งเสียงออกมาก่อนสิ่งดังกล่าวจะเดินผ่านเขาไปราวกับมองไม่เห็น...ส่วนที่เรียกว่าอะไรสักอย่างก็เพราะว่าสิ่งที่อยู่ภายใต้ชุดคลุมนั้นคือ" โครงกระดูก "ที่มีเขาถึงสามเขาดูน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก
" ตราบใดที่เจ้าอยู่ในอาณาเขตดลกคนตายของข้า ไม่มีทางที่เจ้านั่นจะเห้นเจ้าได้ยกเว้นเจ้าจะทำอะไรงี่เง่าอย่างการตะโกน "
ต๊อดสังเกตุโดยเหล่ไปด้านหลัง พบว่ามือที่ปิดปากเขานั้นเป้นกงเล็บ โดยเจ้าของก็คือแรปเตอร์ !!
" ข้าคือหนึ่งใน 7 ผ้พิทักษ์แผ่นดิน[ ธันเดอร์มาสเตอร์ จิโร่ ]เป็นพวกเดียวกับเจ้า "

-
-

" เรื่องเวทย์มนต์ที่ว่าล่ะเป็นยังไงบ้าง ? "
โครงกระดูกกล่าวถามกานเซล กานเซลปิดหนังสือแล้ววางลงก่อนจะตอบกลับไป
" ถ้าแค่เวทย์มนต์คืนชีพน่ะไม่ยากหรอกค่ะ "
" ที่ข้าต้องการคือเวทยืมนต์ที่ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วต่างหาก มันไม่มีบันทึกไว้บ้างเลยงั้นรึ ? "
" ขอเวลาเราอีกสักนิด...เราเองก็กำลังเร่งค้นคว้ามันอยู่อย่างเร่งด่วนอยู่แล้ว "
กานเซลพูดพลางกระดิกนิ้วชี้ไปทางซ้าย ก่อนจะมีกองหนังสือปลิวมาตั้งบนโต๊ะของเธอร่วมสิบๆเล่ม
" นี่คือตำราอาคมที่เก่าที่สุด...ห้าวัน...หากหมดนี่ไม่เจอล่ะก็ข้าว่ามันคงไม่มีจริงๆ "
" เช่นนั้นแล้วข้าต้องฝากเจ้าแล้ว...อย่าลืมล่ะว่าข้าหวังในตัวเจ้ามาก "
พริบตาที่พูดจบ ร่างของโครงกระดูกดังกล่าวก็ค่อยๆสลายไปบนท้องฟ้าจนหายไปราวกับว่าไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน จากนั้นไม่นานนัก จิโร่ก็คลายอาณาเขตของตัวเองออกมาพร้อมๆกับต๊อด
" อ...ไอ้นั่นมันตัวอะไรน่ะ ? "
ต๊อดถามอย่างหวาดกลัว
" นั่นเรอะ...[ เออร์ก๊อธ ]...ผู้นำสุงสุดของกลุ่มสกัลลอร์ดไงล่ะ "
จิโร่ตอบเขากลับไป
" แล้ว...เวทย์มนต์อะไรนั่น ? "
กานเซลหยิบหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่งพลางเปิดมันขึ้นมาอ่าน...
" เขาต้องการเวทย์มนต์ที่สามารถควบคุมสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในแผ่นดินแห่งนี้ได้น่ะ "
" บ้าแล้ว !!! "
ได้ฟังคำตอบแบบนี้แล้วต๊อดถึงกับผงะ
" เดี๋ยวก่อน...แล้ว...เรื่องการรวมรวบศพนี่ ?... "
" นั่นน่ะเพื่อให้ผู้นำสูงสุดมีร่างกายเหมือนมนุษย์ไงล่ะ...คงเห็นแล้วสินะว่าเขาไม่มีกายเนื้อแบบเธอน่ะ ? "
" เฮ้ย !!! "
ต๊อดตะโกนออกมาอย่างดัง
" จะบ้าเหรอ ? เพื่อให้ตัวเองมีเนื้อหนังมังสาเนี่ยนะ ? เพื่อเรื่องพรรค์นี้ถึงกับฆ่าคนเป็นร้อยเป็นพันเลยเรอะ ? "
" ผิดแล้วล่ะ "
กานเซลพูดสวนต๊อดขึ้นมา ต๊อดหันไปมองเธออย่างสงสัย
" เขาฆ่าไปแล้วเป็นล้านๆคนเลยต่างหาก "
" เฮ้ย !!! "
" เมื่อก่อนเคยมีประเทศต่างๆบนแผ่นดินนี้อยู่น่ะ...แต่ปัจจุบันไม่มีอีกแล้วล่ะ "
" อย่าบอกนะว่า... "
ต๊อดพยายามไม่คิดถึงสิ่งที่น่าจะใช่ ก่อนกานเซลจะพยักหน้าให้เขา
" อืม...เขาสังหารผู้คนทั้งหมดบนแผ่นดินนี้เพื่อการนั้น... "

ต๊อดถึงขั้นหน้าซีด...แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า...ทำไมแค่ทำให้ตัวเองมีกายเนื้อเหมือนมนุษย์ต้องใช้คนเป้นล้านๆคนเลยเหรอ ?

" ท่าทางพายุจะเข้านะครับ "
จิโร่พูดพลางดูสถานการณ์รอบๆที่ลมเริ่มแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
" เธอเองก็คงต้องรอให้พายุที่สงบก่อนแล้วล่ะ...จากนั้นจะทำอะไรก็ตามสบายเลยก็แล้วกัน "
กานเซลพูดจบก้อ่านหนังสือของเธอต่อไป โดยปล่อยให้ต๊อดยืนอึ้งกับเรื่องที่ได้รับรู้อยู่ต่อไป...

-
-

" จะบ้าเรอะไงวะ ? "
" เฮ้ย !! กรูรับไม่ได้จริงๆนะเนี่ย !! "
ตัดกลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน...ทุกๆคนกำลังหัวเสียไม่น้อยที่ได้รับรู้ว่าศพทั้งหลายนั้นถูกนำไปเป็นกายเนื้อให้ผู้นำสุงสุดของกลุ่มคนที่คอยคร่าชีวิตพวกเขาเพียงเพราะว่าต้องการมีเนื้อหนังเหมือนมนุษย์เท่านั้น
" ทำไมมันต้องเอาไปเยอะขนาดนั้นวะ ? "
" คงเอาไปเลือกมั้ง ? ประมาณว่าไอ้นี่หล่อไอ้นั้นไม่หล่อ "
หลายเสียงเริ่มออกความเห็นกันอย่างออกรสชาด แต่นอสตืกับไผ่นั้นกับไม่คิดแบบนั้น
" ถ้าต้องการแค่ร่างเนื้อจริๆงล่ะก็...ทำไมต้องมีลูกแก้ววิญญาณนี่ด้วยล่ะ ? "
นอสต์พูดพลางเดินไปหยิบลูกแก้วสีเทาแตกๆที่ถูกวางไว้ข้างผนังขึ้นมาพิจารณา
" แสดงว่าต้องมีสาเหตุอื่นๆแน่นอนค่ะ "
ไผ่พูดจบก็ถอดแว่นเก็บใส่กระเป๋า...ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมหลายๆคนพอจะคิดอะไรต้องเอาแว่นขึ้นมาใส่
" แต่ตอนนี้ข้าว่าพวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่กันแล้วล่ะ !! "
จิโร่พูดขึ้น ทุกๆคนจึงฉุกนึกขึ้นมาได้ว่าพวกเขาต้องรีบไปรับมือกับกองทัพด้านนอกที่หน้าจะมีเข้ามาโจมตีพวกเขา ก่อนออกไปทุกๆคนหันมาหาอดัมเพื่อกล่าวลา
" แม้จะเป็นช่วงสั้นๆ...แต่พวกเราก็ดีใจครับที่ได้พูดคุยกัน...พวกเราเสียใจจริงๆที่ช่วยคุณออกมาไม่ได้ "
คุณปอพูดเป็นตัวแทนทุกๆคนกล่าวขอโทษอดัมที่ไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้
" ไม่เป็นอะไรหรอกครับ...อย่างน้อยๆพวกคุณก็ยังบอกผมว่าภรรยาของผมยังมีชีวิตอยู่...แค่นั้นผมก็พอใจแล้วล่ะครับ "
อดัมพูดแบบนี้เล่นเอาทุกๆคนรู้สึกผิดนิดๆเหมือนกัน...แต่เขาก็ไม่อยาจะบอกความจริงอยู่ดี
" รีบไปเถอะครับ...อ้อ...ระวังไว้เรื่องนึงก็ดีนะครับ "
อดัมพูดส่งท้าย ทุกๆคนตั้งใจฟังอย่างดี
" อย่าเข้าใกล้ผู้หญิงที่ชื่อ [ เอลพิราส ] นะครับ...เธอเป็นคนที่อันตรายมากและที่สำคัญ...เธอเป็นคนสังหารผมด้วย...หากผมล่ะก็พยายามอย่าเข้าใก้ลเธอเลยนะครับ "
ชาวโลลิบากะได้แต่พยักหน้าด้วยความรีบร้อนก่อนจะยกมือไหว้บอกลาอดัมพลางวิ่งออกไป...เสียงผนังที่กำลังปิดลงอย่างช้าบ่งบอกให้อดัมรู้ว่าเขาคงจะไม่ได้พบกับชาวดลลิบากะอีกแล้ว...
" คิดว่าพวกเขาจะหยุดสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้มั้ยครับ ? "
อดัมพู฿ดขึ้นมาคนเดียวในความมืด...จู่ๆผู้คนในหลอดทดลองบางหลอดก็พูดจาตอบโต้ขึ้นมา !!
" ยังหนุ่มยังแน่น...เป็นไปได้ "
" ดิชั้นคิดว่าพวกเขาน่าจะทำได้ค่ะ "
" การที่เขาค้นพบพวกเราหลังจากพวกเราต้องมาอยู่ในนี้ร่วมจะร้อยปีได้เนี่ยแหละ...อาจจะเป็นสิ่งยืนยันได้ว่าพวกเขาสามารถทำสิ่งที่เป้นไปไมได้ให้เป็นจริงขึ้นมาได้ "
อดัมยิ้มเล็กๆก่อนจะอวยพรพวกเขา

" พวกเราขอฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่พวกคุณด้วยนะครับ... "

" ช่วยปิดฉากเรื่องราวของเออร์ก๊อธด้วยเถอะครับ... "

To be continue...
FroZen สมาชิก
· #213
สองตอนรวดเลยนะครับ รอบนี้มาเยอะแฮะ
hedekosama สมาชิก
· #214
สนุกถึงใจมากเลยคะ >O<b
remilia สมาชิก
· #215
เพิ่งเคยมาอ่าน ขอติดตามคะ -___-bb
อยากมีบท(ในเรื่องใหม่)จังเลยคะ.... เพิ่มไหวไหมคะ??
wily ผ สมาชิก
· #216
ขอเป็นเรื่องใหม่ก็แล้วกันนะครับ =v=
/me [ ประกาศ ] Touhou 13 ออกวันที่ 13 คิดว่าคงจะขอปลีกตัวไปเล่นสักสองสามวันไม่ว่ากันนะครับ
ไม่ระบุตัว
· #217
- Episode 50 : Open fire !!


" พวกเราพร้อมนะ...? "
คุณปอกล่าวถามทุกๆคนที่ยืนถืออาวุธกันอย่างกล้าๆกลัวๆ โดยกองกำลังผู้ชายทั้งหมดยี่สิบกว่าชีวิตกับผู้พิทักษ์ทั้ง 2 ที่กระโดดมาร่วมวงด้วยนั้นจะเป็นฝ่ายต่อสู้กับกองกำลังที่น่าจะดจมตีเข้ามาจากด้านนอก ส่วนหน่วยแพทย์สนามจำเป็นที่มีแต่สมาชิกผู้หญิงทั้งหมดถูกมอบภาระกิจสำคัญให้นั่นก็คือ[ การออกค้นหาหนูบี ]
" ไม่พร้อมก้ต้องพร้อมล่ะครับ !! "
อาโนนี่พูดพลางถือหอกกระทุ่งพื้นด้วยความฟุ้งซ่าน คนอื่นๆก็ไม่แพ้กัน
" คิดว่าอีนั่นมันจะรอดจริงๆเหรอ ? "
วาตารุเดินเข้ามาถามจิโร่ เขาไม่คิดว่ามนุษย์จะทนจมอยู่ใต้น้ำนานๆได้...ถึงแม้ว่าจะได้รับพลังของอะไรมาก็ตามแต่ก้ยังหายใจทางปากกับจมูก ไม่ได้มีเหงือกไว้หายใจแบบปลาใต้น้ำ
" ประตูทางลงไปห้องใต้ดินนั่นไม่มีแม้แต่เสียงเคาะมันเลยไงล่ะ แปลว่าแม่นั่นต้องหาทางออกไปจากห้องนั้นได้แล้วแน่นอน "
เห็นวงสนทนากำลังเริ่มพูดถึงขวัญ คาลิสเบิร์กที่นึกอะไรออกพอดีจึงได้พูดขึ้นมา
" ข้าลืมบอกไปอีกอย่างหนึ่ง...มันอาจจะช้าไปแต่ข้าอยากจะบอกว่าแม่นั่นมีความสามารถอยู่สามอย่างที่ข้าเคยเห็น "
ทุกๆคนหันมามองคาลิสเบิร์กแทบจะพร้อมๆกัน
" อย่างแรกคือ นางสามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าควบคุมการสั่งการผู้อื่น สองคือนางสามารถใช้พลังเสียงในการโจมตีผู้อื่นได้ และสาม...นางสามารถปลุกร่างของคนที่ตายไปแล้วให้มีสภาพเหมือนทาสขึ้นมาช่วยเธอโจมตีได้...ซึ่งข้าก้ไม่แน่ใจว่านางทำได้ยังไง "
" ซอมบี้ชัดๆ "
วอร์สเปลบ่นออกมาเล็กน้อยก่อนจะมีใครบางคนเริ่มเห็นสิ่งผิดปกติที่ด้านนอกปราสาท ฟรอสท์ที่วิ่งกุลีกุจอกลับมาหลังจากออกไปสังเกจุการณ์ที่ด้านนอกในระยะกลางๆวิ่งมาอย่างลนลาน
" ข้างนอก !! แม่น้ำมันกลายเป็นสีเลือดหมดเลยเว้ย !!! "
ทุกๆคนตกใจพลางรีบปิดประตูหลังจากฟรอสท์พุ่งเข้ามาในปราสาทพลางช่วยกันเข็นปืนใหญ่โบราณสมัยกรุงศรียังไม่พ่ายที่เขาเจออยู่ 5 กระบอกมาจ่อไว้รอกำแพงปราสาทที่ถูกเจาะรูเตรียมเอาไว้โดยฝีมือของคาลิสเบิร์กพลางสังเกตุการณ์โดยรอบ
" ตอนนี้น่าจะตี 2 ตี 3 ได้...ซอมบี้มันกลัวแสงป่ะวะ ? "
ไปป์พูดกับต๊อด ต๊อดส่ายหัวไม่รู้ลูกเดียว

-
-

ที่ด้านนอกปราสาทนั้น แม่น้ำที่ตอนที่พวกเขาข้ามกนมาตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มราวกับเลือด มันเข้มจนไม่น่าเชื่อราวกับมีใครเอาเลือดสดๆเทลงไปในแม่น้ำ สักพักนั้นเองที่อีกฟากตรงบริเวณปลายสะพานนั้นก็ปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตคล้ายคนกำลังค่อยๆลอยขึ้นมาจากแม่น้ำ
" คงหลบอยู่ในปราสาทกันสินะ...ดีล่ะ "
ขวัญพูดพลางกัดฟันกรอดเพราะไม่คิดว่าเธอจะต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้ เธอจึงใช้วิธีสุดท้ายที่เธอเคยใช้มาแล้วกับคาลิสเบิร์กนั่นก็คือ[ การปลุกทาสรับใช้ ]ซึ่งใช้เลือดสดๆของเธอเองสาดใส่ศพพลางร่ายมนต์คาถาลงไปก็จะได้ทาสรับใช้ที่มีสภาพเหมือนพวกซอมบี้อัจฉริยะที่พอจะมีสมองบ้างไม่ใช่วิ่งไปตาย
" ได้เวลาแล้วทาสของข้า !!! "
ขวัญพูดจบ ร่างไร้วิญญาณจำนวนมหาศาลก็ค่อยๆทยอยปีนขึ้นมาจากแม่น้ำร่วม 200 ร่างในสภาพที่ดูยังไงก็ศพเน่าๆ แต่เรี่ยวแรงที่พวกมันมีนั้นดูเหมือนว่าจะแตกต่างกับรูปร่างที่เห้นอย่างมากมาย
" เห็นปราสาทนั่นมั้ย ? ...ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าทั้งหมดเข้าไปจัดการผู้คนที่อยู่ในนั้นทั้งหมดอย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว !!! "
" อือ......... "
เหล่าทหารทาสที่ถูกเธอปลุกขึ้นมานั้นต่างค่อยๆทยอยลุยลงว่ายน้ำเพื่อข้ามฟากไปอีกฝั่งอย่างว่าง่าย
" โอย...สัสเอ้ย !! กรูโดนอะไรเข้าวะเนี่ย ? "
ดัสค์ที่ลุกขึ้นมาพอดีบ่นอุบอิบอย่างหัวเสียโดยที่ยังมึนๆอยู่ พริบตานั้นก็เหล่ไปเห็นร่างเงาตะคุ่มๆที่กำลังลุยน้ำมาทางเขาก็พลันสงสัย
" ใครวะ เพียบเลย ? กองหนุนเรอะ ? "
ทันทีที่สายตาของดัสค์สามารถมองเห็นร่างของผู้มาเยือนได้ถนัดตาเขาก็ต้องตาโตค้างเป็นไข่ห่านคาเบ้า เนื่องจากสิ่งที่เขาเห็นจังๆก็คือศพที่เน่าเปื่อย ร่างสีเทาซีดถือดาบตรงมาทางเขา
" ย...อย่านะเว้ย !!! "
ดัสค์รบรู้ได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่กองหนุนแน่นอน จึงได้แต่ถอย แต่ขาของเขาจู่ๆก็ไม่ฟังคำสั่ง
" ข...ขากรู !!!! "
" ชั้นหมั่นไส้นายมานานแล้วล่ะ...นึกว่าแน่นักสินะ...แถมยังชอบที่จะพยายามลวนลามชั้นและท่านสเคลตลอด... "
ขวัญที่ยืนอยู่ด้านหลังเหล่าทหารทาสของเธอเดินออกมาด้านหน้าพลางต่อว่าดัสค์แบบเหลืออดเหลือทน
" นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะที่ชั้นจะได้เห็นหน้านาย จัดการได้ ! "
" ไม่นะเว้ย อย่า !!!! "
สิ้นเสียงของขวัญ ทหารทาสของเธอก็เดินตรงดิ่งมาทางดัสค์ที่กำลังร้องขอชีวิตทันที พลางฟันใส่ไปคนละฉัวะสองฉัวะ

บรึม !!!!!

" อะไร ? "
จู่ๆก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นที่ด้านข้างของขวัญทำระยะห่างออกไปแค่ 50 เมตรได้ ร่างของทหารทาสของเธอลอยละลิ่วปลิวกระเด็นไปมั่วซั่วด้วยฤทธิ์ของปืนใหญ่กรุงศีที่คำรามออกมาใส่พวกเธออย่างไม่มีคำว่าสงสาร
" เข้าเป้าเว้ย !! "
ซิติตะโกนพลางกอดกายแน่นด้วยความดีใจเนื่องจากเขาขอลองเล็งยิงใส่กลุ่มเงาลึกลัยที่กำลังเดินเข้ามา ผลคือมันเข้าเป้าจังๆ
" น่าจะจัดการได้สัก 10-20 คนว่ะ "
โทนี่พูดพลางมองผ่านช่องปราสาท ที่ด้านบนนั้น นักร้องวงสตาร์ดัสท์ทั้ง 5 กำลังง้างธนูรออยู่กับคุณปอและก็วอร์สเปลอีกสองคน
" ยิงเลยมั้ยครับ ? ระยะพอได้ "
" โอเคครับ !! ทางเราก็ยิงปืนใหญ่ไปแล้ว ตอนนี้ก็ตาพวกเราบ้างล่ะ !! "
วาตารุถามคุณปอก่อนคุณปอจะอนุมัตในสิ่งที่เขาขอ เมื่อคุณปอพูดจบ พวกเขาทั้ง 7 ก็ยิงกระสุนธนูโปรยใส่เหล่าทหารทาสจนล้มลงไป...แ่ต่ก็แค่ล้มลงไป พริบตาก็ลุกขึ้นมาอีกรวมไปถึงเหล่าทหารทาสที่โดนกระสุนปืนใหญ่เข้าไปก็เช่นกัน...บางร่างที่ขาดครึ่งท่อนยังคลานมาได้อีก !!
" ผีดิบจริงๆเลยว่ะ "
" อีแบบนี้ผีดิบตัวเป็นๆแล้วเว้ย !!! "
" ไม่ต้องใส่ใจครับ !! พวกเราโจมตีต่อเนื่องเลย !! "
" โอ้เย้ !!! "
สิ้นเสียงสั่งการของคุณปอ ทั้งปืนใหญ่และธนูก็ถูกยิงออกมาอย่างต่อเนื่องรวมไปถึงบางคนที่กล้าตายถือปืนคาบศิลาออกไปยิงในระยะกลางๆ แม้จะทำอะไรมากไม่ได้แต่พวกเขาก็คิดเหมือนๆกันว่ายังไงก็ต้องได้ผลบ้างแน่นอน
" อ๊ากก !!! "
เหล่าทหารทาสรายหนึ่งที่เดินมาอีก 20 เมตรจะถึงด้านหน้าของประตูปราสาท พอเกือบจะมาถึงระยะที่ว่าร่างของเขาก็กระเด้นออกไปเพราะม่านไฟฟ้าที่ออกมากั้นโดยรอบปราสาท
" แก...ไอ้กิ้่งก่า !! "
ขวัญกัดฟันกรอดนัยตาเบิกโพลงอย่างโคตรฉุน บาเรียไฟฟ้าของจิโร่นั้นได้ดีตามที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ เมื่อเหล่าทหารทาสฝ่าม่านไฟฟ้าเข้ามาไม่ได้พวกเขาก็จะโจมตีไปเรื่อยๆจนกว่าอีกฝ่ายจะหมดสภาพไปเองในที่สุด
" มันจะกำแหงเกินไปแล้ว !!! "
ขวัญพูดจบก็พลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

" ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกก !!! "

" เฮ้ย !! "
" อึ๊ก !!! "
" เยะเข้ !!! "
พลังเสียงของขวัญงวดนี้แม้จะไม่รุนแรงมากจนพวกเขาถึงขั้นวิงเวียนเหมือนครั้งแรกที่พวกเขาเคยโดนไป แต่มันก็ส่งผลให้ม่านไฟฟ้าของจิโร่ถึงขั้นแตกเพล้งไปทั้งหมดเลยทีเดียว
" เฮ้ย !! ได้ไง ? "
จิโร่ที่มั่นใจในพลังของตัวเองยังตกใจ แสดงว่าที่ห้องใต้กนนั้นขวัญไม่ได้ใช้พลังเสียงจริงๆของเธอโจมตีเขาในตอนที่เจอกันที่ห้องใต้ดิน
" เฮ้ยดูนั่น !! "
ฟรอสท์ชี้นิ้วให้ดูขวัญที่กำลังสูดลมหายใจอีกครั้ง งวดนี้เธอคงจะเอาอีกดอกแน่นอน

" ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!! "

โครม !!!

" อึ๊ก !!! "

งวดนี้ทั้งประตูปราสาทและกำแพงบางส่วนด้านหน้าถึงขั้นถล่ม แถมงวดนี้เหล่าผู้ชายแห่งโลลิบากะทั้งหมดถึงขั้นตาลายและแสบแก้วหูขั้นเทพ พวกเขาเซจนล้มลงกับพื้นกันทั้งหมดทันที
" ชิบแล้ว !! "
ไลอ้อนพูดพลางพยายามจะลุกขึ้นให้ได้ แต่ก็ยังไม่ได้ผล...สติของเขากำลังเริ่มหลุดลอยเหมือนกับคนอื่นๆ
" แข็งใจไว้พวกเรา !! "
คาลิสเบิร์กพยายามพูดให้กำลังใจทุกๆคน แต่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ไหว

ที่ด้านนอกนั้นหลังจากขวัญทำการโจมตีเสร็จ เหล่าทหารทาสก็เริ่มทอยอมุ่งหน้าเข้าไปพร้อมๆกันทันที
" บ้าเอ้ย...แฮ่ก...แฮ่ก... "
ขวัญพูดพลางหอบหายใจ...เธอเอามือขึ้นมาปาดเลือดที่ไหลออกมาจากปากเธอ แม้มันจะไม่มากแต่ก็บ่งบอกให้เธอรู้ถึงความเสี่ยงที่จะใช้การโจมตีแบบนี้ในคราวต่อไป
" จะถึงสองครั้งรึเปล่านะ...เราเองก็เสียเลือดในการปลุกนักรบไม่พอยังเสียพลังไปในตอนที่ดำน้ำออกมาจากห้องใต้ดินนั่นอีกด้วย...บ้าจริงๆ "
ขวัญกำหมัดแน่น...แต่ยังไงเธอก็คงคิดจะชนกับอีกฝ่ายจนตัวตายแน่นอน

" บุกเข้าไปเลยพวกแก !! ฆ่าพวกมันให้หมด !! "

ขวัญตะโกนสั่งการอีกครั้งก่อนเธอจะค่อยๆเดินตามไปอย่างช้าๆโดยพยายามไม่ฝืนตัวเองให้มากที่สุด

-
-

ที่ชั้นสองด้านบนของปราสาทนั้น เหล่าแพทย์ฉุกเฉินกำลังค้นหาหนูบีอย่างเอาเป็นเอาตาย จนตอนนี้เหลืออีแค่สามห้อง
" ด้านขวาตรงบริเวณเฉลี่ยงก่อนมั้ยคะ ? "
ไผ่วิ่งหอบมากับฮารุและโอหลังจากแยกกันไปหาอีกฝั่งมาแล้ว
" มีตรงกลางของปราสาทใหญ่มาก...อยากให้ทุกๆคนมาช่วยกันหาก่อน "
นอสต์ที่รับหน้าที่หัวหน้าทีมบอกสถานที่ที่เธออยากจะรื้อค้นก่อน โดยเธอสังเกตุเห็นว่าอีกห้องที่อยู่ไกลออกไปนั้นเป้นห้องเล็กๆ หาห้องใหญ่ๆให้เกลี้ยงก่อนค่อยแยกกันหาอีกสองห้องจะดีกว่า
" พี่นอสต์คะ นั่น ? "
นาชี้ไปที่บริเวณทางเดินที่ไกลออกไปเล็กน้อย ปรากฏร่างๆหนึ่งที่กำลังเดินมาทางพวกเธอทั้งหลาย เพียงแต่ร่างที่เดินเข้ามานั้น...ในมือถือทวนที่ใบมีดนั้นเปล่งประกายสะท้อนแสงจันทร์ที่สาดส่องอยู่บนท้องฟ้าที่มืดสลัวจนดูน่าสยดสยองมาก
" ค...ใครกันน่ะ ? "
นอสต์กล้าๆกลัวแต่ก็เลือกที่จะถามดูก่อนว่านั่นคือใคร มาดีหรือว่ามาร้อย ? แต่ในใจเธอบอกเธอว่ามาร้ายแน่นอน...คนมาดีที่ไหนจะถือของฝากที่ไม่น่าดูแบบนี้มาด้วย...
ร่างลึกลับหัวเราะคิกคักน่ารักพลางเดินเข้ามาหาพวกเธอเรื่อยๆจนปรากฏร่างที่ชัดเจน
" พวกเราเคยเจอกันแล้วไง...แต่ก็นะ...มันคงไม่สำคัญ "
" คุณ...เอลพิราสสินะคะ ? "
นอสต์พูดพลางเริ่มถอยหลังเล็กน้อย
" ดีใจจังที่มีคนจำชื่อชั้นได้ด้วยล่ะ แหม~ "
เอลพิราสพูดพลางหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดอะไรออกมาเล็กน้อย

" งั้นจะไม่ฆ่าแค่คนที่จำชื่อชั้นได้ก็แล้วกัน "

หน่วยแพทย์สนามถึงกับหน้าถอดสีกันทุกๆคนในเสี้ยววินาที !!

To be continue...
hedekosama สมาชิก
· #218
สนุกเหมือนเคยคะ ^^ (มีแต่พี่นอสต์มั้งที่จำชื่อได้ คนอื่นคงได้ตายหมด =_=;)
เล่นเกม Touhou ให้เคลียร์ๆไปก็ได้คะไม่ว่า (แต่อย่าลืมมาอัพนิยายนะ *O*)

เอ่อ...
อ้าว.... (remilia) มาเล่นเว็บโลลิบากะเมื่อไหร่??
ไม่ระบุตัว
· #219
ถ้าจะดองอีกนาน เล่นโทโฮ(ยากสาด)แบบนี้
pai_pai สมาชิก
· #220
เกลียด