LOLIBAKAพื้นที่ของคนรักงานสร้างสรรค์

ชวนกันมาแต่ฟิคเวียนหน่อย

พูดคุยทั่วไป 13 ต.ค. 2011 ♥ 0 👁 11 💬 279

คุยเรื่องอะไรก็ได้ — กระทู้จากระบบเดิมทั้งหมดอยู่ที่นี่

ขอเชิญปวงประชา โลลิบากะทุกท่าน(ที่ว่าง) มาร่วมผลัดกันแต่งฟิค
โดยให้ผองเพื่อนโลลิบากะร่วมแสดง ผลัดกันแต่งจะได้ไม่มีคำว่า"คนที่ถูกลืม"ไง

ความยาวไม่จำกัด จะแต่งมายาวซัก 3 หน้ากระดาษก็ยังได้

ไม่มีการใช้เวทย์ ไม่มีการกลับมาเป็นซอมบี้ ลิฟวิ่งเดธ ไม่มีการมั่วใช้ตัวละคร2มิติ
ขอให้ตัวละครมีความสามารถที่เป็นไปได้สำหรับมนุษย์จริงๆ
พกอาวุธได้มีจำกัด ใครพกปืนก็ต้องนึกถึงกระสุนกันด้วย (ยกเว้นไม้จิ้มฟัน+ไม้ปั่นหู มีได้ไม่อั้น)

และสำหรับการแต่งเรื่องจนถึงความตาย ของแต่ละท่าน
ท่านที่กำลังตายเท่านั้นที่มีสิทธิ์เขียนวาระสุดท้าย หรือจุดพลิกกลับ+ทางรอดสุดท้าย
ไม่มีการเขียนให้ไอ้โน่น ไอ้นี่ตายเป็นว่าเล่นนะคะ
ยำจนปางตายได้ แต่การเขียนวาระสุดท้ายเป็นหน้าที่ของเจ้าตัว

หากมีการวางกับดักระหว่างทาง ให้เขียนเป็นเบาะแสไว้ด้วยเล็กน้อย ประมาณว่า
นายสมบัติวิ่งเข้าไปในป่า ในขณะที่เขากำลังถึงทางตันกำลังจะโดนยำตายนั้น
เขาเหลือบไปเห็นต้นมะม่วง แล้วกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

หรือจุดสังเกตอื่นๆ ถ้าวุ่นวายก็ไม่ต้องวางมันเลยก็ได้ กับดักเนี่ย

--------หลักๆมีอยู่เท่านี้ ที่เหลือก็เชิญใช้ช่องว่างทางกฎหมายได้ตามสบาย-------

เข้าเรื่อง 3 LIFE
ถ้าวันนี้มี คุณชีวิตได้มากกว่า 1 ครั้ง
ชีวิตที่มีโอกาสรีเซทใหม่ เหมือนเกมลุงหนวดตีเห็ด

แล้วในวันเดียวกันนี้ มีคนมาชวนคุณเล่นเกม
ไม่ใช่เกมธรรมดา แต่ถ้าผ่านไปได้ถึงรอบสุดท้ายได้
ฝันของคุณสามารถกลายเป็นจริงได้หนึ่งอย่าง ไม่ว่ามันจะเป็นฝันที่เหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

"ฟังดูติงต๊องอ่ะ....."
"อ้าว~ ไม่ลองดูหน่อยเหรอ ไม่ถึงตายหรอกน่า"
"เอ้า! งั้นถ้าชั้นอยากได้ประเทศอเมริกาล่ะ จะให้ได้เรอะไง!"
"ขอให้โลก2มิติ มารวมกับโลกจริงยังได้เลย จะเล่นมั้ย?"

บทสนทนาโง่ๆข้างต้นนี่ ทำให้ฉันต้องยืนเอ๋อหน้าเซเว่น พร้อมด้วยเข็มกลัด 2 เม็ด
ชวนนึกถึงเกมอมตะของนินเทนโย่ สาวหน้าจืดคู่สนทนาเมื่อครู่ ให้เจ้าสิ่งนี้พร้อมกับเงิน1แสนที่ดูไร้เหตุผล
ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ว่า "สะสมเข็มกลัดให้ครบ3เม็ดก็ผ่านเข้ารอบ"

? หรือนี่จะเป็นเกมหาของ ไม่สิ! คงให้แข่งกับผู้เล่นคนอื่นมั้ง เดิมพันเป็นเข็มกลัด
แล้วจะให้แข่งอะไรน่ะ? เป่ายิ้งฉุบเรอะ?
"เธอคนนั้นน่ะ ชั้นให้5หมื่น ขอซื้อเข็มกลัดนั่นอันนึงได้มั้ยน่ะ" คุณลุงท่าทางเหมือนพนักงานบริษัทโผล่มา
"5หมื่นกับเข็มกลัดโปเกเนี่ยนะ?" ลุงแกคงบ้าไปแล้วแหง
"ถ้าไม่พอชั้นให้อีกเป็น 7หมื่นเลยเอ้า! ชั้นจำเป็นต้องชนะเกมนี้...ขอร้องล่ะ"

อะไรก็ไม่รู้ แต่ชั้นก็รับเงินคุณลุงแกมา เขาเป็นสมาชิกโลลิบากะด้วยเหรอ?
คิดไม่เท่าไหร่ อยู่ดีๆรถก็ดิ่งพุ่งเข้าชนหนุ่มสายพันธุ์โอตาคุคนหนึ่งกระเด็นข้ามหัวชั้นไป
สาววายคนนึง(พอจะสัมผัสได้จากรังสีม่วง) เดินลงมาจากรถแล้วเหยียบยอดอกหนุ่มโอตาคุคนนั้น
กระชากเงินและเข็มกลัดมาจากกระเป๋าเสื้อ
"เป็นไงล่ะไอ้ piyoaaa!!! เก่งนักเหรอไงเกลียดเอ็งมานานแล้ว!" สาววายตะคอกใส่หน้า ถุยน้ำลายทีนึงแล้วเดินจากไป

คือ.....คงมีแต่ชั้นที่รู้ว่าพ่อหนุ่มนั่นไม่ใช่ piyoaaa น่าสงสารพ่อหนุ่มนั่นจริงๆ แต่ในขณะที่ชั้น
กำลังจะเดินเข้าไปช่วย ไม่น่าเชื่อ! เขาไม่เป็นไรแล้ว!! หายจากอาการบาดเจ็บโดยสิ้นเชิง!
แถมยังมีแรงมาบ่นด้วย
".......โด่เอ๊ย เลยเหลืออยู่2ชีวิตเลยเนี่ย.. แม่ง(อุบอิบ)"
"!?"

ไม่รู้มีใครบ้างที่เล่นเกมนี้ ไม่รู้ด้วยว่าเขาอยากได้อะไรถ้าชนะเกมนี้
ฉันผู้มีเข็มกลัด1ดวง เงิน1แสน7หมื่น กับชีวิตอีก3ชีวิต ดันเข้าร่วมเกมประหลาดนี่เข้าจนได้
ยิ่งมีคนหาว่าชั้นเกรียนแม่อยู่ การเล่นเกมนี้มันดูอันตรายราวกับเวทีละเลงเลือดเลยทีเดียว

เดี๋ยวกะว่าจะขายเข็มกลัดนี่ทิ้งดีกว่า อันตรายเป็นบ้า

ไม่รู้ว่าคนอื่นๆจะเป็นยังไงบ้างนะ

--------------------------(เชิญต่อได้จ้า ใครอยากเขียนตัวเองไล่ตื้บ ไล่บี้ใครก็เชิญ)
โอย.....จะล่มมั้ยน้อ -*-

ให้กำลังใจผู้เขียน

ยังไม่มีใครให้กำลังใจ มาเป็นคนแรกกัน

279 คำตอบ

ผเจ้าของกระทู้ มผู้ดูแล

ต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะตอบกระทู้ได้

เข้าสู่ระบบ
maid guy สมาชิก
· #121
ข้ากำลังเดินอยู่ในช่วงกลางวันหลังจากคืนที่ยาวนานของLazyRabbitในความคิดของเธอ ข้าได้ตัดสินใจว่าเดินในช่วงกลางวันบ้างเพื่อที่จะสำรวจหาคนอื่นๆที่คิดว่าเป็นผู้เล่นอื่นราวกับว่ามันจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันทั้งๆที่ข้าออกจะเกลียดแสงอาทิตย์แท้ๆ แต่ต้องทำเพราะว่า

"วันนี้ก็คงเหลวเหมือนเดิมเลยน้า"เสียงหนึ่ดังมาใกล้หูของข้า
"นั่นสินะ ข้าเองก็ไม่รู้จะทำอะไรดี เพราะอาวุธที่ซื้อมาก็พอสุ้กับคนได้ราว3-4คนแล้ว จะล่าผู้อื่นก็ใช่ที่เพราะจะทำให้เด่นและโดนล่าคืนบ้าง"
"โห พูดอย่างกับว่าแกเป็นพวกไฝ่สันติอย่างนั้นนั่นแหละ ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นก็ฆ่าคนมาเยอะเลยนี่น่า"
"ก็ช่วยไม่ได้นี่น่าเพราะตอนนั้นข้าไม่รู้นิว่าใครเป็นผู้เล่นเลยต้องทำเพื่อเอาตัวรอดได้จากทุกสถานการณ์ อย่าลืมสิว่าพอคนได้เริ่มเกมนี้ขึ้นมา ทางรอดอย่างเดียวที่จะรอดได้ คือ กำจัดพวกที่มาล่าสิ"ข้าพูดกับเสียงที่พูดกับข้าเบาๆ
"หลักการเดียวกันกับล่าก่อนที่จะถูกล่าสินะ"เสียงนั้นตอบพร้อมเสียงอืมๆราวพยักหน้า
"ฆ่าก่อนที่จะถูกฆ่าต่างหาพูดให้ถูกสิฟระ"
"แหม คนเราก็ต้องพูดผิดบ้างสิ"
"แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าแกไม่ใช่คน"
ที่ข้าพูดนั้นคือสิ่งที่เรียกว่ายูส โดยยูสของข้านั้นรู้สึกว่าจะพิเศษกว่ายูสของผู้อื่นเพราะว่ามีสองร่างในหนึ่งเดียว ร่างแรกที่กำลังคุยกับข้านั้นเป็นร่างที่เรียกได้ว่าเหมือนคนตัวใหญ่เอามากๆ โดยเฉพาะกล้ามเนื้อแขนและดูเถื่อนๆ มีหน้ากากคล้ายเหยี่ยวติดอยู่ที่หน้า มันชอบยิ้มแสยะอวดเขี้ยวแหลมคมและมีขนตามตัวและผมยาวสีดำ เพราะมันเป็นยูสที่เกิดจากการที่ข้านั้นชอบใช้กำลังบ่อยๆ(ในการทุ่มหม้ออุด้ง) ดูเหมือนว่าร่างนั้นจะเป็นตัวแทนด้านความเลวด้วยเพราะว่าข้านั้นเคยที่จะหื่นกับตัวละครหญิง แต่ตอนหลังกลับใจจึงคงมีขนตามตัวสีดำบ้างเป็นครั้งคราว ข้าจึงตั้งชื่อมันว่าคุโรงาชิ
แต่อีกร่างนั้นกลับตรงกันข้ามพอสมควรเพราะร่างนั้นจะเกิดขึ้นโดยข้านั้นมีสำนึกดี บวกกับข้านั้นเวลาเล่นเกมออนไลน์มักใช้ตัวละครผู้หญิงเลยเปลียนเป็นร่างหญิง แต่ก็หาดูได้ยากเพราะว่าข้านั้น..

"ตั้งแต่แกเข้ามาร่วมเกมนี้รู้สึกว่าแกจะเปลี่ยนนิสัยไปเลยนะ"เจ้าคุโรงาชินั้นพูดเหมือนยียวนกวนประสาทกับข้าเสียเหลือเกิน"ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนแกนั้นจิตใจดีมากนี่น่า"
"เชอะ จิตใจดีน่ะใช้กับเกมนี้ไม่ได้หรอก เพราะว่าการใช้กลลวงนั้นใช้ยากจะตายชัก และอีกอย่าง เจ้าเข็มกลัดที่ว่านี้ข้าเห็นว่าบางคนนั้นต้องเดิมพันด้วยชีวิตกว่าจะได้มานี่น่า"ข้าบ่นเบาๆออกมาแบบแทบไม่เปิดปาก
"อย่างรายแรกทึ่แกฆ่าไปสินะ คุคุคุ"
"ใช่ แต่ดูเหมือนบางคนนั้นได้มาง่ายมากเลยนะทั้งๆที่ไม่ได้มีฝีมืออะไรมากแท้ๆแต่มีเล่ห์เหลี่ยมจัดพอสมควรเสียด้วย"
"ว่าแต่พูดถึงยัยนั่น แกจะเอาจริงเหรอ"
"หมายถึงอะไร คุโรงาชิ"
"ที่แกจะช่วยคุ้มครองยัยหนูกะโปโลนั่นไง เพราะแกได้เข็มกลัดจากการลอลวงก็เหมอนกับการที่แกน่ะฆ่าคนเพื่อเอาเงินไง ก็เหมือนกับเกมมอ0ั้นไงที่บางครั้งไม่ฆ่าเหยื่อแต่เอาเขาของมันแล้วเอาไปไง"
ข้าหยุดเดินสักครู่หนึ่ง ก็จริงของมัน เมื่อได้เข็มกลัดมาแล้ว ข้าก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องไปคุ้มกันยัยเด็กกะโปโลสักหน่อยนี่น่า แต่...
"ถึงข้าจะถลำลึกไปในทางชั่วแค่ไหนข้าต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้สิถึงจะถูกต้อง"
"แต่ถ้าตอนท้ายแกต้องกำจัดหล่อนเพราะหล่อนคิดที่จะกำจัดแกล่ะ"
ข้ายิ้มที่มุมปากของตัวเองแล้วพูดออกมาว่า "มันก็อีกเรื่องหนึ่ง"
CHELSEA สมาชิก
· #122
ล่า ท้า (เข็มกลัด)ผี

ภายใต้ค่ำคืนอันมืดมิด สายลมหนาวที่เย็นยะเยือก พระจันทร์อับแสงเช่นนี้ เงาทะมึนของสิ่งเร้นลับ บรรยากาศรายรอบช่างดูวิเวกวังเวง อาคันตุกะยามค่ำคืน มันกำลังค่อยๆก่อตัวขึ้น ภูตผีวิญญาณ.. มันอาจจะอยู่รอบๆตัวผมอยู่ หรือแม้แต่.. ยืนอยู่ข้างหลังของผม..

ชายหนุ่มผู้ซึ่งได้ชื่อว่า"กูร็อค" บัดนี้ได้เดินเข้ามาตามทางขรุขระในซอยเพื่อตรงไปยังโรงงานร้างที่ว่ากันว่ามีวิญญาณสิงสถิตอยู่ โดยมีเข็มกลัดเป็นรางวัลรอเขาอยู่
ภายใต้เงื่อนไขทีว่าตั้งอยู่ลึกเข้าไปในพงหญ้ารกทึบ ทันทีเขาไปถึง เขากลับไม่พบเห็นสิ่งก่อสร้างเลย มันน่าแปลก.. หรือบางที เจ้าถิ่นอาจจะไม่อยากให้เขาเข้าไปก็เป็นได้
เขาเดินผ่านพงหญ้าและน้ำที่ชื้นแฉะเข้าไปจนถึงทางเข้าตรงรั้วโรงงาน บัดนี้ทุกอย่างอยู่ในความมืดมิด บรรยากาศรอบตัวบ้านเย็นยะเยือก จนขนลุกชัน เสียงของความสะพรึงกลัวดังกึกก้องในใจ ความกลัวคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในเวลานี้ เขาจึงได้รวบรวมความกล้าก่อนกำไฟฉายที่เย็นเฉียบ ก้าวเข้าไปในตัวโรงงานอย่างช้าๆ..
แรกเริ่มที่ก้าวผ่านรั้วสีเทาของโรงงานเข้าไป เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นและกลิ่นที่แปลกประหลาด มันเป็นกลิ่นน้ำมันเครื่องจักรผสมกับกลิ่นสาปสางของอะไรบางอย่าง
โดยที่เขานั้นได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาด้วยว่า หลังจากโรงงานแห่งนี้ปิดตัวลงไม่นานก็มีการวิสามัญฆาตรกรรมเกิดขึ้นที่นี่จนเป็นข่าวหน้าหนังสือพิมพ์ รวมทั้งมีคนเข้ามาใช้เป็นสถานที่ๆผูกคอตายไม่ต่ำกว่าสิบราย
"ขนลุกเลยกู ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว อูย....."
ขณะนี้เขายืนอยู่ใกล้กับห้องเก็บสินค้า พลันหูของเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนมีใครทำรองเท้าตก ไม่ทันที่เขาจะหายสงสัย เขาเหลือบไปเห็นรองเท้าข้างหนึ่งในสภาพที่ใหม่เอี่ยม!!!ถูกทิ้งให้วางอยู่ที่พื้น เขาค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปเพื่อหาต้นตอของเสียง พลันสายตาของเขาก็เห็นบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในห้องนั้น มองดูแล้วมันคล้ายกับใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง
"อา.. เฮ้ยยยยยยยยย........" เขาถึงกับผงะถอยหนีหวังไปตั้งหลัก เย็นวาบไปถึงไขสันหลัง
ลองคิดดูสิ โรงงานร้างในพื้นที่ 100 ไร่ ขนาดของพื้นที่รกร้างก็น่ากลัวพออยู่แล้ว และยิ่งเป็นโรงงานที่ๆเคยมีคนพลุกพล่าน ประวัติต่างๆของโรงงานเกิดจากอุบัติเหตุรวมทั้งคดีฆาตรกรรมอีก และแน่นอน มีคนที่ต้องสังเวยชีวิตให้ที่โรงงานนี้ไปมากมาย
"เจ้าของที่นี่ที่เค้าเสียไป เค้าเป็นคนชอบเก็บสะสมของแปลกๆมากมายเลยหล่ะพี่"
"แล้วไอ้ของแปลกที่ว่ามานี้มีเข็มกลัดด้วยใช่ป่ะ"
"อืม ถูกต้องที่สุด ใช่แล้วพี่ ก่อนเค้าจะเสียไปผมเคยเห็นตอนที่เค้าถือของชิ้นนั้นระหว่างที่เค้าอยู่ในรถด้วยครับ"
บทสนทนาที่"กูร็อก"จำขึ้นมาได้เพื่อขัดขวางความกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจเขา
"ต้องอยู่ในห้องออฟฟิซอย่างแน่นอน"
เมื่อเดินหน้าต่อไปจนถึงที่เกิดเหตุเครื่องปั้มลมระเบิด พลันจมูกของผมก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าอย่างรุนแรง.. ทำให้เขาต้องรีบหนีจากบริเวณนั้นโดยว่อง
แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็นป้ายห้องออฟฟิซซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำนัก
เขาไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปในห้องนั้นเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง
เขาเปิดประตูเข้าไป เขาแทบไม่เชื่อสายตาว่า"เข็มกลัด"ที่เขาตามหาอยู่นั้น บัดนี้ได้ถูกวางอยู่บนโต๊ะราวกับรอให้เขามาเอาไปก็ไม่ผิดนัก

เขาเดินขึ้นไปเรื่อยๆ ในหูของเขาก็ได้ยินเสียงต่างๆนานา มันเป็นเสียงกระซิบเหมือคนคุยกัน ..แต่ครั้งนี้มันเป็นเสียงของแท็งก์น้ำ เสียงเหมือนมีใครพยายามที่จะเปิดฝาแท็งก์น้ำออก เสียงตะกายดังแกรกกราก เมื่อเขาคิดทบทวนถึงประวัติที่เกี่ยวกับแท็งก์น้ำ..
แต่เมื่อเขาวิ่งออกกันมาตรงหน้าตัวตึก ใครคนหนึ่งกำลังยืนอยู่บนดาดฟ้า ดวงตาสีแดงเหมือนสัตว์ป่า ที่สำคัญเขากำลังจ้องลงมาที"กูร็อก" ใจก็ภาวนาให้เค้าคนนั้นเป็นมนุษย์ธรรมดาเหมือนเรา..
แต่แล้วเค้าก็ยกมือขึ้น ชี้นิ้วลงมาที่เรา ตอนนี้เองที่"กูร็อก"ขนลุกตั้งชันไปทั้งตัว ใบหน้าร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นโครมคราม ราวกับกลองที่ตีระรัว.
ก่อนที่จะปล่อยตัวร่วงลงมาจากชั้นบนสุด ต่อหน้าต่อตา ศรีษะกระแทกกับพื้นอย่างแรง เสียงของกะโหลกกระแทกกับพื้นดังสนั่น..
กูร็อกวิ่งหนีออกมาอย่างไร้สติ แทบถึงกับเข่าอ่อน ได้แต่อึ้งทำอะไรไม่ถูก จนมาถึงหน้าปากซอย พลันหันซ้ายขวากวาดสายตามองรอบๆถนนใหญ่
"ได้เข็มกลัดมาอีกชิ้นแล้ว"
"แท็กซีๆ เร็วหน่อย ผมจะไปท่าเรือ"
LazyRabbit สมาชิก
· #123
เอาละ รอบสุดท้ายของวันก่อนสรุปตำแหน่งล่าสุด =v=+

ตั้งแต่นี่นังกระต่ายจะระรานคุณmaid guyเรื่อยๆนะคะ หึๆๆๆ

---

ไม่นานหลังจากฉันเริ่มตั้งกระทู้ กระทู้นั่นก็กลายเป็นห้องแชทไปในบัดดล
ฉันได้รับข้อมูลมากมาย และมากไป เยอะจนไม่แน่ใจได้ว่าอันไหนเป็นข่าวลือหรือข่าวจริง
และยิ่งรู้ก็ยิ่งรู้สึกอันตราย จนไม่กล้าจะออกจากบ้านตัวเอง ไม่กล้าเคลื่อนไหวในโลกภายนอก
กลับกันยิ่งรู้ก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งรู้สึกว่าจำเป็นจะต้องทำอะไรซักอย่างเช่นกัน และด้วยเหตุนี้....

"ฮัลโหล?"
"ไง maid guy"
ฉันจึงโทรไปหาเจ้าหมอนั่น

"มีธุระอะไร?" เจ้านั่นถามด้วยน้ำเสียงเหมือนรำคาญ หึ ก็น่าอยู่หรอก
"จะลองเบอร์น่ะน้า~" ฉันแซวไป
"...." แหม หมอนั่นไม่มีอารมณ์ขันซะเล๊ย
"ล้อเล่นน่ะ ฉันมีงานให้นาย..."
"งาน?" ฉันกะแล้วว่าหมอนั่นต้องงง "งานอะไร?"
"ฟังนะ ตอนนี้ฉันกำลังหาข้อมูลของเกมนี้อยู่" ฉันเริ่มอธิบาย
"ถ้านายทำตามฉัน นายจะได้ข้อมูลจากฉันไปอย่างแน่นอน... หึ"
"หมายความว่าไงกันแน่?" แหม ยังงงอยู่อีก
"เอาง่ายๆนะ ตอนนี้ฉันคือสมอง นายคือกำลัง" ฉันตัดบทง่ายๆ
"แล้วข้าจะได้อะไรจากการเป็นกำลังละ?" นายมันน่าเลือดจริงๆ
"เอางี้ดีกว่า ฉันจะส่งนายไปกำจัดคนอื่น เพื่อข้อมูล... และแน่นอนว่าคนอื่นที่ว่ามีเข็มกลัดอยู่ นายจะเอาไปก็ได้นะ"
"ฉันจะเอาเข็มกลัดไปเยอะๆทำไม?"
"นี่นายยังคิดอีกเรอะ ว่่ามีเข็มกลัดแค่3อันมันพอน่ะ?" ฉันใส่น้ำเสียงจริงจังลงไป
"ยิ่งมีเยอะพลังของยูสก็ยิ่งพลังเยอะ ถือเป็นประโยชน์ของนาย จะทำไม่ทำก็ได้นะ ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ไว้บอกทีหลังก็ได้"

"......" หมอนั่นเงียบอีกแล้ว
"แต่ว่าถ้านายทำ นอกจากจะได้เข็มกลัด จะได้ข้อมูลจากฉันด้วยนะ?" ฉันยิ้มหน้าจอคอม "สนใจเอาแซมเปิ้ลมั้ยละ?"
"...ก็ได้" หึ ว่าแล้วเชียว
"ฉันว่า ฉันให้ข่าวลือดีกว่า เพราะไม่งั้นเดี๋ยวของจริงจะไร้ค่า~" ฉันเปรย
"บอกๆมาเหอะ"
"ตอนนี้มีข่าวลือว่า มีกลุ่มคนปริศนา ไล่สะสมเข็มกลัดครั้งใหญ่อยู่ โดยไม่สนเรื่องของเกมนี้" ฉันรวบรัดดูปฏิกิริยาของเขา
"กลุ่มคนปริศนาที่สะสมเข็มกลัดโดยที่ไม่สนใจเกม? เพื่ออะไรกัน?"
"เพราะไม่มีใครรู้เรื่องนั้น ถึงเรียกว่าข่าวลือไง มีหลักฐานแค่
'หลังๆมานี่พบศพของคนที่คาดว่าเป็นผู้เล่นมากขึ้นโดยที่ไม่พบเข็มกลัด' เท่านั้น"
"อาจจะผู้เล่นแย่งกันเองก็ได้? เหมือนกับที่hedekosamaกับpai paiร่วมมือกันอะไรแบบนี้" เจ้านั่นแสดงความคิด
"แปลว่านายรีบๆฆ่าคนอื่นอย่างเดียวโดยที่ไม่รู้สินะว่าเกิดอะไรขึ้น" ฉันเปรยข้อมูลไปอีกครั้ง
"หมายความว่าไง?"
"ข้อมูลลับจ้า ถ้าตกลงทำงานละก็ค่อยบอก~" ฉันเล่นตัวเหมือนนางเอกขี้งอน
"..." ถึงหมอนั่นจะเงียบแต่ฉันรู้แน่ว่าต้องไม่สบอารมณ์ที่โดนเล่นแบบนี้
"มีอโนนิมัสคนหนึ่งในกระทู้หาข้อมูลของฉันเรียกเจ้าพวกนี้ว่า นักเก็บกวาด ฉันขอเรียกตามละกัน" ฉันพูดต่อ
"แต่ว่าน้า มันอาจจะเป็นข่าวลือปลอมๆแล้วกลายเป็นแบบที่นายพูดก็ได้~"
"สรุปคือ ตอนนี้มีข่าวลือว่ากลุ่มนักเก็บกวาด ไล่ฆ่าผู้เล่นคนอื่น และแย่งเข็มกลัดโดยไม่จำกัดจำนวน?"
"ใช่"
"หมายความว่า ข้าและเจ้าอาจจะต้องเป็นเป้าหมายของพวกนั้น?"
"แน่นอนสิ" ฉันตอบ "อ่ะ แต่มันคือข่าวลือนี่นา~" ฉันพยายามล่อให้เขาสนใจข่าวจริงให้ได้
"เลิกพูดเรื่องนั้นเถอะ" ว้า โดยห้ามจนได้
"เอาน่ะ ถ้านายสนใจข่าวจริงละก็ โทรมาบอกรับงานได้ตลอดน้า~ อย่าลืมนะ ว่านายจะได้เข็มกลัดเพิ่มด้วย"
"แต่เจ้าพึ่งบอกว่าคนที่มีเข็มกลัดคือเป้าหมาย"
"นั่นก็แค่ ข่าวลือ~~~" ฉันแซวออกไป

"เอาละๆ แค่นี้ละกัน อ่ะ! สุดท้ายยยยยยย" ฉันลากเสียงยาวให้เจ้านั่นรำคาญ
"...อะไรอีก?" ทำเสียงมีน้ำโหอีกแล้ว
"ฉันคิดว่านายเป็นคนดีนะ เพราะฉันเห็นนายปกป้องหม้ออุด้งบ่อยๆ"
"...?" นั่น มามุขนี้คาดไม่ถึงละสิ
"จนกระทั่งนายเอามีดมาจี้คอฉัน ฉันคิดว่านายมันเลวชาติชั่วสุดๆ"
"จะพูดอะไรกันแน่" กลับมารำคาญอีกแล้ว
"...แต่ฉันก็เชื่อว่านายจะรักษาสัญญานะ แค่นี้ละ!" ฉันวางหูไปโดยไม่ได้ฟังเสียงตอบรับของอีกฝ่าย

'ฮ่าๆ แหย่เจ้านั่นสนุกดีแฮะ เอาละ กลับมาหาข้อมูลต่อดีกว่า' ฉันกลับมาวางมือบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง

---

ฮ่าๆ ตั้งแต่นี้ไปนังกระต่ายจะเป็นNPCให้เควสกับmaid guyเองน้า~ จะรับรึเปล่า แล้วแต่ตัวmaid guyเลยจ้า
แต่ถ้ารับmaid guyจะมีสิทธิ์ได้รับเข็มกลัดเพิ่มขึ้นทั้งจากเป้าหมายของนังกระต่ายและพวกอาจจะเจอระหว่างทาง
และที่สำคัญ จะได้รับข้อมูลอีกด้วย (ตรงนี้จะเป็นบอกเองว่าให้ข้อมูลอะไร จะแต่งข้ามแล้วให้นังกระต่ายมาต่อเองก็ได้)
ถ้าไม่รับก็ไม่มีผลเสียอะไรทั้งสองฝ่าย มีประโยช์อย่างเดียวคือมีเวลาว่างมากขึ้นเท่านั้นแหละ

อ่ะ แล้วก็เรื่องนักเก็บกวาด ขอปล่อยออกมาเป็นข่าวลือละกันนะคะ
(คือมีคนตายเรื่อยๆ มันคงไม่ใช่ข่าวเงียบขนาดนั้นหรอกนะ)

---

สรุปตำแหน่งล่าสุดประจำวันนน~~~
เอาละ! ตั้งแต่ตอนนี้ไป ขออนุญาติเรียกวันที่เกิดเหตุการณ์ว่าDay0(เดย์-ซีโร่)นะคะ
ส่วนวันต่อจากนั้นก็จะโดนนับว่า Day1(เดย์-วัน) Day2(เดย์-ทู) ไปเรื่อยๆตามปกติ
เพราะว่าหลังๆมามันจะเริ่มไปไกลขึ้น แต่ก็ยังไม่มีระบุวัน จึงต้องสมมุติวันที่ขึ้นซักหน่อย

แล้วก็เพิ่มสัญลักษณ์ดอกจันทร์ * หน่อยนะ ว่าหมายถึง ผู้ที่พบกับยูสเซอเนมของตนแล้ว

LazyRabbit*
-บ้านตัวเอง กำลังหาข้อมูลของเกมอยู่หน้าคอมที่ได้ยูสอัพเกรดเน็ต (Day1ตอนเที่ยงๆบ่ายๆ)
hedekosama
-คาดว่าอยู่กับpai paiระหว่างทางไปร้านขายชุดคอสเพลย์/ที่ทำงานพิเศษ คาดว่าจะไปตามหาLazyRabbitกับmaid guy
(Day0 ไม่ทราบเวลาแต่คาดว่าหลังจากเหตุการณ์ที่LazyRabbitพบกับบากะฮีโร่ได้ซักพัก)
pai pai
-อยู่กับhedekosamaคาดว่าจะไปตามหาLazyRabbitกับmaid guy
(Day0 ไม่ทราบเวลาแต่คาดว่าหลังจากเหตุการณ์ที่LazyRabbitพบกับบากะฮีโร่ได้ซักพัก)
CHELSEA
-โรงงานทำรองเท้าผีสิง กำลังจะไปท่าเรือ (Day0 ตอนกลางคืน)
LionHeart
-อยู่ในเหตุการณ์รถชน (Day0)
Citizen(Anonymous เร)
-โรงแรมสุดหรู5ดาวใจกลางเมือง กับ(Anonymous)ซิลก์ (Day0 ตอนกลางคืน)
piyoaaa*
-บ้านตัวเอง (Day1 ตอนเช้า)
ex0
-ตรอกแห่งหนึ่งกำลังโดนโจมตี และดูเหมือนว่าtankจะมาเจอซะด้วย
(Day0 ไม่ทราบเวลา แต่น่าจะเป็นตอนกลางคืน)
tank
-ตรอกเดียวกันกับที่ex0ถูกโจมตี มีแววจะโดนลูกหลง
(Day0 ไม่ทราบเวลา แต่น่าจะเป็นตอนกลางคืน)
FroZen
-ยังอยู่กลางถนนตรงที่เจอpatcharawitsเช่นเดิม (Day0 ไม่ทราบเวลา)
patcharawits*
-ปั่นจักรยานออกจากโรงแรมแห่งหนึ่ง(หวังว่าคงไม่ใช่ที่เดียวกันกับเรหรอกนะ 555+) พร้อมกับยูส
(Day1 ตอนเช้า)
maid guy*
-เดินอยู่ที่ไหนซักแห่งกับยูส (Day1 ตอนกลางวัน)
vana-chan*
-ถนนคนเดินพึ่งเปิดใหม่ ตอนนี้กำลังจะกลับบ้านพร้อมกับยูส (Day0 เพราะดูเหมือนจะเจอAnonymousเร
ไม่ทราบแต่คาดว่าเป็นตอนกลางคืน เพราะดูเหมือนจะเจอกับAnonymousเรที่มาเก็บเข็มกลัดที่ตู้กดน้ำ)

ตอนนี้ไทม์ไลน์ที่ช้าที่สุดเท่าที่สามารถระบุได้แน่นอน คือ
ไทม์ไลน์ของ LionHeart = อยู่ในเหตุการณ์รถชน (Day0)

ตอนไทม์ไลน์ที่ไกลที่สุดเท่าที่จะสามารถระบุได้แน่นอน คือ
ไทม์ไลน์ของ LazyRabbit = บ้านตัวเอง (Day1ตอนเที่ยงๆบ่ายๆ)
(เพราะของmaid guyรู้แค่ว่าตอนกลางวันแต่ไม่แน่ว่าเช้า เที่ยง บ่ายจึงถูกตัดออกไป)

*จะอีดิทจนกว่าไปนอนหน่อ*

---

V
อ่า เด่วต่อmaid guyพรุ่งนี้ละกันหน่อ(ถ้ารับ) ว่าแต่ สรุปคือรับไม่รับละเนี่ย?
ส่วนเรื่่องตัวละคร เราว่าไม่ต้องต่อก็ได้ รอให้เป้าหมายของเราได้เดินหน่อยเถอะ ยังไม่พ้นวันเลย
patcharawits สมาชิก
· #124
เออหากได้เข็มกลัดครบ3ก็จะได้เห็นยูสแต่ถ้าครบแล้วแต่หายไปอีกยังจะเห็นยูสไหม
maid guy สมาชิก
· #125
หลังจากที่ข้าได้รับโทรศัพท์จากLazyRabbitแล้วข้าก็เกิดอาการหงุดหงิดแปลกๆขึ้นมาราวกับคิดว่า ข้าไม่น่าไปลงมือกับนังนั่นเลย และเรื่องข้อเสนอนั่นอีก แต่ก็ดีที่ว่าจะได้ข้อมูลมาบ้างเป็นการตอบแทนก็คงจะคุ้มค่านะ
"นี่ เบี้ยวสัญญาที่ให้กับนังหนูนี่ดีกว่ามั้งแก"เจ้าคุโรงาชินั้นได้ยั่วข้าซึ่งข้าก็
"ก็บอกแล้วไงว่าข้ารักษาสัญญาอยู่เสมอเพราะข้าไม่เหมือนพวกผู้ใหญ่ที่ผิดคำสัญญาเอาดื้อๆหรอก"
"แต่แกจะลำบากเอานา"
"หุบปากไปซะแก"ข้าพูดเสร็จเจ้าคุโรงาชิก็เผ่นแนบเข้าตาขวาพร้อมหัวเราะเยาะ ใช่ ตาขวาของข้าเพราะเดิมทีตาขวานั้นเป็นตาที่ใช้เล็งปืนตั้งแต่ตอนฝึกยิงปืนตอนเรียนร.ด.จนเล่นBB.gunแล้ว เพราะข้านั้นไม่ชอบที่จะต้องพกของไปมา ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บอยู่บ้างเล็กน้อยเท่านั้น
"ลิลี่ ตอนนี้เธอคงออกมาได้สินะ"
"ค่ะ"คราวนี้เป็นความเจ็บปวดที่ตาซ้ายแทนแต่คราวนี้เป็นร่างของหญิงสาวผมทองในชุดสีขาวดูฟูฟ่อนแทน เธอเป็นอีกหนึ่งร่างที่เป็นยูสของข้า บางครั้งเธอจะออกมาบ้างหากข้านั้นมีความคิดที่ดีพอสมควรจนข้านึกแปลกใจว่ามันเป็นร่างเดียวกันกับเจ้าตัวขนเมื่อกี้หรือเปล่า ต่างกันแค่ที่ว่าเธอนั้นจะเรียกได้ว่าถนอมน้ำใจกว่าแต่ก็แสดงความคิดเห็นที่ไม่ค่อยถูกใจนัก
และที่สำคัญ เวลาเธอออกมาทำให้อาการตาแพ้แสงของข้านั้นลดน้อยลงไปมากจนเกือบไม่ต้องใส่แว่นเลย
"ที่LazyRabbitพูดมาจริงหรือเปล่าที่ว่าหากสะสมเข็มกลัดมากกว่า3อัน พวกเธอจะมีพลังเพิ่มขึ้นจริง"
"ค่ะ เพราะว่าเข็มกลัดแต่ละอันมีพลังสถิตอยู่ และยิ่งมากจะยิ่งทำให้//พวกเรา//มีความสามารถมากยิ่งขึ้น แต่ดิฉันว่าอย่าดีกว่านะท่าน"
"อ่าว ทำไมกัน"
"เพราะว่าท่านอาจจะฆ่าใครอีกก็เป็นได้ ดิฉันไม่อยากให็นท่านต้องฆ่าใครอีกแล้ว"
ข้าหัวเราะกับคำพูดของแม่ลิลี่เพราะว่าเธอนั้นมีนิสัยไฝ่สันติเสียเหลือเกินซึ่งตรงข้ามกับร่างคุโรงาชิโดยสิ้นเชิง
"ข้าจะพยายามที่จะไม่ให้เหยื่อตายโดยไม่จำเป็นละกัน แต่ถ้าถึงชีวิตของข้าก็อีกเรื่อง"
-------------------------------------------------
ปล.ช่วงหลังเราจะไม่ว่างจนถึงวันจันทร์ดังนั้นหนูต่ายสามารถยืมตัวละครได้
ปล.2 หากเราไม่รับเงื่อนไขในช่องนี้เราจะใช้เครื่องหมายXพร้อมวันที่กระต่ายเสนอเควสมา
piyoaaa ผ สมาชิก
· #126
เข็มกลัดตรูมีพลังขนาดนั้นแล้วเร้อ!!!!
แค่เชื่อมโลกจริงกับอินเตอร์เนตได้ก็เก่งพอแล้ว.... - -; เจ๊ชอบแบบซิมเปิ้ล
มันกลายเป็นตัวช่วยการเลเวลอัพด้วยเรอะนี่ โอ มาย ก๊อก

ร่างต้นจะเก่งขึ้นก็ไปซุ่มฟิตกล้ามเองเลยนะคะ
งั้นให้ยูสครองร่างนานขึ้นเพราะเข็มกลัดแล้วกัน
พวกมียูสโหดเป็นฆาตกรก็ซวยสิ.... อือ นี่สินะ ฟิกเวียน

ได้เข็มกลัดครบ 3 แล้วมันหายไป
ยูสจะกลายร่างเป็นสิ่งดุร้าย และกลืนผู้เล่นไปค่ะ

จริงๆแล้วเข็มกลัด3อันเป็นตัวเชื่อมต่อต่ำสุดที่ทำให้ทุกคนในเรื่อง (รวมทั้งคนที่ไม่ใช่เพลเยอร์)
สามารถ สัมผัสและตอบโต้ กับสิ่งมีชีวิตออนไลน์ได้ (ซึ่งไม่ได้หมายความว่าแค่ยูสเท่านั้น)
เข็มกลัด3อันอยู่รวมกัน เป็นเงื่อนไขแรกในการรวมโลกเนตกับความจริงเข้าด้วยกัน
(ตายแล้ว....แบไต๋มาจังเบอร์เลย แต่ก็น่าจะเดาได้แหละนะ)

ซึ่งหลังจากผู้เล่นทุกท่านได้คุยกับยูสของตัวเองแล้ว
หรืออีกนัยหนึ่งคือ โลกอินเตอร์เนตได้ เชื่อมต่อกับโลกจริงอย่างสมบูรณ์แล้ว
ชั้นก็จะได้เดินเรื่องช๊อตต่อไปล่ะค่ะ

ติดนิดๆก็คือบางคนยังไม่เดินเรื่องเลย เข็มกลัดยังไม่ครบ งั้นจะรอซักหน่อยดีมั้ยน้อ
Citizen ม ผู้ดูแลเนื้อหา
· #127
รอก็ดีครับผมก็ยังคิดไม่ออกเลย ฮ่าๆ
เอ่อผมไม่ได้เขียนถึงขนาดนั้นนา เอาแบบไม่เวอร์นะก็ประมานนี้ ขอารุปนิดนึงถ้าไม่เห็นด้วยเปลี่ยนแปลงได้

1.ถ้าเข็มกลัดมากก็ได้ยูสมากขึ้นไงครับก็เลยเก่งขึ้น เพราะมียูสใช้เยอะแต่ก็ยิ่งเสี่ยงต่อการโดนยึดร่าง

2.เมื่อร่างกายเจ้าของร่างใช้การไม่ได้แล้ว และมีคนถามว่ายูสสิงอย่างอื่นได้ไหม ผมเลยจำกัดให้ยูสสิงอยู่แค่ในเข็มกลัด

3.เมื่อยูสสิงอยู่ในเข็มกลัด(จะสิงต่อเมื่อร่างกายเจ้าของร่างใช้การไมได้แล้ว) คนที่เก็บไปจึงได้ยูสในเข็มกลัดมา ทำให้ย้อนไปเข้าเงื่อนไขข้อที่1

4.ได้เข็มกลัดครบสามแล้วหายไป ยูสจะกลืนผู้เล่น ถ้าเจ้าของตายก้ไปจะเข้าเงือนไขยูสสิงสิ่งของ เช่นเครือข่ายคอมพิวเตอร์(เพื่อรอการไปสิงคนหรือเข็มกลัดต่อไป)
แต่ถ้ามีเข็มกลัดจะสิงเข็มกลัดก่อน ก็ไปเข้าเงื่อนไข1อีก

5.นักเก็บกวาด คือคนที่มีความสามารถทำลายยูสได้ ทำลายเข็มกลัดไม่ได้ แต่ไม่ทำร้ายคนบริสุธ(มั่วซั่ว)
ยังไม่เปิดเผยรายละเอียด ไม่เปิดเผยเป้าหมาย

6.กลุ่มที่ผมสร้างขึ้นมา ทำลายเข็มกัด และยูสด้วยถ้าจำเป็น เป้าหมายยังไม่ระบุ


ทั้งนี้ทั้งนั้นเข็มกลัดทุกชิ้นจะเป็นเข็มกลัดที่ว่างปล่าว เนื่องจากยูสมาจาดตัวผู้เล่น เข็มกลัดจึงเป็นเพียงแค่สื่อกลางที่ช่วยให้ยูสมีตัวตน
การที่จะมียูสอยู่ในเช็มกลัดเกิดขึ้นได้เพียงกรณีเดียวเท่านั้น คือเจ้าของร่างกายต้องตายไปแล้วเท่านั้น

ผมพิมตกไปหน่ะตอนแรกจะบอกอยู่แล้วว่าที่คุรกระต่ายพิมมันเป็นข่าวลือ แต่พิมตกไปหะหะ
v
LazyRabbit สมาชิก
· #128
^
เพราะงั้นถึงให้เป็นข่าวลือยังไงละคะ ก็คือ ใครใส่ร้ายป้ายสีได้ใส่ไปเลย
(เหมือนที่ตอนนี้มีกระแสข่าวลวงว่า คนญี่ปุ่นที่ใช้รูปปลาไหลที่ดังๆในFBตอนนี้เป็นอวาต้า พ่อกับแม่ตายไง)
พูดได้เลยว่า ที่กระต่ายย้ำนักย้ำหนา เพราะแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่แน่ใจว่ามีอยู่จริง รึต่อให้มีอยู่จริง จะในแบบที่ถูกกล่าวหามั้ย

ปล.ต่อจากนี้นังกระต่ายก็มาDay1แล้ว รอคนอื่นบ้างดีกว่าถ้ายังไม่มีภัยตามตัวอีก

EDIT

^
ฮ่าๆ เข้าใจคะ สังคมอินเตอร์เน็ตมันต้องมีเรื่องมั่วซั่วแบบนี้อยู่แล้วเนอะๆ ^w^~


ส่วนทางนี้ก็... กะอีกแค่กระต่ายเรืองแสงที่รวมร่างแล้ววิ่งเร็ว+ตัวเบาขึ้นมันทำอะไรไม่ได้มากหรอก = =
เหอะๆ แต่ดูเหมือนคนอึ้งมากที่สุดเหมือนจะเป็นคนเริ่มฟิคเวียนเองนะเนี่ย =.=
V
piyoaaa ผ สมาชิก
· #129
จะแฮ๊บยูสคนอื่นมาใช้ด้วยเหรอคะเนี่ย!!!! ..... โอ้ มาย ดั๊บเบิ้ล ก๊อก

เอางั้นก็ได้! กล้าเสนอก็กล้าสนอง
แถมทุกท่านยกเว้นข้าพเจ้าดูจะมีไอเดียสำหรับกฎนี้เรียบร้อยแล้ว

แต่ย้ำอีกอย่าง ปล่อยเวทย์ไม่ได้นะคะ ขอให้ยังอยู่ในกฎหลักหัวทู้
มีความสามารถที่เป็นไปได้สำหรับมนุษย์จริงๆ
(เพื่อป้องกันเรื่องวุ่นวายออกนอกทะเล มันวุ่นวายแถมจบยาก เค้าไม่เอานา)
pai_pai สมาชิก
· #130
เขียนต่อจากตอนที่เเล้วนะเออ!จะมีใครสังเกตุไหมค่ะ????
Citizen ม ผู้ดูแลเนื้อหา
· #131
ครับ อย่างเก่งก็ ตีรันฟันแทงยิงนกตกปลา แค่นั้นครับ ไม่มีแบบว่ายกคนลอย เหาะเหินเดินอากาศ ปล่อยไฟเขี้วงน้ำสร้างพายุ
อะไรนั่นทำไม่ได้แน่นอนครับ ไม่งั้นมันกลายเป็นแฟนตาซีไปซะฉิบ

ที่ผมเขียนเงื่อนไขมาแบบนั้นเพราะตอนแรกๆที่คุณpiyoaaaบอกว่าเอาความสามารถยูสมาใช้ได้

แต่ว่าถ้าเอาเข็มกลัดคนอื่นมาจะมียูสด้วยมั้ยไม่มีครับ ถ้าเจ้าของไม่ตายยูสก็ยังอยู่ที่เจ้าของ
เหมือนที่บอกว่าถ้าถูกเอาเข็มกลัดไปสามอัน ยูสก็ดุขึ้นกลืนผู้เล่น

เพราะฉนั้นเข็มกลัดไม่มีทางทำให้เก่งขึ้นได้ไม่ว่าจะหามาเยอะแค่ไหน ต่อให้มีเป็นร้อยก็คือเข็มกลัดที่ว่างปล่าว
การจะได้ยูสเพิ่มคือต้องได้เข็มกลัดที่เจ้าของตายไปแล้วเท่านั้นจึงจะมียูสสิงอยู่
แล้วก็ต้องไม่ลืมว่ายูสในเข็มกลัดถ้ามันดีก็ดีไปมาเป็นพาทเนอร์เรา แต่ถ้ามันร้ายมันก็จะมาควบคุมเราแทน

ผมว่าความสามารถที่ไม่เวอร์แบบเก่งๆ ก็พวกศิลปะการต่อสู้ด้านต่างๆ จะเก่งได้แค่ไหนขึ้นอยู่กับความสามารถ
ในการแต่งครับ


ทั้งนี้ทั้งนั้นเข็มกลัดทุกชิ้นจะเป็นเข็มกลัดที่ว่างปล่าว เนื่องจากยูสมาจากตัวผู้เล่น เข็มกลัดจึงเป็นเพียงแค่สื่อกลางที่ช่วยให้ยูสมีตัวตน

การที่จะมียูสอยู่ในเข็มกลัดเกิดขึ้นได้เพียงกรณีเดียวเท่านั้น คือเจ้าของร่างกายต้องตายไปแล้วเท่านั้น
เมื่อเจ้าของร่างตายครบสามครั้งหรือก็คือตายจริงๆยูสจะสิงร่างแทนเพราะตอนที่มีชีวิตยังมีจิตที่ต่อต้านได้
แต่พอตายไปแล้วยูสก็เลยสิงได้แบบ100%

หากร่างกายโดนทำลายจนใช้การไม่ได้แล้ว ยูสจึงจำเป็นต้องหาที่สิ่งต่อ อาจจะเป็นเครือข่ายออนไลน์ หรือที่ง่ายสุดก็คือเข็มกลัดที่ว่างปล่าว
piyoaaa ผ สมาชิก
· #132
ในบอร์ดโลลิบากะ ของเช้าวันนั้น ได้ปรากฎข้อความขึ้น

Little Crazy Blueberry
Anonymous
---------------------
สวัสดี ทุกท่านเล่นเกมสนุกดีไหม? เพื่อนของฉัน
อากาศข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง ต่างจากที่นี่สินะ

ทางนี้วุ่นวายมากพอดู แต่ก็สนุกสนานไปพร้อมๆกัน
ทุกคนทีกลับมาเล่าเรื่องสนุกๆของทางนั้นให้ฟังเยอะแยะเลย
อยากจะให้ถึงเวลาของฉันเร็วๆจัง

3ชีวิตพอดีหรือเปล่า
10เข็มกลัด แลกได้ 1 ชีวิต
ถ้าหากต้องการจะแลก ฉันส่งคนไปหาเธอได้เสมอ

หวังว่าอยู่ทางนั้นพวกเธอคงสนุกดี
Citizen ม ผู้ดูแลเนื้อหา
· #133
คุณ Forzen ห๊ายไปไหน๊ๆๆๆ อีตานี่ยังมีเข็มกลัดอยู่แค่อันเดียว แถมไม่มีใครกล่าวถึง
ถ้าพรุ่งนี้เช้ายังไม่มาเขียนต่อ ผมจะขอจองตัวไปแต่งนะครับ
piyoaaa ผ สมาชิก
· #134
นั่นสิ ขอความร่วมมือช่วยดึงๆคนที่ไม่ขยับมาหน่อย
แต่งให้แว๊บๆ โดนจี้ปล้นอยู่ร้านเซเว่นก็ได้
piyoaaa ผ สมาชิก
· #135
สมาชิกที่ได้เข็มกลัดทุกคน
0000
-------------------------
พวกคุณที่ยังมีเข็มกลัดอยู่กับตัว รักษามันไว้ให้ดี ถึงจะแค่หนึ่ง
มันก็ยังดีกว่าศูนย์ คุณโชคดีแล้ว

ทุกคนที่เคยได้สัมผัสโลกอินเตอร์เนต ได้รับเข็มกลัดแล้ว ไม่ใช่แค่สมาชิกบอร์ดเรา
คนที่ทิ้งเข็มกลัดที่ได้ไป ทันทีที่พวกเขาสัมผัสอุปกรณ์ต่ออินเตอร์เนต
พวกเขาจะโดนยูสเซอร์เนมของตัวเองยึดครองร่าง และไม่กลับมาเป็นแบบเดิม

ยูสเซอร์เนมพวกนั้น จะเล่นเป็นตัวของเพลเยอร์
จนกว่าจะพอใจแล้วคืนร่างให้ อาจเป็น 2-3 ชั่วโมง หรือ ไม่มีวัน
เก็บเข็มกลัดไว้ให้ดี ถ้ายังอยากเป็นตัวของตัวเอง

อย่าไว้ใจยูสเซอร์เนม พวกมันมีความคิดของตัวเอง อันตรายมาก
ตัวการของเรื่องทั้งหมด คือเพลเยอร์ที่ร่วมมือกับยูสเซอร์เนม Blueberry

ระวังตัว พวกเราไม่ปลอดภัย
CHELSEA สมาชิก
· #136
ถึง Lazyrabbit

ก็ผมนี่แหละ "กูร็อค" ไม่ใช่ใครที่ไหน
LazyRabbit สมาชิก
· #137
ขออภัย แก้ให้แล้วคะ

ปล.เด๋วเรปนี้จะเอาไว้เล่นบอร์ด(แน่นอนว่าคงเดาออกใช่มั้ยว่าLazyRabbitไปตั้งกระทู้ที่ไหน?)

---

"อะไรกันเนี่ย..."
ฉันร้องเมื่อเห็นกระทู้แปลกๆที่ถูกตั้งถึงสองกระทู้ด้วยกัน แน่นอนว่าฉันไม่รอช้ารีบไปตอบเป็นคนแรก
ถึงฉันไม่รู้ว่าจะไปเม้นว่าอะไรก็เถอะ แต่ถึงซะว่าฉันขอแสดงตัวกับ จขกท.หน่อยละกัน

(ตรง [1] หมายถึงคอมเม้นที่1อะไรแบบนี้นะคะ จะได้เข้าใจว่าไม่ใช่คนตั้งกระทู้)

~~~

Little Crazy Blueberry
[1] Lazyabbit
เด๋วนะๆ แลกได้จิงอ้า? แต่ตั้ง10เลยนะ เยอะไปไหน ไม่ค่อยคุ้มเล๊ย =3=

~~~

สมาชิกที่ได้เข็มกลัดทุกคน
[1] LazyRabbit
รายงานตัวจ้า~ ขอบคุณสำหรับข้อมูลหน่อ~!
เด๋วน้า ยูสเซอเนม Blueberry เนี่ยไม่เห็นคุ้นเอาซะเลยนี่หว่า
แต่จะระวังตัวเข้าไว้! ขอบคุณอีกครั้งหน่อ~

~~~

หลังจากได้ข้อมูลได้ดีๆ แน่นอนว่าก็เป็นข้อมูลอันตรายอีกเช่นกัน
ฉันยังไม่มั่นใจว่าจะใช้ดีมั้ย ตอนนั้นเองที่มือถือที่ใช่โทรหาเจ้าmaid guyดังขึ้น

"ฮัลโหล สนใจทำงานแล้วใช่มั้ยล้า!"
"...." การที่หมอนั่นเงียบ ฉันถือว่าใช่ก็แล้วกัน
"โอเค งั้นมาฟังเป้าหมายกันดีกว่า" ฉันทำหน้าระรื่น
"เดี๋ยว..." จู่ๆเจ้านี่ก็ขัดขึ้นมาซะนี่
"อะไร?" ฉันถามกลับไป
"ไม่ฆ่าเป้าหมาย ได้มั้ย?"
"พรืดดดด อย่างนายไม่อยากฆ่าใคร!? อยากก๊ากซะมัด!" ฉันพูดไปตามตรง
"....." เงียบอีกแล้ว สงสัยไม่ชอบ
"...ได้ นายไม่ต้องฆ่าเป้าหมายก็ได้ ถ้านายมั่นใจว่าพวกนั้นจะไม่กลับมาแก้แค้นน่ะนะ"
ฉันพูดต่อ "นายแค่ขอข้อมูลจากเป้าหมายก็พอ ถ้านายไม่อยากได้เข็มกลัด จะปล่อยรึทำไรก็เชิญ"
ฉันไม่ไ่ด้ยินเสียงของหมอนั่น จึงยังพูดอยู่ "แต่ว่าตอนนี้ฉันมีข่าวที่น่าสนใจเกี่ยวกับเข็มกลัดอยู่นะ! สนมั้ย~"

"..." เงียบอีกแล้ว เฮ้อ~
"นี่! ถ้านายไม่พูดฉันไม่รู้นะว่านายอยากได้อะไร!"
"ฉันอยากได้ข้อมูลเป้าหมายก่อน... แล้วจะตัดสินใจ"
"หมายความว่าไง?"
"ฉันอยากรู้ว่าเป้าหมายเป็นใครก่อน แล้วฉันจะตัดสินใจว่าทำหรือไม่ทำ"
ฉันลังเลเล็กน้อยก่อนตอบไป "โอเค ก็ได้ เป้าหมายครั้งแรกนี่ไม่ใช่คนอื่นคนไกลเท่าไหร่หรอก"
"หา?" ทำงงอีกแล้ว~
"คุยกันครั้งที่แล้วนายยังพูดชื่อของเจ้าพวกนั้นอยู่เลย~"

"...hedekosamaกับpai pai..."
"ปิ้งป่อง~ ถูกต้องนะคร้าบ" ฉันพูด "นายคงเคยเห็นหน้าพวกนั้นแล้ว เพราะงั้นฉันเลยอยากให้นายไปหาไง"
"ต้องการข้อมูลอะไรจากพวกนั้นละ?"
"เหมือนกับที่ฉันถามนาย... พวกนั้นไปรู้เรื่องฉันมาจากไหน"
"..." เงียบอีกละ
"เพื่อความสมเหตุสมผลฉันจะบอกเหตุผลด้วยว่าทำไมต้องทำแบบนี้" ฉันเริ่มอธิบาย
"ฟังนะ ฉันไม่เคยเปิดเผยตัวตนในเน็ตกับใครมาก่อนยกเว้นกับเพื่อนสนิท
และหลังจากฉันได้ฟังคำตอบจากนาย ฉันก็รู้ว่ายัยสองคนนั้นไม่ใช่เพื่อนฉัน"
"แล้ว?"
"ถ้าพวกนั้นรับรู้ข่าวเรื่องฉันมาโดยตรง ฉันอยากรู้ว่าพวกนั้นรู้เรื่องของฉันได้ยังไง ฉันจะได้อุดรอยรั่วเรื่องข้อมูล"
"ถ้าไม่ละ?"
"ถ้ารับข่าวมาจากคนอื่น ฉันก็จะตามไปเรื่อยๆ"
"..."
"นี่มันเรื่องจำเป็นนะ! คิดดูละกันว่านายไม่เคยบอกใครในเน็ตด้วยซ้ำว่านายเป็นใครในโลกความจริง
แต่กลับมีคนที่รู้ดีถึงตำแหน่งปัจจุบันของนาย"
"โอเคๆ พอเข้าใจ"
"และฉันคิดว่า ถ้ายังมีเบื้องหลังอีก คนคนนั้นอาจจะน่ากลัวกว่าที่คิดไว้"
"ทำไม?"
"อย่างที่ฉันบอกเมื่อกี้ ขนาดตำแหน่งปัจจุบันยังหาได้ง่ายๆ แล้วทำไมข้อมูลของคนอื่น อย่างนาย จะหาไม่ได้กันละ?"
"..." ฉันเดาออกว่าหมอนั่นกำลังครุ่นคิดอยู่
"แต่ถ้าไม่มีเบื้องหลังนอกจากยัยพวกนั้น ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่"
"ยังไง?"
"ถ้ายัยสองคนนั้นรู้เรื่องของฉันไปแล้ว ถ้าเดาไม่ผิดคงกำลังตามตัวฉันอยู่
แล้วสมมุติว่าพวกมันตามจนรู้เรื่องของนายกับฉัน... ก็....."
"..." ฉันปล่อยให้หมอนั่นครุ่นคิดต่อไป
"ฮ่าๆ คงเข้าใจนะว่าความจริงแล้วงานของนายสำคัญกับทั้งฉันและนายด้วย"
ฉันชี้ความสำคัญของงาน เผื่อเขาจะอยากทำมากขึ้น
"เรื่องข้อมูลอื่นๆละ?"
"นายก็รู้ว่านายต้องรับงานนี้ก่อนฉันถึงจะให้"
"......" หมอนั่นยิ่งครุ่นคิดหนักขึ้นกลับเดิม ฉันรู้
"เอาละ ตอบมาซะดีๆว่าจะทำหรือไม่ทำ" ฉันกดดัน

---

ตั้งแต่ตอนนี้ไป เด๋วรอทั้งmaid guyมาต่อเองวันจันทร์ก็ได้คะ
เพราะว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนDay1ช่วงบ่ายๆ
แต่พวกของเป้าหมายยังอยู่Day0อยู่
เพราะฉะนั้นรอให้เป้าหมายต่อจนกว่าจะพ้นวันก่อนดีกว่าเนอะ~
อย่างที่บอก เป้าหมายคือhedekosamaกับpai pai
เพราะงั้นเตรียมใจในDay1หลังเที่ยงไว้เลยนะเออ~
แต่ไม่ต้องรีบต่ีอก็ได้น้า~ กว่าmaid guyจะมาตอบก็ตั้งวันจันทร์แน๊

---

(ของแถม กินข้าวเสร็จ+อ่านเรปข้างล่างมาก็รู้สึกอยากเขียน)

เหตุการณ์นี้เกิดหลังจากคุยกับmaid guyเสร็จ(แต่ข้างบนนั้นยังไม่เสร็จ)

"ขอบใจ..."
เสียงดังออกมาจากคอมพิวเตอร์ของฉันเอง โอเคมันน่าตกใจนิดหน่อยแต่ฉันก็เดาออกว่าใครพูด
"ขอบใจอะไรน่ะ?" ฉันถาม... ถามยูสของตัวเองที่กำลังต่อเน็ตแบบโคตรซุปเปอร์ไฮสปีดให้ฉัน
"ขอบใจที่ตอบกระทู้" มันตอบแบบเรียบๆ ไม่ดูร่าเริงแบบเวลาอื่น
"เหอะ ก็รู้อยู่แล้วว่าฉันต้องตอบ แต่เธอพูดเหมือนรู้จัก จขกท.สองคนนี้ยังไงอย่างนั้น"
"..." ไม่รู้ไปติดเชื้อmaid guyมารึไงจู่ๆถึงชอบเงียบขึ้นมา
"ฉันเข้าใจนะว่าเธอไม่อยากพูด ฮะๆ สมเป็นเธอ ไม่สิ สมเป็นฉันต่างหากที่เก็บความลับเก่งแบบนี้" ฉันพูดเหมืิอนยอตัวเอง
"ขอบใจที่ไม่บีบคั้นข้อมูลจากฉัน" มันพูดแบบน้ำเสียงเศร้าๆ ใช้สรรพนามไม่เหมือนตอนอื่น
"ฉันคือส่วนหนึ่งของฉัน ฉันต้องเข้าใจอยู่แล้วว่าตัวตนในเน็ตของฉันเป็นยังไง" ฉันพูดต่อ
"ฉันไม่ชอบพูดเรื่องเกี่ยวกับตัวเองเยอะๆเมื่ออยู่ในเน็ต เพราะฉะนั้นฉันก็รู้ว่าเธอก็ไม่"
"..." เงียบอีกแล้ว เอาละ ถึงตรงนี้คงเปล่าว่ามันไม่อยากพูดอะไรแล้ว
ฉันเริ่มค้นหาข้อมูลต่อไป ไม่รู้ทำไมแต่จู่ๆฉันก็ไปหยิบเจ้าดอทตี้มาไว้บนตักเหมือนไม่อยากให้ของห่างตัว
piyoaaa ผ สมาชิก
· #138
ไม่เหลืออะไรให้เซอร์ไพรซ์แล้วมั้งเรา แบไต๋ออกมาหมดแล้ว
ทั้งลาสบอส ทั้งเข็มกลัด ทั้งยูส ทั้งที่ว่ามีผู้สร้างเกมอยู่
เหลือก็แต่จุดประสงค์ของการสร้างเกมนี้แล้วล่ะเนี่ย
และก็ความหมายของ1แสน เข็มกลัด 3ชีวิต
ไม่สิ ทุกคนรู้ความสามารถของเข็มกลัดไปหมดแล้วนี่นา.....

โอ้วววววว
--------------------

สมาชิกที่ได้เข็มกลัดทุกคน
0000
-------------------------

หัวกระทู้ที่ใช้ชื่อของคุณลุง เขียนถึงความอันตรายของยูสเซอร์เนม
และชื่อของ Blueberry คนๆนี้ทำให้ลุงต้องเสียชีวิตงั้นเหรอ
ไม่สิ Blueberry เป็นชื่อของยูส และเพลเยอร์ที่ร่วมมือกับยูสตัวนี้ มันใครกันล่ะ

Little Crazy Blueberry
Anonymous
---------------------

ไม่รู้ทำไมคนตั้งหัวข้อนี้พูดถึงเกม พูดถึงเข็มกลัด แต่
ข้อความที่เขียน ไม่เหมือนกับสื่อสารกับเพลเยอร์เลย
เหมือนคุยกับคนที่รู้จักกันมานานพักหนึ่งแล้วมากกว่า

แล้วยังพูดถึงอากาศข้างนอก คนตั้งกระทู้นี้ถูกคุมขังหรือไง หรือว่าป่วยหนัก?
ทุกคนที่กลับมา? หมายถึงใครกัน

"หมายถึงเพื่อนของพวกเราน่ะค่ะ ไม่ได้หมายถึงเพื่อนของคุณหรอก" ยูสpiyoaaaตอบ
"เพื่อนพวกเธอ? ยูสด้วยกันงั้นเหรอ?"ชั้นมองยูสของชั้นทั้ง 5
พิโยโตะ บากะฮีโร่ และ โซดะมง กำลังเล่นต่อสู้กันอยู่แบบเอาเป็นเอาตาย
ไม่น่าเชื่อว่าคนเก่งสุดกลับเป็นเจ้าโซดะมง ทั้งที่ดูเอ๋อๆแท้ๆ หลบพริ้วเหลือเชื่อ...

เจ้าหิมะเทือกเขาไฮโล ทะลุกำแพงไปสอดส่องเพื่อนบ้านและกลับมาพร้อมข้อมูลสำหรับแบล็กเมล์
ท่าทางสนุกสนานมาก หน้าตาที่เหมือนชั้นเผยรอยยิ้มอย่างมีความสุขนิดๆอยู่คนเดียว
มันทำให้ชั้นแปลกใจหน่อยๆ เพราะชั้นไม่เคยเห็นตัวเองยิ้มมาก่อน โดยเฉพาะ"ยิ้มแบบจิตๆ"

piyoaaa คุยกับชั้นเป็นปกติ ไม่ได้ยึดร่างชั้นเหมือนยูสคนอื่นๆ ซึ่งนั่นก็แล้วแต่อารมณ์เธอนั่นแหละ
ใช่ว่าคุยกับคนๆนี้แล้วจะปลอดภัย ตรงกันข้ามแล้ว เธอคนนี้สนุกกับเกมที่มีคนตายไปต่อหน้า

แต่นั่นมันก็เป็นชั้นอีกคนนี่นะ โดยพื้นฐานแล้วความคิดของฉันมองความตายเป็นเรื่องธรรมดาเหลือเกิน
ตายเป็นเบื่อจนน่ารำคาญซะด้วยซ้ำ เพราะงี้ล่ะมั้ง มันถึงส่งผลต่อ piyoaaa
ให้เห็นความตายที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองเป็นเรื่องน่าสนใจ

"ในโลกหลังจอ ยูสเซอร์เนมทุกคนรู้จักกัน รวมทั้งยูสเซอร์เนมที่ถูกทิ้งด้วย" piyoaaaยิ้มตอบ
"งั้นได้ออกมาโลกภายนอกนี่คงจะดีใจมากล่ะสินะ?"ชั้นถาม
piyoaaa ยิ้มอีกครั้ง กว้างกว่าเดิม ฉายแววเริงร่า
"มันยังสนุกได้มากกว่านี้อีก....มาสเตอร์"

ชั้นเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้อีกครั้ง ชักจะเริ่มชินๆแล้วสิกับการโดนก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวเนี่ย
ตัวของชั้นปั่นจักรยานออกจากอพาร์ตเมน ชั้นเดาว่าเธอน่าจะไปเหมาเค้กทั้งร้านกิน
ครั้งนี้ชั้นปล่อยไปเลยตามเลย นี่ขนาดลุงเตือนให้ระวังยูสเซอร์เนมแล้วนะเนี่ย
แต่พอคิดว่า พวกยูสที่ถูกชั้นลืม ต้องมีชีวิตอยู่หลังจอมาตลอดหลายปี
ชั้นปล่อยพวกเขาไปเลยตามเลย..... อยู่ดีๆชั้นก็รู้สึกว่าความฝันของชั้นเป็นจริง

รวมโลกจริงและโลก2มิติ เพื่อเพื่อนหลังจอของชั้นจะได้กลายเป็นคนที่มีตัวตนจริงๆ

พลันก็ฉุกคิดขึ้นมาว่า ยูสพวกนี้จะมีความฝันเหมือนกันมั้ยนะ
ถ้าฝันของเขาคือการอยู่ในโลกความจริงตลอดไป ประชากรโลกคงแออัด
หรือไม่ก็ขังเพลเยอร์ไว้เหมือนที่พวกเค้าเคยได้รับ ไม่รู้สิ
หรือว่า จะแค่อยากแก้แค้น และยึดครองร่างเพลเยอร์หว่า? ฮะๆๆ
คิดในแง่ดี อาจจะอยากเห็นหน้าเพลเยอร์ซักครั้งก็ได้

......
vana-chan สมาชิก
· #139
เมื่อฉันมาถึงบ้านก็ได้นั้นอยู่ข้างๆกับยูสของฉันที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงตัวมันเท่าตุ๊กตาของฉันขนาดตัวพอดีมันดูพรางตากันกับตุ๊กตาของฉันได้เลยในระหว่างที่มันนอนเล่นอยู่นั้นฉันก็นั่งคิดถึงไอ้ตัวที่เราเห็นนั้นมันยังไงนะยูสมันอลวาดได้ด้วยหรือยูสของฉันดังไม่ยอดบอกอะไรฉันเลยหรือว่ามันกำลังวางแผนอะไรอยู่

""อีย๊ากกกก..............."" ตุบ!!เสียงตุ๊กตาของตกลงบนพื้น

""เป็นยังไงละเจ้าโง่เอยคิดจะต่อกับข้าและE1นะยังเร็วไปร้อยปีโว๊ย 555555555+"" เสียงE2กำลังเล่นบ่นกับตุ๊กตาของฉัน

คิดว่ามันคงไม่ได้วางแผนอะไรหรอกละมังนะ = w=”
หลังจากนั้นฉันก็นั่งคุยกับE2ว่าตัวมันทำอะไรได้บ้างหรืออะไรหลายๆอย่างที่ฉันยังคาใจแต่ก็ไม่ค่อยได้ประเด่นฉันนั่งเขียนดูก็ประมาณนี้ละมังนะ
รูปภาพ

ในเมื่อยังไม่รู้อะไรเลยเพื่อไม่ให้ยึดติดมากเกินไปฉันเลยนอนเพื่อพักผ่อน

---------------------------------------------------------------------------------------

Day 1

ฉันได้ไปหาอาวุรต่างๆนาๆจากคนรู้จักที่มีทั้ง พี่ที่เป็นโอตะคุ ปืน BB คนรู้จักที่เป็นตำรวจพาไปซื้อของต่างแล้วบอกว่าเอาไว้ป้องกันตัวเองจากโรคจิต และไปที่ร้าน B1S ไปซื้อของอื่นๆ ที่จำเป็นต่อเกมส์นี้ทั้งหมดโดยมียูสที่เกาะบนหัวฉันเหมือนกับเจ้ากรรมนายเวรยังไงยังงั้น แต่ฉันคิดว่ามันเหมือนโดเรมอนที่คอยช่วยกันซักมากว่า มันแนะนำของที่ควรใช่ทั้งหมดที่มันคิดเอาไว้ ใช่เวลาต่างๆตามแผนที่ฉันกับมันคิดเอาไว้ แต่ที่ฉันไว้ใจมันได้ก็คงเป็นเพราะฉันเป็นพวกมองโลกในแง่ดีมัง แต่ฉันคิดคงมาจากสันชาตญาของฉันที่ดูคนออกง่ายด้วยละมังนะ ระหว่างขากลับนั้นฉันเห็นร้านขายน้ำตอนนั้นฉันหิวน้ำพอดีเลยเข้าไปสั่งอะไรในร้าน

"รับอะไรดีครับ"

ระหว่างที่มองดูเมนูที่อยู่ในป้ายร้านอยู่นั้นแล้วหันกลับมาสั่งกับเจ้าของร้านนั้นฉันก็สะดุ้งทำรีเอ็คชั่นเหมือนในอนิเมะเวลาตกใจสุดๆ

เจ้าของร้านมันคือไอ้ตัวที่ฉันเจอเมือวานนี้นี!!!

ทำไมมันถึงใส่ถุงนี้ครอบหัววะหายใจออกหรอวะ!!!

แล้วไม่อึดอัดบ้างหรือไง!!

ทำไมมันมาอยู่นีแล้วมันจะสวมถุงทำบ้าอะไรเนีย !!!

(แล้วทำไมถุงที่มันคลุมมันดูคุ้นๆ?)

ฉันสับสนไปหมดยืนอึ้งอยู่นานพอควรไม่รู้ว่าควรจะทำไงดี

"เออ... ตกลงจะรับอะไรดีครับ"

"เออ.....คือเออ.... งั้นขอชานมแก้วนึงค่ะ"

แล้วเจ้าของร้านหรือไอ้ถุงครุมหัวก็ทำชานมอย่าประนีตดูแล้วมันชังแตกต่างกับเมื่อวานเสียยิ่งต่างจากเมื่อวานที่เอาปังตอจามเลือดสาดเมื่อวานลิบลับเลย ดูแล้วเหมือนลุงขายน้ำที่พิลึกนิดหน่อย(ละมั่งนะ)

"นี้ครับชานมที่สังไว้ครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับผมเป็นมิตรไม่ทำร้ายคุณหรอกครับ"ฉันสะดุ้งเล็กน้อยกับที่เจ้าของร้านเขาตอบกับมา

"ยูสของคุณไว้ใจได้ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะครับ"

""ใช่แล้วๆ ฉันนะไว้ใจได้อยู่แล้วละ"" E2ตบท้าย

"หมายความว่ายังไง !! คุณเห็นยูสด้วยหรือแล้วเมื่อวานนั้นมันอะไร !! คุณมีเป้าหมายอะไร และ เพราะอะไร !!"

"ใช่ครับผมเห็น ส่วน เป้าหมายของ ผมนั้นคือการยุติเกมนี้ครับ ส่วนเหตุผลนั้นผมขอไม่บอกจะดีกว่าครับ"

"งั้นคุณเป็นไรกันแน่"


"ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับแต่ผมเรียกตัวเองว่า นักล่า GM ครับ...."
hedekosama สมาชิก
· #140
ฉันเดินตามไผ่มาเรื่อยๆ โอเคล่ะ!! ตอนนี้ฉันกำลังจะไปฆ่าคน!! มันยากที่จะเรียบเรียงเหตการณ์นะ!! เฮ้!! ฉันเป็นแค่เด็กสาวอายุ 12 ปีที่ใช้ชีวิตในการทำงานพิเศษ อ่านการ์ตูน วาดโดจินขาย แล้วก็เรียนหนังสือมาโดยตลอดนะ!! แล้วอะไรกัน!? ฉันจะกลายเป็นฆาตกรไปแล้วหรือไง??
"ทำไมถึงทำหน้าเครียดขนาดนั้นล่ะ??"
ไผ่ถามฉันเมื่อหันมาเห็นใบหน้าชวนเครียดของฉัน
"อ๊ะ!! เปล่าๆไม่อะไรหรอก"
ฉันปฏิเสธทักควัน ก่อนจะชะงักกึกอีกครั้งหนึ่ง...
"เดี๋ยวก่อนนะไผ่!! วันนี้ฉันขอกลับบ้านก่อนได้ไหม??"
เด็กสาวตรงหน้าฉันเลิกคิ้วสูง สีหน้าของเธอดูรำคาญใจอย่างถึงที่สุดเลยแหะ
"เธอป๊อดหรือไงเนี่ย??"
ฉันส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบก่อนจะพูดต่อ
"เปล่า... ฉันแค่นึกถึงอะไรดีๆได้น่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเจอกันนะที่เดิม"
ฉันพูดตัดประเด็นก่อนจะวิ่งกลับไปทางเดิม แล้วตรงเข้าบ้านทันที ว่าแต่... ยัยไผ่นั่นจะรู้ไหมเนี่ย... ว่าที่เดิมที่ไหน =_=;; ช่างเถอะ!! เอาเป็นว่า.. ตอนนี้ฉันต้องหาข้อมูลก่อนละกันนะ!!

วันนี้พ่อกับแม่ของฉันไม่อยู่บ้านพวกท่านไปทำงานกัน... จนดึกตลอดแหละ ช่างเหอะ!! เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันควรจะไปหาข้อมูลในที่ที่คิดว่าจะอยู่ได้แล้ว!! เมื่อเปิดคอมเสร็จฉันก็รีบพิมชื่อเว็บบอร์ดคลังรูปแห่งหนึ่งทันที...
"อ้า~ วันนี้มีรูปเอย์เซย์เยอะแหะ~~ เฮ้ย!!"
ฉันร้องเสียงหลงออกมาอีกครั้งเมื่อพบว่าตัวเองเริ่มไขว่เขว่!! ไม่ๆ ตอนนี้เรื่องเกมนี้สำคัญกว่าเป็นไหนๆ ... มันจะจริงหรือเปล่าฟะ?? ฉันเถียงกับตัวเองอยู่นานพอควร ก่อนจะตัดสินใจคลิ๊กเข้ามาหากระทู้ในที่สุด อ๊ะ!! กระทู้ของ LazyRabbit นี่? ...

"มีจดหมายมาส่งครับ~~~~~~~~"
เสียงบุรุษไปรษณีย์ดังขึ้น ทำให้ฉันต้องหยุดการกระทำทั้งหมดลงแล้วเดินไปรับจดหมายมาแทน... เห?? มาจากใครล่ะเนี่ย?? เดี๋ยวค่อยอ่านดีกว่า... ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องทำคือ... เอ่อ... คืออะไรหว่า?? ... ไปหาอะไรกินดีกว่า...

ฉันเดินไปร้านน้ำที่ไม่ห่างจากบ้านเท่าไหร่นัก... ในหัวก็พยายามคิดว่า... เมื่อกี้ฉันทำอะไรอยู่ฟะ?? ช่างเหอะ!!
"หมายความว่ายังไง !! คุณเห็นยูสด้วยหรือแล้วเมื่อวานนั้นมันอะไร !! คุณมีเป้าหมายอะไร และ เพราะอะไร !!"
ฉันหยุดกึก ก่อนเงยหน้าไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนคุยกับเจ้าของร้านน้ำซึ่งใส่ถุงคลุมแลดูอึดอัด ... คงเพราะเมื่อกี้เธอขึ้นเสียงล่ะมั้ง?? ฉันเลยพอจะได้ยินบ้าง

"ใช่ครับผมเห็น ส่วน เป้าหมายของ ผมนั้นคือการยุติเกมนี้ครับ ส่วนเหตุผลนั้นผมขอไม่บอกจะดีกว่าครับ"
เห็นอะไรฟะ =_=;;?? แต่ถึงอย่างงั้นฉันก็ยังฟังต่อไป...
"งั้นคุณเป็นไรกันแน่"
สองคนนี้กำลังคุยอะไรกันเนี่ย??
"ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับแต่ผมเรียกตัวเองว่า นักล่า GM ครับ...."

..... ผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปจากร้านน้ำแล้ว ฉันเลยเดินมาซื้อน้ำต่อทันที...
"ได้ยินหมดแล้วสินะครับ??"
เจ้าของร้านน้ำพูดขึ้น
"แล้ว...จะรับอะไรดีครับ"
ฉันเงยหน้าขึ้นไปหวังจะสบตาหาความจริงจากเจ้าของร้านน้ำ แต่...เพราะไอ้ถุงคลุมหัวของเขาเนี่ยแหละที่ทำให้ไม่เห็นอะไรเลย
"ขอน้ำโอริโอ้ปั่นคะ..."
ฉันพูดจบ เจ้าของร้านน้ำก็ปั่นโอริโอ้ รินใส่แก้วอย่างสง่างาม...
"ขอบคุณคะ..."
ฉันรับแก้วน้ำมาพลางดูดน้ำเข้าปาก... แต่ขาทั้งสองข้างของฉันก็ยังไม่ก้าวเดินกลับบ้านอีก...
"มีอะไรหรือเปล่าครับ??"
เจ้าของร้านน้ำพูดขึ้น ฉันจึงยิ้มแหยๆกลับไป

"ฉันอยากรู้เรื่องที่คุณคุยกับผู้หญิงที่เดินไปเมื่อกี้คะ..."