LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

** = ~ Lolibaka adventure ~ = **

พูดคุยทั่วไป 22 เม.ย. 2011 ♥ 0 👁 16 💬 300

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

** ตัวละครที่ปรากฏในเนื้อเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริงบนโลก กรุณาอย่าซีเรียส **
** แรงบันดาลใจ - ดูภาพ Pixiv fantasia ที่คุณ Citizen เยอะจนสมองทำงานแปลกๆ - - **
** เพื่อสะดวกในการค้นหาตอนต่างๆให้กด Ctrl+F จากนั้นพิมพ์คำว่า Episode เว้นแล้วบวกเลขตอนเข้าไปนะครับเช่น Episode 3 **
-
-
-
-
-

- Episode 1 : One fine day

" ยังไม่พอ....แค่นี้ยังไม่พอ...."
เสียงลึกลับที่ฟังแล้วชวนขนลุกพูดขึ้นเหมือนกันว่าต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการของเขาได้
" ขออีกไม่มาก เวลาของข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วด้วย...เจ้าจงไปรอที่จุดที่ข้ากำหนดไว้ได้เลย "
เสียงลึกลับได้กล่าวสั่งการอะไรบางอย่างก่อนที่ผู้ที่รับฟังคำสั่งนั้นจะตอบรับอย่างปกติเหมือนทุกทีที่ผ่านมา
" ค่ะ ! "

ณ สนามหลวง ประเทศสารขัณฑ์ แม้แดดจะแรงแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้ทำให้จำนวนผู้คนที่ออกมาเดินเที่ยวชมนู่นดูนี่ลดลงได้สักนิด กลับกัน วันนี้ที่แห่งนี้กับมีงานพิเศษที่คนบางกลุ่มรอคอยอยู่ นั่นก็คืองาน " คอมมิคมาเก็ต " ที่งวดนี้มาจัดที่แห่งนี้เพราะสถานที่ๆเคยไปจัดตามปกตินั้นพอดีมีเหตุขัดข้องนิดหน่อย
" ถ้าได้แอร์สักหน่อยล่ะก็ งานนี้สบายเลยนะเนี่ย "
ชายหนุ่มคนหนึ่งยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ ชายคนนี้เป็นหัวแรงใหญ่ในการจัดงานนี้ขึ้นมา คนทั่วๆไปจะรู้จักและส่วนมากจะเรียกเขาอย่างสนิทว่า [ คุณปอ ]
" แดดแค่นี้ทำบ่นนู่นบ่นนี่ไปได้ แดดแบบนี้นะครับ สู้แดดที่เขาชนไก่ที่ผมฝึกมาไม่ได้หรอก "
ชายหนุ่มวัยกลางคนยกกล่องมาวางที่โต๊ะก่อนจะหยิบน้ำมาดื่ม ก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพคนเดินไปมา
" นายนี่ชอบอะไรแบบนี้จริงๆเลยนะซิติ "
" ถ่ายการแสดงออกของคนที่แสดงออกมาโดยธรรมชาติไม่มีการเสแสร้งคือภาพที่ผมคิดว่าดีกว่าภาพที่คนเก๊กให้ถ่ายกว่าเยอะแหละครับ อ้อ...ทีสำคัญ ผมชอบถ่ายภาพวิวมากกว่านะครับ "
ชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายภาพกลุ่มนกที่มารอกินเมล็ดข้าวโพดที่เหล่าผู้มีทุนทรัพย์ใจบุญจะซื้อมาโปรยให้กลุ่มนึงอย่างเพลิดเพลิน ชายหนุ่มคนนี้เป็นตากล้องของนิตยสารท่องเที่ยวมีชื่อ เขาเป็นตากล้องมีดีที่มีชื่อรู้จักกันในนามว่า [ ซิติ ]
" คุณปอคิดว่า...เปิดงานแล้วจะมีคนมาร่วมงานเยอะไหมครับ ? "
" มาแค่สักร้อยสองร้อยได้ก็โอเคแล้ว นี่ก็โพสประกาศวันเปิดงานไปแล้วนาทั้งเว็ปหลักเว็ปรอง "
" แต่ผม...ผมมองไม่เห็นพวกเด็กๆหัวมันรึหัวเกรียนๆมาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยนะครับ "
ซิติส่งสายตากวาดไปรอบๆก่อนจะพูดออกมา จริงๆคุณปอเองก็มีเหล่ๆตามงดูบ้างแล้ว แต่เขาเองก็ไม่ค่อยเห็นเด็กกลุ่มที่ซิติว่ามาเป็นกลุ่มๆหรือมาเดินป้วนเปี้ยนหน้างานแม้แต่คนเดียว
" สงสัยคนที่จะมาร่วมงานคงมีแต่รุ่นเก๋าลายครามไม่ก็พกฟันปลอมกับยาดมติดตัวแหงๆเลยนะครับ ฮ่าๆๆๆ "
" ไม่ขำเลยนะเนี่ย...นี่ชั้นต้องไปจ้างพยาบาลมาคอยดูแลผู้สูงอายุด้วยอีกเหรอ ถ้าแอมโมเนียล่ะก็พอหาได้ แต่ถ้ามาหัวใจวายกลางงานนี่คงแย่นา~ไม่ไหวๆ "
คุณปอหัวเราะขำๆกับมุขที่ซิติยิงออกมา ถึงจะฝืดเล็กๆแต่ก็คลายร้อนไปได้สักหน่อย
จริงๆแล้ววันนี้คุณปอมาเองคนเดียวเพื่อเตรียมงานทั้งหมดโดยเฉพาะทางเข้า ส่วนพวที่จะมาขายสินค้าต่างๆนานานั้นได้เข้าไปจัดของๆตัวเองตามบู๊ทแล้ว ส่วนซิตินั้นอาจจะใช้คำว่า " รีบจัด " เลยมาก่อนใครเพื่อนก็ว่าได้

ผ่านไป 30 นาที...
" คนเริ่มมาออกันที่หน้าทางเข้าแล้วนะคุณปอ วัยทำงานรุ่นพ่อเพียบเลย "
ซิติตะโกนส่งสัญญาณให้เจ้าภาพออกมาตัดริบบิ้นทำการต้อนรับ คุณปอในชุดทักซิโด้สีดำที่ดูค่อนข้างหรูนิดๆก็เดินออกมา ตัวเขาเองก็ตกใจไม่นร้อยที่ผู้มาเข้าร่วมงานของเขา จากสายตาแล้วส่วนมากอายุวิ่งไปอยู่หลัก 33+ ส่วนหลัก 10+ มองๆดูแล้วดันมีไม่ถึง 20 คน ก่อนเขาจะยิ้มนิดๆ
" ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์สละเวลามาเยี่ยมชมงานที่ทางเราได้จัดขึ้นนครับ จากนี้ไป ผม ในฐานะเจ้าของงานขอเปิดงานคอมมิคมาเก็ต ณ บัดนี้ !! "
พริบตาที่คุณปอตัดริบบิ้น เสยงเฮก็ดังสนั่นลั่นสนามหลวง ชาวบ้านทั่วไปที่ยืนรอรถเมล์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง

" มีคนมาร่วมงานเยอะไม่น้อยนะครับ "
เสียงชายหนุ่มในชุดขาวเดินมาทักทายเจ้าของงาน เขาเป็นหนุ่มเจ้าสำนวน สุภาพและรุนแรงแบบสงบ เป็นนักเขียนบทกลอนตามหนังสืออ่านเล่นทั่วๆไป นามปากกาของเขาที่คนทั่วไปรู้จักก็คือ [ มิวมิว ]
" ไม่คิดว่าคุณจะว่างมางานนี้ได้เลยนะครับนี่ "
คุณปอยิ้มทักทายแขกผู้หาเวลาว่างได้ยาก เพราะงานนักเขียน ส่วนมากหาเวลาวางได้ยากกว่าอาชี ร.ป.ภ. ด้วยซ้ำไป
" คุณปอเปิดงานเอง ถ้าตัวผมไม่ได้มาล่ะก็ผมคงนอนไม่หลับเป็นแน่ ว่าแต่ผมเถอะ คุณปอเองนั่นแหละทำไมจู่ๆถึงมีเวลาว่างมาเปิดงานแบบนี้ได้ล่ะครับ ? "
" พอดีทาง ร.พ.ที่ผมเคยไปจัดงานเขาประสพปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องฟื้นฟูอาคารน่ะครับ ผมเองก็ไปขอรบกวนสถานที่เขาอยู่บ่อยๆเลยอยากจะช่วยเขาบ้าง แต่ตัวผมก็ไม่ใช่เศรษฐีพันล้าน ผมอยากได้เงินสักจำนวนหนึ่งไปช่วยทาง ร.พ. เขาผมเลยมาเปิดงานเก็บค่าเข้าแล้วเอาไปบริจาคน่ะครับ "
คุณปอพูดอธิบายเตผลหลักของเขาให้มิวมิวได้เข้าใจ ว่ากันตรงๆแล้วตัวขาเองก็เพิ่งบริจาคให้ทาง ร.พ. ไปแล้ว 2 หมื่นบาทถ้วนๆ เพียงแต่เขาใจบุญมากเลยอยากจะช่วยอีกสักหน่อย
" ผมก็นึกไว้แล้วว่าคุณปอมาเปิดงานแบบนี้ต้องมีสาเหตุประมาณนี้แน่นอน "
มิวมิวล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบซองสีขาวออกมาแล้วยื่นให้คุณปอ
" เอ๋ ? คุณมิว ? "
" ผมเองก็อยากช่วยด้วยเช่นกัน กรุณารับไปเถอะครับ "
คุณปอทำหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณมิวมิวแล้วรับซองมา
" ต้องขอขอบคุณคุณมิวมิวมากๆเลยนะครับ "
" ไม่เป็นไรครับคุณปอ เรื่องการกุศลแม้หน้าผมจะไม่ให้แต่จิตใจของผมนั้นจริงจังเสมอ อย่างไรก็ดีผมคงต้องขอตัวไปเดินดูของที่ผมต้องารก่อน ผมขอให้พระพรอันสง่างามส่งผลให้วันนี้คุณปอได้ในสิ่งที่คุณปอต้องการนะครับ "
มิวมิวพูดจบก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างสุภาพ

" ไม่คิดว่าจะเจอนายในที่แบบนี้เลยแฮะ !! "
เสียงทักทายของสาวแว่นเหลี่ยมที่ทักช่างภาพซิติที่กำลังยืนดูสินค้าจำนวนฟิกม่า เธอเป็นนักถ่ายภาพให้นิตยสารจำพวกลุยแหลกลาญผจญภัยไม่เลี้ยง เป็นตากล้องมือดีและไม่ดีในเวลาเดียวกันเพราะนิสัยส่วนตัวบางอย่าง เธอมีชื่อเล่นพิเรณท์ว่า [ นอสต์ ]
" คนที่ต้องพูดคำนั้นน่ะมันทางชั้นไม่ใช่รึไงหา ~ นอสต์ ? "
ตากล้องหนุ่มกล่าวทักทายกลับแต่ลูกกะตายังจ้องดูฟิม่าอยู่ดี
" เวลาตอบคนอื่นน่ะหัดมองชาวบ้านเค้ามั่งสิ ให้ตายเถอะ...ทำไมชั้นต้องมาเจอผู้ชายที่มีแต่กลิ่นสาบมาม่ากระป๋องตลอดทั้งวันแบบนี้ด้วยนะ ? "
" เฮ้ย !! กินแต่มาม่านี่มันผิดอะไรนักหนารึไงถึงได้พูดซะขนาดนั้น ? "
ซิติงวดนี้ถึงกับหันมาตอบทันที ดูๆไปแล้วเหมือนคู่นี้จะรู้จักกันแต่ไม่ค่อยถูกกันท่าไหร่
" ผิดตรงที่คราวก่อนนายมาแอบถ่ายภาพชั้นยืนกินน้ำนั่นแหละ "
" ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับมาม่าเลยนะนั่น แล้วยังไง ? ชั้นแค่ถ่ายภาพกำแพงวัดแล้วจู่ๆเธอก็ดันไปอยู่ตรงนั้นเองไม่ใช่รึไงยัยแว่น ? แบบนี้น่ะเค้าเรียกไม่ได้ตั้งใจนะครับเฮ้ย !! อุบัติเหตุน่ะรู้จักมั้ย หา ?!!! "
จากทักทายกลายมาเป็นจิกกัดไม่กี่อึดใจทั้งคู่ก็ยืนแยกเขี้ยวใส่กัน สร้างความฮือฮาในงานได้ไม่น้อย
" พี่นอสต์พอเลย !! พี่ซิติด้วย...แก่ป่านนี้แล้วยังจะมาทะลาะกันอีก อายผมมั่งเถอะ = = "
เด็กหนุ่มอายุราวๆ 17-18 เดินมาขวางกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมชูแขนขึ้นบังหน้าทั้งคู่ไม่ให้มองหน้ากันแต่เด็กหนุ่มที่เข้ามาห้ามมวยกลับถูกมะเหงกดังป๊อกกลางกะบาลจนลงไปนอนดิ้นพราดๆ
" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !! ทำบ้าอะไรฟระพี่นอสต์,พี่ซิติ ?!! "
" เมื่อกี้นายว่าใครแก่กันหา โทนี่ !!! "
เสียงตะโกนถามที่บ่งบอกถึงความบ่จอยดังขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตี๊ยมกันมาก่อน เด็กหนุ่มผู้เป็นทั้งฮีโร่และที่รองมือค่อยๆลุกขึ้นมา เขาเรียนอยู่ชั้น ม.6 ร.ร.หนึ่ง มีชื่อหรูหราว่า [ โทนี่ ]
" พอเลยพวกพี่อ่ะ...ให้ตายเดะ ผมมาหาห้ามไม่ให้พวกพี่ทะเลาะกันดันมาอัดผมอีก อะไรฟระ ? "
เด็กหนุ่มบ่นฉุนขาด ก็แน่นอน...เข้ามาห้ามดันโดนดีเองซะงั้น
" ก็นายมาว่าพี่แก่...โทษทีเหอะ พี่น่ะชายทั้งแท่งอายุ 25 เองนะเว้ย ไม่ใช่ป้าแว่นอายุ 28 ทางนู้น !! "
" เฮ้ !! นายตาตี่ !! ใครอายุ 28 ไม่ทราบ ? ชั้นเพิ่ง 22 เองนะ !! "
สาวแว่นเถียงกลับทันที แน่นอนสำหรับผู้หญิงแล้วเรื่องอายุเนี่ยสำคัญมาก ใครล้อเล่นอาจมีโดนอัด
" นึกว่าใครทะเลาะกัน...ที่แท้พวกพี่เองเรอะ ? "
ชายหนุ่มอายุราวๆ 20 ต้นๆเดินมาหาพวกเขาทั้งสาม ลักษณะบ่งบอกถึงความเกเร ใบหน้าพร้อมรองรับอวัยวะทุกส่วน ชายหนุ่มผู้นี้มีชื่อดังมากในหมู่เด็กแว๊นซ์ เขามีนามว่า [ อาโนนี่-ชาน ]
** Anony-chan + Jacky-chan **
" อ้าว ? โทนี่นี่หว่า ! สามร้อยเมื่อไหร่จะคืนวะ ? "
พริบตาเดียวโทนี่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น ล่นเอาทั้ง ซิติ นอสต์ และก็อาโนนี่ตาค้างไป 5 วินาที
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวสิวะไอ้บ้านี่ ยืมตังแล้วชิ่งกันงี้เลยได้ไงวะ !!! "
กว่าอาโนนี่จะไดสิติโทนี่ก็หายไปไกลแล้ว ถึงจะบอกว่ายังอยู่ในงาน แต่ก็กว้างอยู่ดี หาเจอไม่ได้ง่ายๆหรอก

" รอนานมัยวอร์สเปล ? "
ชายหนุ่มวัยทำงาน ผมแสกข้างเดินมาทักทายเพื่อนเขา เขาแต่งตัวเหมือนพนักงานกินเงินเดือนปกติทั่วไปๆเขามีชื่อเล่นว่า [ เอิร์ธ ]
" ไม่นานๆ นี่ก้เพิ่งมาได้สักพักเหมือนกัน "
ชายหนุ่มวัยทำงานอีกคนกล่าวตอบ ชายคนนี้ทำงานเกี่ยวกับด้านเอกสารให้ทางกองยุทธการทหารระหว่างประเทศ มีชื่อเป้นรหัสทางทหารแต่ดันเอามาเรียกกันโต้งๆว่า [ วอร์สเปล ]
" ไพโร,คาเงะจังกับทาเมะจังล่ะ ? "
เอิร์ธถามพลางมองไปรอบๆเพื่อหาตัวเพื่อนร่วมก๊วนเขาอีกสองคน แต่ก็ไม่มีวี่แวว
" ตอนเปิดงานน่ะเห็นว่าบู๊ทที่เอาไส้กรอกอาเบะมาขายไฟมันลุกน่ะ ไพโรก็เลยยกโขยงกันไปช่วยดับไฟ "
วอร์สเปลตอบพลางแพนสายตาไปทางร้านค้าด้านในๆ
" แต่ตรูว่าร้านอาเบะนี่มันดังจริงๆ ไปงานไหนก็ขายดี อีแบบงวดหน้าเราเอามั่งดีมะ หาลำไพ่พิเศษมั่งก็ไม่เลวนะเว้ย "
" พอเลยเอ็งไอ้วอร์ฯ นึกแล้วขนตรูลุก !! "
เอิร์ธบอกปัดไม่เอาทันทีเล่นเอาวอร์สเปลขำกร๊าก ท่าทางเอิร์ธจะไม่นิยมอาเบะเท่าไหร่กระมัง...

ภายในงานที่ดูสงบสุขเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก
แต่ก็มีอีกมุมนึกที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...นั่นคือทีม [ Star dust ]
" ร้องให้หนักๆเลยนะเว้ย !! "
" ไม่พลาดหรอก ข้าซ้อมมาจนคอหอยแทบจะขาด "
" ใครเห็นไม้กลองตรูมั่งวะ ? จำได้ว่าเอามานะเฮ้ย !! "
" เป้แดงๆนี่ป่ะ ? ตลกเหอะ !! ตรูเห็นทั้งเป้เอ็งใส่มาแต่ขนม ไหนวะไม้กลอง ? ไอ้ท้องมารเอ้ย !!! "
" เลิกกัดกันแล้วซ้อมดีๆสักดอกเถอะว่ะเฮ้ย !! ให้ความร่วมมือทีเถอะวุ้ย !! "
ในงานเองก็มีการประกวดแข่งขันร้องเพลงด้วย แน่นอนคนที่เครียดจนสติสตังไม่ค่อยอยู่กับตัวเพราะความที่เป็นมือใหม่และยังไม่เคยลงสนามมาก่อนก็ต้องมีอาการแบบนี้ซะส่วนใหญ่แบบสมาชิกทีมนี้
โดยนักร้องนำของวงนีที่ซ้อมร้องเพลงมาจนข้างบ้านให้สากกับครกมาเป็นรางวัลการันตีในพลังเสียงนี้มีชื่อเก๋ไก๋ว่า [ วาตารุ ] ซึ่งเตรียมความมั่นใจมามากกว่าคนอื่นถึง 7 เท่า
มือเบสของวงนี้สักลายกางเขนไว้ที่แขนข้างซ้าย มีชื่อว่า [ ไปป์ ]
ตามมาด้วยมือกีตาร์ที่มีดีที่ลีลาการลงไปดิ้นพราดๆแต่เล่นกีตาร์ไปด้วยกันได้อย่างน่าทึ่ง มีชื่อว่า [ ไลอ้อน ]
ส่วนมือกลองพลัง K ของวงนี้นิยมการตีกลองสักัพกก็โยนไม้กลองทิ้งแล้วใช้ฝ่ามือคาราเต้ตีกลองแทนไม้ มีวิชาคาราเต้ 2 ดั้งแต่รักในเสียงกลองจึงมาเอาดีด้านนี้ มีชื่อว่า [ ยามะจิ ]
ปิดท้ายที่คีย์บอร์ดฝีมือดี เคยคว้ารางวัลที่สามของระดับประเทศมาแล้ว มีชื่อว่า [ ทอม ]
โดยพวกเขาจะมาเล่นเพลง " Don\'t say lazy " เพื่อคว้าชัย
ถ้าแค่เล่นคงพอทำเนา...
อย่าไปนึกถึงตอนคอสเพลย์ออกมาก็พอ....

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นสนุกสนาน
คุณปอเดินไปยิ้มไปที่เห็นทุกคนสนุกสนานกันเต็มที่
ซิติถ่ายภาพผู้คนอย่างเพลิดเพลิน
นอสต์เดินมองหาปลาทองอิคุพันธุ์หายากเอากลับไปเลี้ยง
โทนี่กำลังเอาปลอกหมอนข้างแอบใส่กระเป๋า
อาโนนี่ยืนหอบจากการวิ่งตามหาโทนี่ทั้งงานแต่ไม่เจอ
วอร์สเปลยืนอ่านโดจินชิที่ให้ทดลองอ่านสปอยด์คร่าวๆก่อนซื้อ
เอิร์ธเดินไปดูพวกฟิกม่าจากการ์ตูนที่นชื่นชอบ
ส่วนทีมสตาร์ดัสท์ก็กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว....

งานทุกอย่างสมควรดำเนินไปอย่างราบรื่นและจบลงอย่างสวยงาม
หากจู่ๆไฟในงานไม่เกิดดับไปก่อนทั้งงาน...

" เฮ้ย อะไรวะ !! "
" วะ ! เจ้าของงานจ่ายค่าไฟป่าววะเนี่ย ? "
" กรี๊ดดดด !! ใครบีบก้นชั้นเนี่ย ? "
" เฮ้ย ! ใครขโมยฟิกฯร้านกรูวะ ? "
ท่ามกลางความมืดมิดที่เกิดขึ้นโดยกระทันหัน ผู้คนต่างก็แตกต่างกันถ้วนหน้า บางคนฉวยโอกาสขโมบ บ้างก็แต๊ะอั๋ง บ้างก็หกล้ม
" ทุกคนครับ ขอให้อยู่ในความสงบสักครู่ครับ ทางเราจะรีบดำเนินการแก้ไขอย่างรวดเร็วครับ !! "
คุณปอพูดออกทางโทรโข่ง สักระยะหนึ่ง ผู้คนก็อยู่ในความสงบอย่างว่าง่าย
" เฮ้ ยัย...อ่า...นี่ นอสต์...ขอแรงถือไฟฉายให้ทีสิ พอดีคงต้องใช้สองมือในการซ่อมไฟครั้งนี้น่ะ "
ซิติรบกวนนอสต์ เวลาแบบนี้เขาคิดว่าหากรอให้ใครมาซ่อมเองคงช้า เขาต้องลงมือเอง
" เห ? นี่นายทำไฟเป็นด้วยรึเนี่ย ? "
ช่างภาพสาวทำหน้าสงสัยไม่น้อย
" มันก็ต้องมีบ้างแหละ อย่างว่า คนอยู่ตัวคนเดียวมันต้องทำอะไรเป็นหลายๆอย่างล่ะนะ จะไปรอให้ใครมาทำให้ได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้ามีเมียมีลูกมีหลานก็ว่าไปอย่าง "
" ฮึ ! อยากจะบอกเป็นนัยๆว่าตัวเองโสดล่ะสิท่า ใช่มะ ? "
" ยัยบ้า !! เลิกพูดแล้วส่องไฟมาตรงๆล่ะ "
ซิติสวมถุงมือยางเปิดแผงวงจรไฟ จากนั้นก็ตรวจดูอย่างถี่ถ้วน
" อ้าว มีคนมาทำแล้วนี่นา ? "
ช่างไฟหนุ่มเดินหิ้วอุปกรณ์มา เขาถูกคุณปอจ้างมาเผื่อกรณีนี้โดยเฉพาะ เขามีนามว่า [ โคเด ]
** Codeman = co-de **
" ยังไงก็ช่วยมาตรวจหน่อยดีกว่าค่ะ อีตานี่ดูมุมไหนก็สารพัดช่างขั้นประถม "
ช่างภาพสาวเกทับช่างภาพหนุ่มอย่างแรงจนช่างภาพหนุ่มหันมาทันที
" โอเคครับ โอเคๆ พวกคุณสองคนไปรอข้างนอก อย่าทะเลาะกันนะครับ มันทำให้ผมเสียสมาธิ "
ช่างไฟกล่าวเบรคทั้งคู่เพราะเกรงว่าทั้งคู่จะออกมาโตวาธีกันด้านนอกรบกวนสมาธิของเขา

แชะ !

พริบตาไฟก็ติด ทุกอย่างกลบสู่ภาวะปกติ
ผู้คนในงานก็กลับมาเฮฮากันได้อีกครั้ง คุณปอถึงกับโล่งอกจนถอนหายใจออกมา
" เฮ้ย !! มาดุนี่เร้วเว้ย !! "
เสียงผู้มาร่วมงานคนหนึ่งตะโกนดังมาก น้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าตกใจมากนั้นทำให้หลายๆคนเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก...
" ฮะ...เฮ้ย !! "
ผู้ร่วมงานคนที่สองที่เดินไปหาคนที่ตะโกนตอนแรกอุทานออกมา ตาเขาค้างจนแทบจะถลนออกมาได้
" มีอะไรกันวะเฮ้ย ? "
อาโนนี่เดินฝ่าฝูงชนไปที่จุดที่ผู้ร่วมงานสองคนยืนตาค้าง ซึ่งจุดนั้นก็คือประตูทางเข้าออก เมื่อไปถึงอาโนนี่เองก็ถึงกับอุทานออกมาเช่นเดียวกัน
" หะ...เฮ้ย !! เดี๋ยวเด๊ะ...นี่มัน มัน...? "
" มีอะไรกันเหรอครับทุกๆท่าน ? "
คุณปอเริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี เจ้าภาพของงานจึงรีบรุดไปตรงจุดที่ทั้งสามยืนอยู่
ทันทีที่คุณปอไปถึง คุณปอเองก็ต้องตาค้างกับทิวทัศน์ที่ตัวเองได้เห็นเต้มสองตา
งานคอมมิคมาร์เก็ตครั้งนี้ถูกจัดขึ้นที่สนามหลวง แน่นอนว่ารายล้อมไปด้วยวัดวาอาราม ตึกต่างๆ รวมไปถึงผู้คนสัญจรไปมา และก็ยวดยานพาหนะต่างๆสารพัด
บัดนี้ทิวทัศน์นั้นไม่มีอีกแล้ว !!
ภาพที่ปรากฏตอ่หน้าของเขากลับกลายเป้นทุ่งหญ้าอ่อนๆกว้างสุดลูกหูลูกตา หากมองไปไกลลิบๆหน่อยจะเห็นว่ามีภูเขาและป่าล้อมรอบเอาไว้ครบ 360 องศา
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ? "
เมื่อตั้งสติได้ คุณปอก็ตะโกนออกมาเช่นกัน เขาถึงกับกุมขมับในทัที กอ่นชายหนุ่มสามคนหน้าทางเข้าออกจะพยุงเขามานั่งในงานเพราะตัวเขาเองเริ่มยืนเซๆไปแล้ว


ในขณะเดียวกันที่ด้านในป่าก็ปรากฏฝูงมนุษย์ในชุดคลุมสีดำทั้งตัวกำลังมุ่งหน้าไปทางทุ่งหญ้าที่พวกคุณปอและผู้มาร่วมงานทั้งหลายได้หลุดหลงเข้ามาใน" อาณาเขต "ของนายใหญ่ของพวกเขา
กองทัพมนุษย์ชุดคลุมสีดำเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ก่อนจะไปหยุดที่บริเวณชายป่าเพื่อรอคำสั่งต่อไป

" มากันราวๆ 200 คนได้มั้ง....จมูกข้าดมดูแล้ว ไม่น่าพลาดหรอกครับท่าน "
เสียงผู้ชายกล่าวเหมือนอวดตนว่าจมูกของเขาดีเอามากๆ เขาได้แจ้งให้สาวน้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดต้นไม้ที่ดูแล้วน่าตะเป้นผู้นำกลุ่มได้ทราบ
" ก็ดี...จัดการเหมือนเคยแหละ กระจายกันไปเลย !!! "
สิ้นเสียงสั่งการ ฝูงมนุษย์ชุดดำก็วิ่งกระจายกันไปในทุ่งหญ้าก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีใครวิ่งเข้าไปในทุ่งหญ้าแม้แต่คนเดียว

" 200 คนงั้นเหรอ...น่าจะพอล่ะมั้งงวดนี้ "
เสียงสาวน้อยลึกลับที่สั่งการเหล่ามนุษย์ชุดดำดังขึ้นค่อยๆ ก่อนเธอจะยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก จากนั้นก็ยืนชมสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับกลุ่ม" ผู้มาเยือน " อย่างใจจดใจจ่อ

To be continue...

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

300 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
ไม่ระบุตัว
· #241
นึกว่าบินไปไกลเเเล้วยังดีที่ บินกลับมา
maid guy สมาชิก
· #242
คืออ่านจากตอนที่30ตายไปแล้วและโผล่มาสับไพ่ทำนายตอนไหนไม่รู้(ไม่เกิน40)
ไม่ระบุตัว
· #243
** not login **
มีอธิบายครับ (ดริฟท์)
รอทราบเหตุผลได้เลยครับ ขอผมจบ Crimson dungeon ก่อนนิดนึง
(ยากมากมาก)
wily ผ สมาชิก
· #244
- Episode 56 : Bad dream


หลังจากการบุกเข้าตีอย่างรวดเร็วของจอมเวทย์ลึกลับประเทศที่ตกเป็นเป้าหมายกว่าจะตั้งตัวกันได้ทันก็ร่วม สามวัน เรียกได้ว่าเกือบจะสายเกินไปแล้ว

" นี่มันเรื่องอะไรกัน ? "
พระราชาของเมืองดังกล่าวโวยวายลั่นในปราสาทของตนเอง เขากำลังใส่อารมณืกับเหล่าองค์รักษ์ทั้งหลายอยู่
" ขออภัยอย่างยิ่งขอรับ !! จู่ๆก็เกิดเหตุไม่คาดคิดแบบนี้ข้าละอายใจยิ่งนัก !! แต่ขอพระองค์อย่าได้ทรงกังวลเลย ไม่นานนักพวกข้าจะทำให้มันจบลงไปเอง "
หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์กล่าวเสียงเข้มแข็ง พระราชาพอใจยิ่งนัก สักพักฟัวหน้าองค์รักษ์ก็ลุกขึ้นมาพลางสั่งการณ์ลูกทีมของเขา
" ซิติเซน !! เจ้าไปปกป้องและดูแลเหล่าประชากรทั้งหลาย เมไกน์ !! ไปตามเหล่าจอมเวทย์ของฝั่งเรามาให้หมด โค๊ดแมน !! เจ้าไปเกณฑ์กองกำลังที่ลากลับไปมาให้ไวที่สุดและสุดท้ายนาสตาเลีย !! เจ้าจงกระจายกำลังหน่วยนักบวชให้ออกไปคอยรักษาผู้ที่บาดเจ็บตามจุดต่างๆที่ถูกโจมตีด้วย !! "
" ครับ !! / ค่ะ !!! "
สิ้นเสียงขานรับ เหล่ากองทหารที่ได้ชื่อว่า[ Peace keeper ]ก็กระจายกำลังออกไปอย่างรวดเร็วดุจแสง พระราชาได้เห็นก็ทรงพอใจยิ่งขึ้นจึงได้กล่าวอะไรออกมาเล็กๆน้อยๆ
" ข้าคิดถูกแล้วจริงๆที่เลือกเจ้าขึ้นมาเป็นหัวหน้ากองทหารทั้งหมดของข้า...โปซาร์ "
" มิได้ขอรับ...จากนี้ไปข้าเองก็อยากจะให้ท่านได้ไปหลบซ่อนตัวสักระยะ ข้าเองก็จะออกไปแนวหน้าด้วย "
" ทำไมกันล่ะ ? ในเมื่อเจ้าเองก็สั่งการลูกน้องของเจ้าไปหมดแล้ว เหตุใดเจ้าจึงต้องออกไปแนวหน้าเองด้วยกันอีกเล่า ? "
" ศัตรูถูกสงสัยว่าเป็นจอมเวทย์....ข้าคิดว่ามันผู้นั้นต้องมั่นใจในฝีมือตัวเองอยู่พอสมควรจนถึงมากที่สุด...ข้าไม่อยากประมาท !! "
พระราชาได้ฟังก็ทรงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบรับข้อเสนอของเขา
" ข้าเข้าใจเจ้าดีแล้ว...ข้าจะไปหลบซ่อนอยู่ที่ห้องใต้ดิน...แล้วข้าจะรอฟังข่าวดี "
" ขอบพระทัยที่เชื่อในตัวข้า ! "
หลังจากแยกทางกับพระราชาออกมา หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ก็มองออกไปนอกหน้าต่างพลางคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง จริงๆแล้วเหตุผลทีเขาต้องออกไปแนวหน้าเองนั้นไม่ใช่แค่ไม่อยากประมาท

แต่เพราะสาเหตุใดกันที่ทำให้มีผู้บุกรุกเข้ามาถึงขั้นทำร้ายผู้คนไม่เลือกหน้า...นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาอยากจะรู้ให้ได้จากปากผู้ที่บุกเข้ามาเอง

และเขาเชื่อว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลังแน่นอน !!!

เคร้ง !

หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์เก็บกระบี่ของเขาพลางเหน็บไว้แนบเอวก่อนจะรีบออกมาจากปราสาทเพื่อเข้าสู่สมรภูมิรบทันที

-

-

" นั่นมัน...ตัวเรา ? "
คุณปอในขณะนี้กำลังหลงลอยไปมา...ทันใดนั้นเองเขาก็รู้สึกว่าได้พบใครบางคนที่ดูคล้ายกับตัวของเขาเองอย่างมาก
" เฮ้ !! ตัวชั้น !!! ได้ยินมั้ย ? "
คุณปอส่งเสียงเรียกหัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ แต่เสียงของเขากลับไม่สามารถส่งไปถึงได้ ซึ่งจริงๆเขาเองก็รู้ดีอยู่แล้ว
" บัดซบ !!! นี่มันบ้าอะไรกัน ? แล้วที่นี่มันที่ไหนกันแน่เนี่ย ? "

บรึม !!!!

คุณปอบ่นอย่างหัวเสียก่อนจู่ๆจะได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางด้านหลังของเขา
" อะไรกัน ? "
" ขอโทษครับท่านโปซาร์ !! พวกเราพยายามสุดความสามารถแล้ว...แต่พวกเราต่อต้านมันไม่ได้เลยครับ !!! "
หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ถามเหตุการณ์จากลูกน้องสองสามคนที่วิ่งหน้าตาตื่นกลับมาจากทิศทางที่เกิดเหตุระเบิดขึ้น เขามองเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อย่างวิตกกังวล
" พระเจ้า !! "
หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าท่ามกลางเปลวเพลิงที่เต็มไปด้วยซากบ้านเรือนนั้นมีร่างของใครสักคนกำลังเดินมาทางที่พวกเขากำลังยืนอยู่...ร่างกายที่ไม่มีแม้แต่รอยไหม้ทั้งๆที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงแบบนี้เป็นใครก็ต้องคิดหนักว่านั่นผีหรือคน แต่หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ทราบดีอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคือจอมเวทย์จึงไม่ได้ตกใจมากนัก
" เจ้าเป็นใครกัน ? "
หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ตะโกนถามอีกฝ่าย ทางฝั่งจอมเวทย์ผู้มาเยือนยืนนิ่งสักครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป
" ข้ามีนามว่า เออร์ก็อธ...เป้าหมายของข้าคือทำให้ประเทศนี้กลายเป็นขี้เถ้าไปซะ !!!! "
จอมเวทย์ตอบกลับเสียงแข็งดุดัน
" ข้ามีนามว่า โปซาร์...ก่้อนอื่นข้าอยากทราบสาเหตุที่เจ้าต้องกระทำการเยี่ยงนี้ "
" สวะที่ได้แต่เลียเท้าพวกขยะในคราบมนุษย์อย่างพวกแกน่ะไม่จำเป็นต้องรู้หรอก !!!! "

บรึม !!!!!

เออร์ก็อธเหวี่ยงแขนออกไปเต็มแรงจนเกิดแรงระเบิดทำลายพื้นดินจนถล่มเป็นคลื่นพุ่งเข้าใส่พวกเขา แต่หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์กลับใช้แค่โล่ห์ธรรมดาๆอันเดียวเท่านั้นในการป้องกันตัวเขาเองและลูกน้องอีกสามคน
" ตัวข้าคือหัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ !! ข้าเองก็มีหน้าที่ที่ต้องปกปักราชวงศ์และปกป้องประชาชน !! ข้าคิดว่าที่เจ้าทำแบบนี้มันต้องมีสาเหตุแน่ๆแลข้าเองก็ไม่อยากที่จะสังหารกันโดยไร้เหตุผล !!! อย่างไรก็ดีเจ้าช่วยบอกสาเหตุที่เจ้าต้องทำแบบนี้ให้ข้ารับรู้ทีเถอะเผื่อว่าข้าเองก็อาจจะช่วยเจ้าได้บ้าง !! "
" ช่วยงั้นเรอะน่าขำ !!! พวกแกรู้มั้ยว่าไอ้ลูกของพระราชาสารเลวของประเทศนี้อยู่ที่ไหน ? ไปลากคอมันมาให้ข้าถ้าอยากจะช่วยจริงๆล่ะก็ !! "
เออร์ก็อธเร่งพลังสุงขึ้นเรื่อยๆจนสร้างลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่เท่าล้อรถพ่วงคันนึงได้บนฝ่ามือ
" ไหม้ตายไปซะ !!! "
เออร์ก็อธขว้างบอลเพลิงใส่หัวหน้าทหารองค์รักษ์ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางหลบหนีได้แน่นอน

" โล่หนาม - Thron shiled !!! "

บรึม !!!!

" อุ๊ก !!!! "
บอลเพลิงที่เออร์ก็อธขว้างใส่นั้นกลับถูกดูดเข้าไปในร่างกายของหัวหน้าองค์รักษ์แทน พริบตานั้นเองร่างกายของหัวหน้าองค์รักษ์ก็เปล่งแสงประกายออกมามีลักษณ์คล้ายลูกบอลที่มีหนามเต็มไปหมดทั่วร่าง ก่อนที่ร่างของเออร์ก็อธเองจะได้รับแรงกระแทกลึกลับจนร่างของเขากระเด็นออกไปร่วม 5 เมตร
" เป็นอะไรมั้ยครับหัวหน้า ? "
ซิติเซนที่อยู่ในระแวกใกล้เคียงกับนาสตาเลียที่หลังจากกระจายเหล่านักบวชออกไปรักาก็รีบกลับมารวมตัวกันทันที
" แกไม่มีวันแตะต้องหัวหน้าของพวกเราได้ตราบใดที่เวทย์มนต์ของชั้นยังอยู่ !! "
" โฮ่ !! งั้นก็ต้องฆ่าแกก่อนสินะ ? "
เออร์ก็อธพูดจบก็รวมพลังขึ้นมาใหม่อีกครั้งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

" อั้ก !! "

พริบตาที่เออร์ก็อธกำลังรวบรวมพลังไว้ พลเกาทัณฑ์ร่วม 50 ชีวิตก็ระดมลูกธนูเข้าใส่เขาจนถึงกับทรุดลงไปที่พื้น
" แกไม่รอดแน่ !! "
เออร์ก็อธเงยหน้ามองเมไกน์ที่กำลังง้างลูกธนูชุดต่อไป เขาคิดในใจอยู่แล้วว่า่ถึงตายก็จะต้องถล่มที่นี่ให้ได้...องค์หญิงที่เขาหวงแหนนักหนาจะได้ปลอดภัยจากการถูกมอบเป็นสิ่งของ...
" ข้า...ยัง...ไม่แพ้ !!! "

บรึม !!!!!

เออร์ก็อธระเบิดพลังอย่างรุนแรงอีกครั้งอย่างสุดตัว แรงระเบิดส่งผลให้บ้านเรือนพังพินาศเป็นแถบๆจนเละเป็นซากเล็กๆ

-

-

" แฮ่ก...แฮ่ก... "
เออร์ก็อธหอบหายใจอย่างรุนแรง...นี่เป้นครั้งแรกที่เขาต้องถอดหน้ากากออกมาเพื่อทำการหายใจ...เขาปกปิดใบหน้ามาตลอดเพราะนอกจากจะไม่ต้องการให้ใครเห้นใบหน้าของเขาแล้ว เขายังคิดว่าอากาศบนโลกใบนี้นั้นโสโครกสำหรับเขาจนต้องเอาที่กรองอากาศมาใช้ด้วย
" หน้าตาเป็นแบบนั้นเองรึ ? "
กำลังหายใจอยู่ดีๆเออร์ก็อธก็ต้องสะดุ้ง เพราะพลังเวทย์ที่เขาเพิ่งจะใช้ออกไปเมื่อสักครู่นั้นสามารถฉีกบ้านเรือนและทำลายแผ่นดินจนแทบจะพินาศได้เป็นแถบๆ...แต่หลังจากควันได้จางลง เขากลับพบว่ามีแค่รอบๆตัวเขาระยไม่เกิน 20 เมตรเท่านั้นที่เขาทำลายลงไป...ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่ได้รับผลกระทบจากพลังของเขาด้วยซ้ำ แน่นอนว่าขณะนี้นั้นจอมเวทย์ผู้ที่บุกรุกเข้ามาก่อเหตุสะเทือนขวัญได้ถูกกองทหารทั้งหมดล้อมหรอบเอาไว้แล้ว
" พวกแก !!!!! "
เออร์ก็อธเร่งพลังขึ้นอีกครั้ง

ปึก !!!

จังหวะนั้นเองที่หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ได้พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง เขาใช้ด้ามดาบกระแทกลงไปที่กลางหน้าอกของเออร์ก็อธอย่างแรงจนเออร์ก็อธถึงกับล้มไปในทันที
" พอเถอะ... "
หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์กล่าวมองด้วยสายตาที่รู้สึกสงสารในตัวเขาเล็กน้อย

กึก กึก กึก

" กองหนุนมาแล้วครับท่านโปซาร์ "
" อืม.... "
" อ...อะไรกันพวกแก ? "

สิ่งที่ทำให้จอมเวทย์ผู้มั่นใจในพลังของตนเองนั้นต้องตกใจอย่างมากก้คือสิ่งที่ทหารคนหนึ่งได้พูดออกมาเมื่อสักครู่ว่า" กองหนุนมาแล้ว "...ทำไมถึงต้องตกตะลึง นั่นก้เพราะว่าทหารกองหนุนนั้นเป็นทหารที่มาจากประเทศที่เขาอาศัยอยู่เอง
" นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันหา ? "
เออร์ก็อธกล่าวถามทหารคนหนึ่งในกองหนุน คนๆนั้นคือคนที่หยอกล้อเล่นหัวกับเขาเป็นประจำที่สวนดอกไม้ในปราสาท...แต่ทหารคนนั้นกลับเบือนหน้าหนี
" ข้าถามว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันไงเล่า !!!!!? "

" ข้าจะตอบเอง "

พระราชาเดินออกมาจากทางด้านหลังทหารกองหนุน ทุกๆคนก้มคำนับก่อนพระราชาจะสั่งให้ลุกขึ้น
" สมเป้นอาชญากรข้ามประเทศ...หลังจากปล้นสะดมประเทศต่างๆมาก้มาถึงคราวประเทศของข้าสินะ ขอชมเชยที่เจ้าหาญกล้ามากที่มาด้วยตัวคนเดียว...แต่ต้องขอแสดงความเสียใจด้วย...เจ้าน่ะพ่ายแพ้แล้ว "
พระราชากล่าวอย่างสะใจจนแสดงออกแม้แต่ทางสีหน้า แน่นอนว่ากระตุ้นอารมณือยากฆ่าของเออร์ก็อธได้เป็นอย่างดี

" ธันเดอร์ โบลท์ !!! "

เปรี๊ยง !!!!

สายฟ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรง แต่มันก้ต้องสลายไปกลางอากาศด้วยเวทย์มนต์ของนาสตาเลียซึ่งร่ายเวทย์กำแพงกั้นเอาไว้กลางอากาศ
" แก !!!! "
พระราชารู้สึกสะใจอย่างมาก จึงนึกอยากจะแหย่เขาอีกสักหน่อยพอหอมปากหอมคอ
" ข้าได้ยินเจ้าถามหาลูกชายของข้าสินะ... "
" ไปพามันออกมา !!! ข้าจะฆ่ามัน !!!! "
" ฮะๆๆๆ จะฆ่าลูกชายของข้างั้นเหรอ ? คิดว่าอตนนี้ลูกชายของข้าจะอยู่ที่นี่อีกรึไง ? "
" แก !! ไอ้โกหก !! "
พระราชาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังสนั่น ทหารต่างๆนานาเองก็ขำในความคลุ้มคลั่งที่ปะทุเดือดขึ้นมาเรื่อยๆของเออร์ก็อธ หากแต่เหล่า Peace keeper นั้นกลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่กับการเย้ยหยันคู่ต่อสู้ที่ไม่มีทางต่อกรได้แบบนี้
" ข้าจะบอกอะไรดีๆให้แกรู้...ฟังไว้ซะ !!! ลูกชายของข้าน่ะตอนนี้กำลัง... "

...


....

เออร์ก็อธถึงกับค้างไปร่วม 15 วินาที ก่อนจะระเบิดโทสะออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

" แกโกหก !!!!!! "

-

-

กลับไปที่ประเทศของเออร์ก็อธที่องค์หญิงของเขานั้นอาศัยอยู่...ที่ปราสาทส่วนกลางนั้นตอนนี้กำลังมีพิธีมงคลอยู่
" ได้เวลาแล้วนะลูกพ่อ "
พระราชาเดินเข้ามาบอกองค์หญิงริโอรอทเซ่ในห้องๆหนึ่ง
" ค่ะ...ท่านพ่อ "
องค์หญิงริโอรอทเซ่ตอบกลับไป หลังจากผุ้เป็นพ่อคล้อยหลังกลับไป เธอก็มองดูกระจกจากนั้นเหล่าข้ารับใช้ที่กำลังแต่งตัวแต่งผมแต่งหน้าจนสารพัดจะแต่งให้เธอสวยที่สุดในชีวิตต่างก็ทำหน้าที่ต่อทันที
" ดีใจด้วยนะคะองค์หญิง "
" หม่อมฉันดีใจจริงๆ...ดุหม่อมฉันสิคะ ปาไป 50 กว่าๆแล้วเรื่องแบบนี้ยังไม่เคยมีมาเฉียดเลย "
องค์หญิงริโอรอทเซ่ยิ้มเล็กๆที่มุมปากก่อนเธอจะมองกระจกแล้วคิดอะไรในใจคนเดียว...

วันทีเธอไม่คิดว่ามันจะมาถึงไวแบบนี้...

วันนี้คือวันที่เธอต้องแต่งงาน

To be continue...
wily ผ สมาชิก
· #245
- Episode 56 : Princess and Demon



หลังจากถูกทหารควบคุมตัวไว้แล้ว จากนั้นเหตุการณืก็ผ่านไปนานถึง 10 วัน เออร์ก็อธถูกขังไว้ในคุกด้านในสุด ตัวของเขานั้นผอมโทรม ร่างกายแลดูเหมือนคนใกล้ตาย ใบหน้ามีคราบเลือดไหลรินออกมาจากตาติดอยู่จนแห้งเกรอะกรัง ด้านหน้าของเขามีก้อนขนมปังกับนมที่ถูกจัดเอาไว้ให้ทานแทนอาหารทิ้งกองไว้ร่วม 20 ชิ้น บางชิ้นขึ้นราก็มี
" สวัสดีครับ !!!! "
ทหารเฝ้าเวรยามประจำที่คุมขังลุกขึ้นทำความเคารพหัวกองทหารองค์รักษ์ที่เข้ามาตรวจตราเป็นประจำ หากแต่ถ้านับดูดีๆแล้วในช่วงสิบวันนี้เขาจะเข้ามาที่นี่บ่อยเป็นพิเศษ ทุกๆคนต่างก็คิดว่าเพราะเกรงกลัวว่าเออร์ก็อธจะใช้พลังเวทยืหลบหนีออกไปก่อเหตุจราจลอีก แต่จริงๆแล้วเขาแค่อยากมาคุยกับเออร์ก็อธเท่านั้น
" เจ้าไม่ทานอะไรเลยแบบนี้จะแย่เอานะ "
" ..... "
ไม่มีเสียงตอบกลับมา ซึ่งไม่ว่าจะกี่ครั้งที่เขาทักเออร์ก็อธไปนั้นก็ไม่เคยมีเสียงตอบรับกลับมาเลยแม้แต่หนเดียว
" อีก 2 วันจะถึงกำหนดตัดสินโทษของเจ้า...ข้ามาเพื่อจะบอกเรื่องนี้ "
สิ้นคำกล่าว หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ก็เดินจากเขาไป แต่กระนั้นเองเขาก็เหมือนจะได้ยินเสียงเบาๆแว่วเข้าหูของเขาคนเดียว

" ฆ่าข้าทิ้งซะทีเถอะ.... "

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาจากที่คุมขัง


" ทำไมท่านพ่อถึงยังไม่ฆ่ามันทิ้งล่ะ ? ข้าอดใจที่จะรอชมการประหารมันจนใจจะขาดอยู่แล้วนะเนี่ย "
ผู้เป็นลูกชายเร่งเร้าให้เร่งการประหารชีวิตเออร์ก็อธ เขาอดใจรอแทบจะไม่ไหว
" อีกสองวันจะเริ่มการประหาร...แต่ข้าคิดว่าเจ้าต้องพอใจกับรูปแบบการประหารชีวิตไอ้ขยะนั่นแน่นอน ลูกข้า !! "
ผู้เป็นพ่อบอกวันประหารพร้อมกระซิบบอกลูกชายว่าจะประหารแบบไหน

" นี่มันเยี่ยมไปเลยนี่พ่อ !!! "
" หึ หึ หึ...มีรึข้าจะทำให้เจ้าผิดหวัง "
" งั้นข้าจะพาริโอรอทเซ่มาชมด้วย ฮ่าๆ ข้าว่ามันต้องคลั่งจนอยากตายแน่นอน "
พระราชายิ้มเล็กๆก่อนจะคิดอะไรในใจ เพราะเขาเองก็ไม่คิดว่าอะไรมันจะลงตัวง่ายๆ เขาบอกกับผู้เป็นพ่อขององค์หญิงริโอรอทเซ่ว่าเออร์ก็อธไม่มีทางต่อกรกับกองทหารนับแสนล้านของเขาได้แน่นอนและเมื่อกำจัดเออร์ก็อธลงได้เขาก็จะบุกเข้าถล่มประเทศของเออร์ก็อธต่อทันที แต่หากเขายอมให้แต่งงานกับลูกชายของเขาล่ะก็เขาจะวางแผนการณ์ให้เขาพ้นผิดจากการที่เออร์ก็อธมารุกรานประเทศของเขา ซึ่งแผนที่ว่าก็คือส่งให้ลูกชายของเขาไปแต่งกับริโอรอทเซ่ในระหว่างที่เออร์ก็อธยังอยู่ที่นี่โดยตัวเขาเองจะอยู่เป็นเหยื่อล่อเพื่อให้เออร์ก็อธตายใจหลงคิดว่าลูกชายของเขายังอยู่ที่นี่ จากนั้นก็ให้ทางนั้นส่งทหารเข้ามาช่วยกันจัดการกับเออร์ก็อธ เหตุที่เขาต้องการให้ลูกชายนั้นได้แต่งงานกับริโอรอทเซ่ก็เพราะทรัพย์สมบัติมหาศาลสุดหยั่งนั่นเอง... และด้วยความที่ผู้เป็นพ่อของริโอรอทเซ่นั้นก็หวาดกลัวพลังอำนาจของเออร์ก็อธอยู่ลึกๆเพราะเกรงว่าสักวันอาจจะถูกเออร์ก็อธยึดอำนาจตัวเองไปได้จึงตัดสินใจร่วมแผนที่จะกำจัดเออร์ก็อธทิ้งด้วยการส่งทหารไปช่วยหนุน ในระหว่างนั้นก็ให้ลุกสาวของตัวเองแต่งงานเสียให้เรียบร้อย จากนั้นผลงานการกำจัดเออร์ก็อธร่วมกันก็จะกลายเป็นว่า [ พวกเขาทั้งสองประเทศร่วมมือกันกำจัดจอมเวทย์ผู้ชั่วร้ายลงได้ ]ซึ่งแน่นอนว่าผู้เป็นพ่อของริโอรอทเซ่นั้นได้ยัดข้อหาปล้นชิงสารพัดให้เออร์ก็อธเพื่อส่งเสริมให้เขาดูชั่วช้ายิ่งขึ้นทั้งๆที่เขาไม่เคยทำมันเลยแม้แต่น้อย...

-

-

" เจ้าเองก็ยังไม่คิดจะทานอะไรเลยจริงๆสินะ... "
หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์กล่าวถามเออร์ก็อธที่ได้แต่นั่งอ้าปากค้างมาร่วม 12 วัน ซึ่งวันนี้คือวันกำหนดประหารชีวิตของเขา
" หากเจ้าอยากจะทานอะไรเป็นพิเศษข้าจะหาให้ก่อนถึงเวลาประหาร "
หัวหน้ากององค์รักษ์นั่งลงพูดกับเขาก่อนจะถอนหายใจออกมา
" ข้าเห็นใจเจ้านะ...ข้าเข้าใจดีว่าเจ้ารู้สึกยังไง... "
หัวหน้ากองอค์รักษ์เงยหน้าขึ้นมามองเขาก่อนจะส่ายหัวแล้วลุกจากเขาไปอย่างช้าๆ

" ตัวข้าน่ะ...เมื่อก่อนเป็นแค่ขยะที่ถูกทิ้งไว้เท่านั้นเอง.... "
หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์หันกลับไปมองเออร์ก็อธที่เปิดปากพูดออกมาเป็นครั้งแรกหลังจากไม่พูดไม่จามานานแสนนาน
" เจ้าเป็นประชากรของเฮลเกทงั้นรึ ? "
" ข้าไม่เคยสนใจชาติกำเนิดตัวเองเท่าไหร่...ที่ข้าจำความได้....ข้าถูกเลี้ยงมาโดยพ่อค้าทาส ก่อนจะส่งข้าไปเรียนอาคมที่แดนขอมก่อนจะถูกส่งมาเป็นข้ารับใช้ในพระราชวัง "

" ข้าไม่เคยคิดคดทรยศราชวงศ์...ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อองค์ราชา...แล้วทำไมข้าถึงต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วย !!!! "

เออร์ก็อธหลั่งน้ำตาออกมาร้องไห้โฮให้ทุกๆคนได้เห็น หัวหน้ากองทหารองค์รักษ์รู้สึกเวทนาอย่างเหลือล้น...เออร์ก็อธรับคำสั่งให้มาถล่มประเทศทิ้งแต่กลับต้องมาถูกหักหลังจากคนที่ตนเองถวายชีวิตให้มาแทบจะทั้งชีวิต แถมคนที่ตนปกป้องมาตลอดก็กลับมาแต่งงานไปซะแล้วอีกยิ่งทำให้ตัวเขาเองนั้นแทบจะแตกสลายทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ

" ได้เวลาแล้ว...ทหาร !! พาตัวเขาไปลานประหาร !!!! "

ในที่สุดช่วงเวลาที่เออร์ก็อธรอคอยมากที่สุดก็มาถึง...มันคือการที่เขานั้นจะต้องจากโลกนี้ไป...โลกที่เต็มไปด้วยคำหลอกลวงและการหักหลังซึ่งกันและกันอย่างไม่อายเทวดาฟ้าดิน

-

-

เออร์ก็อธถูกนำมายังลานประหารที่มีลักษณะเหมือนแท่นประลองยุทธ เขาถูกเชือกแขวนขึงไว้ทั้งมือและเท้าก่อนจะถูกวางลงกับพื้น เออร์ก็อธมองไปที่บริเวณโดยรอบซึ่งมีที่นั่งลักษณะคล้ายๆอัฒจันทร์ตั้งรอบตัวเขา มีผู้คนมาชมการประหารพร้อมตะโกนด่าทอเขาอย่างไม่หยุดยั้ง
" ฮะๆๆๆๆ ดูสิท่านพ่อ ดูไอ้เลวนั่นสิ !! "
ผู้เป็นลูกชายกล่าวด้วยน้ำเสียงสะใจผสมดีใจปนเปไปอย่างมั่วซั่ว เขาเต้นแร้งเต้นการาวกับคนวิกลจริต
" แล้วริโอรอทเซ่ล่ะ ? "
" มานะครับท่านพ่อ แต่เห็นพวกขี้ข้ามันบอกว่าทำใจดูไม่ได้เลยไปหลบอยู่ในห้องน่ะ อะไรว้า~ของเด็ดๆไม่ยอมออกมาดู "
" เอาน่าลูกข้า อย่างไรก็ดีถึงมันจะสารเลวชั่ช้าแค่ไหนมันก็เคยเป้นถึงคนที่เคยรับใช้ริโอรอทเซ่มาก่อน อยากให้เจ้าเข้าใจริโอรอทเซ่ด้วย "
" เข้าใจล่ะครับท่านพ่อ รีบๆจัดการมันเร็วๆเข้าสิ "

เวลาผ่านไปนานสักระยะหนึ่ง ก้มีชายหลายๆคนเดินมาล้อมรอบตัวของเออร์ก็อธ ก่อนจะมีคนหนึ่งในหลุ่มป่าวประกาศออกมา

" ชายผู้นี้คือปิศาจผู้ชั่วร้าย !!! มันเข่นฆ่าผู้คนมาทั่วทุกสารทิศ !!! บัดนี้...พระราชาได้มีรับสั่งให้ประหารชีวิตมัน... "
เสียงเฮดังกึกก้องไปทั่วลานประหาร

" ด้วยการลอกเนื้อหนังของมันให้เหลือแต่โครงกระดูกแล้วนำเนื้อหนังไปให้สุนัขกิน !!!! "

เออร์ก็อธถึงกับตาเบิกโพลงกับวิธีการประหารที่เขาได้ยิน พริบตานั้นเองเขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเขาต้องการที่จะถูกทรมานจนถึงที่สุดนั่นเอง

" ฆ่ามัน "
" ฆ่ามัน "
" ฆ่ามัน "

เสียงตะโกนดังกึกก้องออกมาทั่วสนาม เพชรฆาตเริ่มลงมือทันทีราวกับว่าอยากจะทำอะไรแบบนี้มานานแล้ว !!!

" อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!! "

เสียงร้องด้วยความโหยหวนของเออร์ก็อธดังขึ้นไปทั่วลานประลอง สร้างความสะใจให้กับผู้คนที่มาชมได้อย่างสาแก่ใจรวมไปถึงพระราชาและลูกชายของเขาด้วย !!

-

-

สติของเขาเลือนลางลง ความเจ็บปวดที่แสนทรมานอย่างสาหัส เขาถูกร่ายเวทย์มนต์ที่ทำให้ถ้าไม่ได้โดนโจมตีที่สมองและหัวใจต่อให้ร่างกายเป้นอะไรก็ไม่มีวันตาย หากแต่ความเจ็บปวดนั้นยังได้รับอยู่ตามเดิม เพชรฆาตไม่หนำใจลุกขึ้นถอดกางเกงแล้วสาดแี่ใส่เนื้อแดงๆที่ถูกลอกแผ่นผิวหนังออกอย่างทั่วร่าง สร้างความทรมานให้กับเออร์ก็อธจนสุดจะอธิบายได้ แต่ผู้ชมทั้งหลายกลับยิ่งรู้สึกสะใจหนักขึ้นไปอีก ยิ่งเออร์ก็อธร้องโหยหวนมากเท่าไหร่ พวกเขายิ่งถูกใจมากเท่านั้น

" ทำไม ?...ทำไมมันต้องเป็นเช่นนี้ ? "

เออร์ก็อธร้องไห้ออกมาไม่หยุด...จะตายก็ตายไม่ได้ ทรมานก็แสนทรมาน...
เขาอยากจะตายให้มันรู้แล้วรู้รอด...

" ได้ยินรึเปล่าคะ...ท่านจอมเวทย์ ? "
เสียงๆหนึ่งกระชากสติของเออร์ก็อธให้กลับเข้าที่จนสงบอย่างรวดเร็ว
" เอ๋ ? "
" ท้ายที่สุด เวทย์มนต์ที่ท่านอุตส่าห์สอนให้เรา...เราก้ทำได้แค่เพียงเวทยืมนต์สื่อารทางจิตแค่นั้นเองแหละค่ะ... "
เสียงนี้คือเสียงของคนที่เขาอยากได้ยินมากที่สุด

เสียงขององค์หญิงริโอรอทเซ่

" ทำไม...องค์หญิงถึง... "
" เรามีอะไรอยากจะถามท่านเล็กน้อย...อาจจะฟังดูเอาแต่ใจก็จริงแต่ถึงอย่างนั้นแล้วเราอยากให้ท่านตอบเราก่อน "
เออร์ก็อธเงียบลงไปแป๊บนึงก่อนจะตอบกลับไป
" ได้ครับ... "
" ถ้าท่านจากโลกใบนี้ไปแล้ว... "
จู่ๆเสียงขององค์หญิงก็สั่นจนเออร์ก็อธรู้สึกได้
" ดอกไม้ที่ท่านให้เราไว้...มันจะยังบานอยู่ตลอดไปใช่มั้ยคะ ? "
เออร์ก็อธนิ่งไปเล็กน้อย

" มันต้องบานตลอดไปอยู่แล้วล่ะครับ "

...

ท่ามกลางลานประหารที่เหล่าเพชรฆาตกำลังสนุกกับการลอกหนังของเออร์ก็อธออก เหล่าผู้ชมที่กำลังตื่นตากับการลอกหนังคนเป้นๆ ทั้งหมดต่างไม่มีใครเอะใจเลยว่าเออร์ก็อธนั่นไม่ได้ส่งเสียงร้องอีกแล้ว

เออร์ก็อธยิ้มเล็กๆ น้ำตาของเขาไหลออกมาอีกครั้งหากแต่ครั้งนี้มันคือนำตาแห่งความปิติยินดี

" กระหม่อมเองก็มีอะไรบางอย่างที่อยากจะบอกองค์หญิงมาตลอดเลยล่ะครับ "
" ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ...เราทราบดีว่าท่านอยากจะบอกอะไรกับเรา "
" เพิ่งทราบนะครับว่าองค์หญิงทรงอ่านใจคนได้ด้วย "
" ไม่หรอก...ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาเราพอจะเข้าใจได้น่ะ... "
ทั้งคู่เงียบไปสักพักหนึ่ง...
" องค์หญิงทรงเต็มใจที่จะแต่งงานรึไม่ครับ ? "
" ไม่ค่ะ...เราต้องทำไปเพราะท่านพ่อบังคับเราเรื่องปัญหาของประเทศ...ตอนนั้นเราคิดไม่ตกจริงๆ...ท่านพ่อบอกแต่ว่าท่าจอมเวทย์ตายไปแล้ว...เพื่อประชาชนทุกๆคนแล้ว...เราจึง.... "
" องค์หญิงทรงเป็นคนดีอย่างที่กระหม่อมเชื่อใจมาตลอดจริงๆ...สมแล้วที่เป้นคนที่กระหม่อมเทิดทูนมาตลอด "
" แค่เทิดทูนเองเหรอคะ ? "
บนลานประหารนั้นเอง ร่างของเออร์ก็อธหลับตาลงอย่างสนิท...
" กระหม่อมรักองค์หญิงครับ... "
" เราเองก็เช่นกันค่ะ...เรารักท่านจอมเวทย์นะคะ "

สัญญาทางโทรจิตขาดไปทันที...

เออร์ก็อธตายลงอย่างสงบท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอต่างๆนานา แต่เขาก็ตายลงโดยที่ใบหน้าที่แม้จะโดนลอกไปบ้างแล้วก้ยังมีร่องรอยของความยิ้มแย้มอย่างเปี่ยมล้นปรากฏให้เห็นจนเพชรฆาตต้องตกใจเล็กน้อย

ส่วนองค์หญิงริโอรอทเซ่นั้นเองในภายหลังก้มีคนพบเธอนอนยิ้มอยู่บนเตียงโดยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขอย่างล้นปรี่...

ทั้งๆที่ร่างของเธอนั้นถูกไฟคลอกจนไหม้เกรียมหลังจากที่เธอจุดไฟเผาตัวเองในห้องนอน !!!

To be continue...
ไม่ระบุตัว
· #246
ว้าว มาเเล้ว เเอบหลอนเเหะ= = llll
wily ผ สมาชิก
· #247
- Episode 57 : Again and again


หลังจากการประหารชีวิตของเออร์ก็อธจบลงไป ข่าวการเสียชีวิตขององค์หญิงริโอรอทเซ่ก็แพร่สะพัดไปทั่วแทบจะทุกอาณาจักร แต่ทว่า...ข่าวการเสียชีวิตขององค์หญิงนั้นกลับถูกระบุไว้อย่างชัดเจนว่า[ องค์หญิงริโอรอทเซ่นั้นเสียชีวิตเพราะแรงอาฆาตแค้นจากจอมเวทย์ผู้ชั่วร้ายเออร์ก็อธ ]แน่นอนว่าข่าวการจากไปของผู้เป็นลูกนั้นได้ทำให้ผู้เป็นพ่อต้องเศร้าโศกอย่างเหลือแสน ท้ายที่สุดหลังจากเสร็จสิ้นพิธีศพของลูกสาวของคนเองแล้ว ผู้เป็นพ่อก็เลือกทีจะปลิดชีวิตของตนเองลงด้วยการใช้ปืนคาบศิลายิงเข้าที่ขมับขวาจนสมองระเบิด สร้างความหวาดผวาให้กับผู้คนเพราะต่างก็คิดว่าเป็นคำสาบของเออร์ก็อธ จากนั้นไม่นานนักอาณาจักรแห่งนี้ก็ถูกปล่อยทิ้งจนกลายสภาพเป็นเมืองรกร้าง ผู้คนต่างอพยพไปอาศัยที่แห่งอื่นเพราะเกรงว่าสักวันจะต้องถูกคำสาบเข้า จนท้ายที่สุดที่แห่งนี้ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่มีชื่อว่ามนุษย์หลงเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว...

หลังจากนั้นเหตุการณ์ก็ผ่านไปนานถึง 20 ปี...

ท่ามกลางเมืองที่รกร้างแห่งนี้ได้ปรากฏร่างๆหนึ่งกำลังเดินเข้ามา เขาห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าเก่าๆขาดๆดูสกปรกเหมือนขอทานซอมซ่อ...ใบหน้ามีผ้าเช็ดหน้าปกปิดไว้และสวมหมวกทรงสไตล์เท็กซัส
" จากไปเสียนาน... "
บุคคลลึกลับพูดพึมพำออกมาก่อนจะค่อยๆเดินต่อไปเรื่อยๆจนมาถึงปราสาทหลวงของอาณาจักร

" กลับมาแล้วครับ "
เขาพูดจบก็เดินขึ้นไปชั้นบนอย่างช้าๆ...จนในที่สุดเขาก็เดินมาถึงห้องที่เคยเป็นห้องนอนขององค์หญิงริโอรอทเซ่...ที่บริเวณมุมขวาบนของห้องมีสิ่งของลักษณะคล้ายหิ้งพระติดตั้งไว้ ด้านบนนั้นก็มีของที่เหมือนโกฏบรรจุกระดูกของผู้ตายวางตั้งอยู่พร้อมๆกับภาพขององค์หญิงริโอรอทเซ่
" สวัสดีครับ... "

บุคคลลึกลับกล่าวทักทายจบลง ผ้าคลุมร่างของเขาก้สะบัดออกจนปรากฏให้เห็นร่างกายของเขาเพราะลมที่พัดมาอย่างรุนแรง สิ่งที่ปรากฏออกมาก็คือร่างกายที่ไม่มีเนื้อหนังมังสา แต่กลับเป็นโครงกระดูกมนุษย์อยู่ภายในแทน

" กระหม่อมจะทำให้องค์หญิงกลับคืนมา...ไม่ว่าจะต้องใช้เวลากี่ร้อยกี่พันปีกระหม่อมก็จะทำให้สำเร็จ...เราทั้งสองจะได้อยู่ด้วยกัน...เราจะไม่แยกจากกันอีกต่อไป... "
บุคคลลึกลับพูดจบจู่ๆร่างของเขาก็เปล่งออร่าสีดำม่วงออกมาเป็นจำนวนมากมาย...
" จากนี้ไปที่นี่คืออาณาจักรของข้า !!! "
สิ้นเสียงตะโกนกึกก้องของบุคคลลึกลับ ออร่าสีม่วงก็ระเบิดกระจายออกไปจนครอบคลุมไปทั่วทั้งอาณาจักรอย่างรวดเร็ว

-

-

ตัดกลับมาที่คุณปอที่ได้เห็นเหตุการณ์ต่างๆนานาราวกับกำลังดูละครซีรีส์รวดเดียว 30 แผ่นบลูเรย์ต่างก็ตกใจที่จู่ๆออร่าสีม่วงนั้นได้ปกคลุมมาจนเขามองทิวทัศน์ใดๆไม่เห้นอีกเลย
" อะไรอีกวะเนี่ย ? "
คุณปอสบถอย่างหัวเสีย

" สิ่งที่นายได้เห็นคือสิ่งที่เราต้องการให้นายได้รับรู้เอาไว้ "

" เอ๋ ? "
คุณปอได้ยินเสียงคุ้นๆหูดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา แน่นอนว่าเขาต้องเหลียวกลับไปมอง คนที่เขาพบนั้นทำให้เขาอ้าปากค้างได้ในทันที

" นี่คือโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อนเพราะความเห็นแก่ได้ของคนเพียงไม่กี่คน "

คนที่กำลังพูดอยู่กับคุณปอก็คือหัวหน้ากองทหารองค์รักษ์ หรือก็คือโปซาร์นั่นเอง !!

" คุณ ? "
" ต้องขอโทษด้วยที่ยัดเยียดเรื่องราวต่างๆให้กับนายโดยที่นายอาจจะไม่เต็มใจ...เราแค่อยากจะให้นายรู้เรื่องราวเหล่านี้ไว้เพียงเท่านั้นเอง "
" ทำไมต้องเป็นผม ? "
" เพราะนายกับเรา...ถ้าพูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือนายคือตัวเราอีกคนที่อยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง "
คุณปอถึงกับทำตาโด้วยความมึนงง
" เออร์ก็อธต้องการเนื้อหนังเป็นจำนวนมหาศาลเพื่อนำมาทำเป็นกายเนื้อของตนกับองค์หญิงของเขาและต้องการดวงวิญญาณจำนวนมหาศาลเพื่อทำให้ตัวของเขาและองค์หญิงนั้นเป็นอมตะ "
โปซาร์มองมาที่คุณปอพลางพูดอะไรต่อ
" โดยเออร์ก็อธจะทำการใช้พลังเวทย์บวกกับเทคโนโลยีที่มาจากยุคสมัยอื่นที่พลัดหลงเข้ามาในการกระทำสิ่งที่เรียกว่า[ ข้ามมิติ ]โดยจะดึงดูดเอาสถานที่ๆมีผู้คนมากมายให้มาอยู่ที่ดินแดนของตัวเขาเองจากนั้นเขาก็จะกระทำการสังหารทิ้งและนำศพไปหลอมรวมกันไว้ ส่วนดวงวิญญาณจะถูกเก็บไว้ในสิ่งของลักษณะกลมๆใสๆ "
" เดี่ยวก่อน !!! "
คุณปอตะโกนท้วงขึ้นทะลุกลางป้อง
" เมื่อกี้คุณกำลังบอกผมว่าเขาจะดึงดูดสถานที่ที่มีผู้คนมากมายใช่มั้ย ? "
" .... "
" ถ้างั้น...ทำไมกัน ? สถานที่ๆพวกผมกำลังมีความสุขกันอยู่นั้นมีผู้คนแค่ไม่ถึง 200-300 คนถึงได้ถูกส่งมายังที่แห่งนี้ ? "
" .... "
ไม่มีการตอบกลับจากโปซาร์ทั้งสองคำถาม เขาได้แต่เบือนหน้าหนีคุณปอ...
" อย่าบอกนะว่า... "

" ครับ...ผมเป้นคนแทรกแซงเรื่องการเคลื่อนย้ายครั้งล่าสุดที่เขาจะทำการย้ายสถานที่ๆเรียกกันว่า [ เพ็นตาก้อน ]ออกไปแล้วเปลี่ยนเป!!!! "

ก่อนที่โปซาร์จะพูดจบ คุณปอก็พุ่งเข้าใส่พร้อมกับหมัดที่ระเบิดพลังความแค้นออกมาอย่างมากมายมหาศาลใส่จนโปซาร์ล้มลงไปกลิ้งกับพื้น
" เพราะแกคนเดียว !!!! แกทำให้พรรคพวกของชั้นต้องมาตายแล้วตายเล่า !!! แกทำให้พวกเราต้องลำบากและทรมานแค่ไหนแกรู้มั้ยหา ?!!!!!!! "
คุณปอขึ้นคร่อมพลางต่อยเอาต่อยเอาอย่างบ้าคลั่ง แต่โปซาร์กลับไม่ได้ขัดขืนเขาแม้แต่น้อย...

-

-

ผ่านไปได้สัก 5 นาที...คุณปอเริ่มสงบลงในขณะที่โปซาร์หน้าบวมฉึ่งราวกับโดนผึ้งต่อยทั่วหน้า
" ดู....มันเหมือนว่าเราน่ะ...ชอบเอาแต่ใจก็จริง...แต่เราอยากทำให้เรื่องมันจบ...ลง "
โปซาร์พูดเสียงค่อยๆ เขาค่อยๆลุกขึ้นมานั่งอย่างช้าๆ
" เพราะคนที่ทำให้เขาต้องอยู่ในสภาพแบบนั้นก็คือเรา...ดังนั้น...ในเมื่อไม่มีใครสามารถจบเรื่องราวนี้ลงได้ล่ะก็... "
โปซาร์หันมามองคุณปออย่างช้าๆ...

" เราจึงอยากจะขอร้องนาย ได้โปรดหยุดยั้งความคลุ้มคลั่งของเออร์ก็อธด้วยเถิด "

คุณปอมองอย่างมึนงงจนถึงที่สุด
" ทั้งๆที่ผมเป็นเพียงแค่คนะรรมดาๆนี่นะ ? "
โปซาร์เดินห่างจากคุณปอไปอย่างช้าๆ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้อย่างอ่อนโยน
" หลายชีวิตที่ถูกส่งมาที่นี่ต่างก็มีมากมายหลายรูปแบบ ทั้งนักรบผู้เก่งกล้า ทั้งอัศวินแห่งตำนาน ทั้งจอมเวทย์หากรูปแบบ แต่ก็ไม่สามารถต่อกรกับกองทัพของเออร์ก็อธได้เลย...แต่ตั้งแต่พวกนายมาที่นี่ พวกนายสามารถต่อสู้และปกป้องแถมยังสามารถทำให้กองทัพของอีกฝ่ายเข้าร่วมกับพวกนายได้...เราเชื่อว่าพวกนายนั่นแหละคือกลุ่มคนที่เรารอคอยมานานแสนนาน "

" เราอยากให้นายจบเรื่องราวเหล่านี้ลง...ไม่ใช่แค่เพื่อพวกนายเองเท่านั้น แต่เพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณทั้งหมดที่ไม่ได้ไปผุดไปเกิดทั้งหลายนั่นด้วย "

" เราจะเฝ้าดูพวกนาย...ขออวยพรให้พวกนายโชคดี... "
" เดี่ยวก่อน !!! "

คุณปอตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นมานั่งอยู่บนผืนหญ้านุ่มๆบริเวณด้านหน้าปราสาท
" ฟื้นแล้วรึ ? "
" ค...คุณ...คาลิป ? "
คุณปอกำลังพูดกับลิงที่อ้างว่าเป้น 1 ใน 7 ผู้พิทักษ์แผ่นดินที่เคยเจอกันมาแล้วหนหนึ่ง
" สลบไปนานเชียวนะ นี่กะว่าถ้านายไม่ฟื้นชั้นก็จะตามทุกๆคนไปแล้วล่ะ "
" เอ๋ ? ผมสลบ ? "
" ใช่ นายไปสลบล้มฟุบอยู่กลางป่านู่นเลย ทุกๆคนเป็นห่วงนายมากรู้มั้ย แถมนายเล่นสลบไปนานถึง 3 วันเลยด้วย "
" แล้วตอนนี้ทุกๆคน ? "
" ล่วงหน้าไปกันแล้วล่ะ "
" เอ๋ ? "
" ทุกๆคนเดินทางไปที่ปราสาทของผู้นำสุงสุดของฝ่ายศัตรูแล้วล่ะ "

คุณปอนั่งนิ่งๆอยู่สักครู่ เขากำหมัดแน่นก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปอย่างช้าๆ...

" ผมต้องไป !! "
คุณปอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่จู่ๆเขาก็ต้องล้มลงไปอีกครั้งอย่างไว
" อึ่ก !! บ้าอะไร ? "

คุณปอหันไปมองสาเหตุที่ทำให้ตัวเขาเองต้องล้มลงไปก็ถึงกับผงะตาค้าง คาลิปตบบ่าคุณปออย่างที่จะอดสงสารไม่ได้

" นอนพักผ่อนเถอะ...อีกไม่นานจะมีคนมารับนายกลับไปที่ค่ายบางระจัน อย่าฝืนตัวเองอีกเลย "
" ทั้งๆที่ทุกๆคนกำลังออกไปต่อสู้ แล้วคนที่เป็นผู้นำอย่างผมกลับต้องมานอนพักผ่อนนี่นะครับ ? "
" นายต้องเข้าใจสถานการณ์มั่งสิเฟ้ย ไอ้หนุ่ม !! "
คุณปอร้องไห้ออกมาเพราะสมเชตัวเองในเวลานี้แบบสุดขีด...เขาไม่สามารถไปช่วยใครได้ทำให้เขาถึงกับตะโกนออกมาอย่างโมโหเป็นที่สุด

" บัดซบ !!!!! "

ขาขวาของคุณปอถูกสัตว์ป่ากัดไปจนขาดในขณะที่เขากำลังสลบอยู่...

เขาไม่สามารถเดินได้อีกต่อไปแล้ว...

To be continue...
pai_pai สมาชิก
· #248
เกลียด
bazooka_kidz สมาชิก
· #249
เท่าที่ดูๆมาน่าจะใกล้จบแล้วสินะพี่ เอามาลงให้มันต่อเนื่องหน่อยอย่านั่งบอลลูนมาก
hedekosama สมาชิก
· #250
อ้า.... รีบๆอัพเหอะคะ คนอ่านมันขาดตอน!!
CHELSEA สมาชิก
· #252
พออ่านตั้งแต่Ep.1 ไอ้เหี้ยเอ้ย(ลุ้นตัวโก่ง) ไม่เห็นหัวกันเลยนี่หว่า จขกท.มีอคติอะไรกับผมหรือเปล่า ให้เกียรติแก่ทุกเมมยกเว้นผมคนดียว(จะจบเรื่องอยู่แล้วด้วย) กราบตีนเลยก็ได้หว่ะ ทำไมมุงต้อแกล้งเห็นผมเป็นส่วนเกินอยู่คนเดียว มันโคตรน้อยใจเลยYOY แบบแต่งให้เชลซียกทัพบุกฆ่าล้างบางกลุ่มโลลิบากะอะไรงี้ก็ได้ นี่สินะ ที่เค้าบอกว่า ฝนตกไม่ทั่วฟ้า บอกจะทยอยลงให้ครบทุกคน เพื่อให้ผู้อ่านอมยิ้มไปกับเรื่อง เพราะหน้าสถุนของกูใช่บ่ ถุยส์...

ป.ล. ผมยินดีจะกลับไปขอโทษทุกคนที่นี่และสัญญาว่าจะเลิกก่อดราม่า ถ้าผมได้รับสิทธิให้มีบทในกระทู้นี้

ป.ล.2 โลกนี้คงไม่มีความยุติธรรมมั้ง เปาบุ้นจิ้นคงเป็นเพียงนิทานอีสปก่อนนอน

dcs, vfa.ffg naslhtr,ln.y;s.t ;u.ddy,i.,

gngjhyj,rabenym,ol,.iyo.y../y/py./yp/

รูปภาพ

รูปภาพ
skull สมาชิก
· #253
^
เป็นอะไรของคุณครับ? ขนาดบางคนยังไม่มีบทในกระทู้นี้เลย(รวมผมด้วย)
ขอบอกตรงๆนะ ไร้สาระว่ะ.....
CHELSEA สมาชิก
· #254
^
สคัลลอร์ด - skulllord (ที่พาลิ่วล้อมาถล่มเต็นท์)
skull สมาชิก
· #255
^
นั่นไม่ใช่ประเด็น เพราะผมไม่ได้ติดตาม ทุกคนมีสิทธ์เท่าเทียมกัน
จะเอาอะไรนักหนาครับ ขอโทษทุกคนด้วยนะ มันจะได้จบๆ จะได้ไม่ต้องบานปลาย
CHELSEA สมาชิก
· #256
^
ก็แค่ไม่ต้องการให้มี"หมาหัวเน่า"ในเว็บนี้เกิดขึ้น ซึ่งนั่นอาจหมายถึงผม!! ผมไม่ต้องการเป็นหมาหัวเน่า คุณไม่เจอกับตัว คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก เข้าใจไม๊!!!!!

ส่วนกลุ่มคนที่คุณบอกว่า(ยัง)ไม่มีบทหน่ะ เดี๋ยวซักพักมันก็ได้รับอนุเคราะห์จากจขกท.เองแหล่ะ(ซึ่งจขกท.ตั้งใจไม่เอาผมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จึงมาร้องขอความเป็นธรรมอย่างที่มุงเห็น) ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องออกตัวแทนคนพวกนั้น บอกตามตรงถ้าผมไม่เรียกร้องตอนนี้ แล้วจะไห้ไปเรียกร้องเอาตอนที่จขกท.แต่งจบไปแล้วงั้นหรือ??
ai_ri สมาชิก
· #257
ใจเย็นค่ะ พี่ CHELSEA เราก็ไม่มีบทเหมือนกัน - -
ไม่ระบุตัว
· #258
พี่แกยิ่งเครียดๆเรื่องงานกะทางบ้านอยู่มาเจอข้อความนี้คงเครียดหนัก = =
อย่าเพิ่งก่อหวอดเลยพ่อคุณพี่แกยิ่งโดนรีไทร์ออกจากงานอยู่
toto1345 สมาชิก
· #259
เซลซีนายมันร้อนตัวมากกว่า...สร้างเรื่องไว้เยอะพอไม่มีคนสนใจก็หาเค้ารังเกียจ

...ฉันก็ไม่มีบท แต่....
"ก็แล้วไงวะ...Who Care...For what...Who give a damn -*-"
ไม่มีคนพูดถึงไม่ได้หมายความว่าไม่มีคนรู้จัก (เค้าเกลียดแกทั่วบ้านทั่วเมือง...)
ทำตัวแบบนี้แต่ยังอยากมีส่วนร่วม(คือแหกคอกแต่ก็ยังอยากกลับเข้ามากินข้าวปลาจานเดียวกัน)

ถึงคนเขียน

แต่งอะไรแต่งไปเลยครับอย่าได้แคร์เสียงใดๆไม่งั้นฟิคจะไม่จบเพราะมีคนเหล่านี้มาปั่นทอนความตั้งใจ เป็นกำลังใจให้
ผมมีประสบการณ์แต่งฟิคมาก่อนรู้ดี แต่งเรื่องของเพื่อนร่วมห้อง พอเพื่อนไปอ่านก็ตินู่นตินี้อยากให้เพิ่มบทตรงนี้ตรงนั้นสรุปฟิคดองเพราะไอเดียไม่มีพอที่จะสนองความต้องการคนรอบข้าง
เพราะฉะนั้นจงภูมิในงานของเราครับ...เต็มที่!! สู้ๆ!!
Pat_1994 สมาชิก
· #260
เหอะ... อยากจะขอโทษทุกคนแต่ขอให้มีบทใน Lolibaka Adventure ก่อน.......นี่เขาเรียกว่า"สำนึกผิด"แล้วเหรอวะ!?...
ไร้สาระจริงๆ...

สำหรับนิยายกระทู้นี้.. ขอก็อปใส่ Notepad อ่านต่อตอน offline นะครับ...