LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 17 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
ไม่ระบุตัว
· #221
** ขออนุญาตลาป่วย 2 วันครับ **
wily ผ สมาชิก
· #222
- Episode 51 : ความจริงของดัสค์


" บุกเข้าไป !! ไม่ว่าจะมีใครขวางอยู่ก็ต้องฆ่ามันให้ได้ !!! ฆ่าให้หมดแล้วชิงปราสาทกลับคืนมาให้ได้ก่อนที่ท่านสเคลจะกลับมา !! "
ขวัญตะโกนสั่งการกองทัพทหารทาสของเธอก่อนเธอจะค่อยๆลดเสียงลงเล็กน้อย จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด
" อย่าว่ากันเลยนะ...ที่ต้องฆ่าทิ้งทั้งหมด "
ขวัญพูดพลางเหล่สายตาไปมองดัสค์ที่นอนแผ่สองสลึงด้วยความรู้สึกไร้ทางต่อต้าน เขาเหนื่อยทั้งกายและใจแถมบาดแปลที่เขาได้รับจากคาลิสเบิร์กนั้นก็จัดว่าสาหัสมากด้วย
" มาบอกอะไรผมล่ะ ? "
ดัสค์พูออกมาเสียงค่อยๆก่อนขวัญจะยิ้มเล็กก่อนจะชิงตอบออกมา
" คิดว่าชั้นไม่รู้รึไงว่านายคิดอะไรในใจบ้างน่ะ ? "
ดัสค์ตกใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มที่มุมปากเล็กๆ
" งั้นรึ ?...แต่คุณก็ปล่อยให้ผม่าพวกพ้องของคุณไปมากเหมือนกันนะ...จะบอกว่าทั้งๆที่รู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ก็ยังยอมให้ผมฆ่าพวกพ้องตัวเองด้วยเนี่ยมันแปลกๆนะครับ ? "
ขวัญก้มลงไปพยุงร่างของดัสค์ขึ้นมา
" กลุ่มของผมน่ะมีแต่พวกปอดแหก...ดังนั้นต่อให้เอามาอยู่ด้วยก็จะมีแต่เลียแข้งเลียขา...เพราะงั้นผมจึงจำเป็นต้องกำจัดทิ้งเพื่อไม่ให้พวกนั้นมาเจอกับกลุ่มคนที่เหลือ...สมมุตินะครับถ้าเกิดพวกนั้นยังอยู่จนถึงตอนนี้ด้วยล่ะก็รับรองได้ว่านอกจากที่นี่จะป่วนแล้ว ทั้งคุณและคุณสเคลอะไรนั่นน่ะต้องมีวันพลาดสักวันจนได้ล่ะ "
" ดังนั้นนายจึงแกล้งทำเป็นว่าอยากจะเป็นคนที่เก่งที่สุดเพียงตัวคนเดียวเหมือนพวกหมาป่าเดียวดาย จากนั้นพอมาอยู่ภายในก็แกล้งทำเป็นอารมณ์เสียง่ายขี้โมโหอาละวาดฆ่าพวกฟิรานาเป็นว่าเล่นเพื่อลดจำนวนกองกำลังที่มีอยู่สินะ ? "
ดัสค์งงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแทนการตอบว่าใช่
" ตอนที่นายออกไปนอกปราสาทน่ะ นายแสดงอาการเหมือนพวกคลั่งไคล้ในการฆ่า แต่พอเอาเข้าจริงๆแล้วแววตาของนายกลับแสดงถึงความเป้นห่วงพวกพ้องไงล่ะ "
" ผมทำไม่ดีกับพวกเขาเอาไว้...ถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆก็ตามทีแต่สุดท้ายผมก็ออกมาจากกลุ่มโดยไม่ทันยั้งคิด...ถ้าย้อนเวลากลับไปไำด้ผมก็อยากจะขอโทษพวกเขาอยู่ เพียงแต่มันก็ล่วงเลยมาจนเป็นแบบนี้...สิ่งที่ผมพอจะช่วยพวกเขาแทนคำขอโทษได้จึงเหลือแค่วิธีนี้แล้วจริงๆ ผมจึงต้องเลือกที่จะเลวกลบเกลื่อนแล้วคอยช่วยพวกเขาแบบนี้ "
ขวัญยิ้มให้ดัสค์เล็กน้่อยก่อนดัสค์จะค่อยๆยืนด้วยตัวเองแล้วถามเธอกลับ
" แล้วคุณล่ะ ? "
ขวัญก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะตอบเขากลับไป
" เรื่องที่ว่าจะมาเข่นฆ่าคนบ้านเดียวกันน่ะชั้นไม่อยากจะทำอีกแล้วล่ะ "
" เอ๋ ? "
ดัสค์ตกใจเล็กน้อย
" เมื่อก่อนชั้นน่ะ... "

...

...

...


" ...ให้ตายเถอะครับ... "
ขวัญยิ้มเล็กๆก่อนจะหันกลับไปที่ปราสาท
" แต่ชั้นน่ะเป้นคนของฝั่งนี้...เพราะงั้นถึงต้องต่อสู้ไงล่ะ "
" งั้นทำไมไม่ฆ่าผมทิ้งล่ะ ? "
ขวัญหันมามองดัสค์แล้วยิ้มเล็กน้อย
" คนทีชั้นเล่าความลับเรื่องอดีตของชั้นน่ะมีแค่สองคน คนหนึ่งก็คือเรนน์ และสองก็คือนาย...ซึ่งเรนน์ชั้นเผลอหลุดปากเล่าไปแต่กับนายน่ะชั้นแค่อยากเล่าให้ฟังเฉยๆเพราะคิดว่าอยากจะเล่าให้ใครสักคนฟังดูบ้างน่ะ "
ดัสค์ทำหน้างงงวยเล็กน้อย
" มันเกี่ยวอะไรกับการที่ไม่ฆ่าผมทิ้งล่ะครับ ? "

" อึก !!! "

" ถ้าชั้นเข้ามาประชิดนายทั้งๆที่นายยังต่อต้านชั้นอยู่ก็แย่น่ะสิ นายอาจจะเอามีดมาแทงชั้นตอนที่ชั้นมาใกล้ๆก็ได้~ ...กลับกันถ้านายเผลอเชื่อใจชั้นล่ะก็นายต้องยอมให้ชั้นเข้าใกล้นายแน่ๆ นี่ก็คิดไม่ถึงหมือนกันนะเนี่ยว่านายจะเชื่อนิทานที่ชั้นแต่งให้จนยอมให้ชั้นเข้าใกล้นายได้ขนาดนี้ "
ดัสค์พยายามฝืนกลืนเลือดที่กำลังทะลักออกมาทางปากลงไป ท้องของเขาถูกขวัญใช้มือแทงจนทะลุเข้าไปในท้อง...ตอนนี้กระเพราะอาหารของเขากำลังถูกมือของเธอขยี้อย่างเมามันส์ แต่เขาก็เก็บอาการไว้สุดตัว
" พ...เพื่อแค่ให้เชื่อใจกัน...เพื่อให้แผน...สำเร็จ...ก...แกยอมให้พวกพ้องตายกี่คนก็ได้งั้นเรอะ ? "

ควาก !!!!

" อ๊ากกกกกกกกกกกกกก !!!! "
ดัสค์ลงไปดิ้นกับพื้นอย่างทุรนทุราย ขวัญกระชากเอากระเพราะอาหารของเขาออกมาอย่างรุนแรงจนลำไส้ฉีกขาดไหลออกมาจากท้อง
" อย่างนายน่ะไม่มีสิทธิ์พูดหรอก...นายเองก็สังเวยพวกพ้องเพื่อให้บรรลุผลเหมือนกับชั้นนี่แหละ... "
ขวัญค่อยๆก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆหูของดัสค์พลางบอกอะไรดีๆให้เขาฟัง

" กระจอกอย่างพวกนายน่ะ...ไม่มีทางทำอะไรชั้นได้หรอก...จงยอมตายเพื่อให้ความต้องการของชั้นสัมฤทธิ์ผลเถอะ "
พูดจบ ดัสค์ก็ล้มลงไปหอบหายใจพลางเอามือขวากุมท้องเอาไว้หวังห้ามเลือดแต่ก็ไร้ผล...ขวัญลุกขึ้นเดินจากไปพร้อมกับหัวเราะเยาะอย่างโรคจิต

" ฮะ...ฮ๊า~ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ !!!!! "

-
-

อีกด้านหนึ่งทางชายชาตรีแห่งโลลิบากะที่หลังจากโดนคลื่นเสียงทำลายล้างเข้าไปจังจนติดอาการมึนงง สักพักพวกเขาก็เริ่มคืนสติได้ก่อนที่จะสายเกินไป
" พวกเราโอเคมั้ยครับ ? "
คุณปอเป็นคนแรกที่ตะโกนขึ้นมาโดยไม่ทันสังเกตุว่าด้านหลังของเขานั้นมีอะไรกำลังมาเยือน
" คุณปอ ก้ม !!! "
คุณปอก้มลงอย่างรวดเร็ว ดาบสีเงินที่ส่องแสงประกายเพราะแสงจันทร์ถูกตวัดเฉียดศรีษะของคุณปอไปอย่างรวดเร็วจนคุณปอรู้สึกได้เพราะเสียงลมที่พัดผ่านหูของเขา จากนั้นโคเดที่นอนอยู่ก็งัดเอาอาวุธคู่กายอย่างหน้าไม้มายิงจนทะลุหัวทหารทาสที่เข้ามาโจมตีคนดังกล่าวล้มลงไป
" มันมากันแล้ว พวกเราลุกเร็วๆเว้ย !!! "
ไลอ้อนตะโกนหนักแน่น ชาวโลลิบากะค่อยๆกรูกันลุกขึ้นมา
" กรูไหวนะสาดดดดดดดดดดด !!!! "
อาโนนี่กับโทนี่ตะโกนพร้อมๆกันก่อนยามะจิจะวิ่งมาหาคาลิสเบิร์ก
" ขอรบกวนพี่ลิงนิด...พี่ลิงขึ้นไปช่วยพวกป้านอสต์ข้างบนทีดิครับ "
" เอางั้นเรอะ ? "
" ผมว่าพวกผมพอไหวครับ ยังไงก็ยังมีพี่กิ้งก่าฟ้าอยู่อีกคน "
" ข้าชื่อ[ จิโร่ ]ตะหาก(โว้ยยยยย )!!! "
คาลิสเบิร์กรับคำขอของเขาพลางวิ่งไปที่บันไดก่อนกองทัพทหารทาสจะกรูกันเข้ามาด้านในจนเกือบหมด
" เอาเลยมั้ย ? "
ซิติถามต๊อดก่อนต๊อดจะพยักหน้า
" ประมาณนี้เลยครับพี่ !!! เอาเลย กดเลย !!! "
" ม่านบาเรียไฟฟฟ้า !!! "
จิโร่ตะโกนออกมาเป็นกระแสฟฟ้าบางๆมาห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้
" ตายห่าไปซะไอ้พวกสวะ !!! "

กริ๊ก !!

บรึม !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


....

....

เสียงเศาหินกระเด็นไปมาอย่างหนาหู ฝุ่นควันคลุ้งตลบไปทั่ว...ชาวดลลิบากะตัดสินใจกันว่าจะนำดินปืนและดินระเบิดในลูกกระสุนปืนใหญ่มาใส่เอาไว้ที่บริเวณประตูด้าหน้าก่อนจะทำการสังหารหมู่ตามที่ได้ตกลงกันไว้
" สุดตรีนนนนนนนนนนนนน !!!! "
" สาด !! ต้องยังงี้ดิวะ !!! "
" เยสสสสสสสสสสสสสสสสสสส !!! "
เสียงดีใจที่เป้าหมายสัมฤทธิ์ผลได้ดังกู่ก้องขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย ก่อนจะถูกจิโร่เบรคไว้ในชั่วพริบตา
" พวกเราระวัง !!! "
ทุกๆคนเงียบลงพลางหันไปมองที่อีกด้าน...แต่ก็พบเพียงแค่กลุ่มควันที่ยังฟุ้งตลบไปทั่วเท่านั้น
" อะไรของพี่กิ้งก่าว้า~ ? สะใจกำลังได้ที่เลย "
ชายคนหนึ่งบ่นออกมาอย่างหัวเีสีย...

ฉัวะ !!!

" เฮ้ย !!!? "
ทุกเสียงถึงกับร้องอุทานออกมาเพราะจู่ๆชายคนดังกล่าวที่กำลังบ่นอยู่นั้น จู่ๆร่างของเขาก็แยกออกจากกันเป็นสองซีกราวกับผ่ลูกแตงโมโดยที่ไม่มีใครมองเห็นการดจมตีเลยแม้แต่น้อย สร้างความสยดสยองแก่พวกเขาอย่างเหลือคณานับ !!!
" อ๊วกกกกกก !!!! "
โทนี่อาโนนี่และต๊อดถึงกับขย้อนเอาของที่กินไปออกมาด้วยความขยะแขยงและสะอิดสะเอียน

" พวกนายหมดเวลาสนุกกันแค่นี้ล่ะ... "

เสียงๆหนึ่งดังออกมาจากหลังกลุ่มคัวนก่อนควันที่ปกปิดร่างดังกล่าวจะค่อยๆจางลงไปจนเห็นผู้ที่ทำการสังหารโหด ขวัญยืนนิ่งโดยที่ในมือของเธอนั้นมีอะไรบางอย่างที่ดูคล้ายออร่าหุ้มอยู่

" นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่าะที่ชั้นจะได้ต่อปากต่อคำกับพวกนาย... "

" ครั้งสุดท้ายแล้วสินะครับ ? "
คุณปอพูดพลางกัดฟันกรอด...จากนี้ไปจะเป็นการต่อสู้ที่แท้จริงๆแบบจริงๆจังๆสุดขีดเท่าที่พวกเขาเคยผ่านพ้นมา...

พวกเขาต้องผ่านพ้นสถานการณ์นี้ไปให้ได้ !!!

To be continue...
hedekosama สมาชิก
· #223
เหมือนเนื้อเรื่องดำเนินมาอย่างใกล้จะจบแล้วสินะคะ...
FroZen สมาชิก
· #224
ลุ้นมากๆ
pai_pai สมาชิก
· #225
เกลียด
ไม่ระบุตัว
· #226
** ครับ ใกล้แล้ว **

ที่ช้ามากแบบนี้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผมต้องเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้ลงตัวที่สุด
ที่สำคัญกว่่าจะเลิกงานบางทีผมก็แทบเดี้ยงแล้วด้วย :D

ปล.ขอบคุณอีกครั้งครับที่ยังติดตามเรื่องราวของผมอยู่ ( -/\- )
wily ผ สมาชิก
· #227
- Episode 52 : ตัวตนของความหวัง


เหล่าชายชาตรีแห่งโลลิบากะและจิโร่กำลังกลืนน้ำลายในคออย่างตื่นเต้นและกดดัน สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของพวกเขาตอนนี้มีเพียงแค่รองหัวหน้าของกองทัพฟิรานาอย่างขวัญเพียงคนเดียวที่กำลังเดินมาทางพวกเขาด้วยสีหน้าที่เหมือนคนโรคจิตที่ชอบการเข่นฆ่าก็ไม่ปาน ยิ่งรวมไปถึงมือของเธอที่เหมือนจะมีออร่าสีฟ้า่จางๆห่อหุ้มอยู่ยิ่งทำให้พวกเขาทั้งหลายนั้นกังวลมากเข้าไปอีก
" ไม่ต้องกังวล...แค่แป๊ปเดียวก็จบแล้ว !!!! "

ซูม !!!

ขวัญเหวี่ยงมือของเธออกมาทางด้านหน้า พริบตานั้นเองก็เกิดคลื่นพลังวิ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างไวมากแต่ก็ยังไม่ถึงขนาดหลบไม่ได้ ทุกคนกระโจนกันไปคนละทิศคนละทางจนคลื่นพลังดังกล่าวนั้นพุ่งไปกระทบกับกำแพงก่อนมันจะกระเด้งกลับมาทางพวกเขาอีกครั้ง !!!
" เฮ้ย !!! "
โทนี่ร้องลั่นเนื่องจากคลื่นพลังดังกล่าวนั้นพุ่งมาทางเขาอย่างไวจนที่เขาที่กำลังตกใจอยู่นั้นไม่สามารถจะหลบหลีกได้ทัน
" ระวังไอ้เหี้ย !! "
อาโนนี่พุ่งเข้ามาชาร์จโทนี่จนปลิวออกไป แต่แรงชาร์จของอาโนนี่ก็รุนแรงมากพอที่จะทำให้โทนี่จุกได้
" อุก...ไอ้เวรเอ้ย !! "
โทนี่อุทานพลางลุกขึ้นมาบ่นเล็กน้อย

ฉัวะ !!

" เฮ้ย !!!!!!!! "
ทุกๆคนร้องเสียงหลง จู่ๆแขนของอาโนนี่ก็ฉีกขาดออกอย่างรุนแรงจนแขนซ้ายของอาโนนี่กระเด็นปลิวออกไปอย่างไกล ส่วนตัวของอาโนนี่นั้นกำลังกุมบาดแผลพลางกัดฟันต่อสู้กับพิษบาดแผลที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่
" ไม่ต้องสนกู !!! มีสมาธิหน่อยเว้ย !!! "
อาโนนี่ตะโกนเรียกสติทุกๆคนที่กำลังแตกตื่นและเป็นห่วงเขา พริบตานั้นเองขวัญก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว กว่าจะรู้ตัวได้ขวัญก็พุ่งมาข้างหลังต๊อด แถมยังใช้มือขวาของเธอแทงหลังของเขาจนมือของเธอนั้นทะลุเข้าไปถึงเนื้อใน
" อั่ก !! "
" เนื้อแน่นนนี่นา...ไหนขอดูหน่อยซิว่าไส้สวยแค่ไหน ? "

คว๊าก !!!!

พูดจบขวัญก็กระชากไส้ของต๊อดออกมาได้ร่วมเมตรหนึ่ง
" อ๊ากกกกกกก !!! "
ต๊อดร้องโหยหวนทุรนทุรายจนถึงกับล้มทั้งยืน ขวัญยืนหัวเราะคิกคักพลางมองดูไส้ของต๊อดที่ยังกำไว้คามือจังหวะนั้นเองที่เธอได้พลาดท่าเข้าจนได้

ปุ !! ปุ !! ปุ !!

ปัง !!!

ฉึก !!!

ซิติ, วอร์สเปล, วาตารุ,โคเดและไลอ้อนต่างใช้ธนู , ปืนและหน้าไม้ยิงเข้าใส่ร่างของขวัญอย่างพร้อมเพรียงกัน ทั้งลูกธนูและกระสุนต่างพุ่งเข้าหาร่างของขวัญอย่างจังจนเธอเซไปเล็กน้อยก่อนเธอจะได้สติคืนมาในชั่วเสี้ยววินาทีแล้วใช้เท้ายันตัวเองไว้ไม่ให้ล้ม
" ซ้ำเลยเว้ย !!! "
ไลอ้อนตะโกนพลางเตรียมบรรจุกระสุนอีกรอบแต่ขวัญกลับหันมาทางพวกเขาไวกว่าและใช้คลื่นพลังออร่าจากฝ่ามือฟาดมาทางพวกเขาจนพวกเขาหมดสิทธิ์หลบได้ !!!

" ม่านไฟฟ้าขั้นสูงสุด : เมน - โพรเทคชันเนอร์ !!! "

เปรี๊ยง !!!

พริบตานั้นเองจิโร่ที่เตรียมที่จะจู่โจมได้สบโอกาสใช้ม่านไฟฟ้าที่ตนเองถนัดกางอาณาเขตที่มีรูปแบบเหมือนบาเรียไฟฟ้าห่อหุ้มตัวพวกเขาทั้ง 5 เอาไว้ อาณุภาพของมันสูงมากพอที่จะสะท้อนคลื่นออร่าของขวัญจนกระเด็นออกไปได้
" เจ้ากิ้่งก่าเฮงซวยนี่ !! "
ขวัญบ่นอุบออกมาอย่างหวัเสีย
" ซันคันโต ฮว๊ากกกกกกกกกก !!!! "
จูลาดิสพุ่งมาทางข้างหลังของขวัญก่อนจะกระโดดฟาดดาบที่เขาพกมาด้วยใส่เธอจากทางศรีษะ แ่ขวัญกลับใช้มือที่มีอร่ารับดาบไว้ได้สบายๆจนร่างของจุลาดิสลอยคาอยู่กลางอา่กาศ
" อยากตายนักใช่มั้ยไอ้หนุ่ม ? "
ขวัญพูดจบก็แทงฝ่ามือพุ่งออกไป แต่ก่อนทืี่ฝ่ามือของเธอจะพุ่งทะลุท้องของจูลาดิสนั้น กระสุนทั้งห้าก็พุ่งเข้าใส่เธออีกครั้งจนเธอเผลอปล่อยมือของเธอที่จับดาบออกไปเพราะความเจ็บ
" อึก...!! "
ขวัญล้มลงไปทรุดคาพื้นเล็กน้อย ก่อนยามะจิ, ไปป์ , ทอมและกายจะพุ่งตรงเข้ามาพร้อมหอกที่เตรียมเอาไว้
" พวกเราลุย !!!!!!! "
ยามะจิตะโกนลั่นก่อนจะพุ่งเข้าใส่ร่างของขวัญอย่างจัง หอกทั้ง 4 ไ้พุ่งเข้าใส่ร่างของเธอจนทะลุออกไปข้างหลังอย่างเห็นได้ชัดเจน !!
" อ๊อก !! "
ขวัญกระอักเลือดออกมาทันที พวกเขาทั้งสี่ดึงหอกออกจากร่างของเธอจากนั้นก็ก้มลงให้หน่วยสไนเปอร์จำ้เป็นระดมกระสุนใส่เธออีกชุด เซ็ตนี้ทำให้ร่างของขวัญทรุดลงพื้นไปจนเกือบจะนอนแผ่สองสลึงทันที
" เฮ้ย !! ขออีกทีเว้ยพวกเรา !!! "
ยาะมจิพูดพลางพุ่งทะยานออกไปพร้อมกับเหล่าพลหอกอีกสามคน ขวัญนั่งนิ่งไม่ไหวติงพลางค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆ...

-
-

" ก่อนหน้านี้ชั้นเคยเป็นนักศึกษามาก่อนน่ะ...นายเกิดทันยุค 2426 มั้ยล่ะ ? "
ขวัญถามดัสค์ในระหว่างที่เธอกำลังยืนมองเหล่าทหารทาสที่กำลังบุกเข้าไปตีปราสาทอยู่
" เก่ากี๋ขนาดนั้นใครจะไปเกิดทัน ผมเกิดยุค 2528 นู่นแน่ะ... "
ดัสค์พูดพลางเกาหัว ขวัญอมยิ้มเล็กน้อย
" ชั้นหลงมาที่นี่ทั้งคณะเลยล่ะ ตอนนั้นเรากำลังเดินไปกินบะหมี่จับกังที่เยาวราช จำได้เลยว่ากำลังนั่งรถเมล์มาจู่ๆรอบๆบริเวณก็เกิดมืดลงไปซะเฉยๆ จากนั้นพวกเราก็มาโผล่ที่นี่กันทันที "
ขวัญพูดจบก็หยิบของออกมาให้เขาดู มันเป็นไฟลักษณะคล้ายที่เก็บกระดูกของคนตายหรือที่เราเรียกกันติดปากว่า [ โกศ ]
" นี่คือกระดูกของเพื่อนๆของชั้น "
" เฮ้ย !! เก็บของพรรค์นี้ไว้ด้วยเรอะ ? "
ดัสค์ตกใจเล็กน้อยก่อนขวัญจะค่อยๆมีสีหน้าเศร้าๆให้เห็น
" ตอนที่ชั้นมาที่นี่ครั้งแรกน่ะชั้นไม่มีความสามารถอะไรเลย เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง...พอรวมเพื่อนที่นั่งรถมาด้วยกันแล้วก็เท่ากับว่ามีผู้หญิงทั้งหมด 4 คนกับผู้ชายที่รวมคนขับ กระเป๋ารถเมล์แล้วก็คนอื่นๆก็มีผู้ชายอีก 15 คน...นายคิดว่าพวกนั้นทำอะไรกับพวกเราในโลกที่ไม่เคยเห็นแบบนี้ล่ะ ? "
" เฮ้ย ?...หรือว่า... "
" อืม...พวกนั้นสติแตกกันอยู่พักนึง วันแรกๆยังไม่ค่อยมีอะไรมากหรอกแต่พวกชั้นก็ทะเลาะกับพวกเขาเพราะว่าพวกเขาทั้ง 15 คนต่างให้พวกเราเอาแต่ออกไปหาของกินมาให้...พวกชั้นจะหนีก็กลัวว่าจะไปไม่รอดจึงได้แต่จำยอมไปเรื่อยๆจนกระทั่งวันที่สองช่วงเที่ยงๆได้...พวกเขาได้ลงมือรุมทำร้ายพวกชั้นสามคนจนในที่สุดพวกชั้นก็กลายเป็นนางบำเรอของพวกเขาทั้ง 15 คนไปโดยปริยาย "
ดัสค์ฟังแล้วรู้สึกตกใจเล็กน้อย...
" หลังจากนั้นมาพวกชั้นสามคนก้ไม่ต่างไปจากศพที่มีชีวิต วันๆนึงถ้าไม่ออกไปหาอาหารก็ได้แต่คอยสนองความใคร่ของพวกเขา จนผ่านไปร่วมเดือนกว่าๆได้มั้งเพื่อนของชั้นสองคนถูกกระทำจนร่างหายรับไม่ไหว...เลือดเลยไหลออกมาจนตาย ตอนนั้นแหละที่เลือดของเพื่อนๆชั้นไหลลงแม่น้ำจนหน่วยฟิรานาตามกลื่นคาวเลือดมาและก็มาพบกลุ่มของชั้นโดยมีท่านสเคลมาด้วย "
" หนวยฟิรานากำจัดพวกเขาทั้ง 15 คนอย่างไม่มีรีรอ ชั้นได้แต่มองอย่างปลงตกมั่นใจว่า่ถ้าพวกนั้นไม่ห่าชั้นทิ้งชั้นก็คงไม่ต่างอะไรไปจากที่เป็นอยู่...จะเป็นทาสรึนางบำเรอคงมีแค่นั้นแต่ตอนนั้นเองที่ท่านสเคลโดดลงมาจากหลังม้าพลางเดินมาหาชั้นและมองดูอาการของชั้นอย่างเป็นห่วง "

[ เธอโอเคมั้ย ?...นี่เธอผอมมากเลยนะ ?...เธอไหวรึเปล่าน่ะ ? ]

" ท่านสเคลถามชั้นแต่ตอนนั้นร่างกายของชั้นมันหมดสภาพไปแล้ว สิ่ที่ชั้นทำได้จึงมีแต่มองตาลอยๆอ้าปากค้างเหมือนคนบ้าก็ไม่ผิด "

[ พาตัวเธอคนนี้กลับไปอย่างนุมนวลที่สุด และก็ดูแลอาการของเธอด้วย !! ]

" ชั้นได้ยินเสียงท่านสเคลสั่งแบบนั้น จากนั้นชั้นก็ถูกพามาที่ปราสาทนี้และรักษาอาการของชั้นจนหายดีเหมือนปกติ...ชั้นเล่าเรื่องของชั้นให้ฟัง...ไม่น่าเชื่อนะ...ท่านสเคลเธอกอดปลอบใจชั้นด้วยล่ะ...ท่านบอกชั้นว่า[ จากนี้ไป ชั้นจะมอบพลังที่สั่งเป็นสั่งตายผู้อื่นได้ให้กับเธอเอง ]จากนั้นชั้นก็ได้รับหัวกะโหลกของไซเรนจากท่านผู้นำสูงสุดมาครอบครองและก็ขึ้นเป็นรองผู้นำกองทัพของหน่วยฟิรานาจนถึงทุกวันนี้ "
ดัสค์เงยหน้ามองดูขวัญพลางยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

" จากนี้ไปไม่ว่าใครก็ตามที่คิดไม่ดีต่อที่แห่งนี้...ชั้นจะกำจัดมันออกไปให้หมด...นี่คือคำสาบานที่ชั้นให้ไว้กับท่านสเคลที่มอบชีวิตใหม่ให้กับชั้น "

ขวัญพูดพลางกำหมัดแน่น...หลังจากนั้นเธอก็ลงมือสังหารดัสค์อย่างเลือดเย็นจนใครก็คาดไม่ถึง !!!

....

....

....

ยามะจิและพลหอกทั้งสามต่างพุ่งเข้าแทงร่างของขวัญอีกครั้งจนทะลุร่างของเธอ...ตอนนี้สภาพของขวัญไม่ต่างไปจากทหารทาสที่เธอปลุกขึ้นมาแม้แต่น้อย...บาดแผลจากกระสุนระยะไกลและบาดแผลจากหอกที่ทิ่มแทงร่างของเธอนั้นทำให้เธอเลือดไหลย้อยร่างของเธอจนเกือยจะแดงฉานไปทั้งตัว...แต่กระนั้นเธอก็ยังยืนหยัดอยู่ไม่ยอมล้มลงไป...
" อึดจริงๆเว้ย !! "
ไปป์พูดขึ้นมาอย่างหัวเสีย

หมับ...

จู่ๆสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น !! ขวัญใช้มือจับหอกทั้งสี่เอาไว้อย่างแน่นจนดึงไม่ออก !!
" เฮ้ย !! อะไรวะ ? "
ยามะจิตกใจไม่น้อย...แต่จู่ๆนั้นเอง...


ว๊ากกกกกกกกก !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

" เฮ้ย !!~ "
ขวัญตะโกนออกมาสุดเสียง !! พลังเสียงที่คงความรุนแรงเอาไว้อย่างเคยส่งผลให้ม่านไฟฟ้าถึงกับแตกในคราวเดียวไม่พอยังทำให้พวกเขาทั้งหลายนั้นหูอื้อจนแทบแตกแถมยังตาลายและมึนงงอีกด้วย !!
" บ...บ้าเอ้ยยยย !!!!! "
คุณปอถึงกับบ่นออกมา แต่แ้ล้วสิ่งที่คุณปอเห็นนั้นก็ได้กระชากสิตคุณปอให้กับมาได้อย่างรวดเร็ว !!!

" ไม่ !!! "

ร่างของยามะจิ , ทอม , ไปป์และกายต่างก็ทรุดลงกับพื้นก่อนจะสลบลงไปหน้าฟุบกับพื้นปราสาทอย่างสงบ...สภาพของพวกเขาทั้งสี่เหมือนกันหมดคือตาเหลือกและมีน้ำลานไหลย้อยออกจากปาก...แต่ที่รูหูของพวกเขาทั้งสองกลับมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด !!!
" สนใจตัวเองก่อนเถอะ !!! "
คุณปอที่ได้สตินั้นลืมมองรอบๆตัวเอง ขวัญได้พุ่งเข้ามาอย่างว่องไวพลางใช้มือที่มีออร่าห่อหุ้มตะปปคุณปอ แม้จะไม่โดนจังๆแต่ก็ส่งผลให้คุณปอได้แผลที่แขนขวาเลือดสาดได้ไม่น้อยหน้าคนอื่นๆที่โดนอัดเลือดสาด !!
" อ๊า !!! "
คุณปอล้มลงไปกับพื้นก่อนคนอื่นๆจะเริ่มฟื้นสติกลับมาได้ พวกเขาก็เห็นร่างของคุณปอถูกบีบคอจนลอยจากพื้น !!
" คุณปอ !!!! "
ทุกๆคนร้องออกมาอย่างโหยหวน
" ไม่ต้องรีบร้อน ยังไงซะพวกแกทุกๆคนก็ต้องตายทั้งหมด !!!! "
ขวัญพูดจบก็แทงฝ่ามือออกไปที่ท้องของคุณปออย่างว่องไว !!

" อึ๊ก !! "

จู่ๆมือของขวัญก็หยุดลงกลางคัน ไม่เพียงเท่านั้น มือของเธอที่บีบคอคุณปออยู่ก็ปล่อยร่างองคุณปอลงจนทุๆคนสงสัยเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้น ?
" บ..บ้าเอ้ย !! "
ขวัญทรุดลงกับพื้น...เธอมีเลือดไหลออกมาจากปากอย่างเนืองนองซึ่งเป็นผลมาจากการใช้พลังเสียงทำลายล้างติดต่อกันอย่างรุนแรงถึงสามครั้งซึ่งเธอเองก็รู้ถึงฤทธิ์เดชของดาบสองคมเล่มนี้ดีอยู่แล้วแต่ก็จำเป็นต้องงัดมันออกมาใ้ช้...เพียงแต่เธอไม่คิดว่าเธอจะฝืนผลข้างเคียงของมันได้เพียงแค่นี้
" พ...พวกเรายังมีหวังสินะ ? "
ซิติค่อยๆลุกขึ้นมาพร้ิมกับอีกหลายๆคนที่ทรุดลงไป คุณปอค่อยๆถอยออกมาเล็กน้อยโดยดูเชิงของขวัญไปในตัว
" ความหวังงั้นเหรอ ?...น่าขำ !! ความหวังอะไรนั่นน่ะมันก็แค่จินตนาการของพวกนายเองที่เอาไว้ปลอบใจตัวเองเวลาจนตรอกแค่นั้นแหละ !!! "
ขวัญพูดออกมาพลางค่อยยืนขึ้นและเอามือเช็ดเลือดที่ปากของเธอ
" จินตนาการบ้าอะไรวะ ? "
อาโนนี่ที่ได้โทนี่เอาเสื้อมาพันแผลให้ตะโกนลั่นพลางเดินออกมาหาเธอ
" กูว่ามึงน่ะเจอแต่ความผิดหวังมากไปล่ะสิถึงได้รังเกียจคนที่เค้ามี่ความหวังน่ะ...จะบอกอะไรดีๆให้นะเว้ย !! ตราบใดที่พวกเรายังมีความหวังอยู่พวกเราก็จะไม่มีวันยอมแพ้พวกมึง !!! ได้ยินม๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!? "
อาโนนี่ตะโกนปลุกใจทุกๆคนจนดังสนั่นไปทั่วทั้งปราสาท ขวัญที่ได้ยินก็สะอึกเล็กน้อย

เพราะจริงๆแล้วเมื่อก่อนที่เธอกำลังสิ้นหวังนั้น...เธอเองก็หวังให้ใครสักคนมาช่วยฉุดเธอขึ้นมาจากขุมนรกที่เธอกำลังเผชิญอยู่เหมือนกัน ซึ่งคนๆนั้นๆก็คือสเคลนั่นเอง...

" งั้นขอชั้นดูหน่อยล่ะกันว่าความหวังของพวกนายน่ะจะช่วยให้พวกนายรอดตายจากสถานการณ์นี้ได้ยังไง ?
ขวัญพูดจบก็ชูมือขึ้นฟ้า ออร่าในมือเธอขยายขึ้นจนใหญ่แทบจะเท่าตัวคน พวกเขาต่างมองอย่างสิ้นหวังแม้แต่จิโร่เองวก็มั่นใจว่าพลังของเขาไม่มีทางต้านลูกพลังลูกนี้ได้แน่นอน...
" ลาก่อน !!! "
ขวัญพูดพลางตั้งท่าจะปาลูกพลังไปใส่พวกเขา

ฉึก !!!

" อึก !! "
ขวัญกระอึกเลือดอีกครั้ง...จู่ๆสิ่งที่เธอและใครๆก็คาดไม่ถึงก็ได้เกิดขึ้น
" ล...ลงนรกด้วยกันดีกว่า...น่า... "
ดัสค์ใช้ดาบที่เก็บได้จากศพของทหารทาสพุ่งมาแทงเธอจากด้านหลังจนทะลุออกท้อง

" หัวเราะทีหลังน่ะ...ดังกว่า..นะ..เว้ย !! "

ดัสค์ยิ้มหึๆก่อนจะค่อยๆล้มลงไปพร้อมๆกับขวัญทั้งคู่...

แต่ขวัญกลับยิ้มอย่างพอใจก่อนที่ร่างของเธอจะสัมผัสกับพื้นปราสาท...เสี้ยววินาทีนั้นเองที่มีเพียงแค่ดัสค์เท่านั้นที่ได้ยินเสียงพูดสั้นๆเบาๆของขวัญดังออกมา

" ขอบใจนะ... "

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #228
เกลียด
hedekosama สมาชิก
· #229
ทำไม... ทำไม??? ชอบตอนนี้ชะมัดเลยอะ TT!
wily ผ สมาชิก
· #230
- episode 53 : Good bye Lolibaka


หลังจากที่ดัสค์ได้ทำการพุ่งเข้าสังหารขวัญจนล้มลงไปทั้งคู่...ความเงียบก็เข้ามาปกคลุมไปทั่วปราสาททันที ทุกๆคนต่างจ้องมองร่างของขวัญกันอย่างไม่วางตาเพราะเกรงว่าขวัญจะลุกขึ้นมาได้อีก
" ตายรึยังวะ ? "
อาโนนี่พูดขึ้นมา พริบตานั้นเองจู่ๆขวัญก็ค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ
" เฮ้ย !!!!! "
ทุกๆคนร้องออกมาเสียงหลงแต่จิโร่กลับเดินออกมาด้า่นหน้าทุกๆคน
" แม่นี่ไม่รอดแล้วล่ะ...แค่เสียงลมหายใจก็แผ่นเบาขนาดนี้แล้ว "
จิโร่พูดจบทุกๆคนก็รู้สึกได้ทันทีตามที่จิโร่ได้พูดออกมา สภาพของขวัญตอนนี้นั้นไม่ต่างไปกับศพเลยก็ว่าได้...บาดแผลที่มีอยู่ทั่วร่างรวมไปถึงเลือดที่หลั่งรินออกมาจนแทบจะย้อยตัวเธอ ไหนจะเศษเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นอีก...
" ม...มันยังไม่จบหรอก...นะ... "
ขวัญฝืนยิ้มพลางกัดฟันพูด ก่อนเธอจะสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆอีกครั้ง

" อ๊าาาาาาาาาาาา !!!!!! "

....

....

นี่คือการโจมตีสุดแรงทั้งหมดที่มีอยู่...พลัีงเสียงของขวัญที่เคยกำราบอริที่มาผจญปราสาทนี้ได้มานับครั้งไม่ถ้วนอย่างร้ายกาจนั้นไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้อีกต่อไปแล้ว !! เสียงของเธอตอนนี้ไม่ไก้แตกต่างไปจากนางร้ายตามบะครที่โผล่มาวีนแตกเสียงดังลั่นซอยเลยแม้แต่น้อย...ไม่มีแม้แต่พลังโจมตีที่เคยทำให้ปราสาทพังทลายได้เหมือนครั้งก่อนๆอีกแล้ว
" แค่ก !!! "
จู่ๆขวัญก็กระอักเลือดออกมา เธอถึงกับล้มลงไปหน้าทิ่มพื้นอย่างรุนแรงก่อนเธอจะพยายามสุดตัวเพื่อที่จะลุกขึ้นมาต่อกรกับชาวโลลิบากะให้ได้
" ม...มันยังไม่จบ !!! "
ขวัญเร่งพลังของเธอเพื่อสร้างออร่า...แต่พลังของเธอนั้นก็แทบจะไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้ว...เหล่าทหารทาสที่ขาดพลังของเธอก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป...รวมไปถึงพลังควบคุมสมองที่เธอภูมิใจนักหนาก็ไม่สามารถใช้การได้ด้วย
" ถึงตาย !! ชั้นก็จะปกป้องปราสาทหลังนี้ใไห้ได้ !! "
ขวัญตะโกนลั่นก่อนจะค่อยๆล้มลงไปก้นจ้ำเบ้าอีกครั้ง
" พอเถอะครับ !!! "
จู่ๆคุณปอก็วิ่งเข้าไปดูอาการของขวัญ ทั้งๆที่เพิ่งจะฆ่ากันมาเมื่อไม่กี่นาทีแท้ๆ
" คุณปออันตราย !!!! "

ฉึก !!

คุณปอที่ก้มลงไปดูอาการของขวัญในระยะประชิดนั้นถูกขวัญเอาฝ่ามือแทงเข้าใส่บริเวณท้อง !! แต่ด้วยพลังที่เธอมีเหลื่ออยู่นั้น ทำให้ฝ่ามือที่น่าจะสังหารคุณปอลงได้ก็ทำได้เพียงแค่ฝังนิ้วเข้าไปแค่หนึ่งช่วงข้อต่อนิ้วเท่านั้น
" บ...บ้าเอ้ย !! "
ขวัญบ่นออกมาอย่างหัวเสีย
" พอเถอะครับ...ทุกอย่างมันจบลงแล้ว "
" มันยังไม่จบหรอกน่ะ "
" คุณปอออกมาเร็วเถอะครับ !! "
เสียงอลม่านโวยวายดังขึ้นจนจิโร่รู้สึกหนวกหู...

" พอได้แล้วล่ะขวัญ "

เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมากลางวงไทยมุงที่กำลังจับตามองดูอาการของขวัญ เจ้าของเสียงนั้นก็คือสเคล นายเหนือหัวที่ขวัญบูชาเยี่ยงเทพเจ้า
" ท...ท่านสเคล !! "
ขวัญสะดุ้งเล็กน้อย...เธอรู้สึกผิดที่ปกป้องปราสทไม่ได้จึงได้แต่ก้มหน้าหนี แต่สเคลก็เดินมานั่งลงข้างๆเธอพลางดึงมือของเธอออกจากท้องของคุณปอ
" ขอชั้นอยู่กันตามลำพังสักครู่ได้มั้ยคะ ? "
สเคลกล่าวถามคุณปอ คุณปอจำสเคลได้เนื่องจากเคยพบกับสเคลมาแล้วครั้งหนึ่งในระหว่างที่เขากำลังออกมาตามหาบาโฮมี่
" ค...ครับ !! ได้ครับ "
คุณปอตอบอย่างตะกุกตะกัก ใจจริงคุณปอไม่ค่อยอยา่กให้สเคลอยู่คู่กับขวัญเท่าไหร่เพรราะเกรงว่าสเคลจะมาเพิ่มพลังให้ขวัญอะไรทำนองนี้ แต่พอมองตาของสเคลแล้ว...คุณปอกลับรู้สึกว่าปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามลำพังจะดีกว่า

" งั้นพวกเรามาทำแผลกันก่อนก็แล้วกันครับ... "

คุณปอพูดพลางเดินจากสเคลออกมา

-

-

-

" ขอโทษด้วยค่ะที่ไม่สามารถ... "
ขวัญกำลังกล่าวคำขอโทษ จู่ๆสเคลก็ใช้นิ้วชี้ปิดปากของเธอพลางส่ายหัวเหมือนทำนองว่าไม่อยากให้พูด
" เธอทำดีที่สุดแล้ว...เธอคือลูกน้องที่ชั้นภาคภูมิใจมากนะ "
ขวัญที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกดีใจที่ตัวเองมีค่ากับสเคลได้ขนาดนี้ เธอร้ิองไห้ออกมาเพราะรู้ตัวเองดีว่าจากนี้อีกไม่นานเธอจะต้องจากนายเหนือหัวของเธอไปอีกตลอดกาล ซึ่งไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม...เธอมีชีวิตอยู่แบบนี้มานานนมจนเธอไม่อยากจะจากสเคลไปไหนเลยด้วยซ้ำ...แน่นอนว่าเธอนั้นยังไม่อยากตาย...เธอยังอยากจะคอยปกป้องสเคลตลอดไปจนกว่าวิญญาณจะแหลกสลาย...แต่ท้ายที่สุดเธอก็ต้องจบชีวิตลงในอีกไม่นานนี้แล้ว
" ช... ชั้น.... "
ขวัญพูดออกมาพลางร้องไห้ไม่หยุด สเคลได้แต่ยิ้มให้ขวัญเล็กน้อยก่อนจะกอดเธอเพื่อปลอบใจ
" อย่ากังวลไปเลย... "

ร่างของขวัญค่อยๆเปล่งแสงออกมาจนสว่างไปทั่วทั้งร่าง...แม้แสงจะไม่รุนแรงมากนักแต่ก็มากพอที่จะทำให้สเคลตกใจได้

" เอ๋ ? "

สเคลร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ...

-

-

-

" แกน่ะตายไปแล้ว !!!! "
โทนี่ยืนชี้หน้าอาโนนี่พลางพล่ามวลีเด็ดของเฮียเคนฯ ก่อนจะโดนอาโนนี่เตะเข้าข้อพับจนล้มทั้งยืน
" เพราะช่วยมึงไงล่ะไอ้กากเอ้ย !! ไม่งั้นมีเรอะกรูจะเสียท่าได้ขนาดนี้ ? "
อาโนนี่บ่นอุบอิบ อาการของแผลที่แขนเขาแม้จะยังมีผลอยู่แต่เขาก็เข้มแข็งพอที่จะเก็บอาการไว้ไม่ให้ใครรู้ได้
" แล้ว... "
วาตารุเดินเข้ามาดูอาการของยามะจิ , ไปป์ , ทอมและกายที่โดนคลื่นเสียงในระยนะเผาขนเข้าไปอย่างจังจนร่วงทั้งยืน ซิติส่ายหัวเล็กน้อย
" ไม่มีปัญหา...ดูเหมือนจะแค่สลบไปก็จริงแต่ก็คงมีผลพอสมควรน่ะแหละ "
ในขณะที่ทุกๆคนกำลังช่วยกันทำแผลนั้นเอง วอร์สเปลก็พูดโพล่งขึ้นมากลางวง
" แล้วทีมแพทย์ฉุกเฉินของพวกเราล่ะ ? "

กึก...

" อ้าว ! ตายยากเแ็นบ้าเลยวุ้ย พูดถึงก็โผล่มากันครบทีมเลย "
วอร์สเปลพูดพลางเงยหน้ามองไปที่บริเวณบันไดชั้นที่สองของปราสาท ที่บันไดที่ร่างของนอสต์, โอ, นา, ฮารุ, จันทร์,ไหม, ต่ายและไผ่ยืนอยู่ตรงนั้น...
" ...หายไปสองสามคนนะครับ ? "
ฟรอสท์สังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติจึงได้พูดขึ้นมา นอสต์เดินออกมาด้านหน้าทุกๆคนก่อนจะก้มหน้าเล็กกน้อยแล้วพูดอะไรออกมาจนทุกๆคนตะลึง

" จากนี้ไปพวกเราไม่รู้จักกัน...หากรักตัวกลัวตายก็ขอให้กลับไปที่ค่ายบางระจันเถอะนะคะ "

" หา ? "
เหล่าชายหนุ่มแห่งโลลิบากะยืนงงหน้าเอ๋อกับคำพูดของนอสต์ แต่บางคนก็ยังคิดติดตลกได้
" โห ป้า~ มุขป้านี่ดคตรกระจอกเลยว่ะครับ ฮ่าๆๆๆๆๆ !!! "
โทนี่พูดออกมาพลางหัวเราะอยู่คนเดียว พอเห็นนอสต์ที่ได้แต่นิ่งเฉยต่อคำพูดของตนเองเข้าเท่านั้น...ทุกๆคนก็เริ่มหน้าซีดขึ้นมาเล็กน้อย
" ไม่ขำนะครับ...มันอะไรกันเนี่ย ? "
วาตารุพูดขึ้นมาพลางมองเหล่าทีมแพทย์ฉุกเฉินทุกๆคน...ไม่ว่าใครก็มีสีหน้าเฉยเมยจนไม่น่าเชื่อ

" หากใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายก็จะสามารถอยู่ต่อไปได้โดยไร้ซึ่งการสิ้นอายุขัย...จงคิดหาวิธีใช้ชีวิตที่โลกใบนี้ให้ได้นะคะ "
นอสต์พูดต่อโดยไม่สนใจเสียงคนอื่นๆที่เริ่มโวยวายกันเล็กน้อย
" น...นี่อำพวกเราเล่นใช่มั้ยครับ ? "
คุณปอพูดออกมาด้วยสีหน้าสงสัยสุดขีด...ถ้านี่เป็นการอำกันล่ะก็แม้เขาจะโมโแต่ก็ยังดีกว่าถ้ามันจะเกิดขึ้นมาจริงๆ

" ลาก่อนนะคะ...ขอร้องล่ะค่ะ... "
นอสต์พูดออกมาพร้อมๆกับน้ำตาของเธอที่เริ่มทำงานไหลรินออกมา

" อย่าตามหาพวกเราเลยนะคะชั้นขอร้อง... "

พูดจบร่างของเหล่าทีมแพทย์ฉุกเฉินก็กางปีกมังกรออกมาจากแผ่นหลัง สร้างความตกตะลึงให้กับชาวโลลิบากะจนไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากอ้าปากค้างก่อนพวกเธอทั้งหมดจะมองพวกเขาทั้งน้ำตาแล้วก็บินจากพวกเขาไปด้วยความเร็วสูงจนไม่สามารถมองตามทันได้...

คุณปอที่ได้สติก่อนใครได้วิ่งตามไปสองสามก้าวก่อนจะหยุดฝีเท้าและตะโกนขึ้นฟ้าด้วยความสับสนอย่างดังกระหึ่มไปทั่วพื้นที่...

" นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ ?!!!!!!!! "

To be continue...
bazooka_kidz สมาชิก
· #231
ที่ว่างานหนักนี่ไอ้นี่รึเปล่าเพ่ครับ ?
http://masterwily.exteen.com/

/me วะฮ่าๆๆๆ
hedekosama สมาชิก
· #232
และแล้ว..... พวกเธอก็บิน~ บินไป~~
ไม่ระบุตัว
· #233
รู้สึกว่าจะบินไปโดยไม่กลับมาอีกเละ
me/ บินตาม
wily ผ สมาชิก
· #234
- Episdoe 54 : สิ่งที่อยากจะขอร้อง


หลังจากจบศึกสงครามกับกองทัพทหารทาสและกำราบขวัญลงได้ ทุกๆอย่างก็สงบลงไปจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วพื้นที่บริเวณรอบๆนี้เพิ่งจะทำการสู้รบกันอย่างรุนแรง ตามพื้นมีร่องรอยของอาวุธ ซากศพของเหล่าทหารทาส หลุมระเบิดที่เกิดจากลูกกะสุนปืนใหญ่... มองเข้าไปในปราสาทก็จะพบเหล่าผู้ที่ได้รับชัยชนะนั่งอยู่ในนั้น...แต่พวกเขานั้นกลับดูไม่มีทีท่าว่าจะดีใจกับชัยชนะที่พวกเขาได้มาเลยแม้แต่น้อย

" ...เอ่อ... "

โทนี่พูดขึ้นมาเล็กน้อยหวังจะถามอะไรทุกๆคนที่ได้แต่ก้มหน้านิ่ง
" อะไรของเอ็งวะ ? "
อาโนนี่ไม่ได้มองมาทางเขา แต่ก็ได้แต่ส่งเสียงอ่อยๆถามกลับราวกับคนไร้เรี่ยวแรง จะว่าไปอาโนนี่นั้นก็ถือว่าได้รับบาดเจ็บมากอยู่ไม่น้อยเพราะตอนนี้เขาก็ถือว่าเป็นเดชไอ้ด้วนไปแล้วด้วยซ้ำ...
" พวกเรา...จะทำยังไงกันต่อดีล่ะครับ ? "
" ไม่รู้ว่ะ...คงได้แต่รอให้พวกคุณปอกลับมาก่อนนั่นแหละ "
อาโนนี่พูดจบก็ลุกขึ้นมาพลางเดินไปที่ประตูของปราสาท เขามองท้องฟ้าที่มืดสนิทก่อนจะบ่นอะไรออกมาเล็กน้อย

" กูไม่คิดเลยจริงๆว่ะ...ตอนแรกข้าแค่อยากกลับบ้าน...กลับไปแว้นซ์...กลับไปหลีสาว...กลับไปเสพภาพอ่านดราม่าเหมือนปกติ...แต่พอเอาเข้าจริงๆกูบอกตรงๆเลยว่าตอนนี้ในหัวกูขอแค่ให้ตอนนี้มีชีวิตรอดอยู่กับทุกๆคนได้กูก็พอใจแล้วว่ะ... "

อาโนนี่หันเข้ามาหาโทนี่ พวกเขาสบตากันเล็กน้อยก่อนอาโนนี่จะพูดอะไรออกมา
" เอ็งว่าพวกเราจะตายกันหมดมั้ยวะ ? "
โทนี่ได้แต่ก้มหน้าลง เขาไม่กล้าตอบออกไปตรงๆเพราะในหัวของเขาเองนั้นก็มีแต่เรื่องแย่ๆพอกัน หากให้ตอบตอนนี้เอาตรงๆล่ะก็เขาอยากจะตอบไปเลยว่าไม่แน่นอน...
" กูไม่รู้ว่ะ... "
โทนี่ตอบกลับไป
" กูอยากให้พวกเรากลับมาอยู่รวมกันอีกครั้ง...บ้านน่ะกลับได้รึเปล่ากูไม่รู้หรอก...แต่ที่แน่ๆคือถ้ากลับไปไม่ได้กูก็อยากจะอยู่มันที่นี่ไปเลย...แต่คนอื่นๆเขาก็มีภาระกันด้วย...กูไม่อยากพูดแบบเห็นแก่ตัวหรอกว่าพวกเราไม่มีทางได้กลับบ้านอยู่แล้ว... "
อาโนนี่ยืนพิงประตูก่อนจะเอามือกุมขมับ เขาหลับตาพลางบ่นอะไรออกมา

" ถ้ากูยังมีบุญเหลืออยู่...ก่อนตายกูอยากจะกลับบ้านไปกราบไหว้พ่อแม่กู...ครั้งเดียวก็ยังดีว่ะ "

อาโนนี่พูดพลางกลั้นน้ำตาเอาไว้ โทนี่มองออกไปข้างนอกพลางคิดอะไรในใจเล็กน้อย

" สุดท้ายแล้ว...ต่อให้สามัคคีกันแค่ไหนก้ไม่ทางเอาชนะพลังที่ยิ่งใหญ่ได้จริงๆสินะ... "

-

-

ท่ามกลางป่าทึบขนาดใหญ่ คุณปอที่กระเสือกกระสนวิ่งตามเล่าทีมแพทย์ฉุกเฉินไปอย่างลืมขีดจำกัดตัวเองก็ได้ล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง ที่หัวเข่าของเขานั้นถลอกจนได้แผลเป็นทางยาว แต่เขาก็ยังฝืนที่จะลุกขึ้นมาอีกครั้งเพื่อทีี่จะวิ่งตามไป
" ม่ายยยยยยยยยยย !!!! "
คุณปอร้องโหยหวนออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะค่อยๆเซลงไปกับพื้นอีกครา ร่างกายของเขานั้นบอบช้ำไปแทบจะทั่วทั้งร่าง เขากำลังโทษตัวเองว่าที่ทุกๆคนต้องตายจากไปนั้นเพราะเขาไม่สามารถปกปองทุกๆคนได้ในฐานะผู้นำ เขาไม่สามารถช่วยอะไรใครได้เลยแม้แต่น้อยและที่สำคัญครั้งนี้ทีมแพทย์ก็ต้องมาจากพวกเขาไปอีก
" ทำไมกูถึงได้ไร้ความสามารถแบบนี้วะ !!!!? "
คุณปอตะโกนลั่นป่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดจาดิบๆออกมาแบบนี้ ในใจของเขาและในหัวของเขาตอนนี้สับสนไปหมดแล้ว เขาโทษตัวเองจนหมดสิ้น...แม้จะเคยบอกกับทุกคนมาแล้วว่าเขาจะไม่คิดมาก จะไม่โทษตัวเอง แต่พอเอาเข้าจริงๆเขาก็ดันกลับทำไม่ได้ตามที่พูดแม้แต่น้อย
" ไม่...ขอร้อง... "
คุณปอค่อยๆสลบล้มลงไปกับพื้นหญ้าสีเขียวท่ามกลางป่าที่ทึบหนา...

" เจอมั้ยวะ ? "
" ไม่เจอว่ะ พวกเอ็งล่ะ ? "
เสียงตะโกนเรียกหากันดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ซิตินำทีมคนที่ยังพอไหวออกค้นหาคุณปอสุดกำลัง
" ป่าแม่งทึบเหี้ยๆเลยว้อยยยยย !!! "
โคเดตะโกนอย่างโมโห
" มีดด้วยว่ะ ทำไงดีวะ ? "
วาตารุบ่นอย่างหัวเสีย พวกเขาต้องอาศัยเสียงในการติดต่อและค้นหาเป้าหมายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
" เฮ้ย !!!!!! "
" อะไรวะ ? "
เสียงไปป์ตะโกนดังออกมาจากอีกด้านหนึ่ง ทุกๆคนรีบมุ่งหน้ากันไปดู
" อะไรของมึงวะ ? "
" นั่น...นั่นมัน !!! "

" เฮ้ย !!!!! "

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าของพวกเขานั้นจัดได้ว่าเป็นฝันร้ายที่พวกเขาไม่ต้องการพบเจอมากที่สุด...ร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่พวกเขาไม่คิดว่าจะมีวันได้พบเห็นจังๆกำลังจ้องมองมาทางพวกเขา...แน่นอนว่าพวกเขาได้แต่สั่นกลัวอย่างช่วยไม่ได้ ซิติพยายามควบคุมสติเอาไว้อย่างสุดกำลัง พวกเขาต่างรู้ตัวดีว่าพวกเขาไม่มีทางต่อกรกับสิ่งมีชีวิตนี้ได้แน่นอน

" ม...มาโน !!!! "

แม้จะได้เจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ก็ไม่มีใครลืมเขาลงได้ ร่างกายกำยำที่สูงร่วมสองเมตร หัวเป็นนก เท้าเป็นไดโนเสาร์ กล้ามเนื้อที่แน่นเหมือนหลุดมาจากการ์ตูนพลัง K ปีกที่หุบอยู่ข้างหลังทั้งสองรวมกับพลังพายุที่เขาสามารถสร้างขึ้นมาได้ด้วยอีก พวกเขารู้ตัวกันทันทีว่าแม้จะทุ่มสุดตัวแค่ไหนก็ไม่มีวันต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย

" ยังไม่ตายอีกรึพวกเจ้า ? "

มาโนกล่าวถามพวกเขาอย่างนิ่งๆ ไม่มีใครตอบกลับได้แต่พยักหน้าแทนการตอบ
" ก็ดี...เรื่องพวกเ้จ้าน่ะข้าได้เห็นมาทั้งหมดตั้งแต่ตอนที่พวกเจ้าบุกเข้ามาไปปราสาทของสเคลแล้วล่ะ "
มาโนพูดจบ นกพิราบสีขาวที่เปล่งแสงสว่างก็บินลงเกาะที่ไหล่ของมาโน โคเดเห็นดังนั้นแล้วก็เหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
" นั่น.... "
ทุกๆคนเองก็รู้สึกเหมือนโคเด มาโนมองพวกเขาอย่างนิ่งสงบก่อนจะพูดอะไรออกมาเล็กน้อย
" พวกเจ้าออกมาตามหาไอ้หนุ่มคนที่วิ่งออกมานั่นสินะ ? "
แม้จะระบุตัวตนของคนที่มาโนพูดได้ไม่แน่ชัดนัก แต่ทุกๆคนก็พอจะเข้าใจว่ามาโนพูดถึงใคร
" ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสเคลก็แล้วกัน...พวกเจ้าต้องกลับไปพักผ่อนกันก่อน...พวกเจ้ายังมีเรื่องที่ต้องทำมากกว่านี้อีกไม่ใช่รึไง ? "
มาโนหันหลังกลับให้พวกเขาก่อนซิติจะเรียกเขา
" เดี่ยวก่อนครับ ? ทำไมคุณถึงได้.... "
" เจอกันครั้งต่อไป...ข้าจะต้องสู้กับพวกเจ้าแน่นอน...จนกว่าเวลานั้นจะมาถึง ขอให้พวกเจ้าพักผ่อนให้ร่างกายพร้อมที่สุด "
ทุกๆคนสะอึกกับคำพูดของมาโนเล็กน้อยที่ว่าครั้งหน้าเขาคือศัตรูคนต่อไปก่อนทุกๆคนจะตกใจอีกเล็กน้อยกับประโยคสุดท้ายของเขา

" จงก้าวข้ามข้าไป และจงสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของแผ่นดินแห่งนี้ขึ้นมาให้ได้ !! "

มาดนเดินจากไปช้าๆโดยมีนกพิราบสีขาวเกาะไหล่ไปด้วย ส่วนชาวโลลิบากะที่ออกมาตามหาคุณปอได้แต่งงและสงสัยกับคำพูดของมาโน
" หมอนั่นก็อยากจะช่วยพวกนาย "
เสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาทางด้านหลังของพวกเขา กานเซลเดินออกมาจากพุ่มไม้พลางพูดถึงการกระทำมาโน
" เพียงแต่น้องสาวของหมอนั่นเองก็เหมือนกับพวกสาวๆที่เพิ่งจากไปเมื่อตะกี้นั่นแหละ...หมอนั่นเองก็ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยเรื่องนี้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็หมอนั่นต้องมาเข้าข้างพวกนายแน่นอน "
" ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่ครับเนี่ย ? หมอนั่นเคยจะฆ่าพวกเราแล้วจู่ๆจะย้ายมาอยู่กับพวกเรานี่นะครับ ? "
" พวกนายคงไม่เข้าใจหรอกมั้ง...พวกเราน่ะหากไม่ทำตามคำสั่งก็จะถูกฆ่าตาย บางคนน่ะยอมตายเพื่อขัดคำสั่งได้ แต่บางคนน่ะถ้าใครบางคนที่สำคัญกว่าชีวิตตัวเองต้องมาตายแทนตัวเองแล้วนายไม่สามารถต่อกรอะไรกับคนที่ฆ่าคนสำคัญของนายได้นายจะรู้สึกยังไงล่ะ ? "
กานเซลพูดจบ ทุกๆคนได้แต่นิ่งเงียบไปครู่นึง
" ทำตามที่หมอนั่นบอกเถอะ...เรื่องตามหาคนน่ะให้คนที่ชำนาญอย่างสคลจัดการก็แล้วกัน "
" แต่... "
" ทำตามที่ชั้นบอกเถอะ พวกนายเองก็ใช่ว่าจะสมบูรณ์เต็มร้อย ตอนนี้พวกนายสมควรพักผ่อนเก็บแรงไว้เพื่อที่จะไปช่วยเหลือพวกพ้องของนายไม่ใช่รึไง เชื่อใจชั้นเถอะน่า...บอกว่าเจอก็ต้องเจอสิ "
ทุกๆคนได้แต่เดินคอตกกลับไป กานเซลมองตามหลังทุกๆคนจนไล่หลังกลับไปจนหมดก่อนจะพูดอะไรออกมาคนเดียวเบาๆ

" เรื่องของความรักใคร่กันน่ะชั้นเข้าใจ... "
กานเซลก้มหน้าเล็กน้อยพลางยิ้มอย่างเศร้าๆ
" แต่...ความรักพวกพ้องของนายน่ะ...จะชนะความต้องการของเออร์ก็อธได้รึเปล่า... "

-

-

" ดอกไม้สวยจังเลยค่ะท่านจอมเวทย์ "
" แน่นอนครับองค์หญิง เพราะมันเป็นดอกไม้ที่เบ่งบานเพื่อองค์หญิงแต่เพียงผู้เดียวยังไงล่ะครับ "
" จริงเหรอ ขอบคุณนะคะ "

เสียงคุยกันสนุกสนานดังขึ้นในสวนดอกไม้สวยงาม คุณปอค่อยๆฟื้นขึ้นมาอย่างช้าๆก่อนจะรู้สึกตัวว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เขาอยู่ตอนแรก
" ท...ที่ไหนกันเนี่ย ? "
เนื่องจากตัวเองนั้นถูกส่งมาที่แปลกๆแล้วครั้งนึง คุณปอเองเลยค่อนข้างไม่แตกตื่นมากนัก คุณปอมองไปรอบๆก็พบแต่ทุ่งดอกไม้กว้างขวางสะดุดตา เมื่อทำใจให้สงบได้แล้วเขาจึงตัดสินใจที่จะเดินสำรวจรอบๆดู
" หอมจริงๆแฮะ...หรือว่า... "
คุณปอสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดเจน

" เรา...ตายแล้ว ? "

คุณปอคิดแบบนั้นอยู่ครู่หนึ่งก็ได้แต่ก้มหน้าปลงตก สักพักเขาก็ได้ยินเสียงคุยกันอีกครั้ง

" ถ้าปลูกเอาไว้แบบนี้ยังไงก้จะไม่เหี่ยวเฉาสินะคะท่านจอมเวทย์ ? "

คุณปอมองหาต้นเสียงก้พบว่ามีสาวน้อยคนหนึ่งในชุดที่ดูค่อนข้างหรูหรากำลังถือกระถางดอกไม้ที่มีดอกไม้สีชมพูสดสวยงามมากๆอยู่ ข้างๆกายของเธอก็มีใครสักคนที่น่าจะเป็นผู้ชายใส่ชุดคลุมสีม่วงเข้มปิดใบหน้าจนสนิท ส่วนศรีษะกลับมีสิ่งลักษณะคล้ายเขางอกออกมาถึงสามเขาโดยข้างขมับฝั่งละหนึ่งและบริเวณหน้าผากอีกหนึ่ง แต่ไม่น่าเชื่อว่าชายผุ้นี้จะปิดบังใบหน้าตัวเองได้มิดชิดขนาดนี้

" ดอกไม้ดอกนี้จะอยู่ข้างกายองค์หญิงตลอดกาลครับ...มันจะไม่เหี่ยวไม่เฉาและไม่มีวันร่วงโรย แต่กระนั้นกระหม่อมก็อยากให้องค์หญิงดูแลมันด้วยการรดน้ำเป็นประจำอยู่ดี "

ชายในชุดม่วงเข้มกล่าวตอบสาวน้อยกลับไป ดูจากท่าทางและการสนทนาจะเป็นองค์หญิงของที่ไหนสักที่กับคนรับใช้ก็ไม่ปาน
" องค์หญิงริโอรอทเซ่ !!!พระบิดามารับแล้วพะยะค่ะ !!! "
" ว้า~ เรายังอยากเล่นมากกว่านี้อีกเลย "
" ไว้ครั้งหน้าเถอะครับองค์หญิง...หากทรงเอาแต่ใจแบบนี้พระบิดาจะทรงพระกริ้วเอาได้นะครับ "
" แค่ทรงกริ้วก็พอค่ะท่านจอมเวทย์ "
" กระหม่อมจะทรงจำเอาไว้ครับ "
" ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวเราจะรีบไป...อืมจริงสินะ ค่ำนี้มีงานสังสรรค์ที่ปราสาทใหญ่ เราจะมาชวนท่านจอมเวทย์ไปนะคะ "
" เอ่อ...กระหม่อม... "
" เราไปก่อนนะคะ "

สาวน้อยคนดังกล่าวกระโดดหอมแก้มชายชุดเข้มอย่างน่ารักก่อนจะไปขึ้นรถม้าที่รออยู่แล้วจากไป ปล่อยให้ชายชุดเข้ามที่เธอเรียกว่า[ ท่านจอมเวทย์ ]ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น
" แหมท่านจอมเวทย์...สเน่ห์แรงแบบนี้ขอคาถาให้ข้าบ้างสิ "
ทหารที่ดูแลสวนคนหนึ่งพูดแหย่เขาก่อนเขาจะตอบกลับไป
" บ้ารึไง ? ข้าก็แค่จอมเวทย์ธรรมดาๆ...แต่ถ้าเจ้าอยากได้คาถาล่ะก็ข้าจะให้...แต่เป็นคาถาเรียกฝูงสุนัขนะ "
" ฮ่าๆๆๆ เอามาทำอะไรนั่น ? "
" อ้าว ? ก็เจ้าอยากเนื้อหอมมิใช่รึ ? ถ้าหมู่สุนัขมารุมดมดอมเจ้าล่ะก็แปลว่าเนื้อกายเจ้าหอมจนสุนัขยังหลงไหลยังไงล่ะ "
" ฮ่าๆๆๆ บ้าจริง !! ข้าไม่เอาหรอกแบบนั้น "
" ฮ่าๆๆๆ "

จอมเวทย์กับทหารต่างก็หัวเราะอย่างออกรสชาด คุณปที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ได้แต่สงสัยว่าอะไรกันแน่
" นี่มัน...ที่ไหนกันแน่เนี่ย ? "

-

-

ราวๆตี 5 กว่าๆที่ปราสาทใหญ่ที่ตั้งไกลออกไปจากปราสาที่ชาวดลลิบากะใช้เป็นฐานอยู่ในปัจจุบัน เออร์ก็อธ ผู้ที่ได้ชื่อว่าผู้นำสูงสุดกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง
" อีกไม่นานแล้วสินะ... "
จากนั้นเขาก็เดินไปที่กำแพงแห่งหนึ่ง ก่อนจะหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมามองอย่างระมัดระวัง...มันคือกระถางดอกไม้ใบเล็กๆที่แม้กระถางจะดูเก่ามากแล้วก็ตาม แต่ดอกไม้กลับยังมีสีสันสดใสราวกับเพิ่งออกดอกออกผลมาหมาดๆ เขามองมันอยู่นานชั่วขณะหนึ่งก่อนจะพูดอะไรออกมาเบาๆ...

" ริโอรอทเซ่... "

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #235
เอ่อ...อ่า...คนหาลิ้งค์...เอ็งเทพมาก !!!!
( หลังไมค์หน่อยเด๊ะ )
wily ผ สมาชิก
· #236
- Episode 55 : Ergoth


ณ ปราสาทอันแสนหรูหราแห่งหนึ่งในสถานที่อันไกลโพ้น แสงตะวันที่ลาลับไปเหลือแต่เพียงแสงจันทร์ที่ส่องสว่างอย่างงดงามกลมโตอยู่บนท้องฟ้า เวลานี้ที่แห่งนี้นั้นถูกจัดเป็นงานเลี้ยงที่หรูหรายิ่งใหญ่ บรรดาขุนนางและผู้มีระดับที่ยุคปัจจุบันเรียกว่าเซเลบนั้นต่างเดินทักทายกันพลางจิบไวน์ชั้นดีและทานอาหารที่ถูกตระเตรียมเอาไว้อย่างดี แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ผิดปกติไปนั่นก้คือที่แห่งนี้แม้จะมีคนพลุกพล่านแค่ไหนก็ตามแต่กลับไม่มีใครมองเห็นชายหนุ่มที่แต่งชุดะรรมดาๆ ที่กางเกงบริเวณหัวเข่ามีร่องรอยฉีกขาดเล็กน้อย เสื้อเชิ๊ตสีเทาที่มีคราบเล็กติดอยู่พอสมควร ใช่แล้ว...คนๆนั้นก็คือคุณปอนั่นเอง !! ไม่มีใครมองเห็นคุณปอเลยราวกับว่าคุณปอนั้นเป็นธาตุอากาศ แต่กลับกัน คุณปอกลับได้ยินและมองเห็นอย่างชัดเจน...หากแต่เขาเองก็สัมผัสแตะต้องอะไรไม่ได้เช่นกัน
" งานเลี้ยงพวกพระราชารึไงวะเนี่ย ? "
คุณปอบ่นอุบอิบพลางเดินมองอะไรไปทั่ว ตอนนี้คุณปอเข้าใจดีว่าตัวเองอยู่ในสถานะใกล้เคียงวิญญาณ...แต่ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนนี่คือปัญหาที่เขากำลังขบคิดอยู่ในขณะนี้
" องค์หญิงต้องประทับใจกับกุหลาบทองคำของชั้นแน่นอน !! "
ชายคนหนึ่งในชุดสูทสไตล์โรมันโบราณพูดพลางโชว์ดอกกุหลาบที่ทำจากทองคำแท้ให้อีกหลายๆคนดู มันงดงามมากจนไม่ว่าใครก็รู้สึกอยากครอบครอง
" มีปัญญาแค่นั้นเองรึ ? ดูนี่ซะก่อนเถอะ... "
ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาก็พลันโยนลูกแอปเปิ้ลขึ้นบนท้องฟ้า จากนั้นก็ชักกระบี่ออกมาจากฝักแล้วฟันมันอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน พริบตานั้นเองแอปเปิ้ลก็ถูกปลอกเปลือกจนเสร็จสิ้นก่อนจะตกลงมาสู่มือผู้ที่ส่งมันขึ้นท้องฟ้าไปเมื่อครู่
" จะปกป้องบุตรีของใครก็ตาม ลาภยศมิใช่ประเด็น หากแต่อยู่ที่ฝีมือต่างหาก "
ชายคนเดิมกล่าวเกทับก่อนจะมีชายอีกคนเดินเข้ามา
" พวกกอริลล่า...รู้จักใช้แต่แรงก็ทำนองนี้แหละ "
" เฮ้ย ? เจ้ากล่าวแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน ? "
เหล่าชายชาตรีทั้งหลายต่างก็ทะเลาะกันอย่างออกรสเหมือนจะอวดอะไรสักอย่าง แต่คุณปอก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก คุณปอเพ่งมองไปเรื่อยจนไปเจอชายจอมเวทย์ชุดเข้มที่ยังปกปิดรูปลักษณ์ของตัวเองอย่างมิดชิดยืนอยู่ห่างออกไปค่อนข้างไกล เขากำลังมองมาที่งานแห่งนี้
" อะไรหว่า ? "
คุณปอสงสัยจึงได้เดินเข้าไปดูใกล้ๆ...

" สถานการณ์โดยรอบเป็นอย่างไรบ้าง ? "
" ไม่มีสิ่งผิดปกติครับ...ขอทรงอย่าได้กังวลเลยครับท่านพระราชา "
จอมเวทย์ชุดเข้มกล่าวตอบชายคนหนึ่งที่มีลักษณะค่อนข้างดี ชายคนนี้ดูมีราศีทั้งรูปกายภายนอกและภายใน เขาคือพระราชาของปราสาทแห่งนี้
" ดีแล้ว...ข้าขอฝากเรื่องความปลอดภัยของทุกๆคนในที่แห่งนี้ไว้กับเจ้าด้วย "
" ขอบพระคุณที่ไว้ใจข้า...ขอทรงอย่าได้กังวลเลย...ท่านจงสำราญกับงานเลี้ยงนี้ให้เต็มที่เถิด "
" อืม ! "
พูดจบพระราชาก้เดินจากไป สักพักก้มีทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาคุยกับจอมเวทย์
" ท่านจอมเวทย์...ท่านจะไม่เข้าไปร่วมงานหน่อยเลยหรือไร ? "
" ไม่ล่ะ...ข้าก็แค่คนรับใช้ที่ถูกส่งมาให้อยู่ใต้พระบัญชาของเหล่าราชวงศ์...อีกอย่างงานเลี้ยงที่มีแต่กิเลศแบบนี้ข้าไม่อยากเข้าร่วม "
" พูดแบบนี้ท่านรู้รึเปล่าว่านี่มันงานเลี้ยงอะไร ? "
" ทำไมข้าจะไม่รู้.... "
จอมเวทย์พูดเสียงเข้ม ราวกับว่ากำลังไม่สบอารมณืเท่าไหร่แล้ว
" ทุกสิ่งทุกอย่าง...สุดแท้แต่องค์หญิง "
จอมเวทย์พูดจบก็พลันจากทหารยามคนดังกล่าวออกไป

ในระดับเดียวกันนั้น ทุกๆคนต่างก็รู้กันดีว่าจอมเวทย์คนนี้นั้นหลงรักองค์หญืงซึ่งเป็นลูกสาวของพระราชา...แต่ด้วยความต่างชนชั้นของทั้งคู่ บวกกับจอมเวทย์คนนี้ถูกส่งตัวมาจาก[ เฮลเกท ]ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นแหล่งที่มีทั่งสัตว์และปิศาจถูกนำมาทิ้งเอาไว้เป็นจำนวนมหาศาล...โดยจอมเวทย์คนนี้นั้นก็เป็นหนึ่งในคนที่ถูกทิ้ง หากแต่เขานั้นดวงดีมากเพราะถูกพ่อค้าทาสไปรับมาชุบเลี้ยงแล้วส่งขายต่อให้กับพระราชาในฐานะข้าทาสบริวารตลอดชีวิต

จอมเวทย์ผู้นี้นั้นเข้าใจถึงความต่างชนชั้นวรรณะดีจึงได้แต่ห้ามใจตัวเองมาตลอด...แต่องค์หญิงริโอรอทเซ่ของพระราชาคนนี้นั้นเรียกได้ว่าติดจอมเวทย์คนนี้มากๆราวกับเป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าองค์หญิงจะเสด็จไปที่แห่งไหนก้จะเห็นจอมเวทย์ผู้นี้ตามไปอารักขาเสมอๆ ด้วยพลังอำนาจที่จอมเวทย์ผู้นี้ฝึกฝนและมีมาตั้งแต่ยังเด็กจึงทำให้พลังของเขากล้าแข็งมาก พระราชาแม้จะไม่ค่อยชอบใจนักที่ลูกสาวของตนไปสนิทกับชนชั้นล่าง แต่ก็ยังอุ่นใจเพราะเชื่อในฝีมือของจอมเวทย์คนนี้และดูออกดีแล้วว่าจอมเวทย์คนนี้ไม่มีวันล่วงเกินลูกสาวของตน...แต่หากปล่อยไว้แบบนี้ลูกสาวของเขาก็จะไม่มีวันออกไปพบเจอกับใครแน่ๆ

ดังนั้นผู้เป็นพ่อจึงได้จัดงานเลี้ยง [ หาผู้ที่เหมาะสมจะเป็นสามีให้ลูกสาวของตน ] ขึ้นมา...แม้ลูกสาวของตนจะปฏิเศธเสียงแข็งแต่สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหัวทำตามที่ผู้เป็นพ่อต้องการ...

-

-

" จากนี้ไปจะเป็นการแนะนำตัวเองของผู้สมัครแต่ละท่าน... "

ผ่านไปร่วม 15 นาที คุณปอเริ่มหาวหวอดๆกับโชว์ปาหี่ที่เหล่าชายหน้าใสแต่ละคนงัดมาโชว์องค์หญิงซึ่งองค์หญิงเองก็หาวหวอดๆไม่แพ้กัน ไม่ว่าจะเป็นอันไหนก็ล้วนแล้วแต่น่าสนใจทั้งนั้น หากแต่องค์หญิืงนั้นไม่ได้คิดสนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้วจึงได้แต่เบื่อหน่ายไปวันๆ...จนกระทั่งถึงคิวของชายคนหนึ่งที่มีกุหลาบสีทอง

" ข้าไม่มีอำนาจหรือความสามารถอะไร...หากแต่ข้านั้นมีของสิ่งหนึ่งอยากจะมอบให้องค์หญิง "

" ....ไม่มีอำนาจไม่มี่ความสามารถ...นี่เอ็งคิดจะทำอะไรกับชีวิตล่ะครับ ? "
คุณปอบ่นพลางยืนกอดอกดูอย่างเบื่อๆ

พริบตานั้นเขาก็งัดเอากุหลาบที่ทำจากทองคำมาให้องค์หญิงไเ้ชื่นชม แสงสีทองที่เปล่งประกายสะท้อนกับแสงจันทร์นวลผ่องที่ลอยอยู่บนฟากฟ้านั้นทำให้กุหลาบดอกนี้ดูสวยงามมากขึ้นไปอีกแทบจะเท่าตัว หลายๆคนมองจนตาค้าง เพราะต่างก็คำนวนกันอย่างสนุกว่าดอกกุหลาบดอกนี้จะมีมูลค่ามหาศาลเพียงไร
" ข้าอยากมอบมันให้กับองค์หญิง...ข้ากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าไม่มีดอกไม้ดอกไหนบนแผ่นดินนี้จะสวยงามเท่ากับดอกไม้ดอกนี้อีกแล้ว "
" ไม่หรอกค่ะ...ดอกไม้ที่ดูสวยงามกว่านี้ยังมีอยู่อีก "
" เอ๋ ? "
ชายผู้ที่มอบกุหลายสีทองรู้สึกงงเล็กๆเหมือนกับคนอื่นๆในงาน องค์หญิงก้มลงไปข้างล่างเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระถางดอกไม้ที่มีดอกไม้สีม่วงสดใสเบ่งบานอยู่ออกมาให้ทุกๆคนได้ชมกันอย่างถ้วนหน้า
" นี่คือดอกไม้ที่เราคิดว่างดงามที่สุดค่ะ...คิดว่าหลายๆคนเองก็คงจะคิดแบบเดียวกันเหมือนกับเราเป็นแน่ "
ดอกไม้ดอกน้อยสีม่วงกับดอกกุหลาบที่ทำจากทองคำแท้ๆนั้น แน่นอนว่าดอกไม้ยังไงก็ย่อมสวยงามกว่าอยู่แล้ว หากแต่ในงานระดับนี้แน่นอนว่าค่าของสิ่งของจึงถูกยกระดับไปด้วย แน่นอนว่าดอกไม้ธรรมดาๆดอกนี้จึงดูเป้นของกระจอกไปในทันที ผู้คนเริ่มหัวเราะคิกคักในความไร้เดียงสาขององค์หญิงเช่นเดียวกับชายที่มอบกุหลาบสีทองนั่นเองก็อดจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาไม่ได้
" ฮะ ...ฮ่าๆๆๆๆ !!!! "
องค์หญิงมองอย่างสงสัยก่อนจะถามกลับไป
" มีอะไรน่าขำงั้นรึคะ ? "
" ฮะ...โอย...ข้าว่าท่านนี่ทรงมีอารมณืขันอยู่ไม่น้อยนะครับ...ดอกไม้ของท่านอาจจะน่ารักก็จริงหากแต่มันจะมีคุณค่าเท่ากุหลาบทองคำของข้าเชียวหรือ ? "
พูดจบชายที่มอบกุหลาบก็หยิบกระถางดอกไม้มาจากมือขององค์หญิงตามอำเภอใจ
" จะทำอะไรน่ะ ? "
" ของพรรค์นี้มันไร้ค่า...ต้องแบบนี้ต่างหากถึงจะคู่ควร "

เพล้ง !!!

เสียงขว้างกระถางดอกไม้ดังไปทั่วงาน ดังจนเจ้าของดอกไม้อย่างจอมเวทย์ยังได้ยินจนถึงกับหันมามองอย่างตกใจ

" นี่ท่าน !!? "
" ดอกกุหลาบของข้าต่างหากล่ะครับที่คู่ควรกับองค์หญิง...รับมันไว้เถิด... "

เพี๊ยะ !!!

" ว๊ายย !! "

เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น จู่ๆองค์หญิงก็ตบหน้าชายคนดังกล่าวอย่างแรงจนล้มลงไปสร้างความตกใจไปทั่วทั้งงาน องค์หญิงเองก็ได้แต่อดทนอดกลั้นไว้แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็คือผู้หญิงคนนึง...ท้ายที่สุดเธอก็ร้องไห้ออกมาทั้งๆที่ยังกัดฟันอดทนไว้อยู่ดี
" ทำอะไรของเจ้าน่ะ ? "
พระราชาลุกขึ้นมาพลางจับข้อมือของลูกสาวตัวเองเอาไว้
" เฮ้ย...ชิบแล้ว !! "
คุณปอที่กำลังจะหลับเจอเหตุการณ์นี้เข้าไปถึงกับตาสว่าง...แต่เขาก็ไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนอะไรมาก
" ...นึกว่าเป็นผู้หญิงน่ะ... "
ชายคนที่ถูกตบเอามือลูบแก้มพลางค่อยๆลุกขึ้นยืนพร้อมพูดอุบอิบเล็กน้อย
" แล้วข้าจะไม่กล้าชกรึไงวะ ? "
ก่อนจะพุ่งหมัดเข้าใส่องค์หญิงอย่างไว !!

ผัวะ !!!!

" กรี๊ด !!!!!!!!!!!! "

เสียงกรี๊ดร้องดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แต่ไม่ใช่เพราะว่าองค์หญิงถูกทำร้าย...หากแต่เป็นเพราะว่าจอมเวทย์คนดังกล่าวนั้นได้พุ่งเข้ามาพลางใช้คฑาฟาดใส่ชายคนดังกล่าวจนหมุนตีลังกาสามตลบก่อนจะกระเด็นลงพื้นแล้วไถลไกลออกไปพอสมควร
" จอมเวทย์ !!! เจ้าทำอะไรของเจ้า !!!? "
" ข้ากำลังปกป้ององค์หญิง !!! "
" บัดซบที่สุด !! ทหารทั้งหลาย...เอามันไปขังคุก !!! "
" หา ? "
" ไม่นะคะท่านพ่อ !!! "

ทหารหลวงจำนวน 5 นายต่างพุ่งมาควบคุมตัวของจอมเวทย์ออกไป...เขาได้แต่ไม่เข้าใจในสิ่งที่พระราชาคิด สักพักชายคนที่ถูกคฑาฟาดจนปลิวก็ค่อยๆลุกขึ้นมา
" เรื่องนี้ไม่จบแน่องค์ราชา !!! เดี๋ยวข้าจะกลับไปฟ้องท่านพ่อ !!! ประเทศของข้ากับท่านต้องตายกันไปข้างหนึ่ง !!!!!!! "
พูดจบชายคนดังกล่าวก็เดินไปขึ้นรถเทียมม้าอย่างอารมณ์เสีย พระราชาที่ได้ยินก็ได้แต่หน้าซีดก้มลงกับพื้น

" จบสิ้น...จบสิ้นแล้วประเทศของข้า !!! "

องค์หญิงมองดูพ่อตัวเองแล้วรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก...

-

-

ณ คุกมืดใต้ดิน จอมเวทย์กำลังถูกกักตัวเอาไว้อยู่...องค์หญิงกำลังเดินไปพบกับจอมเวทย์โดยมีคุณปอติดสอบห้อยตามไปด้วย...

" องค์หญิง ? ท...ทำไมท่านถึงมาในที่แบบนี้ ? "
จอมเวทย์ลุกแทบไม่ทันเพื่อมาหาองค์หญิงก่อนองค์หญิงจะพูดอะไรออกมาเล็กน้อย
" เราอยากมาบอกลาท่านจอมเวทย์... "
" อะไรกัน ? "
แม้แต่คุณปอก็งงไปด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน ?
" พรุ่งนี้เราต้องไปเป็นเครื่องบรรณาการให้กับประเทศข้างๆ โทษฐานที่เราไปทำร้ายเขาไว้...หากไม่ทำเช่นนี้บ้านเมืองจะต้องรบราฆ่าฟันกันเพราะเราคนเดียว...เรายอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นไม่ได้หรอก "
" ทำไมต้องเป้นองค์หญิงด้วยล่ะครับ ? "
" เราเองก็ไม่ทราบ...แต่ทางประเทศนั้นเรียกร้องมาแบบนี้...ไม่เช่นนั้นเขาจะยกพวกมารบกับประเทศของเรา... "
องค์หญิงก้มหน้าลงเล็กน้อย...จอมเวทย์เสนอที่จะพูดอะไรออกมา
" ข้ากระหม่อมมีเรื่องอยากจะขอร้อง "
" เอ๋ ? "

-

-

" อะไรกัน ? ประเทศนั้นปฏิเสธที่จะส่งองค์หญิงริโอรอทเซ่มางั้นเรอะ ? บ้านเมืองมันต้องพินาศ !! มันต้องลุกเป็นไฟ !!! "
ชายคนที่ถูกตบหน้าตะโกนลั่นโดยมีพ่อกับแม่ซึ่งเป้นราชาของประเทศนั้นนั่งอยู่ด้วย
" นางกำนัลตั้งมากมายทำไมเจ้าถึงได้ไปสนใจหญิงสาวประเทศต่ำต้อยพรรค์นั้น "
" ไม่หรอกแม่...แต่การได้ปลูกฝังความรู้สึกทางเพศจนทำให้อีกฝ่ายหลงเราหัวปักหัวปัมน่ะมันเป็นอะไรที่สุดยอด !! ยิ่งใสๆซื่อๆเนี่ยยิ่งดี...แต่ข้าไม่เคยเจอใครปฏิเสธข้าแบบนี้มาก่อน...ถือว่าหยามข้า !! ข้าไม่ยอม !!! "
" สมเป็นลูกชายของข้า...ข้าภูมิใจในตัวเจ้า "
ผู้เป็นพ่ออวยลูกตัวเองจนออกนอกหน้า...

กลางดึกสงัดของประเทศที่หวังจะไปตีชาวบ้าน...ยามคนหนึ่งยืนถือหอกกำลังจะหลับในก็พลันเห็นร่างๆหนึ่งกำลังค่อยๆเดินตรงมาที่ปราสาทอย่างช้าๆ...
" ชาวบ้านที่ไหนเอาส่วนมาส่งป่านนี้วะ ? "
ร่างดังกล่าวเดินมาถึงหน้าปราสาทพลางเงยหน้ามองดูปราสาท ยามจึงกล่าวถามตรามธรรมเนียม
" เจ้าเป็นใครกันหรือ ? มาที่นี่มีธุระอันใดเล่า ? "
" ธุระน่ะข้ามีแน่... "

" เพราะข้ามาเพื่อที่จะทำลายประเทศนี้ให้ราบคาบไงล่ะ !!!! "

พูดจบก่อนที่ยามจะไหวตัวคว้านกหวีดมาเป่าให้สัญญาณ แขนของเขาก็กระด็นออกไปทั้งสองข้าง เขาได้แต่ล้มลงและร้องอย่างโหยหวน...
" ก...แกเป็นใครกัน ? "
ยามกล่าวถามนามของผผู้บุกรุกที่อีกไม่กี่นาทีกำลังจะกลายเป็นผู้สังหารเขาในอีกไม่ช้า

" ชื่อของข้าคือ [ เออร์ก็อธ ] "

ยามตะลึงหนักเมื่อร่างดังกล่าวจู่ๆก็มีเปลวไฟสีม่วงเข้มทึบลุกโชนไปทั่วทั้งร่าง !!

" ปิศาจจากนรกอเวจี [ เดียร์โบลิค เออร์ก็อธ ] ยังไงล่ะ !!!!!

To be continue...
maid guy สมาชิก
· #237
เอ่อ ขอถามหน่อย

ข้ามีบทตอนไหนบ้างเนี่ย
ไม่ระบุตัว
· #238
^
^
ชื่อกายน่ะ จำได้
maid guy สมาชิก
· #239
ดูไปดูมาก็เจ๋งดี

แต่งงอยู่อย่าง

ข้าตายแล้วฟื้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยได้ไง
ไม่ระบุตัว
· #240
** not login **

จำไม่ได้ว่าเขียนบทให้เมดกายตายตอนนี้นะครับ ?